floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Dat Rodomont ick liefden dat behaeght u niet.
Dat waer mijn dood, helaes!
Wat zoudt ghy Prince zeggen?
Dat ick mijn liefde op Mandricard mochte legghen?
Dat ghy my ziel vermoort.
Ick ben gheen moorderin:
't Is best dat ick u beyden stel gantsch uyt myn zin.
Zo is de strijdt ghe-eynd.
Mijn leven ick dan ende.
Zo vind ick gheene raed, want hoe dat ick het wende
Het is vol ongheluck, want kies ick hem.
En kies ick Rodomont.
Mijn ziele ick dan derf.
't Is best ick niet verkies, zo blijft ghy beyd' behouwen.
Ick raed dat zy verkiest, 'k mach op myn zelfs vertrouwen:
'k Ben zeker, 'k houd voor wis dat zy in Rodomont
Meer waerde vindt als zy oyt in Mandricard vond:
Verkiest Princes.
Verkiest nu Rodomont het zeyden.
Zal ick verkiezen?
Kiest om onze twist te scheyden.
Zo kies ick.
Dus gheknield ick buyghzaem voor u buyg,
Op dat ick u, Princesse, dadelijck betuygh,
Tartaryen u smeeckt, een Coningh komt met bede
Om weerliefd, mits hy brenght zo trouwe liefde mede,
Als herte oyt bezat? ick alle Princen tert,
Om off'ren een ghetrouw en recht stantvastich hert:
Een hert waer in ick 't beeldt van Doralice draghe,
Een hert dat ick zeer garen in uw dienste draghe,
Een hert 't welck u de ziel van uw Mandricard gheeft,
Een hert 't welck op 'tghezicht van uw (Princesse) leeft,
En eeuwich leven zal, al leefden 't oock verschoven,
En dat uw lieve we'erliefd' Rodomont mocht roven,
't Onluck niet rooven zal de liefd' die ick u draegh,
Hoewel mistroostich ick myn ongheluck beklaegh.
Tartaryen zal weenen, jammeren en schreyen,
Mits ghy de Scepter van het Rijck niet wilde zwaeyen:
Doch, waerdighe Princesse, mocht ghy zijn beweeght,
En uwe herte van afkeerlijckheydt gheleeght,
Dat ghy Mandricard uw weerliefde mocht vergonnen,
Gheen glorieuzer Prins ter wereld waer bevonnen.
Het leven dezes Prins alleenelijck bestaet
In eene azems-galmt, Princes ick bidd' u, laet
Ghebeden u beweghen, hooghe, waerde Vrouwe,
Op dat ick't leven in uw dienst, als slaef, behouwe.
En laet Argier, Princes, ghebreken niet het licht,
d'Imperiale zon, uws heughelijck ghezicht,
Laet dit gheboeyde hert verlossingh niet ghebreken,
Vervormt deez' ooghen niet in bloede tranens beken,
Noch ruckt niet uyt deez' zijd dit over-trouwe hert,
Noch loont myn trouwe niet met bitterlijcke smert.
't Is Rodomont, Princes, wiens zielens krachten neyghen:
Gheknieldt te zijn, op hoop te maken zich uw eyghen,
Hoewel zijn eyghen eyghenschap langhe hy was quijt,
Waer ghy de eyghenaerster rechtelijck van zijt.
Hoewel, Princes, ick weet ghy hoogher Prins zijt waerde,
Ja d'eenighste Monarcha van d'omringh der aerde,
Acht ick te gh'ringh voor u, zo kniel ick met ootmoet,
En val af waerde Vrouw u buyghzaemlijck te voet:
Op-lev'rende mijn hert, myn ziele en mijn wezen,
Met hope 'tsterre-luck zo luckigh is gherezen,
Dat ghy deez' trouwe Princens liefde nu aenvaerdt,
En met een dragma van uw liefde evenaert:
Om myne glory tot de Polens hooght te dringhen,
En met lof-zangh tryumph myns winninghe te zinghen.
