floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Wie minnen wil, moet hart en zinnen daer naer zetten.
De min eischt niemant half, maer den geheelen mensch.
Helaes! hoe raeck ick dan eens t'ende van mijn' wensch?
Wat wenscht ghy met dien zucht? wat of de Voester mompelt?
Dus over 't hooft in druck en zwaerigheit gedompelt.
Wat zwarigheit is dat? wat schort 'er? spreeck klaer uit.
Och zaeght ghy, hoe mevrouw het hart van hartzeer sluit.
Wat nu? kan ick haer smart en hartewee genezen?
Dat staet misschien aen u: och liet ghy u belezen.
Belees my niet: 'k heb last ontfangen van mijn' heer
Mevrouw ten dienst te staen. wat ick behoudens eer
En ampt vermagh, dat wort haer willigh opgedragen:
Maer komt ghy om mijn kroon mijn kuischeit te belagen,
Zoo wijck, en rep my niet, dat naer yet schendighs smaeck,
Of 'k zal voor Potiphar ontvouwen al de zaeck,
En zoo gelijckze leit: Ick pas niet op dit kryten.
Wat u dan overkomt, mooght ghy u zelve wyten.
Hebreeusche spruit, 't zy veer dat ick u lagen legh.
Betrouw wat beters: jaegh al die gedachten wech.
Verlegen met mevrouw, van hoogen noot gedreven,
Verstout ick my dus verre om raet met u te leven,
In 't uiterste gevaer: wort hier in yet misdaen,
't Geschiedt om beters wil. och blijf een luttel staen:
Ghy weigerde noit mensch zijn klaghten aen te hooren.
O schennis! ô verdriet! ô had ick nu geen ooren!
Verwensch uw ooren niet zoo reuckeloos en licht,
Noch dreigh dus, met een wars en overdwars gezicht,
Een dienstbo, die u niet oneerelix komt vergen;
Maer zich van angst en schrick niet langer weet te bergen.
Ghy weet niet wat al leets ick over heb gebraght
Dus lang, maer noit zoo bang als nu den ganschen nacht.
Dat kermen neemt geen endt, dat zuchten, steenen, weenen.
Wat noodt waer 't, borst mijn hart: nu bersten zelfs de steenen
Van mededoogen. in haer oogen komt geen vaeck:
Of sluimertze eene poos, zy raeskalt, en de spraeck
Verraet al watze droomt. een torts verbrant heur aren,
En 't slapen schijnt de quael en zieckte te verzwaeren;
Zoo 't slapen heeten magh, dat 's lichaems krachten mat.
Zy vloogh noch heden op, de kamer langs; zoo dat
Het op kranckhoofdigheit geschapen uit te komen,
Men haer met sloten boey en keten dient te toomen.
'k Ontveins vast voor mijn' heer, en stuur vast van der hant,
Al wat ick stuuren magh, maer al vergeefs: de brant
Stijght hooger. och wat raedt? wat raedtsman helpt my stuuren?
Ick ben mijn raed ten ende.
En blijft die koorts noch duuren?
Rampzaligh dier, ghy geeft uw lyden lydigh toe.
Wat maeckt wat maeckt ghy 't my, maer meest u zelve moe!
't Heeft weeck op weeck geduurt, en endtlijck zoo veel dagen.
Hoe heb ick, dagh op dagh, uw stormen afgeslagen,
Met zulck een eerlijck hart, als zoo een' jongman voeght,
Die als vergift vermijt, al 't geen daer 't hart af wroeght.
Ick wensch haer eerbaerheit, en onbesproke zeden.
'k Vertoon u haren noodt, en koom niet ongebeden.
Ay Voester, badtze, ga, en spreeck dien heldt toch aen.
Hy weiger niet, voor 't lest my eens te woort te staen.
'k Ben wel getroost zijn minne, als 't wezen moet, te derven,
Magh my een troostlijck woort gebeuren voor mijn sterven.
