floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Is ’t waar? maar, Dirk, hoe kan dat weezen?
De dingen... die... gelyk de schyn...
Beweezen... van... de klaarste blyken.
[GOVERD.]
Och! komt al t’zaamen méê bezien,
Of ’t nóch zo kwaad niet was misschien.
HÉm, hém. Dit gaat ons buiten gissen;
Ik dócht, je kunst kon nou niet missen.
Maar, ’k zal dien ouden bloed zyn géld
Wéêr door een nieuwe vond belaagen.
Ik bid je, Heer, spreek niet te stout;
Was jy eerst mét zyn kind getrouwd.
Dat zél wél gaan; verban uw vreezen;
Ik zél dien ouden wél beleezen.
Maar door ’t mislukken van je kunst
Raak jy wél licht’lyk uit zyn’ gunst.
En hoort hy, ’t geen je ’t meest zou hind’ren, Eéns van je vrouw mét
							négen kind’ren.
OCh! ’t is waar!
De glazen liggen van menkaar,
En schier de kamer door gevloogen;
Wat bén ik in men hoop bedroogen;
Wat boude ik op een’ lósse grond.
Men duizend pond! men duizend pond!
Had gy my ééns zo veel gegeeven,
Uw’ glazen waaren heel gebleeven;
Uw’ vrékheid heeft alleen de schuld;
Draag dan de schâ ook mét geduld.
Neen; maar ’k zal u wat béters leeren;
Dóch ’t zal u kósten ééns zo veel;
Daar tégen zult gy tót uw deel
Wéêr krygen onwaardeerb’re schatten,
Ja, Heer, dat kan ik heel wél vatten;
Maer nou.
Ay spreek my niet van nou,
Maar, Heer...
Maar, Heer, óf niet, ik wou,
En wil, dat gy niet zót zult praaten,
Of anders zal ik u verlaaten;
Dan krygt gy van myn kunsten niet.
Wél neen, men Heer, eer dat geschied,
Wil Ik u ’t géld veel liever geeven;
Vergeeft me, héb ik iet misdreeven,
Myn Heer, ay neem voor eerst dit goud.
O bloemerhart! nou staen we stout.
Indien ’t niet zou versmaad’lyk staan,
Ik nam ’t niet; want gy moet niet dénken,
Dat het my aankomt op geschénken.
MOord! brand! moord! brand! wat gaat ons an?
Ik stérf van schrik. Hélp vrienden! buuren!
Men Heer! óch vrienden! óch! wat raad?
Och vrienden! laat ik wat bedaaren.
Och! óch! wat gaet ons an, Heer Goverd?
Hoe! kan u tovery verbaazen?
Het lykt je Dóchter niet,
Je zélt verschrikken, als je ’er ziet.
Myn Heer, zo daad’lyk; zy bezweek;
En toen ze wéêr bekwam, geleek
Ze ’er zélf niet.
Och! óch! wat lyen
Komt my zo onverwacht bestryen?
Hoe! ik?
Myn Heer, ik bén u veel verpligt,
Nu gy uw’ kunst voor ons gezigt
In ’t wérk stélt.
Dat zéggen zal niet hélpen moogen;
Wy weeten béter; dat gy ’t niet
Bekénnen wilt, myn Heer, geschiedt
Maar uit beleefdheid, om nadézen...
Is dit men Dochter? bén ik blind?
NIESJE, gekleed als Johanna, GOVERD, FRÉ- DERIK, JONKER GOUDSCHALK,
						KATRYN, KLAARTJE, JASPER, DIRK.
Je mogt de drommel; kom niet nader;
Sta van me; ’t is een spook.
Och Vader,
Ik bén geen spook, ’k héb vleesch, én been.
Och Vader, zél je my verzaaken,
En myn verdriet nóch grooter maaken?
Myn Heer, geloof ons; ’t is gewis,
Dat dit jou eigen’ Dóchter is.
Hoe, kun je meerder blyk begeeren,
Zie daar, dit zyn ’er eigen’ kleêren.
O, jou guit,
Jou deugeniet, zél jy je bruid
Betov’ren, die mét ziel, én zinnen
Had veurgenomen jou te minnen?
Hoe héb ik ’t? zoekt gy my te scheeren?
