floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Ter zijde door de haegh, daer niemant op vermoede.
Dat Godt den koning en het koningrijck behoede.
Prins Absolon hief aen: gy zoons van Abraham,
Hanthavers van Godts recht, en Jesses braven stam,
Ick koom, van Godt gedaeght, tot voorstant van u allen
Mijn' dienst opoffren, eer de staet geraeckt te vallen.
De vader suft alree, gezwackt van ouderdom.
'k Heb 't poortgerecht gestut. mijn' hals, als een kolom,
Heeft, onder 't lastigh pack des rijx, geheele dagen
Gezweet. ick trooste 't volck, dat my zijn' noot quam klaegen.
De vleiers, die het hof om winst naer d'oogen zien,
En 't onrecht stercken, dorst mijn yver 't hof verbiên.
'k Heb weduwen geredt, de wezen en verdruckten
Geholpen op de been; griffoenen, die haer pluckten,
De nagels vry gekort: en zou men u den noot
Afmaelen, schoon de staet zeilt met een' ruimen schoot,
Een etmael kon zoo veel gevaeren niet begrijpen.
De hulck van 't gansche rijck dreight storm op storm te gijpen.
Wat hoop van beternis, daer 't hooft in deught bezwijckt,
En zelf zijn naeste bloet, den zoon, verongelijckt?
Wy hebben jaeren lang bezuurt in bittre elenden
De straf van Ammon, en dat gruwzaem zusterschenden,
Ten leste in schijn verzoent, na dien geleden hoon.
Wat heil verwacht gy? want een overspeelsters zoon
Wort dertel opgevoedt, om over lant en lieden,
Na vaders doot gezalft, tyrannigh te gebieden.
Waer heeft de koning oit de dapperheit beloont?
Vraeght dat Urias, die zich streng en eerlijck toont,
Op d'aerde slaept, en, na zijn vroome wapendaeden,
Met eenen moortbrief aen den veltheer wort verraden.
'k Ga Sauls huis voorby, eer lanckheit u vermoeit.
Hoe bloedigh heeft hy dien geslachtboom uitgeroeit,
En dreight den wortel uit te rucken, wech te houwen;
Hoewel hy d'eer genoot van Michols hant te trouwen!
Naerdien het stamhuis dan van hem geen heil verwacht,
Is 't nodigh zijnen stoel, op 's volx gemeene klaght,
Met eenen nazaet van zijn naeste bloet te kleeden.
Dit's mijn belofte aen Godt, waertoe gy wort gebeden.
Genadighste, vergeef het Joab, wiens verzoeck
Den zoon met u verzoende, eene oirzaeck van dien vloeck:
Hoe droegh Achitofel zich onder dees godtloosheit?
Hy stack zijn zegel aen die godtvergeete boosheit,
Verhief d'oproerigheit, en zetteze in haer kracht,
Brogt voort hoe hy den zoon zoo menighmael by nacht
Te Gilo had geberght, toen, van het hof verschoven,
Om zijn gerechte wraeck, hem elck ontzagh te hoven,
De wijde weerelt den verschovling viel te kleen.
Hy haelde Urias op; wat Saul had geleên,
Veel jaeren na de doot, in zijn nakomelingen,
Die, treurigh, en gehaet, al quijnende vergingen.
Hoe d'overspeelster, als een stiefmoêr, Davids zoon,
Den eerstgeboren, wil versteecken van de kroon,
En wettigheit des rijx, en over d'oude heeren,
In haeren Salomon, na Davids doot regeeren.
Hy hoorde een ieders zin. de stemmen gingen om.
Men vraeghde hooft voor hooft. zoo steigerde, zoo klom
Weerspannigheit in top, uit eenen mont besloten.
Vervloeckte Achitofel, verwate vloeckgenooten!
Wat volghde op dit besluit? hoe liep dit kluwen af?
Zy mompelden een wijl. toen sloegenze om het graf
Van vader Abraham een' ring, en voort aen 't bidden
Dat d'opperste hun recht wou zegenen. in 't midden
Stont Absolon, die zwoer zijn trou aen 't volck en 't rijck
Den stammeheeren toe, die zwoeren algelijck,
En gaven hem de hant, met een' den blancken degen.
Toen sloop ick heimlijck deur, tot stervens toe verlegen,
En koom den koning dit ontvouwen met gevaer.