Mijn vleesch versmelt als sneeuw, in dezen zoeten brant,
Hy hoor mijn jongste klaght, en hou een luttel stant.
Hy val, die hem bemint, zoo straf niet als te voren.
Zo badtze, en dreef my voort.
Zy dreef u, maer verloren.
Ga heenen, Voester: ga vry heen, van waer ghy quaemt.
De dienstmaeght slacht de vrouw: was 't wonder dat de schaemt
U niet belette dus mijn kuisch gehoor te tergen,
En dat oneerlijck stuck zoo schendigh af te vergen?
Ick vergh u niets, maer koom mevrouwe te geval.
O schant! ghy verght my dat ick haer believen zal.
Ick volgh alleen mijn' last: en maeckt u dit verbolgen?
De voorslagh staet aen haer, aen u de keur van volgen,
Of weigren; zoo zy yet verzoeckt, 't geen qualijck past.
Wie om het lockaes zwiert en hangelt raeckt wel vast.
Al wie gevaer bemint vervalt daer door in lyden.
Men moet alleen geen quaet maer d'opspraeck zelf vermyden.
Hoe verder van dien strick, hoe vryer van gevaer.
Hier schuilt een slang in 't gras.
Waer schuilt die? wijsme, waer?
Men boet met zware schade aen al te licht betrouwen.
Men vindt gebreck in Mans: men vint gebreck in Vrouwen.
In Vrouw, of Man, hoe 't zy, dat geldt al even veel,
Wanneer ons 't ongeluck gevat heb by de keel.
'k Vertrou nochtans, ghy zoeckt 't bouwvallig huis te stutten,
En 't ongeval des zelfs met alle maght te schutten,
Zoo wel als ick. ghy hoort, het onheil dreight naby,
Het onheil van een doot, of snoode razerny:
En zoudt ghy dezen slagh by tijts niet helpen breecken?
Waer meê? met dat gebreck te koestren en te queecken?
Haer lieflijck t'ondergaen, met een' gemaeckten schijn,
Als of men waer gezint haer' lust te wil te zijn?
En waer hier meê die slagh, waer voor ghy vreest, gebroken?
Dat lescht geen' brant: dat dient veel eer om 't vier te stoocken.
Moet ick u leeren, 't geen uw harssens niet ontbreeckt:
Hoe een voorzichtigh arts met al zijn wijsheit smeeckt
Gebreken, die geen mensch noch kunst vermagh te heelen.
Al wat geen heelen kan verdragen, moet men streelen,
Noodtzaeckelijck. men geef dees razerny wat bots:
Zy lijt geen tegenspraeck, en staet gelijck een rots;
Of loopt, als 't schuim der zee, zich op een rots te bersten.
Och zaeght ghy, hoe haer lest die blinde buien persten
Tot wanhoop. waer ick 't hooft eens henen wende of keer;
'k Zie hartzeer aen mevrouw, en sidder voor mijn heer.
Het brein is driftigh, noch veel driftiger haer leven.
Zy magh zich zelf verdoen, een' wissen dootsteeck geven,
Of springen in een' put, of van een galery.
Wie 't onheil treft of niet, het treft verzeker my,
Wiens zorgh zy wert vertrouwt: och ofze een ander koze.
Nu weet ick nauwelix, hoe deze zinnelooze
Dus aengeprickelt my wil rucken buiten spoor
Van myn' vertrouden plicht: de hemel schiet 'er voor.
Is dit de kracht van Min, die [bobbelende in d'aren,
Uit een genegenheit en heete treck tot paeren,
Wanneer zy al te diep haer taeie wortels schiet,
Door 't staroogen, op 't geen zy 't allerliefste ziet]
't Verwonnen hart alzoo vermeestert met gedachten
Op 't ingedruckte beelt, dat geenerleie krachten
't Verzetten kunnen, van 't gewenschte minnewit,
Dan door verbeeldingen noch maghtiger als dit?
