floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Maar laat ik jou eerst hooren spreeken,
Of jy op 't Prononsieeren let.
Nou ben ik niet verwondert, dat
Ik hier zie zweeven door de stad,
Geheele bosjens Advocaaten,
Nou weet ik mê geleert te praaten.
Verzeeker, maar wanneer je gaat,
Zoo moetje staadig zien, en stappen
Als Advocaat, vol weetenschappen.
Zegt maar Ego sum Advocaat,
Op alles dat jou komt te vooren,
Jy zult die ouwe gek bekooren.
Maar ik wil weeten hoe veel gy
My toelegt voor deez' snakery.
'k Zal u als gy het hebt bedreeven,
Tien silvre ducatonnen geeven.
Tien ducatonnen, dat 's goet geld,
Ik zal jou helpen als een held.
Ik ga de Vaar en Dochter spreeken,
Gy zult myn Broeder zyn, gaa heen,
Maar komt haast weer.
Jonker Blybert klopt aan de deur van Augestyn
MYn Heer, ik kom u nog eens spreeken
Het moet u aan 't verstant ontbreeken,
Of aan memory.
Toen gy uw afscheyd hebt genoomem,
Als dar gy nooit zoud weeder koomen.
Is 't u vergeeten? wel ik zeg
Vertrek, en blyf voor eeuwig weg.
Waarom ik weer kom, dat zyn zaaken,
Die u gelukkig konnen maaken.
Myn Broeder, zynde een Advocaat,
Geleert in de alderhoogsten graad,
Die wysheid schaft als veel Doctooren,
En Boeken schryft, naast Professooren,
Is hier gekoomen, hy begeert,
Dat gy hem met de naam vereert
Van Schoonzoon, zoo 't u kan gevallen.
Maar flus waart gy een eenig kind,
Hebt gy een Broer, ô dat 's verzind.
Die vryt, die moet zoo veel verzwygen,
Hy kent het Rooms en Duitse regt,
Zyn gaven hebben geen gebreeken,
Hy kan gelyk een engel spreeken,
En brengen wysheid in den Raad,
Als Raadsheer en als Advocaat.
Hy is een Sisero volslaagen,
Hy kan hem als een hoov'ling draagen.
Hy heeft, dit moet ik u verklaaren,
Vier duizend guldens alle jaaren
Om te verteeren, of nog meer.
Heel goed, ô dat behaagt my zeer,
Nooit kan het geld de koop verbreeken,
Ik zal myn Dochter daar van spreeken,
Hoor Izabelle kom hier dra.
Nu zult gy aan een Heer geraaken,
Die ons zal zeer gelukkig maaken.
't Is een geleert, wys Advocaat,
Die als een Engel plyt en praat;
In wysheid moet hem yder wyken,
In schoonheid heeft hy geen gelyken.
Dat is een loshoofd zonder oordeel,
Aan deeze Heer doen wy groot voordeel,
Want Jonker Blyhert uit den Haag,
Vergeet het komen hier van daag
Gelyk 't gezeid was, om te trouwen;
Hy breekt zyn woord, wilt gy het houwen?
Barnardo, werd die heer geheeten,
't Is heer Bernardo, die in 't land
Vermaart is door zyn groot verstand;
Als Raadsheer weet hy hem te draagen.
Dat zal myn Dochter wel behaagen,
Zy eert, met my alleen 't verstand.
DIe Heer is wys, dat zal niet missen,
Dat kan ik aan zyn stappen gissen.
Zyn stadig zien en braaf gelaat,
Getuigt dat hy is Advocaat.
Myn Heer, indien gy zyt de Vader
Van Izabel, zoo kom ik nader,
En geef u myn geleerde hand.
Maar doet jou schootsvel aan een kant,
Belegt voorzichtig uwe zaaken.
Neem hem de hoed af, spreek dan voort
Latyn.
Hoe zeidje flus, dat moest ik weeten,
Het is my al den brui vergeeten.
Ego, Ego sum Advocaat,
En dat ook in de boogste graat,
Niet als 'er veel zyn, neen verzeeker,
Die maar studeeren in de beker.