Dat Godt het rijck behoede, en Godts gezalfden spaer'.
Belieft het Gode dat zijn knecht dien kelck zal proeven,
Ick sta gelaeten, wil my niet te vroegh bedroeven.
Hy kan dit keeren, hen veranderen van zin.
Gy bode, ga ten hove, en spreeck de koningin.
Heer Joab, laet de wacht de stadt en 't hof bezetten.
Voltreck de ronde, steeck bazuinen, en trompetten.
Och Absolon, hoe snel verandertge uwen zoen,
Dien kus en klanck van pais in eene krijghsklaeroen!
Lijfschutten, haest u, voort: de bloetvlagh uit den toren:
De standers op de poort. op op, men blaes den horen.
Mijn Krethen, Plethen, al de burgers in 't geweer.
De vlam slaet uit het hof: hier gelt geen veinzen meer.
Men hindre dat hier niet de weiflaers t'zamenrotten.
Ons staet dien hoogen boom van kroon en tack te knotten.
Zent flux bespieders uit naer Hebron. luister scherp
Wat nadruck volgen wil op zulck een ruw ontwerp.
THAMAR. DAVIDS BEDTGENOOTEN.
Wat klanck is dit? wat wil ons weder overkomen?
Hoe fraey heeft Absolon zijn afscheit nu genomen?
Wat gaet mijn broeder aen, dat hy dien haet verweckt!
Gewis gy wist hier van: hy had het u ontdeckt.
Betrouw ons dat niet toe. wilt dat onze eer niet vergen.
Hy had zijn zuster lief: hoe kon hy 't haer verbergen?
Zoo waerlijck als Godt leeft: dat hy ons sla en straff'.
Nu haelt hy Ammons moort en snoder uit het graf.
'k Beken de vadermoort gaet boven broederslaghten.
Wie kon zich voor den wrock des dubblen huichlaers wachten?
Och Absolon, is dit uw Hebrons Godevaert?
Dat is zijn godtsbelofte, en onderdaenige aert.
Nu wort de wet met glimp by 't Heidendom gelastert.
Zoo gaet het telckens, als godtvruchtigh zaet verbastert.
Hy volght noch vaders les, noch vaders voorbeelt na.
Wy zagen 't onweêr in den droom, maer och te spa.
Men zal door middelaers misschien zijn hart verzachten.
Wy hoopen op 't misschien dien storm niet af te wachten.
Dat onweêr is noch wijt.
het buldert voor de poort.
Te Hebron. hy hoeft tijt. men slaet zoo ras niet voort.
Gelijck een loopend vier, gestoockt van medestemmers.
Waer vint men die?
dat vraegh vry ons Jerusalemmers.
Die zien naer David om, en niet naer Absolon.
Men eert d'opgaende, en niet eene ondergaende zon.
Zou 't volck zoo reuckeloos den ouden heer vergeeten?
Dat hangt aen een, gelijck de schakels van een keten.
En zoo de keten breeckt?
dan is de maght gedeelt.
Hoe wenschelijck waer dit!
hoe wort dees scheur geheelt?
Met balssem van gena.
die heelt geen misvertrouwen.
Mijn vader is gestreng in elck zijn woort te houwen.
En oock niet min gestreng in 't straffen, zonder maet.
Waer bleeck dat?
vraegtge waer? wie eens naer Rabba gaet
Kan 't hooren, en alom in Ammons dootsche steden,
Die, wreet gerabraeckt, met hunne afgezaeghde leden,
In ysre tacken, en het gloeiend tichelvier
Verbrant, beklaeghden dat zy, d'ooreloghsbanier
Opsteeckende, zoo trots zich tegens Juda kantten.
Dat was het niet, maer eer 't mishandlen der gezanten,
Die tegens 't billijck recht der volcken, en de wet,
De wijde weerelt door natuurlijck ingezet,
Met hun gescheurde kleên, en half geschore baerden,
Van kinderofferaers, en gruwelijck veraerden,
Te rugge quamen by den koning, die hen zont.
Hy woegh de straf en 't quaet, tot dat het effen stont.
Is 't minder quaet, een zoon naer vaders hart te steecken?
Een vaders hart verschoont verkleent zijn zoons gebreken.
De vader heeft noch flus de broederslaght verschoont,
En wort dus averechts bejegent, en geloont,
Met eenen nieuwen slagh in zulck een versche wonde.
