floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Een hoopen duivels te gaan vinden in het donker.
’k Moest meê, al wilde ik niet: want anders had ik klop
Gekreegen van mijn Heer.
Hy stoot wat uit zijn kop,
En heeft het slechts gedroomt.
Mijn Heer, ’k geloof’t geheelijk.
Maar, Flip, ga voort.
’k Beken, de droes was toen niet leelijk:
’t Leek toen een Juffrouw. ’t Zal misschien een Konkelbijn,
Van Monsjeu Loeyta, of van dat Karnaalje zijn.
Altijdt ze voerde ons door de lucht; ’k zou niet wel weeten,
Waar ’t was, op Blokula, of hoe de plaats moght heeten.
Hoe ’t is: mijn Heer, en ik zijn leelijk deeze nacht
Met hem gescheept geweest, tot hy ons endlijk braght
In ’t midden van een zaal, propvol van kostlijkheeden;
Nadat wy hadden wel tien duizendt mijl gereeden
In een pikzwarte koets, gement van een koetsier,
Zwart, als de schoorsteen, en met oogen als helsch vier;
Met acht paar paarden, en wel elf dozijn Lakkeyen,
Al zwarte Nikkers, en met zwarte lievereyen.
Die zelfde Juffer, maar veel prachtiger gekleedt,
Gevolgt van Heeren, en een sleep Staatjuffers, heet
Ons feestlijk welkom, schaft ons wijn, en konfetuuren,
En applen Sina.
Schelm, hoe lang zal dit noch duuren?
Hier schuilt iets! Flip wanneer quamt gy dan hier in huis?
Zo daadlijk eerst, mijn Heer. Daar quam een groot gedruis,
En met een dwarrelwindt zijnwe uit die zaal gevloogen
In deeze kamer, die als d’onze is; zo mijn oogen
Geen koussen zijn, of ik bedroogen door de schijn.
Nu merk ik ’t. Luidewijk, is dat recht eedel zijn?
Heb ik verdient, dat gy my zulke treeken speelen,
En door zo bittren hoon d’eer van ons huis zoud steelen?
Mijn Heer, waar heb ik u beleedigt of gehoont?
Dat vraagt gy? heeft het Flip niet klaar genoeg getoont?
En naakt genoeg ontdekt? hier valt niet meêr te veinzen.
Wat hy u ook ontdekke, ik kan in ’t minst niet peinzen,
In welken deele uw eer door my te kort geschiedt.
Waar hebt gy dan geweest? by wie?
Hoe komt gy uit de zaal, daar u de Juffer toefde,
Weêr in uw kamer?
Neen, neen, gy hoefde
D’onnoosle Flip, door schijn van spook en zotterny,
Om d’onuitwisbre smet van uw verradery
Zo schelmsch te dekken, dus niet om den tuin te leyen,
Ik zou het zelf.... Maar zacht, wy zullen zo niet scheyen.
Mijn Heer, hy stak zich zelf die zotterny in ’t hoofdt.
Wel aan, dewijl gy ’t zo wilt dryven, ik geloof’t.
Het zy, zo ’t wil. Geef my eens antwoort op mijn vraagen.
Kent gy de Juffer niet?
Neen, Heer, van al mijn dagen
Heb ik haar niet gezien, dan deeze nacht alleen.
Zo weet gy dan haar naam, noch staat, noch stamme?
O neen, geloof my by mijn woorden.
Waart gy ’er daadlijk noch niet by?
Verstoorden
Wy uwe vreugdt niet, en uw onderling onthaal?
Dat is my onbekendt.
Gy komt uit haare zaal
Bedekt in d’uwe, en hoe, dat weet gy niet te zeggen?
Het schijnt zo, maar voor my is ’t een geheimenis.
’k Moet u dan d’oopning doen. Die Eedeljuffer is
Mijn zuster, en de zaal zo kostelijk, en heerlijk,
Haar kamer, hier in huis.
