floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Ik weet, dat ze me nu haar dóchter nooit toe zal staan.
Al stond ze jou haar dóchter toe, ’t zou je niet baaten.
Ik verzoék niet meêr; wou ze me dat maar toelaaten,
Ze mogt me beminnen, zo lang ze wilde.
Met één woordt,
Haar dóchter heeft zich verloofd.
Zwyg Kozyn, óch, jy vermoordt,
Jy vermoordt me. Verloofd! maar aan wie doch? doet het me weeten.
Kén ik hém?
Jy noemt hém Vader.
Hémel, én hél, staat by.
Sus, sus, Héndrik, stélje hoofd
Wat geruster, jy zoudt dol worden; en ’t zyn zaaken
Die gedaan zyn, én die men dus niet anders kan maaken.
’k Weet nóch eenige raad.
Wat raad? z’ is verloofd, zo je zégt,
En dat aan myn vader. Och, ik ongelukkige knecht!
Was ’t myn vader niet, ’k zou hém hals, én beenen breeken.
’k Zég, dat ik eenige raad weet, maar laat me met vreên spreeken.
Och, hébje raad, zo geef ze me. ’k Val om vér, uit ontstéltenis.
Jy moet weeten dat Geertruij zo op jou verslingerd is,
Als geen jong ménsch weezen kan, ga jy haar vrijen.
Is dat die goede raad? héb ik niet genoeg aan dat ééne lijen
Van myn liefste te missen? zou ik nóch met die heete teef,
Dat oude stinkende vél trouwen?
Neen, Héndrik neef,
Ik zie wél, wat myn Engel zéggen wil.
Wat wilze zéggen?
Zy hoopt daar door jou Vaders huuwelik t’ontléggen.
Zo is ’t. Want men zal niet toelaaten, dat een vader ’t kind
Van zyn zoons vrouw trouwt; men is niet ontzind,
Of dol in dit land, om dat te dulden: én veel minder
Dat een moeder haar schoonzoons zoon trouwt. Wat hinder
Is ’er te vreezen?
Je hébt gelyk, ’k bedankje voor die raad.
Ik kan dat wél vatten. Maar juffrouw Agniet, mag ik staat
Maaken op jou woorden, is ’t met Geertruij zo geleegen
Als jy me zégt, én zou ik haar haast daar toe konnen beweegen?
In een oogenblik Héndrik, gaat ’er maar zo daadlyk by.
Hoe, zo daadlyk op een sprong?
Ja, zég ik, én boodschap vry
Uit myn naam, hoe dat zy der my zélf heeft om gebéden
Jou daar van aan te spreeken, én was ’t mooglik t’overreeden.
Wy zullen jou hier wachten. Loop, maakt ’et maar klaar, wél hoe?
Hoe staje nu, ’t is mét een snap beschikt.
HENDRIK, GEERTRUIJ.
GOeden dag, Juffrouw Geertruij.
Goeden dag, Héndrik. Myn aâren
Gaen open, als ik je zie. Komje niet in?
’k Zouje garen
Een woordje spreeken.
Wilje niet after by jou vryster gaan? zég.
Wat vryster?
Lucytje, myn dóchter.
Neen, die liefde is al wég;
’k Hébje wat anders te zéggen. Lucytje is myn vryster
Niet meer. Zy heeft zich aan een ander verloofd.
’t Is te byster,
Zy haar verloofd! én buiten myn weeten! én niet aan jou!
Neen, maar aan myn Vader.
Wat doet zy wysselyk! ik zou
Dat nooit op ’er vermoed hébben, zo wél te kiezen.
Ik dacht, dat u die tyding uw geduld zou doen verliezen.
Wél wat praat is dat? zy hét ’er zélf béter besteed
Als ik doen ken, zy zel daar warm zitten, lykje weet.
Jou vader is ryk, én oud, én wys. Zulke voetstappen
Diende jy ook te volgen. Men mag praaten, én klappen,
Zo men wil, twee jongeluij dienen malkander niet,*
Zo wat getémperd is béter. Myn lieve Héndrik, ziet,
Daarom had ik jou te lief, om aan myn dóchter te geeven.
