floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Uitwendigh, maer het hart aenbidt u in 't verholen.
Uw wijze Godtheit keer' zich aen geen hantvol smoocks.
Wy wijden u het hart, en niet een luttel roocks.
Mijn Schoone, zijt gerust: hoe weentghe dus verbolgen?
Mijn Schoone, geef gehoor: ick zal uw offer volgen.
Helaes, een vrouwenhart is teêr, en licht beroert,
En weder licht gepaeit. Mijn lief, ick was vervoert
Van yver, en van minne, en ken mijn krancke zinnen.
Geen ware liefde veinst, en houdt haer tranen binnen.
Mijn Schoone, schrey niet meer: mijn wellust, staek dien rouw.
Nu wisch uw tranen af: wisch af dien droeven douw.
Daer komt de staetsie ons met vreught ten outer leien.
Bedaer, bedaer mijn Lief, eer iemant u zie schreien.
ITHOBAL. SIDONIA. SALOMON.
Nu gaet verheught ten reie, en danst,
Ghy die het hooft met mirten kranst,
Ter eere van Astarte.
Nu wijdt hier, bly van harte,
Den tempel aller Goden in;
Daer ons Sidonische Vorstin
Den Koning toe liet nooden.
Vergeet oock niet de Goden,
Waer voor het vat van Moab smoockt,
En Ammons bloedigh outer roockt.
De fackel blaecke, en floncker'
Voorhene, schoon by doncker:
Dan stroie een roozekorf den geur
Van roozen, levendigh van kleur:
Dan volght dien geur by paren.
Laet offerkandelaren,
Van reuckwerck zwanger, en bevrucht,
Verspreien hunne zoete lucht:
Dan brengt den korf met duiven,
Sneeuwit van pluim en kuiven.
Ick volgh dien zuivren offerschat,
En zwaey het gouden wieroockvat,
Om 't offer in te wijden.
Ghy roem van onze tijden,
O Salomon, Sidonia,
En ghy Princessen, volght ons na,
En helpt dit wyfeest kroonen
Met goddelijcke toonen.
Nu heft der Goden lofzang aen,
Zoo zal de tempel opengaen.
O Goden en Godinnen,
De Koning zingt u lof
Met duizent Koninginnen.
Beschut, behoedt zijn hof.
Ghy vloodt voor 's vaders degen:
Na haelt de zoon u in.
Verleent hem uwen zegen,
En zegent 's Konings min.
Betoomtze die u tergen.
Dat hem uw maght behoe.
Hy wijdt op deze bergen
U kerck en outer toe.
Daer opent men den tempel.
O Godtheit van 't altaer,
Wy offren op uw' drempel
Dit onbevleckte paer.
Ontfang dien geur van eere
Nu tweemael achter een.
Dat uwe maght vermeere,
In 't midden der Hebreen.
Tast aen, o roem der vrouwen:
Tast aen, o Konings bruit.
Zoo spreie in dees landouwen
Uw lof zijn geuren uit.
Tast aen, o bloem van Jesse,
En smoock nu te gelijck
Met my voor dees Godesse
Het wieroock in uw Rijck.
Wat schricktghe, mijn Beminde?
Tast aen, wat maeckt u bloo?
Tast aen, mijn eensgezinde.
Men eert ons Goden zoo.
Wy wieroocken te gader
U met dit wieroockvat.
O Godtheên, treedt ons nader,
En zegent hof, en stadt.
Och och, wy zijn verwaten,
Van Godt verstooten, en verlaten.
Wat wil dat schrickelijck gerucht?
Godts gramschap berst met donder uit de lucht.
Waer heen gevloden? waer gevlught?
1. Keer
O Sion, schrey geheele plassen.
Bestroy uw hooft met stof, en asschen.
Treck haire boetkleên aen, als wy.
Geen blyschap zy
Rontom noch binnen uwe wallen.
De kroon is van uw hooft gevallen.
De wijze Koning leit'er toe.
De taeie roe
Des hemels dreight u fel van boven.
