floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
En dat zou me spyten, ik ben daar te deugdzaam toe, en te vroom.
Vaarwel dan.
O selleweeken! dit werkje gelykt wel een droom!
De Drommel noch toe! Ryk Janssen, zo wel als myn persoonaadje,
Hebben flus geen kleintje zonder onze Waard gerekent! Koeraadje!
Hy wou zyn Dochter aan geen Steeman geeven, en niet te min
Zou het nou licht kunnen gebeuren dat hy ’er een kreeg, tegens zyn
							zin!
Ik hoopte met Roosje te trouwen: maar ver van dat te doen gelukken,
Leg ik zo haast geen knoop, of een ander rukt die aan stukken.
Dit is myn darde Medevryer: doch naar ik my vind gesteld,
Word ik min door jaloezy van hem, als van die twee Boeren, gekwelt.
Daar schiet me iets goeds in! Ze vertrouwen ’er heel en allen
Op my: kan ik het na myn zin draaijen, zal ik de bot wel gallen.
Ik zal myn werk gaan afdoen, en zien hoe ik het met hen stellen kan.
Ik zou een domme Dief zyn, kreeg ik ’er geen Kuit, of Haring van.
PELGROM, RITSAART. Ieder van een byzondre kant.
Veel eer zou men een Mensch vinden, als een Boer die men zoekt te
							spreeken!
Maar, welk eene beweging van Ritsaart! Wat mag hem ontbreeken?
RITSAART, omzoekende.
Och, waar is ze daar gebleeven, of versteeken in een hoek?
RITSAART.
Haar, die ’k zoek.
Wie zoekje?
Ik zoek....
Ik zoek, ik zoek, ik zoek.
’t Is noch pas twee of drie jaar verleên dat je wat op de billen
Gezocht zout hebben, met zulke spoorelooze grillen.
Maar nou je wat groot begind te worden, en dat je de sleutel van
Jouw broek schynd te draagen, verlies je ’t ontzag, en steurt je nergens
							an.
Waarom ga je niet in jouw kamer aan ’t Syfferen, en Schryven?
Waarom laatje die Tekening onvolmaakt, op jouw taaffel leggen blyven?
Waarom leesje niet de eene of de and’re Historie? Wat meen je al,
Dat’er met dit rinkelrooijen eindelyk van jou worden zal?
Ik heb volle magt, en last van jouw Papa om zo te spreeken.
Waar brengje jouw tyd meê deur? Ik meen by den elleweeken
Borsje, dat het geen kleintje op een kyven zal gaan
Als hy flus thuis komt, en ziet dat je niet met al hebt gedaan!
Och, myn lieve Pelgrom, je zietme voor jouw voeten leggen!
Nou, nou, rys op. Ik zal hem niets van al jouw boeverankjens zeggen.
Och, dat is het niet dat my in wanhoop brengt, ô neen!
Wat dan? Wil je iemand van jouw Kameraats gaan bezoeken? ga, ga heen.
Ik zal ’t niet verklikken.
Myn lieve Pelgrom, dat ’s niet met allen.
Heb je geld van doen? Ik heb niet veel, maar jou te gevallen....
Och Pelgrom, je ziet niet in de grond van myn hart!
Heeft je iemand eenige spyt aangedaan, dat je licht’lyk smart?
Ik ben my zelve niet!
Heeft jouw Mama je ook weer bekeeven?
Je zegt niets van ’t geen my oorzaak tot myne ontroeringe heeft
							gegeeven.
O, zeg het dan zelf: Want ik ben nou heel en al uit gestudeert!
Och Pelgrom!
Ik zie....
Wat zie je, dat je deerd?
Ik zie, zeg ik....
PELGROM, RITSAART, ROOSJE.
Ho, ho, hy heeft, by myn keel, geen drek in zyne oogen!
Ik zie, ik zie, ik zie. ben ik slechts niet bedroogen,
Dat ik ook al te veel zie!
Och Pelgrom! ik bid dat je me niet verlaat!
RITSAART, tegens Roosje, en Pelgrom.