Princesse, Phenix vrouw, die waerdich zijt de Goon,
De Hemelsche Beheerschers, mits uw schoonste schoon,
De Goden zelfs, ick meen, voor u ter aerde vielen,
Beweeght u lieve hert door dit ootmoedich knielen.
Laet dit hert, 't welck werdt tusschen hoop en vrees vermoordt,
Herleven zijn ghegheven door een heylich woordt.
Prins Rodomont het deerdt my u te hooren klaghen,
Doch deze trouwe liefd die ghy my hebt ghedraeghen,
Ick danckelijck her-ken, en nimmer oock vergheet,
Dat anders ghy zoudt waenen waer my hert'lijck leet,
Ondanckbaerheydt was immer 't znooste, en onwaerde.
Nu, Princen, ghy verlanght, en wensch ick openbaerde
Waer ick mijn weerliefd zet. zo spreeck ick vrylijck dat
Ick Rodomont bedanck, en gheeft diet langhe had.
Zy kiest Mandricard en gaet met hem binnen.
Ha Hemel scheurt, aerd barst, en laet nu AEol dond'ren!
Mits Rodomont nu zach de schrickelijckste wond'ren
Ha Rodomont onluckich! wat was uw gheboort?
Nu Doralice ghy door Mandricard verloort!
Verliest uw' leven voort, verkort de rest uws leven,
Nu Doralice heeft u, Rodomont, begeven,
Verzaeckt en af-ghesneen, verwurght uw leven voort,
Zy die uw leven voeden 't leven nu vermoort,
Zy die uw glory was uw glory zelfs verdruckten
Zy die uw herte voeden 't hert u zelfs ontruckten,
Zy daer ghy zo veel Jaren leefden om in quel,
Verkeert uw quelle in een nickerlijcke hel,
Wat zijn Princessen doch? helaes wat zijn de Vrouwen?
Wat zotheydt is 't dat wy op Vrouwen ons vertrouwen.
Die de Vrouwens aerdt beziet,
't Is al niet,
Al wat hoop ons ken beloven:
Vrouwen woorden zijn maer windt,
Ick bevint,
Eerst ghelieft, en na verschoven.
Zo weer-hanich is 't ghedacht,
Dat ick acht,
Mits wy 't lacy zo bevinnen,
Dat de laetste die zy zien,
't Moet gheschien,
Is de eerst die zy beminnen.
Die op Vrouwen zich betrouwt,
't Hem berouwt,
Qualijck is 't woordt op de lippen,
Of het ander staet we'er voor,
Aende door,
Om lichtvaerdich uyt te slippen.
Palinghs-gladtheydt by de staert
Is heur aerdt,
Dus zo plaghen zy de herten,
Want de Vrouwe licht verkeert,
Wat zy zweert,
Rapen vreughd' in onze smerten.
Alle Vrouwen inde schijn
Minn'lijck zijn,
Die te veel op hun vertrouwen,
Laes! zich zelven zeer verrast:
Want in 't last
Vindt men niet als druck, en rouwen.
Leert van my die 't heeft beproeft,
Ghy behoeft
Verder niet te onderzoecken:
Mannen leeft in voor-beraedt
Dat ghy laet
U van Vrouwen niet verkloecken.
Niet dat ick het Vrouws-gheslacht,
Zo veracht,
Dat ick 't alles wil versmaden:
Maar dus zyn zy in't ghemeen,
'k Spreeck alleen
Vande boozen, en de quaden.
d'Eerbaren men waerder houdt,
Meer als 't goudt,
Want in hun verburghen legghen
Schatten, dus van zulcken Vrouw
Nimmer zou
Ick het lof volkomen zegghen.
Nu Doralice heeft verlaten Rodomont,
En dat ick myn onluck in liefde daed'lijck vond,
Zal daerom 't Princens herte gantschelijk mistrouwen?
Neen, Rodomont, neen Prins, men vindt wel and're Vrouwen.
