floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
en schillen 't vlees van 't been, en bouwen van de schinkels
voor u een trots altaar, behangen 't met de pronk
des afvals, smelten t'zaam het merg uit elke schonk,
en branden 't met gedroogde strotten hunner kelen
in lampen van hun afgerukte bekkenelen.
Dan zal ik uwen lof den kollen aanbesteên
te toeten over nacht in 't holle mensenbeen
en zellef, ongeschoeid, ontgord en ongevlochten,
u dienen voor papin en, met oneven bochten,
omvoeren aarzeling de rei, en uw gemoed
verfrooien met het offer van 't geronnen bloed.
O grootste toveres, ik heb geraakt uw oren.
Ik ken den groten draak. Ik zie, naar dezen toren
uw afgezonden bood' ik nemen zie zijn vlucht,
zijn wieken gieren, hij vergiftigt al de lucht.
De kruiden, waar zijn schaduw over zweeft, bezwijmen.
Kom nader felle dier, getemd door machtig rijmen,
kom rust op deez' kanteel 't gevlekte lichaam bont,
en levert mij den brief, dien gij voert in den mond.
Dat deze letter u verklaar',
hetgene veel te spijtig waar'
om te belijden mondeling.
De konst vermag niet alle ding.
Dat iemand Baeto's leven hebb'
of zijnes zoons, ons weigert 't web
geweven van oorzaken t' zaam,
hetwelk heeft Noodlot tot zijn naam
en 's heelals Voogd die 't zelve weeft.
Uw vijand al de sterren heeft
eendrachtig op zijn voorstand uit.
Allene, tegen allen muit,
en blijft van uwer zijde staan
de wisselstaatvermoge maan.
Deez', nu zij niet te vinden weet
aan al den hemel een komeet
die 't heeft op 's vorsten hoofd gemunt,
genoodzaakt ook hem 't leven gunt,
maar, wat zij mag, zich pijnen gaat
om om te keren zijnen staat,
zulks hij besluit, met moede slap,
te trekken weg in ballingschap,
en gij, of hij al schoon ontlijfd
niet worden kan, verwinster blijft.
Nu fors. Het zij zo. Dank hebt bode voor uw tijding.
Ik zal, van hier omhoog, aanschouwen met verblijding,
hoe dat mijn vijand vlucht met all' de zijn'. Aanvaardt
gij weêr de reis terug en t' uwer vrouwewaart.
zegemond, Rei van Nonnen, Penta
O grote Goden, Gij ziet alles uit den hogen,
en neemt op alles acht.
En kunt Gij dit gedogen?
En wankt Uw bliksem niet? Is 't U gelegen 't kwaad
alleen te straffen in geringe liên van staat?
Ziet door de vingren dan Uw wraak, om te verschonen
de groten die 't geluk verheven heeft op tronen?
Of leit zij op haar luim om, met een wissen slag,
te treffen eens voor al, dat werrek strekken mag,
en van den val 't gedruis alomme te doen horen?
Jupijn vergrimt met raad. Traag is des Hemels toren.
O grouwel!
O ellend! o onverwachte druk!
O valsheid fel! O godvergeten schellemstuk!
O derenis! O rouw! O schâ voor de gemeente!
O onvermurwbaar hart en harder als 't gesteente,
dat noch op aambeeld, noch op zware mokers past!
O jammer! O verlies! O ramp die ons verrast!
O wreedheid wreêr als wreed, moordadelijk bedreven!
Gaat, burgers, gaat u aan de beste zijde geven.
Voegt u bij uwen vorst. De Goden in verdriet
en zullen eeuwelijk die vroomheid laten niet.
O ijselijk bestaan! O list! O goddeloosheid!
Lijdt liever met de deugd, dan dat gij smeekt de boosheid,
die altaars, offerand', eedzweringe, gebed,
kerkzeden, 't geestelijk en 't werrelijk besmet.