Ik weet de regels in het regt,
Gelyk als Plato heeft gezegt,
En Aristoteles beschreeven,
Dat 's my als in de pap gegeeven,
Maar hebt gy Seneca gekend,
Dat was een duvel van een vent,
Die deed de Turcken voor hem zwigten,
Hoor daar moet jy de hoed voor ligten.
't Was myn Patroon, die ik ook vier,
Hoor Heer, dat is de mode bier.
Dat is 't gebruik der Advocaaten,
Kent gy den Ridder Donquisiot,
Of gierge Warnar met zyn Pot,
Of 't meurse Besje leugenachtig.
Dat die nog leefden al te zaam,
Zy sturven zonder roem en naam;
Men zou haar naamen nimmer noemen,
Maar elk zou heer Barnardo roemen;
Dat is wel zeker, weet dat zy
In wysheid kinders zyn by my.
Ja Plato, Cato, al die Heeren,
Die zouden by my komen leeren.
Ik weet van alle ding het pit,
Wat krachten in het pikdraad zit,
Ik weet ook door myn weetenschappen,
De scheeve Schoenen regt te lappen.
Myn Broeder mengelt als een snaak,
Geleerde wysheid met vermaak.
Ik laar my in het Frans zoo hooren,
Gelyk een burger aan de Loire.
De botte en platte Waalsche taal,
Spreek ik gelyk een Luiker Waal.
De Vlaamse deune kan ik zingen,
Gelyk de oprechte Bruggelingen.
Ik heb een pint Hebreeuws gedronken,
Door haar Rabynen ingeschonken.
Van 't oude Griex steekt my de walg,
Om dat haar P verbeelt een galg.
Het Engels, kan ik grondig tpreeken,
Zonder myn kaaken eens te breeken.
Het Portugees, dat spreek ik glad,
Uit Kolisensy, vatje dat.
Ik heb een koffer me genomen,
Vol nieuw Latyn van 't ouwe Romen.
Een hoed vol heb ik maar, myn Heer,
Op regt Kaldeeus, daar was niet meer.
Ook spreek ik glad en zonder stooten,
Gelyk een kinkel boer van Slooten,
Van Ouderkerk en Amstelveen,
Die taalen spreek ik heel gemeen.
Uit deeze spraaken kan ik weeten,
Als 't heet is dat men licht kan zweeten,
Als 't kout is dat men loopt na 't vuur,
Wanneer de druiven blyven zuur,
Dat dan de wyn niet zoet kan vallen.
Ik ben Magister boven allen,
In veel Historien vermaart,
Ik weet van 't vier Heemskinders paard,
Al watze van zyn daaden schryven,
Ik weet van Palmeryn de Olyven,
Van Floris en van Blancie fleur,
Die boeken ken ik deur en deur.
Behalven 't gelt van Moeis en Oomen,
Vier duizend guldens is myn staat.
Aanstaande Schoonzoon, Advocaat,
Wat wilt gy voor duwary geeven,
Aan Izabelle.
By myn leeven,
Krygt zy de alwaardige Krispyn,
En na myn dood nog al het myn.
Dat is de grootste van zyn steenen,
't Is een juweel, gezet in 't goud,
Dat hy voor Izabelle houd.
Maar Heer hebt gy ook wat kontanten,
Gereed, voor andre diamanten?
Hy heeft geen stuivers, is zyn zeggen,
Maar hy heeft ducatonnen leggen,
Wel twee dry duizend op zyn kant.
Steek uit jou hand, jy zult hem trouwen,
Het is het hoosje voor het kerven
Van 't pikdraad.
Wel hy doet my sterven,
Die botten duivel. Hoord Juffrouw,
Als hy een pen versnyen zou,
Zoo heeft hy in zyn hand gesneeden;
Dat is 't verband.
Myn Heer. gy zult myn Schoonzoon zyn.
Wat zal myn Engel vreugde raapen,
By my een Advocaat te slaapen.
Al waar gy gaat myn Engelin,
Zyt gy Mevrouw Advocatin.
