floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Gramschap, benautheyt en tribulacye
Den ghenen die qwaet doen.
Dats condemnacye
Van die voort zonder berau in zonden sneven.
Hoort ghy naer hem, hy doet u vul wonden beven;
Voor zijn razernye ghestopt u ooren houdt.
Om dat ghy troost lievelic oorboren zoudt,
God tooght tuwaert zijn liefde loyale
En heift ghezonden Zalvijnghe Specyale,
Dats den helyghen gheest, zoo Ians sprake prijst.
Gods zalvijnghe, zeght hy, alle zaken wijst;
Zoo de zalve des lichaems smerte boett,
Sghelijcx deze zalve elcx mans herte zoett;
De trooster ghetrauwe en zal falen niet.
Te vergheifs zal ic swoordts verhalen iet,
Ten zy dat des gheests sprake van binnen wect.
Om God te lovene cracht mijnder zinnen strect,
Die my zynen troost inwendigh zendt;
In smerten hem tlichame allendigh wendt,
Mijn herte nochtans duer thooren verlicht wat.
Zonder dezen troost noyt niemant ghesticht zat,
Want als Christus wilde zijn discipels laten,
Hy beloofde dezen trooster thuerlier baten,
Zegghende: hy zal u alle waerheyt leeren
Ende van u des waerelts zwaerheyt keeren,
Diemen u doen zal om mynen name goet;
Dies zy, beghift met stroosters beqwame spoet,
Hebben om Christus wel vroom gheleden strijt.
Verlaet u daer op ende te vreden zijt,
Ghy zult vinden dat zy u bedrieghen, man.
Den troost des gheests, vriendt, u niet lieghen can.
Gheen menschelicke woorden zijn zoo warachtigh,
Gheen trooster om verblyden zoo crachtigh
Als den gheest, wiens - naer Paulus - vruchten ieuchdelic
Zijn:liefde, pays, des blijschaps lichten vruechdelic;
Den troost des gheests was het stichten der kaercken.
De woorden der menschen dickent lettel waercken,
Maer dezen gheest es altijts sdrucx ontladere.
Speciale zalvijnghe.
Houdt uwen troost, - dies ben ic dijns radere -
Een vast betrauwen tuwer voorspoetheyt,
Dat u God Christum gaf duer zijn zoetheyt;
Zo bevint ghy tuwaert de liefde divyne.
Maerct de schriftuere an de gordyne:
Daer by blijct Gods liefde, niet om vulgronden,
Dat u God heift zynen zone ghezonden,
Op dat wy duer hem al leven zouden.
Paulus zeght: duer Gods liefde zijn wy behouden;
Christus starf als wy zijn vyanden waren
Voor ons allen; wie magh ons bezwaren
Als wy duer zijn bloet zijn gherechtvaerdicht?
Christus en heift niet te staervene ghewaerdight
Voor al, maer voor de zyne die dueght antieren.
En laet u dat dijncken in gheender manieren.
Peynst, dat hy zo wel es ghestorven certeynlic
Voor u, of ghy waert ter waerelt alleynlic,
En zijt met Paulus te zegghene ghezint:
De zone Gods heift my alzo bemint,
Dat hy hem zelven gaf voor my trezoorlic.
Daer en staet niet ‘voor ons’; betrauwet orboorlic
Dat woordt ‘voor my’ als troost schoone, greyde.
Dat u een ijnghel wt den throone zeyde
Contrarye van dien, ghy verwaerpen moet
En zegghen: dit God om mijns zins verschaerpen doet;
Hy heift zijn zone te mywaert gheschoncken,
Of ic eenigh ware in swaerels speloncken.
Neimt exempel an der zonnen affaeren:
Zijt ghy te min verlicht, of maght u daeren,
Dat zou veil menschen huer licht es ghevende?
Al waer ic alleene ter waerelt levende,
Ken moghte niet meer dan ic ben verclaert zijn.
Mijn liefste, wilt doch nu onvervaert zijn:
Die ghegheven es om ander menschen ghewin,
Hy en es u dies niet ghegheven te min.
Wy vinden dat smenschen liefde oncorrect
Te mindere es, als zy tot velé strect,
Maer al mint God vele, ten magh niet schaden:
De liefde Gods tuwaerts es zo vul ghenaden,
Zou es ghestadigh, zoo Esayas ontbindt.
Magh een moeder, zeght hy, vergheten haer kindt,
Dat zijt in eenyghe benautheyt late?