Hoewel groot onrecht drijft den vorste toe dit lijden,
indien dat hij nochtans bestonde te bestrijden
zijn vader en zijn heer, ik zoude niemand raên,
om iemand, tegen zijn landoverst' op te staan,
noch met de voet te treên 't ontzig der aardse goden.
Dat 's t' onrecht recht gezocht. Nu wordt er maar gevloden
't welk zonder onrecht kan geschieden van het rijk.
Wie mag, dan volge mij die met den vorste wijk,
om in een ander land te zoeken 's Hemels zegen.
Wijk henen, waar u smaad en alle ramp bejegen.
penta, Burgerhart, Zegemond, Rei van Nonnen, Baeto
Eerwaarde moeder, vind ik u nu hier ter steê?
Mijn heer, wij zijn gezind den vorst te volgen mee,
ik en al deze schaar van onbesmette nonnen.
Ter goeder ure met den godsdienst wordt begonnen,
en welk een troost zal dit den vorste zijn, dat gij
zijn zaak rechtvaardigt, mits u voegend aan zijn zij
in tegenspoed.
Dewijl dat heilig noch onheilig,
mits d' uitlandse heerschappij, is hier te lande veilig,
zo zoeken wij een plaats, waar ons word' toegeleid
de godsdienst ga te slaan in zijne zuiverheid,
zulks ons vertrouwen is met Baeto te bekomen.
Ziet daar den vorst. Het schijnt hij van u heeft vernomen,
en zich u maken gaat eerbiedig tegemoet.
Eerwaarde moeder, weest met aller eer gegroet.
God gunne dat mijn vorst mag alle wederspoed doorstaan.
Wy zullen volgen hem.
Niet volgen dan, maar voorgaan.
De godskund', 's Hemels gaaf, beid' nut voor best en boost,
in voorspoed 's mensen toom, in onspoed 's mensen troost,
bekomen wij door u. Dat d' heilzame godvruchtigheid,
degenen die op wet niet passen, houdt in tuchtigheid,
erkent men van uw ambt. Dies ik, met grote reên,
u hoger ere geef.
Voor onzen vorst te treên
en leggen wij ons zelf niet toe. Van de gerechten
is de voorschepen 't hoofd, de veldheer van de knechten
des krijgs, de toppapin gelijk des Hemels tolk
van 't geestelijke gild, de vorst van 't hele volk.
Daaromme wie dat macht tot godsdienst heeft verkregen,
zij zeker, en gedenk' hoe dat hij die, van wegen
der hoger oovrigheid, te voeren heeft aanvaard,
gelijk uit dien naam, wet en wapen zijn bewaard.
De mijter, 't rechtboek, 't zwaard en dienen niet gescheiden.
De derde pijler vest, en d' andre met hun beiden,
wanneer hun d' een begeeft, en weten genen raad
om staande 't zwaar gebouw te houden van den staat.
Zulks best den vorste past het hooggezag in allen,
dat hij hen t'zamen bind' en ieder hoed' voor vallen,
gelijk, van oudheid af, den Catten heeft behaagd.
Verandring in een staat zeer zelden wel beslaagt.
Mijn vorst, gelieve d' eerst te zijn.
Uliên, de naaste.
't Lijk gâ vooraan. Dan volg' de schaar, het krijgsvolk 't laatste.
En ruimt gij nog niet? Hoe dan heeft men 't in den zin?
penta, Baeto, Zegemond, Rei van Nonnen, Rei van Joffrouwen
Daar komt het lichaam van mijn dode vijandin.
Daar komt mijn vijand, met den balling van twee jaren.
O Goôn, op deze tocht, wilt volk en vorst bewaren.
O Goden, zegent gij deez' toeleg, bidden wij,
zodat dit droef begin ten goeden eind gedij'.
Mij blijft het veld. Ik heb mijn wil en niets te schromen.
Zo licht als gij vertrekt en zult gij weêr niet komen.
