floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Sy helde na dien wech: De vrees heeft haer verraen:
Ick sal een' nieuwen schrick haer weder jaegen aen.
Dewyle dan het kind, tot soen des muurs verkoren,
En nu voor wt getreen, een' sachtre dood deê smooren,
Waer door het niet en kan den priester als 't behoort
Ten offer volgen na; soo seyd ons Calches voort,
Dat Hectors assche moet tot soen der golven strecken,
En sijn in zee verspreyd, op datwe mogen trecken
Ontslaegen van dien vloeck met onse schepen t'huys.
En moet sijn heerlijck graf gemorselt sijn tot gruys.
Vermids dan Hectors soon de dood die hy was schuldigh,
Door 't sterven is ontslipt, soo moetghe sien geduldigh
Dat wy onse handen aen dese haylge rustplaets slaen.
Rampsaligh mensch wat raed? wat sultghe best bestaen?
Een' dobble vreese breeckt mijn hart nu in twee stucken:
Hier komtme 's mans gebeente, en daer mijn soontie rucken,
Wat syde of 't winnen wil? Ick sweer ick sweer by all'
De Goon, by u mijn' man: Wiens siel my altyd sal
Verstrecken voor een' God, dat my niets kan behaegen
In mynen soon als ghy; dat hy noch reck' sijn' dagen,
Op dat ick in hem sie 't afsetsel van uw beeld.
Leed ick dan datmen dus met uw gebeente speelt,
En datme' uwe aschen sprey, en wtstorte op de baeren:
Neen dat dees liever sterve. O moeder vol beswaeren!
Hoe sultghe konnen sien dat uw geliefde soon
Gemartelt worde, en sterf soo veel' vervloeckte doon?
Hoe sultghe konnen sien, met onbetraende kaecken,
Hem komen rollen neer van d'hooge toorendaecken?
Och ja, en met geduld, als slechts 's verwinners hand
Mijn' Hector na sijn' dood niet stroye langs de strand.
Maer hoe? dees' sal sijn' straf met smarte en pyne smaecken,
Den afgestorven kan nocht smert nocht pyne raecken,
Maer is in veylge rust. Wat drijftghe tusschen twee,
En twijffelt wienghe wilt bevryden van dit wee:
Staet niet uw Hector daer? Neen, neen, ick sie waerachtigh
Een' Hector hier, en daer: maer dees sijn' sinnen maghtigh,
Sal mooghlijck vaders dood noch dienen tot een' wraeck.
Wat doet ghy, droeve vrou! in dees' benaude saeck?
Sy konnen beyde doch niet wel behouden wesen,
Behoed dan liever dien, die Grieckenland doet vreesen.
Gaet heen, gaet snellijck voort, en haelt my voor den dagh
Den vyand onses naems, 't sy waer hy steecken magh,
Door moeders list verschuylt, de leste schrick der Greecken.
Daer is hy vast. Vaert voort. Wat magh u doch ontbreecken?
Wat vreestghe, en siet noch om? 't is doch met hem gedaen.
Och dat my vreese kost noch eenighsins bevaen:
Maer 't is gewoonte nu voor my altijd te schroomen,
En 't word niet haest verleert dat vast is aengenomen.
Ick sal der Goden raed wtvoeren na'et bescheer,
En sal het hooge graf omrucken gants om veer.
'Tgeenghe eenmael hebt verkocht.
'T sal evenwel geschieden.
Waer is Achilles woord, waer sijn nu d'Hemellieden
Beroepen in den eed? o Pyrrhus! koom beschut
Uw eygen vaders gift.
'T graf sal terstond onnut
Verspreyd sijn over 't veld.
So grouwelijcke wercken
Dorst noyt de Grieck bestaen. Ghy hebt Godhaylge kercken
Ia selfs van Goden die u gunstigh sijn geweest
Onthayligt, en geschend: maer hebt tot noch gevreest
De dooden in hun graf wt dolheyd aen te randen.