Neen, jy zoekt ons te scheeren; maar
Al was je nóch zo’en tóvenaar,
Of duivels miester, ’t zél niet baaten;
Al wist je nóch zo schoon te praaten;
Je zélt Mêjuffrouw daad’lyk wéêr
Onttóv’ren, óf zie daar ik zweer...
Ik zweer u by all’ de aardsche starren,
Den groenen Leeuw, én rooden Draak,
Den graauwen Wolf, die ’k zélver maak,
En by Saturnus gryze haaren,
Dat gy u toont, als onérvaaren’;
Hans donder, affronteert gy my
Mét zulk een’ soort van tovery?
Och Vader, dit zyn toverwoorden;
Nou zél hy ons gewis vermoorden.
Ha, gy zyt een bloed,
En niet by Grooten opgevoed;
Wilt gy een Edelman onthaalen,
En laat gy op zyn’ kunsten smaalen?
Wél neen; maar ’k bid, ontzweer uit gunst
Men eenig kind wéêr door je kunst.
Ik moey my mét geen zótternyen
Van diergelyke toveryen.
Nóch ééns, én weest daar méê te vréên.
Hoe, héb je flus niet zélf beleeden,
Toen jy ’t te pas bragt in je reden,
Dat jy kost maaken op een’ sprong,
De Jongen oud, én Ouden jong?
Wél ja; én ’k acht die kunst ook hooglyk;
Maar hier is die voor my onmooglyk,
Omdat de lucht te dik, én gróf,
Gemaakt is uit eene and’re stóf,
En mét die starren, én planeeten
Niet óveréénkomt, moet gy weeten,
Die door haare influéntie doen
Den ménsch verand’ren van fatsoen.
Zou ik zo blyven? zie, men lyf
Gelykt een afgeleefd oud wyL
Sinjeur, kun jy dit veur jou oogen
Nóch aanzien? word je niet bewoogen?
Wat zél ik doen? hy weet geen raad.
Wat zal ik van uw’ kunsten zeggen,
Zo gy de Juffer niet ontzweert?
Zo kunt ge dan haar’ leest, én weezen,
Niet maaken, als het was voordézen?
Wél, ik zal ’t doen; zo gy ’t u niet
Zult bélgen, als het is geschiedt.
In ’t minst niet; kunt gy haar ontzweeren,
Ik zal u duizend pond vereeren,
Van ’t eerst Arkanum, dat ik maak.
Myn Heer, gy moet uw’ knécht beveelen,
Dat hy myn last, in alle deelen
Gehoorzaamt.
Wél, verzuim dan niet
Van ’t geen je Fréderik gebiedt.
Myn Heer zal zich ook voegen
Tót myn behulp?
Zét u néêr:
JOHANNA gekleed als een Knécht van Fréderik, GOVERD, FRÉDERIK, NIESJE,
						JONKER GOUDSCHALK, KATRYN, JASPER, KLAARTJE, DIRK, JAN.
Myn Heer, eer ik de Juffer kan
Hérstéllen, én geneezen van
Die tovery, moet gy verdraagen
Met groote stasie honderd slagen.
Hoe! honderd slagen?
Ja, myn Heer,
’t Moet zyn, eer ik uw’ bruid ontzweer,
Zy zal u dés te meer waerdeeren.
Maar, Heer, gy zoudt my affronteeren;
Bedénk, ik bén een Edelman.
Hoe! zoudt ge uit liefde, én médedoogen
Die slagen niet verdraagen moogen?
Gantsch bloed! dit ziet ’er vreeslyk uit.
Hoe! honderd slagen om myn bruid?
Neen, wilt my dat ten goeden houwen,
Ik wil ze liefst zo laelyk trouwen.
Hoe eer? bestaat ’er eer in slagen?
O Ja; wanneer men die moet draagen
Tót wélstand van zyn’ minnarés.
Myn Heer, wy zyn gereed.
Hou op! wat drommel zél dit weezen?
Myn Heer, ’t geschiedt om béters wil,
Ay, houdt u dan gerust, én stil,
Moord! hélp! hou op! hoe zal dit lukken?
Moord! hélp! hou op! hou op van slaan.