Uw zuster, Heer?
Is ’t eerlijk
En aadlijk, op die wijs te hoonen zijnen vriendt?
En heb ik dit aan u door mijn onthaal verdient?
Zult gy my, die u niet, dan vriendschap, tracht te toonen
Uit grondt mijns harten, met zo schampren smaadt beloonen?
En quam ik u mijn huis zo minlijk aan te biên,
Om dat den eersten nacht van u onteert te zien?
Geveinsde vriendt, ik heb u t’onrecht dus versleeten.
Dees hoon doet my mijn schuldt, en al uw dienst vergeeten.*
Ik ken u voor geen vriendt. Sa, trek van leer: mijn handt
Zal wasschen in uw bloet deeze aangewreeven schandt.
Geloof Heer...*
Ik geloof mijn oog.
Wilt overweegen....
’k Zal toonen.....
Toon uw deegen,
Indien gy meerder moedt hebt, als oprechtigheidt.
Wel aan, wyl gy my dwingt, ik ben daar toe bereidt.
’k Zal mijn oprechtigheidt door mijne moedt doen blijken.
Help! help! sta by! sta by! komt niemandt na ons kijken?
Ferdinand, Luidewijk, Flip, Jan; Jakoba
en Katrijn, door de bedekte deur.
EY Broêr, ey Luidewijk! quetst doch malkander niet.
’K heb uw verschil gehoort, en al ’t krakkeel verspiedt.
Noch eens Broêr, zijt gerust, en laat dit vechten steeken:
U is geen schand geschiedt, gy hebt geen hoon te wreeken:
Want Luidewijk is heel onschuldigh in de zaak.
’T is mijn bedryf alleen; neem dan op my de wraak,
Indien gy in uw huis iets schandlijks vindt bedreeven,
Dat aan mijn naam en eer de minste vlek kan geeven.
Ik ben ’t, die Luidewijk, toen hy’er minst om dacht,
Door brieven heb verplicht, wat vroeger in de nacht,
Van ’t Bal te scheiden, en zich herwaarts aan te spoeden.
Ik ben ’t, die, schoon hy zulks van my niet kon vermoeden,
Hem in zijn kamer zelf, door deeze deur, bezocht.
Ik ben ’t, die hem geblindt door ommeweegen broght
In mijne kamer, die gy kostlijk zaagt behangen,
Alleen om Luidewijk na zijn verdienst t’ontfangen;
Hoewel de plaats, en ik, hem waaren onbekendt.
Het is dan meêr, als reên, dat zich mijn gramschap wendt
Van hem op u, die dus gingt buiten het betaamen.
Daar ’s niet gedaan, daar gy u over hebt te schaamen,
Gelijk gy noch terstondt my woud gelooven doen?
Het ging uwe eer te na, toen ick het dorst vermoên;
En ’tquetst uwe eer niet, nu gy, door verkeerde gangen,
Durft in uw kamer ’s nachts een Eedelman ontfangen?
Betreurtge op deeze wijs uw dooden Bedtgenoot,
Die noch zo kortelings gerukt is uit uw schoot?
Het geen men niet bemindt, is haast en licht vergeeten.
’K heb al den tijdt met hem in ongeneugdt versleeten;
En daarom is ’t niet vreemdt, dat my zijn doodt niet smart.
Wel, gaat het sterven van een man u niet aan ’t hart;
Zo moest ten minsten d’eer zo veel op uw vermoogen,
Dat gy in deezen staat, wat meerder ingetoogen
Zoud leeven. Maar ik zal nu met mijn eigen handt
Op u verhaalen die onlijdelijke schand.
Heer Ferdinand, hou stil, en eer gy zoekt te wreeken
De hoon, die gy vermoedt, ik bid, hoor my eens spreeken.
Geloofme uw Zuster heeft in ’t minste niets bestaan,
Waar meê zy d’eerbaarheidt te buiten heeft gegaan:
Dierhalven laat dit vuur van toorne wat verdooven.