Ick sal u tegen sijn, en met ontwapende handen
Uw' wapens tegens staen. De gramschap salme maght
Verleenen tot dit werck: gelijck met dolle kraght
De forsse Amazon plagh te sloopen Griecxsche schaeren:
Of als een' Maenas, daer de God is ingevaeren,
Gewapent met haer' thyrs, met een' beseten tred
De boomen dreyght, en 't woud, en van verstand ontset
Quetst datse 't niet en voelt: So sal ick my begeven
In 't midden van 't gedrang, en als ick heb bedreven
Al 't geen tot voorstand van dees' grafstede helpen kan
Ick vergesellen sal mijn' overleden man.
Wat toeftghe, kan een' vrou met kermen, en met raesen,
En ydle dolligheyd uwe harten noch verbaesen?
Doet datmen u gebied.
Velt my, velt my veel eer,
En met uw vinnigh stael my liever houwt ter neer:
Scheurt op d'Avernsche poel, en breeckt des noodlots marren,
Mijn Hector d'aerde rijt, en doetse haer' keel opsparren:
Om desen Ithakees den moed te doen vergaen
Is mans genoegh uw' schim. 'K sie hem gewapent staen:
Hy drilt, en schiet met vier. Siet ghy hem niet, o Greecken!
Of sie ick hem alleen?
'K sal alles af doen breecken.
Wat gaet dy moeder aen! Ghy velt met eenen slagh
Uw' soon, en eegemael: Misschien ghy met geklagh,
En met gebeen den haet der Griecken sult versetten,
Het swaer gewight van 't graf 't verborgen kind sal pletten:
'T ellendigh wicht verga veel eer, 't sy aen wat oord,
Eer van den vader 't kind gekneust word, en versmoort:
Eer 's vaders last den soon sou pletten en vernielen.
Ulysses ach! ick koom demoedigh voor u knielen;
En d'hand die noyt en dede het geen dat sy nu doet,
Raeckt met verslagenheyd Ulysses uwen voet:
Der moeder u erbarm: Wilt gunst aen my besteden,
En hoor met sachten sin mijn smeecken en gebeden;
En hoe ghy hooger van de Goden sijt gestelt,
Soo veel te sachter druckt die staen in uw geweld.
De weldaet dieghe doet aen hen die moeten swichten
Dient om 'tgeluck aen u noch wyders te verplichten.
Soo moet uw' kuysche vrou u in haer bedde ontfaen:
Soo moet uw vader noch in jaeren groeyen aen,
Tot dat hy sijnen soon met wellekomst magh groeten:
Soo moet uw soon u na uw' wederkomste ontmoeten:
Soo moet hy meerder heyls als ghy self wenscht ontfaen:
Laërt in jaeren, u in raed te boven gaen.
Erbarm u over dit ellendigh moeders leven,
Die niet als desen troost in 't lyden is gebleven.
Breng ons het kind te voorschijn,
Dan salder eerst gehoor sijn.
Koom wt het hol daer ick u heb gevlught,
O droefste vrous beschreyelijcke vrucht!
Dits 't kind dat ghy, Ulysses, wenscht verstickt:
Waer voor een' vloot van duysend schepen schrickt.
Duyck, jongske, duyck: Werp u ter aerde neer:
En 't handje vley de voeten van uw' heer.
Beeld u niet in dat yetwes quaelijck past,
'T geen de Fortuyn haer' schoovling leyd te last.
Vw oud geslacht, dien koninglijcken glans,
En het gerecht des grooten oudenmans,
Al 't aerdrijck om vermaert, set wt den sin:
En nimmermeer en val u Hector in.
Buygh, kleyne knien: uw lijf na'et slaeven set.
Soo u de kindsche onnooselheyd belet,
Ter halver dood uwe wtvaert te bevroen,
Schrey dan, om dat ghy 't siet uw' moeder doen.
Oud Troie sagh sijn konings kindsheyd me
Van traenen nat. De kleyne Priam deê
Den dreygenden Alcides worden weeck:
Die forssert, die, voor wiens geweld besweeck
'T woed ongediert, daer oyt af werd gehoort:
Die na de bres gemaeckt in Plutoos poort,
Sich ruggeling te maecken wist ruymbaen
Door 't duyster heen: verwonnen van een' traen,
Welck op de wang sijns kleynen vyands lagh:
Ick, seyde hy, gun u 'tkoninglijck gesagh:
Sit op den troon uws vaders hoogh in 't goud:
En sijnen staf, maer bet uw' woorden houd.