Roosje! Pelgrom, zeg ik.... Roosje!
ROOSJE.
Je praat
Zo koddig, dat ik het niet versta.
Och, ik ben verlooren
Pelgrom, indien....
Wel nou Pelgrom, Pelgrom, wat is ’er? Laat hooren.
Ik ben verlooren, zeg ik, indien je me niet helpt!
,, Och! die onnozele schaapen! ’t schynt of heur de liefde
							overstelpt,
,, Zonder dat ze weeten hoe, of waar dat ze moeten beginnen.
,, Ik heb waarachtig meêly met ’er! Maar ik moet met bedaarde zinnen
,, Eens zien hoe dit afloopen zal!
Zeg dan rasjes Sinjeur
Ritsert, wat wouje van me hebben? Spreek of ik loop deur.
Ik wou dat je hier een weinig bleeft staan.
Dat is niet van nooden.
Ik moet by jouw Mama gaen, die heit me flus al ontbooden.
Ik bid je blyf een ogenblik byme.
Houwje rust, raek me niet an
Sinjeur Ritsaert.
Ik hebje iets te zeggen: wilje me niet hooren dan?
Ik zel men Vaertje roepen. Vaertje!
Ach Roosje! Wat wil je maaken?
Ik bidje roep niet, ik zalje liever niet aanraaken.
Maar laat myne oogen toe te beschouwen dat schoone gelaat.
Wel haestje dan.
Zoete Roosje, hoe komt het dat je my zo haat?
Wie ik? Wie zeid dat? Ik haet je niet.
Myn schoone Roosje, myn leeven.
Zulje ’t ook kwaalyk neemen dat ik je een kusje mag geeven?
Vaertje?
Ik bidje roep toch niet: zie daar ik houw me rust.
Zeg Roosje, wilje wat konfyt hebben?
Hebje ook lust
Tot suik’re orreten met kapittelstokken?
Of lange Rozynen
Met Amandelen!
Of wilje een flesje van onze Frontignac wynen?
Wilje een Sinaas appel.
Wat wilje dan dat ik je verëeren zal?
Doe my die vriendschap en zeg hetme.
Roosje, het stof van jouw ryglyf is niet mooi, wil ik je een zy stofje
							langen
Met bloemen?
Vaertje wil niet dat ik van iemand iets zel ontfangen.
Hy zal niet weeten van wie het komt, ik zal ’t je door myn Mama
Doen verëeren. Wilje’t dan wel hebben? He? wat zegje?
Zul je me dan ook lief hebben?
Met al je hart, zeg Roosje?
Zulje dan flus met me na strand wand’len, zeg myn troosje?
Ach! wil je me dan in de uiterste wanhoop zien?
Zulje me dan niet toestaan, Roosje, dat ik je hand eens kussen mag?
Begeerje dan myn dood liever, als my die gunst te laaten verwerven?
Ik begeer niet dat je om mynent wil, zelt gaen leggen sterven.
RITSAART, haar hand kussende.
Ach myn waarde Roosje!
Kyk, ik laet ’et jou toe: maer loof me vry,
Dat ik ’et jouw Broer eweigert heb, in hy praeten alzo mooi als jy.
Koeraadje? Dit gaat uit de kunst! je hebt zo maar voort te vaaren!
Seldreweeken myn jong Heerschopje, hoe minlyk weet jy ’t te klaaren!
Hoe ontydig steur je me!
Ik heb recht dat ik je bestraf.
En je weet wel, sints dat jouw Vader my ’t opzicht over jou gaf,
Dat dit geene exemp’len zyn, van die hooggeleerde
En wyze Filosoof, die jou tot noch toe in Stad instrueerde.
En jy lief koozend Troetel-Lammetje, die jou de handen kussen laat;
Wie leerd jou die hoofsche kunsjes? me dunkt dat jy ze al vry wel
							verstaat.
Ik bidje, bekyf my, zo veel ’t je lust; je meugt je toornig toonen:
Maar ’k verzoek dat jouw gramschap Roosje wil verschoonen.
Ik wil het heur zeggen! Zie al die looze lief koozery!...
