floriandebaene/EmDComF_OCR_post-correction huggingface dataset:
Ik ben niet blind, ik zie zo wel gelyk veur deezen ik zou eer zeggen datje zelver blind mot weezen, ik zie het minste ding, daer steekt een bosje haer, dat grys is, uit mevrouws kornet, is dat niet waer?
Ja toch ik was bezig met juffrouw aan te kleen, en ik en zy zouden waafelen bakken.
Zoet, 'k zie daar een and'ren haan, 't lijkt wel een vremdeling.
Pry, wat wilt gy hier mee zeggen?
K moet twyfflen aan uw min, om dat gy, op de tyd en plaats van ons bestemd, niet eens gekoomen zyt gy liet uw koelheid my hier door genoegzaam blyken.
Ik kom voor 't laatst myn heer, door berouw in 't hart bewoogen, met de traanen in myn oogen, afscheid neemen, en beken dat ik in uw afgusnt ben door myn eigen schuld gekomen daarom heb ik voorgenomen zo ik uw vergif'nis maar mag verkrygen, om heel naar, eenzaam, doodsch en afgescheijen van de menschen te gaan leijen een stil kluis'naars leeven, by d'een of and're woestyny, daar 'k met hartenleed en knaagen al myn rampsoet zal beklaagen.
Ik wet dat neeltje maas in 't kort vrywillig nu uw huisvrouw wort.
En eenige volgende dagen in januari, 1689. vertoond.
Van j. lescailje en dirk rank.
Ja fytje, dat is myn meening.
't is altyd geen amsterdamsch dat hy spreekt, ik weet niet wat hy zegt.
Bartolomeus, konstant.
Waer mach je jouw mee moeyjen.
Jy bent een schytebroek, een bloodaart, een jangat.
Haripon, jodelet, bregt, dina, marotte, alet, kaat.
Izabel, dochter van ernst.
Jan, jan, het mag wel zwierig wesen, en alles moet tog uitgelesen, en schoon en net zijn.
Denk of 't niet hart en valt, met zulk een man te leeven, die ik gantsch niet bemin, en nu door gramschap haat, omdat hy my, door hulp van een vervloekte daad, schier als gedwongen heeft, dat ik met hem moest trouwen.
'k beloof myn heer om uwent wil zal ik met haar zo lief een leeven leiden, dat ons de dood alleen zal scheiden en niemand haat of twist zal rok'nen tusschen beiden.
Wat kan hem dat raaken?
Dat beelje je maar in je bend schrikelyk in je meening bedroogen ze vloogme om den hals en zoendeme, ja bedankteme voor die groet.
Dan lik ik noch myn ving'ren!
Arnold, dat zegt gy zoo bekoorent, gewis gy zijt verlieft.
't docht my ook zo.
Die zou 'er zukken druk om stellen.
Wel vaartje, bin jy 't?
Don jan, gy laght?
Ik zou dan lichtelyk aan t braken, gelyk ik flusjes deed, geraken, ik heb een rechte boere maag, die accordeert niet met den haag.
Een eerlijk end' zijne eer vergroot.
Poezel!
Veel duizend and'ren zyn 't daar gy niet by moogt haalen, zo groot van middelen, van moed, en van geslagt, dat gy, op 't duizenst deel, daar by niet zyt geacht.
Ze zal trouwen met myn kapitein, en ik heb dat werkje zo geklonken.
Papa hillebrand.
O neen dat's noit gebleken.
Wat een haan is iulfus nouw!
Wel aan, pas op de maat... zo haastig niet, maar zoet.... dat 's uit ik ben vermoeid.
Ik meen wel, datmen het historitie, achter in de vertellingen van den almanak leest die van spyt sturf, om dat zyn paauw was op gegeeten.
Ik dagt niet dat ik u als een gek zou ontmoeten, gy had my margreet te leeveren voor vast beloofd.
Hoe slecht wist gy u noch te houwen!
'k wil niet tegen jou spreken, stracx van hier, of ick zelje hals en bienen breeken.
Maar crol, uw dogter is van al te groot fatzoen myn zoon alleenig, maar een burger in dees landen.
Trijn manskraght, wil hem van achteren met de beusem op 't hooft slaen, doch griet belett dat, en stoot haer stilswijgent wegh.
