floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Door Kreon noch in zulck een' wederspoet
My toegestiert? wat zal ick langer spreecken?
Gy zeght als 't is. ick wou u niet versteecken
Van uw verzoeck, en zondtze u daetlijck toe.
dat u Godt Jupijn behoê,
En om dees deught, meer zegens u verleene
Dan my. komt hier, mijn dochters, herwaert heene.
Koomt herwaert: vat uw' broeder by zijn hant,
Die 't licht van vaders oogh heeft aengerant,
En 't klaer gezicht berooft van 's hemels klaerheit,
Waerom hy nu dus omtast in dees naerheit.
Och dochters, och, hoe zijtge door 't bestaen
Van vader, och, onweetende verraên,
Geboren uit de zelve, die hem baerde!
'k Beklaegh u, kan niet zien hoe, vol onwaerde,
Gy overal, onnozel, zonder schult,
Uw levens tijt in droefheit slijten zult.
Waer zult gy toch met speelgenoots vergaêren,
En op wat feest verschijnen by de schaeren,
Van waerge, in stê van vreught t'ontfangen, niet
Naer huis keert, dan bekreten van verdriet?
En als uw jeught eens rijp is om te trouwen,
Wie zal zijn vrucht, zijn kint dus onwaert houwen,
Dat hy 't aen zulck een schantvleck zou besteên,
Die mijne en beide uw oudren zijn gemeen?
Want wat verwijt moet dit geslacht niet draegen!
Uw vader heeft zijn' vader doot geslagen,
En vruchten by zijn moeder voortgebroght,
Uit die hem baerde, en won u onbedocht,
By haer, van wien hy zelf is afgesproten.
Dit zal u elck verwijten, elck zich stooten
Om uwe hant te trouwen: dus geschuwt
Van elck, zult gy, mijn dochters, ongehuwt,
En kinderloos vergaen, en heenesterven.
O Kreon, naerdemael gy van mijne erven
Alleen, gelijck hun vader, nablijft, och,
Ontferm u om deze ouderlozen toch.
Gedoogh niet datze uw bloetverwant belachen,
Uw nichten, droef van d'echt versteecken, prachen,
Omzwerven, uitgeschupt door 't gansche rijck,
Noch maeckze my in jammer niet gelijck.
Gy weet haer oude, en 't moet u billijck deeren.
Gy ziet elck schuw haer ree den neck toekeeren,
Behalve gy. ô brave, helpze toch:
Bestem mijn bede. ô dochters, 'k had u noch
Veel lessen in te scherpen: maer uwe oude
Begrijpt noch niet wat ick u leeren zoude.
Bidt Godt nu, dat hy u, zoo lang gy leeft,
Een betere fortuin dan vader geeft.
Het is genoegh. waer voert de rouw uw zinnen!
Koom herrewaert, en stap in 't hof naer binnen.
Men zy gehoorzaem boven al,
Hoewel het alssembitter vall'.
Wat tijdigh is, dat 's schoon by kloecken.
Hoor toe, hoor wat ick wil verzoecken?
'k Zal 't weeten, als gy 't maeckt bekent.
Dat gy ons uit dit rijck verzent.
Zoeckt gy 't van my? 't raeckt Godt daer boven.
Ick ben van alle Goôn verschoven.
Gy zult haest raecken tot uw wit.
Verzekert gyme, ö Kreon, dit?
Ick plagh niet strax mijn oordeel t'uiten.
Vervoerme flux van hier naer buiten.
Laet los uw kinders: ga dan vry.
Ontweldighze alle niet van my.
Gedenck geensins dat gy 't al zult verwerven:
Want wat u dus lang volghde moet gy derven,
In 't ende van uw leven, arme man.