Myn Heer, hoe! zyt ge alreê gestoord?
Wy zullen daad’lyk wéêr beginnen;
Komt geeft de Knécht nu tót zyn deel
Op staande voet ruim ééns zo veel.
Hoe! word je dol? ô Séldreménten,
Wat wil je doen? sta van me vénten:
Men Heer, wat héb ik tóch gedaan,
Dat jy me zo woud laeten slaan?
Neen; maar gy
Staat zaamen in die guitery;
Daarom zal ik u, na behooren,
Afsnyden laaten neus, én ooren.
Wél dénk ten minsten om ’t fatsoen;
Als jy me zo kreegt by de lurven,
Dan was myn tronie heel bedurven,
Ik bid, men Heer, laet my tóch vry;
Ik héb geen schuld.
Neen; neen; Sa gasten,
Gy moet niet schroomen toe te tasten.
O éldremalimént! wat raad?
Wél hoor; gy zult die straf niet lyen,
Zo gy ons de bedriegeryen
Ondékt van dézen Alchimist,
JASPER,
Maar is ’t
Al zéker?
Ja. Dóch wilt niet liegen;
Want anders zoudt ge u zeer bedriegen.
Neen; neen;
Hoe! Fréd’rik, is ’t dan wis,
Dat Goudschalk een bedrieger is?
Gy moet hém niet gelooven,
Hy zoekt uw’ gunst my maar te ontrooven.
Gy onbeschaamden rékel, zult
Gy langer térgen ons geduld,
En stout ontkénnen al, dat waar is,
En als de middagzon, zo klaar is?
Myn Heer, ik bid u, geef wat tyd;
Ik weet, dat gy bedroogen zyt;
Dat hy u veel zócht wys te maaken,
Om aan uw kind, én géld te raaken;
Gy zult het hooren van de knécht.
Sa dienaars, houdt hém voort ter zyden;
Belét, dat hy ons niet versteurt.
Ja, om de huid vol klóps te krygen?
Neen, neen, men Heer, héb jy ’t verbruid,
Ik boet die schuld niet mét men huid.
’t Is schier onmoog’lyk te verhaalen,
Wélke ovens, wélke glazen, dat
Hy zo in de ééne, als and’re stad
Gezét heeft, én wéêr afgebrooken;
Wat géld hy heeft verbrust mét stooken;
En wie hy heeft uit al zen goed
Geholpen, én in arremoed
Gebragt én tót de grond bedurven.
Hy is veel’ landen door gezwurven;
Maar, dat hy wéêr in Duitschland kwam,
Hy was om hals; men Heer. Daar nam
Hy aan veel wonderlyke zaaken,
Ook loot, én tin tót goud te maaken;
En ’t Is hém altemaal mislukt.
Van daar kwam hy berooid, bedrukt,
Verjaagd te Frankvoort, daar hy aardig
Een Smous bedroog, die hy heel vaardig
De kleederen, die ik, én hy
Aanhébben, én noch géld daar by
Afleende, om nimmer wéêr te geeven.
Van daar is hy hier aangedreeven;
Daar hy terstond veel hoorde van
Heer Goverd; óch! die goeje man
Was ook mét hém voort ingenomen.
Die gaf hém, wat hy ’s nachts dorst droomen,
Die heeft hém, als een Prins, onthaald,
En voor zyn praaten ruim betaald.
Die wou aan hém zyn Dochter geeven,
En zélf heeft hy een’ vrouw in ’t leeven.
Wat zég je? wat! die deugeniet,
Zócht die men kind in dit verdriet
Te bréngen? Hoe zél Ik me wreeken?
Ik mérk nou, hoe hy zócht mét liegen
My, én men Dóchter te bedriegen.
Ja wél, ja wél, ’t is noit geschied;
En jy verstaet van alles niet?
Myn Heer, ik hoop, dat in myn leeven
De goede Hémel nóch zal geeven,
Dat ik de Lapis vinden mag.
Ik zég de Lapis goeden dag,
En jou mét al je valsche nukken.
Ik wénschte, dat een ieder één
Zich spiegelden aan my alleen,
En zag, hoe valsch ik bén bedroogen.
Elk kittelt zich mét valsche waan;
En ’t goud, dat lacht een yder aan.
