floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Och ongelukkige! dees naemelooze spruit
Ziet Eurytus gedaente en aert ten oogen uit,
Al zwoer de leitsman met een' hoogen eedt vermeeten
Geensins te konnen raên hoe deze wert geheeten,
Noch min dat Iöle de naem was, dienze droegh.
Och of de plaegh met recht niet alle onvroomen sloegh,
Maer die, geveinst van aert, den vroomen laegen leggen!
Helaes, wat gaet ons aen? wat zal men doen, of zeggen?
Hoe staenwe door dees maer verslaegen en ontstelt!
Ga heene, en ondervraegh. hy zal u, met gewelt
Geperst, de waerheit van de zaeke naekt ontkleeden.
Wy gaen dan heene: want gy spreekt niet buiten reden.
Wy toeven hier een wijl, ten dienst van uw gezagh.
Houdt stant: de knaep komt ongedaghvaert voor den dagh,
En uit den huize treên.
mevrou, wat's u begeeren
Dat ik verkunschappe aen uw' man in 't wederkeeren?
Gy zult niet licht van hier uit Trachin heenegaen,
Ten zywe ons onderling gesprek van vooraf aen
Hervatten op een nieu.
begeertge iet meer te hooren,
Hier ben ik. vraeg, mevrou.
zultge ook de waerheit smoren?
Geensins, dat weet Jupijn, is 't my slechts wel bewust.
Wat voor een vroumensch brengt gy mede op deze kust?
Een rechte Eubeesche vrou, doch 'k weet niet wie heur baerde.
Zie herwaert. weetge niet, noch kentge niet de waerde
Van my, die met u spreek?
wat's oirzaek van dees vraegh?
Zegh op, zoo gy verstaet wat antwoort my behaegh.
Ik spreek met Eneus bloet, een koninginne, een groote,
Zoo mijn gezicht niet dwaelt, met Herkles bedgenoote,
Mevrouwe Deianier.
dit woude ik weeten, of
Gy my ook kent voor vrouwe, en koningin van 't hof.
zegh wat straf verdientge, zijtge waerdigh,
Bevint men datge haer bejegent dus boosaerdigh
En valsch?
hoe dus, mevrou? wat boosheit? hoe dus wars?
Hoe uitertge u zoo vreemt, in 't vraegen al te dwers?
Niet ik maer gy valt dwers.
mevrou, ik ga dan heene,
En ben te dwaes, zoo 'k u mijne ooren langer leene.
Gy zult niet heenegaen, ten zy men eerst beleeft
Op mijne vraegh een klaere en billijke antwoort geeft.
Wel vraegh wat u belieft, dewijl u lust te spreeken.
Gy brengt hier een slavin. wie is zy? uit wat streeken?
Ik zegh, wat vraeghtge my?
bekentge zelf niet vry
Dat Iöle deze onbekende, in slaverny
Gevoert, de dochter is van Eurytus? laet hooren.
Maer by wat lieden, wat getuigh heeft met zijne ooren
Dees rede uit mijnen mont gehoort en opgevat?
By veele burgers, op het ruime merktvelt, dat
Een groote troep het hoorde.
en schoon zy durven zeggen
Dat dit gehoort wiert: 't is, indien men 't uit wil leggen,
Wat anders hooren slechts in schijn: wat anders is't
Een zaek te bootschappen. dit misverstant baert twist.
Wat's zeggen slechts in schijn? bezwoertge niet met eede
Gy broght voor Herkules dees bedgenoote mede?
Een bedgenoote voor uw' Herkles? by Jupijn,
Mevrou, wat gast geeft hier mijn rede zulk een' schijn?
Hier staet hy, die u hoorde ontvouwen by de schaeren,
Dat hy, ter liefde van dees dochter, jongk van jaeren,
De gansche stadt verdelghde, en geensins om de trou
En groote liefde tot de Lydiaensche vrou,
Dit 's kenbaer, heeft verwoest.
laet dezen man vertrekken:
Want 't is geen wijsheit by een krankhooft iet t'ontdekken.
