floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Ook met my van hier vertrékt:
Likkepot heeft van zyn leeven
Veel meêr kwaad als ik bedreeven.
Maar Papa, wat gaat u aan,
Datje Karel dus laat gaan
Voor zyn dienst-tyd is verstreeken,
Of dat hy hem eens hoort spreeken?
Zéker ’t is een Jongman van
Goeden huize, én die u kan
Groote dienst, én hulp bewyzen.
Moet ik hem nóch hooren pryzen
Van dit kleuter? Kladdegat,
Weet ik zélf nou niet meêr wat
My te doen staatn, óf te laaten?
Hoor Papa, daar hélpt geen praaten,
Zo hy gaat, moet Lik’pot mêe.
Of zo Likepot zel blyven,
Blyf ik ook, daar hélpt geen kyven.
Meen je ’t allebei? ’k Word dul!
Droom ik ook? Of ben ik wakker?
Fluks van hier straks, óf ik hakk’er
Met deez’ rotting een ter neêr.
LIKKEPOT, zettende zyn hoed zo dikwils op, als Hartman hem die van
							het hooft afneemt, én in zyne handen geeft.
Karel die beklaagt zich dapper
Over u; maar ’t is een snapper
Die van alle ménschen schier
Kwaalyk spreekt.
Neen, hy is eens uitgeloopen,
Om een nieuwe hoed te koopen,
Zo hy zei; dóch ’k loof het niet;
Want hy ’s maar een huisverdriet.
ô men Heer, van al jouw leeven
Heb je ooit braaver daad bedreeven,
Als hem wég te jaagen!
Tót memorie
Zal deez’ daad in ’s Lands historie
Zyn gestéld.
Hy ’s een réchte lanterfant,
Doeniet, lichtmis...
Likkepot, hoor, eêr je veerder
Met jouw last’ren gaat, zo hoort
Jouw karakter met een woord:
Luijaard, loog’naar, dronken buffel...
Ja, wy weeten van ’t geknuffel
Dat ’er dikwils tusschen jou...
ZOETJE, geeft hem een kinnebakslag.
Hou,
’t Is genoeg: ik wil ’t gelooven;
Maar luister; daar en boven,
ô men Heer!
’k Geloof het; maar
Pak jouw goed ook by malkaar:
Want je zult met hem vertrekken.
Ik? de trouwste van jou knéchts!
Kom geef my de sleutel sléchts
Van de kelder, ’t zal gaan kyken
Of jouw wyn begint te stryken:
Want het zou my moeijen dat
Die bedérven zou in ’t vat.
Ik geloof dat jouws gelyken,
Om myn’ wynen te doen stryken,
Niet in ’t land is: want je maakt
Dat die schoon van ’t vat af raakt,
Zonder huisblas, óf bereijen;
Maar op dat wy vrienden scheijen,
Zég ik nóch eens voort, vertrék,
Of ik breek je straks de nék.
In myn byzyn my te moorden,
Is zyn leeven niet geschied:
Als je my hier niet meêr iet,
Kérf, én vil my dan vry hélder.
Kom de sleutel van de kélder.
Och men heer, wat zal dien bloed
Maaken, zo hy wég gaan moet!
Och dan wordt hy wis zo mager
Als een Weesp, óf Naerder Jaager,
Ai men heer, laat hem niet gaan,
Hy zal vroeder zyn voortaan.
Voort van hier jou twé zottinnen,
Voort, zég ik, loop straks na binnen.
Hier jy fynman; kom, jy weet
Nu myne órder, maak je reed.
MAak je reed? De Drommel haalje
Met jouw órder. Zég betaalje
Zo de dienst, zég ouwe zót,
Van jouw trouwe Likkepót?
Niet om my; maar dat je Karel,
Zulken luister, zulken paerel
Van jouw huis, en jouw kantoor
Weg jaagt.
Likkepót, tsit! hoor!
LIKKEPOT zich houdende als óf hy Karel niet hoorde óf zag, met
							grooten iever.
