floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Scheen als in twyfling of hy vechten wilde of vlieden.
Melendes, die ons zocht te keeren met zyn wacht,
Is door de dappre vuist uws Broeders omgebragt.
Valmonte is, aan zyn zy', door uw' Gemaal verslaagen.
De vest was overheerd toen 't licht begon te daagen.
De vrekke vyand, die zo wreed ons heeft verdrukt,
Heeft veelen van ons volk naar Karelsburg gerukt,
Daar die rampspoedigen in naare elende kwynen,
Of zich gedoemd zien tot den arbeid in de mynen;
Helaas! hebt gy hen niet gevonden in dat oord,
Of heeft zyn razerny hen op uw komst gemoord?
Wy hebben honderden bedrukte Amerikaanen,
Die in de ketens der gevloekte Castiljaanen
Als slaaven kwynden, uit hun wreede boei verlost.
De braave Gourges heeft, na 't winnen van deez' post,
't Veréénigd leger in twee deelen afgescheiden.
Hyzelf, met uw' Gemaal, zal de eene helft geleiden
Naar een' der burgen door den Spanjaard hier gebouwd;
En de andre helft wierd aan uw' Broeder toebetrouwd,
Om, daar onze oorlogsliên hem moedig onderschraagen,
Terstond vóór d'andren burg den vyand op te daagen.
Die plaatsen zyn te zwak om tegenstand te biên;
Des zult ge uw Vrienden haast verwinnend wederzien.
Verblyd ge u niet met ons om 't heil, deez' nacht verkreegen?
Ik bid u, ween niet meer. Wat maakt u thans verlegen?
Gy beiden zwygt, en zucht! Wat is 't dat u ontroert?
Helaas! Louize is door Adusta... weggevoerd.
Adusta!.. Gourges Telg!.. dit kan ik nooit gelooven.
't Is al, 't is al te waar.
Hy, Gourges Dochter rooven?
Wat heeft hem aangezet tot zulk een snoode daad?
Of wreekt hy Spanjes ramp door schandelyk verraad?
ô Neen: het gruwelstuk, dat ons de ziel doorgriefde,
Sproot niet uit zucht tot wraak, maar uit ontzinde liefde.
Ik heb my, ach, vergeefs! gekweeten van myn' pligt.
Ik heb voor uw behoud all' wat ik kon verricht,
Rampzalig offer! ...
Myn Louize!
Elendig Vader!
Hoe ons dit onheil treft, helaas! hem treft het nader.
Wat was zyn ziel verrukt toen hy zyn Dochter zag!
Hoe zal die vrolykheid verandren in geklag!
Hy vind haar, onverwacht, als tot zyn' troost herbooren;
Hy juicht om haar behoud; en ze is voor hem verlooren:
Verlooren, voor altoos!.. Verberg, uit deerenis,
Aan hem dit ongeval, zo lang 't u mooglyk is.
Helaas! hy zal het niet dan al te vroeg ontdekken.
ô Wreede Adusta! moest ge ons thans dien ramp verwekken?
Moest uw gehaate drift..?
Ik hoor trompet en trom.
De dappre Gourges keert verwinnaar wederom.
Hoe jaagt myn angstig hart!
Hoe zal ik 't onheil melden!
Verberg, in 's Hemels naam, uw smart. Daar zyn de Helden.
Olinde, en haar Zoontje; Du Bree, La Vigne, Gourges, Satouria, Stalame,
						gevolg van Fransche Officieren en Amerikaansche Grooten.
ô Hemel! geef my kracht!
Satouria te gemoet streevende.
Ach! myn Satouria!
Wat vreugd! ik zie u weêr.
haar omhelzende.
Myn teêrbeminde Gaê!
Verban thans voor altoos de droefheid uit uw zinnen.
Zie Florida verlost: dees Held deed ons verwinnen.
Satouria strekt de hand uit naar zyn Zoontje, die dezelve aangrypt, en
						vrolyk kust.