Wilt gy Heer Luidewijk, en my noch niet gelooven;
Geloof dan onze Moey, die al den handel weet.
Katrijn, ga, haal haar straks, eêr dat zy zich ontkleedt.
Maar daar komtze aan. Zy zal u al het werk verklaaren.
Ferdinand, Luidewijk, Sofia, Jakoba, Flip, Jan, Katrijn, Ida, Antonette,
                        Niklaas, Dirk.
EY Moey, doe doch de toorn mijns Broeders eens bedaaren.
Hy dreigtme, en meent, dat ik d’eer van ons huis bevlekt,
En my in mijne plicht vergeeten heb; ontdekt
Mijne onschuldt eens; en zeg, hoe ’t alles is geleegen.
Mijn Neef, uw Zuster heeft in ’t allerminst niet teegen
De welbetaamlijkheidt gedaan, noch haare plicht
Vergeeten; ’k weet de grondt van alles. Had mijn Nicht
Iets teegens d’eer bestaan, ik hadt het niet geleeden.
Een zuivre liefde dee’t haar doen; dies weest te vreden.
Eene onbeschaamdheidt, Moey, die al de weereldt doemt,
En lastert, hoor ik, dat gy zuivre liefde noemt.
Ik weet niet, hoe gy my dus durft verongelijken.
Heb ik u mijn ontzagh niet meenigmaal doen blijken,
Schoon ik ’t niet schuldig was, in weêrwil van mijn hart?
En heb ik niet (maar ach! gy weet, met welk een smart)
Mijn overleeden man op uwe raadt genomen,
Alleen om u wat meêr te doen in aanzien komen.
Acht gy dat reeden, om te twijfflen aan mijn deughdt,
Omdat ik eens voogdes wil weezen van mijn jeugdt?
Heb ik uw raadt voorheen niet steeds gevolgt; daar boven,
Heb ik niet toegestaan, dat gyme zoud verlooven
Aan een, die ’k nimmer zagh, dan in zijn schildery?
Maar endlijk, al wat ik gedaan heb, stond my vry;
Ja, gy zijt oorzaak van de gunst, die ’k heb beweezen
Aan Luidwijk.
Ja gy: Gy hebt my aangepreezen,
Hoe deugdelijk hy was, hoe aadlijk, en hoe schoon,
En zelf mijn rechter handt zijn vader aangeboôn.
Al dit heeft in mijn borst een vonk van liefde ontsteeken,
En gy kunt mijn bestaan met recht niet tegenspreeken:
Als oorzaak van mijn min hebt gy alleen de schuldt.
Mevrouw, ey zegme, en help my uit mijn ongedult;
Ben ik het zelf, aan wie gy waart belooft te trouwen?
Gy zelf, mijn Heer.
Ik bid, belieft uw woordt te houwen,
Gelijk ik ’t mijne doe; En gy, Heer Ferdinand,
Maak my in plaats van vrindt door deezen huwelijksbandt
Tot Broeder.
Dit verbondt zou ons geslacht vereeren:
Maar ’k twijffel Luidewijk, of gy in dit begeeren
U wel beraaden hebt, en vrees voor ’t naberouw,
Dat uw verhaaste keur licht haastig volgen zou.
Jakoba heeft zich zo behoorlijk niet gedraagen,
Gelijk ’t betaamde, om dit geluk van uw behaagen
Verdient te hebben, en hoewel zy aan haar eer
Geen nadeel heeft gedaan, dees vryheidt ging te veer,
Ja ’kben beschaamt. Het voegt wellevende Eedellieden,
Als ons, alle opspraak, ja haar schaduw zelf te vlieden.
Gy neemt het punt van eer te hoog, Neef. Luidewijk
Ziet beeter in de zaak, als gy, en heeft gelijk.*
’T raakt my behalven dat: al wat’er is bedreeven,
Daar moet men my, niet haar, de heele schuldt van geeven.