By godt Jupijn, wiens vier en blixem op 't geberght
Van Eta weêrlicht, 'k wil, dewijl 't u wort geverght,
Dat gy dit niet verzwijght. gy zult het niet verklaeren
Aen een gestoorde vrouw, of een, die onervaeren
Zich luttel op 't beloop van 't weereltsdom verstaet,
Of niet begrijpt hoe ver de vrouweliefde gaet:
Want hy waer onwijs, die, als met een' opgeheven
En sterken arm in 't perk, de min zou wederstreven:
Dewijlze naer heur' lust de goôn beheerscht, ook my.
Waerom zou Herkules een andre vrou, wie 't zy,
Beminnen meer dan my? weshalve waer 't onzinnigh
En dwaes, zoo 'k mijnen man, verslingert, en aenminnigh,
Beschuldighde, of dees vrou, die geensins my verdriet
Of leet berokkende. neen zeker, 't is zoo niet.
Indien zijn valsch berecht u steef en sterkte in logen,
Zoo hebtge uit 's meesters borst geen goede leer gezogen,
En leeraert, onder schijn van goet en deught, het quaet.
Zoo blijkt uwe ondeught. spreek dan waerheit in der daet:
Want wat luit schendiger dan dat een vrygeboren
Op logens wort betrapt? dus beelt u, wiltge hooren,
Niet in dat logentael voor my verborgen blijf:
Want die het zelfs uit u verstonden, zullen 't stijf
En sterk bevestigen voor my. wat wiltge schroomen,
Dewijl 't meer quetsen zal, begint het uit te komen?
En hooren wy 't, dat strekt tot niemants harteleet.
Heeft Herkules zich niet aen veelen uit besteet,
En iemant hierom leedt van my geleên voor dezen,
Of wederwaerdigheit, of hoeft'er voor te vreezen?
Hoewel hy hierom, krank van minne, quijnen gaet:
Ik zelf heb deernis haer t' aenschouwen in dien staet,
Naerdien de schoonheit stof tot haer bederf bestelde,
Toen hy het lant bedorf, de poorten nedervelde,
Hoe zwaer het viel, en haer vervoerde in slaverny.
Dit spreeke ik rustigh heene, op datge tegens my
De waerheit spreekt, en dit by andren weet te kleeden.
Ay luister naer mevrou: zy spreekt met goede reden.
De tijt zal 't loven, ik u gunstigh zijn hier voor.
Lofwaerdige mevrou, terwijl ik zie en hoor
Dat gy een mensch zijt, en in menschelijken wandel
Niet onbescheiden, wil ik u den ganschen handel
Ontdekken: want het is alleens gelijk hy zeit.
Alcides, dus op haer verslingert en misleit,
Bestreet Echalie, en bestont haer stadt te schennen,
En om nu ront te gaen, verboot noit dit t'ontkennen:
Doch ik, bekommert by my zelven, waertste vrou,
Dat mijn oprecht verhael u smart aenbrengen zou,
Vergreepme, indienge dit een misgreep wilt verklaeren.
Dewijlwe u al de zaek nu rustigh openbaeren,
Betoon dat gy dees vrou om uwen man alleen
En u bemint, en breng uw woorden overeen
Met d'openbaere daet, aengaende uw medelijden
Met dees bedrukte vrou: want Herkles, die in 't strijden
Alle andren overwon, leght onder haer gewelt
Door liefde t' haerwaert, die zijn kracht en sterkheit smelt.
'k Versta genoegh dat my dit lijdzaem staet te lijden,
En wil in dit geval niet tegens goden strijden,
Noch my verpijnigen. maer laet ons binnen gaen,
Op datge mijnen heer verkuntschapt wat voortaen
Ik u beveel, met een hem levert mijne gaven,
Tot eene erkenning der schenkaedjen, van dien braven
My toegestuurt door u: want 't is in dezen staet
Niet billijk datge bloot en ledigh heene gaet,
Naerdienge herwaert quaemt met zulk een zegestaetsi.
