floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
En, om ons beider lot zo wel verëend te aanschouwen
Als onze harten, zal hy u zyn Zoon doen trouwen,
En u verzeek'ren van zyn landen, staat en troon.
Kan 't vuur van wraak, ontsteeken door den hoon
Die u de Grieken en hun magten deeden voelen,
Zyn hevigheid noch niet in hun verlies bekoelen?
Te meer, wyl ik aan 't hof kan ramp op ramp voorzien.
Zy kunnen met de komst des Konings licht geschiên:
Egistus heerszucht kreeg hier groote magt en vrienden.
Maar schoon de Grieken al uw haat en wraak verdienden,
Zult gy my straffen, daar de schuld een ander draagt?
My, dien gy nimmermeer in uwe Landen zaagt?
My, dien de zwakheid van myne allerteêrste jaaren
Niet toeliet dat ik hielp zo groote gruw'len baaren?
Helaas, myn Heer!
Indien myn achting, liefde en trouw
In u niets werkt dat my tot voorspraak strekk', Mevrouw:
Wel aan, doorboor dit hart, vervuld met zo veel kwaalen:
Doe vry Orestes dan zyns Vaders schuld betaalen:
Ja, straf in my 't vergryp van 't gantsche Griekenland:
Blusch in myn bloed het vuur van myn vermeet'len brand.
Ik kan geen zachter straf voor myne min verwerven,
Dan dat ik van uw hand voor uw gezicht mag sterven.
Myn dood . . . .
ô Neen: ik eisch uw dood niet. Dood uw vlam,
En schuw het voorwerp liefst waar uit zy oorsprong nam.
'k Word hier verächt, versmaad: elk spot hier met myn klagten.
'k Bid u, versmaad my ook, en ban me uit uw gedachten.
Hoe! ik, Mevrouw? ô Goon!
Zyt dan op 't minst bedacht
Dat geen gevaarlyk gif aan u werd toegebragt
Om deeze elendige waar aan ge uw hart wilt geeven.
'k Ontfing zelfs onder zulk een hemelteken 't leeven,
Waar door ik 't ongeluk breng met my overal,
En gy, ô Prins! verwacht toch niets dan ongeval.
Gy zyt uit Atreus bloed en Tantalus gesprooten:
En beide zyn wy dan beklaagelyke Looten,
Doch ik wel 't meest van een beklaagelyk geslacht,
Ik, die myn's Minaars dood myns ondanks met my bragt
En mynder vrienden ramp. Beef voor die heilloosheden.
Zie wat myn Bruidegom Korebus heeft geleeden,
Die straks den dood tot loon van zyne min bekwam.
Zie hoe uw Ajax moest, toen zyn vermeet'le vlam
Hem schielyk had verrukt, het blixemvuur gevoelen,
Byna in myn gezicht. Laat dit uw vuur verkoelen.
Ach! vrees hun voorbeeld, Prins: ach! vrees hun droeve straf.
Der Goden gramschap daal vry vaardig op my af.
Uw Minnaar schroomt geenszins die moedig uit te daagen,
Zo die doorluchte naam hun wreeden haat moet draagen.
Maar 'k ben licht meer gehaat van u als van de Goôn.
De rampen, die ik u van myne Minnaars toon,
En myne vrees voor u, zyn die bewys van haaten?
Wat vreugd, Mevrouw!
Bedaar, en wil u niet verlalaten
Op die bedriegelyke aanloksels, op dien schyn
Van gunst en hoop: niets kan zo ongelukkig zyn
Als 't lot van zulk een' Held, dien myn geheiligde oogen
Met min ontstaaken, en met minlyk mededoogen.
Waart gy van my bemind, wat was uw rampspoed groot!
En mint ge my dan niet? en mag ik in dien nood . . .
De Koning komt. Myn lot en alles is u tegen.
'k Vind in uw Vader zelf een hinderpaal gelegen,
Zo groot als in 't geval, de Goôn, myn pligt en eer.