Want Min heeft, uit heur' aert, een' nasleep van gebreecken,
En zorgh, en moeilijckheên, die 't miltebloet ontsteecken,
Waer uit een donkre damp allengskens opwaert zweeft
Naer 't brein, daer het verstant zijn' stoel en woonplaets heeft;
Zoo wort het beckeneel benevelt, en de zinnen:
Het hooft draeit om end om, en rust niet van te spinnen
't Geen d'overpeinzingen in hare bezigheên
Op 't ingeprente wit vast rockenen op een.
Dit malen zonder endt, wat zou het anders kunnen,
Dan al de zwarte gal verbittren en verdunnen,
Tot datze zette in vier en vlam al 't ingewant,
En vliegende in het brein verweldigh het verstant.
't Waer allerraetzaemst dan haer uit den huize brengende,
En met een deughdelijck gezelschap daer vermengende,
't Gemoedt te voeren veer van dien vervloeckten lust;
Als binnens huis aldus, met opzet, zonder rust,
By dees gelegenheit die geilheit aes te geven.
Och Joseph, geef my raedt: dit geldt mevrouw haer leven.
Ghy hebt mijn' raedt gehoort: ick ben dit tergen moe.
Weet yemant beter raedt, zoo hou my dit te goe.
Wat antwoort zal ick nu 't verlangend harte brengen?
't Waer groote kunst een' dranck zoo op zijn pas te mengen
Met yet wat liefelijx, en yet wat wrangs en stuurs,
Dat zy, wiens dorstigh hart een' gloet van zoo veel vuurs
Naer zich getrocken heeft, niet feller quam t'ontsteken;
Of voelde, op eenen sprong, den brant van 't lijf gestreken,
Door 't walgen van zijn min; nu hy haer bede ontzeit,
Daer zy dootkranck en flaeuw, als op doots oever leit
En zieltooght; en geterght, door spijt op spijt te laden,
In top staet, om te slaen tot reuckelooze raden.
In zware kranckheên is geen zorgelicker ding,
Als schichtige ommezwaey: want die verandering
Baert menighmael de doot. Hoe raeck ick uit dit lijden:
't Gevaer is voor de hant, en dreight van wederzijden.
Och Isis Isis, help my raden: maer blijf staen,
Daer komt Mevrouw al zelf.
Hoe is die toght vergaen?
Geeft Ioseph u gehoor? zegh op, ick wil dat weten.
Mevrouw, hoe dus om 't hooft gezwollen, en bekreten?
Geeft Ioseph u gehoor? niet lang gesammelt, nu.
Die gast hiel zich, in 't eerst, noch even koel, en schuw,
Ia borst met dreigen uit, als of hy 't stuck wou melden,
En my, by zynen Heer, die stoutheit doen ontgelden.
Zoo keert ghy zonder troost en lessing van mijn vlam?
Ick broght hem, dat hy stont, en tot bedaren quam,
En luisterde een poos, getroffen van medoogen,
Beklagende uwen staet, met tranen in zyn oogen.
'k Zagh liefde en schrick om strijt malkandren gaen te keer.
Aen d'een zy stont Mevrouw, aen d'ander zy myn Heer.
De zinnen neighden wel om Jempsar te believen,
Maer deisden uit ontzagh van Potiphar te grieven.
Mijn geest hing midlerwijl vast tusschen vrees en hoop.
Men had' er mogen zien, hoe 't bloet al heimlijck kroop,
Daer 't niet kon gaen. het scheen of overlegh van reden
Zich zonder zyde droegh, in zulcke strydigheden.
Ten leste bleef de schael recht in den evenaer:
Hy danckte u voor die gunst, ging heen, en zuchte zwaer.