ô Ja, Vorstin! gy zyt ontslaagen van uw' druk.
Myn ziel deelt ongeveinsd in uw en 's Lands geluk.
De vyand ligt geveld; en al uw onderdaanen,
Die hy in slaverny geboeid hield... Stort geen traanen.
Gy ziet de rust en vreugd hersteld in uw Gebied;
La Vigne meldde u reeds...
Ik zie Louize niet.
Waar is myn Kind, Du Bree? Wat is hier voorgevallen?
Gy zucht, en antwoord niet! Hoe! zwygt en schreit gy allen?
Du Bree, waar is het pand aan uwe zorg betrouwd?
Waar is myn Dochter?
'k Bid, dat gy me onschuldig houd.
Waarvan onschuldig? Van haar dood? Gy doet my beeven.
Zy leeft; dan ach! ik zorg zy zal rampspoedig leeven.
Ontdek u klaar: denk hoe myn ziel naar tyding haakt.
Helaas! Adusta heeft, haars ondanks, haar geschaakt.
Adusta! haar geschaakt!
Is 't mooglyk, groote Goden!
Ik heb haar naar myn magt, doch vruchtloos, hulp gebooden.
Gy zyt Adustaas Vriend, en duur aan hem verpligt.
Verdenk hem niet; hy heeft all' wat hy kon verricht.
Adusta! haar geschaakt! ô Hemel! welk een smarte!
Myn dierbaar Kind! myn troost! de wellust van myn harte! ..
Gy in eens roovers magt! ..
Du Bree aangrypende.
Geef my myn Dochter weêr.
Ik eisch haar van uw hand.
Bezadig u, Mynheer.
Wacht u in wanhoop op onschuldigen te woeden.
Had ik, ten koste van myn bloed, haar kunnen hoeden,
Nooit was zy, 'k zweer u zulks, in dezen ramp gestort.
Doe, smeek ik u, door drift myn vroomheid niet te kort.
'k Heb niet ontzien myzelv' om haar behoud te waagen.
Hy heeft zich waarlyk als een eerlyk man gedraagen.
Ach! waare ik door 't geweld der Spanjaards omgebragt,
Of door Adustaas dolk meêdoogenloos geslagt,
Zo zou geen achterdocht myn deugd dus schandlyk hoonen!
Besef myn' staat.
Ik kan uw wanhoop ligt verschoonen.
ô Myn Louize! ... ik raas van ongeduld en spyt.
Myn ongelukkig Kind! uw Vader is u kwyt.
Hoe word myn ziel om u, om u, vaneen gereeten!
Onnoozel lam! myn lam! een wolf heeft u verbeeten...
Is dit de blydschap, die myn hart zich had voorspeld,
Wanneer zich Florida in vryheid zag hersteld?
Doch 't zal hier zo niet gaan: ik zal u wederhaalen.
Uw snoode roover zal zyn misdaad duur betaalen.
Ik bid u, meld ons hoe dit stuk wierd uitgericht.
Wy vreesden geen gevaar, vóór 't ryzen van het licht,
Wanneer Adusta ons door 't valsch bericht ontstelde,
Dat, na uw nederlaag, de vyand herwaart snelde.
Hy bood ons in zyn Ryk een schuilplaats in deez' nood.
Ik wilde, naar uw' last, ons bergen op de vloot.
Dit deed hem tegen my byna onzinnig woeden.
Hy greep uw Dochter aan, ik poogde haar te hoeden.
Terwyl ik zyn geweld kloekhartig tegenstond,
Riep hy zyn heilloos volk, dat zich alhier bevond;
Het rukte my te rug en voerde uw Dochter heenen,
In wederwil van haar, en van Olindes weenen.
Op ons geschreeuw, vloog ons de wacht ter hulp; dan ach!
Zy vond zichzelf te zwak tot weering van den slag.
Gevloekte Adusta! wat berokkent ge ons al smarte!
Ach! welk een diepe wond' voor Otocaraas harte!
Een doodwond' voor het myne. Ik blaak van ongeduld.
