floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
KONING, met eenige Adel ter jacht, ontmoet FAUSTINA; alle de andere
						binnen.
Constantijn; groot mogend Majesteyt,
Ontfangt mijn morgen groet in goe genegentheyd;
Uw dienaresse buygt, om hare plicht te toonen.
Beleefde Herderin, de liefd wil u verschoonen,
En niet gedoogen dat zoo lieven Engel knield,
't Geen beter voegt aen my.
Ach! of gy u onthield,
De lust tot zulk gesprek, 't geen boerten is, of veynzen,
Waer door zijn Hoogheyd tracht de grond van mijn gepeynzen,
In errenst te verspien, om zien of ik wel zouw
Zoo slecht zijn, dat ik my uw liefde waerdig houw;
In 't minste niet mijn Heer, zulks quam uooyt in mijn zinnen,
Ten voegt niet dat een Prins een slechte Herderinne
Zijn liefde bieden zal, wat schuylter doch in mijn,
Dat u tot liefde trekt? Ach Koning Constantijn!
Dat ik u liefde draeg de Goden konnen tuygen,
't Is liefde die my dwingt ter aerden neêr te buygen,
't Geen my tot liefde trekt, 't geen my tot liefd beweegt,
Dat zijn uw deugden, waer benestens dat gy pleegt,
De zoetste oeffening, die menschen kunnen leeren,
'k Zeg reden-kaveling, en 'k mach met waerheyd sweeren,
Dat noyt geleerde tong my zoo wel heeft vernoegt,
Als uw lieftalligheyd van 't Godlijk toe gevoegt;
Natuur meer als gemeen in uwe schoonheyd wrachte,
Schoonheyd met reên begaeft, doet my naer weêrliefd trachten,
U lieven voor mijn lief.
Ten voegt uw Hoogheyd niet,
Dat gy, grootmogend Vorst, op uwe minder ziet
Uw minder niet alleen, maer een slavin gebooren,
Daer gy een Koning zijt tot Heerschappy verkooren;
Ik, om het slechte Vee als Herderin te voên,
Gy, om uw Rijk, en Croon in staet te rijzen doen.
Wel wijze Herderin, onnodig deze reden,
Heb ik voor dezen niet van mijn genegentheden
De rechte proef getoont, heb ik doen blijken niet,
Dat liefd in liefdens keur op geene wetten ziet?
Grootmogend Vorst, de liefd heeft wonderlijke vlagen,
't Geen zy de een uur wil, haer d' ander uur mishaegd,
Die in de liefd volherden,
En noyt, om dit oft dat in liefd verandert werden.
In 't herte van die geen,
Die in de liefde noyt buyten beloften treên.
Hoe! vind men die alleen om dat men dat vertrouwt?
Ach neen! dat 's misverstand; Heer, my ten besten houwt,
Dat ik zoo stoutelijk mijn tegen rede toone,
Ik bid, zoo ik misdoe, uw Hoogheyd my verschoone;
Het is mijn leet dat ik die zeggen heb bestaen.
Gy hebt in 't minste deel, my hier in niet misdaen,
't Gevalt my, mits 't my lust u tegen my te hooren.
Zijn Hoogheyd op mijn vraeg dit antwoord steld te voren;
Dat door 't vertrouwen werd de rechte liefd gekent.
Och ja! hoe kent gy liefd, zoo gy mistrouwend bent?
Hoe zoud men trouwe liefd door het vertrouwen kennen,
Mits veynzery, door schijn, de trouwheyd weet te schennen;
De tong roemt vaek van trouw, daer 't herte tegen strijd,
Dit kan geen trouwheyd zijn, schoon gy vertrouwend zijt;
Vertrouwd men menschen trouw, om dat zy daer van roemen;
En zal men yemand trouw in 't stuk van liefde noemen,
Om dat hy 't zelver zeyd? moet daer uyt zijn vertrouwt,
Als dat hy is getrouw? geen reden staende houwt,
Dat door vertrouwen yemants trouwheyd werd bevonden,
Wie hier op liefde steld, liefd los, en ongebonden;
Getrouwheyd leerd de tijd, maer het vertrouwen niet,
Of yemand liefd getrouw, men door de tijden ziet,
De tijd moet door de tijd getrouwheyds proef doen blijken,
Die vind men trouw, die noyt in trouwheyds plicht beswijken.