Foei, je hoort het jou te schaamen;
Zulk een naarstig, stil, bekwaamen
Koopmans knécht, is niet in ’t land;
Alle menschen zullen schand
Van je spreeken. ’k Wil ’t niet zwygen,
’k Wénsch dat jy ’er een moogt krygen
Die jouw dochter schaakt, en ’t met
Al jouw géld op ’t loopen zét;
Een, die in het kort jouw boeken
Zo verwart, dat je ’em vervloeken
Zult, en dat je in ’t end’ bankroet
Na Viaanen reizen moet.
Likkepot, ’t gaat my naar wénschen,
’k Ben de lukkigste aller ménschen.
Daar ’s een vriend, die heeft me een paerd,
Meer als tachtig ponden waerd,
Névens honderd goude Ryders
By gezét, zo dat my wyders
Niets ontbreekt, om, op deez’ wyz’,
Over Brussel na Parys,
En heel Vrankryk door te trekken;
Lust het my myn’ reis te rekken,
Ga ik van Marseilje dan
Naar Itaalje.
Wel het kan
Ligt gebeuren, dat ik héden,
Om my ook wat te vertreeden,
Jou gezélschap hou.
’t Is goed,
Heb je een paerd, en géld, zo doe ’t.
Honderd Ryders, zou ik hoopen
Zyn genoeg: daar na verkoopen
Wy, zo ’t nood doet, jouw kapót,
Of myn mantel; ben je zót?
Lustig, doe jouw paerd sléchts zaalen;
Ik verlang bérg op, en daalen
Door te ryen, en m’eens zat
Aaan dat fransche druivenat
Purum putum, fris te drinken.
Kom, ik kan niet langer staan;
Als jy môe bent van te gaan,
Zal ik jou uit médelyden,
Somtyds achter op doen ryen.
’t Is beleefd, ’k bekén het; maar,
Zég my eens; zég, is ’t niet waar,
Dat je hebt de zak gekreegen?
Neen, ik zweer ’t je by myn’ dégen;
Dóch myn heer heeft my alleen
Sléchts belast, op zwaare peên
Van myn hals en nék te breeken,
Zo ik, zonder tégenspreeken,
Niet met jou vertrék dit uur.
Flus was ik een heer der heeren;
Nou ben ik een bédelbrók.
Flus vulde ik myn maag, klók, klók,
Voller als een ei vol zuivel;
Nou ben ik een’ arme duivel,
Zonder vrienden, zonder géld!
Ja; én dreigde my met slagen,
Karel maatje, broertje lief!
Och wat zal ik, armen dief,
Nou gaan doen om van te leeven!
Hy heeft wonder wel gedaan:
Jou de hals, én arm, én beenen
Jy bent maar een deugeniet.
Dis is ’t loon van al jouw snappen,
Kwalyk spreeken, én te klappen
In de buurt al wat in huis
Omgaat, tót het inste inkluis.
Jy bent van dat mofs rappalje,
Lyfknéchts, én Liveis kanaalje,
Dat zich by geen eerlyk man
In de weelde houden kan.
Die om luiheid, fielteryen,
Wég gejaagd, vaak honger lyen.
Dit is ’t Heerschop, dat nóch straks
Graaf genoemt wou zyn askaks.
Al wie hem om géld wil spreeken,
Wilje dat hy jou betaal,
Noem hem Maarschalk, Generaal.
Wat voor tytels zal ik moeten
Kiezen, om je nu te groeten,
Heer Markies: want Rasphuisboef
Luidt niet groots genoeg. Neen toef:
Men behoorde als in Turkyen
In de Zuijerzee galyen
Voor zulk vólk te hebben, die
De oorlógsschepen naa het Vlie,
Over Pampus moesten roeijen:
Zéker, ’t zou my heel niet moeijen
Zo ’k jou daar, een jaar óf tien
Met een Bullepees mogt zien
Afgeróst, aan ’t wérken houwen.
Wel, daar zou ik niet voor grouwen,
Zo ik jouw gezélschap daar
Mogt genieten vriendje. Maar
Alle gekken op een stókje,
Heb je een paerd, én géld? óf jókje?
Wel, waarom
Styg ik dan niet op? Kom, kom,
Laat ons alles gaan bereijen.