Ik zal ’t niet lyen, zeg ik: want wat gezag dat je ook over my,
Door Papaas last, meend te hebben, het zal je berouwen,
Zo je haar een kwaat woord geeft.
Ai, wil je rust houwen
Sinjeur Ritsert! Pelgrom, ik bidje versteur je niet meer.
Ik loop zo dryvens by zen Mama.
RITSAART, PELGROM.
Wel nu, jy wint het hier weer.
Ze is weg. Maar ’t zal weinig baaten meug je wel weeten:
Want ondanks al jouw voorzorg, en oppassen, zonder te vergeeten
De dreigementen van myn Papa, voor wien ik groote achtinge heb,
Zal ik haar beminnen, dienen, en aanbidden zo lang ik aassem schep.
Hoe nou toe! wat ’s dit te zeggen? zo stout tegens my te spreeken?
’t Is waar. Ik heb ongelyk Pelgrom, ik beken myn’ gebreeken,
En verander van toon; u biddende om alles wat u ooit
Het naaste aan ’t hart gelegen heeft: voor eerst, dat je nooit
Iets van deeze zaak, aan myn Papa wilt openbaaren;
En voor het tweede, Pelgrom, dat jy, die in myn’ jonge jaaren
Zo veel moeite met my gehad hebt, op een ogenblik niet verspilt*
De vrugt van al die zorg; maar dat je me in myn’ liefde dienen wilt.
,, Waaragtig, ik kryg deernis met hem, en myn meelyen komt weer
							boven!
,, Wie Droes zou zulks van dat jonge knaapje hebben durven gelooven?
,, Daar het zo weinig tyd verleen is, dat ik hem noch wat
,, Kwips, kwips heb gegeeven. Nou zie ik tot myn’ verwondering, dat
,, De Liefde ’t verstand haast doet rypen in jonge Aankomelingen!
,, Welk een’ redeneering! Welke driften! Ja wel ’k zou schier uit myn vel
							springen!
,, Want ik voel dat dit Schelmpje my ook gaande maakt,
Myn lieve Pelgrom, helpme, of ik doorsteek my zelf uit
							mistroostigheid!
,, Ik kan ’er niet meer tegen, de traanen bigg’len uit myne oogen!
Indien je my ooit lief had of met my waart bewoogen....
,, Och! ik kan niet meer! ,, Sta op.
Zulje gevoelig zyn van myn’ pyn?
En zulje me in myne liefde behulpzaam zyn?
Dat ik in ’t eind’ gelukkiglyk van Roosje mag zegepraalen?
Ja, zeg ik, sta maar op.
Hoe zal ik je die groote dienst betaalen.
,, Zie daar! Al was ’t myn eige natuurlyke Zoon, zou ik geen meer
,, Liefde voor hem kunnen hebben! och hoe menigen keer
,, Heb ik hem wel op deeze myne ouwe armen gedragen!
Zulje wel onthouwen wat je me daar belooft?
Wat meugje me al vraagen?
Vertrouw je op my! Maar hier ’s geen tyd te verliezen: want
Jouw Monfreer is ten minsten alzo verdolt, of starker in minnebrand
Op Roosje ontsteeken als jy: ’k heb hem ook moeten belooven
Te helpen. Hoe zal ik ’t stellen om dit hoekje te boven
Te zeilen, zonder dat ik hem versteur? want hy is licht geraakt.
Hoor je moet hem voorkomen, eer dat hy Roosje schaakt.
Maar ik zie daar iemand komen: pas op te zeven uuren
Haar te wachten... Hy luistert hem iets in ’t oor.
Zul je niet meê gaan om ’t werk te helpen bestuuren?
Neen, ik zal hier blyven, om daar na alle ding weer te recht
Te helpen. Ga maar heen, zeg ik: waar wachtje na? Benje slecht?
Ik heb niet mis gezien, ’t is juist de gepretendeerde
Toekomende Huishoudster van jou Broer zo hy ze slechts begeerde.
VREDEGOND, RITSAART, PELGROM.
VREDEGOND.