Is niemant dan getrouw van die, die 't openbaerd,
En met de tong de grond van trouw te zijn verklaerd?
Mijns oordeels, ja, men kan in 't zeggen waerheyd houwen,
Hoe vind die trouwheyd, die dit niet en wil vertrouwen?
Mijn Heer de tong en 't hert verschelen vaek zoo veel,
Ja sweeren van de trouw, en toonen tegendeel;
Zoo dat vertrouwen niet en kan getrouwheyd vinden,
Hoe zeer de minnaers haer aen trouws beloften binden;
Men ziet hoe dat de tijd veranderinge geeft,
De tijd die openbaert wat dat het herte heeft;
Dat 's rechte trouwigheyd, van zulke trouw ik spreke,
Die altijd blijft stantvast, en zonder oyt te breken;
Dees vind men door de tijd, die alle dingen leerd,
Maer door 't vertrouwen niet, mitsdien den mensch verkeerd
't Is zoet, en wel gezeyd, begaefde Herderinne,
Ik speur met groote lust de schranderheyd uws zinnen;
Ik vind in u meer als ik oyt in Vrouwen zag,
Zoo dat ik uwe lof in waerheyd roemen mach;
Dit stelle ik ter zijd, zoo woorden kunnen baten,
Zoo woorden krachtig zijn, wil u door woordenlaten
Bewegen tot mijn liefd.
Zijn Hoogheyd spot met mijn;
Hoe zoud een Herderin een Konings Vrouwe zijn?
Zal een verschoven Maegd van laege staet gebooren,
Een Koninglijke tong om weermin smeken hooren?
Ik bid u, Vorst, bedaert, uw Hoogheyd doet te kort
Zijn Edeldom, zijn staet; voorzichtigheydt my port,
Om met eerbiedigheyd uw Hoogheyd, en genade
De liefd tot een Slavin, met reden te ontraden;
De tijd eyscht mijn vertrek, met uw verlof mijn Heer
Dat gy nu scheyden wild vertrouw ik nimmermeer,
Vertoeft mijn Lief, ik bid.
Indien gy, lieve Nymph, de reden plaetze geeft,
Bevinden zult gy, u mijn hert verkoren heeft,
Voor opperste voogdes, en zielens wel beminde,
Lust u daer proeven van? ik sweer 't gy kundze vinden.
Meer proef als gy oyt kunt van 's Konings liefd vermoên
Ik stelle my als Slaef ten dienste uws gebieden,
Gebied my wat gy wild, uw wille zal geschieden.
't Waer onbeleeft, mijn Heer, en staet my geenzins vry,
't Gebieden komt u toe, gehoorzaemheyd voegt my;
Doch, zoo uw Hoogheyd zich met liefde voeld bevangen,
En dat het hem gelieft, uyt liefde, niet door dwangen,
Maer uyt goedwilligheyd, te toonen proef van dien,
Ik wensch, hoe wel onwaerd, daer proeve van te zien.
'k Verzoek dan yets op u.
Wild uw verzoeken staken,
In plaetze van verzoek uw wil tot wetten maken,
En zegt wat gy begeert dat ik tot proeve doe.
Noyt zal mijn heusch gemoed de kennis zoo ontwennen;
Dat my de reedlijkheyd zoo verre zal ontgaen,
Dat ik gebieden zoud, 't waer onbeleeft gedaen;
Zoud gy, die in uw macht hebt landen, en ook lieden,
Zoud gy, die Grieken meugt beheerschen en gebieden,
U van een slechte Maegd, en arme Herderin,
Gebieden laten? neen, 't is mijn gemoed en zin,
Grootmogend Koning! op het alderhoogste tegen;
Indien ik van de Goôn had zoo veel luk verkregen,
Dat ik in staet en macht uw Hoogheyd waer gelijk,
Bezat in werelds pracht Palleys, of Koningrijk;
Niet om dat my misnoegt mijn kleynheyd op der Aerde;
Niet om dat mijn begeert tracht na een hooger waerde;
Niet om dat mijn gemoed na werelds staet-zucht trekt;
Maer om dat 's Konings hert tot mijne weêr-liefd strekt;
Ach! dat ik wenschen mocht, en dat het niet mocht hind'ren,
Uw Edelheyd, noch staet in 't minste deel vermind'ren,
Ik wenschten.