Hoe ’k my zélf meer por tót scheijen,
Hoe ’k my minder vind in staat
Dat ik Zoetje lief verlaat.
Ach, wie heeft zulks in vermogen,
Likkepot, die haar schoone oogen
Heeft gezien, vol liefde, én gunst?
’k Wou van avond haar festeeren,
En Marotte, én jou trakteeren;
Maar eilaas!...
Gantsch bier én brood,
Broertje, ik ben van angst schier dood!
Als ik dénk aan Hartmans keuken,
Daar ik my plag te vermeuken
Met gezooden, én gebrâan,
Een een kan van vyf, zés vaân,
Och dan stérf ik reeds van vreezen!
Als ik dénk aan Zoetjes weezen,
Aan haar spraak, én teer gevlei!...
Als ik aan haar’ schoone handen
Dénk, waar mêe ze op snaar óf fluit
Maakte een wonder zoet geluit,
Ben ik net meer by my zellef!
Als ik dénk aan nommer ellef,
Hoch’mer wyn, van de ouden hond...
Waar ik ziek, ik wierd gezond!
Als ik dénk aan haar besneeden
Aangezigt, en schoone léden,
Aan haar frissche, én ed’le jeugd,
Ach dan springt myn hart van vreugd!
Als ik dénk hoe ’k met myn’ kluiven
In een schootel jonge duiven
Ging graasduinen, seldremast,
Broer, hoe ging ik dan te gast!
Als ik zag haar’ wangen bloozen,
En haar hoorde een zuchtje loozen,
Dat verzéld wierd met een lonk,
Scheen ’t dat my de ziel ontzonk!
Als ik vaak, ter sluik, van taafel
Achterom kreeg struif, óf waafel,
Broer, dan smulde, ik, by men zwiep,
Dat het vét myn kin óf liep!
Als ik denk hoe schoon ik schranste
Van die groote Venezoen,
En die dartig ponds Kalkoen,
Die ’k alleen kon binnen sling’ren;
Bloed! dan lik ik nóch myn ving’ren!
Van een Zwyn,
Op zen frans, gestooft met wyn,
Boter, uijen, speseryen!..
O! ik mag niet langer lyen
Dat je my gestaadig zo
In de réden valt.
Jy spreekt maar van beuzelingen;
Ik van hoog verheeve dingen,
’t Vrouwvan iets weezentlyks, iets goeds.
’t Vrouwvólk minnen is voor bloeds:
Want, naar ’t zeggen van Hoeres,
Kan ’er zonder wyn én Ceres,
Geen opréchte liefde zyn;
Ergo, ik hou ’t me de wyn
En met smullen; vólg myn voorbeeld,
Laat de min, die tóch veroordeeld
Wordt van wyze én braave lien,
Voor de zotten; je zult zien,
Als die dolle drift voldaan is,
Dat de honger niet vergaan is,
’t Een houdt op; maar de appetyt
Duurt zo lang je in ’t leeven zyt.
Dénk dan...
Ik, om in myn maag te stampen
Vyf, zés hoenders, met een lam,
En een kermis harst, óf ham,
Met drie vier gerookte tongen.
Hoor eens, ;t is vergeefs gezongen
Zo de bruid niet danssen wil.
Al jouw wénschen is om vreeten,
En om zuipen?
Zat ik aan een bak vol slâ,
Met een half dozyn patryzen,
En een pond óf tien radyzen,
Met een schotel frijassé,
En een vla met blammesié,
Met tien twintig frikadellen,
Bloed! hoe fraai zou ik het stellen!
Al myn lust bestaat hier in,
Dat ik Zoetje zie, én min:
Jy kunt geen goed sier meer maaken,
Ik kan tót myn wit niet raaken,
’t Zy je iets uitvindt, waar door wy
Weêr in gunst geraaken, by
Onzen baas.
Is myn Likpót niet gebrooken,
Zal ’t wel lukkken, want de wyn,
Zeid een tref’lyk medesyn,
Doet miraak’len; ’t is een Raadsheer:
O! de hulp van Bacchus baat zeer!