Want, die maar zyn verstand wil wétten,
En op de grond der dingen létten,
Die kan wél mérken, dat een man
Die géld zoekt, ’t goud niet maaken kan.
De Filozofen zélver leeren
U van die guiten af te keeren;
Zy zéggen, dat men dat geboeft,
Nóch tót die kunst veel géld behoeft;
’k Laat staan ’t gezwéts van veel sekreeten,
Had ik die raad wat eer geweeten,
Dat had me vry wat waerd geweest.
Ga voort,
En geef het aan die geen, dien ’t hoort.
Wat raad? och! was ik maar gesturven.
Ik zég u geeft het, óf ik zweer...
O! dit komt .
FRÉDERIK,
Weest wélkom, schyfjes, van men leeven
Zél ik jou aan geen guits wéêr geeven.
Myn Heer, gy hébt vooreerst het géld;
Voor ’t ander hoeft gy niet te vreezen;
Want ik zal voort uw kind geneezen,
Indien gy my één’ béê vergunt,
Die gy mét récht niet weig’ren kunt.
. Eisch vry al, wat je kunt bedénken,
Is ’t rédelyk, ik zél ’t je schénken.
Ik eisch uw Dóchter tót myn’ vrouw;
Die ik voordézen lang bezinde,
En, zonder dat gy ’t wist, beminde.
Wélaan, ik schénk ze jou, mits gy
Haar vry maakt van die tóvery.
Ik zal. Nu héb ik niets te schromen.
Is dit men Dóchter? hoe!
Ja Vader,
Ik bén uw Dóchter, kom vry nader:
Ik héb my in dit kleed gekleed,
Om zelver aan die guit myn leed,
En ’t uwe op déze wys te wreeken.
Dit is myn’ Min, die lang voordézen
My heeft uw’ Dóchter aangepreezen.
Zy heeft haar, als gy zaagt, gedraagen,
Opdat onze aanslag wél zou slaagen.
Ja, Sinjeur Goverd, dat is waar;
Jou kynd was niet vertóverd, vaár.
Myn Heer, daar is geen tovery;
’t Is altemaal maar zótterny,
Bedróg, én ouder wyven droomen.
Hoe kan ’t in uw’ gedachten komen,
Dat anders, als die is geweest,
Men maaken zou des ménschen leest?
Het zyn onmoogelyke zaaken,
Zo wél, als zand tot goud te maaken;
En ik stél daarom by malkaar,
Een Alchimist, én tovenaar.
Wél, als ’t zou gaan na myn begeeren,
En dat je myn zin vó1gen woud,
Ik zou straks zénden om de Schout.
Myn Heer, wilt tóch die straf vermind’ren:
Dénk om myn’ vrouw mét neegen kind’ren.
Wél, wilt hém dan mét slagen
Alt’zaamen voort ten huize uitjaagen.
Wy zyn gereed; hér uit, hér uit,
Jou Alchimist, jou fielt, jou guit.
Casandra
Hertoginne van Borgonie en Karel Baldeus
Theodoor Rodenburg, Casandra. Hertoginne van Borgonie en Karel Baldeus.
						Amsterdam: Cornelis Lodewijksz. Vander Plasse, 1617.
Aernout
Casou
Dienaer van Graef Lodewijk
Eraclio
Feliciano
de Gemeente
Grimaldus
Helbaerdiers
Karel Baldeus
Vrou Leonora
Graef Lodewijk
Lucino
CASANDRA
Hertoginne van Borgonie, EN KAREL BALDEVS
Treur-bly-eynde-Spel.
Nobilitas sola est atque unica virtus.
't AMSTERDAM.
Door Cornelis Lodewijksz vander Plasse Boeck-verkooper woonende op de
					hoeck vande Beurs inde Italiaensche Bybel. 1617.
't Boek aen hevre excellentie d'Hoogh ghebooren vrov Emilia Van Nassau,
					Princesse van Portugal.