Ik ga myn Broeder hier eens haalen,
Want die spreekt alderhande taalen,
Om eens te hooren, of gy 't regt
Verstaat, gelyk gy hebt gezegt;
Want hebt gy logentaal gesprooken,
Zoo is dees Huwlyx Band verbrooken.
't Is Karlofisie, die de faam
Wel dry schoft werk geeft alle daagen,
Slegs met zyn gaaven om te draagen,
Voor hem staat de alderwyste stom,
Hy is Magister Artsium.
'k Zweer, als gy voor hem zult verschynen,
Dat uw geleertheid zal verdwynen.
En ik zal eens na huis toe stappen,
Om een paar Schoenen af te sappen,
En dan myn Huisraad altemaal
Hier brengen uit myn groote zaal.
Want wy zyn eens myn uitgeleezen,
Em zoo moet ook ons Huisraad weezen.
Em gy myn Broeder, blyf, en praat
Met Izabelle, die ik laat
In u bewaring.
Heer Broeder heeft maar te gebieden.
SChoon Izabelle uw groot vermoogen,
Trof my door uw bekoorlyke oogen,
Gy bebt myn jeugdig hert doorgrieft.
Verschoon my dat ik met uw Vader
Wat boert, ik hoop hem hier door nader
Te breng en tot de reedlykheid.
Hy heeft my u alleen ontzeit,
Om dat i k ben, moet ik u derven
Geen Advocaat, dit doet my sterven.
Zoo doet hy yder dat is waar,
Tot myn verdriet en hertzeer, maar
Wat zal ik doen, ik dagt voor deezen
Eens Jonker Blyherts Bruid te weezen,
Maar nu trouw ik tot myn bederf,
Een zotten Advocaat, ik sterf.
Uw Broeder zal, ik ben vol vreezen,
Noch gekker als myn Vader weezen.
Ach Jonker Blyhert, waar vertoeft
Gy zoo lang, ach ik ben bedroeft.
Die heeft myn Vaders woord en hand,
O dat 's een Heer van groot verstand.
En na dat hy my is beschreeven,
Is hy een Hoov'ling, in wel leeven.
Ik had gehoopt van deezen dag
Dat hy hier komen zoude ach, ach.
Maar Izabelle laat my hooren,
Waarom hebt gy myn Brôer verkooren,
Daar gy waart Jonker Blyherts Bruit?
Myn Vader scheyter tienmaal uyt,
En tienmaal tienmaal alle daagen,
Hy neemtze al aan die na my vraagen,
Dar Advocaaten zyn, die hy
Dan onderzoekt of zy
Geleert zyn, maar myn Heer die allen
Tot nog toe zyn te ligt gevallen.
Gelyk ik hoop uw Broeder ook
Verdwynen zal gelyk de rook.
Had Jonker Blyhert hier gekomen,
Zou hy van hem zyn aan genoomen,
Tot Schoonzoon, na zyn Breeders raad,
Al was hy schoon geen Advocaat?
Gy zult het anders af zien loopen,
Gy word zyn Bruit nog deezen dag.
Zo ik betuyg met deeze Brief,
Zyt gy myn ege verknogre Lief,
Aan my, in eygendom gegeeven,
Ik ben myn tweede ziel uw leeven,
Uw minnaar en uw Bruidegom.
Myn Engel zyt hier wellekom,
Ay red my een maal uit de banden,
En strikken van myn Vaders handen.
Hy slingert my, zyn eenig kind,
Met trouwen als een dwarrelwind.
Hier is de rustplaats van uw zinnen,
Ik zal u eeuwig trou beminnen.
O neen, het is een van jou buuren,
't Is Haagse Barent.
Hoe onze Barent in die straat,
Gekleed gelyk een Advocaat?
Die heb ik na u toe gezonden,
Om maar te toonen hoe de schyn,
Verbeeld, veel dingen die niet zyn,
Veel menschen eeren deezer daagen,
De kleeren meer als die ze draagen.