De godtheit van de min
Is zulk een kracht gegeven
Datze altijt overwinn':
Want om voorby te streven
Hoe geestigh zy voorheen
Met goôn hebbe omgesprongen;
Verzwijge ik nu om reên
Hoe Jupiter gedwongen
Verschalkt wiert door haer' vont,
Ook Pluto, diep gedooken
In 's afgronts duistren gront:
En hoeze dorst bestooken
Neptuin, die d'aerde schokt
Met zijne vork van onder:
Veele andren [loos verlokt,
Bekoort van min, byzonder
Om schoone Deianier,
Eer zy met Herkles troude,
In 't vechtperk trots en fier,
Daer ieder het aenschoude,]
Zich queeten, heet op lof,
Bezweet en vuil van stof.
Hier quam nu d'Etolier
De stroomgodt mê, vol toren,
Viervoetigh, als een stier,
Gewapent met den horen,
Dat's Acheloüs, lust
U zijnen naem te weeten.
Zijn tegenstrijder rust
Zich toe, om dien vermeeten
t'Ontmoeten in den strijt,
Verlaet Thebaensche reien,
Godt Bacchus toegewijt.
Hy weet de knods te zweien,
Is boogh en speer gewoon
Te handlen tegens grooten,
Zoo braef, gelijk een zoon
Uit Jupiter gesproten.
Zy worstlen beide fel,
Om deze bruit te winnen.
In 't midden van dit spel
Zat Venus, die het minnen
De wet stelt. deze zet
Den kampren ook een wet.
Men hoort de vuisten treffen,
En 't ramlen van den boogh
Zich in de lucht verheffen.
Het grimmigh stiershooft vloogh,
En stiet met zijnen horen.
Dus worstlenze onder een,
Schuimbekkende van toren.
De slaegen kraeken been
En bekkeneel. zy steenen
Op elken fellen slagh.
De dochters oogen weenen.
De schoone en teêre zagh
Dien strijt aen, op den oever
Gezeten, flaeu van rou,
Verwachtende, altijt droever,
Met wienze huwen zou.
Ik klaegh dit, als haer moeder,
Die 't aenzagh en verstont.
Elk vocht om 't eerst verwoeder.
De maeght, van schrik gewont,
Zit treurigh, en verbeit,
Als 't kalf, dat, vet geweit,
Van zijne moeder scheit.
Vriendinnen, nu de gast in 't hof gevange vrouwen
En maeghden, eer hy gaet, alleen zoekt t'onderhouwen,
Koome ik u heimlijk hier voor 't hof, niet onbedocht,
Ontvouwen wat mijn hant voor dezen heeft gewrocht,
Op datge mijn verdriet beklaegen helpt met rouwe:
Want 'k hebbe een maegt, geen maegt, maar een gehuwde vrouwe,
Zoo schat ik 't, binnen 's huis ontfangen, 't welk my stoort;
Gelijk een zeeman, die een pak neemt binnen boort,
Een koopmanschap, die hem tot schade zal gedyen.
Nu staet ons anders niet met groot gedult te lyen
Dan datwe beide, van een deken toegedekt,
Een' man omhelzen, die onze oogen luikt en wekt.
Die Herkules, befaemt voor vroom en eenen braven,
Vereert zijn gemaelin met zulke fraeie gaven,
Tot een vergelding, dat, terwijl hy reist en vaert,
Zy zulk een langen tijt den drempel heeft bewaert:
Doch 'k wilme, al hinkt mijn man geduurigh aen dit evel,
Niet stooren, neen geensins, noch wenschen dat hy snevel.
Maer zeghme toch, wat vrou zou draegen zulk een kruis,
Dat deze vreemde vrou bewoone een zelve huis,
Een zelve ledekant gebruike zonder hinderen?