Maar Luidewijk volhardt gy noch by uw besluit,
En gy Nicht?
Schoonheidt, geef doch antwoordt.
’t Is’er uit,
’K heb niet geveinst; ik vind mijn hart tot u geneegen.
Ach Ferdinand! en gy?
Ik heb’er gantsch niet teegen,
Ja ’k ben geheel verblydt, dewijl gy ’t zo begeert,
Dat op het onvoorzienst mijn vrees in vreugt verkeert.
Verschoon my, Heer, dat ik, van eedlen toorne ontsteeken,
Deeze ingebeelde hoon begeerde op u te wreeken:
En gy, Mevrouw, die ’t werk zo ver door uw beleidt
Gebraght heb, steur u niet aan mijn oploopendheidt.
Hoe zal ik u mijn dank, en u mijn liefde toonen?
Dat hebt gy klaar gedaan: dies denk ik slechts aan ’t loonen.
Maar Heer, dewijl ik, om het sterven van mijn man,
U zonder opspraak voor het jaar niet trouwen kan,
Zo vreeze ik, of gy my zo waerdig wel zult achten,
Om na de bruiloftsdagh een heel jaar tijdts te wachten.
’K zal, om dat groot bezit, Mevrouw, hoewel ’t my smart,
Een jaar vertoevens licht verkrijgen op mijn hart.
Zwijg, hoe is het hier geleegen?
Heb ik noch niet lang genoeg gezweegen?
Ik zeg u, zwijg, tot gy gevraaght wordt.
Ey, mijn Heer,
Laat hem begaan. Wat wilt gy zeggen, Flip?
Wanneer
Zal ons het droomen van die spokery verlaaten?
Gy droomt niet, Flip; maar waakt, als wy.
Wat meugje praaten?
Ik waaken!
Ja, gy waakt.
Maar zeeker, heb ik niet
Al deezen horlement gedroomt, die hier geschiedt.
Neen, zeit men u, noch eens.
Dan moet het tovren weezen.
’T gaat vast, och! was ik hier van daan! mijn Heer, het vreezen
Begint weêr.
Wie heeft ooit een dommer siel beleeft?
’t Is nodig, dat men hem wat meerder klaarheidt geeft.
Een starke inbeelding kan zo haastig niet verdwijnen.
Zaagt gy die Juffers hier niet daadelijk verschijnen?
Hoe quamenz’er?
Van achter het Tapyt,
Door dees bedekte deur.
En hebt gy al den tijdt
Niet seedert aangehoort, hoe ’t voorts is afgeloopen?
O ja; maar ’k meende, dat ik droomde. Magh ik hoopen,
Dat alles waarheidt, en noch droom, noch tovren is.
Ja, ’t is zo.
Wel, Heer, al het tovren zal dan wis
Niet anders, als bedrogh, en loogens, schelmsche vonden,
En zotte inbeelding zijn, voor die het wel deurgronden.
Ellendig Zweeden! arm Hoogduitschlandt! ik beklaagh
Jou burgers in mijn hart; die zulken snooden plaag
Bent door de domheit van jou Rechters onderworpen;
En zien moet, dat men jou verbrandt by heele dorpen
Veur Tovenaars. En jy, die zulken vonnis velt,
Verblinde bokken, of verblinders, om het geldt,
En goedt van d’arme luy, als wolven, in te slokken,
Gelijk mijn onderdaags een wijs man heeft vertrokken,
Die ’k niet wou looven, dat men daarom ’t volk verbrandt,
Denkt vry, dat Heintjeman na jou ook watertandt,
Om onder jouluy poort weêr wakker vuur te stooken.
Hou op, al lang genoeg van toveren, en spooken
Geraast: ik vindme wel by deeze tovery.