'k Verschoon het niet. dit is een lasterlijcke zonde,
Een rechte burgerkrijgh berockent tegens Godt.
De maegen steecken hier elckandre naer den strot.
Dit zwaert moort blindeling, de broeder zijnen broeder,
De vader zijnen zoon. de dochter kent geen moeder.
Hier worstelen in 't bloet de burgers tegens een.
De huizen staen gedeelt, de steden tegens steên.
De bondtgenoot ontziet verbont noch bontgenooten.
't Omleggend Heidendom komt hier op aengestooten.
Het mengt zich in 't krackeel met een gemeine stem,
En wil het heilighdom en Godts Jerusalem
Tot in den gront met zwaert en fackelen verdelgen.
Zoo David zich niet belght, de hemel zal 't zich belgen.
Ick hoor een' kreet opgaen van 't hof en hofgezin,
En ga de trap op naer de droeve koningin.
Hier komt de veltheer aen, bestuwt met krijghskornellen.
Wy zullen, aen een zy, hem eerst zien orden stellen
Op wacht, en toght, en al. de krijghsraet is belaên,
De burgery verbaest. hoe wil dit spel vergaen!
Wachtmeesters, krijgskornels, waeckt rustigh met elckanderen.
Men zal van uur tot uur de leus of 't woort veranderen,
De ketens spannen, eer het oproer t'zamenrott'.
Men sla de ronde ga, verzekre, op 't hoogh gebodt,
Op halsstraf, Davids burgh, verzie de poort en vesten
Met dubble schiltwacht. laet terstont, van vier gewesten,
De torens mannen. dat de lichte ruitery,
Den wegh naer Hebron op gespreit, de zuiderzy
In 't velt bespiede. laet de pelgrims ondervraegen
Naer tijding van dien oort, en ofze nergens laegen
Vernaemen. laet geen' mensch passeeren, eer de wacht
Zijn naem opteken', hem geley, daer hy te nacht
Vernachten zal. verdeelt u voort in alle straeten.
d'Almaghtige beschaeme al die den koning haeten.
O veltheer, hoe vervalt de kroon, en Davids rijck!
Schept moedt: Jerusalem is u een wisse wijck.
Beschimp nu nachtgezicht, en spoockery, en droomen.
Het koningklijck gezagh wil haest het oproer toomen.
Een hollend paert acht toom, noch sporen, nochte roê.
Een hollend paert loopt eerst zich zellef doot en moê.
Het smackt den heer in 't zant, dat hals en lenden kraecken.
Zoo fel niet, of de heer kan weêr te paerde raecken.
Hy voerde 't Saul en zijne afkomste uit in 't endt.
In zijne jeught: nu wort hy 't harnas ongewent.
Dat bleeck hoe hy zich liet van Ammons wrevel trotsen.
Dees jonge manschap zit in 't harnas vast, als rotsen.
Noch vaster dan de reus, de groote Filisteen?
Dat was een lijfgevecht.
Noch viel de reus te kleen.
Het zwaert van Absolon is reede al opgeheven.
Gereet voor ons, om hem den wissen slagh te geven.
Wy spelden 't onweêr vroegh uit alle omstandigheên.
Hy ging vermomt, en wist zijn opzet fraey te kleên.
Hy ging zoo niet vermomt, of vrouwen konden 't mercken.
Eer 't rijp was, kon men dit met geen getuigen stercken.
De tekens tuighden 't, had men oogen om te zien.
Het stont den vader toe hem 't klimmen te verbiên.
De zoon heeft in het endt de grijns eens afgetrocken.
Dat's beter dan geveinst, en heimelijck te wrocken.
Hoe draegen wy ons best in burgerlijck geschil?
Betrouwt u Gode en ons, en houdt u kloeck en stil.
Hoe houdt de koning zich, te blint den zoon genegen?
Geduldigh, min voor zich dan om den zoon verlegen.
Hoe sterck en krachtigh zijn de banden van natuur!
Wil hy hem keeren?
ja, maer zonder dootquetsuur.
Hem deert des jongelings. hy wijt de snoode daeden
Den valschen bloetraên, die den jongeling verraeden,
Met kracht verrucken uit de heirbaen van de deught.