Maar heeft jou jou Vader daar jou lés niet fray veur eschreeven?
Dat jy ook nae een fraije bejaarde huismoeder zócht,
Zou jy alzo kwaelyk doen?
Neen, ’t was, daar ik om dócht,
En daarom kom ik éxprés uit om u te vrijen;
Want een jong lóshoofd lang op te passen, is een lijen,
Dat my al sedert anderhalf, of twee jaaren verdriet.
Behalven dat heeft my zo daadelyk jou nicht Agniet
Vertrokken, dat ik in uw grasie stond, én zo ik ’t waagde,
Dat ik ’t jawoord krygen zou, door dien ik je behaagde.
Och ja, zo doeje; én nou te meêr, om dat je wysselyk
Na een vrou ziet, die bezadigd is, staatig, én ryk;
Daar je meê behouwen kent blyven, én een man met eeren.
En behalven dat alles, óch wist je ’t karésseren,
Dat een bedaagde vrouw an een jong man doet, óch heer!
’k Ben verzékerd, jy wenschten op der aerde niet meêr.
Ook zulje alles hébben, watje maar wilt bedingen
In ’t huwelyks kontrakt; want jy zult ’er meê omspringen
Na jou lust, én zinnelykheid, daarom zie, wat je begeert.
Niet, als dat je déze ring neemt, én my d’uwe vereert,
Wél verstaande op trouw; én om ’t kontrakt te doen beschryven.
Zal ik dan voort gaan, en pas een ommezien uitblyven.
Daar is myn ring, geef me de jouwe nou, én een zoentje toe.
Neen, daar, neemze maar zonder die sirkomstantien.
Wél hoe,
Als men malkanderen trouw geeft, zoumen dan niet iens kussen?
’t Zal daar nae béter val hébben.
Jy wilt zéggen tusschen
De witte lakens. Jy hébt gelyk ook.
Nu Juffrouw, ’k ga
’t Kontrakt laaten maaken.
Zég ten minsten liefste.
Liefste wil ik zéggen.
Nou liefste, laet me tóch niet wachten,
Of ik zou van opréchte ongeveinsde liefde versmachten.
Wat hangt me al vreugd boven ’t hooft. Myn longen, én ingewand
Luiken op, als een roos, én staan in lichte klare brand.
Wél Héndrik, ik gae dan in huis, én zel me zo wat opkwikken;
[Ik bin al mooijer als ik lijk.]*
TOe is de deur. Kozyn, Kozyn, waar is Juffrouw Agniet?
Door dienze uw vader ginder zag, was ’t, dat ze me zo verliet,
Om my by hem alleen te laaten, óf ik hem kost beleezen;
Doch zy heeft gezeid, dat zy hier daadlyk weêr zal wezen.
Maar Kozyn, hoe staje mét Geertruij?
Zie Kozyn, déze ring
Héb ik op trouw van haar.
Maar je vader is dichte by. Kom, je moet me verlaaten;
’k Zal zien, over wat boeg ik ’t wénd’, om hém te bepraaten.
Vaar wél dan, Kozyn, veur een oogenblik, want ik kom
Zo daadlyk weêr, of ’t nood deê, én ga maar een straatjen om.
JOOST, ADRIAAN.
Wél, dus uitgestreeken,
Kozyn, jy bént heel verjongd.
Zo doe ik, Kozyn. Eleweeken
Ik beloof myn allerliefste zulken dageraad.
Ik zie, hy verlaatje. Gaat hy hem licht voor zyn vader verschuilen,
Om zyn kwaad hooft niet te toonen, gaat hy daarom zo heen pruilen?
Och, Kozyn, zou Héndrik
Kwaat zyn, neen, gantsch niet, hy is wonderlyk wél in zyn schik.
Is ’t wél moogelyk! dat is me zéker lief te hooren.
O, ’t is een vroom kind! nooit heeft hy me gezócht te verstooren.
Ia geen vader op de waereld heeft sulk een geschikte zoon.