Dit zal nu Haagse Barent leeren,
Hoe dat een gek door mooye kleeren
Te draagen, voor een wyze gaat,
Hoe 't kleed ook maakt een Advocaat,
Voor die de tytel maar wil draagen,
Gelyk m'er veel ziet deezer daagen.
En om uw Vader klaar en breed,
Die maar op 't Advocaate kleed
Verslingert schynt te zyn, door deeze
Bedriegeryen te geneezen.
Maar gy moet nog na myn besluit,
U draagen als myn Breeders Bruid.
Ik zal my naar uw welbehaagen,
In dit vreemt voorval wyslyk draagen.
Verschoon myn al te stout bestaan,
De liefde heeft my dit geraan.
Ik ga uw Vader nog eens spreeken,
Op datwe ons aanslag niet verbreeken,
Vaar wel myn Engelin tot flus.
WAt moet een die de kost wil Winnen
In deeze waerelt al beginnen,
Ik ben lakey geweest, Soldaat,
Nou Lapper, Kruyer, Advocaat,
Dit laasten och, ik zou schier vreezen,
Zal nog het alderslegste weezen,
Dit leit my zeker inde zin,
Ik kruy nou regt het Rasphuis in,
Kourasie wats'er aan bedreeven,
'k Mag denken ik ben schaap gebleeven,
Ik sluit voor zulken plok geen mond,
Tien ducatonnen 't is geen stront.
Schoone Izabelle, doet maar open,
Ik zweet van 't kruyen en van 't loopen.
Maar hoe? kruit gy uw eygen goed?
Weet dat al de Advocaaten kruyen,
Dat zal ik jou daar na beduyen,
Als jy myn wyf zyt, ik jou man,
ly weet niet hoe ik kruyen kan,
Het zal jou wonder wel behaagen,
Want ik zal kruyen, jy zult draagen.
Dat is Krispyn vol weetenschappen;
Hy leert schoenmaaken, en schoenlappen,
Hy's van ons gilde ons Opperheer,
Om dat by stal by nagt het leer,
Waar van hy daags de schoene maakte,
Die dan aan d'armen voeten raakten.
Zes maanden loop ik met een hemd,
En 't blyft zoo wit....
Dat is een Hoorendraagers kroon,
Het pluimpje van de koekernoeten,
Die men gemeenlyk zoo ziet groeten.
Ik heb die siersel niet van nooden,
De mannen draagent 't is de moden.
Maar lief daar komt myn Vader aan,
Met Oom.
Ik ga, wilt gy nu de oorzaak weeten,
'k Heb nog wat Huisraad, t'huys vergeeten,
Zeg Vader, ik kom daatlyk weer.
MAar dat verwondert my nog meer,
Zoo schielyk, zonder my, wat reden?
Hoor broer, men moet het yzer smeeden
Terwyl het heet is, hy is ryk,
Geen Wyze leefter zyns gelyk,
Hy spreekt wel honderd vreemde taalen,
Jy zulter zelver in verdwaalen.
De weetenschappen zyn meer waard,
Als alle schatten op der aard.
Daarom verlang ik bove maaten,
Om met myn nieuwe Neef te praaten.
DAar komt hy, ziet zyn wyze trêen,
Geleerdheyd straalt uyt al zyn lêen.
Het zaad van wysheyd, Heer dat leid
In de eedele stilswygentheyd.
Heer Broeder, met uw welbehaagen,
Laat toe dat wy elkaar wat vraagen,
Het spitst de geesten meer en meer,
Quid est Justitia, myn Heer?
Myn Heer dat is Regtvaerdigheid,
Antwoord my nu eens kort en dra,
Verklaar, quid est Justitia.
Justitia est constans & perpetua voluntas
Jus suum cuique tribuendi,
Te willen elk het zy ne geeven.
Dat heeft Justiniam gezegt,
En van die Wet de grond gelegt,
't Jus, van Justiniam gegeeven,
Werd Regt, Regtvaerdigheid beschreeven.
Dien Imperator is geweest,
De instelder van 't regtveerdig leeven,
Gelyk in 't Korpus staat geschreeven
Door Bartel, Baldes, Tiophiel.