Hy kent d'oploopentheit en 't hitzigh bloet der jeught,
Van schalcken lichtelijck door treken te misbruicken,
Roofvogels, vet gemest, gewoon het oogh te luicken,
Tot schade van 't gemeene, en ongelijck te voên,
Alleen uit eige baet. het averechts vermoên
Weêrspannigheit, gewelt, de wulpscheit, zich vergeeten,
Scherp uitzien, elx gebreck ten breetsten uit te meeten,
Onmaetige overdaet, pluimstrijcken, en bedrogh
Is d'eersleep, die hem volght, en voort al wat'er noch
Aen vast is. kon een prins, met zulck een stoet behangen,
Zich oit intoomen van verkeerde en slimme gangen?
Gy zeght gelijck het is. wy mompelden by wijl,
Maer kropten 't lijdzaem in. 't verandren van den stijl
Der princen kan men eer beklagen dan verhoeden.
Als Godt wil straffen dan ontbreecken hem geen roeden.
Hy treckt den zegen van verkeerden dickwijl in,
En laetze vallen in een' averechtsen zin.
De hooghste wijsheit, sterck en lieflijck in 't beleiden,
Kan boven ons begrijp de stoffen toebereiden,
Tot datze in 't ende 't wit, waerop zy mickt, beschiet.
Zoo zet uw hart gerust. wat my belangt, 'k zal niet
Verzuimen voor de stadt en 't lant en u te waecken.
Wy zullen haest met Godt dien hoeck te boven raecken,
En gaen nu voort om hoogh eens uitzien van de tin.
Mevrouwen, treet in 't hof, en sterckt de koningin.
THAMAR. DAVID. JOAB.
Heer vader, ick heb hoop mijn' broeder om te zetten,
Hem snel t'ontmoeten, zulck een jammer te beletten.
Vergunme dat ick met een ruiterbende treck',
Uw vaderlijck gemoedt hem levendigh ontdeck'.
Hy zal zijn opzet, al te bloedigh en verwaten,
Op zusters bede, haer ter liefde, vaeren laeten.
d'Aertsvader Jakob, wien 't aen omzicht niet ontbrack,
Smoorde Esaus bittren wrock, en schoof dat ongemack
Voorzichtigh van zijn' hals. een vriendelijck bejegenen
Vermurwt een steenen hart. de hemel zal het zegenen.
Mijn dochter, ick betrouw uw vredelievende aert
Zou niet eens schroomen op het punt van broeders zwaert
Met uwe bloote borst te paerde heen te rennen:
Maer die Achitofel, en zijn doortraptheit kennen,
Geloven niet dat dit verdragh te vinden staet.
Achitofel staet blanck, strafschuldigh aen verraet,
Ontvonckt het smeulend vier, en keert zich aen geen kermen,
Noch krijten, als hy zich magh by die koolen warmen.
Een minnelijck verzoeck ten minste kan niet schaên.
Raet hem Achitofel uw' voorslagh af te slaen,
Zich met beloften noch verdragh te laeten paeien?
Zoo blijft het pleit in staet.
dan zal hy luider kraeien,
Indien de vader schijnt te zwichten voor den zoon,
Die wint met zulck een' klanck terstont de halve kroon.
Belieft het u, laet ons hierop den veltheer hooren.
Trouwanten, haelt hem, dat hy afstijgh van den toren.
De tijt lijt geen vertreck. men hoort van overal
Gerucht van oproer, en dit ooreloghsgeschal
Slaet voort van stadt tot stadt. de bergen en de daelen
Geraecken op de been. verbaestheit vlieght de paelen
Des rijx met kracht voorby. alle aengegrensde steên
Van 't Heidendom zien uit, en steecken 't hooft by een.
Zy rekenen den dagh nu eens te zien geboren
Om over ons Jordaen Godts stoel en Godt te stooren:
Maer toeft, als Godt ontwaeckt zal in- en uitlantsch spoock
Voor 't licht van zijn gezicht verdwijnen, als een roock.
Daer komt de veltheer af. 't gelieve u hem te vraegen.
Mijn dochter, uw princes, getroost zich zelf te waegen
Om haeren broeder om te zetten, en zijn' haet
Te blusschen, Godt ten dienst. wy neemen 't in beraet.
Zoo gy 't geraeden vint, en nut, ick stem het mede.
Bemiddeltze 's lants rust, en is 'er hoop van vrede,
Men zal haer eeren van den rijxstroom aen d'Eufraet,
Zy schooner keeren dan de schoone dageraet
Ons aenstraelt met den dagh. laet voortgaen, zonder beiden.