DE gheheughenis, Genadige Vrouvve, zijns Extie (hooghlofliker memorie. uw Exties
					Heer Vader) speeldt zo ghestadich inde voorbeeldinge des Bataefsche Volckerens
					hersenen, dat de galmte des naem hun verheught, de daeden hun doen glorieren, en
					de dankbaerheid dwinght hun wil-vaerdige dienstbaerheid op te offeren aende
					Naßausche of spruyten: wiens telgens çierselen: na bootsende de
					oorsprongsstamme: noch huydendaeghs hun hoofden prachtich laurieren met
					onvergelijkbaere pronckinge, gegrift in eeuwige uytschaterende triumphe. Ik
					verzwyge, Hoog ghebooren Princesse, de oorlochs daeden, of om beter te zeggen,
					de Heroijksche grond bepaling onzes herbooren vryheid, vermits het lofbaer
					gherucht voor my uytbrald: Maer aenroere de geestelijke begaeftheiden, alhoewel
					de penne eerder vocht zoude ghebreeken als stof om te roemen. Wat isser,
					Genadige Vrouvve, lof waerder als Hemelsche deughden in aertse Princessen? wie
					is dan niet ghedwongen te buygen aen uwe Exties voeten? Als voor volmaektheids
					autaer, wetenschaps cabinet, en kunst-lievende-herts-tochtens-çelle, yder
					brengende ootmoedige offer-munt, als waere tekenen des herts en zielens neyging.
					Ik als een by looperken van andere treffeliker, kniele mede zeer buyghzaemlik,
					op offerende aen uw Extie mijn eygenschap en weesen, 't welk afbeeldt de kracht
					van reyne liefde, 't geweld van gayle minne, de trouwe echtens bandens vastheid,
					de verwoeste wraek, en d'ootmoedige schuld-beken. verhopende uw Extie 'tzelve
					zal gelieven te beschaduwen met gewoonelike gratie, op dat mijn rijmer
					geborstweert blyve voor Momiste waen-weeters, en bitzige al-bedillers, en zijn
					plichtige dienst-bereyde en dankbaere hert zal nimmer rusten uw Extie hoede in
					zijn heylige behoeding, verzelschapt met zijn Princelike Extie Don Emanuel
					Prince van Portugal, mijn genaedige Here
Chi sara sara.
De gayle minne gril, vervvoeste razernije,
Vermetelik bestaen door lok-lust aengeleyd,
VVaer vvulpse graegt de reden van't verstant verscheyd
Door grill'ge hertens schicht van min-Gods Zotternije,
Die fame, deughd en eer gansch stelden aen een zije,
En hoe voorgaende dooling 't na-beraed beschreyd,
Blind-hokkich zijnde in Venus loose net ghebreyd,
Met nikkerlike vvensch na vuyle boelerije.
Hoe trouvve liefdens echt Zich moedelik borst vveerdt
En geen aenvechting kreunt, noch vlaiery noch smeken
Noch snood' boelagie kan geen echtens trouvve breken
En vleeschelike lust geen reyn gemoede deert,
Hoe veel de liefd en min verschelen d'een van d'ande.
Leert Karels liefde, en de minne van Casandre.
Acuerdo olvido.
Aernout, Hertoch van Borgonie.
Casandra, d'Hertoginne.
Vrou Leonora, Hertoginne van Kleef.
Karel Baldeus, d'Hertochs Camerling.
Graef Lodewijk, verlieft op Leonora.
Prudentio, d'Hertochs secretaris.
Feliciano, Eedelman verlieft op Leonora.
Lucino.} Ambassadeurs van Vrankrijk.
Eraclio.} Ambassadeurs van Vrankrijk.
Camilla, staet Iuffrou van Cansandra
Grimaldus, Karel en Leonoraes Zoon.
Dienaer van Graef Lodewijk.
Lambrecht.} Tvvee Soldaten.
Casou.} Tvvee Soldaeten.
wantrouwe,} Tvvee stomme Personagien.
Ootmoedige schultbeken.} Tvvee stomme Personagien.
Het toonneel is 't Hof van Borgonie.
Casandra Hertoginne van Borgonie en Carel Baldevs
Casandra. Grimaldus.
DE Minne-togt mijns hert verkracht dees tere borst,
En dwinght Casandra tot het gheen zy noyt en dorst
Dees zinneloose tongh wt anghste niet vertrouwen,
Ach arme wighten zijn de bloode laffe Vrouwen.