Wat doch? zegt, ik bid u.
Wat zoud gy wenschen? wenscht.
Mijn wensch strijd tegens reên,
Doch, liefde kan, indien ik dool, mijn misslach helen;
Ach! Koninglijke Prins, al mijn gedachten spelen,
Op 't geen zijn Hoogheyd my in liefd te voren leyd;
Hier over wensch ik dan dat fijne Majesteyt,
Mocht wezen mijns gelijk, bedeelt met minder goeden,
En neffens my in 't veld de slechte Schaepjes hoeden,
Wiens kleynheyd meerder vreugd als Konings wellust geeft;
Een Koning alhoewel hy 't al na wensching heeft,
Moet dikmaels in veel zorg, en droeve quelling swerven,
En in zijn overvloed ook wel zijn lusten derven,
Daer by gerustigheyd, voedstresse van de deugd,
Gerustigheyd, wiens lust gaet boven alle vreugd;
Waer vindmen meerder rust als in het Herders leven?
Waer uyt ik swarelijk zoud kunnen my begeven,
Al waer 't dat my een Kroon van diamant, en goud,
Al waer 't dat my een Hof van Marmor op gebouwt,
Voor dees mijn rooze krans, in mangel wierd geboden,
Ik zoudze laten, en my achten min van nooden
De Scepter, en de Kroon, als Herders staf, waer meê
Wy heerschen, en gebien ons Schaepjes en ons vee.
Ik heb alreê uw wensch bespeurt uyt uwe reden;
Ik heb alreê de proef van uw genegentheden;
Ik heb alreê de grond van uwe wensch verstaen,
Uw wensching die van my door liefd zal zijn voldaen;
Ik zal my van het Hof, hier op het land begeven,
En leyden neffens u een rustig Herders leven,
Ik zal gelijk eertijds, van Princen is geschied,
Begeven my te land, verlaten het gebied:
G'lijk Deocletiaen, die Keyserlijke staten,
Die Scepter, en die Kroon, vrywillig heeft verlaten,
En zoo de rust gezocht, de vryigheyd betracht,
't Geen meermael is geschiet by Princen groot van macht.
Den Koningh Constantijn verwisselt zijn gebieden,
Aen laege Herders staet, en tracht het Hof te vlieden;
Te ruylen Rijk en Croon, aen uwe Herders staf,
Ter liefd mijns Herderins, en snijden willig af
De lust tot Heerschappy, en Koninglijke daden;
En zoeken de natuur niet meer te overladen,
Met lust van hoofsche weeld, en heyl-loos overvloed,
Gelijk men in 't gemeen in s' Konings Hoven doet.
Den Koning Constantijn zijn liefde zal doen blijken,
En toonen dat de pracht van hooge Koningrijken,
Hem niet zoo waerdig zijn, als uw geruste staet,
Die 's werelds Monarchy al verr'te boven gaet.
Uw Hoogheyd overleg de zake wel te degen;
En proeve door de tijd, of zijne Majesteyt,
Volstandig blijven zoud, in zijn genegentheyd;
Wel heeft op zeker tijd den Philosooph geschreven,
En tot een voorbeeld ons zijn spreuk in 't licht gegeven,
Een spreuk die ons voor al behoord in 't hert te gaen,
Een spreuk die noodig diend by ons te zijn verstaen;
Dat is, den mensch moet zich zoo in zijn zaken dragen,
't Gun hy maer eens wil doen bedenken veele dagen.