Godts gramschap roockt, gelijck een oven.
Hoe blusschen wy haer voncken toch?
1. Tegenkeer
Schrey Cederbeken, en Jordanen,
Ja schrey een meir, een zee van tranen;
Ghy wascht geen smet uit uwe zon.
Och Salomon,
Ons hemelhooge berreghceder,
Stort, zonder hoop van opstaen, neder.
Hoe ziet die schoongeschapen Vorst
Zoo vuil bemorst,
Beroockt, besmoockt van afgodinnen!
O wee! dit komt van uitheemsch minnen,
Uitheemsch blancketsel, en bedrogh.
2. Keer
De Stercke, die noch Filistijnen,
Noch leeuw ontzagh, van minne aen 't quijnen
Geslagen, quam aldus ten val.
De Schoone stal
Hem 't hart met tranen, en met nocken:
Toen schoer de schaer zijn lange locken,
Waer in zijn kracht gedoken lagh.
D'ontwaeckte zagh
Te spa wat list hem leerde dolen,
En blint geketent dreef te molen.
O wellust! o bekoorlijck aes!
Helaes, helaes.
2. Tegenkeer
Wat baet de Wijsheit, of de Sterckheit,
Indien men geen van bey te werck leit,
Noch 's hemels gaven, ons betrouwt,
In eere houdt?
Men magh op kracht noch wijsheit roemen,
Noch Wijze of Stercke zaligh noemen,
Voor 's levens jongsten oogenblick,
En lesten snick;
Nu Salomon en Samson sneven,
En zulcke spiegels van zich geven.
O reuckeloosheit, al te dwaes!
Beschimpte met uw grijze hairen,
Kost ghy d'afgodische pilaren
Des tempels oock ter aerde rucken,
En storten dit gebouw aen stucken;
Begraven met een' krack of twee
U zelve, en uw Vorstinnen me,
Daer zy verblint voor afgoôn smoocken;
Ghy had u loffelijck gewroken,
En deckte uw schande met dit graf.
Maer och och och, ghy zijt te laf.
SABUD. BENAJAS.
Wie hoorde oit zulck een' storm, en zulcke donderslagen?
Dat gruwzaem onweêr kon het stoutste hart vertsagen.
De heuvel dreunde, en al 't geberghte hier ontrent.
De blixem heeft altaer en mirtewout geschent.
Hoe mengde zich het vier en weerlicht in die dampen?
Hoe blies een dwarrelwint de fackels en de lampen
Al t'effens uit? Hoe koos het gansche Hof de vlught?
Wat zagh men al gespoocks en oorlooghs in de lucht?
De hemel stont in brant, en scheen alom te blaecken.
Dat huilen uit den gront, dat bulderen, dat kraecken
Verdoofde elcks ooren, en verbaesde ons, krack op krack.
Een ieder liep zijns weeghs, en koos een hol, of dack,
En wat men 't reedste vondt om dit gevaer t'ontschuilen.
Die felle hagelbui sloegh vee en menschen builen,
De herders op het velt, de kudden in de wey.
De heuvels galmden luide op 't vreeslijck lantgeschrey.
'k Geloof de steenrots gaept, van al 't gedruisch gereten.
Den Koning wert de kroon en krans van 't hooft gesmeten,
De wieroock en het vat gekloncken uit de hant.
Het schijnt of Godt vergramt, alree den wraeckboogh spant.
Men neem het hoe men wil, dit kan geen heil beduiden.
De hemel scheurde, en schon het Noorden tegens 't Zuiden,
Als heiren, tegens een verbittert, en gestoort.
Men heeft tot driewerf toe een stadtgeschrey gehoort.
Hoe is de Cederbeeck met d'omgelege bronnen
Naer heuren oirsprong toe verbaest te rugh geronnen,
Ja schichtigh uitgeschept, tot onder op den gront,
Zoo dat men oock den visch op d'oevers leggen vondt!
De maen verloor haer' glans, 't gestarrent zijnen luister.