't Schoon 'tgheen natuur ons gheeft, 't aenlockelicke beelt,
't Aentreckelijck' ghelonck, dat Godens zielen steelt,
't Vermaeckelijck ghegluur, daer mannen in bestricken,
't Hert-steelende ghesight, die lusts ghetergh verklicken,
't Ziel-roovend' blonde haer, 't welck Venus selven streelt,
De Lock-lusts lippens kleur, die ziel uyt ziele deelt,
De Kaecxkens putten dal, waer Mins-God zelfs in dartelt,
En 't lodderlijck ghedaent, die liefde zelven martelt,
De koesterende handt wiens palm herts hetten meldt,
Het arms ghestrenghels druck, waer Liefd' toont zijn gheweldt,
't Ongrondelijcke zoet, het wesen onses Wesen,
Het smakelijckste al, waer wy uyt zijn gheresen,
Sal't al ghenietight zijn door't heerschen van de schaemt?
Ick voelt, ick zweert, dat dit natuure niet betaemt.
Goddinne, ha natuur, en laet u niet verkrachten,
Te Hemelsch is u aert, te maghtigh zijn u machten,
Hoe? Sal u zoetste Lent, verkracht zijn door een Wet
Door kill'ghe loome Liens domzinnigh hier gheset?
Salt redeloos gediert meer lust, als wy ghenieten?
Als Liefdens heete toghten door ons ad'ren schieten?
Met prickelende graeght, met terghende gheraes,
Alleen om zmaken, tzoetst, wat's dat? Natuurens aes,
Ha' blinde en naeckte Liefd', Kindts, dartel, wulps, en domme
Om zterven spraeck rijck zijt, en om te leven ztomme.
Waer dient uw' swyghen toe? Helaes, mijn ramp ghewis
Vermeerdert, mits door schaemt Casandra spraeck'loos is.
Ghy zeght ten is gheen Liefd' zoo'k sprekens graeght' weer keere,
En tonghe schreumigh is om d'Hertogh, of mijn eere,
Laf-zinningh noemt ghy't mits Liefd door de Lock-lust tert
De Vrees-bergh 't over treen die tusken tongh' en 'thert
Van Alpes-lijcke hooght 'leydt, lijck'wel ick u schelde,
En schuldbaer oordel Liefd: Want waerom, liefde, ztelde
Ghy uwen kraght gheheel int werck niet, en verblindt
De schaemt, op dat ghy my in wensk' en werck verwindt:
Verkraght Casandra voort, op dat ick mach ghetuyghen
Hoe onder u gheweldt mijn hert, en tonghe buyghen.
Ach, laet my melden 'tgheen ick jammerlijcke draegh
Aen hem die d'oorsaeck is mijns bitterlijck gheclaegh:
Soo boet mijn zielens wensk', alleen, mits ick verwerve
De uur, om segghen, waerom ick al levend' sterve.
Schreum ick, versterckt my Liefd', ontsie ick al te zeer
Een Hertoginnens eer, dwinght afterdenckingh neer.
'k Besluyt, en gans vergeet d'eer, en zijn Ecxellency,
En onbevreest verwaght van mins-God mijn sentency.
Grymaldus roept Camil.
Wats dat me Vrouw' ghebreeckt?
Dat ghy in aller haest terstont met, Carel, spreeckt,
En zeght hy by my komt. Hoe rysen dese haren
Van anghst, ach, voor my zelfs wil d'Hemel my bewaren.
Waer gingh den Hertogh heen?
Zijn Excellenci gaet
Met beyd' d'Ambassadeurs van Vranckrijck in den Raedt.
Siet nae zijn Camerlingh.
Me-Vrou, wien van hun beyden?
Na Carel.
Carel?
Gaet, Seght Carel hy zigh spoet,
Mits ick nae Vranckrijck flucx in haeste schryven moet.
Ha wispeltuurghe wight, ha liefd hoe kunt ghy leyden
De herten nae uw' wil, zy is van reen ghescheyden,
De eer is heur ontvlught. Ick gae ghenaed'ge Vrouw,
Al't gheen wat Venus werckt ghemeenlick eyndt met rouvv.
Casandra.
Dat in een Hertoginne
De Liefde door zijn kraght
Verklickt t'secreet ghedaght
Verbaest mijn nare zinnen.