En al waert by alzo dat zijt vergate,
Vergheten zal ic u ten gheenen tyden.
Zoo lievelic es hy tuwaert tallen zyden,
Als of hy alleene zochte u zaligheyt.
Ghedanct zy God van zijn liberaligheyt,
Die my zynen zone zoo ghehuldigh schijnct.
Meent ghy dat hy om u zorgvuldigh dijnct,
Aerm, allendigh zondare onwaerdigh?
Hy es hooghe, maghtigh ende rechtvaerdigh;
Inden hemel elc ijnghel hem toe lof spreict,
Daer ghy hem hier met voeten als stof steict;
Dies hy u met rechten nu niet en an ziet.
Zulcke belemmertheyt doch den ban biet.
Al eyst dat God in de hooghste zaten rijst,
Nochtans hy altoos de cleene van staten prijst.
Hy can de aerme wt den drecke trecken.
Wil u tot wanhope zondyghe vlecke wecken,
Zeght: versmaedde my God naer dit gheschrifte,
Hy en hadde my niet ghegheven deis ghifte,
Edelder dan schatten begaudt, bepaerelt.
God heift alzo bemint deze waerelt,
Dat hy Christum om stroosts openbaren zant,
By wien dat elckerlijck zijn welvaren vant,
Dus blijct dat hy niet en blijft verbolghen;
En datt u angaet bewijst het vervolghen:
Op datter niemant zoude verloren blyven.
God wil u inder vrueghden chooren schryven;
Dies es Christus voor u de doodt ghestorven,
Duer wien ghy hebt svaders gracye verworven,
Op dat hy u zoude met trooste verzaden.
Daer en es gheen blyschap voor den qwaden,
Zulc als ghy hier voortijts in uwe iueght waert;
De goetwillyghe menschen Gods dueght spaert,
Maer den qwaden ghenaect lyden en rauwe voort.
Van Paulus deze sprake ghetrauwe hoort,
Waerdigh tontfanghene met allen zinnen:
Dat Christus ghecommen es ter waerelt binnen
Om behouden de zondaers die tot hem dromen.
Christus zeght: ic en ben niet ghecomen
Voor goede, maer ic wil de zondaren nooden.
Duer zynen troost oyt drouve maren vloden.
Peynst hoe God meer liefde tooghen moghte;
Thooghste, tliefste, tbeste in zijn ooghen dochte
Hy u te ghevene, dus fraey van gheeste leift.
Zal hy tminste ontzegghen, die tmeeste gheift?
Neen hy, zijn liefde en zoudt ghehijnghen niet.
Paulus zeght: hy gaf ons alle dijnghen, ziet,
Met Christo; dies wy meer troosts verwaerven vranc
Dat Gods ons zynen zone om staerven schanc,
Dan dat Christus leedt met grooter verduldigheyt;
Tgheven tooght de liefde der dryvuldigheyt,
Die ons vercoos zonder onze verdienste.
God hier of te danckene es u tzienste;
Ghedanct, zeght Paulus, zy den vader altoos,
Die ons voor tmaken des hemels vercoos,
Op dat wy zouden heligh en onbesmet zijn.
Hoe magh u bekent Gods liefde bet zijn?
De zonde es vergheven, dit niet en mist vry,
Niet zonder de betalijnghe Christi;
Maer als God Christum gaf tot dien labuere zwaer,
Hy heift ghetooght zijn liefde puere daer.
Wy en verdiendent niet, noch Christus mede dat;
Die ons tgheven van der zalighede plat
Met liefde van vader, zone, heligh gheest spijst.
Tstaerven des doots Christus liefde meest wijst,
Dies hem inder eeuwigheyt lof gheschien moet;
Den helyghen gheest en tvaderlic ingien goet
Moeten met rechten ooc gheprezen wezen,
Diet zoo beschichten, want wy by dezen lezen
Dat de godheyt ons zaligheyts fondament es.
God, die rijcke in bermhertigheden bekent es,
Duer de vieryghe liefde die tonswaert blaecte
Ons al duer Christum levende maecte;
Dus es de godheyt principael authuer,
Christus verdiendere, en zijn passye zuer
Was vander behoudijnghe het instrument.
Zoo heift de dryvuldigheyt excellent
Ons zaligheyt wt liefden gheordonneirt,
Die Christum gaf te zyne ghetormenteirt.
Prent dit wel vast in u memorye.