Karel, dionisio, leonello.
T hart dat beefde my zo dra k hem kwam te zien, t welk wis een teken was van t geen ik zie geschien.
Wat inventaris, neem jy die memorie waar, die zyne schulden, en zyn andre vuile feiten wel inhoudt maar niet met partikulariteiten.
Gy, agatha, mijn gebuurinne, die geen daar gy om brand van minne, heeft tot mijn dochter, zo men zeidt, een zucht van toegenegentheidt, en gy zoud, merk ik, u vernoegen, zaagt gy haar aan een ander voegen.
Laat my slechts omspringen met deeze schrokkige paaijen, die zich verbonden hebben, om je izabelle te ontdraaijen.
Ja wel, ik weet waarchtig niet wie de rechte is.
Hy is'er al by.
Ja best is 't dat ick gae, schoon ickse wel sie staen, 'k sou met mijn seggen toch geen eer aen haer begaen geen eer altoos sy zijn te blind die keysteenuylen die vuyle kaeckelaers, die diefsche bottemuylen, alleen om yemands er te steelen heel bequaem maer bey, ick zweer sy sullen na de key te saem.
Want ik kon niet zien noch hooren en wat mien je dat ik voelde?
By de menschen, en aan het hof, kan ik geen grooter achting wenschen.
Ze zyn ook geen van beije mal.
Kornelia, leander, eldert.
Hoe staeje dus verslagen?
In t lest van et veurjaar  heb ik in t ierst van et naejaar gaen zoeken  ien hiel half lood koutwaremis  ekleinst door natte droogdoeken ien versche pekelharing  ien zoute stokvis  ien jonge ouwevaar  as er noch gien in et hok is dit heb ik in de nacht mit reuzel van koorstengen  mit et dreunen van ien veest  en poddewol gaen mengen.
Ik hoop datje haast met de bruyt zelt deur gaan.
Gelooft 't geen ikje zeg.
Die blaewe drummelmuts, al stontse noch so stijf, raeckt van die dicke kop houwje de drie last krenten so sweer ick, deur men strot, dat dees connossementen, iou deur een o doen sien.
Zeg dat dit reysgewaed uw schelmstuck koomt verwijten, die met zijn majesteyt derft wezen hantgemeen, heeft reen hy s morgens vroeg, eer t hof raeckt op de been, parys verlaet, en gaet italien opspooren.
Ick wil hoopen en ick hope noch, tot het gemeene best, dat de heer sapiens, nu, in tijts, daer in sal voorsien, soodanigh, dat de makelaers noit sullen vermogen eenige complotterijen by der handt te nemen, nochte in eenige herbergen eenige pertijen te sluyten, ofte present te zijn dat die gesloten worden, op verlies van haer makelaerschap, en nulliteyt van de partijen uytgeseyt, wanneer sy door de koopluyden, die handelen willen, van te voren, expres daer toe, beroepen zijn.
Dat s deftig, moedertje, peur jy maar aan het stroopen, en laat voor al de gal toch in de baars niet loopen.
Knecht, hoe zwietje?
Plait il d' andouilles?
Warpaal, een zwetzer.
T is evenwel gien wys, iemand zo twie volslagen uuren te doen wachten.
Ja elsje lubberts, ik kenze hiel wel, daerje daer van spreekt maar mijn dunkt eer zulke lui 't zo bried maaken zo behoordenze veur al eerst'er schulden te betaalen, en elk het zijn te geeven 't is niet genoeg elsje lubberts, dat men 't elkien of lorst, burgt, en haald ik weet dat'er eerste luiermants goed, tot op deeze uur toe noch staet onbetaald en de man weet nergens van, zy weet hem altijd hier, of daer mee te payen, en hy wurmd alzo voort, en zo weets hem altoos een rad veur d'oogen te drayen.
Wil myn niet kwellen, het zyn al geen jellen.
En dat is 'er dan noch een.
Die zorgh die ben ick quijt, want ick die kale heer,, laet, en stel mijn hart gerust, en kom hier me nooyt weer,, maet.
Maar 't hoeft niet, ik zal zelfs gaan zo kom ik best te recht.