Nu sluit mijn kroon op 't hoofd.
O hof! O hoge slot!
O overoudren erf! O woninge van God,
verkoren om 't gebied der Catten op te vesten!
Was 't dan, was 't dan uw lot in vreemd geweld ten lesten,
niet storremenderhand, door wijdgebroken loch,
maar, door de treken slim van 't vrouwelijk bedrog,
te vallen staandes muurs? Dat jammere de Goden.
Die bid, Die bid ik, dat van Hunliên word' geboden
eenmaal, te zijner tijd, tot uw verlossing, hand.
Dit 's 't laatst dat ik u zie en ruim mijn vaderland.
Staat hoge torens. Lang moet u de Hemel sparen.
O Goden, zegent gij den toeleg, bidden wij,
Trekt heen om alle leed en kommer te betrappen.
Onnozel zoontjen, spoei de kinderlijke stappen.
Wat ziet gij deerlijk om naar uw grootvaders rijk?
Broos goed is heersen. Volg mijn hand en moeders lijk.
Door gaan z'. Ik heb genoeg en weet van dit verwinnen
noch krijg, noch krijgsgod dank, maar 't spits van eigen zinnen
en d' overgrote konst van u, Medea groot.
Vliedt henen gij. Ellend vervolg' u tot der dood.
rei van joffrouwen, Rei van Nonnen
O zoete maagschap, o trekkende bloed,
die, tegens 't neigen van uw gemoed,
hier blijft in den strik!
O buurt, waar ik
ben opgevoed.
O Goden, zegent Gij den toeleg, bidden wij,
Onz' vreugd wij plegen te brengen bijeen.
Nu is 't vergaren ons afgesneên.
Het Noodlot ons scheidt
van u, en leidt
wie weet waarheen?
De blijde feesten, naar tijde van 't jaar,
waar met verlangen wij wensten naar,
ach, komen ze weer,
verwacht niet meer
dit zelschap daar.
O burg! O zalen! O koninklijk hof!
Die, met festoenen van ooft en lof,
wij sierden met vlijt,
als 't was de tijd.
Nu is het of.
O zoete beken, waarnevens in zwang
te gaan eendrachtig placht onze zang,
hoogheffende 't doen
der helden koen
van overlang.
Wij zullen echter, met liefelijk lied,
uw momplend ruisen verdoven niet,
noch, met ons gerucht,
slaan op de vlucht
't wild uit uw riet.
Men placht, o bossen, o vrolijke blaên,
in uwe schaduw ter rei te gaan,
elk met zijn gespeel.
Dat is nu heel
met ons gedaan.
Staat lang, o tomben, waarinne geveld
zijn onze koningen hooggemeld.
Die hebben geweerd,
met schild en zweerd,
't uitheems geweld.
O oude altaren der Heiligen groot,
om u te laten drijft ons de nood.
De Hemel bevrij'
onz' burgerij
voor wederstoot.
zodat het droef begin ten goeden eind gedij',
en hoedt ons eeuwelijk voor twist en tirannie.
Wien zit de wreedheid in 't gebeent'
zo diep nu, dat hij niet en weent,
en, met verslagen hart, betreurt
de droefheid die ons valt te beurt?
Wie deez' versufte schaar' ziet gaan,
met zorg, met rouw, met angst belaên,
schoorvoetend uit haar vaderland,
wel heeft hij 't hart van diamant,
ziet hij 't met onbewogen oog.
Houdt iemand wang van tranen droog,
geen mens, maar enig woedig dier
moet hem gewonnen hebben. Hier
voeteert de vrouw van kinde groot.
Deez' draagt de zuigling in haar schoot,
en siddert, duchtend' even zeer
voor man, voor kind, voor lijf, voor eer,
waar dat zij hoort den minsten schreeuw.
Hier gaat de nagelaten weeuw,
zo kinderrijk als zonder kind,
en elk zijn staat bekommerdst vindt.