Ghedanct zy God die zulcke victorye
Gheift duer zynen zone ghenadigh my.
Dats wel ghezeyt, blijft daer ghestadigh by,
Want God voorzagh om stroosts ancleven raet.
Vader, zeght Christus, van my gheschreven staet,
Dat ic vulcommen zoude uwen wille
Om waeren de cause van allen gheschille;
Ghy maectet mijn lichame daer toe ghereedt,
Ic willen volbrijnghen.
Gods liefde heett
Es in deze ordonnancye claer besloten,
Daer zonder verdiente wt es ghesproten
Het gheven van zulc een tryumphant pant.
Met Christo hy alle zaken in u hant zant;
Wat zoude de vader meer moghen gheven?
Al hadt ghy oyt gheleet een zondigh leven,
In Christo vint ghy noch sgheets bevredijnghe;
Zijn gherechtigheyt, vasten en bedijnghe,
Aerbeyt en lyden van grooter waerdigheyt
Zijn uwe.
Hy es onze rechtvaerdigheyt,
Heligheyt, verlossijnghe, wijsheyt vul vruechden.
Zonder ghebreck en deidt ghy noyt dueghden,
Hoe waent ghy Gode zijn behaghelic?
Dat ic my oyt voughde ter dueght zo traghelic,
Es my hertelicke leedt tdezer spacye.
Christus waercken zijn uwe consolacye,
Die al oprecht waren en zuver van zonden.
Zijt ghy een let zijns lichaems bevonden,
Ghy deelt van hem dat u nootzakelic es,
Ghelijc van spyze en dranc die smakelic es.
Duer den mont alle leden ghespijst, ghelaeft zijn.
Christus roupt: die verlast en verslaeft zijn,
Comt al tot my, ic zal u vervromen.
Hy heift ons ghebreken al af ghenomen
En ons zonden verzoent; dies ghy troost verwaerft stijf.
Ghelijc de man duer thuwelic aerft twijf
In al zijn goet en voor huer gheen trezooren sluut,
Zoo heescht Christus elx ziele, zijn vercoren bruut,
In al dat zyne es, zoete van beschauwe;
Zoo den man betaelt de schult vander vrauwe,
Zoo wilde hy tlast der zielen op hem welven.
Tweewarf heift hy u ghegheven hem zelven:
Eerst inden raedt der dryvuldigheyt begrepen
Eer hemel ende aerde waren gheschepen,
Daer naer in zijn passye ten beschicten tyde
Om ons te zuverene.
Och weist nu blyde;
Heift Christus voor u ghestort zijn bloet zoet,
In u zal nemen der dueghden vloet spoet.
Hy en zal u bedijnghe niet weder legghen,
Noch gheen nootzakelicke zaken ontzegghen
Als hope, gheloove en liefde vierigh,
Want ons van hem deis dueghden manierigh
Al moghen ghegheven zijn zonder pyne.
Om duer Iesum Christum zaligh te zyne
Waren wy, zeght Paulus, te vooren voorzien;
God heift goede ghewaercken bereedt tot dien,
Op dat wy daer in al zouden wandelen.
Die Gods goetheyt ten rechten handelen,
Daer zy de zaligheyt by hebben vercreghen,
Hebben ooc alle nootzakelicke weghen
Die wter herten der zonden qwets dryven.
Maer waer zal toverterden des wets blyven
En tbreken des ghebods? op dit vermaen beent!
By dien mijn herte bloedyghe tranen weent,
Tbreken des ghebods eenpaer beiaghende.
U schreyen behaegh God, weist niet versaghende.
Al hebt ghy dickent vanden weghe ghefaelt,
Dat ghy mesdaen hebt, het es al betaelt;
Op u veil verdriets en onghevals cam,
Maer Christus u zonden op zynen hals nam
En droughse an tcruus, naer Petrus belyden.
Een druepel bloets moghte ons bevryden,
Maer hy was zoo om u bewaren milde,
Dat hy zijn bloet voor u niet sparen wilde,
Maer selfs de laeste druepel ghehuldigh gheven;
Hy hevet al betaelt; wat es hy schuldigh bleven,
Heift hy ons ghebreck niet verzoent vulmaectelic?
Ia hy, in trauwen.
Tblijct wel naectelic
Dat hy voor u es in de doot ghetorden,
Naer dat ghy met hem zijt een gheworden;
U zonden wilde hy zelve draghen,
Hy was zonder zonde al zijn daghen.