De lucht betrock alom, en wert heel zwart, en duister.
De Koningin verstack zich diep in 't mirtewoudt.
De Koning heeft zich naeu in een spelonck betrouwt,
Alleen met drie of vier van d'allerfluckste gasten.
Ick heb hem 't wieroockvat al bevende aen zien tasten,
En wit en bleeck van schrick besterven om zijn hooft.
Hy had Mevrouwe alree een' outerdienst belooft,
En kon niet weigeren, al zou 'er 't hart af wroegen,
Na zoo veel wederstants, haer' yver te vernoegen.
Hy tradt, gelijckghe zaeght, tot driemael toe te rugh.
Het ongewende paert wil over geene brugh,
En wederstreeft een wijl de roede, en scherpe sporen,
In 't endt verstout het zich, en steeckt zijn hooft en ooren
Al brieschende in de lucht, en vlieght 'er overheen.
Ick zorgh dit onweêr spelt ons allerhande ween.
Ghy zorreght noodeloos. Wat kan men hier uit ramen?
Dat zich de hemel schijnt des lasterstucks te schamen.
Het dondert overal de wijde weerelt door.
Aerdtbevinge, en gedruis, en storm gaen dickwils voor
Genaeckende ongeval, als voorboôn van Godts toren.
Hy vreest te vroegh, die vreest eer 't onheil is geboren.
Men maeck' zich zelven niet ellendigh voor den tijt.
Hy vreest voorzichtigh, die d'aenstaende straf vermijt,
De buien ziet te moet, en tijdigh weet te duicken.
Wat element kan Godt daer boven niet gebruicken,
Tot straffe van den mensch, en 't menschelijck geslacht?
Ghy dient nu meer dan oit te waecken dezen nacht,
Op dat de burgers niet den lusthof overvallen.
Ick ga met maght van volck den toegang naer de wallen
Bezetten: zonder dat, de kerck en 't outer lagh
Ten gronde toe verdelght, voor 't kriecken van den dagh.
BODE. SABUD.
Hoe ben ick daer zoo stil, dat my geen schiltwacht hoorde,
Drie muren afgegleên, met hulpe van de koorde,
Om 't hof te melden hoe het binnen is gestelt?
Ghy komt ter goeder tijt hier buiten. Nu vermelt
Ons stadts gelegentheit. Hoe staet het daer geschoren?
D'Aertspriester, om 't rumoer in zijn geboort te smoren,
Quam binnen in der yl, en riep vast overluit:
Mijn kinders, zijt gerust: het onheil is gestuit.
De Koning hoort naer raet: wy zijn dien hoeck te boven,
En gaen u voor, om Godt in 't hooge koor te loven,
T'ontsteecken op 't altaer een' danckbren offergeur.
Dat liep van straet in straet, en vloogh van deur tot deur.
Het onweêr van de stadt ging daetlijck op dat zeggen,
Gelijck een zomervlaegh, en buy op 't water, leggen;
D'Aertspriester en het volck naer onzen tempel toe;
Daer Arons Priesterdom, van bitter zuchten moe,
Met vreught de tijding kreegh, en t'effens al de keelen,
En harpen, die den lof des Allerhooghsten spelen,
Aenhieven een muzijck, dat in den hemel klonck,
En schooner dan oit mensch met sterflijcke ooren dronck.
Het gouden outer gaf zijn' geur aen alle zyen
Door 't heilige gewelf, en Levy's galeryen.
De Sanhedrin en 't volck viel op zijn aenzicht neêr,
En offerde uit zijn hart den hemel prijs, en eer;
Den hemel, die den Vorst, gereet om af te wijcken,
Beschutte, en zulck een' vloek gekeert had van Godts Rijcken.
Ghy hanthaeft Davids bloet, dat ingewijde hooft,
En houdt getrouwelijck al 't geen uw mont belooft.
Men zal eeuw in eeuw uit dit jaergetijde vieren,
En slaghten u het puick van kalveren, en stieren.