Helaas! zo gy myn min niet haatede al te zeer,
Zo durfde ik van de liefde eens Vaders alles wachten.
Wat zuchten zal het bloed niet hooren, en verzachten?
Agamemnon, Orestes, Arbas. Gevolg.
Agamemnon, tegen 't Gevolg.
Vertrek: ik wil dat gy me alleen met Arbas laat.
En gy, myn Zoon, wil straks bezorgen all' 't sieraad
En toestel, noodig tot de plegtigste offerhanden.
Wy zullen 't Godendom voor ons gelukkig landen
En overwinningen bedanken met ontzagh.
Agamemnon, Arabas.
Ten aanzien van al de eer, die my op deezen dag
Te beurt valt in Myceen, is myn geluk volslaagen,
Myn glori eeuwig. Maar wat kwellingen, wat plaagen
Ontroeren myne ziel met al te bitt're smart!
Arbas.
Met welk een ongeneugt bekommert zich uw hart!
Gy hebt hier aan dit strand, daar alle uw vreugd beschouden,
De groote zegepraal van Ilium gehouden:
En kunt ge, ontworsteld uit het doodsgevaar der zee
En de oorlog, hier geen rust verhoopen in de vreê?
Agamemnon.(/speaker}
Wat lichtgeloovigheid kan valsche schyn verwekken!
Hoe kan de grootste vreugd den grootsten rouw bedekken!
De zegepraal vervult myn zinnen niet alleen:
Een tusschenkomst mengt vreugd en droefheid onder een.
Waar kan ik uw verdriet (ô Goden!) uit vermoeden?
Wat heb ik meer, na zo veel moeite en tegenspoeden,
Dan t weinig overschot der schipbreuk hier gebragt?
Ik, 't heilloos voorwerp van de baaren en haar kracht,
Ik ongelukkig Vorst, zie dat men yd'le graaven
Van eer my opricht, pas genaaderd deeze haaven;
En zie, door 't midden van een afgeperste vreugd,
De klaarste tekenen van schrik en ongeneugt.
Het Hof komt my verbaasd, het Volk bekommerd tegen;
Egistus staat verzet; Orestes is verlegen;
En boven al schynt my de Koningin ontroerd.
Ik heb de ontsteltenis die haar zo zeer beroert,
Geveinst niet eens te zien. De droevige geruchten,
Verwarde mengelingen van reên, 't stilzwygend zuchten,
En die geheime vrees, die 'k niet bedenken kan . . .
Zou dit gerucht niet wel zyn oorsprong neemen van
De liefde die gy aan Kassandra hebt beweezen?
Ja, zonder twyfel is te denken en te vreezen,
Myn waardige Arbas, ach! dat deeze hartstocht zal
Den Overwinnaar van gantsch Ilium vooral
De grootste nederlaag en 't zwaarste leed doen lyden.
Gy weet hoe vlytig ik die liefde zocht te myden;
En deeze vlam in haar geboorte heb getracht
By tyds te smooren met een ongeveinsde kracht.
'k Heb by Kassandre, in plaats van mynen geest te stooren,
Vernoegd geweest, als ik haar trots versmaan moest hooren;
En voelende myn min, schoon ik haar tegenhiel,
Nochtans geduurig 't veld behouden in myn ziel,
Heb ik door 't afzyn die gezocht van my te weeren.
'k Heb zelfs, de zegepraal en 't moedige braveeren
Eens Konings volgende, Kassandre als een Slavin
Naar Grieken laaten gaan, en trots van myne min.
Wat ging zy troosteloos van Troje met haar klagten!
'k Verkreeg, door haar vertrek allengs weêr de oude krachten.
Maar Goôn! zo dra ik zag de muuren van dit hof,
Scheen myn gemoed, terwyl 't herdacht aan haaren lof
En lieve aanloklykheên, met meerder drift bewoogen
Om haar te zien, en my te spieg'len in haare oogen,
Dan om de Koningin te aanschouwen, en myn Zoon.