Thebaeners, ô gy vroome burgers van
Mijn vaderlant, ay ziet: gy ziet hier heden
Dien Edipus, die, tot behoudt der steden
De dubbelheit des raetsels van 't gedroght
Ontwarren kon, en zulck eene eer bevocht,
Gelijck een helt, de braefste man der mannen,
Die burgergunst en aenzien kon verbannen:
Nu zietge in welck een onweêr van verdriet
Hy schipbreuck leedt, en gansch verging tot niet:
Dies leert nu uit den spiegel, u gegeven,
Den lesten dagh bespieglen van uw leven,
En acht geen' mensch geluckigh in zijn' staet,
Eer 't leven endt, en naer zijn' wensch vergaet.
Sebille van Anjou
Elize
Eustatius
Heraclious
Humfrei van Thoron
Gui van Lusignan
Melizende
Raimond van Toulouze
Saladyn
Sirakon
Theodorik
Sebille van Anjou, gemaalinne van Gui van Lusignan, koninginne van Jeruzalem.
De verovering van Jeruzalem, door Saladyn, is, in de Historie der Kruisvaarten
					naar Palestina, eene der aandoenlykste en gewigtigste gebeurtenissen, die in de
					twaalfde eeuw, ook in Europa, eene groote verslaagenheid veroorzaakte. Schoon
					men de togten van dien tyd thans met andere en verlichte oogen beschouwt,
					verdient dit geval echter eene byzondere opmerking; zo omdat Jeruzalem toen
					reeds eene reeks van tagtig jaaren in 't bezit der Christenen geweest was, en
					dus door de Nakomelingschap der eerste Koningen als een vaderlyk Erfryk bezeten
					wierd; maar vooral ook om de verbaazende en gloriryke blyk der oprechte en
					standvastige Huwlyksliefde, die Sebille van Anjou aan haaren Gemaal by die
					gelegenheid betoonde: deze haare deugd was te luisterryk, en het tydgewricht te
					schoon, om daarvan voor de Dichtkunde geen gebruik te maaken. Mogt haare deugd
					ten algemeenen voorbeelde strekken, en tot bevestiging dier grootmoedige zielen,
					wier waar geluk, door de gunst des Almagtigen, niet afhangt van het wisselvallig
					lot van het ondermaansche leven!
Sebille van Anjou, Gemaalinne van Gui van Lusignan, Koninginne van
						Jeruzalem.
Gui van Lusignan, Koning van Jeruzalem.
Melizende, }Dochters van Gui en Sebille.
Elize, }Dochters van Gui en Sebille.
Humfrei van Thoron, schoonbroeder der Koninginne.
Heraclius, Patriarch van Jeruzalem.
Raimond van Toulouze, Graaf van Tripoli, Prins van Galilea.
Theodorik, Heer van Sidon.
Saladyn, Sultan van Egypte en Syrië.
Omar, }Vorsten der Saraceenen.
Sirakon, }Vorsten der Saraceenen.
Eustatius, }voornaame Inwooners van Jeruzalem.
Matilde, }voornaame Inwooners van Jeruzalem.
Agnes, }voornaame Inwooners van Jeruzalem.
Caled, }Vorsten der Saraceenen.
Safar, }Vorsten der Saraceenen.
Hored, Hoofdman der lyfwachten van Saladyn.
Geestelyken.
Staatjuffers van Sebille.
Inwooners van Jeruzalem.
Lyfwachten en Gevolg van Sebille, en van Saladyn.
Het TOONEEL is te JERUZALEM;
het eerste bedryf in het hof, in 't vertrek der Koninginne; het tweede en vierde
					in een vertrek der Kerk van 't Heilige Graf; het derde en vyfde in de hofzaal
					der Koningen van Jeruzalem.
Sebille van Anjou, gemaalinne van Gui van Lusignan.
Het tooneel verbeeld het vertrek der Koningin, in het paleis der Koningen van
					Jeruzalem.
Sebille, Melizende, Elize, Staatjuffers, Lyfwachten.