Wacht een oogenblik, kom hier
O myn broertje! ô myn plaizier!
Klók, klók, klók! Hy geeft me een lés.
Daar ’s goê hoop! neem dat deez’ fles,
Hy zét die op een stoel.
Vat je ’t? onzen baas mogt weezen,
’K houwje een vaan, ’k zal hem beleezen,
Als was ook zyn hart van steen.
Baasje, heerschop, wilt gedoogen...
Maar myn tong begint te droogen,
’t Zal veel hélpen tót de zaak
Dat ik hem wat vogtig maak.
Baasje, heertje...
Op je knien strakx, neffens my.
Goede heertje, och! och! zo jy
Onze misslag woud verschoonen,
En ons jouw genade toonen!
Hé? wat zégje? Niemendal.
’K loof het noodig weezen zal
Dat ik in deez wysheids droppen,
Eerst myn tong noch wat doe soppen.
Klók, klók, goed! hy word verzacht.
Bloed! was heeft de wyn al kracht!
Myn’ harangue, én pit van réden,
Zal zyn hert tot meêly kneeden.
Maar ik neem de toon te hoog,
En myn keel wordt reeds weêr droog.
’t Is goed gedaan: kom, ga slechts heên,
Onzen baas is wel te vreên;
Maar een zaak doet my noch schroomen,
Kost ik die te boven komen?
Kenje hier geen Zilversmit,
Die de beekers, én de flappen
Kan soldeeren, én verlappen
Daar de boer én Edelman
’t Achterdeel in draagen kan?
Om een neiuwe broek te maaken
Voor myn broertje Likkepot,
Die zyn naers toot als een zot.
’k Hoor den baas! Ik vrees hy zietme!
Kom met my, ’k bedénk een kunst
Om te raaken in zyn gunst;
Mits dat jy van al jouw dagen,
My niet om jouw géld zult vraagen:
En dat je ons dan t’avond met
En kollaatsie eens zachtje zét.
Neen, ik laat my niet meêr kwellen;
Neen, myn dóchter, én myn wyn
Moeten in verzeek’ring zyn.
Maar Papaatje...
Maar Mamaatje,
Dóchter lief, jou schort een praatje:
Hoor eens Zoetje, in goed neêrduits,
Spreek niet meer voor deeze guits.
Ei Papa, laat Charles blyven;
Niemand kan my in het schryven
Béter onderrichten: want
Hy schryft met een stoute hand.
Ai men heer, al kan het weezen,
Likkepot leert my mooi leezen;
Laat dien armen sul niet gaan.
Ik mag al die razernyen
Om twé schóften niet meer lyen.
Blyfje noch? Brus aanstonds heên.
Zegme eens ongeveinsd de réden
Van die groote driftighéden
Wégens Karel? Is ’er iet?...
Paatje lief, daar’s niets geschied
Dat u argwaan kan verwekken,
Of onze éér ’t minst’ bevlekken.
Je weet hoe ik jou bemin:
’k Zal je uittrouwen naar jouw zin,
Zo je bent geneigd tot trouwen.
Wil het my ten goeden houwen
Paatje’ wat zou ik zo vroeg
Met een man doen?’k kan genoeg
Tot myn twintig jaartjes wachten.
Wel, dat zyn heel goê gedachten,
Maar, wat ’s dit? ’k Zie Karel wêer!
OCh! ik kom voor ’t laatst myn heer,
Door berouw in ’t hart bewoogen,
Met de traanen in myn oogen,
Afscheid neemen, en bekén
Dat ik in uw afgusnt ben
Door myn eigen schuld gekomen;
Daarom heb ik voorgenomen
Zo ik uw vergif’nis maar
Mag verkrygen, om heel náár,
Eenzaam, doodsch en afgescheijen
Van de menschen te gaan leijen
Een stil kluis’naars leeven, by
d’Een of and’re woestyny,
Daar ’k met hartenleed en knaagen
Al myn rampsoet zal beklaagen.
Ja, zo ik u moet begeeven,
Zal ik niemand van myn leeven
Dienen, noch nooit vrouwvólk zien.