Myn Vorst staat alles vry. Maar (by de magt der goôn)
Vergun my deeze min, zo vol rampzaligheden,
Te wederspreeken met geöoreloofde reden.
Hoe! zoud ge dan den glans van all' de lauwerblaân,
Die gy verkregen hebt door zo veel dapp're daan,
Ontsieren? en uw echt . . . .
Hou op: durft gy gelooven
Dat ik een liefde, die myn eer en rust zou rooven,
Gehoor zal geeven? Neen: moest ik niet zyn beschaamd
In zulk een tyd als my meer achtbaarheid betaamt?
'k Beken, dat myn gezicht, terwyl dat de ooreloogen
In 't minnen ruimer veld vergunnen en gedoogen,
Zich door Briseïs glans en gunst verwinnen liet:
Maar by myn Echtgenoot en Zoon, in myn Gebied,
Behoor ik zo onwaard een min te wederstreeven.
Wanneer men is in top van eer ten troon verheeven,
En door verwinningen gekomen tot dien staat,
Dat al de waereld 't oog nieuwsgierig op ons slaat:
Dan zal, om kleine stof, de nyd onze achtb're daaden
Veel eêr bezwalken, en met laster overladen.
'k Had wel voorzien, myn Vorst, dat uw doorluchte geest
In die geleegenheid zou moedig, onbevreesd,
Gelyk 't een winnaar past, zyn hartstocht overwinnen.
Wat nieuwe zegepraal voor uw beroemde zinnen!
Wat kost het aan myn hart al moeite en zwaaren last!
Maar om zulks lichter te geneezen, wyl 't my past,
Laat ons de aanloklykheên, die my te veel gebieden,
Niet meer aanschouwen; maar geduurig van haar vlieden.
'k Wil dat Kassandra straks naar Argos toe vertrekk':
'k Laat al vervaardigen wat hier toe noodig strekk';
En hoop noch deezen dag een dubb'len roem te haalen,
Op Troje en deeze min gelyk te zegepraalen.
'k Zal myn gedachtenis door een volkomen rust
Eerwaardig maaken, en met ongestoorde lust
De vrede en vruchten van myn oorlogszege smaaken.
Agamemnon, Euribates, Arbas.
Myn Vorst, vergun my dat ik u bekend koom maaken
Een zaak van groot geheim en zonderling gewicht.
Men hitst het volk hier op, byna in uw gezicht,
Door zamenzweering in de grootste gruwelstukken;
Men wil u 't leeven en 't gebied gelyk ontrukken.
Wie had gedacht dat van zo groot een kwaad
Egist de Meester was, en smeerder van 't verraad?
Een medepleeger, die berouw heeft van zyn daaden,
Ontdekte my dit stuk met gruuw'len overlaaden.
Hy my verraaden, Goôn! hy, wien ik myn Gebied,
Als ik naar Troje toog, gerust in handen liet!
Wil die ondankb're Schelm, van heerszucht aangedreeven,
My, nu ik weêrkom, 't Ryk beneemen met myn leeven?
ô Schrikkelyk verraad! ô gruuw'len al te snood!
Die niet te boeten zyn met een gemeene dood.
Ga, Arbas, om hem fluks in zyn bestaan te stuiten,
Met myne Lyfwacht: doe hem straks in keetens sluiten.
Agamemnon, Euribates.
Het kwaad, Heerszuchtige, dat gy my hebt bereid
Zult ge op uw eigen kop zien, eêr ge 't waant, geleid.
Maar sedert welk een tyd is dit verraad begonnen?
Hoe heeft dit gruwelstuk toch plaats in 't hart gewonnen?
Hy hield op u den haat, waar meê THyëstes bloed
Gestaadig tegen dat van Atreus heeft gewoed,
Stilzwygend brandende, om in 't heerschen voort te vaaren:
Hy heeft uit hovaardy hier niets toe willen spaaren.