Sebille, langsaam opkomende, gevolgd van haare twee Dochteren, vier
						Staatjufferen, en de Lyfwachten, allen teekenen geevende van diepe
						neêrslagtigheid en droefheid. De Prinsessen plaatsen zich ter wederzyden van
						haare Moeder; de Staatjuffers ter wederzyden van het tooneel, meer
						voorwaart; de Lyfwachten in het verschiet.
Sebille,
na een weinig stilzwygens.
Het doodlyk uur verschynt, dat ons reeds lang deed beeven.
Men moet Jeruzalem den vyand overgeeven.
De stad is buiten staat tot verdren tegenstand.
De sterkste torens zyn vernield, of overmand.
De bres is wyd genoeg om 's vyands legervaanen,
In d' allereersten storm, een' ruimen weg te baanen.
De trotsche Saladyn, nog rookende van 't bloed
Der Christenhelden, zal, met ongewyden voet,
Eerlang, op 't feestgejuich der Saraceensche schaaren,
Langs Sions straaten treên, en niemand onzer spaaren.
Laat ons de marteldood kloekhartig ondergaan,
En 't Muzulmansche heir, hoe woest, verbaasd doen staan
Op 't zien der deugden, die het Christendom versieren:
Men laat' hen de aardsche, en ding' naar Hemelsche laurieren.
Tegen haare Dochteren.
En gy, myn Telgen, denkt uit welk een' Stam gy sproot.
Toont geen flaauwhartigheid op 't nadren van de dood.
Het bloed van Lusignan moet zynen roem bewaaren.
Toont in 't geloof u oud, hoe jong gy zyt in jaaren.
Hoe treft uw beider lot het moederlyk gemoed!
Heb ik met zo veel zorgs u daartoe opgevoed?
Doch laat myn hartewee uw zielen niet beroeren;
Een korte ramp zal ons aan allen ramp ontvoeren.
Melizende.
Myn waarde Moeder, smoor, zo 't mooglyk is, uw smart;
Uw droefheid werkt te sterk op ons meêdoogend hart:
't Bezwykt, het smelt van rouw voor uw geween en klagten.
Vorst Raimonds handling zal misschien ons lot verzachten.
Hy is voorzeker reeds in 't heir van Saladyn,
En zal Jeruzalem een trouwe voorspraak zyn.
Wie weet wat hy voor ons in 't uiterst' zal bedingen?
Sebille.
Ik wacht niets voor de Stad, niets voor de stedelingen
Dan 't uiterste bederf en de allerzwaarste elend';
Onze onmagt is, helaas! den Saraceen bekend.
Uw trouwe Vader, die met Salems heldenschaaren
Nog korts de vest verliet, om 't leger der barbaaren
Met onbezweken moed in 't veld te keer te gaan,
En dus Tiberias van 't zwaar beleg te ontslaan,
Is, (ach! de Hemel weet door wiens verborgen treeken,)
Op zynen togt misleid, gevoerd in barre streeken,
Waar 't ongelukkig volk noch drank noch voedsel vond,
En 't woedende gebrek 't aêmechtig heir verslond.
't Is u als my bekend, hoe door die snoode laagen
Der Christnen leger wierd gevangen of verslaagen.
De vyand, zeker dat de bloem van Sions magt
Door zyn verwinnend heir geboeid was of geslagt,
Is fluks Jeruzalem baldaadig aangevallen.
Hoe dikwerf stiet hy 't hoofd voor de aangevochten wallen!
Hoe dikwerf zag zich 't heir, verknocht aan Mohammed,
Zyn' woesten aanval met zyn bloed betaald gezet!
Wat heeft de burgery, by nachten en by dagen,
Van muur en torentrans hem rustig afgeslaagen!
Thans is zy neêrgeveld, gewond of afgemat.
't Wanhoopend overschot verweert vergeefs de stad.
De dappre Ridders van het Gasthuis en den Tempel,
Wier dierbaar heldenbloed alle eeuwen door ten stempel
Van hunne trouw verstrekt, zyn grootendeels geveld.
Hier is noch kans noch hoop tot stuiting van 't geweld.