Hoor eens, kan dit laatst’ geschien,
En dat je al jouw zótternyen,
Al die flikkefliijeryen
Met myn dochter laat, ligt dat
Ik men jou noch meêly had;
Maar die ana die koorts geraaken,
Zyn niet ligt gezond te maaken.
O myn heer! dat ’s groot abuis;
Daar ’s voor my geen zwaarder kruis,
Dan wanneer ik voor myn oogen
Eenig vrouwvólk moet gedoogen.
Ja, uit puure nydigheid;
Maar zo ’k noch by u mogt woonen
Zoude ik met ’er daad betoonen
Hoe ik ’t vrouwelyk geslacht
Met de grootste haat verächt.
Och, al loopt de loogen snél,
Waarheid onderhaalt haar wel!
Kom, dénk niet meer aan myn kyven,
Je zult by ons woonen blyven.
Wat zult gy met zulk een kwant,
Zulk een Jochem Jool beginnen
Die geen vrouwvólk durft beminnen?
Hoe! durft hy nog met my gekken?
HEertje liefd, ’k dorst niet vertrekken,
Dat ’s haas-op gaan, voor al eêr
Ik vertrokken was, zo zeer
Doetme ’t hart:... ik kan ’t niet zeggen
Zo als ik graag uit wou leggen;
Naamelyk... van wégen dat...
Kyk, aangaande... weetje wat?
Zie, je trekt myn hert weer naa je,
Dat al half gesmolten is
Door bezukte ontsteltenis
Van dat droevig bitter scheijen.
Hoor, ik moetje eens klaar ontweijen
Hoe dat knécht én heer bestaan:
By exempel... ’t kan niet gaan
Dat me ’er scheidt voor dat ze sterven:
’t Heerschop kan zyn knécht niet derven,
Alzo min al ’t lyf de ziel,
Of een spinster ’t spinnewiel;
’t Heerschop, zo je ’er op wilt letten
Is de ziel, bevryd van smetten,
Waar van dat de knécht, heel fris,
’t Korpus, of het lichchaam is.
Luister toe: deez simpathie
Met de ziel, of ’t heerschop, zie je?
Vat je ’t? is zo vast gehécht
Dat onmoog’lyk ooit de knécht
Van de meester is te rukken,
Of al ’t bruitje raakt aan stukken
En in duigen: krik, krik, krak...
Maar waarom kryg ik de zak?
Ik heb zulken lach gekreegen
Om die zotte en malle klap...
Spreek rond uit, jou narrekap.
Och men heer! wat helpt myn klaagen
Zo je my toch weg wilt jaagen
Als een hond; maar ’t zwwerje hier
By Sint Jutmis vagevier...
Spreek; maar maak geen komme sinken,
Nimmermeer geen wyn te drinken:
,,(Of het komt ’er toe.) want ziet...
Ja, je meugt het wel vertrouwen;
’k Zal my alzo wel onghouwen
Van de wyn, als Karel van
Zoetje zich onthouwen kan.
Ik verblyme zulks te hooren;
Karel heeft het my gezwooren:
Houw jouw woord ook, let ’er op,
Of ik geefje bei de schop;
Hoorje wel? ’k ga eens na buiten
Zoetje, doet de deur wel sluiten,
Of ik, tégens myn vermoên,
t’Avonds daar ligt bleef.
’k Zal ’t doen,
Paatje lief.
Zeg, heb ik de Papegaai
Daar niet fraai geschooten, bloedtje?
Schoonste, én minnelykste Zoetje,
Ik bemin u meêr als ooit.
Nou van Aaltje eens opgezongen,
En braaf in de bogt gesprongen!
Wil die flessen nederzetten,
En eerst op dit vooisje letten.
ZOETJE, speelende op de klavesimbel zingt het volgende liedtje, dat
							zy daar naa met Karel te gelyk doet; terwyl de knécht én meid hun
							zingen, stil, naa neuriën.
Zoet vermaak van onze jeugd,
Duur, ei duur zo lang wy leeven!
Liefde wil ons nooit begeeven;
Maar vermeerder onze vreugd!