Hier gaat de rijpe maagd verloofd,
die minnewalmt den boezem stooft,
en treedt voor haren bruigom uit,
in plaats van ingehaalde bruid.
Hier gaat de deerne vol van vrees,
ter wereld onverzocht, de wees
onmondig, voor zijn voogden heen.
Hier strekt de stok het derde been
den ouden man, die niet als slaaf
gezind te varen is ten graav'.
Zo groen is 't hart in dorre borst,
dat onverzaad naar vrijheid dorst.
Hier scheiden d' ouders van hun kind,
't welk eed in 's konings dienst verbindt.
De broeder van de zuster spreidt,
de vriend van oude kennis scheidt.
De burger huis en hof verlaat,
de heer zijn ambt, de vorst zijn staat,
en sleept zijn zoon tweejarig met.
Onschuldig balling, dien de wet,
al had hij schuld, verschonen zou.
Nu blijkt het, dat wij t' onrecht rouw
bedreven om de helden groot,
die aan een loffelijke dood
geraakt zijn door huns vijands weer.
Gelukkig driemaal, die een speer
met ijz'ren punt, of houten staf,
door 't vuur gescharpt, in 't veilig graf
geborgen heeft voor all' ellend'.
Ulieden is het onbekend,
hoe bitter dat de keure zij
van ballingschap of slavernij.
Wij trekken in een ommering
van droefheid en bekommering,
angstvallig zelf, angst jagend' aan
't volk waar wij zullen nederslaan.
baeto, Burgerhart, Zegemond, Rei van Nonnen, Rei van Joffrouwen
O mannen kloek, in wie men vrijheids liefd' bespoort gewis,
meêbroeders van geluk, meêborgers van geboortenis,
ziet hier de grenzen 's lands, en de vermoeidheid van
den hoop belemmerd, die niet langer voort en kan.
't Is tijd dat zij, en al die hebben thans gestreden,
verversen, met een poos van rust, hun love leden.
God geev' dat vredig van hen over word' gebracht,
in 't vaderland, een kleen deel van de laatste nacht.
Wie na den strijd is bijgekomen, waak' in wapen,
en loon' voor 't vechten zo degeen' die zullen slapen.
De wereloze schaar zich in het midden vlij'.
't Bezetten van de wacht, mijn vorst, neem ik op mij.
Al wat gij goed vindt, daar zal niemand tegen momplen.
God hoede mijn gemeent' voor 's vijands overromplen.
God zij met onzen vorst en zegen' zijn bestaan.
De Hemel vorst en volk bewaar' voor alle kwaên.
Gij jongsken, die 't geluk onvrundlijk komt begroeten
vroemorgens uwes tijds, zult harden leren moeten,
en rusten in mijn schild.
God wou 't. 't Voorspook is goed.
Hij achterhaal', in deugd en onverwonnen moed,
den vromen Hercules, wiens kindsheid nieuwgeboren
zich, in gelijke wieg, tot slapen liet bekoren,
wiens wakkre manheid zoveel aanslags na volbracht.
O moeilijk etmaal, ik gevoel aan 't eind gewracht
mijn lichaam en mijn geest.
Niet vreemd is 't. Offren, jagen,
beroofd te worden van zijn lief, vergrammen, klagen,
te duchten voor verlies van all's, ten strijde treên,
besluiten tot een reis als deez', die toe te reên,
en komen dus een einde weegs te voet getogen,
was, onverwinbaar held, alleen in uw vermogen,
om uit te staan in zo eens korten tijds bestek.
't Zal goed zijn dat ik mij gewapend nederstrek.
Rust gij mij 't hoofd, o baar, bekleed met bruine doeken,
die hebt geladen, waar ik rust aan placht te zoeken.
De wouden zijn in slaap, daar rept noch vee noch wild,
de sterren strooien vaak. Het leger raakt in stilt'.