Heeft hy, terwyl ik uit Mycene was, zo lang
Niets ondernomen 't geen tot heil of ondergang
Der Koningin of van Orestes kan verstrekken?
Zeg wat gy zaagt: ik wil dat ge alles zult ontdekken.
Myn Vorst, verschoon my.
Goôn! wat of dit wezen zal?
Wat groot geheim! en wat verwonderlyk geval?
't Geen ik wil weeten, en dat gy me wilt verbergen!
Spreek op: 'k gebiê het u.
'k Zal uw geduld niet tergen.
Hoor dan 't geen ik vergeefs verzweeg, uit zulk een mond
Die alles trouw verhaalt, en dien gy trouw bevond.
Op 't wuft gerucht, dat elk met my voor waarheid hoorde,
Dat door de schipbreuk in de zee uw leeven smoorde,
Begeerde in 't eind al 't volk, naar zyn verdwaasden zin
Een Koning, moede van 't gebied der Koningin:
Het dreigde, zo die eisch mogt worden afgeslaagen,
Zelf tot een keur te treên naar eigen welbehaagen.
Egistus, die hier toe het stuk had aangeleid,
Wierd dan eenpaarig tot die hooge waardigheid
Gekooren door het volk: men yverde ten lesten
Om hem, door 't huw'lyk met de Koningen, te vesten
Op uw beroemden troon, door list of door geweld,
Hoe Klytemnestra zich hier tegen had gesteld:
Egistus won ze in 't eind, en zy liet zich bekooren;
Zy zou hem trouwen.
Zy hem trouwen! Wreede tooren
Der groote Goôn! ô al te bitt're minnenyd!
Wat snood onthaal ontfang ik in myn hof! (ô spyt!)
Op myne wederkomst! Ach! is dit zegepraalen?
Zie daar de afgryslykheid van myn gevreesde kwaalen,
Die door dat veinzen my zo blykbaar zyn voorspeld.
Op een onzeek're maar, die myne dood vermeld,
Dorst my de Koningin zo schandelyk ontëeren
En in een oogenblik uit haar geheuge weeren!
En door haar snoode min, die 't oproer bystand bood,
Verkoose ze een Onderdaan tot haaren Echtgenoot.
Hoe zeer was zy bezorgt myn asch by een te brengen?
En hoe veeltyds of zy besteed heeft in het plengen
Van haare traanen? Goôn! en gy, ô Griekenland,
Dat ik gewrooken heb met myne stryd're hand!
En gy, myn Zoon, kost gy dit met geduld aanschouwen?
Liet uw kleinhartigheid de Muiters 't veld behouwen?
Tegen Euribates.
Terwyl ik Azië heb door myn arm verheert,
En Griekenland door myn verwinning triomfeert;
Terwyl ik, boven zo veel Koningen verkooren,
De Faam myn daaden laat door alle Landen hooren;
En al het waereldrond een stille vreê geniet,
Door myne dapperheid en uitgestaan verdriet;
Terwyl ik voor my zelf in duizenden gevaaren
Van oorelogen op het land, en in de baaren,
Verkreeg een glori en onsterfelyken naam,
Onthoud myn Gaê de kroon myn' eenigst' Erfgenaam,
En tracht myn Staat van myn doorluchtig bloed te rooven,
Ja, door haar geile vlam myn glori te verdooven!
Dit spyt een Vader en een Koning; en die hoon,
ô Wreede Koningin en Moeder! smart den Zoon.
De stoute muiters, die met booze uitspoorigheden
't Ontzagh, de majesteit, pligt, eer, en eed vertreeden,
Vervoerden haar hier toe door duizend reên, myn Heer.
Hoe! zyn 'er redenen voor haar, om pligt en eer
Te wederstaan? ô Die ondankb're! ô Spyt! De liefde
Waar meê Kassandra, dat bekoorlyk beeld, my griefde,
Week voor de liefde alleen van onzen huwlyksband:
'k Zond de Prinses geboeid van Troje naar dit Land,
(Die goddelyke maagd, door zo veel glans verheeven)
Om Klytemnestraas hart volkomen vreugd te geeven!