Hy zuchte, en ging zijns weegs, en laet my deerlijck zuchten,
En vliedt my als een slang? zijn dit dan al de vruchten,
Die ick van myne min zal maeien? neen, o neen,
Een middel weet ick noch, al was 'er anders geen,
En dat is my genoegh, om eens hier uit te raken.
Wat raet? Mevrouw besterft zoo wit gelijck een laken
In 't aenzicht: durf ick wel geluit slaen? o myn schroom!
Zy zyght: best zwygh ick stil, tot datze wat bekoom.
Och voester.
Och Mevrouw.
Ick heb een jongste bede.
Bidt vry, en spreeck vry uit, en zet uw hart te vrede.
Ga naer de huisman toe, die by ons lanthuis woont,
En zegh hem, die zich staegh gedienstigh heeft getoont
Aen zijne vrouw, dat hy, niet spader als op morgen,
My een paer adders breng, doch steelwys, en verborgen,
En in een' korf met blaên en vygen toegedeckt.
Wat zouden d'adders doen? waer heenen of dit streckt?
Ick hoop niet, dat ghy u wilt dooden met die slangen.
O allerschoonste doot! wiens hart zou niet verlangen
Te kussen uwen mont, in een gewisse rust,
Wanneer men 't vrolijck licht, en 's levens hooghste lust
Verwenscht van ongenoeght? hoe vrolijck zou ick grypen
In elcke vuist een slang, en sarren haer, en knypen,
Op datze, al krullende, rontom dien blooten arm,
My d'aders met den beck afbeten, en al warm
Afzogen 't koortzigh bloet met myne ziel, en zwollen
Van brant om 't hooft, en zoo geraeckten aen het hollen,
Als ick: wat kon dat schaên?
Wat roept ghy om de doot?
Waer blyft de doot, zy koom: daer leit myn boezem bloot:
Zy byt slechs toe, o doot ghy zult mijn toghten toomen.
Nadien ghy zulck een quaet hebt enkel voorgenomen,
Zal ick u van zijn min, door eene zoete wraeck,
Verlossen. die uw gunst zoo trots versmade, smaeck
Het geen hy wel verdient, en wat verbitteringen
Versteurde min al koockt: op dat de jongelingen,
Die onverbiddelijck der vrouwen gunst versmaên,
Gewaerschuwt zijn by tijts haer aen de hant te gaen.
Men zal dien gast voor 't lest het vier wat nader leggen.
Wee hem, indien hy dan uw bede durve ontzeggen.
O schoone Rachels schoonste zoon,
Hoe lastigh valt u al dit schoon,
Uw jongkheit aengeboren.
Wat geeft dit in een weeligh hof,
De dartele oogen niet al stof,
Om d'uwe te bekooren,
En af te leiden van de Deught;
In 't allerblakenst van uw jeught,
In 't lustighst van uw leven,
By dees verwijfde Aegyptenaers.
Wat loopt uw schoonheit veel gevaers!
Uw schaemroot moet 'er kleven
Aen d'onbeschaemtheit van dit wijf,
't En zy Godts kracht u stercke en stijf.
Men wensch dan slechs om erven
Gezont van lijf, en vroom van aert:
Want schoonheit lijf en ziel bezwaert,
En kanze bey bederven.
Die bloem heeft min genot dan last.
Aen schoonheit zijn veel zorgen vast.
Dit tuight ons Joseph niet alleen,
Maer oock zijn Zuster, die voorheen
De maeghdelijcke reien
Ging zien, met een verheughde ziel;
Daer 't oogh van Sichem op haer viel,
Die, zich aen klaght noch schreien
Noch worstlen keerende, de Maeght
Benam den maeghdom ongevraeght.
Het lichaem bleef geschonden,
Doch niet het onbevleckt gemoet;
Dat ongebluistert in dien gloet
Een zelve wert bevonden,
Ja dubble maeght ('t en schijn niet vremt)
Nadien haer wil niet had gestemt
In d'onbeschaemde schennis
Van dien geweldenaer, die na
Door 't overwegen quam te spa
Tot naberouw en kennis
Hoe hy 't met Jakobs huis verkurf;
Dat hem en al zijn huis bedurf.
