floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
't welk u gelieven zal elk 's anders in te slikken.
Gij, o Godinne, Gij die hebt in Uw bestuur
de werking van het uit- en van 't inwendig vuur,
verduwt zo met Uw warmt' deez' droppelen van bloede,
dat ieder dezer twee van 's anders bloed zich voede
en elks gemengde bloed met jonst naar 's anders trekk',
't welk haar tot zaligheid en 't land tot welvaart strekk'.
catmeer
O heugelijkste dag die mij ooit kwam te voren!
Mij dunkt ik uit het graf verrijs en word herboren
ten leven van nu aan. O gemalin, uw deugd
mij, in deez' dorre schors, herscheppen doet een jeugd,
bedauwd met vreugden, die de geest nauw kan verzwelgen.
't Zal nu eens zijn een eind van steuren en van belgen.
Mijn geest, die, alzo lang als vrouw en kindren streên,
zich gaf te rekken twee verscheiden wegen heen
en deerlijk scheuren liet, om geen van beide delen
te vallen af, gevoelt alree zijn breuken helen
mits uw vereniging, waardoor dat ik verwacht
't geluk voortaan gevest te zien in mijn geslacht.
Sinds gij mij deze kroon, mijn heer, op 't hoofd deed voegen,
voegd' ik mijn zinnen om in alles te genoegen
mijn man en opperheer. Wat uwer harte smaakt,
daar heeft mijn hart welhaast zijn wellust af gemaakt,
en al mijn eerzucht is uw grootheid te believen.
Mijn kindren, nimmermeer laat deze vriendschap klieven
van enig misverstand. Maar dat vergolden zij
door u dit harte van de koningin tot mij.
Voor trouw van onzer zijd', heer vader, wilt niet vrezen.
Heer vader, 't wit van onz' gemoên zal stadig wezen
Uw en Haar Majesteit op 't nedrigst dienst te biên.
Gelieve 't maar voor goed te duiden, zo misschien
iets, tegen onze zin, mocht onverhoeds gebeuren.
Die, zonder opzet, kwetst, die kwetst licht zonder steuren.
Mevrouwen, eer dat gij vertrekt van dezer steê,
zo drinkt, uit enen kop, beid' van deez' zoete meê,
die met haar krachten u de zinnen zal verluchten.
Dit leer u, maatschappij te maken van genugten.
Godin, opdat Uw brand van geen onheilig nat
des regens last en lijd', zo stort ik hier dit bad
van warmmakenden drank uit de gewijde flessen
op het gewijd altaar, om heiliglijk te lessen
het heilig zichtbaar vuur. Blijft jonstig en betracht
altijd de welstand van het heersende geslacht.
Gij, koninklijk gezin, versuft door 't angstig duchten,
kleedt uw gemoên in vreugd en doet de zorgen vluchten.
Waar zijt gij vorsten, die alleenlijk om te woeden
met bloedvergieten, staag uw nimmerzatte zwaard
voert in der vuiste, daar 't
gegeven is tot dwang der muitige gemoeden?
Leert, helden, eens, leert eens en prent u in te stropen
het ijzer gebruineerd om generhande ding
als, daar men met een kling,
door hoge parsing, vreê genoodzaakt is te kopen.
De vreê, de vreê, de vreed' is, vorsten, u bevolen
te waren ongeschend voor 't sterfelijke zaad.
Wie vreê te buiten gaat,
tenzij om vredes wil, zet buiten 't spoor zijn zolen.
Of 't, tot onwaardigheid der hoogwaardige wetten,
al schoon gebeurt dat een met onrecht andren deer,
nog is het niet zozeer
uw ambt op 't billijk recht, als wel op vreê te letten.
't Is kleine last het recht te kreuken of te vlijen,
als 't het beloop der tijd, tot vredes steun, begeert.
Maar wordt de vreê bezeerd,
de wijze wetten zijn wel haast in bitter lijen.
Want, onder 't krijgsgedruis waar 't scherpe schichten hagelt,
de woestmakende trom, d' aanschennende trompet
en horen naar geen wet,
met ijz'ren punten wordt de mond des rechts vernageld.
Wie thans, stipt op zijn zaak, geen voordeel wilde ruimen
van eer of van genot, waagt dan zijn hele staat,
naam, rijkdom, ziel en zaad,
als 't opgewekt geweer bekneld is van de duimen.