De vorst, heel afgemat, schijnt van den slaap beschoten.
Hij plukt geen pure rust met ogen halfgesloten.
Rust, gezellinnen, ook een korte wijl. Ik acht
het wel omtrent een uur is over middernacht.
rycheldin, Baeto, Zegemond, Rei van Nonnen, Burgerhart, Rei van
						Joffrouwen, Rei van Soldaten
O ega waard, wat lust uw hart
zozere tot den rouw te tergen?
En wilt, met duldeloze smart,
't gemoed zoveel niet langer vergen.
Uw borst van alle der kwellingen stoet
opruimen doet.
Benevelt niet met wenen naar
den glans manhaftig van uw ogen.
Vergeefs bewaart gij deze baar,
men moet mij zoeken in den hogen.
Mijn geest, ontslagen van 't sterfelijk pak,
leeft in gemak.
Mij zal de dochter van den Fin,
voor haar staatdochter meer niet houwen,
het voorhoofd van de tirannin
en zal ik echter niet aanschouwen,
noch list, noch leugen, noch lagen mijn eer
bekladden meer.
Haar staat haar straffe vast. Gij zult
dit, met een ander rijk, vergeten.
Het volk zal, ziend' u buiten schuld,
eens 't rijk der Catten, Hessen heten,
ter eeuwiger ere van 't edele bloed,
dat gij opvoedt.
Voor u, de Goden onbelaên
een leeggelaten plek bewaren,
die Maas, en Rijn, en Oceaan
omheinen met hun fiere baren.
Aldaar een achtbare krone verwacht
voor uw geslacht.
Daar zult gij stichten volk bekwaam,
om alle eeuwen door te duren.
Baetauwers eerst zal zijn hun naam,
Hollanders na, met hun geburen,
hetwelk in vreed' en in oorlog, in al
uitmunten zal.
Vaarwel. Van onzen zone jonk
en wilt uw harte nimmer scheiden.
U, en uw volk, de hemel pronk'
met lof van zulke vromigheiden,
dat faam wijdluchtig uw glorie uitbromm'
al 't aardrijk om.
En mart zo lang niet hier ter plaats,
totdat men u belemmerd vinne.
Op schennis en veel droevig kwaads
is 't hart uit van uw vijandinne.
Trekt voort en over de grenzen u geeft,
die Catten heeft.
baeto, Hes, Burgerhart, Zegemond, Rei van Nonnen, Rei van Joffrouwen, Rei
						van Soldaten
O zuiverlijke ziel, gij die zijt opgevlogen
ter heilzaam' helle plek en, smet en smart onttogen,
met trotser schoonheid dan een sterfelijke bruid,
in 't mid der sterren steekt ten hogen hemel uit.
Voor wier vergood aanschijn de glorielijke lichten
en sprenklen tintelgouds aan 't blauwe welfsel zwichten,
wier erelijk gelaat dat mensenharten kon
verslaan op aardrijk hier, daar suffen doet de zon.
O eedle Rycheldin, hoewel wij zijn verscheiden
zo menig eeuwig mijl, en dat er tussen beiden
een eindloos midden leit van zoveel leêge lochts,
van zoveel helder vuurs, van zoveel mistig vochts,
hoewel, in 't zelschap van de lichaamloze beelden,
uw reine geest deurgalmd wordt met de ware weelden
van 't onverkeerlijk hof, gij neemt de moeiten aan,
van uit den hogen, hier in deze diept' te slaan
't verkwikkend spel uws oogs, en laat meewarig dalen
op deez' verdoemenis die lukzalige stralen.
Zulks dat het flonk'ren van zo troostelijk een licht
in mijn verzonken hart een hogen hemel sticht.
Wilt, oren, dit geluid bemuren, en doet stremmen
zo stijf als diamant de goddelijke stemmen,
en nagelt z' in mijn borst, opdat ik, met haar kracht,
in spoed en tegenspoed, gewapend hou 't gedacht.