Denk aen Sartorio, van wien men hoord, en leest,
Hoe langzaem dat hy tot het plegen is geweeest,
In zaken van gewicht; noyt liet hy zich beroeren,
Maer bleef stantvastig, om zijn zaken uyt te voeren;
Dit zy uw Majesteyt alleenelijk verhaeld,
Wie zich niet wel bedenkt, hoe lichtelijck hy dwaald.
Hoe meer gy met my spreekt, hoe meer ik u beminne,
Uw aerdigheyd munt uyt, wel wijze Herderinne;
Ik ga, en keer ten Hoof, om na een goed beraed,
Te wisselen de Kroon aen laege Herders staet.
Wat tijd is 't? zegt my doch.
De klok sloeg hallef ses,
Mit dat uw Hoogheyd waert ten Hove afgetreden.
Cantisa, is 't zoo laet? hoe voel ik my bestreden,
Van liefd tot Ferdinand; Cantisa, u vertrekt.
Nu ben ik ymmer vry; Calista, ach! ontdekt
Uw innerlijke smert, verzachtze door het klagen;
Wild uw verborgen pijn in 't hert niet langer dragen;
Meld uw genegentheyd, tuygt dat gy zijt gezind,
Tot Ferdinandi liefd; tuygt dat gy hem bemind;
Hoe zal dit best geschien? 'k ben machteloos in 't plegen,
Van liefdens listigheyd, hoe wel tot liefd genegen;
Ach! minne God, in my gebreekt een goede raed,
Daer by voorzichtigheyd, om dees mijn teere staet,
Aen Ferdinandus op 't bequaemste te ontdekken;
Ach! had ik yemand die my mocht een hulper strekken,
Hoe zou't verliefde hert verquikken in zijn druk;
Hoe blijde zoud ik zijn noch in mijn ongeluk;
Dat ik Cantisa ging mijn liefd te voren houwen;
Calista! swaerlijk is 't op menschen te vertrouwen;
Noch swarelijker is 't, en oorzaekt meerder smert,
Wanneer dat men zijn quel verbergen wil in 't hert;
Gemeenelijk bleef die in ramp-spoed meest verlegen,
Die door te bloden vrees zijn meening had verswegen;
Cantisa? neen; waerom? daer is in dit gewest,
Geen mensch die ik mijn liefd derf beter toe vertrouwen;
Als haer; dies ik de zaek haer wil te voren houwen;
Cantisa is getrouw, en heeft een goed beleyd;
Cantisa diend de zaek van verr'eens aengezeyd;
Cantisa!
Yets 't geen gy
Bequaemlijk, na my dunkt, uyt voeren kunt voor my.
Als getuygen mijns genegentheden,
In will'ge dienst tot u.
Wie zich vertrouwt op reden,
Staet op een losse grond, en oorzaekt haer elend.
Zoud gy, Cantisa, wel van uwe trouw begeeren
Verzekering te doen, en my met eeden sweeren,
Dat wat ik u ontdek zal werden noyt gemeld?
Ik sweer 't, vertrouw my vry en u gerustig steld;
Haer Hoogheyd heeft voor mijn getrouwheyd niet te vrezen,
Begeert al wat gy wild, 'k zal u gedienstig wezen.
'k Wil yets verzoeken, maer in 't minst gebieden niet;
Cantisa, ach! wat is 't? of ik my schoon inbeelde,
Te swemmen in een Zee van wellust en van weelde;
Cantisa, ach! wat is 't? of al een sterflijk mensch,
Op Aerden alle ding heeft na zijn wil en wensch:
't Is veel, maer niet genoeg, 'k heb alles na mijn wille,
En noch en kan de wil begeerlijkheyd niet stillen;
Ik speur behoeftigheyd in 't Edele gemoed;
Ik lijd gebrek, en leef nochtans in overvloed;
Hoe zoud gy dit verstaen? 'k heb alles, yets ik misse,
Cantisa, wat het zy zult gy noyt kunnen gissen,
Ik schroom dat ik het zeg.
'k Sweer dat het my verdriet,
Dat uwe Hoogheyd schroomt, spreek uyt.
