floriandebaene/EmDComF_OCR_post-correction huggingface dataset:
'loop jy nu na de stal, span 't rytuig in maar zagt 'op dat het niemant merk'?
Dank vrouw natuur, pour toute affaire, dat zy jou maakte pour me plaire.
Wie, ik, myn heer?
Waar in zoo ben ik schuldig?
Ich bin hier nicht bekant, wer obs mier zagen sol?
Ja desen avond gaen ick met het houw'lijk voort. ior.
Spreek toch wat zoeter.
Mijn staat die leyt ter neer.
Vind gy dat lacchens waardt, 'k zou u doen konnen zien, dat 'k ben van zulk een aart, dat meer als een hart legt gebogen aan myne voeten.
Daar komen na haar alle daagen, wel meer als hondert vryers vraagen.
Bedenkje kort, laet ons in rust het spul loopt op 't end ik zelje reseluit mier geven as je aars winnen kent mit ons te temteeren.
Ia heer ick magh wel schelm, 'k bidt neemt het my ten goeden ick moet beatris hier ontlasten van't vermoeden, dat men van haer hier heeft, gy weet dat ick haer min sy is onnoosel, hoort mevrouw, k'maeck dan begin.
Ik houw niet veul van dat volkje die andere zo veragten, en op'er eygen werk zo roemen en stoffen die vroemoer daerze daer zo lebbig van sprak, ben ik lest mee in arbeid geweest, maer ik zegje dat, datze'er werk zo wel dee, ja zo wel, dat'er deeze gien handwaeter by en had.
Ja hier woond myn heer ernst.
Ik heb het eerste deel van zijn bedrijf gelezen, maar na my daar van dunkt zo hangenze'er veel by, het geen wel mach geschien in dicht of schildery. koenraad. 't was gist'ren avond noch dat wy hem braaf bedrogen.
Bevat je 't nou wel?
In 't aanzien van dees beeck, wiens kristallijne nat dees groene klavre wey aan alle kant bespat.
Maar een doordringend van vernuft, en die zyn harssenen wil slypen, kan met zeer groot gemak begrypen, dat al wat in ons lichaam zweeft volkomen zyn gevoelen heeft.
Van dag tot dag, en k moet ook geld betaalen geertruy.
Dats een jongen als een blok zo swaer!
Het tooneel verbeeld een straat voor het huis van bagotyn.
Wil u te vreden stellen, deeze avond kond gy 't hem, zo 't u beliefd, vertellen.
Al is'er je vaar by zo zel ik 'er byget op slaan.
U dienaer, iean la roy.
Laet nu maer alles op myn staen, t zal, hoop ik, na myn wens vergaen.
Rechte suffers!
Men hoort een groot gejuig van vreugde schout en schepenen staan op, en vertrekken, wordende door de boode weer uitgeleid.
Gy kent myn vader niet, hy is straf, en wreed van aart dat naberouw maakt my met regt het meest bezwaart, te vlugten buiten s lands, steekt vol gevaarlykheden.
'k verheugh my dat mijn wraak my is gelukt zoo wel.
Dan is't proces gewesen ick gae!
Zo weet gy wel 't getal der steenen, die ik heb uit indien gekreegen, uit de erffenisse van myn oom?
Werken, zoo van treurspellen, blyspellen, kluchten als andere, reets gemaakt en ten tooneele gevoert, en als nog in het ligt te brengen ende ten tooneele te voeren, den tyd van vyftien eerst achter een volgende jaaren, alleen te mogen drukken en verkopen, of te doen drukken en verkoopen, met verbod aan alle andere op zeekere hooge penen, by ons daar tegen te statueeren in communi forma so is 't dat wy de zaake, ende 't voorsz.
Radegont, kommer.
De konincklijcke kroon gevest op uwe haeren in uwe lentetijt, doet karels ziel vervaren, gy schijnt een wereltsdwang, en hebt het al naer wensch.
Daar leid den brui!
Wel neen, of jae, ick weet schier self niet voorwaer gees dollemoers.
't is een meulenaers vlooy, 'k hadde' hem aers aen een gouden keten laten schaecken, en trecken'er mee nae de delfse kermis, daer kanmen'er groot gelt mee maecken.