En 't geen myn droeve ziel met bittre spyt vervult
Is, dat ons volk, vermoeid door 't waaken en door 't stryden,
Thans buiten staat is haar te redden uit haar lyden.
Dit wederhoude u niet; geef slechts bevel, Mynheer.
Ik vind my uitgerust.
Welaan, men toev' niet meer.
Ik zal u met myn heir trouwhartig bystand bieden.
Voeg by uw legermagt myn dapperste oorlogslieden.
Hoe duur verpligt ge my, myn Vrienden, door uw trouw!
Wie komt daar, met uw volk?
ô Hemel! ... 'k zie een vrouw.
Wat vreugd! het is Louize.
Gourges, Satouria, Stalame; Olinde, en haar Zoontje; La Vigne, Du Bree,
						gevolg van Fransche Officieren en Amerikaansche Grooten; Louize, La Val,
						Cipiere, en eenige Fransche krygslieden.
Ach! dierbre Telg! treed nader.
Louize! in welk een' staat ontmoet ge op nieuw uw' Vader!
Gy ziet my anderwerf beveiligd en bevryd,
En meer dan ooit voorheen door uw gezicht verblyd.
Goedhartige Du Bree! hoe trouw hebt ge u gekweeten!
tegen Du Bree, hem de hand drukkende.
Vergeef my 't ongelyk...
hem de hand weder drukkende.
't Is alles reeds vergeeten.
tegen Olinde, haar omhelzende.
En gy, myn Hartvriendin! wat ben ik u verpligt!
Myn waardste! ..
Uws Broeders moed heeft wondren uitgericht:
Hy is myn redder.
De Hemel zy zyn hoeder!
ô Heilryke ommekeer! Wat blydschap voor myn' Broeder!
Hoe vond hy u? Waar viel die zegen hem te beurt?
Satouria luistert een' van de Amerikaansche Grooten iets in, die terstond
						vertrekt, en op het einde van Louizes verhaal met Vesti en Joinville
						wederkeert.
Adustaas volk had me uit Olindes arm gescheurd,
Terwyl Du Bree, vol moeds, my tegen hem verweerde.
Zo ras men uit dit oord zich met my boschwaart keerde,
Hield Hoya aan dat ik myn wanhoop stillen zou;
Hy wilde eerlang zyn' vriend beweegen tot berouw,
En onbeleedigd my alhier te rug geleiên.
Ik gaf hem geen gehoor, en hield vast aan met schreien,
En riep den Hemel aan om uitkomst in 't gevaar.
Wy wierden middlerwyl d' ontmenschten zelv' gewaar,
Die van Du Bree en van de wacht zich had ontslaagen;
En zich bevlytigde om zyn helpers voort te jaagen.
Terwyl ik, worstlens moê, met traanen weêrstand bood,
Zond my de hoogste Magt eene uitkomst in den nood.
Held Otocara had, gesterkt door onze vaanen,
De laatste vest verheerd der wreede Castiljaanen,
En keerde door het woud waardoor Adusta kwam.
Verbeeld u met wat spyt myn Schaaker hem vernam.
Hy zocht, doch zonder vrucht, myn jammerkreet te smooren.
Ik schreeuwde, ik gilde om hulp, opdat men my zou hooren.
Goôn! riep myn Redder: Goôn! het is Louizes stem.
Fluks stond hy aan myn zyde, en naauwlyks zag ik hem,
Of yllings vond ik my ontweldigd aan den Roover.
Hy gaf terstond my aan myn Landgenooten over.
Ga, sprak hy, breng dit pand aan Gourges wederom.
Ga, zeg hem dat de troost van zynen ouderdom
Door Otocaraas hand aan hem word weêrgegeeven.
Door uw behoudenis behoud hy my het leven.
op haar geleiders wyzende.
Dees Helden hebben hem kloekmoedig onderschraagd,
En tegen 't rooversrot zich tot myn heil gewaagd.
tegen de leidslieden van Louize.