Princes, ontlast uw hert van innerlijk beswaren,
En meld my uwe zin.
Och! ja Princes.
O neen! ô neen Cantisa, neen.
Ay! waerom niet?
De reed'lijkheyd verbied my u te zeggen,
De lasten, die eylaes! my op het herte leggen,
En perssen 't teer gemoed met innerlijke pijn,
Zoo dat de schaemte zeyd, het melden mach niet zijn;
Hoe werd mijn ziel bestreên! hoe mijn de zinnen malen,
En kan met zijn gedacht geen mensche achter halen;
Wat zoete zotterny beheerscht Calistaes zin,
En sluypt, en kruypt ter sluyk tot dees mijn boezem in;
En plaegt, en knaegt mijn hert met noyt verzochte plagen,
Die maegdelijke schaemt aen my verbied te klagen;
Cantisa, zoud gy niet wel licht de grond verstaen?
Mijn dunkt, Princes, ik zou uw mening nu haest raên;
Princes, hoe na is 't liefd waer van gy word bestreden?
Calista,
Cantisa, liefde is 't, die my door al de leden,
Met schrik, met angst, met schroom, zoo fel en bitter quelt,
Dat niet het hert alleen, maar ook de ziel ontsteld.
Zy geeft den eenen vreugd, zy doet den ander klagen;
Cantisa, liefde is van wonderlijken aerd,
De liefde die verblijd, de liefde die beswaerd.
Princes, het liefste Lief, geeft liefde, na liefdslijen,
De liefd verzelt met vrees, geeft dikmaels 't zoetste vrijen.
Cantisa, 't waer geen nood dat my de vreeze smert,
Zoo hy, die ik bemin, my liefden in zijn hert;
Maer ach! dat ik hem lief is noch aen hem verholen,
En dat hy 't niet en weet, doet my de zinnen dolen;
Wat is 't of ik hem lief, zoo hy dat niet en weet?
Wat is 't of hy 't al wist, zoo liefd hem tegenstreed;
Eylaes! ik lief, en ben op 't alderhoogst in vreeze,
Zoo 'k hem mijn liefde bie, zal s' hem onwaerdig wezen;
Cantisa, ach! wat raed, hoe leg ik dit best an?
Ik zal u dienstig zijn, Princes, alwaer ik kan;
Indien ik weten mocht wie dat uw Hoogheyd minde,
Ik twijffel niet, of zoud uw Hoogheyd hulpe vinden.
Princes, het zal geschien;
Gebruykt my in uw dienst, mijn trouwheyd zult gy zien.
'k Vertrouw mijn op uw trouw, dies spreek ik zonder schromen;
Ik heb, eylaes! de liefd te diep in 't hert genomen,
En weet niet of die geen die van my word bemind,
Tot mijne liefden ook zal wezen wel gezint;
Gy weet, Cantisa, wel, waer Maegden moeten vrijen,
Hoe zelden dat men ziet de liefde wel gedijen;
Dit is het geen my queld, Cantisa, ach! dit is 't,
Het geen my pijnigt, mits het hert 't geminde mist;
Wat raed? wat middel zal Calista kunnen vinden,
Dat zy haer liefde mach ontdekken haer beminden?
Indien uw Hoogheyd my gelieve te doen weten,
Wie 't is die gy bemind, en hoe hy is geheten,
Ik weet, Princes, een vond te vinden, die uw diend.
Cantisa, ach! Cantisa, spreekt gy zoo gy 't mient?
Dorst ik melden
Wie dat het is, eylaes! de waerdigst aller Helden,
Die in het Griekze Hof oyt komt oft is geweest,
In moedigheyd van moed, als aerdigheyd van geest.
Cantisa, zijns gelijk en leeft'er niet op Aerden,
Zijn deugden munten uyt verr' boven alle waerden,
Cantisa, 't herte my in liefdens vlamme brand,
En die 't my branden doet, ach! dat is Ferdinand.
