floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
’k Zie de ongeneugt die uit uwe oogen is te leezen,
My klaarlyk mélden ’t geen myn archwaan my doet vreezen;
Ik mérk genoeg hoe zeer myn byzyn u verveelt.
En dat uw hart op een heel and’re liefde speelt;
Gy wénscht u reeds van my, én myn gezigt ontslagen.
Indien uw byzyn my verdroot, óf kon mishaagen,
’k Weet niemand, Roeland, die aan my belétten zou
Uw oog te ontwyken, én van hier te gaan.
Mevrouw
Ay wil my uw gezigt, zo schielyk niet ontrékken;
’t Is ’t eenigst dat my nóch voor zoetheid kan verstrékken.
Hoe ongelukkig me uw’ bekoorlykhéden zyn,
Helaas! zie ik ze niet ’t is my nóch grooter pyn.
Want schoon ik hoopeloos, u volgende, zal leeven,
Schoon gy me nooit uw’ hand nóch wédermin zult geeven,
En dat ik u steeds onmêdoogende zal zien,
My zal vermindering in myn’ élénd’ geschiên.
Uw’ oog te missen is het wreedst van al myn lyden.
Ach! waarom kan ik u niet als voor deezen myden!
Waar toe te myden een die u zo zeer bezind?
Die u aanbid, én eert?
Waar toe my zo bemind?
Ach! Roeland, zulk een héld die alles ziet geboogen,
Heeft mét zo trouw een min niet als te veel vermoogen.
O hemel! óf my wél dit heil gebeuren zou
Ach! is ’t om my dat ik u zuchten hoor, mevrouw?
Ik zég u reeds te veel, wil my niet vérder vérgen
Bemind ge my?
Helaas! ik kan ’t niet meer verbérgen;
Ach! Roeland, ’k geef my op aan uw’ standvastigheid.
Onteer myn Liefde niet; wil door geen onbescheid
Uw’ zeege in uwe drift een ieder openbaaren,
Maar myn verwonnen hart het ongenoegen spaaren.
Dat myne fierheid word, al stérvend, toegevoegt;
Houd mét uw’ zeegepraal u by uw zélf vernoegt.
Mevrouw, laat ons terstond uit dit gewést vertrékken
Om elders in meer rust, malkanderen te ontdékken
De Liefde die ons dwingt, kom laaten we ons gemoed
Vernoegen; smaaken wy in stilheid ’t Liefde zoet.
Ach! hoe gelukkig zyn twee harten die, verwonnen
Van Liefde, alle andere gerust vergeeten konnen.
Staa toe, Héld Roeland, dat ik eerst myn vólk van hier
Vertrékken doe; het zou sléchs hinderlyk aan ’t vier
Van onze Liefde zyn. Wil u van hier begeeven;
Ik zal u vólgen. Ach! mét u alleen te leeven
Is al myn wénsch.
MEDOOR, te voorschyn komende.
O pyn! veel wreeder dan de dood!
Die zo mêdoogenloos myn treurig hart doorstoot.
TEMIRE, Angelika weêrhoudende.
Mevrouw, wat wiltge doen?
Ik moet Medoor gaan spreeken.
Gaa, zie óf Roeland, ook is vér genoeg geweeken;
Of hy ons hooren kan.
Ach, wat héb ik gehoort!
Heeft Roeland eindelyk uw grootze ziel bekoort?
Medoor, houw op, wil my in myn verdriet niet hoonen;
’k Héb meer van nooden my meêlyden te betoonen.
’k Héb moeten veinzen, aan hém myn genégenheid
Belóoven, én héb hém door deeze vond misleid
Om hém van hier te doen vertrékken, én uw’ dagen
Niet aan de razerny van zyne toorn te waagen.
Neen neen, Mevrouw, het is veel béter dat ik stérf
Op dat hy in meer rust uw’ wédermin verwérf.
Ach! heel de waereld, zo uw’ min hém was gebleeken
Kon hém belétten zulk een hoon aan u te wreeken.
Bedienen we ons van list, dat is de béste raad.
