floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
’t Is haast half een. De rouw dient spoedig afgenomen.
Kom Antonette, klim op deeze stoel, en maak
De strik daar boven los, opdat men vaerdig raak.
Zo, zo. Maar Moey, hoe staat dit hulsel? deeze kleeren?
Gy schijnt een Koningin; wat hart kan zich verweeren
Voor die bevalligheidt? kost gy straks Luidewijk
Behaagen, nu zal hy verwondert staan, gelijk
Als of hy een Godin zagh in den heemel pronken.
De man is ons, zo gy niet schaars zijt met uw lonken.
Maar hoe past my dit kleedt, en toestel, lieve Nicht?
’t Verjonkt u heel en al, en geeft uw aangezicht
Een groote welstandt; ja, ’k heb reeden van te vreezen
Voor uw aanloklijkheidt, en dat ze licht zal weezen
Tot nadeel van de mijne.
Antonette
Mevrouw, my dunkt ik ben wel ruim zo fraay, als jy.
Ik zeg het met verlof, ik kan my niet verbijten.
Gy zijt afgrijslijk schoon.
Och! mocht ik maar eens smijten
Mijn vriendlijke oogen op jou Vryers knecht, ik wed,
Hy ging zo graag met mijn, als een van jou te bedt.
Doet gy uw werk maar, gy verslijt de tijdt met praaten.
De rouw is ommers af.
Zet daar de zilvre vaten,
Hang daar de blakers, daar de spiegels. Wat! gy zijt
Zo langsaam. Zet de stoel hier, op het groot Tapijt,
Dicht aan de tafel. Zijn de konfituren vaerdigh?
Ja, al geschotelt. Maar, als ik bekijk, hoe aardigh
Mijn zulken Juffrouws kleet an ’tlijf staat, word ik mal.
’k Wil wedden, dat de knecht op mijn verlieven zal.
Mevrou, ey, zo je mijn dees kleederen wilt geeven,
Ik zal jou keukemeydt voor niet zijn al mijn leeven.
Zy staan u schoon.
Hoe schoon? ey, legt ’t me doch eens uit.
Gelijk een zijde vlag staat op een vullisschuit.
Maar, Antonette, ’k hoor Katrijn daar op de trappen.
Beliefje, dat ik van de Rensewijn zal tappen?
Ja, breng’er naerzen van Kandijs by, rep u, dra;
En d’applen Sina meê. Maar kom straks weeder.
’k Ga.
Jakoba, Sofia, Katrijn.
HOe is’t met Luidewijk, Katrijn? quam hy u vinden?
Hy is in huis, Mevrouw.
Liet hy zich willig blinden?
O ja. Maar Flip had ons met zijn geraas verraân,
Had Jonker Luidewijk hem niet gedreigt te slaan.
Luidewijk is in de blaauwe kamer
In ’t donker. Maar voor Flip docht my, dat geen bequamer
Verblijf te vinden was, dan in de kleêrkas; daar
Hy, opgesloten zijnde, een gruwelijk gebaer
Met schreeuwen aanrecht, dat men anders ver zou hooren,
Had ik dit middel, om die luide galm te smooren,
Niet uitgevonden.
Is hy ook geblindt geweest?
Met groote moeite: want de gek was zo bevreest,
Dat wy zijn oogen, met gemak, niet blinden konden,
Tot wy zijn handen op zijn rug te samen bonden.
Maar toen wreef hy gestaâg de neusdoek van ’t gezicht.
Doch ik bedocht een vondt, die wel gelukte.
Nicht,
Verpraat uw tijt niet, noch laat Luidwijk langer beyen.
Katrijn, waar zijn de Knechts?
Zy doen hun lievereyen
Vast aan, en sieren zich, Mevrouw; zy zullen hier
Zo daadlijk zijn.
Daar zijnze, ik zie mijn Kamenier,
Met bey mijn Knechts verkleedt, en daar komt Antonette
Met konfituuren.
Wel, terwijl ik ieder zette
Ter plaatse daar het best zal voegen, ga Katrijn,
Haal Luidewijk, en maak straks met hem hier te zijn.
Jakoba, Sofia, Antonette, Ida,
Dirk, Niklaas, als Pagien.