Heer Ritsaart hebje uw Freer Barnhart hier ook gezien?
Ja ik Mejufvrouw, ’t is noch niet lange verleen, en indien
Ik me niet bedrieg, is hy de weg naar ’t Sparrebosje, ingeslagen.
Je bedriegtje wel louter: want hy ’s deezen ochtent gaan jaagen.
Ik bedrieg me niet: ’t was hem zelf, zonder eenige twyffeling.
Hy heeft my evenwel flus gezegt dat hy uit jaagen ging.
Hy had uw belast my zulks te zeggen, zo gy het wilt bekennen.
Mejufvrouw, ’k geloof dat hy, noch wy van de eerste leugen niet geborsten
							bennen.
Dat kon wel waar zyn. Maar Pelgrom hoor eens. Mynheer, met uw verlof.
Dat ik hem een woordje alleenig spreek, neem ’t my niet kwalyk of.
In geenen deele Mejufvrouw, ik ga: Pelgrom, ik zal die zaaken
Dan zo bestellen.
Doe zo, ik zal ’t met de rest wel maaken.
Mejufvrouw, uw gehoorzaamste Dienaar.
Ik komje aanstonds weer by.
VREDEGOND, PELGROM.
Wel nu, Pelgrom, biegt eens recht op, we zyn hier alleen, en vry.
Ik zie, en bespeur hier zo al verscheidene vreemde dingen,
Die uw niet onbekend zyn; of,
Daar gy zelf licht’lyk de eenigste Bestuurder van bent;*
Ten minsten heeft hy reden om zulks te gelooven die uw grond kend
Heer Barnhart, zei je, is deeze morgenstond uit jaagen
Gegaan: maar maakje niet moeijelyk, en antwoord op myn vraagen:
Ik heb hem noch straks hier met uw zien praaten; dit ’s immers dan
Zo groven leugen, dat men die voelen en tasten kan.
Iemand die met misvertrouwen, en minnenyd is bezeten,
Behoeft niet veel tyds om te ontdekken, alles wat hy wil weeten.
De Drommel moetme haalen Jufvrouw, zo ik een enkel woord
Kan bevatten van alles wat ik daar van jou heb gehoord.
VREDEGOND, hem een stuk geld geevende.
Zie daar. Dit geloof ik, zal uw myn’ mening beter doen begrypen.
Waaragtig, dit opend het verstand, en doet de zinnen slypen!
Wilje me een dienst doen?
Met al myn hart.
En zonder dat je ’t overbrieft?
Je hebt maar te spreeken. Ben je ook op Roosje verlieft?
Hoe? ik op Roosje?
Wel waarom niet? Waar dat zo groote zonde?
Want kyk, Roosje is hier de landziekte drie mylen in ’t ronde.
Dat is te zeggen dat myn Bruigom op haar verzot is?
Net geraên.
Het komt my niet vreemd voor, zyne onstandvastigheid te verstaan.
Maar ik geloof dat gy, zo wel als ik, zult kunnen bevroeden
Dat myne eer niet toelaat ons huuwelyk, tegens vermoeden
Dus lang uitgesteld, zonder eenige wettige reên,
Nu eindelyk te zien verniettigen? Neen, ô neen!
Al was Barnhart my onverschillend, al kon ik hem verachten:
(Want hy is niet waardig anders te staan in myne gedachten,)
Ja, al was het dat ik hem haattede, zou doch myn’ drift om zyne Vrouw
Te worden, niet minder zyn: door dien ’t gerucht van onze trouw
In Stad, en hier verbreid, my belet voor al myn leeven
Om my ooit, met een ander, dan hem in ’t huuw’lyk te begeeven.
Dat is gezegt: je wilt hem hebben, ’t ga dan ook zo ’t wil?
Of in een Klooster gaan, en leeven daar gerust en stil.
Gerust in een Klooster? Ja Jufvrouw dat moest alzo weezen
O, hadje de Saamenspraaken van Erasmus eens geleezen
Wegens het Kloosterleeven, en voornaamentlyk die tusschen Katryn
En haar Vryer, je zoud niet lang in dat wanhoopend voorneemen zyn.