Dat denk ik wel: jy wint, maar ik verlies’er by:
Want ziet, mijn Heer, jy hebt een mooye vrouw gekreegen,
Ik stroo in plaats van geldt.
Hoe, maakt u dat verleegen?
Daar is ’t, en, zo gy wilt, Katrijn daarby. Vat aan,
Ik geefze u.
Wel, ’t zouw heel Komeediachtig staan
Zulk trouwen op het endt; dan moesten we allegader,
Niklaas met Antonet, Sofia met de Vader
Van Jonker Luidwijk, Dirk met Ida, Ferdinand
Met Juffrouw Isabel te zamen trouwen. Want,
Al zou het al de luy die komen zien, verdrieten,
Zo magh’er niemandt in een spel niet overschieten,
Of hy moet hyliken op ’t lest.
Wel wilje niet;
’K neem Jan dan.
Scusez moy, Madame; my geschiedt
Te grooten eer.
Kom elk na bedt. ’t Is tijt van scheyen.
Het is by tweên.
Ik zal u in uw kamer leyen,
Zo’t u belieft, Mevrouw.
Men hou het alles stil,
Wat hier gebeurt is, zo men my behaagen wil.
Einde van ’t Vijfde, en laatste Bedryf.
De Heijlige Kerck
De heijlige kerck
Een wachter
Schriftuerlijcke hoede
Selfs goetduncken
Simpel gelovige
Tminnende Hert
Verblinde wille
[De Heijlige Kerck]
Item hier begint Een spel vande Heijlige kerck / de parsonages sijn dese.
De heijlige kerck / als een statige vrouw
Simpel gelovige / togemaeckt als een schone Jonge maecht
wille met een blauwen mantel omme
Verblinde wille / als een coppelersche twe fielen
Hertneckick hert // als een verader
Selfs goetduncken / gecleet als een ridder
fraij en Lustich
Tminnende Hert gecleet oft Christus waere
De Moeder
Een wachter.
Bedeckte boosheijt twee speeluijden
Waenende waers
Schriftuerlijcke hoede noch een wachter met een Lantaern inde hant...
De Heijlige kerck / als een statijge vrou
Hoe sou tsorchvuldich moederlijck harte
haer kint sijn versmadich
twelck haer borstgens gesogen heeft sonder smarte
soet heunich radich
natuere tuijcht / de schristuere sucadich
tselffde exponeert
alle beestgens sijn ons hier in gestadich
te raden gemoveert.
Sou Ick dan die genaempt ben Ongeblameert
de heijlige kercke
mijn kint de simpel gelovige geprobeert
in elcken percke
niet wel bewaeren den welcken so Ick mercke
tminnende herte mint
Ja Ick certeijn als Sampson de stercke
blijff Ick haer ontrint
waer sijdij bedrogen so waer Ick geschint
dies ben ick vroeder
Ick moetse gaen spreecken waer sij ou mijn Lieve kint
Hier ben ick moeder.........
tot uwen geboden..........
De Heijlige kerck
Godt sij u behoeder.....
Wiens sone gepresen....
tminnende hert uuus wesens goeder
u bruijdegom sal weesen
blijft hem getrou mijn kint uuijtgelesen
Sijn eijgen mijn schrijff // Ick
Hij ist die alle herten can genesen
Simpel gelovige.
Sijn bruijt so blijff Ick......
In u woorden gracioos so verstijff // Ick
Noijt meerder verlangen.....
De Heijlige kerck.
O welcken vreuchde Levendich so bedrijff // ick
O blosende wangen..............
wijngaert van Dugaddij met druijven behangen
Als snee widt en bloet root
Die perssen tredende om der minnen prangen
Alleenlijck naeckt en bloot
Ghij sijt wiens minne mijn hert doorschoot
Het wert tuwer eeren.........
Compt van Edom en blust mijn verlangen groot
met geveruwde cleeren.....