Noch eenen cnaep mijn heer, die als gy ons ded' dagen, van my geloopen is uyt vreese vande plagen.
Schoon gy my komt met zulk een meenigte overvallen, 'k zal u wel vinden in het midden van hen allen.
In het eerste heb ik eens gints en weder t'huis geweest, maar ik heb het gehoort, van daar hy verhaalde, dat hy een boekje gekogt had om uit te leeren vryen, maar ik heb uit zyn verhaal in 't minste niet kunnen verstaan op wien hy verlieft is.
Met privilegie. copye van de privilegie.
Kom voor den dag, zie daar, ik veegje strak den bek, kies wat geweer je wilt, t zy slag swaart, tas haak, stange, rampier en ponjaart, of steekade, k salse lange, of wil jey t mesje, ik leg een sneetje op sijn boers, wel schyrje nou?
Wel, spreek, waar blyft dan de notaris?
Adm. wat hebt gy, liefde een wonderlijcke kracht!
Daar rold my iets door t hoofd, hoewel maar by degis, ik moet eens ouderstaan of t ook de waarheid is.
Ick hoef geen toovenaer, ick sie 't hier al te klaer, dorinne, lycaste uyt.
Wat heeft hy dan voor kwaad gedaan?
Gewis, en sonder lanck te draelen philipo.
Ik arresteer de zeven dukaaten onder jou, zie het huwelyk gaat niet voort.
Aan duizend menschen,'t geen gy denkt, of haar misstaat, te zeggen?
En dat door zulk een zoeten droom, ik kon eerst in slaap niet koomen, zoo peinsden ik om men gelt.
Ik brui 't zo lang in deeze kist.
Waerde vrienden en liefhebbers, ick kom aen u e. op te offeren een vermakelijcke klucht, die ick door 't versoeck van de liefhebbers ter pars heb laten brengen versoeck u e. ghelieve dese boertige veersen met gunstige oogen te aenschouwen, soo sal het my eer ghenoegh zijn om my hier door te verplichten, en te blijven u aller dienaer en vriendt joos klaerbout.
Wel aan toond nu uw moedig hart, 't welk schier verkwynt door minnesmart was 't niet om u myn lief, 'k zou zweeren dat 'k haast verwiss'len zou van kleeren.
Of heeft hem te nacht de nachtmerrie misschien gereen?
A. r. onder alle hoedanigheden den mensch aangebooren, en isser geen arger noch schaadelijker dan de geveinstheid of scheyndeugd zy is de naesten aen het bedroch, die door deeze vermomming al 't geen zy voorneemd, uytwerkt en beleid.
Myn actie prins!
Bromia.
Myn onverwindb're moed, van yder een geacht, gebruikt voor keizers slechts de helft van zyne kracht de parken, alle drie, die vliegen van myn' handen, op myn gebod alleen ontvolken zy de landen der grootste koningen 't geweer is my niet nut, de bliksem is myn bomb, de donder myn geschut, 'k smyt duizend vyanden, met eene slag, ter neder 'k werp bergen op elkaar, en ik herstelze weder alleen door myn geblaas en gy zyt noch zo koen, en spreekt my van een heir, dat ik nooit had van doen!
O neen, 'k beloof u wel expres.... krispyn.
Holla, hem, blijf staan octaaf, waar heen.
'k zal die verbruide hoeren die beenen beter leeren roeren.
Veel ydele gedachten wierden daar gebooren, die uyt een dwaze hoop my quamen doe te vooren van weynig woorden, die zy in het scheyden sprak met een schaamroot gelaat, dat mijne min ontstak, nalatend', door 't vertrek, veel nevelachtigheyden, door dien de zon, en zy, gelijk van daar verscheyden, niet latend' in de beek als eenen droeven galm van 't zachte hobbelen, door dien de wint wierdt kalm, op 't velt de roos verbleekt, en in de lucht de tongen der vogelen verstomd', die op haar stem eerst zongen nu door de nacht geparst om haar te houden stil, en mijn verlieft gemoet bezwangert met een wil, om aan haar vader te verzoeken, op mijn trouwe, of ik haar hebben mocht, en tot mijn bruydt mocht houwen.
Ik heb van de magistraat verkregen, dat ik mag de staat vergeven van een hondeslager, en van de kerk een sleuteldrager, en mits gy zijt in handel trouw, soo schenk ik dit officie jouw.