Het Zangkoor moet uw' naem verheffen hemelhoogh,
En rollen galm op galm door 's hemels ruimen boogh.
Men zal altaer, pilaer, en muur, en binnetranssen
Vercieren met festoen, en onverwelckbre kranssen;
Zoo lang de rechte stam van Jesse groeie, en bloei',
En alle afgodery, Godts vyandin, verfoei'.
Dat heet godtvruchtighlijck vergaren met malkanderen.
Dat klinckt noch wel, indien de klanck niet wil veranderen.
Hoe lange duurde toch die lofzang, al te bly?
Tot dat het onweêr klonck door koor, en galery,
En donderde in 't gewelf, en schudde de pilaren.
Toen zat de zanger stom: toen zwegen pijp, en snaren,
Cymbael, en harp, en bom. Een ieder zagh verbaest.
Het weêrlicht baerde schrick. Men hoorde met der haest:
Och help, getrouwe Godt: sta by: versterck de vromen:
Nu is het met de stadt, en tempel omgekomen;
De Koning heeft verblint den gruwel toegesmoockt.
Wie beelt u uit hoe 't volck door al den tempel spoockt,
En tuimelt? hoe het raest? hoe duizenden van zielen
Voor over met een' kreet en plat op 't aenzicht vielen,
Uit wanhope elck zijn kleet verscheurde, vol misbaer?
Men krabt den boezem op: de handen gaen in 't hair.
Men ziet begruist van stof, en over 't yslijck kermen,
En huilen zou zich zelf een steenen hart ontfarmen.
Hoe bijster ongelijck was dit den eersten toon!
Hoe galmde het gewelf van rouw naer 's hemels troon!
Men zagh een barrening van schricken en geschillen.
D'Aertspriester zocht vergeefs d'ontsteltenis te stillen.
De Vaders hadden werck. Men bidt, men dreight, men stuit,
Dan och vergeefs: ontzagh had hier al t'effens uit.
'k Verlang hoe dit verging. o Godt, bescherm den tempel.
De grijze Nathan had zoo ras niet op den drempel
Zijn' voet gezet, of elck zagh naer zijn aenzicht om,
En bad hem aen om troost. Het gansche Priesterdom,
De Stamheer, en het volck, en alle kunne
Bedaerden op zijn' wenck, verlangden wat hy woude,
Die, traegh van ouderdom, in 't midden voor hun stont,
Ten troost van Israël ontvouwen met zijn' mont.
Nu scheen een ieders hart aen zijne tong gebonden,
En hy, ter goeder tijt, in noot hun toegezonden.
Laet hooren wat hy sprack, om 't volleck t'ondergaen.
Mijn zonen, wacht u van iet reuckloos te bestaen.
Beveelt de wraeck aen God, die maght heeft zich te wreecken.
Ick ga uit 's Hooghsten naem terstont den Koning spreecken.
Dat my een eerlijck tal van burgery geley,
En tuige of mijne tong hem in zijn boosheit vley'.
Dorst Samuël wel eer van Karmel Saüls boosheit
Bejeegnen, hem de straf van zijne goddeloosheit
Verkondigen; laet zien of Nathan heden niet
Den Vorst durf melden, hoe de Hooghste dit verdriet.
Verdraeght uw smert, terwijl wy henegaen, geduldigh,
En maeckt u zelven niet aen Godts Gezalfde schuldigh.
Ick bootschap dit vooruit. De heilige Profeet
Genaeckt met eene schaer, vol rouw en harteleet.
De hemel wil den Vorst voor wijder quaet behoeden.
De hemel stille deze ontsteltheit der gemoeden.
SALOMON. SABUD.
Hoe gaet het? staen de bergh en kerck noch overent?
Waer vloodt mijn Koningin? Is niemant hier ontrent?
Wat wil dat lantgeschrey, zoo woest, en uitgelaten?
Waer steeckt de ruitery? waer steecken de soldaten?
Wat gallem gaet'er op? waer zijtghe, Sabud? ras.