Zy doen de kist open, daar arlequyn uitkomt gekleed als merkurius.
Daar is t nu kermis, t is sint jan. alardus.
En noch poogt myn confrere, hier voor wyn te venten scharrebier en paait ons slechts met veel discoerzen, zelfs zonder dat hy raakt de soerzen, of waarlyke oorsprong van de zaak.
Syn myn schoenen al gedaan?
Wat bootschap kan 'er zyn, die my beroeren zal?
En nou ga ick al van een jonge soon of dochter swaar, en ick heb het voor mijn ouwers al vijf maanden gedragen verborgen, och ik wou niet dat sy 't wisten, sy souden mijn dootslaan of verworgen!
'k was t'eenemaal van daag vervuld met blijdschap, door de hoop die 'k hadde, dat mijn kind hier haast zou komen, daar 'k al mijn vreugde instelde, en nu heb ik vernomen datze over lang al van taranten was van daan, en dat het scheepje, daar zy in was, is vergaan.
Kom, scheiden wy maar van elkaar jy zelt toch nooit je schelden laten.
Elize, t geen gy zegt, dat komt my vreemd te vooren, alonce is ontrouw, en verlaat my?
Ey, lieve frankje, maak my van zyn handen vry.
Geene exemplaaren worden voor rechte drukken erkend, dan die met de gedrukte titelprent, en het zinspreukplaatje, beide door bernard picart, geetst en gesneeden, voorzien zyn.
Moet ik niet wel?
'k had ongelijk dus lang te zwijgen!
Zoo is zyn zoon bedurven.
Ik ben dol geweest, ja voorzeker ik was bezeten, dat ik hier kwam, daar ik niets had vergeeten.
Wie en sou dees schoonheyt niet behagen?
Maar zegt eens, joris, hoe je t weet?
Waar mag de meid nou toeven?
Sich alderbest te voegen na saecks gelegentheyd, geeft 't alderbest vernoegen dat vrouwen na haer mans sich setten heel en al, dat sy niet gnorrigh zijn, noch als 't haer man geval, dat dan haer lusten zijn niet eygen, maer deelachtigh, eer komend' over een, als half, laet staen heelachtigh de man zy heer en vooght, ja meester van gelijck, wie hem sijn doen benijt, die valt seer deerelijck in schand, in schae, in spot, in eygen selfs verachtingh.
Daar de luy heur handen daags aaten, dat snagts weer anegroeit was, of ben ik in 't voorburg van 't vagevuur?
Het zelve lot heeft moeten ondergaan dit tegenwoordig spel, genaamd de verwaande hollandsche fransman, waar van de gemelde heer pels een net ontwerp en verdeeling gemaakt had want de twe laatste bedryven, waar van men, naa de dood des gemelden heeren, geen recht afschrift had konnen bekomen, zyn zeer slordig aan de voorige gehecht, die ook zelfs gebrekkelyk gedrukt, en niettegenstaande die grove en ongerymde wanschikkelykheid, echter veele jaaren achter een op onzen schouwburg gespeeld zyn, tot verdriet des verstandigen aanschouwers, die het toestellen der personaadje van de talmende aapekoopster en de raazende smaus, die als by t haar daar in getrokken wordt, of als uit de lucht kwam vallen, niet zonder walging kan zien vertoonen.
't is om te lachchen.
Dus uyt mijn zeggen gy nu wel begrijpen kunt, indien hy u beoogt, mijn leven loopt ten enden mits hy, als opperheer, het alles keer en wende.
En jy luy jonkkertjes meent, dat dit wonderlyk gaat.
En de uwen hebben inder daad betoveringen, die, tot uw voordeel, my steeds diep in 't herte dringen.
Dat s duivels!
En 't scheen of my 't geluck, doe in haar gunste nam, om dat zy wederom voor mijne oogen quam.
,, o bloedt, was die van 't schaprae, ,, soo kreegh ick wat in 't lijf.
Joost uitkoomende.
De geest zo schoon als 't lyf, door vrolykheid gedreeven, twee flonk'rende oogen, die u zo veel voordeel geeven, een leevendige verf, een opzicht dwars noch schuuw het was een gek die niet verlieven zou op u. katryn.