Ik bekén het. Maar hy wénschte wél, dat jy tot loon
Van zyn geschiktheid hém toe woud laaten te trouwen
Die hy wilde; want hy is ’er door zyn woord aangehouwen.
Hy heeft zich zo straks verloofd, én bad me, dat ik ’t je bidden zou.
Verloofd! maar is ’t ook een ryke vrouw?
Zy heeft wél anderhalve tonnegouds.
Wélk een wysheid
In een jonge bloem! ja wél, hy beschaamt myn oude grysheid.
Maar ’t is een wéduw mét een kind.
Wat schaadt dat?
’t Géld maakt ’et goed.
Wat, wat,
Te meêr weet ze van huishouwen. Ik mérk de kneepen.
Ik wist niet, waarom hy* me by zyn liefstes moeder wou sleepen,
Hy wou licht aan, óf af wezen, omdat hy op dit verlooven stond,
Na ik nu zie. Wél, wat doet hy alles op een goede grond!
’k Verblyme zulk een kind te hébben; want ik had geen vreezen,
Als dat hy d’eenige sporling in myn huwelyk zou wezen:
Zéker, ’t is een vroom jongman. Maar wie is doch zyn bruid?
Uw bruids moeder.
Die fielt, wat heeft hy daar begonnen?
’t Was straks zulk een vroom jongman.
’k Hébme niet wél bezonnen,
Want wie zou denken, dat hy zulke dingen aanvangen zou?
Hy neemt een éksémpel aan uw toekomende vrouw.
Wat éksémpel? neem ik myn vaders toekomende moeder?
Wat gelykenis is dat? én bén ik zyn vader niet? jy bént vroeder
Als jy praat Kozyn.
O ja, ’k weet wél, dat ’et gansch niet past.
Wél, dat dénk ik wél.
Maar Kozyn, zie, ’t gaat meê vast,
Dat het u niet past na uw zoons liefste te kyken.
Daarom zo ’t hém niet past, past het u ook niet van gelyken.
Dés zoud’ ik u raden van uw vryster af te staan,
Dan was hy met goede rédenen van de zyne ook af te raân.
Goê rédenen, óf kwâ rédenen, ’k zég, ik zal niet lijen,
Dat hy me dat affront doen, én myn liefstes moeder zou vrijen.
Wat vrijen, Kozyn? hy heeft ’er al trouwbelóften van.
Heel wél, maar ’k moet zien, óf ik dat niet belétten kan.
Zo jy ’t belétten kunt, zal hy u ook licht konnen belétten
Uw vryster te trouwen.
Zo hy hém daar tégen wil zétten,
Zal hy zyn légitime pórsie maar hébben, Kozyn,
Of pér denasie intervives (want het myn is het myn)
Zal ik ’t aan een kant maaken; én évenwél zal hy me niet weeren
Lusij te trouwen.
Dan zal hy ook licht, tégen jou begeeren,
Lusys moeder trouwen; én zy heeft wél zoo veel goed,
Dat, indien zy dan de zélve wég ingaat, als jy doet,
Zo zal hy meêr op u, als gy op hém, konnen winnen.
Maar geloof me, bedaarje, én dénk mét bezadigde zinnen,
Of ’t niet béter waar, dat gy u alle beide raaden liet,
En mét malkander ruilde.
Kozyn, zie daar, dat doe ik niet,
Al zou stad, en land, hól over ból, en ’t onderst boven raaken.
Als men ’t al zéggen zal, uw zoon heeft wél de minste schuld;
Dat oude vél heeft hém de poppen in ’t hoofd gesteeken,
Want zy heeft hém lang bemind, én dése kans afgekeeken,
Door dien dat haar dóchter zich aan u had ondertrouwd.
Die oude donderhéks heeft u al deze verwarring gebrouwd.
Wél te weeten;
Want uw zoon is immers niet krankzinnig, óf bezeeten;
Zy heeft hém liefdekruid ingegeeven, dat is gewis;
Dat die jongman zo op dat verzoorde vél verslingerd is.