My dunckt de stadt valt uit. Waer blijftghe? Benajas,
De hofwacht in 't gelit, de Krethen en de Plethen.
Bezet den toegang: sluit den draeiboom: span de keten.
Bezet nu straet, en poort: bezet de binnestadt,
De voorstadt, en den hof. Wat naer geschal is dat?
De Koning zy gerust, en steune op zijn vertrouwden.
De wachten zijn versterckt, de stadt en 't hof behouden.
Genadighste, hou stant. Hoe beeftghe zoo vertsaeght?
Hoe deistghe dus ontstelt, terwijl ons niemant jaeght.
REY. NATHAN.
Daer staet hy, wien ghy plaght zijn' Rijcksplicht voor te lezen,
Hoe ziet men hem voor u en zijn geweten vreezen!
Gewis het heught hem noch, o hemelsche Profeet,
Wat les ghy aen zijn jeught al t'ydel hebt besteet,
Die in den ouderdom uw hoop te leure zette.
Hoe is zijn glori nu verandert in een smette!
Hoe deckt hy best zijn schant met Adams vygebladt?
Hoe viel die schoone star op 't einde van haer' padt!
Helaes, mijn zoon, heb ick u hierom opgetogen,
Gekoestert in mijn' schoot? met welck gelaet, en oogen,
In welck een' droeven schijn, en anders dan hy plagh,
Aenschouwt u Nathan, och, in uwen ouden dagh?
Zijt ghy dat, Salomon, de grootste Vorst van allen?
Hoe komt ghy uit den troon ter aerde neêrgevallen?
Had d'Allerhooghste niet (zoo ras de tempel stont
Voltrocken) vast belooft met zijnen eigen mont,
(Toen u die glans verscheen) de hant aen 't Rijck te houden,
En dat hier Davids zoons het volck beheerschen zouden
Eeuw in eeuw uit, indien ghy 's vaders voetspoor hielt,
Of anders dat dees kerck met stadt met al vernielt
Zou worden, zoo ghy hem onteerde in zijn geboden,
Door 't innevoeren van verzierde en vreemde Goden?
Rampzalige, ghy hebt den eersten steen geleit
Tot zulck een gruwelwerck, een pest, die zich verspreit
Van tijt tot tijt in 't lant, daer Godt zijn' zetel zette.
Hoe is uw glori dus verandert in een smette!
Een ry van Koningen bestaet op dezen voet
Den Hooghsten toeverlaet t'onteeren, heel verwoet.
Wie kan den gruwelvloet, na zulck een inbreuck, stuiten?
Ick zie Jerusalem, van binnen en van buiten,
Van afgoôn onderdruckt, belegert, ja oock zelf
't Afgrijsselijcke altaer in Arons kerckgewelf
Bewieroockt; buiten 't vier voor bloetgodt Moloch smoocken,
En hoor het schateren van Baäls hof en spoocken
Zich mengen in 't geluit van 't kermende offerkint,
En trommel, en trompet, te heiloos en ontzint.
Uw geest en lichaam strijde, o Vorst, van Godt verbannen.
Damask en Edom, elck van weerzijde ingespannen,
Bestoocke uw Koningkrijck van buiten, fel en wreet.
Een derde erfvyant scheure uw' Staet (gelijck dit kleet
Aen flarden wort gescheurt,) na uwe doot inwendigh,
En voede een' burgerkrijgh, wraeckgierigh, en ellendigh,
Tot dat Jerusalem, en d'afkomst der Hebreen
Het juck van Assur voele, en diene den Chaldeen.
Ghy Koninginnen zult dit stuck oock schendigh boeten,
En al uw vaders steên en Rijcken om zien wroeten,
En trapplen met den hoef van 't nijdigh Babilon,
Tot dat het puin verstuive in d'oogen van de zon.
Indien men d'oirzaeck zoeck' van ieders plaegh byzonder;
De dertle Wellust kreegh door list de Wijsheit onder.
Wie Godt verlaet, en eert den Wellust boven Godt,
Verbeurt zijn kroon, en wort zijn vyants schimp, en spot.