Me-vrouwe Isabel in droef en naer gheween,
Met diepe zuchten, en hert-brekende ghesteen,
Ghestadich knaeght, en klaeght, ia heure tranen biggh'len
Langhs heur besturven kaken, gh'lijck als vande tiggh'len,
d'Aprilse drupp'len zullen door de reghens val,
Met razende ghedruys, en droeffelijck gheschal,
Beweenende 't verlies door Zerbyns schichtich sterven,
Druloorich, gantsch verwert. helaes heur zinnen zwerven
In rusteloos verdriet! in bitterlijck gheklaegh,
In herte-tranens-vliet, in derelijck gheknaegh,
In woelende ghezuchtens stuure stormens vlaghen,
Meer als men immer in een trouwe liefster zaghen.
Vertroostingh troost heur niet, heur treuringh niet aflaet,
't Zoud 't stoutste hert beweghen, ziend' heur droeve staet.
Ach mocht zy zyn een leer voor alle wedu-Vrouwen!
Ach dat een yeder mocht zo trouwen liefd' behouwen!
Ach dat zy niet zo haest als 't leven hem verliet
Vergheet, en 't dart'le oogh we'er na een ander ziet!
Om minnelijcke dorst op 't vaerdichst' we'er te laven,
Dat zy de tweede kiezen voor d'eerst is begraven,
Helaes de liefde nimmer zo in 't herte sluyt,
Of dood in 't ooghens-blick treckt al de liefd' daer uyt,
Ghelijck of door de dood de liefde waer ontsloten,
Ja zonder afterdocht van gheen eerst was ghenoten.
Ghelijck of in't ghenieten liefd alleen bestaet,
En liefde sterft zo haest 't ghenieten ons verlaet.
't En is gheen liefd' die spruyt alleenlijck door het hebben,
't Is minn', en door de lusts-verzadingh minn' moet ebben,
Na dat de hooghe vloed van luste is verzaedt,
Ja minn' is zo van aerdt, dat minn' zijn maet versmaet,
Ja moede werdt en wars, zo licht zijn minnens tochten,
Vermits de vleesche-lusten minnens schichten wrochten.
Maer die ghetrouw'lijck lieft, die krachte is zo groot,
Dat liefde liefde blijft, al scheydt hun beyd de dood.
't Is zo niet huydensdaeghs, helaes, wy zien zo vaken,
Zo haest de man is dood, de weduwen we'er haken
Flucx nae de tweede, ja eer dat zy hem verliest,
Dewijl de man ziel-braeckt, zy tweede man verkiest.
O redeloos bedryven! O wispeltuur'ghe zinnen!
Waer liefde werdt verdruckt door 't schichtelijck beminnen.
Ach dat een yeder na de reyne liefde zocht!
En Isabella Isabellaes maecken mocht!
De Vrouwen zouden niet dus minnelijcke zwerven,
Noch liefde die en zoude door de doodt niet sterven.
Vaeck denck ick by my zelfs in wat ghevaer ick ben,
Vermits dat ick rechtgrondich 's menschen zwackheydt ken.
Me-vrouwe Isabella is in myn bewaringh,
En zien wy niet, helacy, door de tijdts ervaringh,
Dat vlas en vier te zaem zeer lichtelijck ontsteeckt,
Ja dat de nicker wel een goed voornemen breeckt,
Door 't ooghs ghetergh, waer vleeschs-lust eerst wert uytgeboren,
En re'en-beraed, ja deughd wel schielijck wert verloren.
Helacy, dat heur jeughd my ruckten in lusts-wrack!
En dit begrijsde hooft het Heyl'ghe voorneem brack!
Wat jammerlijck verdriet waer 't voor dees grijze haeren?
Den Hemel hoop ick zal my voor bekoor bewaren.
Heur reyze na Mersellie neemt zy heden aen,
Mits zy besloten is in 't klooster daer te gaen.
Isabella komt uyt de kluys, zeer bedroeft.
Zo ick met de Hemels schick
My gheduldich moet ghenoeghen,
Wat my Gode toe wil voeghen,
Ick ghelaten overwick,
Vind' ick door de re'en in't leste,
Dat het all' is t'onzer beste.
Zorghe-dragher, hooghe God,
Gunt my dan oock uwe zeghen,
Dat ick moedich stryde teghen
D'onghelucken van myn lot.