Nooit, nooit zal Gourges, nooit zyn Telg uw deugd vergeeten.
Wy hebben ons met vreugd van onzen pligt gekweeten;
Onze enkle nadring deed de meeste roovers vliên.
't Verwondert my dat wy myn' Broeder hier niet zien.
Tegen La Val.
Waar liet gy hem, Mynheer?
Gy hebt geen reên tot vreezen;
Hy zal, met al ons volk, op 't oogenblik hier wezen.
Adusta vloog, toen wy vertrokken, driftig aan.
Helaas! wie weet wat hem de woede doet bestaan!
die Vesti en Joinville ziet, tegen Olinde.
Vrees niet, ons oorlogsvolk zal voor uw' Broeder waaken.
Behaagt het u dat wy onze onderpanden slaaken?
Niets zal my liever zyn.
bied de hand aan Olinde, die haar Zoontje by de hand vat, en hy
							geleid hen beiden naar Satouria.
Vorstin, vergun my de eer...
Ontfang van myne hand uw Gade en Erfprins weêr.
Hoe zal Satouria uw' moed en deugd vergelden!
Hy wenkt Vesti en Joinville, en bied hen Gourges aan.
Aanvaard op uwe beurt de aan my betrouwde Helden.
Ik zie myn' Broeder. Maar, helaas! in welk een' staat!
Gourges, Louize, Satouria, Stalame; Olinde, en haar Zoontje; Vesti, La
						Val, Cipiere, La Vigne, Joinville, Du Bree, gevolg van Fransche Bevelhebbers
						en Amerikaansche Grooten en krygslieden; Otocara, op een rosbaar, van takken
						gemaakt, en door zes Amerikaanen gedraagen, die hem nederzetten; Oades, en
						gevolg van Fransche en Amerikaansche soldaaten.
Waarde Otocara!
de rosbaar naderende, en hem de hand toereikende.
Myn toeverlaat!
Hoe treft my deze ramp!
die, geduurende eenige oogenblikken, als verstomd door droefheid
							gestaan heeft, streeft naar de rosbaar, en knielt 'er by.
Myn teêrgeliefde Broeder!
Myn dierbre Vrienden! myn Olinde!
hem de hand toereikende, die hy aangrypt.
ô Myn Behoeder!
Heeft my uw heldenmoed tot zulk een' prys bevryd?
Ween niet, myn Hartvriendin, nu gy beveiligd zyt.
Ach! is 't Adustaas dolk, die u in 't graf doet daalen?
Wy zullen hem eerlang zyn bloedschuld doen betaalen.
Ik zweer u by het licht, dat ik, uw ongeval
Ter wraak', zyn Ryksgebied geheel verdelgen zal!
Ja, wreek myn dood op hem, maar spaar zyne onderdaanen.
Adusta is alleen de bron van al uw traanen.
Hy zette, raazende van minnenyd en smart,
Om 't missen van zyn' prooi, zyn' vriend een' dolk op 't hart.
Ik heb uw hand verdiend, en moet die eeuwig derven.
Doch Otocara is bereid voor u te sterven.
Maar deel uit deerenis ten minste in myn verdriet;
En zeg: Getrouwe Vriend, Louize haat u niet.
Myn Vriend! myn Toeverlaat! Trouwhartigste aller menschen!
Wat zou Louizes ziel voor uw behoud niet wenschen?
Zie hoe myn oog om u in heete traanen smelt.
Myn Otocara! 'k heb u altoos hoog gesteld,
'k Zal myn' Gemaal en u steeds in myn hart veréénen,
En tevens om d'Arlac en Otocara weenen.
Myn Otocara! Goôn!.. Louize! ik ben voldaan.
Nu zal myn ziel getroost uit deze waereld gaan,
En 't Apalietsch gebergt' gemoedigd overzweeven,
Om daar gelukkiger dan in myn land te leeven:
Daar zal ik woonen in eene aangenaame streek,
En, onder 't hoog geboomte, of by een koele beek,
Getroost aan myn Louize en myne Olinde denken;
Totdat de Alziende Zon u my zal wederschenken.