Mesares Jason, Hipolites,
Mascordes.
Grondleggers zyn dir, zoo elk zegt;
Van 't onwaardeerlyk Roomse Regt.
Dat boek zoo groot in weytse tittelen,
Bestaat in twintig Hoofdkapittelen,
Waar van dat de eersten alle zes,
Beschryven de Spanriem, Snymes,
Pikgaaren, Borstlap, en Klopscheenen,
Spanelsen, Likhoud, en Wetsteenen.
En de andre veertien schryven kloek,
Van Nyptang, Handleer, Schorteldock,
Van Buigwas, Kurk, Priem, en de meesten,
Van Borstels, Elsen en van Leesten.
Gaan wy in huis, laat dat Latyn
Myn Heer voor die geleerde zyn.
Ik ben al moe van hen te hooren,
Ons byzyn mogt hen ook verstooren.
DE boeken van Jastiniaan,
Die konnen op den Dam niet staan,
Nog op de Beurs, ja ik derf zeggen,
Men moest nog eens de Stad uitleggen,
En gaan vergrooten Amsterdam.
Indien zyn Boekenkas hier kwam,
Ik heb daar van met dees myn oogen,
Alleen gezien de Gataloge
In plano, groot na dat ik gis,
Gelyk de Reus in 't Doolhof is.
Krispyn heeft meer en grooter boeken,
Elk blad is groot tien schorteldoeken,
De Letter O die is zoo groot,
Gelyk de heele Weereltkloot,
Die op 't Stadthuis staat, en de woorden,
Zyn dik en lang als kabelkoorden.
De boeken van Justiniaan
Die hebben ons meer dienst gedaan.
En dat Krispyn niet had geschreeven,
Zoo zoumen zonder laarzen leeven,
En loopen zonder muil of schoen
Gelyk de Barrevoeters doen.
Justiniaan ay hoord myn reeden,
Bragt aan de heele waerelt vreeden.
Zwyg zeg ik als ik spreeken zal,
Of ik breng oorlog over al.
Leen naar ik zeggen zal uw ooren,
Of gy zult na myn vuisten hooren,
O jy zult voelen door myn slaan
De wetten van Justiniaan.
Kom ik het Wetboek eens t' ontvouwen
Van myn Krispyn, ik zal je touwen,
Voel, dat 's een kragtig Argument.
Jy krygt door myn Krispyns vermoogen
Een dikke Neus met twee blaauw Oogen.
Ik ben schier dood, myn hoofd, myn gat,
Myn arm, myn been, myn neus is plat.
'k Moet echter ook een kansje waagen,
Daar, daar en daar, dat zyn eerst slaagen.
Justinianus doet jou dat;
Veeg nou aan jou Krispijn je gat.
Sta op, sta op, ik schenk je 't leeven,
Ik zal jou myn genade geeven,
Myn gramschap is gedaan, ik zweer.
Maar hoe? hy heeft geen asem meer.
Hier is geen mensch, 'k begin te vreezen,
Het zal gewis de duivel weezen.
Myn hert begint te beeven, ik
Word angstig, ach! ik sterf van schrik;
Want zoo 't een geest is och och lacy,
Zoo komt hy hier tot myn Temtacy.
Ik kruip weer aardig met een snap,
Gelyk te vooren in myn Kap.
Die Vent dat zal de Duivel weezen,
Ik sloeg hem tot by nederviel;
En ziet toen had hy lyf nog ziel.
Dat 's mis, ik ben een Advocaat,
Ik ga met goe Commissi kaapen.
Ter goeder uur Heer Officier,
Brengt tog die tovenaar van hier,
En doet hem op den Dam verbranden.
Geef u gevangen op myn woord,
Geef u gevangen zeg ik voort.
Daar staat hy nou ik zag nooit slegter,
Zoo schrikt de Duivel voor de Regter.
Maar Heer wy hebben nimmendal.
Kom mannen, wakker niet te draalen,
Men moet de Duivel agter haalen.