Vorst Saladyn zal 't volk den weêrstand nooit vergeeven.
Zyne edelmoedigheid word echter hoog verheven.
Hy stelt, zo Raimond my de waarheid heeft gezegd,
In goedheid grooter roem dan in 't gestrengste recht.
Zag zich de Koning zelv' niet na den slag verschoonen?
Waartoe, helaas! dan om zich feller te zien hoonen?
Heeft wreede Saladyn, wiens trotsheid daaglyks groeit,
Dien overwonnen Vorst, gelyk een slaaf geboeid,
Niet als in zegepraal rondom de stad doen leiden,
Opdat dit naar gezicht meer wanhoop zou verspreiden?
ô Deerniswaardig Held, van kroon en troon beroofd!
Wat had zich Salem niet van uwen moed beloofd!
Nu gy gevangen zyt is alle hoop verlooren.
Gy zult, benevens ons, eerlang in 't onheil smooren.
'k Zie 't groots Jeruzalem in asch en puin misvormd,
Het Heilig Graf ontwyd, de Kerken omgestormd.
Mogt, mogt ik voor het minst dit onheil niet beleeven,
Maar door 't bloeddorstig staal, vóór 't zien dier gruwlen, sneeven!
Vorst Humfrei nadert ons.
Sebille, Melizende, Elize, Staatjuffers, Lyfwachten, Humfrei.
Humfrei.
Ik breng een droeve maar',
De ramp, door my gevreesd, is niet dan al te waar.
't Beroemd Tiberias, van welks versterkte wallen
Men wondren had gehoopt, is schandelyk gevallen.
't Heeft, verr' van Saladyn kloekhartig af te slaan,
Niet dan een' korten tyd zyn' aanval wederstaan.
Gaan wy dan allen op den zelfden stond verlooren!
Hoe zal dit naar bericht Vorst Raimonds hart doorbooren,
Die zich dit oogenblik in 's vyands heir bevind,
En voor Jeruzalem zich 't uiterste onderwind?
Hoe weinig denkt de Held, dat hy zyn trouwe Gade
En Zoonen overlaat aan Saladyns genade!
De droeve Eschina, met haar kroost, en 't overschot
Der oorlogslieden, zyn gevlooden naar het slot;
En doen ons anderwerf op 't ernstigst bystand vraagen.
Vergeefsche bede, sints ons leger wierd geslaagen!
Wy hebben, tot behoud van 't sterk Tiberias,
Alreeds veel meer bestaan dan 't voor ons oorbaar was.
Doch wie kon Raimond en zyn Zoonen wederstreeven?
Zy waagen dag aan dag, voor 't heil des Lands, hun leven.
Kon braave Lusignan hen vruchtloos smeeken zien,
Hen weigren aan een Gade en Moeder hulp te biên?
Dan ach! wie had gedacht, dat, aan die trouwbetooning,
Het leven hing van 't heir, de vryheid van den Koning?
Geliefde Lusignan! waard' voorwerp van myn trouw!
Schoon ik met fellen schrik het nadrend lot beschouw,
Dat my, dat ons Geslacht en 't volk ten deel zal vallen,
Uw deerlyk ongeluk treft my het sterkst' van allen!
Zo ik nog iets vermogt, ik zou 't voor u bestaan.
Ik heb dien droeven togt bestendig afgeraên.
'k Voorzag reeds dat men 't heil van 't Christendom zou waagen,
Indien de Koning viel, of 't leger wierd geslaagen.
Men weet aan ouden wrok myn' welgemeenden raad;
Nu zien wy, doch te spaê, hoe dier die togt ons staat.
Denk echter niet dat ik uw droefheid wil verzwaaren.
Ik durf, integendeel, u ongeveinsd verklaaren,
Dat, toen ik 't leger, door uw' Echtgenoot vergaêrd,
Voor Salems poorten zag in ordening geschaard,
Myn ziel zich heimlyk vleide en reden vond te hoopen,
Dat de aangevangen togt gelukkig af zou loopen.