Helaas, en waagd' hij maar niets anders dan zijn eigen,
en dat de landman arm het rietdak van zijn kot
niet af waar, eer men 't slot
van zijnen here met den brand begost te dreigen.
Als oversten verwaand de heil'ge vreed' onteren,
eer dat de nooddwang opkomt, wat ontgeldt er dan,
helaas, al menig man
dien 't scheel niet aan en gaat, de schuld van wenig heren!
baeto, Burgerhart, Luidewijk, Rycheldin
Men ga 't gevangen wild de koningin vereren.
Vergist de zon zich niet, zo was 't hoog tijd te keren.
burgerhart
Hij nijgt naar 's aardrijks kim geheellijk het aanschijn.
luidewijk
Veel later diend' het niet.
Mijn heer die zal daar zijn.
En hoor ik geen geluid en 't blaffen van de honden?
Welkom, mijn heer.
En gij, mevrouwe, welgevonden.
Is 't niet te lang getoefd? De zevenst' uur, gezet
om ons te vinden op het koninklijk banket,
is al voorbij.
'k Geloof 't. Maar die de jacht beminnen,
zij stellen in het veld te werrek hunne zinnen
met zulk een ijver en zo onvermoeibr' een vlijt,
dat hun de tijd ontbreekt om letten op den tijd.
Vergeeft deez' misdaad aan de hete lust van 't jagen.
De koningin is 't, die ik duchte te mishagen,
die ernstig dat men op het uur past', had begeerd.
Wij hebben met de vangst Haar' Majesteit vereerd.
Zij mij met dit toppet en ingekaste stenen,
U met dien hoed en pluim, teneind dat wij verschenen
met deez' schenkaadjen, haar ter eren, op het feest.
Voorwaar, mijn gift is deez' zeer ongelijk geweest.
Dit goud is hier te land zo konstig niet gedreven.
De sluier aan 't toppet is ook uitheems geweven.
Dit zal t' erkennen staan altoos met daad en dank.
't Is over tijd te gaan. Doch van den frissen drank
gelief mijn here, tot verkwikking, eerst te proeven.
baeto, Rycheldin, Luidewijk, Burgerhart, Ot
Genadigst' heer, mevrouw verveelt het lang vertoeven,
en schikt mij herwaarts om te porren uw vertrek.
Men drinkt eens, jonker, meer is aan ons geen gebrek.
Totdat mijn' heren gaan, zal ik mij hier onthouwen.
Neef Luidewijk, geluk!
Zijt bij der hand jonkvrouwen.
Ik dank mijn heer op 't hoogst.
Ach, brand in mijn perruik!
Wa..., water joffren.
Ras, les 't maar met de kruik.
Staat af.
Ai mij!
Zij sterft.
Houdt. Niemand en besmette
zich met d' heilloze schuld eens anders, en verzette
zich tegen 's Hemels wil. Dewijl Die kondigt af
haar zware zond', laat Hem geworden met de straf.
Van boven komt de plaag. Der Goden recht te storen,
waar alle moeiten en nog Hun genâ verloren.
O, al te blind verstand! Waar heb ik op vertrouwd?
O, loogrijk mensenhart, wat zijt gij loos gebouwd,
vol achterwinklen en verborgene vertrekken,
om uw ontoonbre kwâ gezindheên te bedekken!
De lieve Rycheldin, geweest lief, ook niet - geen
liefd' droeg ik haar ooit toe, maar zulk een die zij scheen -
heeft nu op vroomheids proef bestaan zo vele jaren
en geen genegentheên in hare borst en waren
mij, waand' ik, onbekend. Nu komt des Hemels slag,
beschuldigt en verdoemt, en wreekt op enen dag.
Acht echter nu geen trouw zo trouw in man of vrouwe,
dat, zonder ommezien, uw hart daar op betrouwe.
Onwetend handhaafd' ik een goddeloos bestaan.
Indien zij zonder klad door 't leven waar' gegaan
en haar gedachten nooit de valsheid lief en hadden,
zij zou haar dood niet met meinedigheid bekladden.
De geest is henen.
Ach, 't is met haar al gedaan!
Daar brandt de vederbos en niemand steekt hem aan!
Wat wonderheên zijn deez'?
O Goden, wilt de zielen
van 't koninklijk geslacht niet t' enemaal vernielen.
Hier houd' de wrake stal.