Als ik bedénk in wat gevaarelyke staat
In wélk een hooge nood ik zie uw dierbaar leeven,
Begint myn hart van schrik te sidd’ren, én te beeven.
Helaas wat doet men niet, in ’t nypen van de nood,
Om ’t geene men bemind te hoeden voor de dood.
Héld Roeland zal voortaan uw lief, én minnaar weezen.
Helaas! wat héb ik meer te hoopen, óf te vreezen?
Neen neen, Medoor, myn hart behoort aan u alleen.
’t Zal tót vermeerdering van zyn rampzaligheên
Sléchs strékken. Ach! de gunst die hy hier door zal haalen,
Die hoop, zal hém de Min doen duur genoeg betaalen.
’k Ga hém bedriegen. Wees in myne min gerust.
’k Verzéker u, gy zult mét my van deeze kust
In ’t kort vertrékken, om in volle vreê te smaaken
Het zoet der trouwe min, die onze ziel doet blaaken;
Dan zal ik u, tót blyk van myn genégenheid,
Verhéffen op myn troon, die reeds uw’ komst verbeid.
Helaas! geen heerschappy kan myne ziel behaagen
Vórstin, als van uw hart de dierb’re kroon te draagen,
Daar zucht, daar haak ik na; én als my dat geschied,
Acht ik alle ander heil, nóch waerelds hoogheid niet.
’k Voel door die zélfde wénsch alleen myn hart ontsteeken,
Maar, Roeland wachtme reeds, ’t is tyd om af te breeken.
Vaarwél, Medoor.
Gy gaat, én laat my hier alleen,
Verzonken in een poel van ongerustigheên?
Ik kan niet leeven als ik uw gezigt moet dérven;
Ach! ik wil liever door héld Roelands handen stérven.
Als door myn wanhoop.
Ach! hoe zyt ge zo verblind?
Gedénktge niet wat liefde u aan myn lót verbind?
Indien ge voortvaart in een wanhoop zo verbólgen,
Wees zéker dat myn dood uw dood in ’t kort zal vólgen.
Ay, kom dat onheil voor, én doe ons bei genâa.
Medoor, wat ’s dit? wilt gy voor uwe Angelika.
Niet leeven?
Zonder u zou ’t leeven my verdrieten.
’t Bestaat alleen door hoop u eenmaal te genieten.
Ay, leef, Medoor, wyl ons de liefde zulks gebied.
Geen minnenyd die u verkwynen in verdriet.
Ach! zonder u zou my het leeven zélf mishaagen.
Wél aan, Mevrouw, wyl gy bezórgt zyt voor myn dagen,
’k Zal leeven; ’k bén gerust; ’k verban myn minnenyd,
Wyl uwe liefde my van alle zórg bevryd.
ANGELIKA, MEDOOR, Rey van Angelikaas Onderdaanen, uit het Koningryk
						Cathay.
ANGELIKA. tót haar vólk.
Myn Onderdaanen, die uwe yver komt betoonen,
Wilt élk om stryd Medoor tót uwen koning kroonen.
Erként hém voor uw vorst, dient hém als opperheer;
Toont hém gehoorzaamheid, vermits ik zulks begeer.
Angelika gaat Roeland zoeken om hém van de Haven, daar zy mét Medoor te
						scheep zal gaan, af te leiden
Het vólk van Cathay, Onderdaanen van Angelika, bewyzen Medoor
						onderdaanigheid, verhéffen hem op een Troon, én betuigen, door hun gezangen,
						én danssen, de vreugd die zy genieten, in hem voor hun Koning te
						érkénnen.
’t Is Medoor wien de schoonste Vórstinne,
Haare kroon overgeeft, én haar minne!
Kan ooit grooter heil zyn bedacht,
Als Medoor verwacht?
Een Indiaan, van Angelikaas gevolg.
In het eind is de Vórstin bewoogen,
En wy zien haar door de min geboogen.
Steeds ontweek zy de min, én zou nóch voor hém vliên,
Hadze ’t minnelyk oog van haar Lief niet gezien.