Nu dochter wilt weder in u Camertgen keeren
en Laet de straeten
merckt hoe Dina Lichtvaerdich quam Int verseeren
het sal u baeten
godt bemint de eenicheijt groot boven maeten
tot bidden bequaem
merckt hoe marija die roose van granaeten
maecht moeder eersaem
enich sijnde godt den geest wijs van faem
d'appostelen sant
de eenicheijt geeft niet dan ruste ter hant
buijten een is niet dan strijt
dus Laet de straeten genoempt aen elcken candt
Lichtvaerdich Appetijt
Dijn Cleet blauw / volstandicheijt aen hebbende sijt
tot elcker spacie......
in u camerken blijvende geheten hoordijt
goods vrese en statie
draecht u so dat u tminnende harts gracije
niet en sij ongereet
met murmureren / met subtijle arguacie
den tijt niet en besteet
Twort gedaen vrouw moeder al dat ghij mijn heet
met hart sin / en moet
maer wanneer salt tijt sijn mijn Lieffkens beleet
mijn dat weeten doet
dat de tortelduijff tminnelijck vogelken soet
sal worden gehoort
moeder / siet ghij hem / maecktet hem vroet
hoe mijn hert versmoort
want Ick soecke ken vinde geen vol confoort
in Lieffs absentie
och segt die Liefste dat hij doch compt voort
met diligentie....
om de vruchten te smaecken van Credentie
van mijnen hooffken reijn
mijn hooffkens doer is open vaet mijn Intentie
reijn moederlijck greijn
seght dat hij come Over die bergen gemeijn
en heuvelen springende
de wijngaert geeft reuck soet de vijgeboom pleijn
is cnopkens voortbringende
seght tbondelken Mirrhe mijn Liefflijck dwingende
hoe hij sal woonen
tusschen mijn borstgens mijn bedt sijns gehingende
is gespreijt sonder hoonen
Ick salt hem gaen seggen o' schoonste der schoonen
Adieu mijn Lieve kint
Adieu vrou moeder maer vordert u sermonen
Ick salt beschicken o' schoonste der schonen
Seght hem hoe Lieffelijck haer de bloemkens thoonen
want de winter is verdwijnt
adieu mijn Lieve kint
Adieu vrou moeder en groet hem die thart bemint
Hier Comen 2. fielen uut
ver verblinde wille
Wadt is den roep fielken..
Maer pover Joij tout
de cruijcen ho gaen sij.....
tjan voor de vanen // al
wadt tapt nu grielken.....
Al roij al roij tout
wadt is den roep fielken...
waer draijt nu twielken....
Je saij de quoij tout
Ist met ons gedaen // vrij......
Jaet na mijn waenen // al
wat is / den roep fijelken //
de cruijcen ho gaen // sij...
wij waeren eens vermaert // fijn..
Men machs vermanen // al
maer hoe geacht nu....
Als catten gespuijs // quaet
tes nu al verhaert // sijn....
toepaelt de banen // al
wij waeren eens vermaert // fijn
tmoutgen moet gespaert // sijn..
tverbodt is granen // al
grantfeijn gelt de pacht // nu
suijver dan verjuijs // Jaet
Maer hoe geacht // nu...
verblinde wille
Gheheel catijvich.........
Naeckter dan een Luijs // gaet....
twort al confoijs // maet / wadt wij poten oft planten
verblinde wille.
Wadt hadden wij hier voormaels al calanten
eerwaerdige trauwanten // vol wijsheijts getast
en deden wij niet cousijn /
Hertneckick hert.
Doen hadden wijt vast......
wij waeren wel gepast // en oock sterck gespannen
Waij Baals propheten dat waeren onse mannen
die nu al sijn gebannen // uijt allen hoven
waer dat wij comen niemant gaet ons geloven
wij worden verschoven // van oorden tot eggen
Dats u schult nicht.....