En door die wreede, maar voor my te straffe daad,
Gaf ik de Koningin verzeek'ring van haar Staat,
En van dit hart dat steeds haar trouw was en geneegen.
Agamemnon, Klytemnestra.
Mag ik gelooven, Vorst, de maar die 'k heb gekreegen?
Is 't waar, dat gy Kassandre uit uw gezicht verbant?
Zal zy naar Argos gaan? Men zegt dat ge in dien stand
Begeert . . . .
Neen, neen; Kassandre is hier aan 't hof gebleeven.
Maar uw Egistus, die naar 't Ryk tracht en myn leeven,
Die is 't die 't schelmsch verraad haast dier betaalen zal.
En gy, verwacht ook mede een strenge straf, en al
Dat een Gemaal, een Vorst en Rechter in zyn tooren,
Die zo rechtvaardig is, uw eeuwig heeft gezwooren.
Myn Lyfwacht! dat men haar hier straks gevangen houd'.
ô Hemel! welk een schrik! Had ik dit ooit vertrouwt?
Waar kan verwondering ooit meer verbaasdheid maaken
Dan in myn hart? Wat heb ik al gehoort? Wat zaaken!
Kassandra blyft noch hier: Egistus brouwt verraad;
En om myn schande en straf te mengen in zyn haat:
Ben ik gevangen; en men meent dat ik, geneegen
Tot dit verraad, het zou als medestandster pleegen.
Misschien is 't waar, helaas! dat zyn vermetelheid
Niets deê dan op de hoop daar 'k hem meê heb gevleit.
Mevrouw, wat is uw lot een lot vol moeilykheden!
De Vorst gelooft niet dat ge uw trouw hebt overtreden,
En deel in d'aanslag naamt, dien hy vol gruw'len vind:
Het is wat anders dan verraaden: hy bemint
Kassandre; en zulk een liefde en ongeregeld blaaken
Bewyst dat hy u zoekt alom verdacht te maaken.
ô Ja, Doride, ik weet, ik zag het dat zyn gloed
Door alles, 't geen zyn echt kan schenden, word gevoed.
Maar wat voor hoop, wat troost en hulp zal ik nu zoeken,
Waar meê men doov' de vlam die 'k eeuwig moet vervloeken?
Laat ons hem eerst zyn deugd, zyn Zoon, zyn eer, en pligt
Voor oogen stellen in een zaak van dit gewigt.
En als ik dan zyn min niet weder kan verwerven,
Zo zal ik sneuv'len, of Kassandra zeker sterven.
Ik heb, myn Vorst, uw last en mynen pligt volbragt.
De trotse Egistus is in uw geweld en magt:
Hy wierd gevangen; en men kon zyn weêrstand dwingen
Uw yver vaar zo voort. Ga, let op alle dingen.
Neem toezicht, waak, denk dat uw Koning, en zyn Staat,
Zich nu zo zeer als ooit op uwe trouw verlaat.
Hebt gy, Euribates, de Koninin doen hooren
Dat ik haar 't Hof ontzeg in myn rechtvaarden tooren!
En dat ik uit Myceen haar doe naar Sparte gaan?
Met wat gelaat en hart heeft zy 't verstaan?
Hoe droeg ze zich op uw zo onverwachte reden?
Zy droeg als Koningin met alle eerbiedigheden,
En als een droeve Vrouw gehoorzaam deezen slag.
Zo 'k in haar voordeel maar een woord gebruiken mag. . . . .
Neen, niets verschoont haar schuld, noch kan myn wraak betoomen.
'k Ben aan dit Hof, na tien jaar oorlogs, weêrgekomen,
Verlangende om te zien een Gade, een Koningin,
Die 'k dacht dat my oprecht behield haar trouw en min.
Hoe lang heb ik gewenscht myn glory, buit en zegen,
Door zo veel zweets en bloeds in Ilium verkreegen,
Met myne Wederhelft te deelen heel verheugd!