Want 'k zie haer schoonheit eerst opluiken, mijne minderen.
Hy kust de roozen van haer levens morgenstont,
En walght van my een' kus te geven mont aen mont.
Dus spijtme een gemaelin van Herkules te heeten,
Terwijl hy van de min der jeughdige is bezeten:
Doch als ik zeide, het betaemt niet dat een' vrou,
Die wijs en rustigh is, zich hierom stooren zou.
Maer hoort vriendinnen [neemt mijn rede nu ter harte,]
Wat raet my overschiet, tot heeling van dees smerte.
'k Heb noch een out geschenk van 't grijze menschepaert
Dus lang zorghvuldigh in een kopre bus bewaert.
'k Ontfing het, noch heel jong, van Nessus, ruigh van haeren,
Den veerman, dootelijk gewont, in 't overvaeren
Van den diepgrondigen Euenus, daer hy, zeil
Noch riem gebruikende; zijn veergelt won, doch geil
My [Herkles gemaelin, gesterkt met huisgenooten,
In 't volgen van mijn' man] met onbeschofte pooten
Betasten woude, recht in 't midden van den vliet
Gedraegen op zijn' hals. ik schreeude. Herkles schiet
Hem daetlijk in de borst ter longe in, dat het ruischte.
Het ondier stervende, als een geile en onbesuiste,
Sprak minzaem: ô mijn kint, gy telgh uit Eneus stam,
Zult, om dat ik u lest uit liefde in d'armen nam
En overvoerde, dit geschenk ten loon ontfangen,
Indienge luistren wilt. wort Herkules bevangen
Met iemants min, gebruik mijn dik geronnen bloet,
Dat uit dees wonde vloeit, daer Herkles pijl verwoet
En giftigh, eer in 't lek van Lerne diep gedompelt,
Mijn zy me trof: hy zal, van minzucht overrompelt,
Geen ander vrouwenbeelt beminnen boven u.
Ik, overdenkende dat jongste woort, heb nu
Dien rok besmeert met bloet, dus lang in huis gescholen,
Gelijk die veege riet, en zoude ongaerne doolen,
In quaet te leeren, min iet reukeloos bestaen,
Naerdien ik boosheit haet. men pooge Herkles aen
Te lokken door gevley, de maeght met minnedranken:
Doch dunkt dees middel u niet raetzaem om de kranken
Te heelen; 'k zal het liefst nalaeten uit ontzagh.
Indien men op zijn werk betrouwen stellen magh,
Zoo dunkt ons zijtge hier niet qualijk in beraeden.
Wy houden 't zo, hoewelwe in 't werk voorheen noit traden.
Gy moet uw werk verstaen, en geensins onbedocht
Aenneemen voor bekent het geen gy noit bezocht.
Men zal 't haest weten. 'k zie hem hier ten huize uit komen,
En spoeden: wacht u dat dit geensins wort vernomen;
Want wie in 't heimlijk een bestrafbaer werk bestaet,
Vervalt niet licht in scha, schandael, en schande en smaet.
O Eneus dochter, zegh my nu, wat's u begeeren?
Ik toefde lang in 't hof, en moet nu wederkeeren.
Het is alreê beschikt, terwijlge alleen in 't hof
De vrouwen onderhielt. schenk Herkles, groot van lof,
Dit rijk gewrocht gewaet, het hantwerk van mijn handen.
Vermaen hem dat hy toch geen' mensch met deze panden
Bekleede, noch de zon, noch haert noch outervier
Dien rok beschijne, eer 't mes den witten offerstier
De keel afsteeke, en hy zich staetigh voor de goden
Vertoone, volgens mijn belofte, en hun geboden,
Die luiden dat ik hem in 't nieuwe altaergewaet
Moet eeren, daer hy, een nieu priester, 't offer slaet,
In 't aenzien van de goôn: en op dat hy zich regel
Naer mijn bevel, zoo sterk het met dit pant, daer 't zegel,
Van hem hierop gedrukt, ook daetlijk wort gekent.