Dit zoete lieve Meisje, dat niet luisterde na de raad van Ouders, noch
							Vrinden
Meende in ’t Klooster alle vreugd, en een hemel op aarde te vinden
Maar toen ze de Kap over de Tuin hing, was ze van een heel ander
							verstand.
Wel, bedenk dan wat we doen zullen eer Barnharts brand
Tot Roosje, en zyne koelheid voor my komt te vergrooten.
Hoor. Zo ik maaken kon dat jouw huuw’lyk noch van daag wierd
							geslooten.
Wat zouje me geven?
Meer als jezelf lichtelyk raad.
Wel luister: Maak dat je zonder tyd verlies daat’lyk heene gaat....
Kees Pier, komt van ter zyden op het Toneel.
Maar daar speeld de Drommel meê, dat men niet een woord mag spreeken,
Of men word ten eersten gesteurd; ,, doch ik zal me haast wreeken’’.
Mejufrouw, met uw verlof, dat ik die Boer een enkel woord
Mag zeggen, op dat hy myn voorneem, en onze redeneering niet hoord.
PELGROM, KEES PIER, VREDEGOND, ter zyden.
Kees, je komt recht van pas; houje daar slechts verborgen
Voor een ogenblik, ik zal voor jou zorgen,
En kom zo daat’lyk weer by je om je te zeggen hoe je ’t maakt
Pelgrom, luistert Kees Pier iets in ’t Oor.
Dat je op een gemakkelyke wys aan..... ,, honderd stokslagen
							geraakt.’’
Wat dunkje Mejufvrouw? die Boer durft ook na Roosje vryen.
Een schoone eer voor Barnhart!
Gaan we wat meer ter zyen
Op dat dien lompe vlegel ons niets beluistert
KEES PIER, ter zyden.
Ik bin zo groen
By den eldrementen, dat ik borst om te weeten hoe ’et gedoen
Van Roosje al staet, in wat men Heer Pelgroms sellokwentie
Veurkuuren uit erécht zél hebben in deuze konkonrentie!
Hy heit belooft heur te zeggen, dat ik zo samereus as de Droes
Op ’er bin. Seldre kwast! waerom heb ik ook niet ien beter roes
Ezoopen, in mongt an mongt an heur zelf myn infektie
Zo te kennen egeeven mit ien Rederykers konnektie?
Gien Bo zo goed als de Man zelf, zei ereis ien zeker geest.
Maer gut! dat ik ereis by de Duivel te biegt waer eweest?
Luk raek, kedaer, daer binnen mier Vrouwen as Kerken.
Die alle gaten ook stoppen wou, zou ’em zelf wél dood wérken.
Zo ’t immers doenlyk is, Jufvrouw, maak dat jouw Papa
Van alles onderricht word.
Ik zal myn best doen. Nu ik ga.
Vergeet niet uw voorneem aan Roosje, in vertrouwen te zeggen,
Ik zal straks by haar gaan, om ’t werk in banden te leggen.
Terwyl ik voor haar werk, moet ze ook voor u wat doen.
Verlies geen tyd, ik zal me van myn kant, ook op ’t beste spoên.
PELGROM, KEES PIER.
Wel nou Kees, wat beloofje me voor Bodenbrood?
KEES PIER.
O, Seldreweeken!
Je most me ierst zeggen waer veur, ik hou niet van lang preeken.
Neen, ik wil eerst weeten wat je me veur dees goê maar, geeven zult.
O Seldrement! speul zo niet de Jan Pottagies muts mit men geduld!
Zeg ’et mit ’er vaert.
Je moest me al bidden, en heel mooi praaten.
ô Krement! brus heen. Wil je ’t niet zeggen je meugen ’et laeten.
Dan zulje ’t niet weeten.
Rond uit, ik hou niet van al die fikfakkery.
Ik loop liever iens sloegs nae ’er Vaer, zongder zo veul sarmeny,
In vraegen ’er zo iens sloegs ten hylik
Je zoud alles bederven.