RAs Antonette, opdat het tijdlijk vaerdig worde.
’t Is alles reê, Mevrouw.
Men stel zich dan in orde.
Ey Moey, zo ’t u belieft, bekleê mijn linke zy.
Kom achter my.
Wanneer Katrijn komt, zal zy naast u staan.
Waar zullen
Mijn jongens blijven?
Dirk zal deeze plaats vervullen.
Waar zijtge?
Alhier, Mevrouw.
Blijf op dees plaats.
Niklaas
Mevrouw, wat is uw wil?
Ga ginder staan.
Maar Antonette, schort ’er niets, is ’t alles reede?
Wel, zet u dan op deeze steede.
Daar komt Heer Luidewijk. Zijtge alle op uwe stel?
Ja, dat Katrijn hem slechts ontblinde, ’t is zo wel.
Jakoba, op een verheeven stoel, omsingelt van
Sofia, Katrijn, Antonette, Ida, Dirk,
en Niklaas; Luidewijk.
ONtblint hem.
Luidewijk, ontblint zijnde.
Wat is dit? Waar ben ik? Zien myne oogen,
Het geen ik my verbeeld, of houtme een droom bedroogen?
Neen Luidewijk, gy waakt; al ’t geene gy hier ziet,
Is door mijn order en om uwent wil geschiedt.
Zijt gy het zelf, Mevrouw? magh ik mijn oog vertrouwen?
Hoe? heb ik het geluk u weeder aan te schouwen?
En is uw hart tot my gelijk voorheen geneigt?
Of wordt my na verdienste ook loon en straf gedreigt,
Van ’t geen mijn onbescheidt heeft teegens u misdreeven;
Om dat ik flus uw wil zo stout dorst weederstreeven,
En, toen gy gaan woud, u ophouden teegens reên?
Ik bid vergiffenis, Mevrouw; de liefde alleen
Was oorzaak van ’t vergrijp. Wie kan zo licht verlaten
Dat hy zo heevig mint? Zoud gy my daarom haaten,
Gelijk een vyandt?
Neen, ik houde u voor mijn vriendt;
En gy hebt grooter straf ontfangen, als verdient.
Vergeef my, dat ik u uwe oogen heb doen blinden,
En, opdat gy by daag dees plaats niet weêr zoud vinden,
U, als gevangen, heb gehouden.
Welk een nacht
Is schooner, als die zulk een daageraadt verwacht?
Mijn godlijkheidt, wie zouw om die gevankenissen,
Zijn vryheit; om die nacht, den dag niet willen missen?
Mijn Heer, uw woorden doen my uwe heusheidt zien:
En, alhoewel die wijs van spreeken d’Eedelliên
Gemeen is, ’kdurf nochtans van u wat meerders hopen:
Maar of ik miste, ik bid, zet my uw hart eens open,
En vley my nu niet weêr, hebt gy my flus gevleit.
Behaagt u ook dees proef van mijn geneegenheidt?
Keurt gy dees vryheidt goet? en kuntge op u verkrijgen
Mijn min met weedermin te loonen, of te zwijgen
Voor eeuwig, ’t geen u in dees nacht bejeegent is?
Mevrouw, indien mijn oog u mijn gesteltenis
Des herten niet, gelijk ik ’t wenschte, kon verklaaren;
Mijn mondt zal ’t ongeveinst, en vreugdig openbaaren.
Die onverwachte dank van mijne kleine dienst,
Die ik zo wonderlijk, en op het onvoorzienst
In mijne kamer vond, verrukte mijn gedachten,
En dwong my uwe geest en uw verdiensten t’achten:
Ja, zonder u te zien, verbeeldde ik my u schoont,
Maar nergens na zo groot, als gy my die vertoont:
Zo dat ik reets, door mijn nieusgierigheidt gedreeven,
Geen middel vond de kracht der min te weederstreeven,
Toen ik die schoonheidt, zo volmaakt na mijne wensch,
Beschoude, toen ik u een Engel, en geen mensch
Te weezen dacht. Hoe kan ik laaten u te minnen?