En zo men Lusignan niet schandelyk verraên,
En 't Christenleger door gebrek had doen vergaan,
Geen Saladyn zou thans Tiberias verheeren,
En uw Gemaal met roem Jeruzalem verweeren.
Indien men nog, ten troost in onze onzekerheid,
Kon weeten door wiens list de Koning wierd misleid,
Wy zouden, in den loop van zo veel tegenspoeden,
Ons voor een nieuw verraad ten minsten kunnen hoeden;
Maar de oorzaak van dien ramp bleef ons nog onbekend.
Het hart des volks, te zwak om zo veel staatselend'
En huisselyk verdriet bedaard te kunnen draagen,
Wyt aan 's Ryks adeldom zyne onverdraagbre plaagen;
Ziet in elk' hoovling een' verraader van het Ryk,
En geeft de besten zelfs van wanvertrouwen blyk.
Geen eedle ziel zal aan die achterdocht zich stooren.
Men geeft veel toe aan hem die alles heeft verlooren.
Het ongelukkig volk is al myn deernis waard':
Het heeft zich in de Kerk van 't Heilig Graf vergaêrd,
Om 's Hemels bystand in dit uiterste af te smeeken.
Hun troostelooze smart deed my het harte breeken.
'k Verliet de Kerk nog naauw', toen ik den bode vond
Uit wien ik 't onheil van Tiberias verstond;
En spoedde herwaart met een klein getal van helden;
Wanneer Heraclius my bad zyn komst te melden.
Hy scheen geheel ontroerd, verzocht een stil gesprek,
En wacht uw antwoord af in 't gindsche zyvertrek.
Misschien dat thans zyn komst ons eenig licht zal geeven.
Het Priesterdom verneemt, op de oevers van het leven,
Somtyds geheimen die men nimmer had vermoed.
Dees droeve ontdekking zelf zou onzen tegenspoed,
In dit gevaarlyk uur, veelligt vergrooten kunnen.
Ik weiger echter niet aan hem gehoor te gunnen;
En zal, na zyn vertrek, met u my kerkwaart spoên,
Opdat men door gebeên des Hemels toorn verzoen'.
Myn waarde Dochters, gaat; begeeft u derwaart heene,
Dat zich al 't hofgezin aldaar met u verééne;
Zyne euveldaên belyde; en, als met ééne stem,
Den Hemel aanschrei' voor 't benaauwd Jeruzalem.
Wie weet of 's volks gebed het onheil niet zal stuiten;
Zo niet, één aklig uur zal al de elend' besluiten.
Ach! laat de wanhoop u dus sterk niet nederslaan.
Myn Moeder! wees getroost.
Tegen de Staatjufferen.
Vriendinnen! laat ons gaan.
Sebille, Humfrei, Lyfwachten.
tegen den Hoofdman der Lyfwachten.
Geleî den Bisschop hier.
De Lyfwacht vertrekt.
Het zal hem mooglyk stooren
U niet alleen te zien.
Hy kan my niets doen hooren
Dat voor myn' Broeder een geheim verstrekken zou.
Gaaft gy geen blyks genoeg van uw verheven trouw?
Is Lusignan daaraan den scepter niet verschuldigd?
Hy wierd met recht gehuldigd.
Zyn deugden maakten hem den Rykstroon dubbel waard'.
Hy was met de oudste Telg van 't Vorstlyk Huis gepaard.
Myne Egade is de jongste. En zouden we u onttroonen?
ô Neen. De gunst des volks geeft niemand recht op kroonen,
Wanneer het Erfrecht door de wet is vastgesteld.
Gelukkig Land, waarin de wet het vonnis velt!
Ik zie Heraclius.
Sebille, Humfrei, Heraclius; Lyfwachten, die op den wenk der Koninginne
						vertrekken.
Vorstin, des Hemels zegen
Behoede uw vroom Geslacht, en volge u allerwegen!