Vreest niet als de Heesscher om maken discoort spoort:
Christus leven metter doot u toebehoort voort
Ende al zijn duechden reyn, ongheblaemt.
Al waren duust zondyghe waerelden verzaemt,
De verzoenijnghe es soffyzant ghenouch.
De vader es bet ghepaeyt naer zijn ghevouch
Met der ghewillyghe doot zijns zoons ootmoedigh,
Dan met des zondaers verdommenesse gloedigh;
Dus wilt ghy iet heesschen, laet dezen ongheqwelt:
Heesschet Christus zelve, die hem heift ghestelt
Als betaelder; ghy werdt van hem bereayt schier.
Dus doende hebbic te vergheifs ghehaeyt hier;
Ic en cant met deis twee niet maken langhere,
Zy commen my op van lanx te stranghere.
Weetic een, zy weter zeven tseghen;
Ic hadde veil beter coop ghezweghen.
Om verwinnen waendic my zeere pooghen,
Maer ic moet den rugghe zonder eere tooghen.
Nu meer gheen verdommelic tempeest went
Op die in Christo zijn, zoo den gheest kent;
Duer Paulum es tverstant ghecreghen.
Figuere. ☞ Hier tooghtmen Iacob, zieck zittende ende Ioseph knielende
						voor hem, met een rolle: Waert my van die aerde, ende begraeft my, &c.
						Gene. 47.Ander figuere.
Alle goede hebben op Christum ghesleghen
Huer ooghen, zoo Iacob an Ioseph beghaerde:
En begraeft my niet in de Egypsche aerde,
Maer in tlant van beloften draeght mijn beenen.
Wat moghte hy daermede anders meenen
Dan dat ons verlosser zoude, naer tbewyzen,
Daer staerven, begraven zijn ende verryzen,
Twelc hy te vooren om stroosts verstaercken zagh.
Hier tooghtmen Moyses staende op eenen hooghen baergh ende ziet tlant
						van beloften, met een rol: Moyses es gheclommen op den baergh Nebo op het.
						&c. Deut. 34.
Sghelijcx men hier an Moyses maercken magh,
Die als hem de staerfdagh stont te gheschiene,
Beghaerde tlandt van beloften te ziene,
Daer hy duer den gheest zagh Christum van verren,
Wel wetende, al moeste hy langhe merren,
Hy zouder zaligheyt by zijn verwaervende.
Nu ziet ghy dat Christus voor alle staervende
Was den vulmaecten troost, hoe heligh zy hieten,
Op gheen zake zy hemlien zoo verlieten
Als op Iesus, die was by daghe, by nachte
Verbeydt, niet alleene van tIuedtsche gheslachte,
Maer ooc vander heydenscher warande.
Verhueghde Moyses zoo duer tzien vanden lande
Daer hy wt verwachte Christus comste blyde,
Verhueght ghy, die weit dat ten dezen tyde
Vulcommen es, daer hy op betraude.
Abraham, zeght Christus, mynen dagh anschaude,
Twelc hem een vruecht groot boven maten dochte.
Dezen troost Adam ooc vaten moghte,
Als God tserpent dreeghde om tzondigh qwellen:
Ic zal twist tusschen u en der vrauwe stellen,
Dies zo dat huer zaet u hooft zal breken.
Christus es den rechten troost ghebleken,
Die goede en qwade rasch wt drucke brijnght.
Die dezen troost tonzen ghelucke schijnct,
Hem willic bidden om zijn duecht eere;
Haddict bet ghedaen, ic ware verhueght zeere.
Al hadt ghy zo vele als Maria ghedaen,
Dat ghy Christum en zynen gheest hebt ontfaen
Moet wezen uwe meeste vertroostijnghe;
Zeght met huer, zoo ic int propoost brijnghe:
Mijn gheest verhueght in God mijn behoedere,
Die my groote dijnghen doet, want zou boudere
Verliet op Christum dan op haer beqwame waerc,
Wel wetende dat in zyen name staerc
Alleene de zaligheyt es gheleghen.
Min dan niet es ons dueghdelic pleghen,
Alst niet ghevought es met betrauwen edelic
In Christus verdienste.
Het es al redelic
Dat al ons waerc op Christum vruechdelic rust,
Duer wien God behaeght ons dueghdelic lust;
Maer bet greyen Christus dueghden crachtigh.