Och Nathan, help die plagen
Afbidden: help ons klagen,
Zoo klagen iet kan winnen.
Hy gaet verstomt naer binnen.
O eertijts wijze Koning,
Wat onschult, wat verschooning
Kan zulck een stuck verbloemen,
Van geen Hebreeuw te noemen,
Dan met een groot afgrijzen,
Met tranen en met yzen?
De zon zal morgen schroomen
In 't Oosten op te komen.
Wat spring-aêr, welcke bronnen,
Wat beeck, wat watren konnen
U wasschen van die vlecken?
Wie zal ons schande decken?
Wien moet het hart niet krimpen,
Die 't Heidendom hoort schimpen?
Hoe haest nu d'onbesneden,
Uit d'omgelege steden,
Gezin, en mans, en vrouwen,
Om hier dien schimp 't enschouwen!
Men hoort geheele troepen
Alree van verre roepen:
De wijste Vorst van allen
Is Bäal toegevallen.
Och, och, 't is tijt gestorven.
Helaes, wy zijn bedorven.
Hoe leit de Wet deur 't voorbeelt
Van Salomon veroordeelt!
Rodomont en Isabella
Theodoor Rodenburg, Rodomont en Isabella. Amsterdam: Paulus van
						Ravesteyn, 1618.
Eerste edelman
Eerste der huyslieden
Eerste soldaat
Tweede edelman
Tweede der huyslieden
Tweede soldaat
Derde der huyslieden
Derde edelman
Derde soldaat
Vierde edelman
Vierde der huyslieden
Vierde soldaat
Afterdocht
Almont
Anzelmo
Araete
Corebe
Deugd
Gabrina
Heremyt
In Liefd' Bloeyende
Mandricard"
Medor
Oderic
Reynicheyt
Zerbyn
Stantvasticheyt
Trouwicheyt
Uyt Levender Ionst
Vrese Gods
Wandelaer
Theodoro Rodenbvrgh, eqviti et poetae, nobili ac magno.
LIttera nota tibi est: & Grammaticam bene nosti
Hoc licet insulsus Rhetor ita esse neget.
Magna Sophocleo decantas rite Cothurno.
Lugubrique gemis tristia quaeque tono.
Mollis Amor molles ex te captat sibi versus.
Durus Mars duros. Di medij medios.
Vnus es: In multis varius tamen: AEquus, Honestus,
Facundus, facilis, serius, inque Ioco.
Heroïcus nae te sacrat fataliter ensis.
Bellonae, danti pangere quod potuit.
Quod potuit. Quis enim modulatum dixerit vnum:
Et cito? quod multi non potuere diu:
Elleboro dignum si te quis judicat; illi
Dispeream, duplo ni est opus Elleboro.
I.F.P.
Singulari Virtute Prastantique doctrina Conspicuo Viro D.D.
INvide Laurato da Laurea certa Poëtae,
Et quatuor blandis jure triumphet equis.
Praemia prima refert, omni sibi debita laude;
Arte, labore, animo, moribus, ingenio.
Militiae pullos contemnit Marspiter ausus,
Victricesque refert ad sua castra manus.
Ut violae primo vernanti vere virescunt,
Rodenburgh genio sic viret Artis honos.
I fortis, Contemne Momos, Contemne Chymerae
Invida castra Deae, sic tibi tutus eris,
Te Phoebus sobolem te Delphica numina caram
Proclamant prolem, te probus omnis amat.
Qui te Rodenbvrgh stimulis proscindit iniquis,
Iure sodalitij vi tibi junctus erit.
Nescis? causa patet, quatuor quod respuit annis
Alter opus, quatuor tu ipse diebus habes.
In Rodomont tua sola viget victoria victrix;
Et tibi parta manet gloria, victor io.
Victor io compescat Avis jam garrula linguam,
Nam jacit in rapidos invida verba Notos.
Sat cito si bene sat qui scripsit, is aptior esset,
Scripsisset, sero nos Phrijges Heu sapimus.