Ga lever hem dees doos: en nu men u verzent,
Bestel niets noodeloos, het welk wy konnen derven,
En quijt u zoo, dat wy zijn dubble gunst verwerven.
Voltrek ik mijnen plicht, als een die heene reist,
'k Zal niets verzuimen 't geen uw dienst naer reden eischt,
Dees doos hem offeren, en, naer mevrous behaegen,
Getrou aen uwen heer dees boodtschap overdraegen.
Ga heen, die weet hoe gy het hier geschapen vont.
Ik weet het wel, en zal hem melden hoe 't hier stont.
Gy weet het: zegh hoe ik dees vreemde wellekoomde.
Zoo minzaem, dat ik naeu mijn vreught en blyschap toomde.
Wat zultge boven dit noch zeggen? want ik vrees
Dat gy mijn liefde ontdekt, onkundigh of hy dees
Of my in 't harte plant.
O baden, warme zeerotsstoven,
En die om Etna zette uw' stoel,
Of midden in Melidaes poel,
Of op Dianaes strant geschoven,
Daer Grieken om het merktvelt zwarmt,
En 't berghbadt 's menschen leên verwarmt:
Nu speelt de fluit u blijde wijzen,
Op stemmen van de zanggodin.
Men haelt Alkmenes afkomst in
En Jovis zoon, wel waert te prijzen.
Hy brengt in 't endt van over zee
Den roof van alle deughden me.
Men wachte op hem wel vijftigh weeken,
Terwijl hy dwaelt van kust tot kust.
Zijn gemaelin zat, onbewust
Van hem, zoo lang van rou bezweeken.
Dees krijghshelt heeft, dus lang verbeit,
Dien zwaeren krijghstocht afgeleit.
Hy keere. laet het schip niet rusten
Voor dat het van het eilant schey,
En spoedigh lande aen deze key,
Van daer hy offert op de kusten,
Bekleet met dit altaergewaet,
Hem toegestuurt door Nessus raet.
O vrouwen, 'k vreeze dat ik blint, my zelf ten laste,
Een reukloos stuk bestont, en erger dan het paste.
Hoe nu, mevrou, wat 's dit?
ik weet het niet. my quelt
Dat weldoens halve iet quaets in 't werk moght zijn gestelt,
Uit hoope van wat goets.
hoe? spreektge van de giften,
Aen Herkules gestuurt?
dat is het. mijne driften
Bestonden niemant oit te raeden werk te spoên
In eene onzekre zaak.
indien ik 't magh bevroên
En weeten, zeghme dan, wat port u dus te schroomen?
Och vrouwen, hoortme toch hoe dit is toegekomen,
Een wonderbaere zaek, en noit voorheen gedacht.
De wol, geschoren van een witte schaepevacht,
Daer ik mijn' schoonen rok me streek, is gansch verdweenen,
Van niemants hant geroert, en droop op koude steenen.
Maer om t'ontvouwen hoe de zaek is toegegaen,
Zal ik 't wijtloopender u geven te verstaen.
Al wat het menschepaert, dat zijnen tijt zagh enden,
Met eenen scherpen schicht geschoten in de lenden,
My leerde, heb ik niet geslagen in den wint,
Maer naeu en stip bewaert, als eene wet, geprint
In eene kopre plaet, gelijk het dier voorzeide,
My raedende dat ik d'artsny voorzichtigh leide,
Bedekt voor vier en zon, in een' verborgen hoek,
Tot dat men 't smeeren zoude op stof, of eenigh doek.
Dit's al bestelt, gelijk de tijt het scheen te leeren.
'k Bestont het, binnen 's huis, al heimelijk te smeeren,
Gebruikende hiertoe de wol, van eene vacht
Getrokken, 'k heb dat kleet gevouwen, en gewacht
Voor vier en zonneschijn, in eene doos gesloten,
Hem tot een gaef bestelt: dit weetge, ô reigenooten.