Mijn heer u dienares, phil.
Ick sal sien, komt margen eens aen soo ick tijt heb, so schrijf ick, anders sal ick't jou mondelingen belasten.
Wel mijn lieve man ik benje wijf, 't is geen loogen.
Gy hebt gelyk, dat gy dat woort niet kunt verdraegen, 't moest wezen, dat het hof u bidden liet, en vraegen, of 't u gelegen quam, ten eersten op het zien van d'uytspraek, aen party de som van viermael tien, duyzent ryksdaelers met d'onkosten te betaelen dan zou die styl uw lof en driessottyns behaelen.
Wie blust mijn brant, mijn lief, die 'k lijd om uwe min?
De kerel seyt het self, nu moete we 't immers gelooven, maer wie weet waer desen fielt van dese nacht al heeft wesen rooven?
Nein, bei meiner edeldom, ig wol liber das mir de honde vrassen, aber, haab ig kein keld, ig las dat spielen staan, ein edelman, as ig bin, vermag t'zeimger teit zund keweer te gaan.
Ik zal, van stuk tot stuk, u alles doen verstaan onze ouders, die in t eerst goe vrienden waaren, scheenen hen, door de trouw van ons, te willen weer vereenen wy volgden hun begeerte, en de genegentheen van ons die stemden met onze ouders over een wy achteden reeds hoog elkander, ja, wy zaagen aangroeijen wederzyds die min met welbehaagen, alonce hoopte my te trouwen, en hy gaf my schriftelyk, myn heer, hier zyn beloften af.
Grooter straffen kon haar de heemel, voor haar boosheid niet verschaffen.
Nou is t werk verknold daar is men wyf juist.
Maar olivier, verhaal ons hoe dat dit stuk is toegegaan.
Crispyn, alleen.
Want ich was op t alderhoogst bedroeft, wen k nicht in amsterdam had dein kompost geproest.
Al was 't met een party van dartig, om my slag te leveren, 'k wensch dat zy hun krachten samen spanden.
O eervergeten mensch!
Wilt gy dat ik zo dra verkies, en zo myn vryigheid verlies.
Ik weet niet wat men hout, dat ikje niet dood en soen.
Maar hoe 't best aangeleid, eer ons de dag verraad?
Neering, lastigheid.
'k blijf dankbaar veur zijn dienst.
Doch tegenwoordig ben ik waarlyk geheel in 't wargaren.
Meend gy, bedervende al uw schoonheid, door de rouw, uw minnaar van de dood te hoeden?
'k wil in elk vinden, dat altijd, overal, al 't geen hy zegt, of doet, my onvermomt verklaart de grond van zijn gemoed en dat hy nimmer zich behelpt met hoofse streeken.
Ik heb twee heeren die hier beiden deezen nacht logeeren willen, zy zyn nobele gezellen.
Pekelhaaring, de oude man, en twe of drie andere, na het vereisch van de byzondre proozklucht, die ieder reis, voor het begin van de opera, op de stellaadje van de kwakzalver, gespeeld zal worden.
Ja, hy mogt de pikken.
Dees brief is d'oorzaak van mijn quaal en droevig leven, doen gy naar buyten waart, heeft hy die my geschreven mijn vader kend zijn hand, daar is geen twijfel aan, zoo gy met aandacht maar 't gezicht daar op wilt slaan.
Me vrou daer wort geklopt, wilt u ter zijen houwe de edelman met snaphaen uyt, edelman.
Ter goe'er tijdt kraamvrouw, hoe ist al moer?
Men neem den tovenaar gevangen.
Wel nu ik zal eens gaan en zien of hy og by der hand is.
Strak, strak, ik meen hier niet te blyven woonen, 'k zal gaan, maar alles met gemak ver van u in uw huis te hoonen wil ik slechts eer ik ga u myn beleeftheid toonen.
Klop maar, klop.
Steek jy die buit maar op, myn heer.
Ho, ho, dat 's mis, sou ick my van 't vrouw volck onthouwen, dat 's my onmogelijck, 'k peur datelijck wel op de kittel jaght.
Maar wel tegens haar vaders zin.
Marotte ziet over de schouder van lisandra.