Daarom zou ik ’er zo voort gaan overhaalen, én doorstryken,
Dat zy vreezen zou, én schrikken na jou zoon om te kyken.
Dat had ik ook in ’t zin; zy zal wél afstaan, als ’t naauwt,
En ik haar zo aan boord lég.
JOOST, GEERTRUIJ.
Myn vraagen,
Oude Tovenaarster, dat is, wat voor drommelsche laagen
Jy op myn zoon geleid hébt, dat hy krankzinnig, én mal
Geworden is?
Wat zoon?
Héndrik, die jou trouwen zal,
Zo ik ’t niet belét; want hy moet dol, én krankzinnig weezen,
Dat hy hém van zo een stinkende karonje laat beleezen.
Kyk, hoez’ ’er opgehémeld heeft! dat ’s een staaltje! dat ’s een
							beeld!
Foeij, schaamje, dat je zo de vroome luij haar kinderen ontsteelt.
Zo bén jy dan Joost, de vader van Héndrik, myn vrijer?
Wél, jy hébtje meê niet leelyk toeëtakeld, als een snijer,
Of kwakzalver. Jy bént een fatzoentje, récht uit ezeid;
Al bénje geschraapt, jy lykt ’er wél ien, om een fluksche meid,
Als myn dóchter, op te passen. Wie my niet durft schélden!
Kom jy noch veur myn oogen, én durf jy jou anmelden?
Jy oude Suzannesboef hébt myn ienige dóchter verleid,
En verwyt myn, dat jou zoon myn vryt, wél dat ’s een schoon bescheid!
LUCIA, JOOST, GEERTRUIJ.
HY heeft me niet verleid, ik héb hém begeerd, moet gy weeten;
Daarom schéld myn bruigom niet, óf ik zou licht vergeeten,
Dat ik u dóchter bén; want dat hem raakt, gaat my meê aan,
En ik bén min een moeder, als een man, gehouden voor te staan.
HENDRIK, JOOST, GEERTRUIJ, LUCIA.
WEl, zo bén ik ook gehouden myn vrouw voor te spreeken,
Hou den bék, béngel. Kyk, waar hem déze jongen in wil steeken!
Dénk, dat jy myn zoon bént.
Maar dan zal ik uw moeder weezen.
Wacht je myn geduld
Te térgen, kladdegat, of ik zweer, ik zalje doen voelen
Met déze vuisten, dat ik jou moêr bin, én myn moet zo koelen
Datje weeten zélt gekastyt te weezen, daarom houdje mond.
Begin dat ééns, heete teef.
Wél lamlénden, schieven hond.
ADRIAAN, AGNIET, JOOST, GEERTRUIJ, LUCIA, HENDRIK.
FOeij, schaamt u wat, malkander zo op de staat uit te luchten.
’t Geeft me wonder, dat ’er nóch geen volk vergaârt.
Zulke kluchten
Récht me die onverstandige oude rammelaar uit.
Hy komt me veur myn deur uitfunsen. Is dat niet een schavuit?
Verdien je ’t niet, mét my myn eenige zoon te onthouwen?
Jy hébt ongelyk, ik zal haar uit myn eigen vrije wil trouwen.
Déze béngel valt myn altyd in myn woorden.
Wel hoe,
Wat beelt gy u in, dénk ik, komt my de eer zo wél niet toe
Als u, van eerst te spreeken? zal ik uw vader niet haast heeten?
Dat zal ik wél belétten; én buiten dat moet je weeten,
Al had jy myn vrouws moeder; én ik de dóchter van jouw vrouw,
Dat ik jou ouder bén, én ’t eerst spreeken my passen zou.
Wel dan zou ’t myn veur jou allegaâr te zaamen passen.
Maar ik ben een man.
Dit varken zullen wy jou ook wél wassen.
Waer zie jy myn liefste veur an? ’k wed hy zyn vaâr beschaamt
Van manheids halven: én dewyl het betaamt,
Dat de mannen ’t woord voeren, zo laat ik hém voor myn spreeken.
Wel zo aan de jaaren van myn liefste iets mogt ontbreeken,
De twintig jaaren, die ik oud bén, voeg ik ’er dan by.