Nu koomende in het hof, verneeme ik daer met rou
Iet schrikkelijx, en dat geen mensch vermoeden zou.
De wol, waermé 't gewaet besmeert was en bestreeken,
Gesmeeten op den vloer, wort van de zon ontsteeken,
Vervloeit verteert op d'aerde, onzeker om wat reên.
Gelijk het zaegemeel, van eenigh hout gesneên,
Zoo lagh het ook op d'aerde, en kookte, en raekte aen 't smoken,
Recht als by herrefsttijt de most begint te kooken.
Ik arme elendige weet naulijx, noch begrijp
Wat my te denken sta, en schrik voor mijn onrijp
En zorgelijk bestaen. het dier, geraekt om 't leven
Om Deianier, zou dat uit gunste een gave geven?
Dit schijnt geen waerheit: maer het woude, in stervens noot
My listigh vleiende, zelf d'oirzaeck van zijn doot
Uit wraekzucht moorden: en dit schiet, helaes te spade,
In mijn gedachten. 'k zal rampzaligh mijne gade,
Ten zy de gissing miss', verliezen: want ik weet
Hoe Herkles al die hy met zijnen pijl bestreet,
Ook Chiron, dootlijk trof, en elk die schoonheên vryde.
Het zwarte bloet, dat uit 's gewonden Nessus zijde
Quam springen, is besmet van gruwzaem moortvenijn.
Hoe kan 't hem anders dan ten hooghste dootlijk zijn?
Aldus begrijp ik 't, en besluit, van rou gedreven,
Zoo hem iet quaets gebeur', te scheiden uit dit leven,
Op eenen oogenblik: want een doorluchte haet
Te leven in schandael, elk een' ten schimp en smaet.
't Is billijk dat men schrik voor ysselijke stukken:
Doch laet voor d'uitkomste u door wanhoop niet verrukken,
Noch oordeel voor den tijt.
in quaden raetslagh gelt
Noch valt geen troost of hoop, die ons gemoedt herstelt.
Maer in bedroefden, die met opzet niet misdreven,
Is minder knaeginge, en dit moetge u zelf vergeven.
Zoo spreeke niet die schult aen eene misdaet heeft,
Maer binnen 's huis geen stof tot zulk een onheil geeft.
Het voeght mevrou haer' krop een luttel in te houwen,
Ten waer zy 't haeren zoon wou melden en ontvouwen.
Hier komt hy aen, die flus naer zijnen vader ging.
Och moeder, 'k wenschte u van dry dingen slechts een ding,
Of datge doot waert, of, geberght door een' behoeder,
Den naem moght draegen van een anders echte moeder,
Of elders voortgeteelt van eenen andren aert.
O zoon, hoe ben ik zulk een vloek en laster waert?
Gy hebt mijn' vader en uw' man van daegh verslagen.
Och zoon, van welk een stuk hoore ik u nu gewaegen?
Dat u onmooghlijck is te keeren en verhoên:
Want niemant kan wat eens gedaen is weêr ontdoen.
Wat zeghtge, zoon? wie was de bode, die vertelde
Dat ik een lasterstuk zoo snoot te werke stelde?
'k Zagh met mijne oogen zelf heer vaders lijden aen,
En heb dees droeve smert uit zijnen mont verstaen.
Waer hebtge hem gemoet, in wat gewest gevonden?
'k Zal u de gansche zaek, op dat gy 't weet, verkonden.
Toen hy verreizen zou, daer Eurytus palleis
En wijtbefaemde stadt verdelght lagh, en op reis
De zegetekens en den roofschat medesleepen,
Had helt Alcides, op d'Eubeesche kaep, begreepen
Jupijn te Ceneus toe te wijden een altaer,
En heiligh kerkwout. 'k zagh hoe hy kerkpleghtigh, daer
Ter stede, eerst dankbaer zijn slaghtofferhande inwijde.