Tegens goedaard.
Circe, agave, semiramis, mnestra, en altemaalen de dochters van danaus, die zo veel kwaad bedreeven hebben, dat het ons noch een afschrik van'er geeft.
Ligthart, koenaart, gozen, rykert, kees.
Wel, voor de leste maal.... tegens francyntje en klaasje.
Je bent bedroogen, je hebt verkeerd gezien, mevrouw, t is zeker waer, dat jy abuis hebt zeg was zy niet blond van hair, zeg, rein, je weet het wel?
Maar marry, maar marry, maar maar marry!
En izabel, gaa mee, daar is de sleutel, laat zy tappen.
Zoo dra als hy ontwaeckt, zal ick mijn ziels verlangen voldoen, wanneer gy niet ontkent het geen gy zecht en zoo gy het ontkent, zoo rouwt my dat de echt ons t zaem verbonden heeft, wilt uwe eer bewaeren.
Dat weet ik niet kyk toch ik kanje niet beminnen, daarom steld my maar uit je zinnen, want zo je met my trouwen wilt, raak jy in 't hoorendraagers gild, ik zel met andre my verlusten, blyft daarom weg en laat me rusten.
Gedag al den brui, jan. enne kaik, dat ik hier zo stout kom by de lui, dat moet je me, wat zel ik je zeggen, verekkezeeren, en denken, wat weeten de boeren van saffraen welja, wie zou 't 'er leeren?
'k wou graag maar ik zie der uit, men zouwme mit gien tangen antasten.
Me vrind, ghy zijt althans ten naesten by genesen doch eerst moet dese doeck noch om u lenden wesen, wilj' heel genesen zijn.
Groothart.
Dat 's nu 't hof van de boekhouwers of kassiers, en weelige zoontjes, daar gaat 'et grof, daar is 't schaf op de bras, 't heerschip zelt gelag betaalen, wat dunkje is 't niet licht te denken waar de kassiers al 't gelt van daan haalen?
Monfreer, k geloof dat gy myn vrolyke aard benyd, dewyl gy stadig op myn kleeding schrollend zyt, en met verachting steeds myn jonkheid my verwyt als of, myn jeugd gedoemd om alle lust te derven, ik moest door spyt verkniest, al gaande en staande sterven, verwaarloost, slordig, en zo moeylyk als een draak my zelv ontrooven een geooreloofd vermaak maar gy met uw verlof, die tegen het betaamen een hooge spitse hoed, gelyk een kwaeker draagd, gy zelver hoord u wat te schaamen dat gy op al myn doen staag schimpt dus ongevraagd.
Ik hoor jy hebt een kozyn gekreegen hoe staat hy jouw al aan?
Ey, carel, doe je best.
De schilder door liefde, blyspel.
Waarom niet aan my, aan die hier al voor deesen, met vrouw en kinderen woonagtig pleeg te weesen?
Hoe meenig zwetst 'er van batailjes, die hy niet met waarheid zeggen kan. nu lustig een begin.
By hendrik bosch, boekverkoper, over 'tmeysjes burger weeshuys.
Neen dronken zyn ze niet maar uitgelaaten dol mejuffer, en van wind geduurig opgeblaazen maar 't slimst is, dat het nog niet blyft by deeze dwaazen.
Zo haast als de proozklucht, ten naasten by uit is, komt de kwakzalver op de stellaadje, groet de aanschouweren, en zeid tegens zyne knechts dat ze de muzikanten zullen waarschouwen te speelen, dewyl hy ditmaal de liefhebberen zyne kunst en weetenschappen, in het muzyk, wil voordraagen.
Maar 't zal niet baaten.
Wat 's dat voor kost?
Is jou wyf gien vrouwmensch, kinkel?
Ook heb ik de maakelaar ordre gegeeven, dat hy eens verder om zou hooren, of'er niet een braaf statig vrijer was, die voor myn nicht een mooije stuiver zou durven bieden hy heeft me 'er twee of drie vertoond, maar ze woogen veel te licht.
Robbert uit de herberg komende.
Dertiende tooneel kniertje, joost.
Was dat tot je nadiel....
Schaamje wat, myn heer als ik zo praatte, wel dan was 't noch te verschoonen.
Is 't waarheid, of loogen?