Ik volg, Godinne, waar gij henen raadt te trekken.
Men steke de trompet om 't leger op te wekken.
O trouw gezelschap, hier te marren is niet goed.
Den vaderlande geev' nu elk de laatste groet,
en zich aan geen' zijd' van deez' grenzen. Eeuwig duren
de Hemel doet uw roem bij vreemden en geburen,
landouwe lief. Dit is 't lest dat ik u betreê,
en laat u, opdat u niet laat d' inlandse vreê.
Gij jongsken, volgt m' en wenst dat nemmer ga verloren
de kroon die gij verliest, al was z' u aangeboren
van aver t' aver. Zeg: God hoed' mijn grootvaêrs rijk.
God hoed' mijn grootvaêrs rijk.
Wij wensen 't al gelijk.
De Hemel, vaderland, spreid' over u Zijn zegen.
De Hemel houd' Zijn jonst altijd tot u genegen.
O plaats van ons geboort', Die hoed' u voor gekwel.
rei van soldaten
O vaderland, wij gaan. Het ga u eeuwig wel.
Grootmoedig vorst, wij zijn nu van de plaats begeven
die met den eersten aêm opblies ons aller leven,
die met haar vruchten eerst ons heeft al t' zaam gevoed,
uit wier gewas ons is gewassen vlees en bloed.
Wij hebben nu geruimd, mijn vorst, en zijn hier buiten
de grenzen van het rijk en palen die besluiten
de koninklijke macht, waar onzer klein en groot
aan onderworpen werd zelfs van zijn moeders schoot,
en vinden ons ter plek, waar niemand te gebieden
heeft over ons. Dies staat u vrij ons vrije lieden
t' ontvangen in voogdij, en ons te kiezen, wien
wij toevertrouwen dat oorbaarlijkst zal gebiên.
Het openstaande rijk wilt over ons aanvaarden.
't Is onze wil.
Verstrekt het volk een God op aarden.
Ik heb de macht niet om te weigren 't geen gij wilt.
Laat ons ontvangen dan den vorst op dezen schild.
Hef op.
Ik zweer, naar wijs en wetten, d' heerschappije
bij raad van d' edelst' en de best' der burgerije
te voeren over u, mijn lieden, dien naar mij,
met wien gij 't houdt, voortaan uw naam Baetauwers zij.
God hoed' mij voor 't aanstaand', en boete mij 't vervlogen leid,
zo waar als dit is.
Hier is der Baetauwers mogendheid.
Lang leev' de koning.
Lang gezond.
Altijd in eer.
En 't mangel' zijner stam aan spruiten nimmermeer.
In vrede kloek als bijen, in oorlog kloek als leeuwen
doorleef' mijn volk, met hun nakomelingen, d' eeuwen,
en nimmermeer en nijp' hen een te straf beleid.
En nimmermeer en sloop' hen d' ongebondenheid.
Vorsten hoog, die wilt bekleden
met glorie eerlijk uw heilige tronen,
weten moet gij, dat reden
zinnelijk heeft met uw glansrijke kronen
nagekuist des zons sieraden,
om u haar zeden
na te doen ijvren, en tonen
uw genaden,
aan goên en kwaden.
Koning David In ballingschap
Joost van den Vondel: Koning David In ballingschap. Amsterdam: widow of
						Abraham de Wees, 1660.
ABSOLON
THAMAR
REY van LEVYTEN
URIAS GEEST
DAVIDS BEDGENOOTEN
TWEEDE BODE
AERTSPRIESTERS
BERSABE
ACHITOFEL
CHUSAI
SIMEI
Den edelen en gestrengen heere Andries de Graef,
Weledele en grootachtbaere heer
Uwe weled. en grootachtb. ootmoedige dienaer
Het inhoudt van dit treurspel is geschept uit het tweede boeck der koningen, en
					Josefus zevende boeck van de geschiedenissen der Joden.