Dat comt als dat hy in sijn sack een duyvel heeft die tot hem is genegen iasin.
Dat je een schepsel bent dat jou door hem alleen, het leeven, de ziel, en 't weezen is gegeeven.
Het werk dat schynd zeer fraai, k moet hier myn lust eens boeten, en zien eens wat het is.
En sterft schier om uw zoetelief zo blyft hy buiten kwaadt vermoeden.
Je hebt te goeijen air om 't niet te kultiveeren.
Kan ik dan noit alleen yets met u spreeken?
Volght me na.
Althans doktooren, en tandtrekkers, orvitaan, en chirugyns, zag ik ook onder andren staan, elk van die had u van een zwaare kwaal geneezen, van die spanjolos, zo k de naam wel heb geleezen.
Al kon hy noch zo bijster woeden, zo zal hy door mijn handen bloeden.
Myn heer, t zal zo geschieden, k zal door een ander hun zo daatlyk doen ontbieden.
Ik kan wel mit ien stroo t hooft van jou schouwren snyen  oene.
Het berucht slecht gedrag van myne vader en moeder, ik zeg het met harten leed, heeft my doen rezolveeren om hunne schanden, die my, in myn vaderland steeds voor de scheenen sprong, waar het mogelyk, te ontwyken.
Vader, vader, kom hier och, de frenezyen beginnen weer.
Hy praat heel langsaam, en hy gaat een traage tred, hy hoord aandachtig, en hy antwoord klaar en net.
Heer broeder, met uw welbehaagen, laat toe dat wy elkaar wat vraagen, het spitst de geesten meer en meer, quid est justitia, myn heer?
'k stel dan dat de zon veel kleiner is dan de aard dewyl ze een licht is.
Word sinjeur veeg?
Ick gae, waer ick wat nutter jaegh, na 't huys, by 't eyndeloos getal der keyelingen, die schier mijn deur en stoep van 't huys af dringen.
Die u door hun beleid, gevest op deugd en reen, behoeden voor die pest, en kanker van t gemeen, gy moest, o burgery!
Wel, wat hoop is'er datje beter zult leeven?
Staa liever t huuwelyk toe.
En ondertusschen hoord men, en leert men en ziet men wat maar ik en ben niet gewent myn zelven te pryzen, de reden dan, dat ik u myn liefde niet al overlang heb konnen verklaaren, is, dat ik vreesde, dat jy het wederom aan myn heer karel zoud openbaaren die niet alleen een regte spotvogel is, gelyk gy weet maar die ook terstond het heele secreet van de mis, aan de marquis zyn vader zou ontdekken, en als dan stof zoude nemen om een heelen dag met myn liefde te gekken.
Wy sijn verraen.
't schijnt of daer een hachjen yemant de mantel heeft ontnomen, datse met hem gevangen alhier nae toe mee komen, of datter de pypestelders hebben bedreven eenich quaet, waer steeck ick mijn ter schuyl, ick weet mijn gans geen raet, wat sal ick nu gaen doen, want sietmen mijn voorseecker, ick sal hebben die naem mee van een stoepe breecker, dus ist best dat ick loop recht nae mijn liefste ras.
En kan men loochenen dat, door het alvermoogen van zyne kracht, een hart tot wond'ren word bewoogen?
D'uer is nae by past op, en volgt my altegaeder.
't was niet.
Hy is zen zinnen kwyt!
Maar meester simon, heb jy dat liedje zelf gemaakt?
Voor my ten raeckt my niet, of sy valsheyt gebruycken, of niet alst maer aen my niet geschiet, laet wy op dese lobbens slechts een beecker gaen setten, teeuw.
Zeg hem, dat gy vol droeffenis leeft om het afzyn van uw vryer dat gy aan hem, om u wat blyer te maken, zendt een minnebrief.
Ik word zo bang, het harte slaat my als een zakoorloogje.
Neeltje gaffels, zyn wyf.
Wel, t leit er toe.