Hier quam ook Lichas, uw hofdienaer aen, heel blijde
Van huis, als een herout, met uwe fraeie gift,
't Venijnigh kleet. uw man schoot daetlijk met een drift
Het op uw woort aen 't lijf, en slaghte zes paer stieren,
Alle eerstelingen van den vrybuit, vette dieren,
Noch tienwerf tien stuk vees, van allerhanden slagh,
Dat al de weerelt vreught in 's offraers oogen zagh:
Zoo scheen hy door 't gewaet verquikt van geest en wezen,
In' 't storten der gebeên. maer toen de vlammen rezen,
Ontsteeken aen het vet der offerhande en 't hout,
Begon het zweet hem uit te breeken zilt en zout,
De rok te kleven aen de leden en de lenden,
Zoo taey gelijk het lijm; te scheuren en te schenden
De zenuw, vel, en been, te rukken van het lijf.
Het bloedige venijn ging weiden, sterk en stijf,
Als adderenvergift. hy jammert ongeduldigh,
Roept uwen Lichas, aen dit lasterstuk onschuldigh,
En vraeght hem door wiens list hy dit besmet gewaet
Hem toebroght. dees, geensins bewust van eenigh quaet,
Zeght daetlijk dat gy hem dit kleet geboot te geven.
Toen Herkules dit hoorde, en dol wiert aengedreven,
Te jammerlijk verrukt van smert in 't ingewant,
Greep hy den knaep by 't been, en klonk hem aen het strant,
Op eene scherpe rots, het bekkeneel te pletter.
Daer spatten brein en bloet, gemengt met hair en etter.
Al 't volk schreeut jammerlijk om 's helts krankzinnigheit,
En Lichas droeve doot: maer niemant onderleit
Hem eens t' ontmoeten, hy zijght vlak ter aerde neder,
En wentelt zich rondom: dan rijst hy schichtigh weder
Al schreeuwende overluit, dat al d'Eubeesche kust,
Geboort met rotzen, galmt. toen nu de kracht geblust,
De moedt met een bezweek, wierp hy zich neêr ter aerde,
Niet eens, maer reis op reis, en gilde, en huilde, en baerde,
Verlasterende uw echt, te smertelijk bezuurt,
En Eneus bruiloftslot, een pest, hem toegestuurt
Tot 's levens ondergang. in 't ende, aldus aen 't quijnen,
Draeit hy zijn bang gezicht eens om, en, mat van pijnen,
Ziet my staen schreien, in het midden van de schaer,
En roeptme flux, en zeght: ô zoon, al valt het zwaer,
Genaek, en laetme in noot uw aenspraek toch niet derven
En troost, al mostge ook met uw' vader teffens sterven,
En brengme daetelijk uit 's volx gezicht, daer spie
Noch eenigh mensch, wie 't zy, my langer hoore of zie.
Ontfermtge u over my, zoo brengme van dees werve
Hoe eer hoe liever wech, op dat ik hier niet sterve.
Zoo dra hy dit beval, bestelde ik met mijn hant
Den veegen in een boot, en broght hem hier op 't lant.
Gy zult hem daetlijk doot of levende aen zien koomen.
O moeder, zulk een stuk, uw raet, ter hant genomen,
Holp vader dus om hals, uw brave wederga,
Dies bidde ik, voeght het my, dat u de donder sla,
De wraek u straffe, en dit gebedt zal my niet rouwen,
Gy moort hem, wiens gelijk gy nimmer zult aenschouwen.
Wel hoe vertrektge dus stilzwijgende. gewis
Wie op eene aenklaght zwijght, melt datze schuldigh is.
Ay laetze heene gaen, en stuiven uit mijne oogen
Voor wint, en ver genoegh. wie zonder mededoogen
Die stukken aenrecht, is geen moeders eere waert.