Het es voor ons eenen troost warachtigh
Dat wy zijn dueghden duer tgheloove deelen,
Beter dan ons dueghdelicke parcheelen,
Want in ons de zonde noch hueren aert plant.
In Christo blyven wy onvervaert, want
Wt liefden schijnct hy tonzer assistencye
Al zijn verdienste en obedyencye;
Hoe moghen wy hebben troostelicker nope?
Figuere.☞ Hier tooghtmen Symeon inden tempel, hebbende Iesum in zijn
						aermen.
Symeon, verwachtende met grooter hope
Den troost van Israhel tzynen confoorte;
Dezen troost was Iesus, naer wiens gheboorte
Hy haecte, zo ghy mueght zien by figueren snel.
Drye zaken ons propoost colueren wel:
Eerst, dat hy es troost van Israel ongheblaemt;
Ten tweeden, dat den gheest Gods, alzoot betaemt,
Symeon den troost met zoeten vermane tooght,
Zegghende: naer den tempel te gane pooght,
Daer zult ghy den troost niet om vulpryzen schauwen;
Gheen mensche moghte Iesum wyzen, trauwen,
Twelc specyale zalvijnghe dede claer;
Ten derden: Symeon, ghetroost in vrede daer,
Om laten de waerelt was lichte beraen.
Hy zeyde: heere, wilt uwen dienaer ontslaen,
Want mijn ooghen anschaut hebben hem, duer wien
Ghy de waerelt behoudt.
Christus troost by dien
Den staervende mensche moet meest zijn greyende.
Wy en zien niet alleene Iesum schreyende,
Maer wy vinden in hem de schriftuere vervult,
Als dat hy betaelt heift al Adams schult,
Den vyant verwonnen, de helle berooft,
Den hemel ontdaen voor elc diet ghelooft.
Hy es onze broeder, paeysmaker, advocaet,
Es den iuge van onslieder mesdaet,
Onze verlosser en broeder bedeghen;
Hy wert ghehuldigh tonswaert gheneghen.
Waert dat wy de ooghen op Christum sloughen,
Wy zouden meer troost zien naer ons ghenoughen
Dan Symeon zagh, om sdrucx verzoeten.
Hy wilt vriendelic des zondaers ziecte boeten.
Hy en heift ghebroken tghecraecte riet niet,
Dats dat hy noyt zondare in tverdriet liet.
Hy trooste Mariam, de zondaresse cranc,
Tvraukin van Samaryen hy stroosts lesse schanc,
Tvraukin van Cana en den publicaen qwaet;
Tverloren kint es de doot ontgaen, iaet,
Tverdoolt schaep es duer hem ten weghe gherocht,
Doverspelyghe die voor hem was ghebrocht,
Heift hy ontsleghen en huer wroughers veriaeght.
Die hem vergramt hebben, zo schriftuere ghewaeght,
Tooghde hy als troostelic vriendt trauwe;
Wat zal hy doen die hem hebben ghedient nauwe
En noch ghaerne dienen zouden ghestadelic?
Hy trooste ons in al zijn ghiften ghenadelic.
Voor tleven des waerelts gaf hy zijn lichame,
Voor tzuveren der zonden zijn bloot eerzame;
Dies hopen wy dat wy naken zullen recht
Der helyghen inganc.
Paulus te vullen zeght:
Ghy zijt commen tot Christus bloets bespraeyen,
Dat bet dan Abels spreict om ons verfraeyen;
Want dit roupt ghenade, het Abels riep wrake.
Christus bloet es de verstaerckende zake
Van al Gods beloften, dies vruecht bekent wast.
Zoo de staervende maect in zijn testament vast
Alle waerlicke beloften ghereghelt fijn,
Sghelijx duer twtstorten zijns bloets ghezeghelt zijn
Al de beloften die wy hebben ghehadt oyt.
Christus, staervende, u en vergat noyt;
Hy heift ons zynen vader ghecommendeirt
Met luder stemmen, met tranen verstorbeirt.
Hy was verhoort, zeght Paulus, naer zijn waerdde.
Daer zoo beminde een zone tlast anvaerdde,
Zoo heligh, zoo hooghe, zoo ghehoorzaem mede,
Doende voor ons zijn wterste bede
Met tranen en met wtsorten des bloeds
Totten vader der ghenaden, die zoo veil goets
Om ons bereedt hadde langhe te vooren,
Hoe en zoude hy zulc ghebet niet verhooren
En ons beschermen voor wederstoot bloot?