Doch 't is geen wonder, want dat volk wint gelt als slijk, ze zijn slimmer als jooden, godlooser als kaapers, wachtje voor die kleerduyvels, voor de lapduyvels, dat zijn eerst schraapers, daar zijn geen grooter uitzuypers inde stadt als die diefjes vaars, komender maar wat kromme vingers met wat raars, 't zy tabbers of mantels, gout of zilver, al ist gestoolen, dat blijfter vast, men houttet wel verhoolen, dat vijftig gulden waart is zy krijgent wel voor tien.
Gy maakt de knecht wat wys, om zo op deeze grond....
Myn heer ik doe, al 't geen dat gy maar hebben wil, want ik nooyt ontrouw aan u gedaan by weten, karel.
Dat is wel veur hem maar wat raakt dat myn schulden ondertusschen loopen de bodemers myn nae t gat.
Ik merk wel tot wat eynd gy zulks van my begeert, en hoe ik 't moet verstaan, schoon gy het aardig keert.
Och meinaart, geefme raad!
T vermaak des houwlyks, dat is lief, de meyden duyvel, gaauwe dief, de haagse ligtmis onzer tyen, als ook de franse minneryen, ook de open hertige juffrouw de onkuysche hageta ontrouw, bedurve koopman, en verreezen hipolites, wel waard te leezen.
Wat ben ik benauwd, ay my, ay my.
Myn hert begint te beeven, ik word angstig, ach!
Ach eed'le florestijn, u aengename reden, schoon sy my sijn tot lof, sijt seker, dat sy treden ver buyten mijn verdienst, mits ick geen son en ben, noch oock den dageraet maer evenwel, 'k beken dat ick in alles u, mijn heer, ten dienst sal wesen, de wetten volgende die gy my voor sult lesen maer noemt my doch, een vrouw, en die u deugt bemint met sulck een liefd', als sy haer selven heeft besint.
'k geloof, metilla, dat de zee u heeft vermoeyt waar door gy wenscht misschien u liever wat te rusten, 't gezelschap zal u nu meer hinderen, als lusten.
Mejuffrou, zulk een tael ontrust geen wyzen geest, die tegen alles, daer een laege ziel voor vreest, gewapent, over al die zaeken heen kan treeden, en zig genezen van die zwakheit door de reeden.
Maar zien w'em eens naby, 't is moghelijk mijn gheest hy lijkt my als mijn zelf van 't minste lidt tot 't meest.
O die straatschender heeft, 'k merk recht zyn konst van pas, te nacht de baas gespeeld als of ik 't zelve was!
Jan. kedaer, ik heb 'er al by elegen, en noch zel je 't niet raeijen.
Och, och ik kan niet meer!
Maar, vrienden, zwyg deez' reeden.
Zo de wind dienen wil, zullen wy vanavond noch wel tot cadix geraaken.
Onder die retouren van de jeugd moeten mee werden getelt, dat kuchchen, daar die oude matroonen zo mee zyn gekweld, datze der by na geduurig in schynen te smooren.
Wllemyn.
Kanze geen hollands?
Om dat dit hart niet veynst, of hem mijn glans bekoort, dees' tongh heeft evenwel mijn harts geheym ontsloten, usebi.
T zou me spyten dat het gerecht ons wachten zou.
Uw' geest behaagen, dat ik het ov'rig van myn tyd, bewerkt met lust en staage vlyt, aan uwe heusheid op kom draagen?
Hier heb ick weer wat nieuws, mijn heer 't is nu geen tijd om veel te spotten, mar.
Wel ja, 'k geloof, dat ik het gissen kan omtrent.
Gy zyt krankzinnig, die persoon heeft wel gezegd.
Geef my maar de notitie. jeroen.
Gaeren heerschop.
Cest clair pour nous al is t wat duister voor een ander.
Verbiedende daerom allen ende eenen yegelyken de selve werken naer te drukken ofte elders naer gedruckt binnen den selve onsen lande te brengen, uyt te geven ofte te verkopen, op de verbeurte van alle de naargedrukte, ingebrachte ofte verkogte exemplaren, ende een boete van drie hondert guldens daer en boven te verbeuren, te appliceren een derde part voor den officier die de calange doen sal, een derdepart voor den armen der plaetse daer het casus voorvallen sal, ende het resterende derde part voor de supplianten.
Uw schreijen komt my ramp bezwaaren, ay schoone wilt uw traantjes sparen.