Dat ick mijn Liefde ztelle
Op s'Hertoghs Camerlingh,
En dees borst niet bedwingh
Dats, laes, mijn droeve quelle.
Spreeckt ghy betraende ooghen
Op dat hy door't ghelaet
V sonder spraeck verstaet
En met u heeft medooghen.
Ses Maenten ist verleden
Ick op zijn Lief ghezight
Mijn knagingh heb verlight,
Doch daer meed' niet te vreden.
't Is vreemdt hy uyt mijn loncken
En lodderlijck ghegluur
Die'k op zijn ooghen ztuur
Niet zagh mijn hertens voncken.
Doch wien zoud' derven dencken
Dat zyne Hertogin,
Wt heete-gayle-min,
Heur Carel zoud' toe wencken?
Ia zo ick om te ztillen
De woelingh mynes zin
Zweer dat ick hem bemin
Sal't qualick gh'loven willen.
Ach myne passijs blindheyt
Persoonen niet aenziet
Maer wat de Minn' gebiedt,
Die't raeyken mijns ghezindt leydt.
Waer blijft Camilla? Laes, ghelijck s'velds lou'ren haken
Nae d'uur de Sonne boven 's aerdens rond' mach gh'raken:
Om hunne teere graeght te gheven t'zoete aes:
Soo henghel ick, en nae mijn Carels komtste raes,
En lijckwel schricken zal als ick hem zal beooghen,
Vermidts ick meerder wensk' als spraeck zal eysken moghen
Camilla. Carel.
Waght hier ick seght me Vrou. Me Vrouwe Car'l is hier.
Laet Carel komen in, Camilla toeft, 't ghetier
Ick in dees bosem voel, door vreese om te uyten,
Dwinght ick het spreeck lit, schier, in boeyens vast soud' zluyten,
En lijckwel terght my lust. Waer's Carel?
Carel komt.
Noch niet, helaes, het schijnt mijn sprake gants verstomt,
'k Vertoef.
Camill.
Me-Vrouw'.
Laet Carel noch niet komen.
De Liefd' my spreken doet, ende d'eere doet my schromen.
Barst uyt benaude hert, waer rust u Carels beeldt,
Voorbeeldinghs beeldt hem ziet. Ha Liefd' u Godheyt steelt
Meer als mijn eer door reen u gril b'hoort toe te laten,
Waerom? Vermidts de Minne doet de reden haten.
Princesse u bedaert. Camill, seght dat ick ben
Wat besigh, en ick Carel nu niet spreken ken,
Doch laet hem komen weer.
Me-Vrou het sal gheschieden.
Wat lust mijn raden schijnt de reden weer ontrieden,
Ha Hemel wat ick voel? Camil. Is Carel daer?
Me Vrou hy is noch hier.
't Is tijt ick openbaer
De quel die my uyteert. Laet Carel komen binnen,
Op dat ick eens ontdeck de knagingh mynes zinnen.
Gaet in Me-Vrou vertoeft.
Camilla, hoort Camill'.
Mijn wille graegh'lijck wil, en kan niet wat ick wil.
Zeght dat hy komt weer om.
Laet hem vertrecken,
En laet hem waghten.
Beyd' hoe? dat waer te begecken.
Zal ick hem roepen?
Zal'k.
Me-Vrouw' hoe dan?
Camilla brenght hem in, Ha alderwaerdste Man.
Ha alderliefste beeldt.
Comt Carel by Me Vrouwe,
Hoe zal Casandra nu heur kleuren kunnen houwen?
Het bloedt verzchricken zal, en tuyghen myne plaegh,
Als ick aen Carel klaegh de Liefd' die ick hem draegh.
Carel
Wat is Me Vrouw's ghelieft?
Staet op, 't is mijn begheere.
Die d'eere doet Me Vrouw, ontfanght dan zelfs de eere,
Het is mijn plight.
Staet op, ick zegh' u Carel ryst.
T'is al te groote gunst die my Me Vrouw' bewijst.
Staet op, en zijt ghedeckt.
Ghedeckt in u presency?
My selven ick mis deed', en meest u Excellency.
Doet 't gheen' ick u ghebied'.