Kom zoeken wy in deeze straat,
Men moet hem vangen 't gaat zoo 't gaat.
ZY willen my voor promoveren
Tot Advocaat de galg vereeren.
'k Wensch Jonker Blyhert met zyn gat,
Eens op een scharpen heekel zat.
Maar zagt ik moet hier niet lang klappen
Onnut, ik moet weer schoene lappen.
Weet dat Haagse Barent haat,
Zoo te speelen Advocaat.
'k Wens dat Jonkers gat,
O die Rebel,
Op een hekel,
Op een scharpen heekel zat.
Maar Barent buur heb jy hier ook
Gezien, een Geest, of Nagtgespook
In deeze straat te loopen waaren?
Hoe, is dit Barent buur, wel deeze,
Zal de Advocaat Barnardo weezen,
Wel Heer Barnardo zit jy hier?
Daar zit de duyvel, hy lapt schoenen,
Nou weet ik zeker en 't is waar,
De duyvel is een Konstenaar.
Wat mag die ouwe gek al snappen;
De Duyvel kan geen schoenen lappen.
Wel ik bezweer jou tien maal meer,
Ben ik een Geeft, wel wagt jou handen,
Of anders zal ik die verbranden.
't Was Haagse Barent wel voor deezen,
't Zal nou de Droes in spesie weezen.
Jou ouwe gek, voel, dat 's geen loogen,
Wat tover Riemen al vermoogen.
Vat Meindert, vat hem houd hem vast,
Ik weet niet meer als deeze list,
Te kruypen in myn eygen kist.
Jonker, Izabel, Schout, Meindert, Augestyn, Karlofisi, Barent,
						Gevolg.
HY moet hier zyn, elk toont zyn plicht,
Of hy betovert my 't gezigt:
Zoekt wakker, ziet wel uit uw oogen,
Ik ben nooit meer als nu bedroogen.
Barent. van achter de Seherm.
Daar 's weer de Tovenaar verscheenen,
Komt mannen zoek hem over al,
'k Zweer hy ons niet ontloopen zal.
IK ben ontstelt, die razernyen,
Heer Broeder, moet ik om u lyen.
Hiet jy dat raar, ik ben vol schroomen,
Och, och! ik zie de Schout weer komen.
Kom Meindert maakde Kist voort open,
Ik zal, maar och ik schrik en beef,
Hy isser niet zoo waar ik leef.
Ik heb de Tovery verstaan,
De Kist kan daar ook open gaan,
Kom zet hem zoo, daar is hy open.
Men vangt den Tovenaar, gryp aan
De Schelm zal ons nu niet ontgaan.
Kom Mannen volg my onverleegen,
Neem elk braaf in de vuist uw Degen.
Augestyn, Karlofisi, Jonker, Yzabel. Schout, Meindert, Barent, en
						gevolg.
'k Zeg hou jou handen van me gat,
Of anders krygje, voelje dat?
Stap uit de Kist, ik wil jou zweeren,
Ik zal jou potsen jou verleeren.
Gemak, wilt al die moeiten spaaren
Heer Karlofisi, wil bedaaren,
En gy Heer Schout, war gy hier ziet
Gebeuren, is door my geschied.
Dat 's Haagse Barent, die voor deezen
Uw Schoenelapper pleegt te weezen,
Heer Augestyn, die heb ik nou
Gehuurt, op dat hy een maal jou,
Door zyne list, en snakeryen
Zou van uw zotte zin bevryen,
Van dat ge uw Dochter, die daar staat;
Wilt dwingen aan een Advocaat.
Nu is u middagklaar gebleeken,
Wat gekken datter konnen steeken
In 't Advocaate kleed, dat 's klaar.
Maar waarom hebt gy dit verzonnen,
En deeze zotterny begonnen?
Wel, ik beken
Ik heb uw deeze Brief geschreeven,
En zal u ook myn Dochter geeven.
Myn zinnen zyn heel omgekeert,
Uw schranderheid heeft my geleert,
Geen Advocaat zal my meer trekken,
Want onder haar zyn ook veel gekken.