Io. C.S.P.M.
Medor.
Roeland.
Wandelaer.
Anzelmo,
Vier Edelluyden vanden Grave Anzelmo.
Zerbyn.
Gabrina, een leelijcke oude Coppelaerster.
Almont, Ridder.
Corebe, Edelman.
Oderic.
Rodomont, Koning van Argier.
Mandricard, Koning van Tartaryen.
Doralice, geliefde van Mandricard en Rodomont.
Heremyt.
Vier Huysliens.
Stantvasticheyt.
Reynicheyt.
Afterdocht.
Araete.
Trouwicheyt.
Vrese Gods.
In Liefd' Bloeyende.
Uyt Levender Ionst.
MYN eyghen eyghenschap ontruckten my 't ghezicht,
Door toverije van het Paragonne licht:
Angelica ick meen, de Phenix aller schoonheyt,
Waer in't puyckx schoonste schoon verweendelijck ten toon leyt.
In wiens cieraetzels kleur de ziele rovingh blinckt,
Wiens straele-Hemels-kracht, de hertens neygingh dringt
Te offeren aen het autaer heurs hooge waerde,
De ziel'ge scheps'len all' van 't kreis omring der Aerde.
Ha zonn', waer toeft het licht? waer mardt de Heyl'ghe stondt,
Dat Medor 't ziel-aes treckt van heure Nectar-mond?
Nu rijst mijn Hemels licht. Ghelijck de Aerd vervreughde,
Mits Phoebus komste Medors hertens ziel verheughde
Door uw ghemoetingh.
Medor, vindt ghy zo veel zoet?
't Is heughelijcke glory dat ick u ghemoet.
Woorden zijn't, maer woorden-ziele-beelden,
Die neyginghs wezens beeldt, deur hertens azem teelden.
Doch woorden die door woorden hebben gheen vermoogh,
Om af te maelen 'tzoet 't gheen myn ghezichte toogh
Vyt't zuyverlijcke licht van uwe ooghens stralen,
Die my de zinnen niet, maer hert en ziel ontstalen.
Heer Medor 't is te hoogh.
Te hoogh en ken't niet zijn.
Die boven waerde spreeckt, die heeft pluymstrijckers schijn.
Ghy weet dat ick u lief.
Ghelijck ick u zie garen.
Angelica de sterren my recht gunstich waren,
Dat Medor is gheplaets alleen in uw ghedacht.
'k Gheloove niet dat Medor anders oock verwacht.
Ha luckighe gheboort, die d'hooghe Goon my zonnen.
De rechte liefde heeft we'erliefde oyt bevonnen.
Bevonnen heeft men oyt dat we'erliefd' liefde loont.
't Is myn gheluck nu ghy, mijn Enghel, dat betoont.
Ick achte Medor waerdt mijn weerliefd te ghenieten.
't Zijn milde stralen die uyt uw liefds-borne vlieten.
Verdiensten meent ghy.
Neen, verdienst ick't niet en acht.
Want zo ick door verdienste na we'erliefde tracht,
Zo waer uw we'erliefd' plicht.
'tIs plicht.
Och neen, mevrouwe,
Want heyligher ick moet de liefd' en we'erliefd houwen:
Wy lieven niet uytplicht, maer na de keure streckt.
Zo dat de keur in liefd de weerliefds keur verwreckt,
't We'erlieven is gheen dwangh, we'erliefde heeft gheen wetten,
Vrywillich is't waer dat wy rechte we'erliefd zetten.
Want keure is gheen plicht, ghelijck me-vrouwe ziet,
Zo is weer liefd gheen plicht.
Dat zegh ick Medor niet.
Wat meent me-Vrouwe dan?
Verdienste wil ick zegghen.
Ghenomen 't waer verdienst, waer lievers liefd dan legghen,
Verdienen die weerliefd? zo moet dan zijn ghezeyt
De lievert weerliefd treft waer hy zijn liefde leyt.