Bacchus mag de Min verzaaken,
Liefde alleen kan { my }
{ ons } vermaaken.
Och, wat is de liefde zoet
Als een arm vol jonge katten!
Kom, ik moet jou ook eens vatten;
’t Hek is van den dam, Marott’:
Dat je wist hoe Likkepot
Jou bezinde! ô duizend franssen!
Laat ons slurven, laat ons schranssen
Dat de luizen op de kóp,
Barsten voor het druivesóp!
Lest zong Keesje Horrelvoet
Met de fepper aan de mond:
O! wat smaakt de borrel zoet!
O! wat is de fép gezond!
Dees houdt het met Tryntje,
En die met het wyntje.
O! wat smaakt die boorel zoet! ://:
Zingen? Als een Deensche koe!
Hy zingt, speelende de Bas op een dikke snaar, langs een stók, over een
							leege opgeblaaze blaas gespannen.
Ieder zót
Heeft zyn Marót,
Myn speelpop is de Likkepót! ://:
By ’t meisje te zitten,
En niet eens te kitten,
Is geen vermaak als sléchts in schyn;
Hoe zoet dat ook de liefde mag zyn,
Het réchte plaizir ://: is alleen by de wyn!
Heeft zyn Marót.
Is met de Min, én het wyntje gespót! ://:
Wel, wat dunktje? kan ’t passeeren?
’k Geefje aan élk twee dukatons,
Zingje ons liedtje, eens fraai met ons.
Duur, ei duur zo lang wy leeven:
KAR. en Z.
Liefde wil ons nooit begeeven,
Borrel wil my nooit begeeven,
Flesje wil my nooit begeeven,
Maar vermeerdert onze vreugd.
MAR. en LIK.
Bacchus mag de min verzaaken.
’t Wyntje alleen kan my vermaaken.
DÉRTIENDE én LAATSTE TOONEEL.
HARTMAN; KAREL, LIKKEPOT, MA- ROTTE, en ZOETJE betrappende.
JA! ben jy zo ingetoogen,
>Dat je ’t vrouwvólk voor jouw oogen
Niet moogt zien?
En jy fakkyn,
Die jouw leeven geen mêer wyn
Drinken zoud?
En jy Madonje,
Fluks ten huize uit, jou karonje,
Koppelaarster vol bedróg,
Voort, jou brandemoris zóg.
Ik, men heer? wel lieve menschen!
Borlesoesmoêr, hoe je stuit,
Wyst jouw puistig bakkes uit.
’t Is verlooren;
Ik wil niet een woord meer hooren.
Och gena, myn heer! men heer!
Neen, hier ’s geen genade meêr
Als by meester Hans te krygen.
Zoetje, ik raad je ook voort te zwygen:
Want al badje noch zo stérk,
’t Vonnis leit ’er: Loon naar Wérk.
En om ’t Kluchtspél kort te ontknoopen,
Alles wat jy hebt te hoopen,
Is, op morgen, hoe je ’t wéndt,
Aan de man, óf in ’t convént.
De meid juffrouw
Pieter de la Croix: De gewaande advocaat. Amsterdam: Albert Magnus, 1685.
Jacomo
DE MEID
JUFFROUW,
De tegenwoordige Regenten van de Schouwburgh, hebben het Recht van de
					bovenstaande Privilegie, voor dit Kluchtspél, vergunt aen Albert Magnus,
					Boekverkoper tot Amsterdam.
Anna Maria,
Karel, een Notaris. Vryer van Anna Maria.
De meid juffrouw,
Maar Mary ik ben 'er eenigste Vader,
Dat eenigste kan veel helpen niet waar? nou is 't al een hoope
							naader.
Zy zal hem trouwen zeg ik, of ik zal het 'er doen, doen, verstaaje dat?
							hy zalder man zyn, of ik zal geen Jacomo heeten.
Ik hebze nou zo veel jaaren de kost gegeeven, dat het me begint te
							verdrieten,
Ze mag om een goed heen komen zien, zo ze myn raad niet volgt, ik zeg dat
							ze na zes weeken niet een duit van me zal genieten.
Maar Sinjeur, maar Sinjeur.....