Hoe stelde jy 't dan?
Maar heer, wat hebt gy 't drok!
Het konstgenootschap heeft het recht van de bovenstaande privilegie aangaande de schilder door liefde, vergund aan albert magnus, boekverkooper tot amsterdam.
Had ik wywater van stercoris, ik sou 't hem met de hele quast gevreven hebben op sijn bast.
Krijdkey.
Zyn naam is monsieur nozeman.
Men man praat al te met van verhuizen, maar ik wilder gants niet nae hooren.
Ook vind' ik'er geen vermaak in.
Je ben 'er eentje, wat geld het honderd!
Wanneer, by nacht?
'k verheug my niet te zyn bedroogen.
Jou star breekt midden van malkaar, zo dat ik 't alles klaar kan leezen, wat gy reeds zyt en noch zult weezen.
Ik ben vrou voedster van 't gewelt, en hooftman in mijn huis gestelt.
Wel zouw ik ze vangen, zonderze te zien?
Gy kond nooit deftiger uw boosheid aan my wreeken gy maakt dat goossen is met vrijen wil geweeken ook dat ik nu van elk oneerlyk werd geacht, daar gy, noch niemand my tot oneer heeft gebragt en houd u, of gy had van my uw wil verkreegen.
Indien 't u welgevalt zoo zou ick u nu raaden noch wat te waghten want, het moght u anders schaaden.
Wilje door de menschen heen?
De minste van myn heldendaan is duizend hoofden af te slaan met eenen slag!
Wel, papa, als t je believen was, zo wensten ik het ook wel.
Wilt niet te spoedigh in den echten staet u geven sulcx heeft meer voeten in de aerd, als imand looft, of dencken sou zijt ghy van sinnen niet berooft, soo draeght te voren sorgh, dat ghy uw vrysters aert kent, geen soeckende, hoe schoon, als daer ghy mee bewaert bent.
Neen, neen, men mag wel op de jonge juffers smaalen, word eens een dochter wat gedreeven van de min, 't is reed'lyk maar een weeuw daar zit de duivel in.
Is t ernst, of boert, verraet?
Kan ik van u dan niet verstaan waar al uw droefheit komt van daan?
Wel klaas, wat is dit te zeggen!
Zy is geheel verblyd als zy me kan verpligten een bee van my zal zelfs voor u zo veel verrichten, dat zy, door haare konst, vermind'ren zal uw pyn.
Mijn pen!
Maar, zal ik myn wyf verlaaten, myn lieve leonoor?
't ls maar een gevolg van hun betovering.
Ja, ja, nu zie ik waar t uw schort!
Ja toch 't zou al mijn vuur verdooven, geloofde ik niet dat zy my waarlijk had bezind.
Mer my gedaen, mijn theodoor geef raet, waer zalmen t leger slaen?
Van vier honderd guldens!
Hoe zou myn huisvrouw zo geveinst zyn?
Dat 's te degen wel knap beschikt.
T'is ernst, en twyfelt niet beat.
Ik kan de hoornen noch ten naasten by verdraagen aan myn voeten maar aan het hoofd, die mode staat my niet aan, versta je dat wel, zeg?
Hoe soon!
Hy is geleerder als gy wel denken zoud.
Wel dat is vry wat slecht, en 't dunkt me wonder, ben ik van booven en van onder niet wel gestelt?
Ja 'k ben geheel verzet, nooit was 't geluk my milder als nu wyl 't my voorziet van zo doorlucht een schilder.
Edellien, als wy zyn, scheppen geen pleizier, wen gy lien zo profond zoudt willen treen in die misterien, wy verstaan ons met malkander.
Geen gout, hoe schoon, kan prijs by s menschen eerprijs halen.
Ik looft men leven niet, de wael die moet het liege ieremi.
Heb ick dan niet lang genoegh beweent 't verlies van mijnen man, die ick in 't opgaen van mijn trouwdag heb verlooren, eer ick voor 't altaer hem mijn trou had' toegesworen.
Elk riep om 't zeerst.
Wy zien hier te lande, met groot genoegen, dat een vrouw 't verstand heeft van haar zo wat te voegen by luiden van staat o!
Zeg of ze om zynent wil zyn aap met vriendlyke oogen niet eensjes aanzag?