Dat is niet ien brui. ’t Is lykeveul wat veur ien dood we sterven.
Kom, kom, Kees, ’k heb meêly met je.
Wel nou, zeg dan zonder verleg
Wat antwoord dat je hebben, in daar meê, op inne weg.
Wel luister dan, zonder my in men verhaal te steuren.
Dat scheeld ons niet, wy wandelen byget mit ope deuren.
Hoor toe dan. Ik heb Roosjes Vaar met oordeel en verstand
Wegens jouw zaak gesondeert, om te weeten hoe na by land:
Hy wist me in ’t eerst, heel veel zwaarigheden te openbaaren;
Maar ’k heb zo veel gedaan dat hy zich eind’lyk heeft moeten
							verklaaren.
En na verscheidene eertytels die hy zo by de tast
Jou wist toe te voegen, als van Rekel, Hangebast,
Plompen Boer, grove vlegel, dronke beest en diergelyken,
Die ik om jou eers wille verby ga, heeft hy my doen blyken
En gezwooren dat hy zyn Dochter veel eer verwurgen zou,
Als toe te laaten dat zy ooit of ooit wierd jouw Vrouw.
Is dit deuze goeije tyding, die je myn deed hoopen?
Seldrement! laet’em met zen Dochter aen de Galg loopen!
Wat bruid me heur? Daer kommen zo goeije Schepen an,
As ’er of vaeren. Heit hy geld, ien aer eet ’er niet van.
Krygen we deuze niet, krygen we ien aere, inne licht al zo fraeijen.
Hadieu Pelgrom, tut weerziens. Het rad zel wel ereis draeijen.
Wat is ’er ook an ien Meid of tien elegen, by den eldrement?
Ho, ho, Kees Pier, me dunkt dat je al vry haastig op jouw Paardje
							bent.
Zo doen ik.
Zo wilje de rest niet weeten.
Wel wat zou ’t toch weezen?
De zaak is zo kwaad niet als jy wel schynt te vreezen.
Myn gewoonte is dat ik ’t beste brokje tot op ’t lest bespaar.
O, zeg het dan haestig.
Roosje, niet tegenstaande ’t besluit van heur Vaar,
Begeerd met niemand, wie ’t ook is, als met jouw persoon te trouwen,
Al zou ze ’er ook al haar leeven in de maagdelyke staat moeten
							houwen.
Op jouw mannen waerheid?
Veurzeker! geloof me, ik vertelje geen droom.
En tot bewys, zo je te zeven uuren by die hooge Abeele boom
Wilt komen, je zult haar daar vinden, om jou heur liefde te
							ontdekken.
Krement, ik zel ’er kommen; maer men most ook niet met me gekken!
Neen; maar je moest zo wat anders gekleed zyn.
Dat waer gien fatsoen,
De Duiker, neen! Ik zel byget men Zundags pak aen doen.
Dat is ’t niet dat ze begeerd: want al schoon het te zeven uuren
Wat donker is, vreest ze of iemand van de Buuren
Haar by jou verspieden mogt, en daarom heeft ze verzocht
Dat je jou als een Boerin woud kleeden.
Krement, dat heit ze wel bedocht!
Ik zel heur raed volgen
Je moest ’er snedig op passen.
Niet laater als te zeven uuren.
Ik zel dat Varken wel wasschen.
O bloemerharten! Wat zal ik, zonder dat men’t denkt, van deeze dag
Al opschudding onder Medevryers maaken! maar dat ga zo ’et mag.
Daar scheeld niets aan als my van noch een Minnemakker te wreeken:
Hy moet het gevoelen hier ook van hebben, of het zal my aan de magt
							ontbreeken!
Waar vind ik hem nou best? Ik geloof voorzeker en gewis
Dat hy me ook loopt zoeken, zo verzot als hy op Roosje is.
O Teeuwisje! Teeuwisje! het zal heel weinig baaten
Dat je de Neef van onze Schout bent, om je ongestraft te laaten.
Ik zal je ook doen zien en gevoelen, na der zaaken rechten eisch,
Dat men my niet moet neemen voor een Makelaar van warm vleisch.
