Aristoteles, de vorst der overoude wijzen, ontvout zijnen leerlingen wat de
					volkomenheit der dichtkunste, en in haer het treurspel vereischt, gelijk
					Horatius Flakkus hem hierin beknopt navolght. Onder onsterfelijke heldendichters
					draven Homeer en Virgilius, d'een by de Grieken, d'ander by de Latijnen, gelijk
					vorsten, vooruit, en zonder wedergade; onder Grieksche tooneeldichters Sofokles
					en Euripides. De nijdigheit des tijts, ons zoo veele heerlijke tooneelwerken
					misgunnende, spaerde geene Latijnschen dan alleen het overschot der
					treurspeelen, in den afgangk der Roomsche taele, by verscheide vernuften
					gedicht, en op den naem van Seneka den nakomelingen ter hant gekomen. De
					keurmeesters der tooneelpoëzye strijden onderling of Sofokles of Euripides den
					prijs in deze renbaene toekomt, en elx deught, van wederzijde, overwogen, en aen
					den toetsteen van hun oordeel getoetst, zoo staenze met onderscheit beide de
					kroon toe, Sofokles in onnavolghbaere hooghdravenheyt van stijl en woorden, de
					staetigheit des treurspels wonderbaer passende; Euripides in het beweegen der
					hartstoghten, en veele andere uitsteekentheden, van geene mindere waerdye: en
					indien men zich houden wil aen d'uitspraek van Apollo te Delfis, zoo zal
					Euripides Sofokles in wijsheit overtreffen: by welke uitspraek men moght voegen
					het oordeel van den doorluchtigen ridder en drost Hooft, na het doorzien en
					overweegen van dezen dichter, zoo veel hooger steigerende, en hem uitroepende
					voor den wijsten, die oit pen op papier zette. Het gaet zeker dat het een eige
					deught des treurspels is hartstoghten te verwekken, en onder de hartstoghten
					schrik en medelijden [niet tegenstaende de Stoïsche wijzen zich hier vreemt van
					houden] ook zulx dat by Aristoteles dit deel boven de welspreekenheit [waerin
					Sofokles hooghste eer bestaet,] gestelt wort. Men houdt Eschylus voor den
					eersten grontlegger der treurspelen, door Sofokles en Euripides voltrokken.
					Krantor schat Homeer en Euripides boven alle dichters. Archelaus, koning van
					Macedonie, en Dionijs, tyran in Sicilie, onthaelden Euripides menighmael ten
					hove. Alexander de Groote hadde, in het op daegen der jeught, zijne vaerzen
					doorgaens in den mont, gelijk ook de gedichten van Homeer, op het aenraeden van
					Aristoteles, om uit hun den krijgshandel te leeren, en koningkrijken en volken
					bestieren. Euripides faem was zoo hoogh gestegen, dat de gezanten van Athene
					quamen zijn lijk verzoeken, om het in zijn vaderlant te laten rusten, doch hun
					verzoek afgeslagen, zoo wert het te Pella, koning Filippus geboortestadt, met
					eene heerlijke lijkstaetsie begraven. Twee doorluchtige Hollanders, een
					Rotterdammer, en Delvenaer, Desiderius Erasmus, en Hugo de Groot, gezant van
					Christine, koninginne van Sweden, elk een fenix der welsprekenheit en
					letterwijsheit hunner eeuwe, rekenden het zich tot eere Euripides Poëzy in
					Latijn te vertaelen. Erasmus zocht Hekuba en Ifigenie in Aulis uit. De Groot
					koos, beneffens andere, de Fenisse, als de morgenstar der overgeschote werken
					van Euripides, die zegenrijk vijfmael den prijs der tooneelspeelen won: want hy
					leerde de natuurkennis van Anaxagoras, de zedekunst van Sokrates, te Delfis met
					den titel van den wijsten der Grieken vereert. Deze noemden Euripides den
					tooneelwijze. Quinctiliaen noemt hem den spreukrijken, en zedemeester, op het
					spoor van Cicero, die elk tooneelvaers van Euripides voor eene merkwaerdige
					getuighenisse van wijsheit aenneemt. Zoo gebruiken ook Plato, Aristoteles,
					Plutarchus, en, onder de heilige outvaders, Klemens Alexandrijner dezen
					tooneeldichter, om hunne zetrede te bezegelen. Ik, om den Nederduitschen
					tooneeldichteren met eenigh proefstuk van Euripides te dienen, oordeelde niet
					ongeraden Ifigenie in Tauren te verduitschen, een werkstuk niet misdeelt van
					deughden en cieraden, in een volkomen treurspel vereischt: want schoon de
					gedachte weledele heer de Groot de Fenisse in top van alle Euripides
					treurspeelen verheft, noch moet hy zelf belijden, dat d'onderlinge herkennis van
					Ifigenie en Orestes, haere kracht barende, aen zijne Fenisse ontbreekt. De heer
					gezant moght hier niet ongevoeghelijk byvoegen de Catastrophe of uitgang des
					treurspeels, waeraen d'ommezwaey van ongeluk tot geluk vast hangt door het
					verschijnen van Minerve, genoemt Deus é machina, of hemelval. Deze beide
					hooftcieraden munten hier uit, behalve dat vier zaeken, tot een volkomen
					treurspel noodigh, hier volstaen, naemelijk, het gebou der verzieringe, de zeden
					der tooneelisten, de zin der dingen, en uitspraek der woorden, alle vier breeder
					t' onvouwen, indienwe niet liever dit wilden voor bystreven, alleen aantekenende
					dat, volgens Aristoteles lessen, de treurrol binnen zonneschijn afrolt, het
					tooneel voor Thoas hof en Dianaes kerke geduurigh onverzet en pal staet, en zoo
					veel werks kunstigh met acht personaedjen, de reien voor eene enkele gerekent,
					onverminkt wort uitgevoert.