Dit was, wou hy, 's gevangens hardste straf.
Leer Hercules sijn' sachte gramschap af.
Of en vermaeckt u niet als sijn geweer?
Geen smeecker leyd voor uwe voeten neer
Van mindren staet, en bid maer lijfs gena.
Dat het na lust van 't luck sijn erfrijck ga.
ULYSSES. ANDROMACHE. ASTYANAX.
Verbaesde moedersrou ontroertme wel het harte,
Nochtans ontroertme meer der Griecksche moedren smarte,
Tot wier groot hartenleet dit kind opwassen sal.
Sou dit de man wel sijn, en hand, die Troiens val
Oprechten sal wt d'asch? Moet Troie daer op hoopen
Soo is het hopeloos. 'T is veel te veer verloopen:
'T en leyd soo niet met ons' Troiaensche borgery
Dat yemand vreest met recht voor onse muytery.
Of sou sijn vaders moed hem wel den moed verhoogen,
Te weten, hy wien self rondom den muur getogen
De moed ontvallen sou, die door veel tegenspoed,
En ramp gebroken word. Indienghe van sijn bloed
Eyscht wel verdiende straf, wat soudghe meer begeere'?
Veroorlooft hem voor slaef te dienen u ter eere,
Sijn' knechtelijcken hals ontfange het dienstbre jock:
Wie weygert dat een' vorst?
Ulysses nocht sijn wrock:
Maer Calches slaet het af.
O oorsaeck van mijn lyen!
Toesteller van bedrogh, en tuck op schelmeryen,
Die niemand voor de vuyst in 't stryden hebt vermant:
Maer door wiens quaeden aerd, en dobbel schalck verstand
Selfs Griecken sijn vermoord: stoffeertghe om 't kind te dooden
Uw' saeck met wichlery, en met onnoosle Goden?
Wt uwen boesem komt dit schelmstuck nachtsoldaet,
Een man in kindermoord, nu sijtghe een held op straet
By lichten dage alleen.
Mijn' vroomheyd is den Greecken
Genoegh, den Phrygiaen niet dan te veel gebleecken.
De vloot haere anckers licht. 'T is ongelegen tyd
Dat ick den ganschen dagh met ydle woorden slyt.
Verguntme een' korte wijl, op dat ick mynen soone
Voor 't wterste bediene, en myne gunst betoone,
En voor het laeste omarm den genen dien ick droegh,
En soo mijn' gierge trou omhelsende vernoegh.
Och of 't geoorlooft waer dat ick wt mededoogen
My uwer deeren moght: Doch 'tgeenwe alleen vermogen
Dat word uw' beê vergunt, te weten tyd en wyl
Na uw' begeerte, en wensch. Versaed u inder yl
Met traenen. Droefheyd word verlicht door bitter schreyen.
O soet, en waerdigh pand! o eere van 't gescheyen,
En neergeslagen huys, en Troiens laeste lijck!
O schrick van Grieckenland! o moeders ydle wijck!
Wien ick sijns vaders lof, en oorloogskunst ervaeren
Toewenschte, en oock den tyd, die in sijn' middeljaeren
Sijn bestevader heeft geluckigh doorgebraght:
Maer d'Hemel heeft myn' bede helaes! niet veel geacht.
Ghy sult van Ilium den scepter niet eens swieren,
In koninglijcke sael: nocht met geboden stieren
De volcken wijd en sijt. Voortaen en sultghe niet
Soo menigh land gebragt sien onder sijn gebied:
Ghy sult niet eenmael laes! de Griecxsche ruggen wonden,
Nocht slepen Pyrrhus lijck aen uw' karros gebonden:
De kleyne wapens ghy met uwe teedere hand
Niet handlen sult: noch' 'twild, verspreyd door 'twoeste land,
In bergh, in bosch, en dal geswind en stout najaegen,
En na elck vierde jaer, op d'ingestelde dagen,
Den sleep van Troiens spel voortbrengen op de baen,
En voeren edel kind de wackre benden aen:
Ghy sult met snellen voet, en met geswinde keeren
Niet eens om d'outers gaen, en met uw' dans vereeren
Der Phrygen tempelfeest: als 't kromkornets geluyd
De snelle passen treckt ten wackren voeten wt.