Ik heb myne oogen, en ’t gebruik van myne zinnen;
Ja, ’k zweer, dat ik u steedts beminnen zal, Mevrouw,
Schoon ik u nimmer zien, of weeder spreeken zouw.
Maar ach! wat baat my doch mijn liefde? ik vrees met reeden
’t Onmydelijk begin van veel rampzaligheeden:
Want uwe staat scheelt by de myne veel te veel:
Gy, die Prinses zijt of Gravin; in teegendeel
Ik maar een Eedelman, wien ’t hoopen is verbooden
Naar zulke gunsten, daar gy hem toe schijnt te nooden.
Ik zie gy acht het gunst, dat zich mijn hart verblijdt
Met groote inbeeldingen, voor een geringe tijdt,
En meent mijn kleine dienst heel rykelijk te loonen:
Maar ’t is een avrechtsch loon. Kost zich mijn hart vertoonen
In myne woorden, ’t zou u melden, welk een pijn
Het uitstaat, dat wy niet gelijk van staaten zijn.
’k Zou dan zo veel gevaar van mijn verderf niet loopen,
En door volharden een gewenster uitkomst hoopen.
Ik zou gelooven, dat gy, zonder veinzery,
De grondt uws harten melde, en datge lichtlijk my
Niet heel onwaerdig acht van u bemindt te weezen,
Had ik geen reeden van het teegendeel te vreezen.
My is van goeder handt verzeekert, dat uw trouw
Alreê belooft was door uw Vader aan een vrouw
Hier in den Haage, van zeer eedelen geslachte,
Toen u uw Vaader noch van buitens lants verwachtte,
Op uwe herwaartskomst, eer u de Turk eens nam,
Of eêr de tyding van uw overlijden quam.
’k Beken, Mevrouw, dat ik mijn Vader heb geschreeven,
Hem volle vryigheidt tot deeze keur te geeven,
En dat mijn handt gereedt om aan te vaerden stondt
De vrouw, waar aan zijn wil en voorzorg my verbondt,
Vertrouwende op zijn keur, en liefde, die ik kende.
Maar ik bespeur (helaas!) mijn misslag in het ende,
En, in zijn oordeel, acht ik dien verdwaalt en blindt,
Die zonder toestaan van zijn oogen ’t hart verbindt.
Maar zeg, wat vrouw was ’t, die hy u had uitgeleezen?
Mevrouw, het is my niet bewust.
Hoe kan dat weezen,
Heer Luidewijk? kreegt gy dan nimmermeer de weet
Van uwen Vader, aan wien hy u had besteedt?*
Mevrouw, die brieven zoud ik tot Marseilje vinden.*
Maar die zijn weederom gezonden door zijn vrinden,
Zo dra als zy de maar vernamen van mijn doodt.
’t Is waar, dat Vader my sint door een brief ontboodt,
Dat zy gehuwdt was, daar hy my meê wilde trouwen;
Maar haar geslacht, en naam heeft hy my nooit ontvouwen:
Ook schreef hy my, dat hy mijn komst verwachten zal,
Eer hy my weederom besteede.
Magh ik ’t al
Ja, en dat ik steeds met ziel en zinnen,
Zo lang ik leeve, alleen uw schoonheidt zal beminnen.
Al was ik u gelijk van staat, of minder?
Zoge eedel zijt, waar aan ik gansch geen twijffel sla.
Maar ’k vrees uw groote staat.
Durft gy me dat belooven,
Heer Luidewijk?
O ja, en zweeren daarenboven
Dat my de hemel nooit...
Zwijg stil, en zweer niet; houw
Uw woordt alleen; en ik beloof u weêr mijn trouw.
Maar, wijl wy samen voor het jaar niet trouwen kunnen,
Wil ik aan uwe keur de volle vryheidt gunnen,
Of gy veranderde van zin, en of misschien
Uw Vader voorhad u een ander aan te biên.
Al kon mijn Vader my een Koningin verkiezen,
Hy zou veel eêr zijn moeite, en ik ’tontzagh verliezen,
Dat ik hem schuldig ben, als mijn geheugenis
Uw gunsten, en mijn hart, hoe zeer ’t u eigen is.
Dies meldme slechts uw naam, en staat.