Hoe veele rampen u benarren,
O Vader Jakob, suf toch niet;
Nadien ghy twee zoo kuische starren
Uit uwen bloede blickren ziet
In 't midden van de duisternissen.
Getroost u over Dinaes kreet,
En Josephs aengezicht te missen.
Het lief zal groeien door het leet.
Wy helpen hem de stormen doorstaen.
De prijs koomt na, de strijt moet voorgaen.
Ioseph. VOESTER.
Al is de Voester wech, noch blijft mijn geest belaên,
Hoe 't met dit razend wijf ten leste wil vergaen.
Mijn hart getuight niet goets. Ick zorgh zy zal niet rusten,
Maer aengeprickelt van haer ongebonde lusten,
My brouwen eenigh leet, tot wraeck van al dit leet,
't Welck zy my leit te last. Die geile toght is heet,
Ia ziedt, gelijck een pot, alree aen 't overloopen:
Doch 't ga, zoo 't wil: moet ick haer dolligheit bekoopen,
't Gedy tot 's hemels eere, en buiten myne schult.
'k Verhoop de hemel zal my stercken met gedult.
Daer komt de Voester weêr: hier is wat vreemts besteken.
Koom Ioseph, by mevrouw: zy moet en wil u spreecken:
'k Verdaegh u uit haer' naem.
Wat eischt mevrouw van my?
Ick zegh u met een woort.
Wel kom wat nader by.
Mevrouw begeert u zelf yet mondeling t'ontdecken:
Zoo durf ick 't niet vertrecken.
Ick ga.
Hier hapert yet, en 't loopt gewis op 't endt.
O hartekenner, die al mijn gedachten kent,
Bestierze, datze rechts noch slinx zich van u neigen,
Noch 't minst yet wanklen, door beloften noch door dreigen,
Op d'eerelijcke baen, de heirbaen van de deught.
Verhoor nu Josephs beê: hy offert u zijn jeught.
IEMPSAR. IOSEPH.
Ondanckbre Jongeling, hoe lang zult ghy gaen pratten
Op dat vergangklijck schoon, en zoo veel rijcke schatten,
Als vrouw Natuur aen u te dartel ley te kost.
Natuur had beter zulck een werckstuck noit begost,
Of het begonnen beelt verwaerloost op te maecken;
Nadien 't niet anders doet dan pijnigen, en blaecken
De harten, die het vangt door d'oogen. 'k vloeck dien dagh,
En uur, en oogenblick, dat ick u eerstmael zagh.
O schepper, is 'er yet behaeghelijx geschapen
In my, waer aen een vrouw haer glori zou vergapen,
En leef ick eenigh mensch tot weerwil en verdriet,
En tegens 't hart; men wijt het den onnooslen niet:
Uw schepsel draegh geen schult. 'k ben van u afgegoten
Op zulck een' vorm, gelijck uw wijsheit had besloten.
Ghy zorght vast voor mijn eere, en weigert my mijn' lust.
De lust ga boven d'eer, zoo d'eer oit wert verkust.
De hitte van de lust gaet effen voor 't gevoelen,
Hoe korte weelde smert; maer eer de lust aen 't koelen
Geraeckt, waerdeert men, wat verlies van naem en eer
Zou gelden, kreegh men d'eer om gout of traenen weêr.
Ick heb mijn tranen ja mijn oogen al verkreten,
Verkreten, maer vergeefs.
't en werd my niet geweten.
Met reden: ghy alleen zijt oirzaeck van mijn quael.
Wat hoor ick dag op dagh, niet eens, maer hondertmael.
Getroost u, 't heeft een endt: 'k berey my om te sterven,
O onmedoogent gast.