Wy hebben toevlucht in svaders schoot groot,
Daer ons niet schaden magh ons partye nu.
Lof, eere, glorye altijts gheschie u,
Die my dus overgheift in svaders handen breedt;
God es met my, daer en zijn gheen vyanden wreedt
Die my nu zouden mueghen verdommen.
Werpt wegh dien name, daer moet een ander commen,
Draeght Wel Ghetroost Herte; tuwen ghelucke waect.
Belemmert Herte werdt hier ghenaemt Wel Ghetroost Herte.
Wel ghetroost herte.
U zalvijnghe die my qwyte van drucke maect,
Die heift in my zulc een verstyven, man,
Dat zou des swaerels liefde verdryven can;
Gods gheest, zo my dijnct, in my ghevloghen es.
Gods liefde crachtigh, zoo Paulus betoghen es,
Es duer Gods gheest ghestort int herte vranc. .
Nu en vreezic niet meer sdoots smerte stranc,
Zy es duer Iesus dood vercranct teere;
Dus roupic, als een die verlanght zeere:
Heere, mijn ziele wilt wt den kaerker leeden.
Die Gods gheest hebben, hem tot vruechden reeden
Als zy hooren spreken van dien oordeele,
Want huer verlossijnghe naect thueren voordeele
Als de doot naect; wie zoude dan verzuchten!
De zonden en willic niet meer duchten,
Want thandgheschrifte dat my was teghen,
Es met Christo an tcruus ghesleghen;
Dies es de vyant lanx te verwoedere.
Maer hem en vreezic niet, Christus, mijn broedere
Zal my wel beschaermen in elc sayzoen;
De vyant en magh my niettemeer mesdoen
Dan Christo, want ic hem toebehoore
Duer tvast betrauwen dat ic oorbore;
Niemant en magh van hem vervremen my.
Dat my de vader gheift magh niemant nemen my,
Dats Christus troostelic vertellen claer.
Nu en qwelt my niet meer der hellen vaer,
Want de vader zelve Christum in weene liet
Naer den lichame, om datter eene niet
Die in hem betraut, zoude ter hellen dalen.
De dreeghende wet, naer Paulus verhalen,
Es om de goddelooze te verdaervene.
Ic hadde liever duustwaerf te staervene,
Dan God te vergrammene teenygher huere;
Hem willic dienen mijn leven duere,
Wiens gheest alle druc van my ter noot drijft.
Tbetrauwen den meesten troost in de doot blijft,
Dat u Christus es en zynen gheest ghegheven;
Want al hadt ghy Christum zonder sgheests ancleven,
Ten ware niet ghenouch: die Christus gheest daerft,
Gaet hem niet an; wien zondigh tempeest kaerft,
Zonder Christus gheest in de helsche gronden zijnct.
Christus liefde niet om vulponden dwijnght
My hem te minnene, wiens charitate groot
Lijf en ziele te mijnder bate boot;
Gheen druc ter waerelt mijn herte benaut zwaer.
Figuere. ☞ Hier tooghtmen Christum an tcruce ende den moordenaer ter
						rechter zijde.De moordenaer een rol: Heere, ghediinct mijns, &c.
Slaet op u ooghen en den trooster anschaut daer,
Die u verlost heift met zynen bloede.
Dit es den troost van qwade en goede,
Duer hem den moordenaere vercreegh Gods rijcke;
Al was hy vul zonden bin den aerdtschen wijcke,
Hem en moghte niet daeren svyants schare.
Stephanus, de eerste martelare,
Die oyt gheschuut hadde tsondigh sneven,
En betraude niet in zijn duecht verheven,
Want hy badt: heere Iesu, mynen gheest ontfanght.
Zijt inder eeuwigheyt ghelooft, ghedanct,
Die my Christum en zijn gheest hebt gheschoncken;
Ic ben in zijn liefde zo duerdroncken,
Dat ic nu zelve niet meer en leve,
Maer Christus in my, wien ic my zelven gheve.
O troost, duer uwe bloedyghe beken
Laet op ons zijncken dijnder gracyen nat;
Wilt troost in alle cleynmoedyghe steken,
Veriaeght des vyants overvloedyghe treken,
Verleent nu dijnder consolacyen schat
En hier naermaels der contemplacyen stat.
Doet my met Stephanus in vreden slapen:
Op uwen troost dat al mijn iolijt staet.