Mevrouw, gy vleit mijn hoop; maar meerdert ook mijn vreezen.
Ik zie, ik zie wel, gy bereidtme een lange pijn
Voor weinigh tijdts vermaak.
Maar weest geduldigh, Heer; gy zult mijn naam haast weeten.
’t Is noch geen tijdt.
Gy zult u weêr vergeeten,
En maakt my moeyelijk met uw nieuwsgierigheidt.
Een woordt zy u genoeg gezeidt.
Maar zegme, waar hebt gy Heer Ferdinand gelaaten?
Ik liet hem op het Bal, in ’t midden van zijn praaten,
By Juffrouw....
Flip, van binnen kloppende
Holla, hey? waar drommel ben ik hier?
Men laat hem in.
Jakoba, Sofia, Luidewijk, Katrijn, Ida, Antonette, Dirk, Niklaas, Flip,
                        met twee zwarte pleisters voor d’oogen, en de handen op de rug
                        gebonden.
HOe komt gy hier?
Jy spooken,
’k Heb mijn gevankenis, mijn doodtkist opgebroken.
Hy meent de kleêrkas, die licht stukken zijn zal.
Hoe is ’t? waar ben ik hier? Spreek op, is’t in de Hel;
Zo hoorde ’t helsche vuur de touwen van mijn handen,
En deeze pleisters van mijn oogen weg te branden.
Hoe ziet ’er Flip zo uit?
Mevrouw, uw Kamenier
Had zeer veel moeite met de gek, zo datze schier
De moedt liet vallen van hem zijn gezicht te blinden;
Tot datze, nadat zy hem dus had heeten binden,
Twee tantpijnpleisters van haar hooft nam, dieze voor
Zyne oogen plakte.
Wel, ze quam ’er aardig door.
Maar geef ons hier terwijl de wijn, en konfituuren,
En maak hem los.
Ey neen, Mevrouw, ik kan niet duuren:
’k Moet hem wat quellen voor de moeite, die hy my
Gegeeven heeft,
Voldoe uw lust, het staat u vry.
Katrijn teegen Flip
Waar brengje me? waar zal ik noch bevaaren?
Ik sterf van schrik. Ay my! wie maghme zo bewaaren
Van al die duivels, en al dat gepikte spook,
Die ’k dan eens zie, en dan vervliegen, als de rook?
Wat schort u, Flip, dat u zo ongerust doet droomen,
En raazen in uw slaap?
Moet noch de nikker koomen,
En gekken met me toe?
Wel legtge niet te bedt?
En staan wy hier niet, om te hooren wat u let?
Ik slaapen? meen je luy me dat zo wijs te maaken?
Wel, doet uw oogen maar eens op, gy zult ontwaaken.
Ja hoe? mijn handen die zijn vast
Gebonden op mijn rug.
Hoe laat gy u vervoeren,
Door zotte inbeeldingen, die u het brein beroeren.
Ik zeg, doe d’oogen op.
Ik kan weerentigh niet.
Katrijn, hem met Antonette heen en weêr schuddende.
Kom, schudden wy hem, dat hy wakker wordt, en ziet.
Help, help, mijn Heer! mijn Heer! waar magh mijn Heer toch weezen?
Och! was hy hier; ’k zou noch een beetje minder vreezen.
Maar lieve Geestjes, wat heb ik jou luy misdaan?
Ik dorst om jouwent wil nooit in het donker gaan,
Ook heb ik nooit, de droes die voerme weg, gezworen,
Uit vrees van jou luy, in jou beezigheidt, te stooren.
Ontbindt den bloedt, neemt hem de pleisters van ’t gezicht.
Zeer wel, Mevrouw.
Och, och! nou vrees ik weêr voor ’t licht!
Maar hoe? is dit de Hel? ’t zou eer den Heemel lijken.
Krement, wat is ’t hier mooy! wat is hier al te kijken!
O wat al Juffertjes, zo kostelijk, zo schoon,
Met wijn, en zuiker op de tafel! ’t lijken Goôn,
Godinnen, en..... Maar hoe! ben jy ’t Heer, die de handen
Van d’opperste Godin, daar kust. O duizent schanden!