Myn waarde Zuster, rys; breng, breng me uw' oudsten Zoon.
Zy brengt hem het Kind.
Lief Kind, wees erfgenaam van Otocaraas Kroon.
Dwing, door goedhartigheid, de volken u te minnen,
En breng u, zo gy kunt, somtyds uw' Oom te binnen.
Myn Broeder! al myn troost!
Groothartig sterveling!
Hoe treft me uw lot! Ik acht uw weldaad niet gering,
Maar wenschte dat gy lang, zeer lang met ons mogt leeven,
En aan uw eigen Kroost uw' scepter overgeeven.
Ik heb u niet vergeefs myn' dienst en hulp geboôn.
hem de hand drukkende.
Voldaan? Ik min u als myn' Zoon.
Adusta nadert ons.
Gourges, Louize, Satouria, Otocara, Stalame; Olinde, en haar Zoontje;
						Vesti, La Val, Cipiere, La Vigne, Joinville, Du Bree, gevolg van Fransche
						Bevelhebbers en Amerikaansche Grooten en krygslieden; Oades, en lyfwachten;
						Adusta, met een' ontblooten dolk in de hand.
Wat zoekt gy hier, Verraader?
Adusta ziende, wykt by Gourges.
tegen Oades en de lyfwachten.
Grypt hem aan.
Laat af. Houdt stand. Niet nader.
Hoor my, Satouria. Ik heb niets haatlyks voor.
Geef hem een oogenblik gehoor.
Hy is alom bezet, en kan ons niet ontkomen.
den dolk in de schede steekende.
Waar is myn Vriend?
Ik kan myn wanhoop naauw' betoomen.
op de rosbaar wyzende.
Aanschouw het offer van uw boosheid en verraad.
Goôn! Otocara, met de doodverwe op 't gelaat!
En ik, ik ben het die hem 't levenslicht doe derven?
Ach! mogt hy leeven! mogt zyn Moorder voor hem sterven!
Hoe word myn angstig hart door naberouw verscheurd!
Gevloekte driften! maar, helaas! te spaê betreurd!
Hy nadert de rosbaar.
Och! kunt ge Adusta in uw byzyn nog gedoogen?
Is hy dit oogenblik geen Monster in uwe oogen?
Beschouw de wanhoop, die myn gantsche ziel vervult.
Hy knielt by de rosbaar.
Ik kom niet smeeken om vergeeving van myn schuld.
Neen; Otocara, neen: ik wil die niet verschoonen.
Vergun Adusta slechts u zyn berouw te toonen.
Ach! had myn vriendschap van uw hand dit loon verdiend,
Ondankbre?
Ik bid, verschoon uw' deerniswaarden Vriend.
De lofspraak, door uw' mond uw minnaares gegeeven,
Is de oorzaak van myn schuld en uw rampzalig sneeven.
Die lofspraak wekte in my begeerte om haar te zien,
En wie, die haar beschouwt, kan lang haar weêrstand biên?
Haar schoonheid dwong myn hart, onwillig zelfs, tot minnen.
My bleef noch hoop noch tyd om ooit haar hart te winnen,
Ten zy ik haar vervoerde, en naar myn Staaten bragt.
Myn list gelukte my. Ik zag haar in myn magt,
Toen gy door uwe komst myn blyde hoop verplette;
My van myn' buit beroofde, en uw meestresse ontzette.
Vervoerd, verwoed door toorn en liefde en minnenyd,
Bragt ik u in den staat, helaas! waarin gy zyt.
'k Zal door myne eigen hand uw' toorn voldoening geeven,
'k Wil met u sterven, nu gy niet met my kunt leeven.
Myn ziel zal met uw ziel, om u ten dienst te staan,
Het Apalietsch gebergt' gewillig overgaan.