Heeft de drievoude punt
des fellen bliksems het op mijn hoofd ook gemunt?
O Goôn, waar loog ik U, dat Gij mij dus komt dreigen?
Is 't hart zo duister, dat ik niet zie in mijn eigen
de schuld die 'r schuilen mag? Of heb ik mijn gedacht,
in 't zweren van den eed, niet zuiverlijk gewacht
voor argen inval, die de Goden mocht vergrammen?
Indien ik schuld heb, komt nog, slaat mij, 's Hemels vlammen,
mij en niet dezen hoed. Maar neen, ik zie niets mis
in mijn geweten zelf, dat hier onscheldbaar is.
Ik was nochtans gemeend. Verdelgt men zo de braven?
'k Bevroê wat er af is. Ha, moorddadige gaven!
Al wat der koningin was, momplend, nagezeid,
heb ik gestadelijk met ijver wederleid,
zolang zij bitter viel. Nu dwingen mij haar jonsten,
verhonigd met venijn op de Finlandse konsten,
het kwaadste te vermoên. Niet langer kan 't gemoed,
dewijl 't het boost' gevoelt, zich 't beste maken vroed.
Weet, van zijn oorsprong af tot waar hij 't haar gaat dopen,
de zon iets mijns gelijk in onspoed te belopen?
Of is de dag, sinds hij bezweven kwam de locht,
ontzuiverd met een stuk dat hierbij halen mocht?
Daar leit, daar leit verdelgd door des beveinsden haats lagen,
zij die aan argelist nooit stem gaf in haar raadslagen.
D' onnozele, d' oprechte, d' onbevlekte deugd
leit daar geworpen neer in 't bloeiendst van haar jeugd
en ziet zich onverziens met hels bedrog verrassen,
nu zij zou zien, tot steun des rijks, de vrucht opwassen
uit hare borsten, die zijn lijftocht onlangs zoop.
O blinde zorgen! O kwâgissingmakend' hoop!
Had gij 't hier naar gemaakt, dat u niet wordt gegeven,
o klare spiegel van getrouwheid, te beleven
dat ons gemene weeld', uw zoontjen, over wien
zozeer hangt 's volleks hart, met deugd en daad, verdien'
deez' overgeven goê genegenheid der Catten,
waarmee z' hem, als een kind van de gemeent', omvatten?
Wat meer is - ai mij, o verfoeide snoodheid van 't
rampzalig luk, 't welk met den afgrond samenspant
en dient hem schoner dan hij wenst, en feller krenken
komt, als de toveres heeft weten te bedenken,
wien ras eindende pijn voldeed - mij wordt het graf,
mij wordt de dood benijd, mij spaart men voor de straf,
opdat zij ommespring' met mij van lieverlede,
opdat ik de heilloze konsten bijstand dede,
opdat ik ontrouw werd door trouws te groot een min
in spijt mijns harten wreed en schellems tegens zin,
en in den dood verliet de deugdzaamheid verheven,
voor wie ik vaardig staan moest om te laten 't leven.
Is dit, fortuin, het spel waar gij uw lust mee boet?
De bitste bitterheid is die u 't zoetste zoet?
O mijn verloren troost, ten reukelozen wangen
spoog ik scheldwoorden uit en lasterde de gangen
van uw gemoed, dat nooit een scheven weg insloeg.
Schuld ken ik veel te laat, schuld gaf ik veel te vroeg.
Thans willen wagen van deez' grouwel alle talen.
En waar men 's ramps gedenkt, daar zal men mij ophalen
als medestander in d' oorzaken van uw smart,
gelijk een zuipbloed, wien nooit jammer roerde 't hart.
Wat zal ik zeggen: Goôn, aanschouwt dit uit den hogen?
Of, keert Uw aanschijn af en sluit al 's hemels ogen
voor 't derelijk toneel van 't weergaloze leid,
en schendt Uw lichten niet aan deez' afgrijslijkheid?
Maar gij, mijn lief, indien de ziel, des lijfs ontslegen,
wat wezens heeft van ons en zij zich mag belegen
om nederwaarts te zien en acht slaan op hetgeen
dat van het aards geslacht met ijver wordt gebeên,
u bid, u bid ik, gij wilt mij de schuld vergeven
van 't godloos kwaad, door mijn godvruchtigheid bedreven;
ik zag voor 's Hemels straf des hels verwoedheid aan.