'k Zond zelfs Kassandra weg met dubbelde ongeneugt,
Bedroevende myn hart voor eeuwig met myne oogen.
Wat zwakheid had ik, ach! en hoe was ik bewoogen
Myn waarde Euribates! Maar 'k offerde myn trouw
Volkomen en volmaakt aan myn ondankb're Vrouw.
Nu dank ik midlerwyl haar snood en ontrouw leeven,
Waar door ik naar myn wensch myn hart weêr weg kan geeven.
Is dan uw vlam noch tot Kassandra niet gebluscht?
Een vlam zo schaad'lyk voor uw glory, staat en rust,
En die zelfs schrik en vrees kon in uw hart verwekken?
Gy stelde vast dat zy op morgen zou vertrekken,
En wilt ge nu . . .
'k Beken 't, ik wilde zulks; 't is waar:
Maar 'k zag die Schoonheid weêr, en heb op nieuw van haar
Al die geneegenheên op 't tederst ingezoogen.
'k Wil nu niet dat ze zal vertrekken van myne oogen,
Maar dat ze hier het Ryk regeere nevens my.
Maar hoe! myn Vorst? de plaats der Koningin, zult gy
Die overgeeven in haar magt?
ô Ja! rechtvaardig.
De Koningin vertrekt, die glory niet meêr waardig.
De Echtscheiding was al lang by Koningen gemeen.
'k Voel hoe myn gramschap mort in deeze moeilykheên,
Als ik maar denk haar straf verzachting toe te brengen,
En myn genade in myn verbolgenheid te mengen.
Spreek my nooit weder van het voorwerp van myn haat:
Spreek van die keur alleen die 't al te boven gaat,
Die my het hart ontsteekt, daar 'k alles in kan vinden;
Van 't godlyk voorwerp dat de Goden zelfs beminden;
Van dat natuurlyk schoon, van misstal eeuwig vry;
Van dat gelaat, wel fier, doch zonder hovaardy:
Meld hoe ze in 't midden van haar boeijens en haar kwaalen
Verschynt als een Prinses met koninklyke straalen;
Hoe 't Godendom spreekt door haar minnelyken mond,
En dat, zo Troje aan haar voorzegging, stond op stond
Getrouwelyk vermeld, geloof had willen gegeeven,
Zy ons veel Vorsten had doen spaaren in het leeven,
En zulk een gruuwzaam woên. De Hemel, die hen wreekt,
Heeft deeze liefde in my niet zonder reên gekweekt.
Gelooft ge, daar ik uit een kryg ben weêrgekoomen,
Daar 't bloed langs de aarde vloeide in meenigte van stroomen,
Daar myn verwoedheid doet myn naam verachtlyk staan,
Daar ik den haat der Goôn heb op myn hals gelaân;
Gelooft ge dat men die met wierrook en gebeden
En slechts met eenige Slagtöffers stelt te vreden?
Ik zal wel anders al myn woede op 's vyands bloed
Verzoenen moeten eêr hun gramschap is geboet.
Was 't hun bevel dat ik, om Broeders smaad te wreeken,
In zo veel Ryken zou het oorlogsvuur ontsteeken?
Al de omgewroette steên, in moord en brand gezet,
Geslagtte Dochters en de Kinders droef verplet,
Verdrukte Moeders en al de omgebragte Gryzen,
Waar voor de Moordzucht zelf verschrikken moest en yzen;
Deez' roepen wraak; en ik, hun Overwinnaar, moet
Hun smarte stillen in het wreeken van hun bloed.
De glory van zo veel doorluchte doôn en helden,
Die nu onsterflyk zyn in de Elizeesche velden,
Herleeven door Kassandre in een volkomen stand.
Men moet in haar geheel haar Staat en Vaderland
Herstellen, en voldoen de gramschap van de Goden.
Agamemnon, Orestes, Euribates.