Het tooneel is te Jerusalem, voor Davids burgh. Het treurspel begint te midnacht
					en endight met den avont. De Levyten bekleeden den rey.
De Treurspeelers.
ABSOLON. De Prins.
THAMAR. De Princes.
DAVID. De koning.
REY van LEVYTEN.
URIAS GEEST.
DAVIDS BEDGENOOTEN.
JOAB. De Veltheer.
TWEEDE BODE.
AERTSPRIESTERS.
BERSABE. De koningin.
ACHITOFEL. Hofraet.
CHUSAI. Hofraet.
SIMEI. Sauls bloetvrient.
Koning David In ballingschap.
ABSOLON. THAMAR. DAVID.
Myn schiltknaep, ga terstont in 't hof: roep zuster Thamer.
Zy zit en wachtme, alree gekleet in haere kamer.
Zegh datze hier verschijn', gelijck ick had belast.
De broeder Absolon verwacht heer vader vast
Voor 't hofpoortael. hy rijst, om met de koorlevyten,
Ten zang gewijt, zich in zijn nachtgebeên te quijten,
Voor Arons heilighdom. de tijt eischt datze spoê.
Zijt gy 't, heer broeder; dus vroegh op naer vader toe?
De starren staen in keer. de nacht snijt recht in 't midden
Zijn loopbaen. spoet gy mê ter Godtshutte om te bidden?
Dat is godtvruchtigheit. zoo volght men vader na,
Die zevenmael, eer 't licht verrijze en onder ga,
Gewoon is in 't gebedt den oppersten te smeecken.
Vrou zuster, 'k hadde met heer vader iet te spreecken:
Gelijck gy hooren zult. hier dringt de tijt op aen,
En mijn gelegenheit. het schijnen van de maen
Begunstight my. 'k verzoeck dit onder uw geleide.
Gy weet maer al te wel den onlust, tusschen beide
Gerezen: en hoewel die hofstorm raeckte in rust,
De koning, weêr verzoent, my minzaem heeft gekust,
Noch schroom ick hem by nacht te treden onder oogen.
Verwerf my eerst verlof, dat hyme uit mededoogen
Genadigh spreecken hoore, en toesta mijn verzoeck.
'k Zal midderwijl te rug hier ergens in een' hoeck
Wech schuilen, en hem niet genaecken al te vaerdigh,
Al kende hy ons zijn genade en aenschijn waerdigh.
Heer broeder, 'k hebbe uw' zin en meening wel verstaen.
Vertreck een kleine wijl: daer komt heer vader aen.
Levyten treên vooruit. de hofstoet volght in orden,
Met 's konings lijfstaffiers. al is hy grijs geworden,
En sestigh jaeren out: het aenschijn ziet verblijt:
Het voorhooft zet geen kreuck. Godt recke zijnen tijt.
Hy heft zijne oogen en het hart met vreught naer boven,
Gereet den hooghsten met gezang en harp te loven.
Godt stercke vader in zijn' yver voor de wet.
Godt zegene mijn kint. wat jaeght u uit uw bedt?
Mijn hofwacht heeft noch eerst den berghaen hooren kraeien.
Zoeckt gy de Godtheit oock met nachtgezang te paeien,
Zoo volghme in Moses hut Godtvruchtigh na, en paer
Uw liefelijcke keel met 's konings harp en snaer.
Ick koom, heer vader, uit den naem van mijnen broeder.
Uw komste is aengenaem. Godts engel zy de hoeder
Van Absolon, mijn' zoon. wat is uw boodtschap toch?
Hy wenscht den koning [moght hem d'eer gebeuren] noch
Te spreecken: want hem zijn gelegentheden jaegen.
Hy schroomt heer vader 's nachts te moeien, iet te vraegen,
Eer ick hem gunst verwerve, uit zusterlijcken plicht.