Wel bedócht, die by myn séstig maakt tachtig.
En jy
Hébt maar zésensestig, dus schiet ’er éffen veertien* over.
Daar heeft myn liefste gelyk in.
Zy kan haar niet gróver
Verzinnen, want zo zy haar jaaren by de uwe zét,
Zét ik myn vierentwintig by myn liefstens, dat ’s négen bét
Als jy mét je beijen.
Daar valt niet tégen te kediezen,
Dat ’s uit, wy moeten eerst spreeken. Bekénje ’t te verliezen?
Wel ja, ik bekén ’t. Spreek eerst dan, wat is je wil?
Met verlóf, vrinden, zwyg allebeij eerst een weinig stil,
En zét jou verschil aan ons, wy hoopen het by te léggen.
Ik bén ’er meê te vréden.
Ik hou my ook aan jou zéggen,
Kozyn Adriaan.
Ik ook Agnietje nicht.
En ik mêe.
Hoort eens vrinden, ik zie in der eeuwigheid geen vrêe
Tusschen u lieden, indien één van déze huuwelyken
Voortgang nam, want het schynt van de réden te wyken,
Dat men u alle vier aan malkander trouwen zou,
En dat een zoon zyn vaders schoonvader, óf een dóchter de vrouw
Van haar moeders schoonvader zou zyn. ’t Is tégen de wétten:
En om u de een tégen des anders huuwelyk te zétten,
Hebt gy allebeide éven groote réden. Dés zult gy zien,
Dat men u alle vier uw malle huuwelyken zal verbiên.
Te meêr, om dat uw kinderen gelyk, als gedwongen
Door uwe Wanhébbelyke liefde, die krullen, én sprongen
In ’t hoofd kreegen. En dus word gy aan al de waereld tót een spót.
Behalven dat is ’t by u-lieden vrinden gewéldig verbród;
Ik komze mét Agnietje daar zo daadelyk te spreeken.
Wy vertélden haar uw toekomend huuwelyk. Hoe ze opkeeken,
Is niet uit te drukken; zy scholden zeer, én zwoeren met één,
Dat zy ’t niet lyden zouden, én dreigden met uw tween,
Dat zy ’er zich in steeken zouden, én de zaak zo betwisten,
Dat jy alle vier steêkind raakte, daar ze gemakkelyk raad toe wisten,
Zo zy zeiden; maar ook, wie van u vieren af zou staan,
Die zouden ze hélpen, om tégen d’onwillige aan te gaan.
Daarom verklaar gy, Héndrik, door dien gy eerst moet spreeken,
Na Joostneefs bekéntenis, wilt gy ’t huuwelyk laaten steeken?
Ja, liever, als van myn vrinden steêkind gemaakt te zyn.
Dénk wat je zégt, liefste; kanje myn dat hérteleed, die pyn
Aandoen?
’k Doe ’t gedwongen.
En jy, Lucytje?
En jy Joost neef, wat zegt gy?
Ik sta vreemd toe te kyken.
Maar zoudenze myn steêkind maaken kunnen?
Wél Kozyn, dan sta ik ook óf, zo dat zo jou meening is.
En jy, Juffrouw Geertruij.
Moet ik niet wél, al woud ik niet willen?
Maar wat raed is ’er nou om die brand te koelen, én te stillen,
Die die échte opréchte liefde ontsteeken heeft in myn bloed?
En hoe maak ik het tóch, ik bén ook al vry heet gebroed.
Hoor Juffrou, wyl jy nóch moed hébt zo een jong kwant te behaagen,
En Kozyn, gy ’t ook mét een meisje van twintig jaaren durft waagen,
Zo zoudt gy malkanderen wél passen, én gy kondt uw vuur van stroo
Eens hélder doen op branden. Daarom, vrinden, verstaat gy ’t zo,
Trouwt gy luiden malkander, én laat Héndrik mét Lucytje paaren.
Wél zie daar, ik bén te vréden, zo ’t Geertruij doen wil.