Laetze toch der ghenadigheden rapen,
Die als dienaers u tallen steden cnapen,
Wiens herte tuwaert tot alder tijt gaet;
Die op u betrauwen, niet onbevrijt laet.
De Berghsche Royaerts, wiens alle zinnen minnen
De conste, die can sdrucx verzeeren keeren,
Ionstelic roeren om prijs ghewinnen vinnen;
Neimt danckelic topstel vul eeren, heeren.
De minckijsers
In simpelheijt des herten Godt soecken
In Goetheijt van godt gevoelen
dronckaert
alderhande gebreck
volck
sodt
goet ingeven
wraecke van sonden
der genaden moeder
[De minckijsers]
Prologe vande Minckijsers van Twe parsonages / Deen genaempt In Goetheijt
						/ van godt gevoelen ende is gecleet als een pelgrim Dander In simpelheijt
						des herten Godt soecken gecleet als een pelgrim
In goetheijt van godt gevoelen spreeckt eerst
En ist niet wel te beclaegen voor waer
dat wij aldus als Pelgrims dolende blijven
In simpelheijt des herten Godt soecken.
Nae ons onderwijs vraecht niemant een haer
dattet volck dus blint blijft ende hertneckich eenpaer
In simpel.heijt des herten Godt soecken.
gestelt op secten en met fabulen kijven
En ist niet wel te @ .....
dat wij aldus als @ .....
verstooten en veracht
Daer ghij mans en wijven
ons met recht heerlijcken sout logeren
En ons als medeburgers exalteeren
Huijsvestinge suldij ons ten minsten Jonnen
In Goetheijt van godt gevoelen.
Oost west zuijt en noort hebben wij doorronnen
wij vaeren alleens waer dat wij oock comen
De sommighe hadden ons wel aengenomen
tscheen dat sij ons niet en mochten ontberen
maer doen wij ons namen gingen vercleren
doen wast bodt uuijt roeltgen met vuijsten en stocken
Hoe verstooten ons dese oock / ick laet staen djocken
die nu den naem der Evangelien draegen.
Dit sijnse die ons nu aldermeest plaegen
geen onderwijs en mach haer voorstel vercoelen
Ick heet In goetheijt van godt gevoelen
En ick In simpelheijt des herten godt soecken
In goetheijt van godt gevoelen
Wij en haelender miet......
Haer poinctgens boecken
hebben ons uuijt allen plecken gebannen
In goetheijt van godt gevoelen.
Die nu slechs connen Leesen
Wadt dat sijn mannen
al en sietmer vruchten noch wercken uuijtschijnen
Het woordeken doen en wilt hem niemant pijnen
ten is oock van geenen noode nae haer uuijtleggen
Hoort doch wadt sij onder malcanderen seggen
geeft godt slechs u harte doet dan voort wadt ghij wilt
die hij wil die verkiest hij / sijt daer mede gestilt
u Loopen / u willen / en mach daer niet in helpen
Sstaeter niet geschreven ghij verdoolde welpen
die daer seggen wil dat hij in christo woont
dat hij oock also wandelen moet ongehoont
als christus gewandelt heeft / is dit confuijs // dan
En wildij niet doen / seght mij waer blijft u cruijs // dan
dwelck u christus heet dat ghij onverbolgen
opnemen soudt ende hem staetelijck volgen
wadt is u selffs versaeckinge dan van waerden
dwelck is u ridderschap hier opter aerden
doen en Laeten / sijn dit al verloren termen
Ou siet toch wie hier compt
Godt moets ontfarmen
die man dunckt mij in dronckenschap schier smooren
Hij heeft noch de biercanne metten ooren
eij siet hem doch gulpen / O heere godt wouts
Bij u selven wijs uuijtcomende als een dronckaert met een steenen
							biercanne inden handt
En ick macht wel is dat niet een goet woorts van outs
wel hem diet hebben en dan wel muegen
Wadt proffijt doen toch onbehoorlijcke teugen
hij staet en drinckt dat hem de oogen staren
Dronckaert
Wel moet den brouwer van dat bierken vaeren
dits doch een dranck die leckerlijck smaeckt
onbeijt waer ben ick doch geraeckt
sijn dit niet twee pelgrims off sie ick qualijck
Jae wij sijn pelgrims.....
Mijn eerste woordt verhaelick
dats doch een dranck elck machs lusten
Vrient wilt doch wadt van drincken rusten