Wat heil Medoor! welk een zégen,
Voor u, dat uw’ min
De overhand heeft verkreegen
Op haar fiere zin!
O, wat weelde mag haalen
By zo schoon een gloed,
Als gy u ziet bestraalen?
O, wat wacht u al zoet!
Wat is u vrolikheid,
Door de liefde bereid!
EINDE VAN HET DÉRDE BEDRYF.
Het Tooneel verbeeld eene holte van groente in het midden van een
					Bosch.
ROELAND, ASTÓLFUS.
Ga, ga, Astólf, uw’ raad is my een last te hooren.
ASTÓLFUS.
Maar wat kan u tóch in deeze eenzaamheid bekooren.
Wat tovery houd u in dit geboomt’ verwart.
Myn vrind, ’k verbórg voor u de grond nooit van myn hart.
Ach? ’t is Angelika die my hier houd gevangen.
Angelika myn vreugd, myn wénsch, myn zielsverlangen;
Die myne min te fórs dus lang heeft wéderstreeft,
Maar die zich eind’lyk aan myn trouwheid overgeeft.
Ik sprak de Koningin een oogenblik geleeden,
En stond op ’t hoogst verrukt voor haar bevalligheden,
Als Ferragus ons mét Cirkassis Vórst ontmoet,
Die beide, uit nyd van myn geluk, geheel verwoed
De hand slaan aan ’t geweer, én dingen na myn leeven:
Ik had hén in myn toorn terstond hun straf gegeeven;
Myn arm was reeds bereid om myn ontsteeke moed,
En édle grimmigheid te koelen in hun bloed,
Zo myn beminde niet uit myn gezigt geweeken,
Zich als onzigtbaar had in ’t naaste bósch versteeken.
Myn médeminnaars gaan haar vólgen, élk om stryd,
Maar zy ontvlugt hun oog, hun hovaardy ten spyt.
’k Weet échter door haar gunst, wat wég zy heeft genomen.
Zy heeft aan my belooft, in de avondstond te komen
Ontrent de Liefde bron; ik weet het is nóch te vroeg,
Maar myn verlangend hart my aanstonds hérwaards joeg,
Om de eerste hier te zyn, én haar bewys te geeven
Door wélk een hévig vuur myn ziel word aangedreeven.
Ik zoek haar over al, vol hoop, vol vrees, én schrik;
Myn onverduldigheid télt ieder oogenblik,
Haar schoonheid heeft al lang myn zinnen overwonnen,*
Maar nimmermeer zo diep als nu bekooren konnen.
Astólfus, wist gy hoe de Liefde groeit, én wind,
Door ’t hémelsche vermaak van weêr te zyn bemind!
Zal dan de Liefde u meer als uwe grootsheid weegen?
Dénkt gy niet wat dit Ryk is aan uw hulp gelegen?
Het hoopt alleen op u, én het verzinkt in bloed,
Indien uwe arm het niet voor zyne val behoed:
Ik zie in ’t kort een prooy der woedende Barbaaren.
Ay, peins aan uwe Roem, én laat de Liefde vaaren,
Bedénk eens, Roeland, wélk een onwaardeerb’re tyd
Gy hier in laffe liefde, én dwaaze wéllust slyt.
Ik dénk alleen aan ’t heil dat ik tot my zie naaken.
Ik voel myn hart niet als van liefde vlammen blaaken.
Ay neen, myn Heer, bevlék uw braave daaden niet;
Slaa de oogen op de Roem, én zie, als in ’t verschiet,
Wat heerelyker kroon uw hoofd word aangebooden.
Gy hébt geen mirtekrans, maar lauweren van nooden.
Myn oogen zien alleen op myne Koningin;
’k Verwacht geen ander heil als ’t heil van myne min.
Geen and’re zeegepraal kan myn gemoed bekooren,
Als die myn trouwe min is door die Gód beschooren.
Heer, uw grootmoedig hart behoort de Roem alleen;
Kan ’t langer kwynen in een schandig stil zyn? neen.
Ay, overwin uw’ gloed; geen grooter zeegepraalen
Kon immer dapper héld, door zyne deugd behaalen.