'k Zal onophoudlyk u myn vlyt en trouw betoonen,
Totdat in 't einde uw gunst myn misdaad zal verschoonen;
Totdat gy me, als welëer, uw vriendschap waardig vind.
tegen Satouria en Gourges.
Vergeeft hem zyne schuld.
Tegen Adusta, hem de hand toereikende, die Adusta met vervoering
							kust.
Adusta, 'k sterf uw Vrind.
Ach! mogt ik thans nog eens uw lieve hand verwerven,
En drukken ze aan myn harte, ik zou gelukkig sterven.
geleid Louize naar Otocara.
Voldoe hem.
Otocara de hand geevende.
het hoofd op haare hand buigende.
Louize....
ô Smart! hy geeft den geest.
met het hoofd op de borst van Satouria vallende.
ô Goden! staat my by!
Helaas! hy is geweest.
driftig opstaande.
Gy sterft, myn Vriend! gy zyt niet meer op my verbolgen!
Vertoef, en voer my meê!
Hy doorsteekt zichzelven.
Myn ziel zal de uwe volgen!
Bewys me uw deerenis nu gy myn wanhoop ziet,
En scheî myn lyk van 't lyk van Otocara niet.
in de armen van haaren Vader streevende.
ô Hemel! wat al ramps!
Myn hart beklaagt hen beiden.
Moest gy, rampzaalge! moest gy dus van de aarde scheiden?
Men draag' de lyken weg, en plaats' hen by elkaêr,
Opdat dit droef gezicht de elende niet verzwaar'.
Tegen Olinde, terwyl de lyken weggebragt worden.
Myn Waardste! laat uw trouw voor my en onze Kindren,
Indien het mooglyk is, uw hartewee vermindren.
Tegen de Fransche Bevelhebbers.
En gy, ô Heldenstoet, die my zo dierbaar zyt,
En 't zuchtend Florida van slaverny bevryd!
Bewoont de sterkten, die, gevestigd in myn Staaten,
Door 's vyands nederlaag u ovrig zyn gelaaten.
We erkennen dit bewys van vriendschap naar waardy,
Doch 't blyven in dit Oord staat ons tot nog niet vry;
Wy zyn verpligt te rug naar 't Vaderland te streeven,
En onzen Vorst bericht van onzen togt te geeven.
Myn Broeders! blyft ons by.
Ach! had ik 't in myn hand!
Leef bly, leef veilig in dit vry gevochten land.
Louize in de armen vallende.
ô Myn Louize! moet Olinde ook u ontbeeren?
Wy zullen wederkeeren
Na veertien maanden tyds, indien 't ons mooglyk is.
Die blyde hoop, Vorstin, verzachte uw droefenis.
Tegen de Vorsten.
ô Vorsten! hoort myn' raad, die u tot heil moet strekken.
Duldt nooit dat vreemden, die dit waerelddeel ontdekken,
Zich meester maaken van de sterkten hier gegrond.
Steunt nimmer op hunn' eed, betrouwt op geen verbond.
De vreemde reizigers, die vestingen begeeren,
Zyn heimelyk geneigd de landzaat te overheeren.
Sloopt al de sterkten, die tot nu hier zyn gebouwd.
Gelooft my als uw' Vriend; ik zorg voor uw behoud.
Gy doet uwe eedle deugd ons onbetwistbaar blyken.
Beloof my, tot myn' troost, niet uit myn Ryk te wyken
Eer gy die met den grond gelyk gesteld zult zien.
Ik zal, met al myn volk, u daartoe bystand biên:
Zo zal geen Castiljaan hier ligt weêr zegepraalen.
De magt des Hemels zet de magt der boosheid paalen.