Hoe kan ick u bederven
Met my, om 't snoot genot van.
Hoe, wat noemt ghy snoot?
Dat ick u waerdigh acht t'omhelzen in mijn' schoot?
Te biên dien verschen mont? die vriendelijcke wangen?
Deze oogen, die zoo zeer niet naer den dagh verlangen,
Als om uw aengezicht t'aenschouwen 's morgens vroegh?
Noemt ghy dit snoot genot? en heeft hy breins genoegh,
Die aengebode min zoo schimpigh gaet versmaden?
De Min, beroit van hooft, laet zich van niemant raden.
Al 't voordeel, dat men treckt uit wellust is gering,
En meer niet als een dolle en vuile prickeling
Van 't lijf, terwijl 't gemoedt vast wroeght door 't overwegen.
Dat 's al het voordeel: zet hier nu al 't nadeel tegen.
Het overspel begaet terstont een dubble smet,
Besmet 'er twee: 't ontwijdt en scheurt het heiligh bedt,
Vol onrust, vol krackeel: de weerga haet heur gade,
Behaeght den boel alleen, en gaet met hem te rade:
d'Onwettige erfgenaem geraeckt in 't wettigh goet:
De vader mist zijn kroost, en twijffelt aen het bloet:
Het achterdencken groeit: de twist doorkruipt de leden
Van 't maeghschap: in het kort, het huwelijck bouwt steden,
Gelijck het overspel ['t welck Godt en mensch zich belght,
Al slaet men 't in den windt] die in den gront verdelght,
Door moort en vyantschap, al razende en bezeten;
En sleept de rampen na, gelijck een lange keten
Haer schakels: is 't dan vreemt, dat allerhande liên
En tongen, in dit stuck, met wetten zich voorzien?
Wat wetten de Syriers, Hebreen, Arabers hebben,
Of wy, ick achtze als rach, en dunne spinnewebben,
Daer ruischt de groote door, de kleine kleeft'er vast.
Mijn wellust zy mijn wet. wat niemant anders past,
Pas my, die zich van wet noch Recht laet overkraeien:
Men leeft hier op zijn hoofsch.
Zoud ghy uw' heer zoo paeien?
Men velt geen vonnissen op ongegront vermoên.
En most mijn heer op 't naeuwste eens rekeninge doen,
Het stont dan t' overzien, hoe hy zich had gedragen.
Wat doen de mannen niet, dat zy geen vrouwen vragen?
De rechter zuivre zich van 't zelleve gebreck,
Verdient het zulck een' naem. wie leeft'er zonder vleck?
Ghy waert om hals, quam hy op 't stuck u overvallen.
Zoo storf ick om de min, de zoetste doot van allen.
Mijn zinlijckheit waer my die suickre doot wel waert.
En waer heeft oit de doot rechtschape min vervaert?
Wat vreesselijcke doot kan ware liefde scheiden?
Al blijft het lichaem hier, de zielen zelfs geleiden
Malkanderen beneên, in 't onderaerdtsche veldt,
In 't vrolijck myrtebosch: daer kust men, daer vertelt
d'Een d'ander zijn fortuin, en eerste sluickeryen:
Daer wort men weder maeght: daer leert men weder vryen,
Als waer het noit geschiedt: daer lacht een zaligh dal.
Men treckbeckt onbenijt, als duiven zonder gal.
Men brantmerckt niemant daer met lasterlijcke naemen;
Noch 't heet'er overspel, zoo twee uit min verzaemen.
Al wisselt men zomtijts uit zinlijckheit van lief,
Dat draeght alleen den naem van vrientschap en gerief.
Het beurt 'er dagh op dagh: men volght daer in de wijze.
't Is een verandering en lust naer versche spijze;
Nadien een zelve kost de gasten walgen doet:
Ja 't grofste lasterstuck wort met een' kus geboet.