Was ik toen zy zo wreed myn Liefde wéderstond,
Bereids zo zeer door haar aanminnigheên gewond,
Dat ik, spyt myne roem, myn vlam niet kon bedwingen,
Hoe zou ’t my mooglyk zyn haar boeijens nu te ontspringen,
Nu myne Liefde zich in ’t kort zal zien gekroont,
En myn geleede smart door haare min beloont?
Verveel my dan niet meer mét uw zo lastig raaden,
Ik bén in ’t minst niet in myn heilryk lót belaaden.
Ga, ga, laat my alleen, ik bid wil van my vliên
Belét my niet myn Lief wanneer zy komt te zien.
Astólfus gaat wég.
ROELAND alleen.
Ach, moet ik nóch zo lang in droefheid kwynen!
Verhoort de nacht myn bange zuchten niet?
En wil de Zon dan eeuwig blyven schynen?
Wat baard dit myn verlangend hart verdriet!
Schépt gy vermaak, o dagligt, my te plaagen?
Of is ’t uit nyd van myn volmaakt geluk,
Dat gy uw loop zo zigtbaar wilt vertraagen?
O nacht, verschyn, én eindig myne druk:
Belét de zon, door uw gordyn, het blinken.
’t Is immers tyd dat hy het véld verlaat,
Om in de schoot des Oceaans te zinken.
Wees niet bevreest dat ik, in deeze staat,
De zoetheid van uw diepe rust zal stooren,
Door naar gezucht, óf droevig wee geklag;
Myn schoone heeft uw’ stilheid uitverkooren,
Meer aangenaam als de allerblydste dag.
Angelika die my in min doet blaaken,
Wacht uwe komst, o stille nacht, mét smart,
Op datze eenmaal gelukkig mooge maaken,
Het aldertrouwst, én allertéderst hart.
Hoe schoon vertoont zich dit gewéste voor myne oogen.
Wie staat voor ’t heug’lyk groen, vol geur, niet opgetoogen!
Dees létt’ren die nóch vars in ’t hout geschreeven staan;
Getuigen dat de min, om ’t straf gewoel te ontgaan,
Twé harten die hy in gelyke min doet blaaken,
Heeft in dit eenzaam bosch gelukkig willen maaken:
Maar, ’k hoop die zélve gunst, én dat die Gód zo goed
En gunstig weezen zal aan myn verliefde gloed,
Dat my myn schoone hier wél haast zal komen vinden,
Om zich voor eeuwig aan myn Liefde te verbinden.
O schoone plaats daar wy ons hart verlusten,
Daar wy, in vreê, genieten ’t waare zoet.
Van eene oprechte Liefde gloed,
Nooit ramp kom uw bekoorlykheên ontrusten.
’k Moet vérder leezen, maar wat zie ik, hémel! ach!
Wat geeft het lót myn min een doodelyke slag!
Angelika heeft zélf die létteren geschreeven.
Hy leest zacht het geen Angelika geschreeven heeft.
Heeft zy haar hart, én min een ander opgegeeven?
Dat hart dat my zo vast van haar was toegezeid!
Een ander zeegepraalt van haar genégenheid?
Angelika gevoelt haar hart bewoogen.
Medoor mag op zo groot een zeege boogen.
Hoe! heeftze my gevleit mét eene valsche schyn?
De ondankbere! maar’t zou wél moog’lyk kunnen zyn?
’k Bedrieg my licht. Medoor, mag op die zeege boogen!
Angelika door hém tót wédermin bewoogen!
Medoor, wiens naam ik nóch tót nu niet héb gehoort.
Neen, te onrecht is myn hart op haare min gestoort.
Was ’t Aymons dapp’re zoon die ik hier hoorde noemen,
Of eenig ander héld die op zyn daân mogt roemen,
Myn archwaan was gegrond, maar nu is ’t veinzery.