Wadt sal Ick nu seggen.......
en nu ist u schult als ghijt Oock weten wilt
Verblinde wille / u valsch vermeten stilt
Hertneckich hert hout uwen snater
Hertneckick hert
Wij willecom suster.....
Waij welcom frater....
Sietse staen die maeter // van Jesabels convent
Dat sprack pater Judachs die ter werrelt is bekent
en alle verraetschap prent // in brieven en boecken
Soudmen ter werrelt wel een arger Rahal soecken
tis al van coecken // dat sij singt off speelt
en van veel te Liegen / sij oock niet en queelt
gebroocken benen sij heelt // somen het talhout clieft
Wadt segdij van desen schoonen Abieron gebrieft
daer Sodoma verlieft // op was / o' valsche plaech
nochtans hoe quaet ghij sijt bij gans craech
boven u Ick draech // groote heerschappije
om de werrelt te verdullen die voochdije
had ghij nu ten strije dus staende gebleven // sterck
wij waeren dus deerlijck niet verdreven // clerck
daer wij achter hagen en heggen dolen // nu
Die Loghen te Liegen was dat bevolen // u
men kent u feijt / aen u gepluckte pluijmen // wel
Dede Ick niet Lucifer den hemel ruijmen // snel
met al sijn complicien // was dat mijn bedrijff // niet
En Ick dee hem blijven hertneckich en stijff // siet
door mijn heeft de hel beging genomen // vlijtich
Ick heb door eva thaerder onvromen // spijtich
adam gegeven van dat verboden // fruijt
Ick bracht Abel om dat hem Caim sou dooden // uijt
twelck Caim daer naemaels swaerlijcks becopen // most
En Ick dede dat hij daer nae wanhopen // most
dies hij ten euwigen dagen nu blijft verdompt
Mijn wercken quaet en mochten niet worden gesompt
die Ick verblinde wille genompt vijandelijck
te water te Lande menigerhandelijck
bloetgierich en schandelijck heb bedreven
Isser Oock veel die voor mijn sijn gebleven
van die doot sijn oft Leven // ten dagen van heden
En heb Ick niet al die ongelovige zeden
met groote Onvreden // ter werrelt gesaeijt
en die heijlige kerck seer dickwils ontpaeijt
twoort goods verdraeijt // dit wel begloost // maet
En bleven sij door mijn in haer propoost // quaet
godt noch sijn gesenden ter werrelt ontsiende
hem selven ten viere hertneckich biende
dat dit was geschiende was Ick niet d'ocksuijn // griel
wat segdij moij Niese
Waij tis seer touttuijn // fiel...
wij sijn seecker een proper coppelken
die ons wel besiet.....
Jae een aerdich hoppelken......
waijende opt stoppelken // vander niet haegen
segt mijn doch goeijluij // Ick moet u ijet vraegen
wil ijemant om den best wel vanden balck vallen
Hoort nu desen valuweerden schalck callen
alsulcken pottgen....
Alsulcken deckselken // scheeff.....
en alsulcken bruijt.......
Alsulcken treckselken // neeff
also de waert is / sendt hem godt gasten ten deele
En de best van ons beijden / en deucht niet veele
wadt helpt dat Ickt heele // ons deucht int misbaer // Leijt
Daer hij Liegen soude / hij altoos waer // seijt
Ick waen hij Averechs gecackt oft gecalft // is
Sietse mijn staen / die vande ravens gesalft // is
heeft sij dan niet veel quader dagen gehadt
wadt segdij goeijlien......
Dat swoert ghij wel bij gadt.....
dus sal Ick eeuwich pladt // den hemel in erff // hebben
Ja oft met Lucifer het euwich verderff // hebben
met Belzebubs snottebellen beslapt // Oock.