De zon verheught ons min dan Absolons gezicht.
Wat schroomt hy? laet hem vry terstont te voorschijn komen.
Hy hoeft ons aenschijn, oock by midnacht, niet te schroomen,
Maer spreecke ons aen, gelijck voorheene, vranck en vry.
Ick ga hem haelen uit des konings galery.
Waer zijtge, broeder? koom te voorschijn.
Thamar zuster,
Wat antwoort kreeghtge?
Zet uw hart nu vry geruster.
Uw vader wacht u. ga, spreeck hem vrymoedigh aen:
De wegh is nu gebaent.
Zoo durf ick henegaen?
Vrymoedigh, als by daegh. gy hoeft geensins te zwichten.
Ter goeder uure. ick voel mijn hart alree verlichten.
De koning moedight my, en treedt zelf herrewaert.
Wel Absolon, mijn zoon, heeft iemant u bezwaert,
Dat gy ons aenschijn zoeckt by nacht? zegh op: laet hooren.
Wy zijn de zelve, en noch uw vader, als te vooren,
En gy mijn waertste zoon. tre nader: schroom niet meer.
Tre nader, zoon. ontfang mijn' zegen. groey in eer,
En in gezontheit. deel in 't koningklijck vermogen,
Gelijck een erfgenaem, ter hoogheit opgetogen,
Tot staet en heerschappy. ô hoofttack van mijn kroon!
Rijs op. spreeck vader aen, gelijckge zijt gewoon.
Genadighste, 'k verschijn om een geringe bede,
Een kinderlijck verzoeck, magh 't zijn: doch eer ick trede
Ter zaecke, sta het vry uw koningklijck gedult
Te recken, door 't verhael van mijn voorlede schult,
En droeve ballingschap, met recht hier uit gesproten,
En 't zoenen van die smet, waerop ick heb genoten
Den grooten zegen van uw aenschijn weêr te zien,
Daer mijn verzoeck uit vloeit. 'k heb met geboge knien
Den hemel dier belooft, toen rouw my overlade,
Zoo my gebeurde, ontlast van vaders ongenade,
Jerusalem en u te zien met volle vreught,
'k Zou Gode danckbaer zijn, voor die genote deught,
En weldaet, en, voor 't volck en alle Godts gemeente,
Te Hebron offren, by 't aertsvaderlijck gebeente.
Dat zoude u Syrie en gansch Gessur, grootvaêrs stadt,
Daer ick, 's rijx balling, lang in droeffenisse zat,
Getuigen: en hoe kan zich 't vrolijck hart onthouden
Van schreien, aengezien mijn schult is quijtgeschouden,
De nederslagh verzoent? dees bevaert, Godt belooft
Met eenen hoogen eedt, blijft maelen in mijn hooft,
Verdaghvaert my mijn schult, naer Moses eisch, te boeten.
Uw dienaer worpt zich met dees hoop voor 's konings voeten,
En bidt om oorelof, dat hy zijn ziel ontlast'
Van zulck een godtsschult. hier staet mijn geweten vast.
Och vader, heb ick my besmet met Ammons wonden,
En 't broederlijcke bloet: hoe kon ick mijn geschonden
Mijn schoone zuster zien, een bloem getreên in 't stof?
Dat ging uw kroon te na, en d'eer van 's konings hof.
De treck tot zuster, die uit eene zelve moeder
Met my sproot, eischte wraeck, die zagh noch bloet, noch broeder,
Noch iemant aen. zoo wort een edel hart vervoert
Van gramschap, als het bloet ontstelt is, en geroert.
Wat vieltme lang, na dat langduurigh ommezwerven,
Uw hof en aenschijn noch twee jaeren hier te derven!
Gy hebt u evenwel noch over my ontfermt,
De straf getoomt, en uw' weerspannigen beschermt.
U is alree bekent hoe by my was besloten
Te noôn op 't offerfeest zoo veele altaergenooten,