De katmaecker
heijn
roel
tvroetwijf
[De katmaecker]
Een batement vanden kat maecker gespeelt sint jansmis 1578 van die
						broeders van trou moet blijcken
Ist vis dach dat dient mij wel te weten al
oft ic tavont stockvis eten sal
dat waer mijn mutsken geset opt cromme
wat ist ock dan ic gever niet een omme
en soudt ic niet connen // een wijf regieren
Ic soudt wel x oft xij mans bestieren
Ic en pas op niemant een enckel gruijs
nu dat is daer ic wijl gaen na huijs
wat hoe oneffen sijn dees straten gemaect
wat ouw heeft mijn tijsraelse bier geraect
of sijn mij die hersenen dus ontstelt
of wert ic van een oentger wijf gequelt
Ic en quam mijn dagen noijt in dit gewoel
Ghoenavent heijn
Ghoenavent roel dat ghij wel vaert dat sie ic gaern
Van waer coemdij
uut die tavaern // dat heb ic dat lijf heel vol gheghoten
Doedij oeck
Ic hebts wel een vaen int lijf geschoten
tis een kaerl die sijn keelgat spaert // wanneert goet mout is
waer henen
Thuijs waert // maer wijldij mee ic moeter te hans
hebdij ijet te eeten
een bout van een gans die sal ic ons te voren geven
want ganse vleijs is alle mijn leven
gheen beter spijs weet ic dan gansen
gheen gans bout en weet ic
maer pasteijkens die doen mijn thert verhuegen
Eij lecker tant die sou ick ock wel moegen
maer tgebreck van gelde doet mij tam sijn
heijne
Jae roel
En sal u wijf niet gram sijn
dat ghij dus bij nacht coemt onwersaecht
Jae wat die man vraecht dat laet ic daer
een man moet een man sijn dat is claer
dus gaet vrij mee en wilt ghien vreet zijn
nu gaen wij dan
En sout niet wel besteet / sijn
datter wijscheijt in mij begrepen waer
en dat ick burgemeijster of schepen // waer
oft dat ic opt cussen saet
Jaet bij mijnder trouwen
Longeren watte maeltijen soudt ic houwen
met mijn dronckaerts soudt ict wel maecken
hoe souwen wij brassen
wat ons en mocht ghien gequel // naecken
maer hoet is wij moeten ons lijen // met dat wij hebben
nu nu dat set ic besien
maer gaen wij thuijswaert // u wijfken verlangen sal
is misselick hoemen ons ontfangen sal
hier comen twie vrouwen uut
die een schuiert ende den ander
met een pot waters
Die eerste
Seker gevaerken dat tin is wel swart
Dat ist voorwaer
deene
In desen drues is so hart
te schuert niet alf so schoen alst wel mochte
gevaerken dattet u goet dochte
ic soud u wel helpen // een paer ueeren
Jae ghij mocht wel een lutgen mee schueren
nochtins schaem ic mij der schande // dat ic u set te werck
men seijt veel handen
die maecken licht werck alsomen siet
gevaerken gebreckt onser nichten ijet
besiet daer binnen sij begint te stenen
Wel in trouwen ic loop henen
quaem heijn dat hijt tvroetwijf haelde
lieve vrou of hij weer so lange draelde
als hij nuwer avonts dee die vuijle stincker
dat ander
Wat nicht tis een vuijl droncken drincker
hij en past niet veel op onser nichten
gevaerken ic sal mijn handen lichten
op aventuer oft vlus mocht tijt // worden
wij sullen ijmer dese schuermant quijt worden
tegen dat die vrouwen comen tsou lelick staen
wat ou sick heijne coemt ginder ghaen
met roelen so ic gemerken can // sent hem omt vroetwijf
wij willen ons verstercken dan
en roepen hem recht oft waer groot tijt
Ouw heijn heijn
Rasch sonder respijt
och lieve heijn noijt en stont het so schaers
wel hoesoe hoesoe
Och noijt meerder vaers
wat ouw wat maecken dese wijven geschals
Eijlacen heijn u wijf heeft den arbeijt op den hals
gering ghij moet omt vroetwijf gaen
tis meer dan tijt