Garen;
Want ik zie wél, dat ’er veur myn anders niet van vallen zel?
En gy Lucytje?
’k Ben te vréden.
Hoe gy Héndrik?
Wonder wél.
Wél Adriaan, jy kunt mét huuwelyk maaken omspringen.
Dat wy ’t dérde paar maakten, én meê voor de Roôdeur gingen?
Wy zouden malkanders getuigen weezen, én ’t zou met een
Kósten, én moeiten deurgaan.
Daar is myn hand, ik bén ’er meê te vreên.
Nederlants treur-spel
Jan Sijwertsz Kolm, Nederlants treur-spel. Paulus van Ravesteyn, Amsterdam 1616.
Belgica
Bloedtdorstich Ghewelt
Heer van Barleymont
Heer Heyndrick van Brederoode
Grave van Cvylenbvrch
Oproerighe Ghemeent
d'Ouder
D'uck D'alba
Den Tydt
Grave van Egmont
Graef Lodewyck van Nassouwen
Grave van Hooghstraten
Grave van Hoorn
Grave van Megen
Heer Gysbert van Batenbvrch
Heer Dirck van Batenbvrch
Madame de Parma
Meest Elck Een
Meest Elck Eens Vrouwe
Prince van Oraengien
Sabyna van Beyeren
Voorlezer
Vals Hypocrisie
I. S. KOMLS Nederlants Treur-spel.
Inhoudende Den Oorspronck der Nederlandsche Beroerten, 'tscheyden der
					Ed'len, 'tsterven der Graven van Egmont, Hoorn, ende der
					Batenborgers.
Speel-wijs vertoont By de Brabandtsche Camer
UYT LEVENDER IONST.
Binnen AMSTELREDAM.
'tAmsterdam,
Voor Abraham Huybrechtsz., Boeckvercooper wonende in den Dortsen Bybel,
					inde Eng-Kerck-Steegh. Anno 1616.
Ghedruckt by Paulus van Ravesteyn.
ANNO. 1616.
I. S. KOMLS
Nederlants Treur-spel.
Inhoudende
Den Oorspronck der Nederlandsche Beroerten, 'tscheyden der Ed'len, 'tsterven der
					Graven van Egmont, Hoorn, ende der Batenborgers.
Speel-wijs vertoont
By de Brabandtsche Camer
AMSTELREDAM.
Voor Abraham Huybrechtsz., Boeckvercooper wonende in den Dortsen Bybel, inde
					Eng-Kerck-Steegh. Anno 1616.
Aen d'Edelen, Achtbaren Raedt, Vooghden ende Vaderlijcke Bescherm-heers der
					vry Vereenichde Provincien, als oock aen alle Recht-lustende-Lievers der
					Wel-ghewenste stant des Vaderlants.
TE recht noodige Waerdigheden werdt V.E. opgeoffert dit mijn ghedenck en
					Tijt-spiegel-Treur-spel, om d'Achtbare Gods ampten der wereltlijcke Regeringe te
					quyten, Godes Eer en rechtsvordring na tuyghen der Conscientie, op de
					Waegh-schael te wederweerdigen voor den troon der genaden, werckende voor vele
					eeuwen heyligh en gevreest, waer den algevenden Godt V.E. toe verstarcke, met
					wyse Voorsichticheyt en Eendrachtige grootmaking, tot behout der swaer en duyr
					veroverde Schatten: Offere dies dit mijn leer-lustent Nederlants Treurspel en
					anvanck der Belgicaensche beroerten, onder V.E. te sweven aen't Altaer van
					Christlijcke en ghetrouwe vasthoudinge, der rechte waerheyt, als oock verhoope
					de toegeneychde gunste der recht-lievende Vaderlantsche Voorstandren
					aenghelijfde te ghenieten. Wenschende V.E. d'Almachtige V voede met waere
					voorspoedinge, dees gevaerlijcke tijts heylich te bewaren 'tnoodigh verbont der
					wel bedeelde erfschatten, 'tghene V.E. wenschet u hartgunstige en dienstwillige
					vrient
Ian Siewersz. Kolm.