De wetten worden nu de vrouwen voorgeschreven
Van mannen, die toch zelfs om wet noch regel geven.
Mevrouw men quetst en schent, door 't schenden van zijn echt,
Alleen geen menschelijck, maer zelf het godlijck Recht;
Dat toome uw' lust, kan 't Recht der menschen u niet toomen.
Van sluicklust? Jupiter is zelf ter sluick gekomen,
By Isis: Isis zelf ontfing ter sluick Osier,
Haer broêr: ons Gotheên gaen ten hemel door dit vier.
Het koste Osier zijn' hals, gekapt in zoo veel stucken,
Als 't Rijck hem graven bouwt: 't zou hier niet beter lucken,
Indien uw Typhon my betrapte op zulck een daet.
De slaven van der hant, de Joffers op de straet,
En Potiphar verlet, door 't hooghtijt van dien Heiligh,
Bespiên ons weelde niet: al 't huis is vry en veiligh.
Gewelf noch dack noch muur bedeckt die schande niet
Voor 't aldoordringende oogh, 't welck ons gedachten ziet,
En straft het opzet, 'k zwijgh de schandelijcke daden.
De Godtheit ziet het al.
Die zal ons niet verraden.
De Godtheit sloegh en plaeghde, om een Hebreeusche vrouw,
Den Nijlvorst, onbewust van haer gegeve trouw.
d'Abimelechen zijn gewaerschuwt, voor de schennis
Noch onbegaen, hoewel onnozel, zonder kennis.
Het hemelsch vier verbrande om schennis heele steên,
Tot pulver en tot asch.
dat 's jaeren lang geleên.
Het overspel wort zelf gestraft van stomme dieren.
Die vryen blindeling: wat durft ghy niet verzieren.
't Zy veer dat ick uw bedt door overspel ontwy.
Wat 's overspel? een kus den echten mont voorby.
Ick bid verheelt u eens, ghy waert op 't stuck gegrepen;
Zou Memphis en al 't hof niet zien uw' neus genepen
Van 't aenschijn, en u naeckt en bloot gevoert ten toon?
En hoe ick, na veel smaets, en wel verdienden hoon,
De huit van 't lijf gestroopt, met duizent wreede slagen,
Op eenen ezels rugh de stadt werde omgedragen,
En eeuwighlijck voor slaef verwezen naer de Myn?
Wat dunckt u? zou dit lief dat leet wel waerdigh zyn?
Indien wy beide niet op heter daet doorsteecken,
Men 't goddelooze bloet al schuimende zagh leken
Van 't overspeligh bedt; daer ick uw boel al warm
Den geest gaf, in den strick van dien vervloeckten arm;
En leerde een ander zich van schelmsche lusten spaenen,
En hoeden voor bedrogh van krokodilletranen.
Vertrouwt ghy dan dat ick naer uw bederf zou staen?
Al 't huis is stom en zwyght: geen mensch kan ons verraên.
Schoon huis en kamer zweegh, en alle pylers zwegen,
't Geweten zwyght niet stil: 't hart met zich zelf verlegen,
Beschuldight nacht en dagh zich zelven, waer men gaet,
Oock daer men d'oogen luickt: die gruwelijcke daet,
Die schennis borrelt op, hoe diep zy wort gedompelt.
Men rekent zich verraên, waer yemant spreeckt, of mompelt.
Ontmoete ick Potiphar, my viel strax in: dat 's hy,
Die my heeft opgevoedt, gebeurt uit slaverny,
In top van 't huis bewint, en duizentmael verbonden:
Maer als een danckbaer knecht heb ick zijn bedt geschonden.
Vlie booswicht, vlie: loopt strax ten huize uit al versaeght,
Zoo veer, daer 't schellemstuck het hart niet langer knaeght,
Gelijck een worm het ooft: maer och 't is al verloren,
Al liept ghy, daer de Nyl zijn kil begint te booren;
Of daer de zon haer' glans ter middernacht verschuilt;
Daer 't ondier, afgevast in sneeuw, van honger huilt:
Ghy kunt de donder stem van Godts gerecht niet smooren:
Die vierschaer doemt alsins: die rechter laet zich hooren.