Uw vader schryft te zeer beleefd'lyk aan een vrind, die geen vermaak altoos in complimenten vind my zulks te schryven, was in 't minste niet van nooden, myn kas is te uwen dienst, al had hy 't niet ontboden.
Ziet om je order voor dese gegeven, te toonen, zel ik je eigen brief in presentie van dese vrienden, eens veur lezen.
Den ander antwoorde myn heer, die beide kund gy volmaakt presenteeren.
O 't zou voor jonker eduard zo troostlyk zyn mogt hy haar eerst eens spreeken, en zeggen hoe 't hem ligt op 't hart.
,, 'k vreez' dat die deugd' niet vry wat nader is gekomen, ,, en niet de zaak in spel, maar ernst heeft opgenomen.
Heeden niet meer?
Koning, metilla en livia.
De goe cornutus werd gescholden voor een guyt, echtbreeker, t geen men wil notarius voorzweeren, hierom lacht ritsaard, en hy zingt cornuut, cor, cor loop grabbel jongens, want hun prulecht is lang hor.
Neen achtste tooneel.
'k sal nae mijn doodt een aer naem naelaten als sommige doen daer woont een buyrman van osenbrugge naest mijnent, die hiet coen, 't is met verlof een snijer, maer die veugel kan de luy snijen, 'k wort dol als ick'er om denck, 't is niet om te lyen laest liet onse trijn een nieuwe bragoen aen mijn swarte wambeuys naeyen, diese op de nieuwe marckt gekoft hadd', en meynden hem met ien praetjen te paeyen want ze daght 't is in een ommesien gedaen, en oock bennen wy vrenden, stracx ginck my die lompen snijer een reeckeningh t'huys senden op den 5.
't vliegt me alles van de hand.
Voor al niet te vergeten den welbeminden vogel pallas soo groot te maken, datmen daer in kan gaen, siende door sijn mond, die wat open moet staen, om daer door beter te kunnen spreken, ten dienste van d'aenschouwers oock moet sijn hooft kunnen draeyen, om rontsom yder duydelijck aen te spreken, daer veel is aen gelegen, als zijnde het heelal van 't spel, de basse van't musijck die spreucksgewijs, in de plaetse van de choren, bevat, en handelt, al watter valt te handelen.
O aengename droomen!
Nu staan myn zaaken wonder schoon, men wil niet luisteren na een schiklyk burgers zoon, en 'k moest een' edelman, al was 't een vreemd'ling trouwen.
Ga na de wagen zien.
,,och!
Is das dem swybel, der ier tochter mit komt fryen?
Wis, wis, dien heer is goed, had ik maar van dat soort een heel scheepslading, dan zo raakten wy wel voort.
Me juffers, 'k bid u, wil my doch die eer vergunnen dat ik mag weeten, of uw reiz' na vrankryk strekt?
Ja diwertje, daar schort et er, wasse dat pakje kwijt zo wasse gezond nou alles zel wel ten besten koomen, ik zelder veur eerst een klein drankje ordonneeren, daarze om het uur een leepeltje van zel nuttigen, om de brand zo wat van 't hert te zetten, en 't zel ook met een, een weinigje purgeeren, met een koeldrankje, daarze gedurig van mach drinken, hoe meer dats er van drinkt, hoe beeter dat et zel zijn, 't zel ook heel lieflijk weezen, niet mal zoet, maar zo een geurtje hebben van rijnsche wijn, en dan zelder een conserfje by weezen datze tavond zel innemen, om te zweeten, maar bezorgt doch veur alle zaaken, datze wel gedekt word, om eens lustig aan 't sweeten te raaken ik twijffel niet of je zeld morgen ochtend een groote verandering zien, zo ik mijn laat veur staan.
Myn vriend schoonpraat, ben je daar?
Ontstel u niet heer konstantyn.
O, men moet zo hard niet dringen.
Myn patroon kwam te sterven, ik raakte by een ander voor kantoorknecht te dienen, want ik had vier jaaren lang by de eersten gewoond.
Welaan, laat ons, op hoope van wat goeds, dan derwaards gaan.
Mijn, ik vrees 't zel hier op 't lant wayen.
K verwagt nu arlequyn terstond in t open veld.
Arnoldus en adolf.