Heeft ons een Engel, of een Drommel hier gebraght?
’K ben bly, dat ik, uit die vermaledyde nacht,
Noch eens gekomen bin in ’t licht, daar ik jou vinde.
Ja Flip, wy zijn het, vrees nu voor geen spooken meêr.
Mijn vrees verdwijnt by u, en by het licht, mijn Heer.
Maar jy luy, spookstertjes, die al mijn geldt gestoolen
En weg gevoert hebt, zeg, waar hebje ’t doch verschoolen?
’T was al mijn rijkdom, en een lang gespaarde schat,
Die ik in twee jaar tijdts by een gestapelt had.
Ey, geestjes, geef het my weêrom, ’t kan jou niet baaten,
Of jy dit hebt of niet, ’t zijn immers geen dukaaten.
Bedwing uw lippen, en gebruik hier meêr ontzagh.
Ja, had ik ook een spook, die ik in d’armen lagh,
Die my wat troetelde, en geschenken zond met eenen,
Die my mijn geldt niet stal, noch bonsde, dat de beenen
Noch ramlen in mijn lijf, ik had licht beeter moedt,
En zou geruster zijn; maar al mijn geldt quyt, bloedt!
Flip, Flip, zie my eens aan.
Wel nou, wat zel ’t dan weezen?
Wat van mijn?
Och! och! mijn vreezen
Begint weêr: och! waar zal ik heen?
Wat, benje zot?
Ey, je spot
Met Flip.
Neen, neen, in ernst, wy zijn verlieft, en minnen
Uw deugden, en persoon, dies wilt vry met uw zinnen
Te raadt gaan, wiege van ons tweên tot vrou begeert.
Zo jy van binnen, als van buiten waart; ik zweer ’t,
’K namje alle bey wel. Maar, dan kreegenze me binnen
Gelijk mijn Grootvaârs Heer. Mejoffren duivelinnen,
’K bedankje voor jou gunst: ’k heb noch geen trouwens lust.
’k Laat jou anders nooit in rust:
Maar ’k zalje wederom doen van den duivel droomen.
Och Nicht, my dunkt, ik hoor daar iemandt boven koomen.
Ik ook. Het nadert.
teegen Katrijn.
Ga Heer Luidewijk en Flip
Verbergen; haast u, of wy raaken in de knip.
Mijn Heer, verschoonme, als gy mijn reedenen zult hooren,
Verzeeker ik me, dat gy u niet zult verstooren.
Mevrouw, ik schik my gansch na uwe wil, en ga.
Ik zeeker niet. Och! och!
Zwijg, schelm.
Genâ! Genâ!
Ferdinand, Jakoba, Sofia, Ida, Antonette,
Dirk, Niklaas.
WAt willen hier by nacht al deeze kostlijkheeden,
Jakoba? Om wat reên gaat gy u dus verkleeden,
En pronkt uw kamer met dit prachtig huissieraadt?
Het rouwkleed van de wandt?
Eer dat gy verder gaat;
’t Geschiedt alleen om my de geest wat te vermaaken.
Wat vreugde kunt gy doch in deeze zotheidt smaaken?
Daar schuilt iets meêr.
Gy weet, hoe dat ik na uw zin
My, zonder liefde, heb gegeeven aan de min
Mijns overleeden mans, en geene vreugdt genooten
In ’t huwlijk. Na de doodt zijn oogen had geslooten,
Versleet ik teegens dank dees maandt in eenzaamheidt.
Doch, wijl de droefheidt my niet diep in ’t harte leidt,
Wilde ikme, om d’achterklap van vremde te vermyden,
In ’t byzijn van mijn Moey Sofia, wat verblyden,
En blyven binnens huis, wijl ’t buiten is verdacht.
Waarom zo vremdt een spel dus toegestelt by nacht,
En in mijn afzijn? dit kan quaadt vermoeden geeven.
’k Had wel gedacht, dat gy mijn lust zoud weederstreeven,
En daarom deed ik het, terwijl gy waart op ’t Bal.
Val ik u dan zo straf?
Zo lang ik hier ben, zal
Daar niets geschieden, dat u wettig kan mishaagen.