Vaeck zien wy, dat zy die ghelieft wert, niet ken lieven.
Vermits weerliefd' bestaet alleen in heur ghelieven.
Ja dat Me-vrouwe zou weerlieven all' t'ghetal
Van die heur lieven, 'k weet Me-vrouwe oord'len zal
Dat zulckx ondoenlijck waer, hoewelt hun liefd is waerdich,
Dus liefde en weerliefde moeten zijn een-aerdich.
'k wil zeggen inde keur, verdienst heeft hier gheen kracht.
Zo heeft de liefde over weer-liefd gantsch geen macht,
Gantsch geen, doch liefd beweegt.
Gelijck wy wel bemercken:
Want liefd ken metter tijt weer-liefd' in d'herten werken,
Zo wrocht uw liefd in mijn, en nimmer die uytruck.
Dits gheen verdienst.
Angelica gheluck.
Doch zo't Me-vrouw ghelieft heur hierwaers neer te zetten
Wy hand'len breder van liefds en weerliefdens wetten.
Ha verwoeste slaverny!
Die de zinnen ken verkrachten,
Dat ick door de slovery,
Mits de woelingh mijns ghedachten,
In onrust,
Vol onlust,
En een woeste toverye,
Leef in wreede tyrannye.
Rodomont waer is uw hert!
Laçy, waer myn zinnen neyghen!
All' myn eyghen is verwert,
Ick ben Doralices eyghen:
Noyt en vondt
Van liefds krachte meer betoone
Als in deze Enghel schoone.
Schoonste waerom zijt ghy wreedt?
Is het niet het grootste wonder
Dat ghy liefde loont met leet,
Ach, helaes, hoe kender onder
Uwe schoon
Sulcken hoon
Legghen, 't gheen myn hert doet knaghen,
Suffen, treuren, woedich klaeghen.
Laes! vermoghen gheen ghebe'en?
't Zuchten, knielen, en het smeken,
Kunnen niet de liefdens re'en,
Gantsch de af-keer in u breken.
Breeckt myn hert,
Door de smert,
En laet my de glory erven,
Dat uw af-keer my deed sterven.
Mandricard, Doralice.
Rodom.
Mandricard en me-Vrouw! helacy wat verdriet!
Helacy wat ellende Rodomont nu ziet!
'k Verschuyle om verspieden wat zy hier bedryven.
Doral.
Maer zoud' de liefde stadich in een wezen blyven?
't Waer liefd' te kort ghedaen.
Nochtans het wel gebeurt
Dat zy de we'erliefds uure bitterlijck betreurt,
Ja veel tijdt zien wy dat die heftichste vergaeren,
Wel vaecken eer men 't waenden we'er verscheyden waren.
Verzellinghe verveelt.
Hoe ken 't vervelen, lief?
Vermists 'tghenieten is een heymelijcke dief.
Steelt het ghenieten yets?
Ghenieten af-keer wrochte.
'k Acht het ghenieten meerder na 't ghenoten zochte.
Mandricard weet ghy niet dat men voor dezen zach,
Men mach niet 't gheen men wil, men wil niet 't gheen men mach.
't Is onz' natuurens aerdt ghestaegh daer na te haken,
Het gheen onzienlijckst' is om aen te lamnen raken,
En 'tgheen wy na onz' wenschen hebben kunnen al,
Ghemeenelijck men ziet men dat niet achten zal.
Zoudt hebben trachten niet na 't voorighe begheeren?
't Begheeren gragher is, zo 't hebben wy ontbeeren.
Niet in die trouw'lijck lieft.
't Beginnen is volmaeckt,
Maer als 't ghewenschte is na lust en wil ghesmaeckt,
Verveelt het.
Doralice 't zoet ken niet vervelen.
Het stadich smaken ken door 't zoet het zoet ontstelen.
Ick zie daer yemandt, laet ons gaen uyt zijn ghezicht.
Benevelt en bewolckt is nu myn zonne licht:
Het schijnt Mandricard is heur gunste nu deelachtich.