Zo wonderteken liegt, waar zullen wij op staan?
Mijn here, waar is uw manhaftigheid gebleven?
De zinneloze rouw dus, dus veel, toe te geven,
waarmee men niets en wint, is immers geen bescheid.
Rouw zonder eind wordt van de tijd mij opgeleid.
De tijd, in groot gevaar, eist zorge van de vromen.
Hij zorg' die hoopt of vreest, dat ben ik overkomen.
In nood is uw persoon.
Gewislijk is z' er in.
Daar mag 't niet kwader mee, die stierf met Rycheldin.
Die is, mijn here, nog voor een goed deel in 't leven.
Helaas, daar leit het lijk en heeft den geest gegeven.
Zij leeft in uwen zoon, haar enig overschot.
Ach al te jonge wees, een monber strekk' u God.
God wil, en 't is uw plicht, dat gij hem, heer, verdadigt.
De toveres zal met twee zielen zijn verzadigd.
De wrede bloeddorst wordt door 't zuipen niet geslist.
't Geweld zal uiten 'tgeen tekortkwam aan de list.
O Goden, zou z' er meer gemeend zijn te verdelgen?
Al wat zich dezes heeft te klagen of te belgen.
Een hart dat tocht naar 't rijk heeft onlijdzame jacht.
Wie woelt er om?
Doorgaans de naast' die 't niet verwacht.
Zij die de krone draagt en hoeft ze niet te werven.
De staatzucht strekt zich uit tot d' allerachterst' erven.
Om wettig oir te zien zij niet veel hoops en zag.
Wie heerst, die hoopt en doet om oir meer dan hij mag.
Het onderwindt de mans, de stilte past de vrouwen.
't Is een moeiziek geslacht, dat kwalijk rust kan houwen.
Ontdekte schelmerij zoekt heil aan stout bestaan.
Laat u gezeggen, heer, en schiet het harnas aan,
en wapen uw gezin, eer dat zij ons verrassen.
Ik volg u. Ieder schikk' op zijn geweer te passen.
Fluks, wapent mannen, fluks, eer dat de vijand kom'.
'k Ga zetten schildwacht uit en sluiten 't hof rondom.
Ik onderzoeken of ook enig' andre lagen
hierbinnen schuilen nog.
En ik dit overdragen.
Balsturige geluk, wat batser tegenspoed!
Wat ramp weerspannig is dit, die zo spijtig doet
mijn konsten hoon op hoon? 't Uur is alreeds verlopen
en niemand is nog hier. Hoe duur zal ik bekopen
den aanslag, bijaldien zij t' ontijd is ontdekt!
Misschien is 't dat alreeds mijn vijand herwaarts trekt,
om, eer ik 's konings oor gewin, mij t' overstelpen.
Kan alle d' afgrond met zijn boosheid bet niet helpen?
Of raas ik?
penta, Ot
Jonker Ot. Hier. Herwaarts. Wat voor mie?
Van batser ongeval, mevrouw, en hoort men nie.
Wat zegt gij?
Zij is dood. Hij kwam zo laat van 't jagen,
dat zij door kracht des vuurs ter neder was geslagen.
En ook de hoed ontstak, eer hij die had aanvaard.
Hoe leidt hij 't over nu?
Hij heeft geraden waar 't
hem herkomt, en, bevreesd of hem geweld mocht deren,
geboôn dat ieder denk' op overlast te weren.
't Is nu geen suffens tijd. Let hier op. Ik zal gaan.
Om wat te doen, mevrouw?
De koning randen aan
met onvertsaagd gelaat, zodat hij niet bevroede
dat ik 's met u versta. Gij, in verbaasden moede
schik dan te komen voorts met d' onverwachte maar.
Stoffeert d' omstandigheên met uitspraak en gebaar
op 't hatelijkst en vult des konings borst met vrezen.
Fluks, aan een zijd'. Ik hoor gerucht. Daar zal hij wezen.
penta, Catmeer
Wat traagheid of het zijn mag, here, die dus laat
de vorsten achterhoudt?
't Bezorgen van 't sieraad
heeft zulk een ijver in, dat vaak de jonge vrouwen
haar tijd vergissen of haar uur niet wel onthouwen.
Doch 't is wel porrens nood en al te lang gebeid.
Ik heb er om geschikt en krijg ook geen bescheid.