En myn herts misnoegingh stille,
Buyghend' onder uwe wille.
Wille buyght, ick bidde buyght,
Steldt in alles uw ghelaten,
Want uw morringh ken niet baten,
Mits uw God zyn macht ghetuyght.
Zijne schick wy niet ontvlieden,
Want zyn wille moet gheschieden.
Moet het doch gheschieden al,
Waerom wil ick quack'loos stryen
Teghen het beloop des tyen.
Niets en isser by gheval,
Hoe de menschen oock natuuren,
d'Hemel moet het alles stuuren.
Stuurt het all' de Hemels Heer
Dood, en 't leven vande menschen:
Zo behoortmen niet te wenschen
Als volbrengingh zyns begeer,
En ghelaten alles draghen,
Waer in Gode heeft behaghen.
Nam den Hemel myn Zerbyn
In zijn troone vande Aerde,
Door de heylheyt hooge waerde,
Wil ick buygzaem, danckbaer zyn,
En myn ziele willich dwinghen,
d'Heyl'ghe Godt Lof-zangh te zinghen.
Isabella leest in een boecxken.
Of't luck zo gunstich waer dat ick Mandricard vonde,
Die nu met Doralijs in liefde is verbonden.
Dees klingh hem toonen zoud' de kracht van Rodomont,
En hoe ick wreken ken myn gheestelijcke wondt.
Wat Joffrou zie ick daer? verscholen inde lommer.
Nae 't wezen schijnt het of zy waer vol droef bekommer.
Ick moet heur spreken aen. mijn Joffrouw hier alleen?
Och neen, myn Heer, verzeldt met tranen en gheween.
Dat's droefheyt.
Droefheyt is't, waer in mijn zinnen sollen.
't Is deerlijck dat dees tranen langhs uw kaecken rollen.
Vw zuyverlijcke schoonheyt werdt hier door bevleckt.
Het schijnt, mijn Heere, dat mijn ongheluck zo streckt,
Dat ick myn lentens-jeughd verslyten moet met knaghen.
Dit wredelijck toeval met reen men mach beklaghen.
Och neen, myn Heer, beklaghen, dat waer buyten re'en:
Dat wy hier teghen 't schicken vanden Hemel stre'en.
Zoud' d'Hemel willen dat zo schoonen vrou zoud' treuren?
Helaes, wat d'Hemel wil, dat moet, en zal ghebeuren.
Zoud' d'Hemel zijn zo wreed?
Den Hemel is niet wreed.
En zo den Hemel doet uw onrechtvaerdich leet?
Geen onrechtvaerdicheyt den Hemel ons ken zennen.
Maeckt d'Hemel u onluckich, wie zal niet bekennen
Dat ongh'lijck u gheschiedt?
Mijn Heer ick neem 't zo niet.
't Is onrecht zo den Hemel aen u zendt verdriet.
Misdoet den Hemel niet.
Waerom zou ick niet zeggen?
Neen, onder de verdrieten vaeck ghelucken legghen.
Ja die d'onluckichtst' schijnen, dick gheluckich zijn.
Gheluckich in onluck? dit heeft een vreemde schijn.
't Is na men 't wickt in d'evenaer van ons ghemoede.
't Gaet zeker dat de goeden alles streckt ten goede.
Mijn onluck is het grootst' dat ick ter wereld vin,
En alhoewel dat ick in wrevelingh mijns zin
Bedroefdelijcke treur, zo dwinghen my de reden,
Dat ick met Godes wille stelle my te vreden.
Hier vind ick weer myn rust.
Wat is uw ongheluck?
Ick bid u, Joffrouw, zeght my d'oorzaeck uwes druck?
Staet uw hulp in mijn macht, ghy zult my vinden vaerdich,
Alwaer 't oock met ghevaer mijns leven, mits ick 't waerdich
V achte.
Heer, met danck ick u wil loonen moet.
Ick danck u dienstlijck Heer.
Zeer willich ick mijn bloed
Verstorte in uw dienst.
'kWensch ick het mocht vergelden.