Neen dat is qualick verstaen // godt bescherm mij voer sulc misval
Och goe heijn doet het toch
Ic wedt ic en sal // al sou sij alden nacht pijpen en schreie
ic most nuwer daechs wel drie dagen beijen
eer ic in haer camer const geraken
meendij dat ic tegen die nacht wijl gaen braken
en wilt mij voer ogen niet sulcken trec leggen
Ic en sals niet doen
Wel wat sal ic van desen geck seggen
ghij weet toch wel datter macht an cleeft
Wel wat maeckt mijn wijf
This ghien noot datment u te kennen geeft
ghij en sult doch ghien bescheijt van dien hebben
dus steect u doer
Neen neen ic salt kint eerst gesien // hebben
of die moeder gesproken dats een voer // al
Soe moecht ghij den ramp hebben
Caest selfs den bal
Och goe heijn ghij sulter doen seer wel aen
Wijl ic u seggen niet voert / dat schint die maen
En al waert ghij noch so groten dronckaert
ghij sultet doen
Wie icke marotte
Jae ghij dronckaert // onbeleeft sot der vrouwen belastere
Eij ghij lelijcke trompe
ghij vuijle henentaster // zoudij niet gaen daer die vrou in arbeijt
							leijt
Et cetera tis toch genoech geseijt
ghij sijt een dronckaert van cleinen verstande
zeker tis wel een grote schande
dat ghi een man alsulc misval biet
wat doetmen hem
Ic segge ten is al niet
dat die wijfs willen die mans bestieren
sullen wij ons laten van vrouwen regieren
een man moet een man sijn wiet sou becopen
Jae wie souse dan haelen
En ghij mochter om lopen
Ja siet wat dese dantelorij toch voerheeft
Dantelorijt die ghij teeten geeft
wat meent toch desen droncken bloet
meendij dat ic verschiet // neen ic niet een voet
Ic en haelse ock niet doer ghien bedrijf
En ghij soutse haelen // Jae waert ghij mijn wijf
al waert ghij noch so fel wat waert dan
nu quansuijs ic bijn u wijf en ghij mijn man
doet ghij mij nu die vroevrou haelen
nu wel dan // hoerdijt wijf sonder dralen
heijns wijf gaet in arbeijt // loopt sonder geschille
en haeltet vroetwijf
Ic en hebts ghienen wille
doettet selve ic sal mij den arbeijt wachten
Ghij sultet doen of bij gans machten
Jae wacht toch mijn vrou sij mocht haer seer doen
Beijt ter goeder trou / wat sou doch mijn heer doen
wech ghij dronckaert en bijn ic niet het wijf
wat ouw heijne siet toch dit bedrijf
en soudij u niet om te gaen porren ic sal u geraken
zegt boef ghij en sout niet dorren
sout ghij ons vrouwen willen verdrucken
Hoe soudt ic u ghoijen
Hoe soudt ic u plucken // siedij dat wel
Jae wat wildij daer af clappen
Dat soudt ic op u kinnebacken // lappen
heijn sidt ghij al stil en laet mijn mijn macht proven
wie dunct u dat ic bijn
De elft van twie boeven
gevaerken staet een luttel besijen
Ic sal hem wel hebben
Jae wildij mij bestrijen
Jaeck hier moetij doer ende daer in
en wilt dat proven // dat is een beghin
Ic sal u noch die oghen uut crabbelen
Ic sal u tuijten mee wat brabbelen
of gaet om tvroetwijf // met haesten groot
Ic en salse niet haelen Jae bijder doot
haelt ghijse // en daer mee gedaen
Sou icse haelen
Jae ghij of wij sullen noch eens campen gaen
wat laet ghij u duncken
En wat moechdij meenen
meendij ons vrouwen aldus te verclenen
her her her ghij moetr blijven ghij vuijle calant
Och heijn heijn doet mij nu bijstant
en helpt mijn toch dit wijf beslechten
heijn ic rae u en beghint het niet
neen ic en wijl niet vechten
ic saet veel liever te bethehem int cloester
Ic sal u leren tegen vrouwen op rechten
Och helpt mij toch heijn
Ic soudt mijn clauwen / in u baert ock vlechten
ghij en derft niet wachten na sulcken vertrooster