Ach! wat ik hoor, myn Heer! ach! wat hebt gy geboden?
Moet ik door ballingschap myn Moeder op dien stond
Verliezen, waar in ik myn Vader wederstond?
Ja, zy behoorde noch veel zwaarder straf te ontfangen,
Die ongetrouwe! Is dat de liefde en al 't verlangen . . . .
Helaas! gy twyfelt of ze u aanbid in haar hart?
'k Heb noch geheugen, schoon ik jong was, van haar smart,
Toen gy van hier moest gaan om Ilium te winnen,
En van haar afscheid naamt. ô Welk een teder minnen!
Ik zag haar in uw arm halfdood en spraakeloos.
Zy scheen beroofd van kracht en geesten voor altoos.
Hier na versmoorde ze in haar traanen en haar klagten.
Wat wreede dagen, wat bekommerlyke nachten
Zag ik haar slyten in dit droevig hofpaleis!
Hoe zocht zy ademtogt door zuchten, reis op reis!
Wanneer zy dacht hoe gy moest zwerven op de baaren,
En uitstaan duizenden van oorelogsgevaaren,
Heeft zy, met groot misbaar en ongerusten geest,
My teêr omhelzende, om uw leeven staâg bevreesd,
Haar traanen mild gestort op myn bestorven kaaken.
Hoe zag ik haar met zorg en yver telkens waaken!
Met wat oplettendheid, met hoop en vrees belaân,
Liet zy geduurig al de stranden gadeslaan,
Waar op wy moesten, op uw wil, na veel verlangen
De zegetekens van 't vernielde Troje ontfangen!
Ja, zonder myn belet, zou, door de valsche maar'
Van uwe dood, uit smart, uit wanhoop en misbaar
Haar leeven zyn verkort, zelfs met haar eigen handen.
Haar eeregraaven, en haar traanen, 't offerbranden . . . .
Dat was geveinsde schyn, en droefheid vol bedrog.
Hier komende zag ik geen and're tekens noch
Dan loofwerk, outers, pracht, en goude wierookvaaten;
Al toebereidsels om een huwlyk, zo verwaaten
En zo rampzalig, te volbrengen met ontzagh.
Had myne wederkomst vertoeft een enk'le dag,
Een ander Koning zou alreeds myn troon betreeden,
En op myn huwlyksbed myn plaats voor my bekleeden.
Zyn dit geen redenen tot onverzoenb'ren haat?
De Grieken zullen zelf, myn Heer, in deezen staat
Tot haar rechtvaardiging getuigen, en verklaaren
Hoe zy met haar gebied niet meer te vreden waren.
Men wilde een Koning die meer jaaren had dan ik,
En koos Egistus in dat eigen oogenblik.
Helaas, myn Heer! wat kan een Moeders onmagt, tegen
Het onheil van haar Zoon, zo raadloos en verlegen?
Gelyk een offerhand' van Staat ging zy gebukt
Naar 't echtaltaar, ontsteld, verslaagen en verdrukt.
Deeze aanslag was voor haar verraadelyk bestooken.
Maar 't heilloos huwelyk had ik wel haast gewrooken,
En dien vervloekten dag met onverschrokken moed
Doen zwemmen in een zee van traanen, brien en bloed.
Ik had de muiters, en Egistus dier gezwooren
Te dooden voor 't altaar, als offers van myn tooren.
Zy zocht dan door deez' Echt, bewust van dit verraad
Den rechten Erfgenaam te ontrooven kroon en staat?
Schoon 't lafste Volk al had geschroomt de gruwelstukken
Eens Ryksverraaders, om haarZoon 't gebied te ontrukken;
Ja, schoon ze had gevreest dat deeze Stad, verheerd
Door burgelyken kryg, zou hebben omgekeerd,
Noch was 't haar pligt dat zy uw zyde had gekooren.
Neen, 'k was door haar verraân, en gy door haar verlooren.
Spreek my van haar niet meer. Zy voel' myn ongenaâ.