Tot de Lant-lievende en Konst-beminnende Lesers der Nederlandtse
					Vryheyt.
MEt recht ben ic schreumich, beminde Lesers, dit mijn Lust-gierge oeffen-Rijm, op
					so hooghen materie aenghevangen V.L. in't licht te doen verschijnen: eensdeels
					vreesende deur mijn onbegaefde hant, de Lof-ruchtige Fama van soo cloecken
					Schryver van Meteren yets vercort soude (na haestich versuym) beganghen te
					hebben, of al te cleyn den staet der meer-waerdige Princen, na mijn duytse
					studie afgeroemt te zijn. Doch overschrede de schrick, deurt verhoop der
					toegeneychde Dichters, en recht-red'lijcke welduyding mijns vertoochde yver ten
					goede op te nemen; 'tgene ick V.L. op offere Bataefsche Lant-lievers, en
					Erfvooghden der Vaderlijcke bescherminge, voor waerschouw en tot na-dencken in
					dees gevaerlijcke, woeste, twistlijcke tijt, oogmerck nemende op d'eerste
					siel-grondige rechte prickel der volcomen Waerheyt, steygrende tegen
					'tgrouwlijckst ghewelt en helsche verformingh der beloft-vergheten-trouw van't
					Hof van Bourgoingen. Neemt aen in't corte dit mijn gestelt werck, 't gheen u
					tooneelijck verscheen op de Witte Lavendel Camer, 't Amsterdam. In Mayo
					1616.
Bedancke alle Met-broederen, die't met vernoegh ghelust heeft t'aenschouwen, ende
					Haer die't speel-wijs met arbeyt en versuym liefd dreef tot de levende Acte,
					kunstigh te herstellen, van d'welck ic my aenbiede in alle dienst en eer te
					vergelden.
IS t'out Poetisch Heyr waerdich der eeren crooningh?
D'in welghecierde stijl, onnut fabels gheral
Hun nacomers lieten t'eenen ghedenck: Wat sal
Waerheyts beminnend Helt dan erven voor belooningh?
Schoon bitsich Soijl en Moom bassen t'zijner behooningh,
Hy toont u Leser hoe t'vry Nederlantsche dal
Met Tyrannij, beswaert hoe d'Adel quam ten val,
Door Albaens bloedich wreet, belastet van den Coningh:
Hier aen is noodich dan gheschakelde ghedacht,
Ghy niet door inlandts twist Gods straffend hant verwacht
Soo aen de Scepter noch van Madril mocht vervallen,
Los van de waerde naem van vrije republijck
Int vry vereenicht Lant, tot slaven van het rijck
Wiens wreede Donder schrick u t'saem sou overbrallen.
Verkiest het goede.
DE welbedreven hant die rontom den Altaer
Van d'opgheofferd' Ipigenia hadt gheschildert
Ulissem heel bedroeft, Aiacem als verwildert.
Menalum schreyende, Calchanta vol beswaer,
En Agamemnons Hooft bewonde om 't ghevaer.
Heeft de aenschouwers al doen in haer tranen swemmen
Die zy door meghedoogh niet en costen betemmen,
Want hier door wert't verderf van Troyen openbaer.
Treet naer verbonden volck, bereyt u tot het schreijen
Siende in desen Boeck u aldereerst bestrijen.
Orangen neemt de vlucht, Duck D'alba comt int landt
Egmont den doot besuurt, en Hoorn die moet sterven
Onse Voor-ouders al herwaert en derwaert swerven,
Van d'eerste ons Poeet behoudt de overhant.
Non omnia possimus omnes.
Midts ghy't voorleen vernieuwt so pront,
Sy u met re'en dit Dicht gheiont.