Zy ga, en voele dat haer 't zelfde wedervaert
Het geenze vader braef gespeelt heeft en geklaert.
Ay kinders, zie Godts lang gemelde
Voorspelling blijken, die hem spelde
Dat Herkles, als hy gansch vernoeght
Het lant zagh twalefmael geploeght,
Zou rusten van zijn stiefmoêrs quelling.
Deze uitkomst stemt met d'oude spelling.
Hoe zou een helt, die d'oogen luikt,
En 's levens licht niet meer gebruikt,
Van zwaericheden aengedreven,
Nu noch in slavernye leven!
Want zoo, gelijk men daetlijk hoorde,
't Vergift van 't paerdemensch hem moorde,
En dus erghlistigh broght ten val
Door draekespogh, en Lernaes gal,
Met bloet gemengelt, en gebrouwen;
Hoe kon hy langer 't licht aanschouwen?
't Geborstelt ondier Nessus knaeght
En pijnight hem, te fel geplaeght
Van brant, en gloênde prikkelingen.
Zoo komt de doot door d'aders dringen.
Vrou Deianier, dus ongelukkigh,
Zagh, onverhoet verbaest en drukkigh,
Dees boel, een schantvlek in het hof.
Zy zocht uit Nessus raetslagh stof,
Doch door een reukeloos verzinnen,
Om 't hart van haeren man te winnen.
Nu schreitze droef haere oogen uit.
De doot genaekt hem vast. zy spruit
Uit haeren aenslagh, blint besteeken,
Het offerkleet, met bloet bestreeken.
De traenen vloeien naer beneden,
Gelijk een bron, door alle leden
Verspreit zich 't gruwelijk venijn.
Noit vyant trof met zulk een pijn
Dien grooten helt, beklaegens waerdigh.
Echalie, och gy wert te vaerdigh
Ter neêr gesmeeten voor mevrou!
Van zulk een deerlijk naberou
Is Venus oirzaek: want de liefde
Het hart der bedtgenoote griefde.
Ik hoore, of 't mistme, een hofgeschal,
Eerst opgerezen. och wat zal
Ik hiertoe zeggen? iemant steent
Daer binnen, jammert huilt en weent.
Wat nieuwe ontsteltheit magh dit zijn?
Wat oude komt in droeven schijn,
Helaes, zoo treurigh en belaên,
Met een bedrukte tijding aen?
Och dochters, wat schenkaedje werdt,
Een oirzaek van onze aller smert,
Gestuurt aen Herkles, al t'ontrou?
Wat tijding brengtge ons, oude vrou?
Och Deianier is doot, is heen,
En heeft den jongsten tret getreên.
Hoe, is zy doot?
gy hoorde 't al.
Quam dees rampzalige ten val?
Z'is doot, en kout, noch eens gezeit.
Och arme, heeft zy 't afgeleit?
Hoe quamze toch ten leste aen 't endt?
Heel jammerlijk, dit's wel bekent.
Verhael toch hoe 't is toegegaen.
Zy heeft zich zelve droef verdaen.
Wat dolheit, welk een misverstant
Gaf haer het moortmes in de hant?
Hoe stapeldeze alleen gestoort
Den eenen op den andren moort?
Met eenen dolk, op 't hart gestelt.
Zaeght gy dat schrikkelijk gewelt?
En waerom niet? ik stont'er by.
Wie was't? hoe ging't? och zegh het my.
Zy moort zich met haer hant niet bloo.
Wat zeghtge my?
het is alzoo.
Dees bruit, eerst ingehaelt dus bly,
Broght haer tot zulk een razerny!
Te byster: maer indien gy 't onheil met uwe oogen
Aenschoude, zeker 't zoude u treffen met medoogen.
En durf een vrou dit met haer eige hant begaen?
Afgrijslijk, als gy't hoort, kuntge een getuige staen
Hier over: want toen zy den zoon het bed zagh spreiden
Om zijnen vader weêr t'ontmoeten en geleiden,