Gy, ga op morgen heen. Uw voorspraak komt te spaâ.
'k Wil dat ze in Sparte slyt' haar overige dagen.
Ei schort uw vonnis op. Gun my haar straf te draagen.
Wreek u op my alleen. Myn misdryf heeft de schuld:
De Koningin is vry. 'k Moet, wyl haar taai geduld,
Door stil te zwygen, zulk een blaam geeft aan haar leeven,
Haar zuiv're onnoozelheid aan u te kennen geeven.
In spyt van 't muitgespan zo stond het maar aan my
Om aan te vaarden 't recht der opperheerschappy.
Niets kon hier tegenstaan, noch deeze glory weeren.
Myn Moeder gaf my 't Ryk, en ik zou reeds regeeren,
Had ik slechts naar haar keur getrouwt een Koningin.
Maar 'k leende aan niemand 't oor dan myn vermeet'le min;
Voorneemende eêr den troon en 't leeven te verachten,
Zo 'k dien door 't missen van 't beminde moest verwachten.
Dit is een liefde my van 't noodlot opgeleit,
Die, door haar groote kracht, dwong de geneegenheid
Der Koningin, om, in de plaats van my, te keuren
Een ander Koning, en dien op den troon te beuren.
En eind'lyk ik bemin Kassandre; en, ach! zy heeft
Myn hart, dat in het haare alleen gelukkig leeft.
De Goden konden nooit een sterker liefde maaken,
Noch leevendiger vlam in eenig hart doen blaaken.
Ik moet, ik wil, en zal haar minnen tot in 't graf;
En zal gelukkig zyn, zo ik de dood tot straf
Van zulk een schoone vlam en misdaad, mag verwerven;
En noch gelukkiger, indien myn straf en sterven
Verdient dat zy de schuld der Koningin voldoet,
Afwasschende haar vlek in 't zuiverst van myn bloed.
Waar ben ik? wat ik hoor! ô Goôn! wat tegenspoeden
Geeft gy myn huis en my, hoe zeer ik 't wil verhoeden?
Wat treft my ramp op ramp! Ga, al te waarde Zoon,
Verre uit myn oogen, my met uwe min braveeren;
Of wel, ondankb're Zoon, ga heen, en wil nooit keeren;
Ten zy gy met berouw doet zien, dat zich uw zin
Gezuivert heeft van zulk een reukelooze min.
Wat hoor ik? ach! myn Vorst!
ô Smart! ô bitter lyden!
Gy komt myn ziel op nieuw met duizend doôn bestryden.
De Koningin, myn pligt, de Goôn, en alles scheen
Genoegzaame oorzaak voor myn zielsgeneegenheên:
En midlerwyl zo lieft een ander die Prinsesse,
Wiens glans bragt aan myn ziel zo groot een minnebresse.
'k Vind in Orestes, die het leeven van my draagt,
Een Medeminnaar die licht meer dan ik behaagt:
Ja, 'k zie myn eigen Zoon verheerd door myn Slavinne,
En my verraaden in het hevigst myner minne.
Daar komt de Koningin, verbaasd, vol druk en smart.
Ach! zy blyve eeuwig uit myne oogen en myn hart!
Klytemnestra, Agamemnon, Euribates.
Neen, schoon ge 't my beveelt, de straf is te ongenadig.
Ik werp voor 't allerlaatst my zelve gantsch misdaadig,
Voor uwe voeten neêr. Ik kom hier niet, ô neen!
Om in myn afscheid, door beweegelyke reên,
Uw eerste liefde in uw gemoed weêr op te wekken,
Noch my te zuiveren van de opgeleide vlekken:
Gy oordeelt my onwaard, en dat 's genoeg, myn Heer,
Om af te staan van 't hart dat gy my gaaft welëer.
Maar mag ik niet in 't leed, dat my het hart zal breeken,
Uit moederlyke zucht een woord tot voordeel spreeken
Van myn bedroefden Zoon? Hy mint Kassandre, en heeft