De koning zeegne haer. ick zalze voort geleiden
Ter burghpoorte uit, en met een bende ruitery
Bestuwen.
Godt verleen dat uwe reis gedy'
Tot rust van 't heiligh rijck. mijn dochter, treck in vrede.
Levyten treet ons voor, en offer uwe bede
Den Godt van Abraham, of Thamars vredetoght
Den vader en den zoon noch eens verzoenen moght.
Princes, die, haeckende naer vrede,
Om vader en den zoon
Op een' gelijcken toon
Te trecken, heentreckt uit de stede,
Hoe lieflijck is uw tredt!
Waer gy de voeten zet,
Daer wassen lelien en geuren,
Een regenboogh van schoone kleuren,
En hartverquickend kruit.
Men kieze al 't edelste uit,
En vlechte een' krans om u te kranssen.
Keer zoo, datze al rondom u danssen.
Dat 's billijck. eer en prijs is waerdigh
Die 't vaderlijck palais
Herstellen wil in pais.
Ay ziet, hoe spoetze zoo wilvaerdigh,
Of zy dees jammerbron
Noch tijdigh stoppen kon,
Daer endtloos onheil uit zou vloeien,
Waerby alle onbesneden groeien,
Als hart staet tegens hart,
Geweer en vuist verwart,
Verblint, en heet op moort en schennis.
Het burgeroorlogh draeght geen kennis.
De burgerkrijgh der twalef stammen,
Om 't gruwelijck misdrijf
Aen een Levitisch wijf,
Broght Gibea in lichte vlammen,
Stont haer en 't wraeckgespan
Op hondertduizent man,
Holp Benjamins geslacht in d'asschen.
Toen moght zich in zijn tranen wasschen
Een deerlijck overschot,
Getreden, en bespot.
Dat quetste zelfs die 't velt behielen.
Wat velde een burgerzwaert al zielen!
Almaghtige, zie uit den hoogen.
Verhoe toch Josefs scha.
Van Dan tot Berseba
Spant al de strijtbre jeught haer bogen.
Veel duizent vloeckgemeen,
Geharnast tegens een',
In aentoght met gevelde speere
Hem dreigen, die, uw' naem ter eere,
Zoo veele steden won,
Alle afgoôn dempte en schon.
Verdadigh toch uw volx behoeder.
De zuster stille haeren broeder.
DAVID. TWEEDE BODE. JOAB.
Men zwaeit de veltbanier op 's burghpoorts hooge kruin,
En blaest van Hebron met de heldere bazuin
Te wapen, dat het klinckt door Davids stadt en straeten.
De wacht heeft door 't klincket den postbode ingelaeten.
Trouwanten, rept u. haelt hem daetlijck hier voor 't hof.
Daer komt hy, 't aenzicht zwart begruist van zweet en stof,
En hygende en vermoeit, kan naulijx adem scheppen.
Godt spaer' den koning. op, men moet de handen reppen.
Te wapen, heeren, op te wapen: het is tijt.
De vyant voor de poort. men wapen' zich ten strijt.
Te wapen: op, de prins treckt aen met zijn standaerden.
Hy is in aentoght, draeft vast herwaert met de paerden,
Bezet de heirbaen. sluit den draeiboom. spoet u. voort.
Ick zie den prins van daegh te Sion voor de poort.
De rijxprinces is flus naer Hebron toe getogen:
Gelijck een blixemstrael my snel voorby gevlogen,
Ten halven wege, met een' ridderlijcken troep.
Laet hooren wat'er wanckt. zegh op: hoe gaet de roep.
Zoo ras als Absolon den stammen had gezworen,
Op 't graf van Abraham, nam Arons zoon een' horen,
En zalfde 't schoone hooft in 't midden van al 't volck,
Dat hem omschaduwde, gelijck een dicke wolck.
Hy kroonde 't blonde haer met levendige straelen
Van gout en diamant. daer had gy hem zien praelen,
Gelijck een morgenzon, met eenen zwier van gunst,
Dat elck in twijfel trock of hier natuur, of kunst
De kroon spande in een' man, van boven tot beneden
Volschapen, zonder smet doorgaens aen al zijn leden.
Leef lang, leef lang, ô Prins, ô koning Absolon.