’k Heb reden om my van uw wantrouw te beklaagen.
Gy gaat na ’t Bal, en zegt, hoewel gy anders dacht,
Dat gy niet t’huis zoud zijn, als lang na middernacht.
Nu komtge vroeger weêr, alleen om te verspieden,
Wat in uw afzijn doch moght onder ons geschieden.
’k Geloof, dat gy hierom ’t gezelschap vroeg verliet.
Ik geef op uw bedrijf zo naauw een achting niet.
Gy ziet my by geval wat vroeger weeder komen.
De Joffer, die ik had te dienen aangenomen,
Wiert wat onpaslijk, en verzocht, dat ik haar weêr
Van ’t Bal geleiden zou, gelijk ik deê; en keer
Dierhalven ook na huis; maar voort quam my ter ooren
Een raazen, dat ik niet gewent ben hier te hooren:
Dies quam ik, om te zien, wat gy hier al verrecht.
Weest dan gerust, nu u de reeden is gezeght.
’K heb niets gedaan, daar ik my over hoef te te schaamen.
Het zy daar meê, zo ’t wil. ’t Gaat echter het betaamen
Te boven, dat men hier, in plaats van rouw en klacht,
Dees kostlijkheidt bestelt in ’t midden van de nacht.
Maar, wijl ’t u niet gevalt na mijne raadt te leeven,
Zo leef na d’uwe. Ik ga my na de rust begeeven.
Jakoba, Sofia, Katrijn, Ida, Antonette, Dirk, Niklaas.
MEvrouw, uw Broeder had ons daar byna betrapt.
’t Was goedt, dat Luidewijk het met my was ontsnapt.
Maar zal ik hem, en Flip hier wederom doen komen?
Zy wachten in ’t vertrek, hier naast.
O neen, ’k zouw schroomen
Dat Ferdinand, zo ’t scheen, niet heel te vreên gestelt,
Mocht weederkeeren; dies, Katrijn, ga heen, verzelt
Hen in hun kamer, ga.
Maar magh ik hem wel zeggen,
Waar ik hem breng?
Noch niet; wy zullen overleggen,
Mijn Moey, en ik; wanneerwe in haare kamer zijn,*
Hoe ’t voeglijkst vallen zal; ontdek hem niets, Katrijn.
Maar Flip is zeer benaauwt, hy zal licht weeten willen,
Waar ik hem breng; hoe zal ik doch die Quibus stillen?
Laat hem geduurig in d’ inbeelding, dat hy droomt.
Maar zo hy raast?
Zo bidt Heer Luidwijk, dien hy schroomt,
Dat hy ’t belette, en kom ons daadlijk weeder vinden
By Moey Sofia.
Hoe zal ’t kluwen zich ontwinden?
De tijdt zal ’t leeren, Moey, daar aan ik alles zet,
En aan zijn liefde; gaanwe.
teegen de Dienstbooden.
En gy gaat ook na bedt.
Flip, Katrijn, Luidewijk in ’t donker door de bedekte deur.
Flip schreeuwende.
NEen, ’t is vergeefs, je zult die schrik niet uitme krijgen.
Och, brengme weêr in ’t licht!
Mijn Heer, ey, doet hem zwijgen.
Hier niet ontdekt te zijn is ons van groot belang.
Zwijg reekel, zeg ik, of ik zal u.....
’k Ben zo bang.
Maar, spookje, breng een kaers; ’k zal zwijgen.
Ten minsten, spookje, laatme dan met vreden vreezen.
Wel vrees, ja kak vry in uw bedt; maar houw den bek.
Hoe? in mijn bedt? Je meent licht in mijn broek.
Gy gek,
Gy slaapt, en droomt noch.
Ik noch slaapen? noch al droomen?
Dat ’s kluchtig slaapen; maar wanneer zal ik dan komen
t’Ontwaaken?
Morgen vroeg, als gy de minste schijn
Maar van den dag verneemt, zultge in uw kamer zijn.
Mijn Heer, ik bid, belet hem veel gerucht te maaken.
Ey, zorg doch, dat hy eens aan ’t zwygen moge raaken,
En gy verplicht geheel, gy weet wel....