De waare minnaar aan wien zy de heerschappy
*[vs. 859 wien er staat: wy] Van haar genégenheid, én hart heeft
							opgedraagen,
Noemt zy bedéktelyk: ik bén t’onrécht verslaagen,
Ik bén het die zy door Medoor te kénnen geeft;
Ik bén ’t aan wien haar hart zich opgegeeven heeft;
Zy zucht alleen om my, én ik mag zeker weezen,
Op haar gegeeven woord. Maar laat ons verder leezen.
Medoor, wélk een geluk! een groote Koningin,
Van duizend hélden aangebeden,
Angelika voldoet uw min,
En offert zich aan uw genégenheden.
Wie ook Medoor mag zyn, ’k zie dat hy zich beroemd
Van haare min, én zich haar overwinnaar noemt.
Angelika voldoet de wénschen van een ander!
Hoe, zy verraad my daar wy nóch zo korts élkander
Zo veel bewys van min deên blyken? neen, o neen.
’k Geloof zulks nimmermeer, Dit heeft uit nyd alleen
Een ander hier gestélt om haare deugd te laaken,
En myn verliefde ziel weêr ongerust te maaken.
Daar word een gerucht gehoort van Harders fluiten.
Maar zacht, ik hoor ’t gerucht van ménig harders fluit;
Gaan wy bezien wat zulk een bly gespeel beduit.
Angelika zal licht by dat gezélschap weezen.
Ik voel me reeds ontroert. Myn archwaan zal geneezen
Op ’t zien van haar gezigt, én al myn zórgen vliên.
Myn Koningin zal uit nieuwsgierigheid misschien
Zich by het harders spél, én hun gedans onthouwen,
Om deeze boere vreugd een weinig tyds te aanschouwen.
Een bénde van Harders, én Harderinnen verheugen zich mét Koridon, én
						Belize, die des anderendaags staan te trouwen. Zy naderen het bosch al
						dansende, én zingende; Roeland ziet echter Angelika niet, én gaat haar
						zoeken.
KORIDON, BELIZE, Gevólg van Harders, én Harderinnen.
Harders, én Harderinnen, zingende.
Als men in dit wout komt treeden,
Niemand die de Liefde ontvlied.
Niemand hoe vol wrévelhéden,
Die zich niet ontwapent ziet.
Liefde word hier aangebéden,
Liefde heeft hier al ’t gebied.
Als men in dit woud komt treeden,
Al ’t gevogelt, wél te vreeden,
Zingt verliefd een vrolyk lied.
Nacht, én dag zy ons ontléden
’t Zoet dat het door min geniet.
KORIDON.
Ik zal myn Harderin in eeuwigheid beminnen.
BELIZE.
Myn Harder Koridon blyft eeuwig in myn hart,
Dat zich nóch nimmer liet van and’re min verwinnen,
En in standvastigheid de trouwste minnaars tart.
De oprechtigheid van myn min zal nimmermeer bezwyken,
Ze is onveranderlyk.
De myne staat zo vast
Dat eer de grootste róts zal van zyn wortel wyken,
Als datze ’t minst verwikt, wylze eeuwig bloeit, én wast.
Angelika hoe schoon, hoe heerelyke staaten.
Ze in eigendom bezit, die groote Koningin
Zou my myn Lief niet doen verlaaten,
Al boodze my haar kroon, én haare min.
Medoor, hoe minn’lyk, zou Belize niet bekooren,
Al was hy Vórst van ’t ryk waar door de Seine vliet;
Al was my mét zyn min dat schoon gebied beschooren,
’k Verliet myn minnaar om Medoor, nóch niemand niet.
ROELAND, KORIDON, BELIZE. Gevólg van Harders, én Harderinnen.
Roeland Angelika niet gevonden hébbende, keert wéder om deeze Harders, én
						Harderinnen na haar te vraagen.
Wat zégtge van Medoor? én wat hoor ik u mélden
Van schoone Angelika.
Dit bosch, én deeze vélden,
Gebérgte, boom, én stroom getuigen van hun min.
’t Is alom ruchtbaar hoe die schoone Koningin,
Als minnarés, Medoor zich over heeft gegeeven.
De tékens van haar min zyn hier alom gebleeven.
Zy zyn mét hartenleed uit dit gewest gegaan,
Na eenig ander Ryk.