Daar komt mijn bode.
penta, Catmeer, Ot
Wat verbaasdheid mag hem jagen?
Hoe gaat het, jonker?
Ach, mij smart dat ik moet dragen
een tijding, here, zo droef voor uw Majesteit.
Wonder, ongehoorde schriklijkheid.
O ramp, dat mij de Goôn ten kwaden bode namen!
Spreek uit. Twijflende vrees vreest alle kwaden t'zamen.
Wat is er dat u dus beteuterd houden mag?
't Geen ongelooflijk schijnt ik met deez' ogen zag.
't Geen ongelooflijk schijnt en waarlijk toch geschiedde,
is 't nodig dat ik breng tot al te droef een miede.
Dan 't is zo 's Hemels wil, die lange wordt begekt,
die lange wordt versmaad eer Hij 't zich annetrekt.
En, latend' haren loop vol uit de boosheid rennen,
zodat de bozen tot de voorspoed heel gewennen,
om de verweenden bet te treffen met de smaak
der droefheid, spaart ten langen laatsten toe de wraak.
Zijn en des konings leed Deez' in het end gewroken
en, met een wonderdaad het vonnis uitgesproken
heeft, over de meineed der dubbele vorstin.
Ik heb zien branden 't hoofd der loze Rycheldin
en met de vlamme, die 't vervloekt bedrog verklaarde,
haar lichaam staan omringd, totdat zij zeeg ter aarde.
O Goden, en mijn zoon wat zeit hij nu hier af?
Hij, even halssterk, wijt zijn oudren 's Hemels straf
en rust zich, geeft hij voor, om overlast te weren.
Wie zich niet en ontziet zijn ouders zelfs t' onteren
met opspraak van verraad, wil twijflen niet of hij
't ontzig van eer en deugd heel overkomen zij.
Wat hoefd' hij, rechts getroost, zich met geweld te stijven?
En, vreest hij 't recht, zo zal 't bij geen verweren blijven.
Waartoe gesukkeld dan tot hij beleger' 't hof,
tot hij breng' op de been het schuim en lichtste stof
van 't reukeloze volk, dat geen verlies van have,
bij oproer, vreest, en troon' met vrijigheid de slaven?
Men loop' hem fluks op 't lijf en kerv' zijn opzet spoêg,
en helpt de kroon uit vaar. Is 't maar nog tijds genoeg.
Hoog tijd, voorwaar, hoog tijd.
Men redt met lanterfanten
geen oproer.
Daar dient in verzien.
Schaf raad.
Trauwanten,
fluks in uw vol geweer.
Hun hopman draagt de zij
van Baeto. Let er op.
Ik, jonker, wil dat gij
den last op u neemt van hun heden te gebieden.
Dit wil ik, gasten, hoort, gij ook mijn edellieden,
dat jonker Ot vandaag hebb' over u bevel
en dat men dadelijk Baeto gevangen stell'.
Dies wapen' al wat nut is wapenen te dragen
en make zich op weg.
Schie 's konings welbehagen.
Ras, jongen, bij der hand mijn harnas, speer en helm.
Mejonker, hoor.
Mikt gij maar op den schelm,
indien er valt gevecht. Zo niet, en hij zich geven
wil zonder weer gevaên, neem hem allijkwel 't leven.
De nood toch dwingt dat uit.
Ik vat het.
Ik weet raad
om goed te maken bij mijn man 't onrechtbaar kwaad.
Wat gedruis, wat drokheid woelt er door het slot?
Ach, ach, wat is mij 't hart bezwaard!
Ach, wat loopt men met al zulk een ijver tot
de wapens, die ras zijn aanvaard,
maar af te leggen als z' hebben smaak van 't bloed,
vallen niet even goed!
Wat voor dulheid, mannen, heeft uw borst gevat,
die op doet zwellen uw gemoên?
Wat voor razerij bevangt uw harten, dat
gij onvoorzichtig slaat aan 't woên,
alsof van binnen de toveres u met
helgeesten had bezet?
Zou 't wel wezen dat de kwaâ verstandelheên
uw harten hebben opgevuld?
Waardig zijt gij dan dat ik uw ramp beween,
die schelmen wordt bij hunne schuld.
Of heeft de vader u zelf, door stiefmoêrs list,
op eigen bloed gehist?
D' eden hooggezworen voor de goê Godin,
't banket zo koninklijk bereid,
't sieren van de zalen en van 't hofgezin,
is 't alles hierop toegeleid?