Mevrouw, wat houdtghe my? 'k ruck zoo noch niet mijn' heer,
En u en my, en al 't gezegent huis om veer:
Dat hoede Godt. hoe klonck die val door volgende eeuwen,
Tot endeloozen smaet en schande der Hebreeuwen.
Zou Joseph zulck een stuck in Godts gezicht bestaen?
'k Heb veel te veel gehoort. wien houdt ghy? laet my gaen.
Ick val voor uwe knien, en offer aen dees voeten
Dit lichaem, en dees ziel bereit haer schult te boeten,
Door zulck een doot, als een wanhopende betaemt.
Wat draeit ghy 't aengezicht, zoo schuw, en zoo beschaemt,
Van mijn gezicht? ay zet de schaemte een poos ter zyden.
Wat schaemte niet vermagh, vermoge 't medelyden
Met een die sterven moet en kan, om uwent wil.
Ay wisch mijn tranen af.
Doortrapte krokodil,
Laet los, laet los: ghy moort met dit bedrieghlijck steenen.
Hardtneckige, o wat hoon! hardtneckige, ga henen,
Ga henen met dien roem van zulck een morgenstar,
Voor wie ghy d'oogen sluit. ga melt nu Potiphar,
Hoe mannelijck, hoe kuisch zich Joseph heb gequeten;
Op dat het eeuwigh my in 't aenzicht werd verweten,
Van hem; hoe Jempsar veronwaerdight van haer' slaef,
Zich hebbe, voor al 't hof, ten toon gestelt zoo braef:
Maer neen, ghy zult noch zoo uw' moedt aen my niet koelen.
Ghy hebt mijn min versmaet, ghy zult mijn wraeck gevoelen.
Ick weet die schantvleck wel te decken met een' schijn
Van eerbaerheit: ick zelf zal in de voorhael zijn.
Och voester, slaven helpt. o wie verhoort mijn klaghten.
Helpt slaven, voester helpt: een slaef wil my verkrachten.
Och Potiphar, sta by. och voester, help uw vrouw.
Waer blijft nu al 't gezin? is niemant my getrouw?
Daer vliedt hy: och hy vliedt. wat moght mijn kermen baten?
Dat is die koele knecht. hy heeft my 't kleet gelaten,
Tot een getuigenis. ghy slaven jaeght hem na.
Och leit my aen een zy, tot dat dit over ga.
Als op den top van 't lyden
Ontzeide minne eens over slaet
Met volle kracht, dan brant de haet
Zoo fel aen alle zyden,
Als 't vier dat Sodoms steên verslont,
En welt met smoock op, uit den gront
Der grondelooze poelen.
Wat wraeck lescht een' onleschbren gloet?
Wat smaeckt haer zoeter dan haer bloet
Al razende te koelen,
In 't bloet, dat nu zoo lang geverght,
Door 't weigren zoo veel adders terght,
Als zy laet hairen krullen,
En vlechten onder 't hullen?
Waer schuimbeckte oit een tygerin,
Door 't plondren van haer jongen,
Van spyt om 't hart gewrongen,
Zoo wreet, als afgekaetste Min?
Wat weiden kuische vrouwen
Geruster in den echten beemt;
Daer zy, om lief noch leet vervreemt,
Haer egade onderhouwen,
Met kussen, zonder valschen schijn:
Daer twee paer lonckende oogen zijn
Getuigen van die loncken,
Waer door het een en eenigh paer
Zijn kroost ziet lachen jaer op jaer,
Met vriendelijcke voncken;
Die 't ongeveinsde vierslagh slaet.
Hier stelt de zedigheit hun maet.