Helaas! wat gaat my aan?
’k Bezwyk, myn ziel kan zulk een zwaare slag niet draagen.
Laat tót wat rustens u dit béd van groen behaagen.
Gy schynt bedroeft van geest, maar ’k moet u door ’t verhaal
Van dit verliefde paar hun voorval, deeze maal
Wat onderhouden, ’t weet het zal u aan te hooren
Niet onvermaaklyk zyn.
Roeland, overwonnen van droefheid, gaat op de groente néderzitten, én
						hoort mét verbaastheid na ’t geene Koridon, én Belize hem verhaalen.
Wat ramp is my beschooren!
Medoor ter dood gewond, zieltoogend uitgestrékt,
Wierd van Angelika in deeze staat ontdékt,
Die, tót médogenheid op dat gezigt bewoogen,
Hém weer als uit het graf heeft door haar kunst getoogen.
Zy is Vórstinne van een magtig Koningryk;
In schoonheid ongemeen, én gantsch bekoorelyk,
Van hondert Koningen bemind, én aangebéden.
Medoor, van sléchte staat, én zonder waardighéden,
Hield door zyn schoonheid op haar groote ziel het véld;
Door haare liefde voor al ’t Vórstendom gestélt.
Geen minnaars zag men ooit in grooter liefde blaaken,
Nóch geen geluk kon oit tót hooger zoet geraaken.
Zy hébben bei vol vuur, te zaamen hart, én hand
Voor onzer aller oog verknócht door ’s huuwlyks band.*
Toen ’t feest bereid was kon men ’t vrolyk paar naauw vinden.
Zy waren als geboeit by deeze groene linden
Men kon hén naauwelyks de plaats verlaaten doen
Daar gy nu héden zit op dat vermaaklyk groen.
ROELAND haastig opstaande.
Waar bén ik? hémel! ach! waar bén ik?
Wil tóch blyven;
Laat onze vreugd, én ons gespeel u niet verdryven.
Op morgen trouwtmen my mét deeze harderin,
’k Bid eer mét uw verblyf myn feest, én ons gezin.
Waar zyn die minnaars heen?
Myn vader op hun scheiden,
Is hén op hun vertrék na de Oever gaan geleiden;
Ik bid u blyf. Daar komt myn vader hérwaards aan,
Hy zal u ’t overig van hunn’ Liefde doen verstaan.
THÉRSANDER, ROELAND, KORIDON, BELIZE, Gevólg.
THÉRSANDER. zingende.
Van hier, van hier, gaat van hier, zórgen vliet,
Want onze vreugd lyd zórgen nóch verdriet.
Wy kunnen u geensins hier niet verdraagen,
In ’t heil dat ons geschied.*
Ay, stoor de vreugd nóch weelde niet
Van onze blyde, én stille dagen.
Van hier, van hier, zórgen vliet,
KORIDON, BELIZE, én gevólg.
Van hier, gaat van hier zórgen vliet
THÉRSANDER.
De Koningin heeft zich zo straks in zé begeeven:
Hoe is Angelika vertrokken? ach?
Benéven.
Medoor, haar minnaar die in haare liefde blaakt,
En die zy door haar gunst ten grooten koning maakt.
Haar Liefde daar vergeefs zélfs Koningen om wénschen,
Maakt hém de vrolykste, én gelukkigste aller ménschen.
Zy zyn dan t’zaamen heen!
Zy zyn reeds vér in zé,
Na ’t heuggelykst gewést der waereld, om in vreê,
Al ’t zoet dat immermeer de liefde konde schénken
Te smaaken. ’t Was of wind, én stroom op hunne wénken*
Hun min begunstigden.
Ze ontvlugten, ô verdriet!
Myn gramschap; wélk een spyt!
Eer zy nóch ’t strand verliet.
Gaf zy milddadiglyk tot ons geluk bewoogen.
My deeze parelsnoer.
Wat zie ik voor myne oogen!
Die kóstelyke snoer, het loon van myne moed,
Verkreegen door myn arm ten kóste van myn bloed?
Dat dierbaar pand van myn oprechte liefde vonken!