Zijt gerust,
Het zal geschieden. Maar, ey, maakme doch bewust,
In welk een plaats wy zijn?
Ik durf ’t my niet vermeeten
Te zeggen. Maar, mijn Heer, gy zult het morgen weten.
Doch waarge u ook bevint, weest niet nieuwsgierig, hoe
Gy daar gekomen zijt; want, Heer, ik zeg ’t u toe,
Het heele kluwen zal zich dan van zelfs ontwinden;
En gy u vol van vreugd, en vergenoeging, vinden,
Eer ’t morgen avondt is. Maar ’t is pas over tweên,
En ’t zal niet licht zijn voor zes uuren, wiltge u leên
Wat rusten, vat my by de handt, en volg.
’k Beloove,
Uw raadt te doen, en ’k volg.
Mijn Heer, in deeze Alkove
Kuntge u op ’t ledekant neêr leggen. Ik ga weg.
WAar ben jy, Jonker, in een kallekoven? zeg,
En brandje al?
’k Leg hier op een bedde, om wat te rusten
In een Alkove, en geen kalkoven.
Kant je lusten,
Te slaapen in een plaats, daar jou de drommel voert?
Zwijg Flip; een bange droom hout u het brein ontroert.
Slaap ook gerust, en stil.
Mijn Heer, hoe zou ik slaapen?
’k Sta ommers over endt.
’k Zeg zwijg, en leg u, zo gy over endt staat, neêr.
Maar steur mijn slaap niet, noch maak my geen woorden meêr.
Ey, met verlof, noch maar een woordt.
Geloofje, of zieje my nou in mijn bedt neêr leggen?
En heb ik mijn oogen toe?
Ja, ja,
Ja wel, ik ben een schelm, zo ik ’t versta.
Ik vrijf al, en ik trek de leeden van mijn oogen,
Dat zy my puilen uit mijn kop.
Gy zijt bedroogen,
Gy legt heel stil, en roert niet anders, als uw mondt.
Zo weet ik waart me schort.
Straks, terstondt
Zal ik ’t je zeggen: ’t is my uit het hoofdt geschoten,
Hoe dat het heet. Het is....
Een beest met pooten,
Gelijk een paerdt; het is de nacht, de nacht....
Nachtmerrie, die me rijdt. Hey, dat ’s gevonden!
Maak geen geraas, Flip, of gy krijgt de huidt vol slagen.
Wel ja: moet gy me dat noch vraagen?
Wel hey. Zo droom ik ook, dat jy me slaan wilt, Heer:
Daarom zo dreigme vry; ik vrees geen dreigen meêr
’t Is al maar malle schrik, inbeelding, viezevazen,
Jou dreigen; want ik droom. Hey! hey!
Wat wil dat raazen?
’k Wil wakker weezen.
En ik zeg u, Flip, zwijg stil,
Of ’k zal u anders...
Zal ik zwijgen, of ik wil,
Of niet? dat ’s wonder.
Schelm, ik zal u d’ooren vlooyen,
’t En zy gy stil zwijgt.
Je woud me licht verbiên te droomen? dat is raar.
Wanneer ik waak, Heer, dan ben jy mijn meester maar,
Niet als ik droom, holla; ’t staat ieder vry te droomen
Van alle dingen, die hem in gedachten koomen;
Gelijk als nou, mijn Heer. Mijn dunkt jy bent een gek,
Een ketter, en rondtuit een vent, die, door gebrek
Van Juffren, met de Droes, of met zijn Moêr, wil trouwen.
Sta ’k op, gy reekel, ’k zal u straks den bek doen houwen,
En zwijgen; want ik zal u in uw droom zo slaan,
Dat gy ’t wel voelen zult, al is de droom gedaan.
Neen, neen, dat dientme niet, dan wil ik liever waaken.
Nachtmerrie, ’k weet wel, datmen jou niet quijt kan raaken,
Ten zy men schreeuwt: ’k moet zien, of ik eens schreeuwen kan.
Begin dat, hebtge ’t hart.
Alreê, mijn lieve man.
Moordt! brandt! moordt! brandt!
Zwijg stil, of anders moogtge vreezen.