't Is hy dien 'k liefde drage;
't Is Ferdinand, op wien speeld al mijn wel behagen;
't Is Ferdinand, die my in liefde branden doet,
Hoe wel van lage stam, doch edel van gemoed;
En 'k vrees zijn heusch gemoed, zal geenzins kunnen lijen,
Dat ik hem zoeken wil te locken tot het vrijen;
Cantisa, ach! ik vrees, als hy dit zal verstaen,
Hy zal't my weyg'ren, en mijn liefde gantsch versmaên.
In 't minste niet, Princes; maer tegens uw vertrouwen,
Zal Ferdinandus zich op 't hoogst gelukkig houwen;
Wat reden zouden hem beweegen af te slaen
Uw liefde? waer door hem werd meerder eer gedaen;
Ik hoop niet dat Princes in errenst dat zoud meenen,
Dat zy met Ferdinand zoud trachten te vereenen;
Hy die niet meer en is, als een Schaep Herders zoon,
Gy's Konings Dochter, van de groote Griekze Kroon.
Ach! mocht ik Ferdinand hier t' avond by my zien.
Cantisa, ach! eylaes, hoe woud gy dat beleggen?
Dat zal ik u, Princes, in korte reden zeggen;
Dit zal mijn aenslag zijn; dewijle dat ik weet
Dat Ferdinand, Princes, is een begaeft Poët,
Die zoet en aerdig rijmt; zal ik van hem begeeren,
Dat hy uw Hoogheyd wil van avond noch vereeren
Een Liedjen, waer na dat uw lust op't hoogste trekt,
Die tot het zingen van zijn zoete Rijmpjes strekt;
't Is ongetwiffelt of gy zult uw wensch verkrijgen.
Cantisa, wel bedocht, maer 'k bid u, wilt doch swijgen,
Van 't geen ik heb gezeyd, gy weet dat maegden eer,
Werd lichtelijk gequetst, want die is swak en teer;
Cantisa, ga, ik bid.
Na dat Cantisa my die blijde bootschap brocht,
Als dat my de Princes tot haren dienst verzocht,
Met mijne rijmery, heb ik daer yets geschreven,
Het geen ik de Princes Calistameen te geven;
Ach Rijmpjes! waert gy doch van zulk een aerten kracht,
Datge mijn lievend hert vertoonden haer gedacht;
Ach Rijmpjes! dat gy kost getuygen aen haer zinnen,
Hoe dat ik liefde draeg, en niet en durf beminnen;
Ach Rijmpjes! dat gy kost haer Zieltjen doen verstaen,
Hoe dat mijn Zieltjen is haer Zieltje toegedaen;
Ach Rijmpjes! dat gy kost voor uwe Rijmer klagen,
Licht zoud Princes haer liefd tot Ferdinandus dragen;
Maer ach! alk ik bedenk hoe 't luk haer heeft bedeeld,
Calista uyt.
Hoe veel Calistaes staet met Ferdinand verscheeld,
Is 't vruchteloos; daer komt Princesse my ontmoeten;
Princesse, met verlof doe ik uw Hoogheyd groeten.
't geen gy my hebt geboden
Door uwe dienares.
't En is in 't minst van noden,
'k Ben anders nu bedacht.
Zoo bid ik dan verschoont,
Uw dienaer, ach Princes! die zich boetvaerdig toond,
Dewijl hy tegens uwe Hoogheyd heeft misdreven.
Princes, ey! wild het my vergeven,
Ik weyger u het rijm hoe wel gy dat begeert.
Wel is 't dan zoo gemaekt? zoo lust het my te zien.
Doet gy dit om verdienst? dit komt my vreemd te voren.
Verdienste vangenaed, indien ik mocht verstoren
Uw Hoogheyd.
Indien 't u zoo gelieft, Princes, 'k voldoe mijn plicht,
En wil gehoorzaem my aen uwe Hoogheyd dragen;
Gun, Goôn, dat haer doch mach mijn rijmery behagen.
Wel Ferdinand, wat 's dit? wat beeld gy u niet in?
Wat meend gy Ferdinand, dat my de minne tergt,
En dat mijn Edel hert u tot het minnen vergt?