Ze is voor myn moeite my door haare hand geschonken.
KORIDON én BELIZE.
Ach! wélk onweer tréft myn hart.
Zou my wél wreeder slag gebeuren? wélk een smart!
Wie is die oorlogshéld wiens weezen, hoe betoogen,
Zyn édele afkomst klaar doet blinken uit zyne oogen.
Wy vonden hém alhier.
Hy schynt niet wél gemoed;
Zyn weezen is ontstélt.
Daar schynt hy gantsch verwoed.
Wat mag tóch de oorzaak zyn dier bittere ongenuchten.
Hy woelt.
Hy dreigt.
Hy word gantsch bleek.
Ik hoor hém zuchten.
Zyn kwélling, én verdriet spruit uit de liefde licht.
’k Héb médelyden.
Wélk een vreesselyk gezigt!
De Ontrouwe!
’t Schynt hy klaagt.
Meineedige, gy heenen?
Na zo veel eeden!
Ach hoe beeft hy!
’k Zie hém weenen.
Men neem zyn doen in acht, verlaaten wy hém niet,
Myn kinderen, in zulk een onrust, én verdriet.
Zy lacht myn wanhoop uit, zo tróts én onbewoogen,
Daar ik zo téder én zo trouw haar héb bemind.
Zyne oogen
Zyn nu bedaarder.
’k Zie vermindring in zyn druk.
Ik dacht vernoegt met haar te leeven in geluk
En weelde, maar, helaas! wélk een geluk?
Zyn zinnen
Zyn zékerlyk gekwétst, én dus ontstélt door ’t minnen.
Hoe! kan door liefde zulk een razerny geschiên,
Daar we onze Harders door de min zo vrolyk zien?
O ja wie door de min tót lieven word gedreeven,
Moet zich aan doodelyke onheilen overgeeven,
Voor twé die door de min gelukkig zyn gemaakt
Men duizend and’ren in élénde ziet geraakt.
Hy schynt bedaart.
Men zoek zyn droefheid te overwinnen,
En streel met wat vermaak zyn rustelooze zinnen.
Gy Dafnes, wyl gy kunt, héf aan een vrolyk liet;
Geen béter artseny voor diergelyk verdriet.
Harders.
Zégen moet Angelika kroonen,
Zégen kroon Medoor zyne min.
Dat zy eeuwig als zy’t prachtig hof t’zaam bewoonen
Aan elkaâr met vernoegde zin
Gelyk als in dit woud oprechte liefde toonen.
Koridon Belize en gevolg.
Zégen moet Angelika kroonen
Rampzalige, zwygt stil; vermeerdert gy myn smart?
Verscheurt gy sonder eind myn ongelukkig hart?
Durf uwe stoutheid my zo wreed, én bitter hoonen?
Dank uw’ geringheid, die myn toorn u doet verschoonen.
Vertrek uit myn gezigt.
Ach! vliênwe.
Altezaamen.
Laat ons vliên!
ROELAND, alleen.
Ik bén bedroogen! ’k bén verraaden! kan’t geschiên!
O Hémel! die ondankb’re om wien ik héb verraaden
Myn deugd, én al myn roem door zo veel oorlogsdaaden
Verkreegen! ach, myn hart, hoe snood zyt gy misleid?
Helaas! is dit de vrucht van myn genégenheid.
En gy, o zoete hoop, ontvonkt door haare lonken,
In wélk een poel lég ik door uw gevley verzonken!
Getuigen, die my van hun snoode liefde spreekt,
’t Is tyd dat zich myn min, die gy durft hoonen, wreekt,
’k Moet alles wat ik zie de stréngheid doen gevoelen
Der naare afgryss’lykheên die door myn zinnen woelen.
Ach! moet de min my nóch vervólgen tót in ’t graf?
Ik leef niet meer, én blyft my ’t lót nóch éven straf?
Wats die, Angelika; hoe komt gy zo verbólgen,
Dat gy myn schaduw tót in de afgrond kunt vervolgen,
Hébt gy me in ’t leeven dan nóch niet genoeg veracht?