Leef lang, doorluchtste telgh. uw naem verdoof de zon
In glans en heerlijckheit. dat was 't geduurigh roepen,
't Gejuich van duizenden, gedeelt in twalef troepen.
Hier op verhief zich voort een schel bazuingeschal,
Beantwoort met een' galm van heuvel en van dal,
Die aen de starren klonck. het offer wort ontsteecken.
Men deckte tafels. geen triomf, noch vreughdeteken
Ontbracker. d'offerspijs wert rustigh opgedischt.
Men stroide in 't hondert gout en zilver. ieder vischt
En grabbelt'er. de wijn springt levendigh uit bronnen.
Geheele kudden, noch gebrade runders konnen
De menighten verzaên. men hoorde een zelve stem
In duizenden. men sloot hier op Jerusalem
Te winnen, en den zoon in vaders troon te zetten,
Eer veltheer Joab schrap, den degen quaem te wetten.
Men stelde daetelijck het voetvolck in 't vierkant,
Gewapent, eensgezint, om voort gelijckerhant
Te rucken naer de stadt. de koning met zijn paerden
Voert zelf den voortoght aen, op brullende standaerden
Van dieren. Kanaän, zoo heerlijck als 't oit was,
Zagh noit een braver jeught in 't gouden harrenas,
Al gout is 't dat' er blinckt. de weelige livreien,
De wapenrocken, elck om 't prachtighste geleien
Den nieuwen koning, die, in 't harte van dees pracht,
Op eenen zwarten muil trots uitsteeckt, als by nacht
De heldre morgenstar de starren komt te dooven,
En al wat adem schept een' schoener dagh beloven.
Recht voor hem heene praelt de groote leeusbanier
Van Juda, en 's rijx leeu straelt moedigh vlam en vier
Ten grimmige oogen uit. hy dreight zijn scherpe klaeuwen
In uwe kroon te slaen, nu Davids helden flaeuwen.
De stammen volgen hem, doch langsaem na te voet,
Elck onderscheiden door zijn wapen, en vol moedt
Om ongestuit, recht toe, uw' burgh en Salems wallen
En poorten teffens, als een springvloet, t'overvallen.
Waer reedt Achitofel?
recht achter 's konings zoon.
De stammevaders, als hanthavers van zijn kroon,
Omringden hem, gekleet in purpre staetsirocken,
Op hun strijtwagens, al van muilen voortgetrocken.
Dat gaf prins Absolon, de jonge majesteit,
Een' wonderbaeren glans en glimp van wettigheit.
Dus wort hy aengebeên met juichen, buigen, knielen,
Zoo verr' men uitzagh, daer alle oogen op hem vielen.
De rotsgalm rolde al voort, zoo wijt die rollen kon:
Godt spaer' den koning, 's rijx beschermer, Absolon.
Genadighste, waeck op: schut Josefs schande en schade.
Of breng de sleutels, op genade en ongenade,
Den erfgenaem des rijx, den jongen koning toe.
Is 't Godts gehengenis, zoo kus by tijts Godts roê.
Al 't heir spuwt vier en vlam, om Davids eer te minderen,
Haelt Saul uit het graf, het dempen van zijn kinderen,
Eischt wraeck om 't overspel, bespat met bloet en moort.
Het is al lasteringe en schennis wat men hoort.
Ga daetelijck in 't hof. verhael de koninginnen
Al wat gy hoorde, en zaeght. 't is tijt om tijt te winnen.
Zoo is 't, genadighste. dees storm eischt kort beraet.
De Kreten, Plethen schrap. de knods raeckt licht op straet.
Het graeu, de burgers zelf ontzien zich niet te mompelen
De burghpoort, en den burgh, en hofwacht t'overrompelen.
Wij mogen op geen' eedt van weifelaeren staen.
Of nootweer bieden, of in ballingschap te gaen,
Te vlughten, eer de prins de stadt koome overvallen.
Het lest waer raedtzaemst: doch verlaeten wy de wallen,
Zoo zet hy zich op stoel, ten zy het Thamar keer'.
Die hoop is uit: hier gelt geen tusschenspreecken meer:
De kans is al gewaeght. het oproer moet'er onder,
Of over. deze stadt schijnt nu een lichaem, zonder
Het eêlste deel, het hooft, dat noch wat spartlen wil.
Elck ziet naer 't zuiden uit. 't ontvonckte vier smeult stil,
Zoeckt naer ontvonckbre stof, en komt het die te vatten,
De vlam zal uitslaen, en de daecken over spatten:
Dan brengt men ydel hulp en water by der hant.