Princes, ik had noyt diergelijk gedachten,
Noyt heeft haer Hoogheyd zulks in 't minste te verwachten,
Van Ferdinando; die zich nimmer zoo verstout,
Maer sich als slechte Slaef van uwe Hoogheyd houd;
Waer op zoud ik my doch zoo zeere verhoovaerden,
Ik die een Herdet ben geweest van slechte waerden;
Die Schapen en die Vee te lande heb gehoed,
En ben in kleynheyd, hoe wel deugdzaem, opgevoed;
Zoo dat ik na der hand zoo verre ben gekomen,
Dat ik de Wapens heb met lust ter hand genomen,
En zijne Majesteyt uw Broeder trouw gedient,
Daer my 't geluk op 't hoogst haer gunste heeft verliend,
En my ten Hove heeft tot hooger opgerezen,
Doch zonder dat ik zoo vermetelijk zoud wezen,
Dat ik gedachten kreeg van zulken hovaerdy,
Als dat Princesse zoud genegen zijn tot my;
'k Hoop, reden heeft in my, Princes, een meer vermogen,
En zal in Ferdinand die zotheyd niet gedogen.
Gy reed'lijk, Ferdinand? neen, al te groots en trots,
Acht gy u tot mijn min, dewijle gy zoo schots,
De minne scheld voor zot, en zegt dat uw gedachten,
Noyt na Princesse min door liefde zullen trachten.
Ten aenzien, ach Princes! ik zulks onwaerdig ben,
Uw Hoogheyd al te hoog, te kleyn mijn kleynheyd ken,
'k Acht my uw Slaef onwaerd, dat mach ik vrylijk sweeren.
Het antwoord op die vraeg, Princes, valt mijn te swaer,
Mits dien ik niet en weet of 't veynzen is of waer.
Gy twijffelt, hoer ik wel, of ik u mocht beminnen,
En 'k heb alreê bespeurd d'hoovaerdigheyd uws zinnen.
Hoe Ferdinand, ik neem uw woorden tot getuyg;
Gy twijffelt of ik veyns dan oft ik waerheyd spreke;
Waer uyt gy blijken doet een vast en zeker teken,
Van uwe twijffeling, of ik u min, oft niet,
Dit is laetdunkentheyd, die men u plegen ziet.
Een vreemdeling, noch meer, een Herder, die voor dezen,
Een Slaef, een Hoeder van de Schapen pleeg te wezen,
Zal die vertrouwen, dat een Maegd, des Konings bloed,
Hem minnen zoud? gy toond d' onheusheyd uws gemoed,
Onlijd'lijk is 't, ik sweer 't, en kan het niet verdragen.
Princes, in dien't zoo zy, wensch ik der Goden plagen,
In zulken groot getal op mijne hals gelaên,
Dat lijf en leven my daer onder gantsch vergaen;
Zoo 'k eengedachte kreeg van zulke boovaerdije,
Wensch ik de swaerste straf op my die men kan lijen,
'k Heb, Ferdinand, geveynst, en 't zeggen niet gemeent,
Verschoont my, heb ik u in uwe eer verkleent;
Ik sweer 't, ik heb van u een al te goed vertrouwen,
Gy mengt het, Ferdinand, wel vast en zeker houwen,
Dat ik u liefde draeg.
Eer zal den Hemel zijn
Berooft van 't held're licht, en klare Zonne-schijn;
Eer zal den Nacht in Dach, eer Lucht in Aerd verkeeren;
Eer zal het pluym-gediert, de water vloed begeeren,
En nestelen in Zee, daer 't woeste water stroomt;
Eer zal 't geschobde Vee zich voegen op 't geboomt;
Eer zal den Hemel d' Aerd van al het Aerds berooven;
Eer Ferdinandus dit vertrouwt, of zal gelooven.
Dit schijnt my toegepast op 't geen ik heden zeyde,
Als dat voor dezen gy de Schapen pleeg te weyden;
Ik bidde, Ferdinand zulks hem wil belgen niet,
Mitsdien dat zeggen my zoo wel als u verdriet.