Met meerder manhaft niemant willigher zich stelden
Zijn leven in ghevaer.
Ick danck mijn Heere zeer.
Met u verlof ick gae, 'k beveel u d'Hemels Heer.
Ick bid, Me-vrouw, vertoeft.
De tijt en ken 't niet lijden.
Den Hemel die verkeer u droefheyt in verblijden.
Ick wensch u Gods beschut.
Ha oogen wat ghy zaegt!
O hert ghy hebt wel eer weer-liefds verlies beklaeght
Van Doralice, maer meer queldt u dit vertrecken,
Dit Hemelsche ghezicht, mijn dromen gantsch ontwrecken.
Ick liefde Doralice, mits heur schoonheyts beeldt,
Maer deze zedicheyt mijn hert en ziele steelt.
Ick liefde Doralice, mits heur dart'le jeughde,
Maer deze rooft mijn zinnen door de kracht heurs deughde.
Ick liefde Doralice, mits heur aerdicheyt,
Maer dees lief ick alleenlijck door heur waerdicheyt.
In Doralices lonckingh had ick groot behaghen,
Maer meerder liev' ick deze ooghen ne'er gheslaghen.
Ick liefde Doralijs door wulpsicheyt alleen,
Maer deze liev' ick, mits de defticheyt heurs re'en.
Ha ziele-roofster vrouw! ha perle aller Vrouwen!
Die hert, en zinnen boeydt alleenlijck door 't aenschouwen.
Verweende strael-ghezicht! uytmuntende Goddin!
Betoverende oogh. ha zuyv're Dianinn'!
Ha Diademe-Vrou, wiens neer-gheslaghen ooghen,
Het herte hebben uyt dees boezems kluys ghetoghen.
Ha Rodomont wat is het luck, of ongheluck?
Liefd plaetst heur in mijn hert waer'ck Doralijs uyt trock.
'k Gevoel het lieve beeld in't binnenst' mynes ziele.
'k Gevoel ick met ontzich voor't heyl heur waerde kniele.
'k Gevoel dat Rodomont geheelijck is ontmant,
'k Gevoel my zelfs ghereekst aen liefdens strenge band,
Gheluckich is de uur dat ick heur hier gemoeten,
Om buyghen laeg ter aerde aen heur waerde voeten,
En offert hert, en ziel aen heur, die't beyde heeft,
Mits Rodomont zyn eygenschap heur willich geeft,
Ick geeft u, Perle, all' maeckt Rodomont uw eygen,
Want hert, en ziele na d'onteygeninge neygen,
En neygen zullen steets, na myn gewenschte baeck,
Tot dat ick in het koor van heure gunst geraeck:
Om dienen deze schoon, na heur verdienst en waerde,
Als't deughdelijckste beeldt dat oyt was op de aerde.
Geluckich is de grond waer op zy heeft getreen.
Geluckich was de uur da zy my hier verscheen.
Geluckich myn geboort dat ick heur heb ghevonden,
Het schijnt den Hemel my het luckighst' heeft ghezonden.
Ick banne Doralice gantsch uyt myn gedacht:
Want deze ick tien duyzent werve waerder acht.
Ha monarchaele Vrou! Ha deughdens paragonne!
Ha Sterren! gunt dat ick dees Phenix engel-zonne
Op nieus genieten mach! op dat ick heur betuygh
Hoe dat ick, Prince, voor heur deughd ter aerde buygh.
Buyght, Rodomont, buyght laeg, op hoop 't geluck mocht geven
Dat ghy uw' lucken door heur gunst hoogh mocht verheven.
d'Argier verwonnen is, verwonnen is d'Argier,
En door dees overwinningh ick het hooft Laurier
Met gloryen, zo ick dat luck slechts mach genaken
Om van een vrije Prins my zelfs heur slaef te maken.
Veel liever heure slaef als Doralices Heer.
Was Doralice schoon, 'k zie heur ontrouheyt weer.
Dus nimmer Rodomont in heur zo zeer verheughde,
Of meerder liefd hy draeghdt tot deze Vrouwens deughde.