De baet- en staetzucht, wraeck, en haet, en misverstant,
En ongebondenheit hun hoofden t'zamensteecken:
Als naer een dootquetsuur een toevloet van gebreken
Des lichaems t'zamenrot, tot ergernis van 't quaet.
Zoo is 't, helaes, gestelt met onzen krancken staet.
Maer laet ons raet met Gode en 's rijx aertspriestren leven,
Eer wy besluiten, en ons op de vlught begeven.
Staffiers, vlieght heene: roept d'aertspriesters hier voor 't hof.
Laet dreigen al wat wil: 't gedy Godts naem ten lof.
Ick zworf voor Saul lang in droeve ballingschappen.
Toen was de koning jong: nu vallen hem de stappen,
In zijnen ouderdom, te zuur: een hardt gelagh.
Hoe trapt een wrevligh zoon, in uwen ouden dagh,
Den vader, in wiens hart hy plagh de kroon te spannen!
Wat baert een lantverdriet al wolven, en tyrannen!
AERTSPRIESTERS. DAVID. JOAB.
Aertspriesters
Lang leef de koning. Godt bewaere Jesses spruit.
De storm van oproer raest.
het ziet'er byster uit.
Wat sluit men?
onder Godts en Arons vollen zegen
Te vlughten uit de stadt. 't gelieve u te overweegen
Of 't niet geraeden zy dit hollend weêr den toom
Te vieren, liever dan stijfzinnigh, tegens stroom
En wint, de hulck des rijx in zulck een storm te waegen.
Wy sloten nodigh Godt en u om raet te vraegen.
Genadighste, wy staen gelaeten onder Godt,
En 's konings wijsheit, en gereet op 't hoogh gebodt
Te volgen wat tot heil des volx wort goet gevonden.
's Volx welstant is de wet, waer aen gy staet gebonden:
Maer 't is bedenckens waert of dit gevordert wort
Met voor te vlughten, eer de hooghste noot u port.
Gy hebt in uwen dienst de Krethen, en de Plethen,
De nederstadt in dwang, door 't spannen van de keten.
Uw helden, om hun deught en dapperheit ontzien,
Staen tegens duizenden, getroost hun 't hooft te biên.
Wy schuilen noch, beschut van torenrijcke muuren,
En graften, een gewelt, dat stormen kan verduuren,
En voor 't rammeien van den stormram suft noch zwicht.
Hoe zou dit schreeuwen, zoo een oorloghsman te licht
Zijn burgh en hooftstadt gaef ten rove aen wulpsche troepen!
Zy steecken u naer 't oogh met bulderen en roepen,
Doch min met hart en moedt. dit lichte kaf wil haest
Verstroien, zoo de wint, uw aêm, hier onder blaest.
De vroomen, op wier trouw een vorst zich magh verlaeten,
Staen vast, en pal, een man zoo goet als tien soldaeten.
Men zifte weifelaers en trouweloozen uit:
Want los Godts heilighdom, de bontkist, tot een buit
Te schencken; liever ons gewijde en heilige orden,
In 't blancke harrenas, het zwaert op zy te gorden,
De Godtskist met triomfe en juichende geschal
Rondom gevoert, ten schimp des oproers, op de wal.
Dat u de hemel loon', voor uwe oprechte trouwe,
Gebleecken t'onswaert, in het nijpen van dien rouwe.
Eerwaerdighsten, betrouwt wy weegen d'eer van Godt
En u veel zwaerder dan geluck van aertsch genot,
Den scepter en de kroon, ons toegekeurt van boven.
Is hier geen middel om dien rijxgloet uit te doven,
Door tusschenspreecken, en belofte, en kloeck beleit?
Dees rijxkoorts heeft zich reede in 't hart des rijx gespreit.
Wy zien geen middelen dien brant zoo dra te koelen.
Het krancke lichaem van den staet, benaeut aen 't woelen,
En flaeu van krachten, geeft den staetarts noch te raên
Of 't maghtigh zy dien stoot en aenval uit te staen.
Wy hebben niettemin, of Godt ons troost gewaerdight,
Ons dochter Thamar, op haer aenstaen, afgevaerdight,
En wachten tijding, zoo misschien die eedle ziel
Door licht betrouwen niet in broeders ongunst viel.