De Hemel waake voor 't altaar als voor den troon!
Gy weet dat ik my schaars in dit paleis vertoon.
De hooge waardigheid van 't Ampt, dat ik bekleede,
Bepaalt my aan de Kerk, en 't storten myner bede.
Uw vroomheid strekt ter baake aan ons en onzen Raad.
Vergun dan dat ze ook zorg' voor 't welzyn van den Staat.
Hebt ge iets ontdekt, ten troost in de algemeene smarte,
Verberg, verberg het niet voor myn meêwaarig harte.
Men heeft, op 't onverwachtst, my 't vreemd bericht gebragt
Dat Raimond, op uw' last, den jongstvoorleeden nacht
Zich uit de vesting heeft naar 's vyands heir begeeven;
Dit akelig bericht doet nog myn' boezem beeven.
Laat ge u in handling in met trotschen Saladyn?
Maar waartoe zulks vermoed? het kan geen waarheid zyn.
Geen Christen Koningin zal dus haar' roem bevlekken.
'k Geloof veelëer, en vind myn' pligt u zulks te ontdekken,
Dat Raimond buiten last-dees daad zich onderwond.
Men weet wat voormaals 't Hoofd van zynen Stam bestond:
Wanneer de Vaders aan de ketters bystand leenen,
Verbind zich 't nakroost ligt met snoode Saraceenen.
Wat met Vorst Raimond d' eerste in 't westen is geschied
Voor de Albigenzers, is voorby, en raakt ons niet.
Hy heeft ons naderhand, ten koste van zyn leven,
Een overtuigend blyk van zyn Geloof gegeeven.
Zyn Zoon en Kleinzoon zyn in 't oost' en west' alom
Beroemd als Redders van 't verdrukte Christendom;
En hebben, jaar op jaar, in onderscheiden togten,
Het Erfland vry gestreên, de Saraceên bevochten.
En zelfs de dappre Prins, van wien gy 't ergst vermoed,
Die Salem tot dit uur verdedigt met zyn bloed,
Heeft ligt niet min dan wy van 's vyands woên te schroomen,
Naar dien Tiberias alreede is ingenomen;
En 't slot, waarin zyn Gaê met een geringe magt
Zich hoopeloos verweert, het zelfde lot verwacht.
Maar heeft hy, onbevoegd, zichzelv' niet onderwonden
Een' ongeloovig' Vorst..?
Hy wierd door my gezonden
Door u gezonden? Hy? Dit had ik nooit vertrouwd.
't Past my te zorgen voor ons aller lyfsbehoud.
De muurbres is gereed den vyand in te laaten,
En niet verweêrbaar meer in de oogen der soldaaten.
Men eischt de vesting op genade en ongenaê.
Sla toch dit alles, sla ons onvermogen gaê.
Wat zal het zyn, indien wy 't uiterste verwachten?
Zal 't Saraceensche staal ons niet als lammren slagten,
En leevren Hof en Stad en Kerken aan de vlam?
Zyt gy een Dochter uit Anjous doorluchten Stam,
De Gaê van Lusignan, en laat ge u dus vertsaagen?
Die alle hoop verliest kan ligt het uiterst waagen.
Wie weet wat Raimond, hoog by Saladyn geschat,
Nog door zyn voorspraak wint voor de afgestreeden Stad?
Het voegt den Christnen niet, in 't barnen der gevaaren,
Zich in te wikklen met rampzalige barbaaren;
Met wreede haaters van 't geheiligde Geloof;
Gebroed van Mohammed, dat, tuk op moord en roof,
Hier, schoon het zulks al zwoer, zyn' eed niet zal betrachten.
Ach! is het Saladyn van wien men troost moet wachten?
Wy hebben sterker steun in 't grievend ongeval;
Men hoope op d' onderstand des Heerschers van 't Heelal.
Is 't Christendom zyn hulp niet reis op reis gebleeken?