Bruikt men de Goden, de vreugd en vriendlijkheên
tot schelmerijenkleên?
O bedrog, gepronkt van praat en van gelaat,
oneens van hart en van aanschijn,
geen penseel kan malen af 't verholen kwaad
en etter vuil van uw venijn.
Onder de pijlen die 't gram geluk uitschiet,
weet gij uw feller niet.
Wij, door u, zijn op één ogenblik geveld
in der ellenden diepste poel,
wij, die 't luk voldoende scheen dat had gesteld
op heden in zijn eigen stoel,
om te genieten de vredevruchten tiîg,
steken in d' ergste krijg.
Grote Goden, die het sterfelijk geslacht
hebt onder dwang van Uwe roe,
om den mens te geven 't hoogst waar hij naar tracht,
hoe zijt Gij zo gereed daartoe?
En, om hem t' handhaven in zijn voorspoed breed,
zo bijster ongereed?
Een grote stad waar af te lopen met een drommel
zo toegerust als deez'. Men roer' trompet noch trommel.
In orden. Scheidt u hier. Gijliên trekt omme dit.
Bezet van achtren 't hof. Houdt gij u in 't gelid
en vollegt mij om aan de poort geweld te baren.
ot, Baeto, Burgerhart, Luidewijk
Daar is de vijand.
Laat, mijn' heren, deze scharen,
bid ik, geen proeve doen van elk des anders moed.
Schuwt, bid ik, argernis en stortinge van bloed.
Indien men niet en acht verdiensten menigvuldig,
men is zoveel mijn staat wel, en mijn afkomst schuldig,
dat ik aan veiligheid en ere lijd geen scha,
totdat de koning recht des handels grond verstâ.
Waar henen mannen? In een enkel oogverdreien
kan 't zijn dat Catmeer uit het leven koomt te scheien,
zo na is koning deez', en het scheelt niet meer
of gij en velt uw spits op uwen opperheer.
Onthoudt u van geweld. Is anders u geheten,
dat was door misverstand.
Is dit zich wel gekweten,
gezellen? Hoe? Gij suft? Of komt het iemand toe
dat recht hij tussen den persoon des konings doe
en tussen 's konings zoon? Der zaken reên te wegen
is den landsheren toevertrouwd, uw plicht gelegen
in de gehoorzaamheid. En twijfel evenwel
niet aan de billijkheid van 't koninklijk bevel.
Valt d' oproermakers aan en weder velt uw speren.
Rechtvaardig strijdt hij wien de nood dwingt zich te weren.
Moed mannen, moed, ons valt te baat de burgerij.
Terug. De hoop die wordt te groot aan 's vijands zij.
Houdt, burgers, hoger niet. Mijn veiligheid is heden
genoeg bezorgd. Om lof noch ere wordt gestreden,
wanneer men heeft te doen met vader en met heer.
Op voordeel denken waar' van vroomheid veel te veer.
Houdt, mannen, staakt de jacht en 't al te woedig moorden.
Keert burgers.
Mannen, staat, en luistert naar de woorden
van uwen vorste.
Bloed is, zonder nood, gestort,
's verwinners naam een vlek, die niet verwonnen wordt.
Dewijl 't gekomen is hiertoe, dat bij den vader
de zoon wordt aangezien, o ramp, voor een verrader
en d' een in zekerheid niet blijven metterwoon
kan bij den andren, wijk', als billijk is, de zoon.
Will'g ruimen zuivere mijn noodweer van de smetten.
Wie zijn geluk bij 't onz' getroost is op te zetten
en aan te gaan een reis, om neer te slaan ter steê,
waar 't zij des Noodlots wil ons te belenen meê,
die ga, beweeg' de zijn' en daadlijk schikk' zijn zaken,
om zich te mijwaart en ons voort op weg te maken.
Wien zijn gelegenheid is anders, zulks dat hij
gedogen kan of moet de Finlands' heerschappij
en 't juk der loze vrouw, die spoei ter ijl zijn treden
van hier, en steek' zich niet in onz' gevaarlijkheden.
Deez' klaarbewezen trouw, deez' jonst die gij mij draagt
en wat gij ijv'rig hebt voor uwen vorst gewaagd,
ik tegen d' ene wil verschulden, tegen beide,
zo die mij volgen, als degeen waar ik af scheide,
erkennen, al zo lang mij kennis overschiet.