Het schoon in Doralice ick afkeerlijck haet,
Vermits dat deughde is het opperste cieraet.
Isabella behanghen zijnde met een swerte dwael wezende inde rouw,
						komende uyt de kluys van de Heremyt.
Mijn Heer ick misten u.
'k Liet u alleen om reden.
Vermits ghy waerdt in uw ghebeden.
Aen d'Hemel ick verzocht hy my zijn gracy geef,
Op dat ick t'zynder eere daer Godzalich leef.
En ick in 't Klooster mach mijn hert een Klooster maken,
Om God te dienen.
Door vasten, bidden, waken.
En zo verdienen dat hy my zijn Hemel gunt.
Hier door, Me-vrouwe ghy gansch niet verdienen kunt.
Gantsch niet?
Ick zal 't Me-vrouwe zegghen,
Hoe Hemel-win niet ken in goede wercken legghen.
Zijn die dan gantsch onnut?
Och neen, Me-vrouwe, neen.
Door goede wercken wintmen b'hagingh Gods alleen.
En niet het Hemelrijck?
Dat krjchtmen door ghenade.
Ick bid u, zeght, mijn Heer, de boze en de quade,
Ja Goddeloze doent, brenght dat gheen helsch verdriet,
En waerom gheven goede wercken d'Hemel niet?
Wilt ghy de Helle by de Hemel verghelijcken?
De Hellen die verschelen veel met d'Hemel-rijcken:
De Helle is alleen een straffe van het boos,
De Hemel hebben die, die God daer toe verkoos.
Maer die behaghen God door hun Godvruchtich leven,
Die werden uyt ghenade 't Hemel-rijck ghegheven
Door krachte van 't gheloof.
Op dat ick 't recht verstae.
Mijn Heer, wat is 't gheloof?
't Geloof, dat is ghenae,
En gh'nade is 't gheloof, dus die heur vaste houwen
Gheanckert aen 't gheloof, en op ghenaed vertrouwen,
Verkrijghen door 't gelooven Gods ghenaed' ghewis,
Vermits dat God mild met zijn Hemel-rijcke is.
Maer dat de mensch vertrout, en slechtelijck wil mercken
Op zijn verdiensten van, helaes, zijn goede wercken,
Bedrieght zijn eyghen ziel: ja deed al wat hy kond',
Zo is hy noch onwaerd als hy voor Gode stond,
Daer wercken geen verdiensten, goe wercken daer niet gelden.
Maer die 't gheloove gantschlijck op ghenade stelden.
‘Daer straelt de mildheyt Gods in heyl'ghe overvloed,
Alwaer de vrucht dan bloeydt van zijn verstorte bloed.’
Wel machmen zegghen datmen wijs werdt door het vraghen.
Tracht door uw leven slecht'lijck Gode te behaghen,
Maer staet op gheen verdienst.
Op gh'nade ick vertrouw.
Laet ons na 't Klooster gaen?
Als't u ghelieft Me-vrouw.
Mijn Heer, ick ben ghereed.
Laet ons allengskens wand'len.
En op de wech wy noch yets stichtichs moghen hand'len.
Heremyt, Isabella.
ICK achte dat me-Vrouwe moede is en mat,
My dunckt me-Vrou 't is best ghy hier wat neder zat,
Doch my verdriet gheen wech, want ick ben 't wel gewoone.
Het gaen en quelt my niet, vermits het we'er is schoone:
Doch zo't myn Heer ghelieft, laet ons wat rusten hier,
En onder deze lommer, om't ghetierelier
Van't quelende ghevoghelt.
En u zelfs te rusten.
Ick bidd' u zet u neer. mijn Heer, my zoud wel lusten
Ghy breder van ghelatenheydt my noch onderrecht,
Want is ghelatenheydt zo noodich als ghy zeght,
Zo wil ick trachten my gheheel daer na te stellen.
Wie dat ghelaet'nheydt heeft ken gheen'ghe toeval quellen.
Gheen toevoel? wat is toeval?
Toeval is't gheval.