Weet Palestina van de wondren niet te spreeken,
Die hy, in vroeger tyd, verrichtte op hun gebeên?
Wie heeft het Land ontrukt aan Griek en Saraceen,
En Godefroi, wiens naam die trotschen nog doet beeven,
De kroon en scepter van Jeruzalem gegeeven;
Door Boudewyn du Bourg des vyands magt verplet,
En u en uw geslacht hier op den troon gezet?
't Is met het Christendom, helaas! te verr' verloopen
Dan dat myn hoogmoed my op wondren zou doen hoopen.
De bystand van omhoog, dien gy zo treffend maalt,
Is, ach! waartoe 't ontveinsd? zeer slecht door ons betaald.
Men vind somtyds meer deugd in 't midden der barbaaren,
Dan, (welk een schand' voor ons!) by veelen onzer schaaren.
Zeg niet dat ons de wraak des Hemels wierd betrouwd.
Elk, die bedaard den staat van 't Heilig Land beschouwt,
Merkt dat de Hemel, door onze euveldaên beleedigd,
Zich tegen ons verklaart, en ons niet meer verdedigt.
Geen wonder, inderdaad. Die yvraars voor 't Geloof
Zyn voor de traanen blind en voor de klagten doof.
Het woedend bygeloof, dat zy voor eerdienst houên,
Doet hen de Saraceên als de aarde onwaard' beschouwen,
Omdat zy niet door 't licht der waarheid zyn bestraald;
Nochtans zyn we allen van één' oorsprong afgedaald;
't Geloof kon hen als ons verlichten door zyn' luister;
't Is ligt hun schuld niet dat zy zwerven in het duister.
Wat heil voor ons en hen, indien zachtmoedigheid
Hen minzaam op den weg der kennis had geleid,
Gelyk zy werkzaam was, toen ze, in het ochtendkrieken
Van de Euangelileere, aan Jooden en aan Grieken
Den heilweg kennen leerde, aan haar gezicht ontdekt!
Toen wierd geen christenzwaard met menschenbloed bevlekt;
Toen yverde alles tot verbeetren, tot bekeeren;
Nu denken de yveraars aan moorden, niet aan leeren.
Men had de Saraceên behoorlyk onderricht,
Waar' 't mooglyk dat dit volk bekeerd wierde of gesticht.
Denkt gy dat prediking iets by hen uit zou rechten?
Hen leeren? Spreek hen van verdelgen; spreek van vechten.
Zo onzer Vadren arm aan 't onbesuisd geweld
Van dit gevloekt gebroed geen paalen had gesteld,
't Waar' met het rein Geloof in 't oosten omgekomen.
Wat heeft dit heilloos volk al Christenbloed doen stroomen!
't Stond niemand onzer vry te nadren tot dit Oord;
En Utrechts Bisschop zelfs onttrok zich naauw' den moord.
Jeruzalem, zo groots, zo achtbaar, en zo heilig,
Was voor geen boeteling, geen bedevaarders veilig.
Al wie hier aankwam wierd geplonderd of geveld;
't Bezoek van elke plaats op hoogen prys gesteld;
Der Christnen ongeval was lang ten top gereezen:
En moest hun jammerkreet ons onverschillig wezen?
Dan lag nog 't Grieksche Ryk voor Saladyn gebukt,
En Palestyne waare aan 't onheil nooit ontrukt.
't Is waar dat 's Hemels magt toen onze Vadren sterkte,
En tot verlossing van het Erfland medewerkte;
Maar ach! het schuldig volk heeft thans die gunst verbeurd.
Waartoe 't geen ik bestond zo driftig afgekeurd?
Ik heb door laffe vrees dit middel niet verkooren.
De gantsche Krygsraad acht Jeruzalem verlooren,
Ten zy men Saladyn beweeg' tot handeling.
Ik acht den bystand van den Hemel niet gering;
Misschien heeft hy my zelf, tot redding van ons leven,
In dit gevaarlyk uur dit middel ingegeeven.