O slagh van wreede dood! veel droever als het sterven,
Sal Troie noch yet sien, 'tgeen sal haer hart doorkerven
Veel meer als Hectors moord.
Nu moeder 'tweenen laet:
Een' groote droefheyd stelt sich selve doch geen' maet.
Heel kort Vlysses is het marren van ons weenen,
Daer ick om smeeck en bid. Gedoog dat ick den geenen,
Die noch in 't leven is, sijne oogen luycken magh.
Kleyn sterftghe, doch alree draeght Argos dy ontsagh:
Uw Troie wacht uw' komst: wy smelten in ons' traenen.
Ga vry en vranck, en vind d'ontslage Phrygiaenen.
O moeder u erbarmt!
Wat houdghe mijnen schoot,
En 'smoeders hand, die is een ydele hulp ter nood:
Als 't teeder kalf sich by de moeder weet te vlyen,
Wanneer het brieschen hoort de leeuwen van ter syen:
Maer het verwoede dier de moeder wijcken doet,
En soeckt den mindren roof, die 't met sijn' tand bebloed
Verscheurt, verruckt, en sleept: soo sal u wt mijne armen
De vyand rucken oock. Ontfang mijn droevigh karmen:
Ontfang mijn' laesten kus, en 'twtgetrocken hayr:
En dus gekropt van my ontmoet uw' vader, daer
Hy dwaelt in 't saligh veld: doch wilt hem overdraegen
Heel weynigh' woorden van uw' moeders bitter klaegen.
Soo 'soverledens schim sich d'eerste sorge aenneemt,
Nocht door 't verbranden niet van d'oude liefd vervreemt:
O wreeden Hector! hoe gedooghtghe nu, ghy braeve,
Dat onder 't Griecxsche juck Andromache dus slaeve.
Wat leghtghe log, en traegh. Achilles quam wel weer.
Neem van mijn' traenen kind, die noch sijt kleyn en teer,
Neem van mijne hayren weer. Al 'tgeen is overbleven
Van d'wtvaert mijns gemaels. Neem kuskens dieghe geven
Mooght aen uw vaders mond. Dit kleed uw' moeder laet
Ten troost; mijn graf en geest aenroerden dit gewaed:
Nau ick doorsnufflen sal wat asschen hier magh schuylen.
Hier is nocht maet nocht end van schreyen, en van huylen.
Flucx wech met Hectors soon: ruck wech, en neem hem met,
Die 't leger marren doet, en Argos vloot verlet.
Wat plaets of ons gevangene all'
By sich ter woon ontfangen sal?
Thessalien vol bergen, of
Koel Tempe rijck van lauwerlof?
Of Phtie een veel bequaemer veld
Om wt te levren menigh' held?
Of 't steenigh Trachyn, beter steê
In vruchtbaerheyd van 't stercke vee?
Of is 't Iölcos hoogh van moed,
Betemster van den souten vloed?
Of 't ruyme Creten, by elck een
Verwondert om sijne hondert steên?
Of oock Gortijne, kleyn van naem?
Of Trice, dor en onbequaem?
Of is 't Methone, dicht begroeyt
Van lichte steeckpalm, dieder bloeyt?
Methone, dat alsins bekuylt
Dicht onder 't bosch van Oeta schuylt,
En meer als eens de pylen straf
Tot Troiens nederlaegen gaf.
Of Olenos, wiens hutten licht,
En wijd sijn van elckaer gesticht?
Of Pleuros, dat sich altijd draegt
Als vyand der Godinnemaeghd?
Of Troezen, wiens kromboghte ree
Bespoelt word van een' breede zee?
Of Pelion, wel eer vermaerd
De darde trap ten Hemelwaert,
En streckte Proteus voor een rijck?