PELGROM, TEEUWIS.
Kom lustig, Teeuwis maat, je moet hier niet opsloffen:
Want kwamje een ogenblik te laat, je zoud ’er voor boffen.
Den avond vald, en aan de scheemerende duisternis
Te oordeelen, geloof ik, dat het niet ver van zeven uuren is.
Loop al je best, onthouw je by die hooge Abeele boom, zonder vreezen.
Ik verzekerje dat Roosje daar, een weinig voor, of een ogenblik na jou,
							zal weezen.
Gut, Sinjeur Pelgrom! Hoe zel ik vergelden al jouw zorg en vlyt?
’t Werk moet, eer de Maan opkomt, beschikt zyn; spil voor al geen
							tyd:
Ze begeerd jou te spreeken, om alles met jou zelf te overleggen;
Ze zal je met drie woorden, meer als ik met honderd kunnen zeggen.
Seldrement, noch toe, Sinjeur Pelgrom, wat al pleziers!
Krement, zo ik’er kryg, we zellen drinken as Tempeliers!
Wel, dan als dan. Loop jy maar heen, ter plaatse voorschreeven.
Ik heb myn dan maer ienssloegs daer heen te begeeven?
Wel ja. Of wacht tot dat het een kleen weinigje donkerer word.
Zo mag ik ierst wel ereis loopen drinken?
Ja; maar maak ’et kort.
Ik zal midd’ler wyl Roosje zeggen dat ze jou daar zal vinden.
Hadieu, Sinjeur Pelgrom, hadieu, trouwste van al myn Vrinden.
Wat, zo ziet! Dit gaat alles uit de kunst, en na myn wensch!
Daar zie ik Ryk Janssen aan zyn deur, geen mensch
Had me op deez’ stond, zo van pas in de mond kunnen loopen!
Ik moet hem wat van zynent aftrekken, en hem een ol verkoopen,
Om Ritsert tyd te geeven dat hy Roosje, eerme iets komt te
							vermoen.....
RYK JANSSEN, PELGROM.
Wel Pelgrom, heb ik jou daer?
Ik zocht je.
Wel wat is ’er weêr te doen?
Wat heb je me te zeggen?
Ik moet je over iets gewigtigs spreeken.
Wel nou, ik luister vast toe. ,,Wat mag hier achter steeken.”
Laat ons wat van jou deur afgaan, om reden die’k je zeggen zal.
Maer waerom dat? We binnen hier ommers allien, is ’t van ’t mal?
Als men zo dicht by zen huis is, komt het vaak te gebeuren
Dat de huis’lyke zaaken onze aandacht en opmerking versteuren.
Men luisterd niet na ’t geen men ons zegt, ’t verstand word dom.
Zo een Vrouw op iemand kyft, men wil weeten waarom.
Zo iemand in of uitgaat, men wil aanstonds weeten
Wie dat het is, waar van daan, of hoe ze zyn geheeten.
Indien men een kind hoord kryten, men is ten eersten ontsteld,
Ja ’t geblaf van een hond, schynd dat ons met ongerustheid kweld.
En door dien een zaak van belang, die ik je wil vertrouwen,
Vereischt om jou in een gestaadige opmerking te houwen,
Zo.... maar we zyn nou ver genoeg van jouwent en hier heel wel.
Ik loof waeragtig dat hier ien Berg van ien Muis in de kraam kommen
							zel!
Voor eerst moetje weeten dat ik nooit iets zeg of doe, zonder reden.
Wel nou, laet hooren.
Om dan tot het begin te treeden
Zal ik je voor af zeggen, dat al schoon je op een schotse manier
My jouw Dochter geweigerd hebt, dat ik daarom niet een zier
Te minder belang neem in alles wat jou mag raaken.
Waer of dit belanden zel, mit zulken Veurspul te maeken!
Dierhalven, bemerkt hebbende dat ’er vry wat familjariteit
Tusschen Teeuwis en jou Dochter was, heb ik, onder ons gezeid,
Heurlui stilletjes verspied, en eindelyk zo veel vernomen
Dat ze van avond te zeven uuren by malkander zullen komen.