Dat's luck of onluck, gh'lijck ick u beduyden zal,
Men noemt't gheval fortuyn, en vindingh der Poeten,
Die't luck of onluck goe of qua Fortuyne heeten,
Gh'lijck offer waer een Vrouw die't alles overheert
Een Vrouwe noemen zy't om dat het licht verkeert,
En schichtich is van aerdt.
Ken zy't, Heer, beyde gheven?
Zy zegghen dat zy stuurt 't beloop van onze leven.
Zo is zy Hemels Heer.
Of aerds?
Oock niet.
En is het moogh'lijck dat zy over ons ghebied?
Poeeten zegghen zo, maer lacy, zy verzieren:
Fortuynj zy noement om heur vaerzen te vercieren,
Want g'lijck zy dartel zijn (in vindinghen verzot)
Zo nemen zy die name inde plaets van God.
Ja schrijven van die Vrouwe na hun eyghen willen.
En mits dat zy ghebruycken zeer hoboll'ghe grillen
In hun Poeetery, die is van grepen vol,
Zo schild'ren zy Fortuna staende op een bol,
Met vleughels aen heur hielen, drayend' op de baren:
Een hayrs-vlecht aen 't voor-hooft, en achter gansch geen hayren.
Dus beelden hier meed' uyt hoe dat z'is onstantvast,
Heur drayend' gh'lijck de wind, die yder een verrast,
En wie zy eens verzeld, en heur weer laet ontglijen,
Die vindtze qualijck weer hoe datmen om heur strijen.
Want keertse heur eens om, men komt aen geen verhael,
Vermits de vlecht hangt voor en after is zy kael.
Om dit ghebruyck Poeeten fortuyns name namen,
Want dat zy tuylden zo met Godt zou' hun beschamen.
Doch dit, Me-vrouwe, is 't gheval daer ick van spreeck,
Maer op dat ick ons eerste voorneem niet en breeck:
Wat het ghevalle is zal ick, me-Vrouw, beduyden,
Doch offer is gheval daer twijff'len aen veel luyden,
Dan of het twijff'lich is, noch of het is ghewis,
Om dat te gronden veel te duyster voor my is.
Maer 't zy hoe 't zy, me-Vrouw, ick koom daer op niet nader,
Als dat ons alle gaven komen vanden Vader.
De heyl'ghe Godt, de heerscher over Heem'l, en aerdt,
En hoe hy't wil, behoort by ons te zijn aenvaert
Met danckbaerheydt, het zy verheuginghe of rouwen,
Dit moet ghelatenheydt in rechte teughel houwen.
Neemt nu, Me-vrouw, dat alles na uw wensch gheluckt,
En zo de wille Gods u 't alles we'er ontruckt,
Dit zal, zo 't schijnt, met re'en uw herte dan bezwaren,
Vermits de gaven u we'er gantsch ontrocken waren,
Maer zo ghy zijt ghelaten, hoe 't oock met u gaet,
En met de wille Gods u wel ghenoeghen laet,
Gheen ramp, noch gheen verdriet en ken u lastich wezen,
Ja dat ghy gheene plaghen oyt zult kunnen vrezen,
Mits ghy ghelaten zijt met danckbaerlijck ghemoed,
En op het hooghste looft al wat uw Vader doet.
Ghelatenheydt, me-Vrouw, is van zo hooghe waerde,
Dat meerder wy niet kunnen wenschen op de aerde
Als heyl'ghe gh'latenheydt. ja zy is zo sterck,
Dat zy u dienen zal voor borst-weer en bolwerck:
Als't wereldtse gheraes u trachten zal te quellen,
Om met stantvasticheydt u in verweer te stellen,
Want zo ghy u ghelaten stellen kundt in al,
Ghelatenheydt u luckich in ramp maken zal,
De ruste uws ghemoeds gheen teghenheydt zal roven,
Maer met ghelatenheydt ghestaegh uw schepper loven.
Zo wilt ghy zegghen, Heer, ick hier door leeren zou
Dat ick, mits Zerbyns doodt zoud' toonen gheene rouw.