Huilen, dat konnen de Vrouwlui alsze willen. ja, ja, laatze wat heen
							huilen, daar is niet veel aan gelegen,
De traanen die ze huilt zal ze niet zweeten, hoor Anna Mary, ik zeg het
							je noch eens. en daar mee gedaan,
Je zult heer Jasper trouwen, al zou het onderste boven staan.
Hy komt met de postwagen van Hamburg op Naarden,
daat zou hy in 't schuitje van dry uuren gaan zitten.
Hy woond ommers te Altena, hy het 'er zyn leeven gesprooken noch
							gezien.
Wel zottin, kan dat niet zonder spreeken geschiên,
Dat's op zyn Konings en Prins.
Zo veel te wyzer is hy. ook heeft hy zo veel te meer tyd gehad om wat te
							winnen.
Ik weet wel waar het jou scheelt, wat zouze toch met Karel, met een
							Notarisje beginnen?
De Notarissen winnen wel schoon geld, ze kunnen de kaets teikenen, je
							zoud hem jou dochter gegeeven hebben, had dat van Jasper niet op
							gekoomen.
Vader indien.....
Ik zeg datje jou na myn geboden gewillig steld,
Of ik zal toonen....
Jawel Sinjeur, was ik als jou dochter, ik zou maaken,
Zo ik het maakte, dat dit hylik of zou raaken.
Myn bedotten! dat geef ik jouw en haar in tien reizen, doe jy dat
							maar.
Ja als je kont, doet het maar, en Zwyg, ik hebje honderdmaal belast te
							zwygen,
En je roert noch geduurig de bek. Anna Marry, ik waarschouwje, doe jy 't
							niet met goedheid, zo zal ik het met kwaadheid zien te krygen.
Ben ik anders Jacomo. daar slaat het zes uuren, ik ga na de schuit,
En haal heer Iasper; en zo jy hem kwaalyk bejegent, zo zal jyder alle bei
							uit.
Maar 't is myn Vader,
Die je na Moffeland zal voeren, en daar voor zijn slavin houwen;
Die jou van jalouzy op zal sluiten, en zomtyds eens priegelen met een
							bollepees. dat doenze daar om en haverstro staatje dat aan?
Ik heb'er niet tegen, wil jy het voort laaten gaan....
Daar word gescheld. 't is Karel.
MEjuffrouw, ik was al in angst datje Vader zolang in huis bleef, ik
							vreesde dat onze listen
Kwalyk uit zouden vallen en zo die misten....
Ik hoorden van Ioris, uw Kantoor knecht, dat Iasper tegen van daag
							verwacht wierd, dat uw Vader hem nooit gezien had, en aan de Naarder
							Schuit van drie uuren hem waar zou neemen; weshalven ik me om zyn
							huwelyk te breeken,
Met een Neef van me, na Naarden begaf, ik had te vooren alles met de
							Kantoor knecht en Marry besteeken.
Wy waaren even in de Herberg als de Postwagen van Hamburg kwam,
Iasper raekt met ons aan tafel; hy most, zei hy van daag noth na
							Amsterdam.
Ik vroeg hem of hy met my een Wagen wou huuren, dewyl van daag geen
							Schuit zou vaaren,
Door zeker toeval, ik wist het zo behendig te klaaren,
Met hulp van myn Neef, dat hy aanstonds resolveert.
Hy verhaalde dat hy hier kwam om te trouwen;
Ia hy lietmen uw Portretje zien, 't welk ik heb gehouwen,
En gaf hem dat van Marry, 't welk ik, om de reden u bekend
Had laaten schilderen, en stak het in zyn zak zonder te bezien.
Nou het end,
Je verteld zo lang.
Aan de poort komende vonden wy gelyk was gesproken
Ioris, jou Kantoorknecht, in een stadig pak gestooken,
En een gemaakt baartje, met een verouderde pruik, zo ras ik hem zie
Wys ik hem met groote verwondering aan Iasper, die
Me vast verhaalde dat hy verlegen was dat jou Vader vergeefs aan het veer
							zou vraagen;
Ik zeg dat Ioris heer Iacomo is. zo ras zyn wy niet van de waagen,
Of wy gaan na hem toe. Iasper maakt hem bekend, Ioris verwelkomt hem, en
							geleid hem herwaarts aan.