Heer Karlofisi, dit 's verdraait,
Gy staat als ik, wy zyn bekaait.
'k Zou de geleertheid wel vervloeken,
Wel Haagse Barent goeje knegt,
Daar is uw loon.
Wel Heer dat 's regt,
Nu weet ik ook dat Advocaaten,
Hun geld verdienen maar met praaten.
Baeto
of Oorsprong der Hollanderen
Pieter Corneliszoon Hooft: Baeto of Oorsprong der Hollanderen. Amsterdam:
						W.J. Blaeuw, 1626.
Catmeer
Hes
Luidewijk
Penta
Rei van joffrouwen
Rei van nonnen
Rei van soldaten
Rycheldin
Zegemond
Baeto of Oorsprong der Hollanderen Treurspel
Penta, dochter van Finland, tweede gemalin van Catmeer, koning der Catten, nu
					Hessen genaamd, na 't mislukken van verscheide verraderijen, aangeleid om den
					vorst Baeto, voorzoon haars mans, en Rycheldin, zijn gemalin, haar stiefsnaar,
					in 's konings haat en voorts uit den wege te helpen, zich vindende met zwaar
					vermoeden belast en van ieder mistrouwd, en overzulks met vals gelaat
					voorgeslagen hebbende van vriendschap te maken en een dag bestemd om die voor 't
					altaar des vuurs te bezweren, gaat des nachts tevoren, alzo zij een toveres was,
					met helse geesten te rade, om tot haar opzet te geraken en leert een vuur
					toestellen dat, zekeren tijd uren in de klederen verborgen blijvende, daarna
					ontsteken zoude en dodelijk bevangen allen die 't genaakten.
De tijd van 't bezweren der vernieuwde vriendschap gekomen zijnde, zo spreekt ze
					den vorsten Baeto en Rycheldin, opdat hun dood een straffe Gods schijnende, zij
					tegelijk om eer en leven kwamen, dusdanig enen eed voor:
oprechte vriendschap zweer ik u van dezer uur,
of, meen ik 't anders, sla mij 't hels en 't hemels vuur.
Met welke woorden haar de vorsten niet konden laten te volgen.
Daarop, gezonden hebbende het helse konstvuur, bezworen in een sluier aan gouden
					toppet, tot Rycheldin en, in enen hoed met vederbos, tot Baeto, nevens verzoek
					dat zij daarmede, haar ter ere, op het avondfeest te zeven uren wilden
					verschijnen, geviel het juist dat Baeto, verhit op de jacht, zo laat uit het
					veld kwam, dat het vuurwerk aan de pruik van Rycheldin ontstak eer hij den hoed
					had opgezet, en dezelve, daar ze op een tafel stond, mede aan brand vliegende,
					hem arg deed denken toen nu Rycheldin dood lag. Waarvan de toveres verwittigd,
					doet den koning boodschappen dat Rycheldin, als meinedig, van hemels vuur
					verdelgd was en Baeto zich even halssterk in wapenen gaf. Zulks Catmeer, door
					haar aanhitsen, beveelt den vorst in verzekering te stellen.
Baeto, zich besprongen vindende en ongeraden in hechtenis te gaan, biedt weer en
					jaagt 's konings volk tot in 't hof. Voorts, verstaande de zake in punt te wezen
					dat een van beiden nodelijk ruimen moest, zo verkiest hij ballingschap voor 't
					rijk en wijkt dadelijk met een goed deel des adels en der burgerij tot op de
					landscheiding.
Aldaar, terwijl hij wat bestaat te rusten, verschijnt hem Rycheldin in zijnen
					slaap, aanwijzende hem voor zijn erfdeel en have enen onbewoonden hoek lands,
					die nu Holland heet. Dies neemt hij derwaarts zijnen weg en, de grenzen der
					Catten gepasseerd wezende, wordt tot koning gehuld van de zijnen en noemt ze
					Baetauwers, naar zijnen naam.
Het treurspel begint omtrent middernacht en eindigt met het etmaal.
Het toneel is 't hof der Catten.