Nu nu dats daer tis genoch gegabt // Oock
maer seght mijn weetij / wij siet met Losten
maecken mochten dat wij meer Landen costen
daer wij uijt mosten ons // ondanckx scheijen // deerlijck
Hoort verblinde wille Ick weet ons beijen eerlijck
den besten raet en een anleggen // schoon
Wadt raet is dat // wilt mijn dat seggen // soon
want goeden raet waer wel mijn begeert
wel wadt raet Laet hooren hebdij gepracktiseert
om ons geabsolveert mede te raecken // snel
in ons Oude eere......
Ick weetet te maecken // wel
twelck Oock verraen sal ons partije // kinlijck
daer is onse Oude nicht ketterije minlijck
die heeft een Soon / selffs goetduncken genaempt
gehuwt corts met ongodlijck gronderen versaempt
daer wij beijde soot betaempt ter bruijloft waeren
Daer ghij de bruijt Leijden........
Ja hoort voort het verclaeren......
costen wij nu vergaeren // het vlas bij het vier
dat is dat selffs goetduncken ons neve schier
het maechdelijck dier // siet nu sonder toven
met gaven oft subtijlheijt mochte verdoven
en haer eer beroven // wij Leeffden te sochter
Wadt maechdeken segdij........
Maer de heijlige kerckx dochter
de simpel gelovige is genaempt // sij
Longeren gens waer die geblaempt // vrij
so worden hooger befaempt // wij Ick bens mij vermetelijck
En dat noch meer is mij is noch wetelijck
hoe dat secretelijck // der ketterijen soon
Lang gegaen heeft nae dese maecht schoon
om haer in hoon te brengen // claer
oft met fortse te vercrachten en te dwingen // haer
om hem so opt tminnende hert te wreecken
en tminnende harts Lieffde te versteecken
den eet te breecken // die daer getrouwelijck
tusschen t'minnende hert / en dit maechdeken te houwelijck
is geschiet onverflouwelijck // vaet wel t'bediet
Wel is dit tminnende hert......
En weet ghij dat niet.......
den gecruijsten man // siet / die op golgata / sterff
en Luijcefers rijck groot / geheel bederff
dees heeft dit teeffgen fier nu gesworen
door haer moeders raet.....
Hier moeten wij bij gans moren
groot bedroch Orboren // secreet en stille // sijn
want mocht selffs goetduncken desen ten // wille sijn
het sij met danck oft met fortse gecrijgen
het spel waer ons......
Nu Laet ons swijgen.......
en gaen stijgen dattet niemant verneempt
want so waer ons bedrijff tenemael verleempt
wij bleven vervreempt // uijt swerrelts crijt
Wadt sullen wij dan doen........
Maer gaen met vlijt..........
Om ons proffijt // wilt dit versinnen
Waer souden wij dan heen.......
Daer wij selffs goetdumcken vinnen....
en hem ontbinnen // ons Lieder raet....
Dats wel gepraet // dus sonder verlaet
mijn Lieffste maet // nu voor in gaet
want Ick verstaet // dat sulcken daet
tot onsen baet / so grotelijck profiteeren
dat twaer tbegeren.......
Nu wilt dan keeren // en hier aff cesseren
spoet sonder faelgeren // moet ons tverasschen // sinden
want diet tvier van doen heeft salt inder asschen // vinden
Pausa. Simpel gelovige Leggende in een veijnster van haer cameker
						seijt.
Och hoe is thart verlangende // na mijn Lieffs ecxcelentie
maer met druck omhangende // door sijn absentie
dus is mijn Intentie // om sijn Loff te dichten
en mijn hert met refereijnen en sangen te verlichten
dat met swaere gewichten // is benepen // deerlijck
och waer mijn tongetgen nu geslepen // heerlijck
dat mijn Lieff onbegrepen // eerlijck // mij ijet hooren mocht //
							snel
helpt mij geen nachtegaelen te singen besocht // wel
Orpheus die voortbrocht // tspel // Laet u harpe clincken
rethorica wilt mijn dubbelde termmen schincken
op dat Ick mach crincken mijn Inwendige smerten.
en worden verhoort van tminnende herte