RUST Lievers die't welvaer des Vaderlants betracht,
Merckt hier werdt klaer ghetuyght 't afbeelt ons eeuws voorleden,
Hoe vryheyts Burght met grim onrecht'lijck is bestreden,
Door't al te strengh Placcaet en wreede bloetdorsts macht;
Dies't veel vertrou, heeft veel van lijf en goet verkracht:
G lijk als d'Orangiens Prinsch hun wel voorseyt met reden,
Wiens wantrou kloeck beleydt 't gherucht noch kondigh heden,
Mits uyt die Stam door 't sweert 'tlant is in vreed gebracht
Dus Cranst den Merkurist, die met kunstrijcke woorden
Sulckx voordraegt, waer in elck te Spieg'len sich behoorden
Om recht 't voorsegh des tijdts graegh ivrigh te verstaen
G'lijck Sorgers van 'tghemeen uyt herts tocht met Orangien
Achten gevley noch goet, noch oock gewelt van Spangien,
Maer't opper Heyl voor al't geen nimmer sal vergaen.
LAnt lievers leest en siet dit Treurspel, hoe dees Graven
Mosten doort Spaens geveyns 'tbloedich Tonneel betreen.
Heyl sy den Batavier, die met zijn rijcke reen
Ons watrich weer vervarst, en drooch verstopte haven
Lust gierich was verweckt in dees Cronijck te slaven.
Tot nu van achterdocht, toesicht voor't alghemeen,
Schout haer bespoorde wech, ofter schoon vaeylich scheen,
Soo wert ghy niet begift, met onverdiende gaven.
Sluymen u ooghen toe; op offert dan u hart
Den Thuyn die vanden Leeuw, staedich bewandelt wert
Int waecken, dat geen leedt ons schaed'lijck mocht geschieden
Wel vry Batavia, aenmerckt nu eens hoe vart
U 't Iock ontvloden is, en Hollant willich tart
Den stijf besmeden Mars, haer spits vernuft te bieden.
Rijckdom baert Sonde.
Lof-dicht Over Ian Siewertsen Kolms
COmt Musen drymael dry, croont toch al met Laurieren
Dees soete Rymers werck, die soo Const-rijckich heeft
Opt aerts tooneel vertoont, de Claechreen en manieren
Van Princen eel en vroom, hoe datse zijn ghesneeft.
Want hy't so levent stelt, en toont voor elcx aenschouwen,
Door zijn soet vloeyent dicht beweeght oock yder daer,
En schenckt door d'Eelen druck met op merck, tot onthouwen,
Nevent speelwijs vertoont, in eyghenschap of waer
Lavender waer's nu 'tloon? die toont Vyt s'Levens Ionste
Aen u groot maeck tot stant, door d'Afbeelden beleeft,
In meenich heerlijck werck der Reden-rijcke Conste,
En over groot vernuft 't gheen u Minerva gheeft.
Gaet heen en vaert soo voort: laet uwen gheest toch steyg'ren
Door faem ten trots des nijts, stelt u doen nu ten toon
G'lijck ghy o Meeter doet, Homerus sal d'eer niet weygh'ren
Te stellen op u hooft, een Mirtes Lauwer Croon.
Elck raept wat.
Eerdicht
TE weynich of te veel sietmen de Rijmers schrijven,
Te weynich waer uyt t'volck, en t'Lants waerschouwingh wist,
Te veel t'geen gaijle Ieucht, in s'werrelts lust doet stijven
Waer door men t'naeste pat, tot Godt te comen mist.
Dus Ionck en grijse le'en, laet ons dan vlijtich wenden
Te lesen in dit Bocck, waer datmen ons voorstelt
De groote straffen Godts, die't Neerlant deerlijck schenden
En siet hoe onsen God s'Spaensch wreetheyt heeft ghevelt.
Lofwaerdich zijt ghy dan op Helicon te blijven
Ian Siewerts Colm Soon, waer u den Lauwer ciert
Der konst Goddinnen al, die deur eer Ionstich drijven
Mijn vrient, u Croonen t'hooft, die soo vroom Bataviert.
Siet Mome die door Nijt gheraeckt Zijnde ten ende
En door valsch tonghen list, Mercuri deet ghewelt
Bemint de waerheyts Cunst, soo sal u Gode sende
Rust, Liefd baert Eendracht, twelck ons tot betrouwen stelt.
Liefd baert Eendracht.
Argument.