Schaf op de bruy, oesters, met schaapsvoetjes, en gebraden ramsklooten.
Ja wel te weeten, daar is jaap turfkloots zeun, den ander is geheeten piet sperwer, en dan noch tryn palings achters kind, de neef van murwe freek, met louw en ceesje splint.
Jonker, laet je my zo steeken, tot aan myn ooren in t verdriet, en helpje dan jou swaentje niet?
Zal ik ook wachten met het eeten? t is alles vaardig.
Vertrek, nu gy dit zyt bewust, o naare geest, vertrek en rust.
Jan. waarom sinjeur?
Dat smaakt oft van een oostindische ham was schenk in, schenk vry vol, ik mag men glaasje noch wel uit, ik ben benist, ik ben geen juffer, die willen 't maar tot aande knoopjes, daarom ist datze zo teer zijn, ik ben nu wel gezeeten, o!
't is onnoodig, jufvrouw wargaaren, dat zou niet stichten.
Zeg, staan 'er nog niet wat op straat, gaa, roep maar binnen.
Daer kreunt hy hum niet an, zo ze 'em niet teugen houwen, niet waer?
Krispyn, bonavontuur, eelhart, windbuil, hendrik, hillegond, beatris.
D'een gek is alzo zot als d'ander.
Eindelyk nog met de ring van de deur tien a twaalf maal te kussen je vergenoegen most, en waar op jy doe nog een deel gelykenissen wist op te haalen.
'k quam een straat of twee vorder, doe zag ik daar een diel volk na en malle vent kijken maar hoe mal dat hy was, hy hadt graag gelt, dat liet hy wel blijken, die zong het biertje is gebrouwe, en weetje wel waar om, om dat wy 't drinken zouwe, en schenke lustig om, de brouwer al met zijn vrouwe, die wacht al na de ton, dach jannetje.
Loop uw jaloersheid gaat de reede ver te boven gy zijt 'er zot in.
't is dat klein duivels minnewigtje dat my met zyn achtvoetig schigtje verraan heeft, en voor slaaf verkocht, eer ik het voelde, of om hem docht.
Lemmen jae, jae, het is u schuld' maeckt dat ick heb een seun of siet wy sullen saem in twist gheduerigh leven jae 'k sal my tot den krygh begheven daer om schaft my een soon, gheneust als een marquis, want al die tateringh' en is maer tydtverlies.
Rytje de drommel, zel ik vangen die ik ken noch zie?
Deez broek die is mijn wapenschild, daar door betoom ik 't manlik wild zo dat ik alle ogenblikken hen met mijn kwelgeest doe verschrikken.
Wat komt ons over!
Ik had myn woord aan je vader, niet aan jou, gegeeven, gelyk je weet hy heeft het zyne weer ingetrokken, hem moet je 't wyten.
Maer wat raed, ik dien bely en coenraed wel nootsakelijk te spreken daer zijn se beyegaer, wat heb ik kijkens na jouluy gekeken ik heb geloopen als eenen schijtenden hond de heele stad op en neer.
Ik wil u toonen, dat gy, wat de degen of de spil betreft, geen edelman in neerland hoeft te wyken ja u by graaven en baronnen moogt gelyken.
Owie monsieur, owie.
Brui heen.
Tut, tut, viezevaazen, t zel er zo niet angaan weest gerust.
Doch niet geheel beweegt door al mijn zoet gevley, ontbood hy al 't gesnor der jofferen, en zey gy zult'er evenwel noch alle hier voor lijden.
Maar 't is om u, o hemels beeld, die my steeds in gedagten speeld, die zelfs geen weerga heeft op aarde, voor wien ik dit besta.
Dat soeck ick maar om hem soo van mijn min te trecken, ja wensten dat zijn haat op my soo heevigh wardt, dat hy mijn beeltenis verbanden uyt zijn hart.
Margen sal ick d'een of d'ander makelaer last geven en dan mach ick wel gerust wesen.
Naar dat hem de oogen geblind zyn, strykt zy zyn heele aangezicht met zwartsel, en naar dat zy zyn handen op zyn rugge gebonden heeft, neemt zy de beere huit, daar zy hem met hulp van karel en flip en de twee andere heidinnen, die stil te voorschyn komen, in bind en daar na met een dik touw om zyn middel binden aan een katrol een voet twee a drie van de aarde ophalen al waar zy hem laten hangen.