O Roeland voegt u nóch dees ridderlyke pracht?
Wég staal, gy kunt voortaan myne oogen niet behaagen.
Wég hélm, het voegt geen schim als my u meer te draagen.
Maar wélk een afgrond gaat daar open voor myn oog
Waar blyft de vlam die my daar straks in ’t aanzigt vloog?
Wat zie ik! wélk een naar geluit vervult myne ooren?
De hél heeft myne val gewisselyk gezwooren,
Wélk een gewapend spook verschynt voor myn gezigt!
Ach! wreed gedrócht, waarom sleept gy me weer in ’t licht
Wat eischtge! spreek... O pyn! ik voel myn ziel verscheuren!
Hoe bitter moet ik myn voorleden drift betreuren!
’k Word door de wreedheid, en ’t ondraagelyk gewéld
Myns lydens, tót een baak voor dwaaze min gestélt.
EINDE VAN HET VIERDE BEDRYF.
Verbeeldende ’t Paleis van Logistilja.
LOGISTILJA, ASTÓLFUS.
Een wonder ongeval, wél waardig te beklaagen,
Daar al de waareld voor verstéld staat, én verslaagen,
En dat my boven al de zinnen heeft ontroert,
Eêlmoedige Prinsés heeft my tot hier gevoert.
Héld Roeland, door de min tot razerny gedreeven,
Leid een beklaaggelyk, én hém onwaardig leeven,
’t Geen al zyn eerste roem te deerelyk verdooft.
Angelika, die hém van zinnen heeft berooft,
Is oorzaak van die ramp, door haar strafwaardig hoonen,
Wyl zy in zyne plaats Medoor tot Vórst doet kroonen,
En door zo snoode keur zyn min te tróts veracht.
Zy heeft door wanhoop hém tot razerny gebragt:
Hy, van dat oogenblik door woede, én toorn bezéten,
* Heeft niet alleen zyn deugd, én dapperheid vergeeten,
Maar al wat ménsch’lyk is, dewyl hy, gantsch verwoed,
In zyne uitzinnigheid, al wat hém ook ontmoet
Vernielt, én ménsch, én vee zyn dolheid doet betreuren;
Men ziet, waar hy zich keert, verwoesten, én verscheuren:
Zyn wonderlyke kracht, die nimmer weérga zag,
En die men vry voor meer als ménschelyk roemen mag,
Word jammerlyk gespilt, steenrotzen, hooven, boomen,
Niets kan de grimmigheid van zyn gewéld ontkomen.
Maar gy, Prinsés, altyd zo mild mét uwe gunst
Voor de ongelukkige, gy, die door uwe kunst,
En heilzaame artzeny veel kwaalen hébt geneezen,
Zultge ongevoelig van zo groot een rampspoed weezen?
Erbarm u over ’t lót van die beroemde héld
Door zyne dwaaze min in zulk een staat gestélt
Dat élk, die eer tot nyd wierd door zyn roem bewoogen,
Hém nu niet aan kan zien als mét meêlydende oogen.
Ay, Logistilja, hoor na myn gebéden; ’k weet,
Indien ge uw goedheid, én uw kunst aan hém besteed,
Gy zult gewisselyk zyn razerny betoomen.
LOGISTILJA.
Uwe éd’le zórg, myn Heer, is reeds al voorgekomen.
Ik héb, door zyne ramp op ’t allerhoogst ontroert,
Mét myne dienaars hulp, hém in myn hóf gevoert,
Na dat hy, afgemat van woede, én moe geronnen,
Wierd van een diepe slaap gestilt, én overwonnen.
Een édle drank, voor hém op ’t kunstigste bereid,
Stut voor een wyl de loop van zyn uitzinnigheid;
Hy rust op deze koets: maar échter, ’t staat te vreezen
Dat al myn kunst te kleen, én krachteloos zal weezen,
Om hém te léveren in zyn voorgaande staat,
En een volkomen’ rust.
Ik wacht van uwe raad
En uwe gunst, Mevrouw, al wat ons staat te wénschen.
Al héb ik door myn kunst de elénde veeler menschen