Nachtmerrie van men lijf. Moordt! brandt!
Jan met een fakkel, en gevolgt van Ferdinand?
Dat ’s vreemdt.
’t IS hier, mijn Heer.
Wie schreeuwt zo moordt, en brandt?
Hoe Heer, heb ik u niet heel vroeg van ’t Bal zien keeren?
En vind ik u noch op, en beide in uwe kleêren?
’k Meende u onpasselijk, en lang na bedt te zijn.
Hoe schreeuwt Flip zo?
Ben jy de droes in menscheschijn?
Of Jonker Ferdinand? hoe drommel is het? droom ik,
Of waak ik?
Schelm, ik zal u mores leeren, koom ik
U op het lijf. Mijn Heer, mijn knecht is met het hooft
Gequelt. Hy reevelt staag van spooken, en gelooft
Nu teegenwoordig vast te slaapen: dat ’s de reeden,
Dat ik my deeze nacht niet wilde doen ontkleeden:
Omdat hyme elke reis toch wakker maaken zou,
Al was het, dat ik my tot slaapen geeven wou.
Dewijl ik vreesde, dat hy zulk een keel opsteeken,
En ’t huis in rep en roer zou brengen.
Wat stootje al uit jou hooft, mijn Heer? beeldde ik mijn in
Te slaapen, zo ben jy’t, die ’t my eerst in de zin
Gebroght hebt. Maar ’k begin ’t nu zeker te geloven.
O ja, ’t gaat vast, hoe kom ik anders hier, ’t is boven
Al mijn verstandt. Het lijkt de zelfde kamer wel,
Daar ons tot drie, viermaal, de drommel uit de hel
Bezocht heeft. Zijnw’er deur de schoorsteen in gevlogen?
Hebt gy de drommel hier gezien?
Ja, voor mijn oogen.
Hoe zagh hy ’er dan uit? wat kleedren had hy aan?
Dan dus, dan zo; de Droes speelt den gebraaden haan.
Dan draagt hy eens een muts, mijn Heer; de Droes heeft quinten;
Dan eens een hooge hoedt met kakelbonte linten,
Een roode broek....
Zwijg, zwijg, gy nar.
Een graauwe rok,
En blaauwe hoozen.
Zult gy zwijgen, galgenbrok?
Hy had een roode baart....
Schelm, zultge na mijn hooren?
Ik bid u, laat hem voort vertellen zonder stooren.
Ik heb ’er lust in. Laat hem spreeken, laat hem doen.
Dan is hy eens gelijk een zwarte kallekoen,
Maar sestig maal zo groot, met blaauwe, en groene veeren;
Dan is hy weêr gelijk een Juffrouw; in de kleeren
Te weeten, maar niet naakt, gelijk mijn Jonker weet,
Die wel twee uuren met de drommel heeft besteedt
In scheremonien en pomplementen maaken.
Al lang genoeg: wilt gy uw malle klap niet staaken;
Ik zweer u, schelm.... Mijn Heer, ’t is lang na middernacht;
Indien gy na het endt van zijn vertelling wacht,
De gek zal ons, gelijk twee gekken, doen staan gaapen,
En maaken, dat wy van den heelen nacht niet slaapen.
’t Zijn toch maar beuzlen, die men ons tot Rijswijk las,
Die leggen hem in ’t hooft, als of het waarheidt was;
Die malle tyding, die uit Zweeden is gekomen.
Mijn Heer, gy hebt het ook licht in den Haag vernomen?
O ja, mijn Heer, ’k heb van dat bygeloof gehoort.
’k Beken, ’t is malligheidt. Doch Flip vaar gy maar voort.
Ey steur hem niet; ik schep een ongemeen gevallen
In al zijn grollen, Heer.
En my verveelt dat mallen.
Nu, Flip, ga voort, waar was die drommel? zwijgje stil?
Hoe quaamtg’er by, of hy by u?
Ik zal ’t je zeggen;*
Hoor toe: Mijn Heer vond flus een brief op tafel leggen,
Die van den drommel quam, en dieze zelf ook broght.
Ja die ons zelf daar na lichaamelijk bezoght
In menschelijke schijn, dagvaerdende mijn Jonker