Personaadjen
Baeto, vorst der Catten
Rycheldin, Baeto's gemalin
Catmeer, koning der Catten
Penta, koningin der Catten
Hes, zoontje van Baeto
Zegemond, papin
Proserpina } geesten
Medea } geesten
Circe } geesten
Luidewijk, heer van 's konings bloede
Burgerhart, heer van 's konings bloede
Ot, Finlands jonker
Dus lang onwaardelijk versmaad en op het schotst
bejegend met de nek, getergd, getreên, getrotst,
door dwang geduldig, 't leed verkropt met ijdel pratten,
heb ik, Finlandse vrouw en koningin der Catten.
Of bromt dat niet genoeg, ik, die voor Pluto stel
de wetten die 't mij lust, vervoogster van de hel.
Nu schijnt de minst des volks mij over 't hoofd te wassen,
maar elks eerbiedigheid men ziet met aandacht passen
- dies wringt de spijt het hart - op het vervloekte paar,
de stiefzoon hatelijk en hatelijker snaar.
En wat ik onderwond tot baat, 't is niet bedegen.
Wat erger is, mijzelf mijn konsten vielen tegen
en stonden naar mijn hoofd. Want zo mijn kamerling,
die van mij opgemaakt, had toegesteld den spring
waaronder 't was gemeend mijn vijand te beknellen,
gemard had, tot de twee gevangens aan het mellen
geraakten door de pijn en brachten in het licht
hoe Baeto's staan naar 't rijk bij henliên was verdicht
op zijn verzoek; misschien nu worden ware woorden
ten hals hem uitgerekt, en ik gedreigd met koorden.
't Is euv'ler nog als 't dient. Elk van mij af zich dreit,
gluurt over dwers, en zwijgt, maar dat 's genoeg gezeid.
Ik lig te laag en vind mij, laas, van alle zijen
verlaten en mistrouwd. Wat zal ik dan? Mij vlijen
tot duiken hangends hoofds en met gebogen nek,
teneind' ik, opgejukt, een kortswijl schoon verstrekk'
aan d' opgeblazenheid, neem' aan, met zwichten, 't dreigen,
en alle trots in dank en alle schimp met neigen?
't Waar' best, opdat, indien ik bij mijn man begord,
een wenselijke vrucht tot mijnen schoot uitstortt',
de bloem des adels van twee koninklijke struiken
zich zetten leer' van jongs tot dienen en tot duiken.
Of, dat men, sterft mijn man en blijf onvruchtbaar ik,
mij, fraaie koningin, terug naar Finland schikk'
om, in een barre hoek, schier eenzaam, te verouwen
en, zonder inkomst van den afkomst, hof te houwen.
Neen Rycheldin, toen ik u vreê verzoeken liet,
ik had wat in den zin, maar dat en was het niet.
Ten daag aanstaande zal mijn tong de vriendschap zweren,
maar 't onbeëdigd hart zijn opzet niet verkeren.
Dewijle dat mij dan geen dienst te wachten staat
van 't menselijk beleid en maar kwaâ toeverlaat,
- hun suffe bijstand viel, slechts hangend aan 't gelukken -
zo zal ik al de list des hels te hulpe rukken
en rijden zo 't geval ten honk door wegen wis,
of dwingen 't Noodlot ook, indien er Noodlot is.
Daarom is 't dat ik dus in enigheid mij pijne,
uit koninklijke koets opstaande, deez' woestijne
te zoeken barrevoets, bij ontij en bij nacht,
terwijl mijn grijze man leit van den slaap verkracht
door mankop in het hoofd en prevelen in d' oren.
Zelf eunjer kom ik hier om eunjers raad t' aanhoren,
want dit onzalig dal dat is van aller tijd
den vijanden des lichts en ongoôn toegewijd.
Van alle kanten hier verzamelen de kollen
en voeren slordig veer bij onderaardse pollen,
bij 't schemeren der maan, als 't op een fluistren gaat,
en ieder om een hoek van deze bossen slaat.
Hier, met ontvlochten haar, omgord met slangenkransen,