De reed'lijkheyd verbied zijn minder kleyn te achten,
En eerlijk is 't in 't kleyn, na hooger eer te trachten;
Ik lief u, Ferdinand, en sweer 't, gelooft me vry.
Ach! dat geloof, Princes, komt nimmermeer in my.
Dat is quaedwilligheyd, die menschen kan berooven
Van goede wille om niet te, willen gelooven,
't Geen hem tot voordeel strekt; ga met my in de Zael,
Daer ik van deze zaek wat meer aen u verhael.
Ik weyg're nimmer niet,
Van 't gene de Princes aen Ferdinand gebied.
CONSTANTINVS in een Herders kleed, onder zijn Koninglijke kleeding, en
						met eenige Dienaers.
Nu ben ik ymmers, daer my niemant meer en ziet,
Daer niemand melden zal 't geen liefde my doet plegen,
Geen staet-zucht kan mijn hert tot Hoogheyd zoo bewegen,
Als wel de liefde my tot kleynheydt neder trekt,
Om dat door liefde 't hert tot kleyne laegheyd strekt;
De Kroon, de Scepter, 't Rijk, de Koninglijke Staten,
Wil ik ter liefde van Faustina gaen verlaten.
Weg Koninglijke Kroon, weg Perlen, Schat en Goud,
Weg Koninglijk Palleys, van Marmor opgebouwt,
Weg weelden vol verdriet, weg wellust zonder vreugde,
Weg Hoofsche veyn ery, schijn-heylig zonder deugde;
Hy smijt het Konings kleed af.
Weg Wereldlijke eer, van wien de wijsheyd zeyd,
Dat al haer roem niet is als stof, en ydelheyd;
Hoe meenig Vorsten zijn 'er door de dood vergeten,
Die s' werelds Monarchy in lust hebben bezeten;
Waer is hun wellust nu? waer doch hun Heerschappy?
Verrot, vergaen, verteert, gelijk een rook verdwenen,
Hun vleesch als stof en asch, vervallen van de beenen.
Wie heeft 'er lust zijn hert te hangen aen het goed,
Wanneer hy dit bedenkt met aendacht in 't gemoed;
Wie voeld zich tot de eer des werelds aengedreven,
Die in zijn hert bedenkt de kortheyd van dit leven?
Weg werelds ydelheyd, weg, zeg ik, uyt mijn zin,
Weg, zeg ik, uyt mijn hert, en komt 'er noyt weêr in.
Wat is 't een zoete vreugd,
Een wellust, en geneugd,
In Zomer tijd t'aenschouwen,
De Telgjes groen van blaên;
Die op hun struykjes staen,
In weelige Lands-douwen.
Daer't Pluymige gediert,
Zoo vrolijk triereliert,
In schaeuw van groene boomen,
Daer ruyschend beek en bron,
Begroet van morge Zon,
Uyt storten hare stromen.
Besprengen Duyn en al,
En groen begraefde Wal,
Wiens versch ontloken spruytjes,
Een offer van hun geur,
Verspreyen op de kleur,
Van bloemen en van kruydjes.
O koele water-vliet!
Gy die uw drifjes schiet
In kristalijne stroompjes;
Hoe lieftelijk en zoet,
Speeld in u water vloed,
't Gewemel van de boompjes.
Wjens takjes dicht van groen,
De stroompjes pronken doen,
Met vrolijke çieraden;
Daer 't klare kristalijn
Een spiegel schijnt te zijn,
Voor pronk van Rooze bladen.
Hier is de plaets waer mijn
Faustina pleeg te zijn,
Hier zal ik haer verwachten;
Hier zal ik offer doen,
Omlommert van het groen,
En voeden mijn gedachten.
FAUSTINA Singt:
						Op de Stemme: Na dien de Goddelijkheyd.
Die zijn gemoed,, voldoet,
In wel vernoegings lust;
Of die door werelds macht,
Van begeert,, overheert,
Na meerder Hoogheydtracht?
Ervarentheyd die leerd,
Dat overdaet,, niet baet,