Me-vrouw dat zegh ick niet, de rouwe is natuurlijck,
Maer mits ghy weet hoe dat het leven niet is duur'lijck,
En dat Zerbyn het leven moest verliezen wis,
Alzo zijn sterf-uurs tyde nu ghekomen is,
Dat hy't gheleende we'er de leen-Heer moeste gheven,
Dat's God, die voor een wyle leenden hem het leven,
Ghy u ghelaten steldt, doch niet de rouw verlaet.
Zo wil ick Heer.
Het schijnt dat ghy 't nu wel verstaet
Wat dat ghelaet'nheyt is.
Nu 't my myn Heer verklaerden:
Want voel my gantsch verlicht van't ghene my bezwaerden.
Me-vrouw het is my lief. nu voor het ander punt,
't Welck ghy, gh'lijck ghy my zeyden, niet verstaen en kundt,
Wat is de innighe mensch, dat zal ick redeneren.
Zeer graeghelijck ick wensch van u, myn Heer, te leeren,
Maer zo't myn Heer ghelieft laet ons voort treden aen.
Daer zie ick een Me-vrouw.
't Schijnt hy nae ons komt gaen.
Zijt vrienden we ghemoed.
Heer komt in Godes name.
'k Verwonder dat ick u hier vinde dus te zamen,
Maer qualijcke ghepaert, ghy met de Heremyt?
Mijn Heer, hier in, u oordeel, ghy bedroghen zijt,
Ick achte zijn verzellingh van zo groote waerde
Dat ick gheen ander wensche op de gantsche aerde.
't Is schoonheyds beeldt, helaes, het schijnt myn herte brandt:
Me-vrouwe gunt my dat ick deze schoone hand
Ootmoedelijcke kus.
Mijn Heer zal my verschoonen.
Ick wil myn wille hebben al kostent myn kroone,
d'Afkeerlijckheydt, me-Vrouwe, voeght u schoonheydt niet.
Noch minder past u, Heer, het gheen men in u ziet.
Met u en spreeck ick niet.
Mijn Heer ghy doet my spreken.
Mits ghy beleeftheyts wet, zo 'tschijnt, betracht te breken.
Waer edel u ghemoedt ghy zoudt het niet bestaen:
Ick bid, me-Vrouwe, laet ons na Mersellien gaen.
Zult ghy me-Vrouwe om te gaen nu wetten zetten?
Veel eerder dan ghy zult de weghen ons beletten.
De Heere wech is veyl.
Maer onveyl ghy die maeckt.
Want 't glinsterende lichte van uw ooghen raeckt
De zielens middel-punt, van die uw licht aenschouwen,
En die betoveringh ken hier doen staende houwen
Al die op weghe zijn, gh'lijck of't waer zielens-heyl,
Dus is't uw schoonheydt die de weghen maeckt onveyl.
Helacy vleeschs-lust spreeckt.
Mijn Heer, dit is uw zeggen,
't Zien heeft gheen vermoghen.
In uw ooghen legghen
Zo krachtighe ghewelden, dat ghy zielen steeldt
Door Godelijcke macht uw's overschoone beeldt,
Ja dat de zielen buyghen onder uw gheboden
De menschens zielen niet, maer zielen vande Goden.
't Schijnt puure razerny.
Daerom verwondert niet
Dat myn ziel is gheboeyt, zo Goden ghy ghebiedt.
'k Gheloof dat dit ghewest, zo het ghewest kost spreken,
De heughelijckste galmte uyt zou laten breken,
Die oyt de Cherebynen hadden in hun koor.
Ach Hemel, wat ick in myn oude jaeren hoor!
Ick hoor, me-Vrouw, ick hoor 't ghevoghelt tierelieren,
Ick zie de steylste rotzen op hun toppen vieren
Triumphen, jae de wouten ruyzen op hun best,
Vermits zy hebben 't schoonste schoon in dit gewest.
Myn Heer is dubbel mild in cierselen van woorden.
't Is anders niet als luste die zyn vleesch bekoorden.
Ick danck u voor de gunst die ghy my bewijst.
Te meer ick u beoogh, te meer myn liefde rijst,