O neen, wy swoeren nooit elkanderen te haaten, maar tot er dood getrouw te blyven, hoe t mogt gaan.
Ja cierto en ik heb het goud mee na huis genomen, om dat de smaus t zilvergeld tonzent brengen zou.
Eerste uytkomst. doctor kanckerkey.
Gaan wy in huis, want het is laat, gints zwierd een dronkaart langs de straat. tweentwintigste tooneel.
Hoor zooje mijn geen gelt geeft, zoo zel ickje zoo onzacht, op schaffe, dat hetje zel heugen, datje by mijn gewoont,, heb, huysheer.
Ons lekker maerts bier is veur de paerden, en niet naer heur smaak ze roepen om serbster, mom, en om luiks, en bottelbier uit den draak!
En op die zelve tijd heb ik jan klaazen ook die zeven honderd gulden betaald.
Dat s t minst, dat ik van haer vertrouw.
Meen je barmhartigheid by de drommel te vinden?
Zo gy uw zoon krispyn dus buiten uwen wil getrouwd bevind te zyn, weet dat myn dochter ook verloofd is aan een ander, en dat ik haar al lang ben schuldig aan leander, wiens goe hoedaanigheen ik zo in waarde hou, dat ik myn dochter hem ga schenken tot zyn vrouw.
Jonker jan. t is wel, laat ons de laan intreen.
Nu, zieje 't wel?
Verschuil u hier, maar houje stil, 'k zal alles voort gereed maaken, 'twelk noch van noden is 't vertrek is, als 't behoord, op zyn turks opgeschikt.
Is dit jouw trouwdag?
Ik meen naar huis te gaan, gaat gy niet mee?
Men heeft gewed, dat reets het volk zo is verblind, dat elk inteik'nen zal, al is het maar op wind.
Jaapkees  vryers van leentje. pietje, zoontje van jan. grietje, een boerin van aalsmeer.
Goeden dach anne pieters.
Ons soetheyt is verdwenen, beat.
Jy gaaftme 't jouwe voor 't autaar, en zeg, hoe hebje dat ehouwen?
Met recht, ick klaegh, o wreede, dat ghy mijne jeught vergeet, laet eensaem swerven, en doet mijn sterven, eer dat ick weet, waer, dat sich hout de maeght, die mijn verblijden, en troosten sal, met wederliefde.
Ik bid laat ik my excuseeren, ma tante, ik weet dat gy t, noch uw aimable nicht, niet kwalyk neemen zult t is waar het was myn pligt uw raad te vraagen, voor aleer dat ik die zaaken zo ver pousseerde.
Gevolg van jooden.
Nae d'een of d'andere kit, denck ick.
K hoor noch niet anders als een deel verwarde reden, en vind door u verhaal.
Je mogt mit aller eeren, kyken nae burgemiesters kyeren, ten minsten nae de ryken, daer je toe op efokt bint want jouw vaar, dat je 't weet, en ik, hebben weinig vreugd ehad, ja schier niet ien beet en hoe 't me verdroot, 'k had liever te lyen, en te zwygen, as dat ik prykel liep ien hoope kaale kyeren te krygen en dat al, om dat het goed op ien, of twie vervallen zou, maar hoe word ik beloond?
Maar hoe kwam het by, dat'et zo op een sprong geschiede?
Maar, waarom, of grootvader en moeder toch hebben willen, dat wy daar tavond zullen komen?
Jy hebt flus jou bril niet op gehad, t gezicht word duister want ik zeg je noch eens dat zy niet naar nicht gelykt.
Kluchtspel. eerste tooneel.
Mejuffrou, nu is meest daar aan gelegen, dat gy vrolyk zyt van geest, om uit te voeren 't werk, dat ik heb veurgenomen leonoor.
Spreek hard, en houdje kwaad gy moet je aan haar lellen, noch teemen steuren.
Hoe pikken heb ik 't nou, jy hebt myn dochter dan te keulen niet bedroogen?
Soo het maer niet en sinckt, eer sy tot mijnent komen, soo loopt het beter af, als ick van haer niet droomen of selver dencken sou.
En myn excuzes heel civiel ontfangen k weet niet dat zy zig ooit beter hiel.
Frederik, redegond,  wandelaars.