Me Vrouw' soot yemant ziet,'
'k Weet niemant gh'looven zal de deckinghe gheschiet
Door uwe hoogheyts wil, midts niemant zulcx kan weten,
Dies yder oordeel'n zal 'k my zelven heb vergheten.
Neen Carel, dies ick moet u segghen dat ick seer
En hertelijcke wensk', ghy meert u staet, en eer.
Ghenad'ghe Vrouw' ghy maeckt my uwe zlaef mijn leven.
Me-Vrouw' wilt 't my vergheven,
Staet op, noch eens staet op, 'k verwonder dat ghy in
De Lenten uwes jeughts niet voelt de kraght van Minn',
Die in u gryse herfst' afkeerlijckheyt sal gheven.
Waerom gheniet ghy niet de vrughten uwes leven,
Gh'lijck andren doen? Ghy siet dat yder Hovelingh pooght,
Ja woeckert, om ghelieft te zijn, en ghy en ooght
Na niemant, 'tis te vreemdt, kan niemandt u vermaken?
Kan gheen aenlockingh schoon u hertens murch gheraken?
Maer eenighlijck verwelckt de bloeme uwes jueght,
Ghy ziet wel dat een yders hert in Liefd' verhueght,
En elck betraght met ernst zijn schoonste te bekooren,
En ghy alleen laet gaen u lieve tijt verloren.
Siet hoe dat yder traght nae oeffeninghen eel,
Nae aerdighlijck ghedans, ghezangh, en Lief ghespeel,
Tournoy-spel, en diergh'lijck, waer door sy liefde terghen,
En Nymphen smekelijck om minne waerkens Vergen.
Het schijnt ghy Carel suft, 'tverdriet my u te zien,
En dat ghy niemandt uwe Liefde aen kunt bien:
Zoo lieven jonghe jueght, waer in de Hemels gunst
Zo mild'lijck heeft betoont 't uytmuntighst' zynes kunste,
Wiens Lief ghesight bekoort 't schoonst dat Borgonie heeft,
Zoud' die afkeerlijck zijn vant gheen de mensk om leeft?
Verkiest gh'lijck and'ren doen, laet tijt u tijt niet roven.
Helaes, me Vrouwe, dat u dienaer kost ghelooven
Hier eene Juffrouw was, hoe zleght en reght van aert,
Die oord'len kost dat ick heur weer-liefd' mogt zijn waerdt,
't Waer 't luckigh'st mynes wensk', en gh'looft ghenaed'ge Vrouwe
Dat ick in trouwe Liefd' steeds d'opperhandt zoud' houwen.
Ha Liefde helpt mijn tongh. Neen Carel ghelooft vast
Soo ghy nae Liefdens Wet uyt Liefd' u Lief aentast
Ghy d'Overwinner blijft, hoe hoogh heur luck moght steyg'ren.
Hoe? Sulcken man als ghy wien soud' die kunnen weyg'ren?
Maer immer traght nae't hooghst, u zelven veel vertrout,
Een ask' hy krijght die aen de gouden Waghen houdt,
En overdenckt al 'tgheen ghy my nu zegghen hoorden,
Met Wysen, somen zeyt, gebruycktmen weynich woorden.
'tSchijnt reght een valsche droom 'tgheen my nu is ghemoet,
'Kschrick als ick't wel bedenck, hoe grilligh is mijn bloedt,
Waerom? Vermidts ick zie Casandra heeft ontledight
Heur hert van schaemt en eer, en waer nu Carel mee light,
O Hemel hoe verwoest soudt dertelheyt aen ztellen.
Ha valsche Hertogin, heeft lust u zo bekoort
Dat ghy u eghte plight tot d'Hertogh gans verloort?
Veel eer zal Carels bloedt de kill'ge dood aenvaerden
Eer ick mijn Prins en Heer, die Vorst van hoogher waerden,
In d'heyl'ge eght misdoe. Ha Vrouwen wats uw' lust?
Ha gayle Wighten znood'. Laes hoe zal zijn gheblust
De Hertoginnens graeght? En of zijt my moght verghen,
En niet afliet my tot heur minne-wensk te terghen,
Om plaetsen in mijn hert waer steeds rust Leonoor?