Wil niet vreezen,
Alles zal wel gaan, zou je Neef nou in de schuit gaan zitten?
Hy zal hem by Iacomo voor Iasper uitgeeven, hy kan zyn hand zo net
							conterfeiten, dat je 't niet zoud zien.
Alles is wel beleid,
Zo hy het memorytje maar niet verliest.
De Kantoorknecht heeft hem een korten inhoud gegeeven,
Van de brieven die Iasper aan jou Vader heeft geschreven,
Om dat hy zou weeten te spreeken, van al het geen tusschen hem is
							gepasseert,
Van Negotie, Comissie, en diergelyke dingen.
Ik weet niet hoe jy het praktizeert;
Maar evenwel ik kan niet toestaan....
O Iuffrouw nou geen malle parten te beginnen,
Voor wie doe ik het in alle geval, hoe staje zo en bruid?
Wilje al je leven een slaavin zyn; wat leidt er my ook aan, gaa binnen,
							of ik scheijer uit.
De Kantoorknecht heeft een sleutel by hem, ga maar voor, wy hebben onze
							tyd van doen; ik heb myn Rol by kans half vergeeten,
En ik moet me noch verkleeden.
Ik ook, ik zalje Rol wel eens herhaalen, ik bidje Iuffrouw je moet
							weeten...
HY weet niet beter of ik ben Iacomo. Welkom in myn huis myn heer.
Je woond hier vermaakelyk, is dat het huys daarje me van hebt
							geschreeven?
Heer Jacomo, ik verwonder me dat je zo fluks bent, 't is wat ongemeens in
							zulke hooge jaaren.
Ik ben noch zo gaauw, of ik maar dertig jaar oud was, ik zou zo wel als
							jy, met een jonge juffrouw durven paaren.
Het zal jou beter zyn dat je leeft zonder Vrouw, Want...
Zy gaat heel zelden uyt, goe paerden vind men op stal, kwaaden over
							al.
Wat me belieft, dat je hier komt en het hoort,
En roept myn dochter.
In onze landen
Zoumen zo een meid op de huit geeven.
Dat 's hier niemendal,
De Vrouwen zyn hier met de Meiden wat mal:
Daar komt myn Dochter.
Jasper, Joris, Marry, in Juffers kleeren. Iasper bezietze styf.
Ik heb de Schilder belast dat hy der niet flatteeren zou. ik hou niet van
							pochchen en stoffen.
Maar één! dat 's hier niet recht.
Ia, het portret, en myn dochter gelyken malkander
Zo net, als het eene ey het ander.
En zal het jou haast laaten zien, zie daar, wel wat drommel is dat te
							zeggen.
Dat 's tovery! noch ben ik myn leven zo niet bedroogen!
Gelykt het nou niet als twee druppels water? neus, mond, oogen, en
							al?
Ik wed jy wystme niet een ditje dat verscheelen zal:
Hoe heb ik 't, zoekje myn dochter te affronteeren, wat beel jy jou
							in,
Spreek recht uit, ben je verandert van zin,
Dan zal ik weeten wat my te doen staat maar myn kind niet te hoonen.
Iuffrouw ik weet niet hoe ik my best zal verschoonen,
Ik had een heel ander weezen....
Monsieur le devoir de une fielje....
Se nex Amore. captus ultimum malum.
Myn heer ik bid datje dat dog eens uit wil leggen,
Dat ik die taal niet Versta.
Geron, crastee, eschatee, Kakee, Touchee,
Wie het zen leeven van zulke dingen gehoord! Gaere, dat lykt wel evenwel
							noch vry na Amsterdams: hoor my heer, wy zullen niet verder raaken,
Zo jou Dochter geen Hollands spreeken wil.
Neen, niet een woord, zy is hoog geleerd,
Zy spreekt Italiaans, Spaans, Frans, Grieks, Arabis,
Muskoviets, Latyn, Pools, Turks, Engels, Maleits