Laat ons niet twisten, maar den verdren tyd besteên
In schuldërkentnis en ootmoedige gebeên,
En van zyn' wyzen wil ons nadrend lot verwachten.
Wie weet, ligt zal hy 't hart van Saladyn verzachten.
Gy spreekt gegrond, Vorstin! Ik prys uw vroom besluit,
En wacht u in de Kerk. Vaar wel; ik streef vooruit.
Sebille, Humfrei.
Men trooste zich veelëer de handling af te breeken,
Dan 's Hemels gramschap op Jeruzalem te ontsteeken.
De Geestlykheid, gehaat door 't Saraceensch geslacht,
Word wreed door hen vervolgd, en deerlyk omgebragt;
Bewust dat zy het minst genade zal verwerven,
Getroost ze, uit wanhoop, zich by 't hoog altaar te sterven.
Hoe is myn droeve ziel om haar gevaar belaên!
Myn Broeder, 't zonnelicht is reeds aan 't ondergaan;
Waar houd zich Raimond op? Des Bisschops wanvertrouwen...
Gy zult hem zekerlyk eerlang hier weêr aanschouwen.
Ligt pleit zyn trouw voor ons, terwyl wy 't ergst vermoên.
Schep moed; zyn yver zal den moord misschien verhoên.
Kom, laat ons zien wat wy door 's Hemels gunst verwerven;
En, zo het wezen moet, by 't Graf en de Outers sterven.
Het tooneel verbeeld een vertrek, uitkomende in de Kerk, waarvan de deuren
					geslooten zyn.
Melizende, Elize, Staatjuffers, Eustatius, Matilde, Agnes, en eenigen der
						aanzienlykste Inwooners van Jeruzalem.
Myn Vrienden, laaten we ons veréénen,
En met één hart, als met één stem,
Ons ongelukkig lot beweenen,
En 't onheil van Jeruzalem.
Eustatius.
Waar is de blyde tyd, toen 't leger der Latynen,
Ter kruisvaarte uitgerust, verscheen in 't Heilig Land;
Toen Godefroi de maan van Mekka deed verdwynen?
Waar is de blyde tyd, toen 't leger der Latynen
Op Sions hoogen muur de kruisvaan had geplant?
Die blyde dagen zyn verstreeken;
Het Vorstlyk Sion neigt ten val.
Jeruzalems verheven wal
Ligt schier voor 't stormgeweld bezweeken.
De Olyfberg is in 's vyands magt:
Hy drenkt uit Kedrons beek zyn wreede legerschaaren.
Het woedend Saraceensch geslacht,
Dat ons en ons Geloof veracht,
Vernielt aan allen kant de kerken en altaaren.
Spoei voort, ô welige Jordaan!
Spoei voort; doe Salems ongelukken,
Zo verr' ge uw golven voert, verstaan:
Meld, meld de rampen die ons drukken,
Van 't Asphaltitisch meir tot Cezareaas wal:
Uw stroom, met bloed geverwd, getuige ons ongeval!
De rampörcaan, dien wy zien groeien,
Slaat op den Libanon de hooge Ceders neêr.
De Olyfboom geeft geen vruchten meer,
En Sarons roos laat af van bloeien.
ô Sion! leg uw tooisel af;
Verneder u in 't stof met traanen en gebeden!
ô Doodshoofdsberg! ô Kerk van 't Heilig Graf!
Zal u de onreine voet des Saraceens betreeden?
Rampspoedig Nageslacht van koning Boudewyn,
Die 't leven moedig waagde om 't Christendom te hoeden!
Zal, na een menigte der wreedste tegenspoeden,
Jeruzalem uw grafplaats zyn?
Ach! moet ik sterven in het opgaan myner dagen,
Eer ik de zoetheid van het leven heb gesmaakt?
Wat hooger Magt behaagt moet u en my behaagen.
Laat ons niet om ons onheil klaagen,
Als 't ongeloovig rot paleis en tempels blaakt.