Met heer ferdinand want daar zullen de ouders geweldig tegen hakketeeren, doch je moet daar by blyven, als de dief by de bast, om hen daar toe te persuadeeren.
Staat u dat niet aan?
Die fielten hebben 't weg enomen.
Stribbeling.
Hier rusten in dees plaats een catjen en een cater, den een sliep by de non den ander by de pater, hier onder rust de hont van klaas de klapperman, hy wierd van paus leo geschreven in den ban, wil imand dit verwonderd weten, hy had op vrydag vleys gegeten.
Ik weet niet hoe het volk zo dol is en bezeeten, dat zy de intentie niet van deeze luiden weeten.
Vlegel as je bent.
Magdaleentje, op 't bed.
Francyntje, hem noch al geld geevende, jakob.... jaap.
'k moet sterven, zo ik niet, o schoonste der godinnen!
Myn heer, 'k belooft u zonder fout, betrouw vry uw geheim myn oren, gy zult'er noit verwyt van horen.
Katryn, zo alles wel is, zal 't u ook vergeeven zyn.
Is 't mooglijk!
Als wy maar weg zyn, mag t geen kwaad, dan isser gantsch niet aan bedreeven.
Zie hoe t bloet tot wreken wert geperst, den koning is mijn hoonder, en die hy hoont, in noot zijn trouwste lijfs verschoonder, k leg tusschen scylla en charybdis ingestort ay red my uyt t gevaer, of maeck dit leven kort.
Gosen keykruyn.
Men houd hofsteeden, tuynen, paerden, een koets, en een waagen en daar hoeft men niemands verlof toe te vraagen, dewyl het dan alles na ons believen, en goeddunken gaat.
Wat quelt mijn dat wijf, die uyterse moeyer.
Als jy eens sturft, waar zou ik met de kinderen van leeven?
Gysbert, jan. gysbert.
Ai maar.... eelhart.
Hoe olfert?
'k verlang na olivier, waar of hy blijft?
Keizer binnen.
Men zal deeze proef noch maar neemen, en misluktze, dan voort zodanige order stellen als 'er tot zulk een zaak behoord.
't was offer 't gelt regende, sy hadden 't na heur wenschen, soo dra was 't broot niet 'ebacken, of 't was an de man, den jenen lieper uyt, den are weer an.
Als 't u belieft kunt ghy my laten wy zullen samen maer wat praten.
B6r, p.
Hoe zel 't wezen?
Ja, maseur anna, als ick'er geen doeckjes om winden sal, ick kreeg al mennich vremt hayrtje by mijnent op stal 'k heb in dien korten tijt meer vermaeck gehad, als ick lichtelijck oyt sal beleven.
Zooje valse munt wilt slaan, zoo raakje licht burger van de voolenwijk.
Om de vrienden evenwel niet op te houwen so sal ick..... rynh.
Had gy dat hemels zoet, al die volmaaktheid van het lichaam, en gemoed, gezien, ik wed gy zoud haar zelver mee beminnen.
Nu ben ik de ongelukkigste van 't geheele land.
K moest daer myn mond in steeken.
Wel 'k meender jou niet me, wat binje mal, of geck?
Ik heb 'er moed op, wil niet draalen, en ons hier maar wat kleeren haalen, je ziet daar die lantarenpaal.... eelhart.
Jan. op onze winkel komt dikwils een heer, die maar twee straaten hier van daan woond, die kent jou juffrouw, en die heeft my onderrecht, wat ik zeggen moet zy is zo slecht, dat ze dat niet merkt, ze geeft me elke reis een schelling.
Verbonden door zwaare eeden, jouw kind te trouwen, zyn wy stil van hier gereeden ik met myn vosje, en dan jouw dochtertje, achter op myn baas zyn paerd, zat daar gelyk een kermispop, en hield hem trouw omarmd, begryp je 't?
Neptunus wierd, door dit gerucht, een zeemeeuw, en hy nam de vlugt.
Hoor hier, daar is voor t fleresyn, geen beter raad, als rynsche wyn.