Van avond te te zeuven uuren, by mekaer?
Ja. Maar ’k denk in alle eer en deugd.
Wat zegje? in alle eer en deugd? het mogt dat jy niet zeggen meugt!
Wel, waarom? ’t is hach’lyk maar om een eerlyke konverzaatsie.
Konferzaetsie mit Teeuwis? Jae wel wat voel ik ien temtaetsie?*
Konfersaetsie mit Teeuwis? Is het hiel en al van ’t jok?
Verliezen we gien tyd. Kom, kom, ien stok, ien stok!
O zeg me de plaets maer!
Die zou ik je liefst niet zeggen,
Voor dat je me belooft hebt, je handen niet te leggen
Aan jouw Dochter, en de voorschreeve stok niet te gebruiken, als
Op de huid van Teeuwis.
Jae, jae, ik belooft je, of de Droes is vals.
Zo eenige oorvygen voor jouw Dochter, zouwen ’er wel oppassen.
Laet myn begaen, en zeg me waer ik’er best zel verrassen.
Onder die gindsche hooge Abeele boom. Ik kan je ze nou,
Om dat het wat donker is, van hier niet toonen; maar ik vertrouw
Dat wy ze zekerlyk hier voorby zullen zien komen, en hooren.
Maar zacht! wees stil, daar ’s iemand. Luister met bei jouw ooren,
En blyf daar een weinig ter zyen, in dat hoekje, tot dat
Ik weer by je kom, om je te waarschuwen, hoe, en wat
Je zult moeten doen, om ’er zaamen te betrappen;
Maar houwje voor alle ding stil, op dat ze ons niet ontsnappen.
PELGROM, TEEUWIS, RYK JANSSEN in zyn schuilhoek.
PELGROM, zachtjens.
Ben jy het Teeuwis?
TEEUWIS, ook zachjens.
Wel zou ik niet? Neen by den eldrement,
Daer ik men woord geef, bin ik al ien sakker eerste Vent!
Maer hebje Roosje esprooken?
Wel, duidelyk: hoor dit is ’er begeeren,
Dat je eerlyk te werk gaat, of ze zou straks weerom keeren.
Laet Joris slechts begaen.
’t Is jouw tyd, loop al je best voort!
’t Is Teeuwis. Je ziet wel, dit gaat alles in ordre, zo ’t behoord,
De Vryer gaat voor af, om de Lieftste op de rendevoes te wachten.
Jae, maer myn Dochter komt niet.
O, meenje ook dat ze zo zal jagten?
Je bent te heet gebaakert, je hebt geen geduld:
Houw je maar stil in jouw schuilplaats, ik verzekerje, je zult
Haar wel haast zien komen.
Maer je moest me gien knollen,
Veur lamoenen verkoopen!
Wel, ik vertelje geen grollen.
Toef slechts een ogenblik. Maar ’k hoor iemand!
PELGROM, RYK JANSSEN, KEES PIER, In Boerinne kleeding, na de bestemde
						plaats gaande.
Ze is ’et zelf! ô ja, zy is ’t!
Zonder twyffel; zie je nou wel dat ik me niet heb vergist?
Volg haar nou stilletjens na, zonder geraas, ga op jouw toonen.
Slaat ’er lustig op: pas voor al Teeuwis niet te verschoonen,
En laat niet na, dat je ’t Wild weêrom dit heene jaagd.
Ik zel zo doen.
Sa lustig! Ik moetme gereed houwen, om ’er als lui van fatzoen,
In ’t voorby gaan te regaleeren, dat ze ’t alle bei voelen.
’t Oog in ’t Zeil. Voet by ’t Stuk. Hoe wil ik myn moed nou koelen,
En roskammen ’er als het beste Paard van ’s Meesters stal!
Maar zo ik me niet bedrieg begind de Tragedie daar al;
’k Hoor schreeuwen, ’k hoor loopen, na jaagen en kryten!
TEEUWIS, PELGROM.
O myn! ô myn! ô myn!