Hier blijft het beste deel der burgerije niet,
o goedertieren vorst, indien gij onverkeerlijk
besloten hebt, de kroon en 't rijk der Catten heerlijk
te missen liever als de krone van de deugd,
die, zonder vleien, gij in top wel voeren meugt,
een kroon, wiens edel lof ontwossen is 't verdorren.
Dit droef gelaat des volks, dit overdroevig morren
wil zeggen, vader 's lands, wij zijn genegen om
te volgen waar gij voert. De rouw die maakt hen stom.
Het onrecht, dat u schiedt, wringt tranen uit hun ogen.
Wij volgen onzen vorst, om met hem te gedogen
d' onschuldig ballingschap, en al wat meer voor ramp
de Hemel zenden wil.
Onz' enig licht en lamp
in deez' starlozen nacht van storinge der vreden,
in deez' holgaande zee, in deez' onstuimigheden,
o goedertieren vorst en here, die zijt gij.
Het zij dat gij te land zoekt uw geluk, of 't zij
dat gij te water hebt uw reis te doen besloten,
voert ons te lande meed', of waagt ons op uw vloten
al waar' 't ter wereld uit, in 't noorden ongezond,
waar 't grondeloze diep leit als een hoge grond
gestapeld door de vorst, indien men slechts de kusten
van Finland schuwen mag. 't Zal alle ding ons lusten
te lijden, overal te leven wel, mitsdien
het zij waar wij maar niet al zulke grouwlen zien.
Het volk verschooit te met.
Ten hoof wilt spoedig keren,
o burgers, die gezind zijt mee te gaan.
Mijn' heren,
wie neemt op hem den last dat hij de stad door trekk'
met deze troep, en 't slapst der burgerij verwekk'
tot onze gunst, en hoed' den ijver voor 't verkouwen,
en zo de kwaên verbluff', dat stille zij zich houwen,
ter tijd toe dat de hoop zij aan mijn hof vergaard?
Dat neem ik aan, mijn vorst. Komt mannen.
't Volk te paard
dient ook bijeengerukt om stal tot aan den morgen
en 's vijands vollek op te houden, dat uit zorgen
een stuk voorheen geraak' onz' wereloze schaar
met d' oorlogsliên te voet, en bijaldien het waar'
men ons door bijweg zocht op 't zwakste t' onderscheppen,
daar voor te wezen, of de sporen wel te reppen
om ons daar kundschap af bijtijds te brengen aan.
Zo 't u gelieft, mijn vorst, laat dit op mij slechts staan.
Ik dank u, neef.
Ik ga vergaadren de gezellen.
En ik naar binnen toe, op alles orden stellen.
O hoon! Hier sta ik, fraaigediende koningin.
Zo schoon een hope volks en niet één man daarin,
die 't spel van 't gladde staal kan in 't gezicht gedogen,
of zien durft onversaagd zijn vijand onder ogen?
O de manhaftheid van den dappren jonker Ot!
De hoop die was te groot. En of ze? Gij moest tot
mijn vijand met uw dag, door spiets heen, innelopen.
'k Heb u van doen nog. Maar gij zult het mij bekopen
en niet ontvliên, hoe zeer ook gij ze vliet, een kling,
zo ik in veiligheid mijn zaken eenmaal bring.
Dat gij voor u meer als voor mij bevreesd zijt, reken
ik even als verraad, en hier in 't harte teken
deez' mij gespeelden trek. Hoe nu toe? Dochter van
Aëtes, vrouw in drog, in stout bestaan een man,
ik heb besloten hoop op u alleen te stellen,
bij wien geleken suf zijn alle Goôn der hellen.
Kom, handhaaft uwen raad! Zeg mij wat Baeto brouwt,
die ons genoegzaam hier in 't hof gevangen houdt,
en hoe ik zijner word en zijnes zoons ontslegen!
Kunt gij in dezen nood mij helpen aan de zege,
ik zal - en bij uw hoofd dies loftenisse doe -
een staatsie naar, met pracht vol grouwels, rusten toe
ter ere u, o braaf sieraad der helse rijken,
met deze nagels zelf ontwaaien al de lijken
van Baeto, Rycheldin en Hes; en scheuren fel
't hart onder rib vandaan, en stropen 't taaie vel
der spieren blauw, en boren d' ogen uit hun winkels,