Op desen bergh was Chirons wijck:
Daer lagh in wtgehoolde rots
De meester van het kind, dat trots
En moedigh doen alreede was,
Mits hy hem sulcke lessen las:
Waer door de grimmigheyd van 't hert
Noch meer en meer geslepen werd:
Als hy sijne harrep klincken liet,
Soo song hy onder 't snaerspel niet
Als slechts van houwen kerven slaen,
En wat daer voorts magh hangen aen.
Carystos rijck van marmorsteen?
Of Chalcis, daer Euripus heen
En weer speelt met d'onstuyme zee?
Of sijn 't d'Echidnen, die hunn' ree
Bequaem voor alle winden leyd?
Of Gonoës daer 't altyd weyt?
d'Enispen, bang voor Boreas?
Of Pepareet ter noorder as
Aen Grieckens alderwterste end?
Of is 't Eleusis, dat gewent
Vrou Ceres stadigh t'eeren is
In stilligheyd en duysternis?
Of roept ons tegens onsen sin
Des waeren Aiax Salamin?
Of Calydon, sout dat wel sijn,
Alom bekent door 't wilde swijn?
Of is het Scarphe, en Besse? of 't land
Dat Titaressos, die na'et strand
Om onder zee te duycken sluypt,
Met sijnen traegen vloet doorkruypt?
Of Pylos dat lang leven geeft?
Of Pyse, dat een' tempel heeft
Iupijn ter eeren opgebout?
Of Phaer? of Elis daermen houd
En viert de feest, die 's winners hoofd
Den lofkrans van olijf belooft?
Het raesende onweer hier en gins
Sende ons slaevinnen allesins,
En lande en berg waer't wil ons lijf:
Behoudens datmen verre blijf
Van Sparten; 't welck met recht gehaet
Den Phrygen, en den Griecken staet
Op soo veel' smarte en ongerijf:
Van Argos, en Mycenen eerst
Door Pelops tiranny beheerst,
'T kleyn Neritos min als Zacynth,
En Ithaca, wiens klippen blind
In't water duyckend voor en naer
De kielen dreygen met gevaer.
Wat lot of u noch wesen sal
Beschoren, of wat ongeval
Troiaensche koningin wel eer?
Waer heen, en van wat overheer
Sult ghy noch worden omgeleyd?
Wat land is tot u graf bereyd?
De vierde handel
Helene. Andromache. Hecvba.
Wat bruyloft doods, en droef, met kermen, bloed, en moord
En klaghten word geviert, daer van na recht behoort
'T beleyd toe aen Heleen. My derfmen noch beladen
Om den verdelgden Phrygh in 't wterst te beschaden:
Aen my beveeltmen noch te boodschappen 't geveynst,
En ydel huwelijck van Pyrrhus, en op 't reynst
De bruyt na Griecxsche wijs te cieren, en te kleeden.
Prins Paris suster word door mijne treecken heden
Misleyd, en raeckt om hals door mijn versiert bedrogh.
Verschalcktse vry, ick acht sulcx voor haer 'tlichste noch.
'T is een' gewenschte dood te sterven sonder schricken
Voor't lyden van de dood. Wat draeltghe te beschicken
Het geen u is belast? De stichter draegt de schuld
Van't opgedrongen quaed. Uw jammer is vervult
O welgeboorne maeghd! van Dardans bloed gesprooten,
Een milder God heeft u, die deerlijck waert verstooten,
Goedgunstich aengesien, en is vast besigh om
Te schencken aen uw' jeughd een' saelgen bruydegom:
Al heerschte Priam self, schoon Troiens muuren stonden
Tot sulck een huwelijck sy u niet brengen konden:
Want d'overkijcker self van d'eedle Griecxsche stam
U tot het heyligh recht van kuysche minne vlam,
En wettigh bed versoeckt: wiens breed gebiet gelegen
Is aen 't Thessalisch veld. O welck een groote segen!
De groote Tethys, en soo menige Godes
Van't soute pekelschuym, daer toe de zeeprinces
Vrou Thetis, de voogdes van d'opgeblaese baeren,
U voor haere aengehuwde, en eygen pand verklaeren,
En Peleus als ghy nu sijt Pyrrhus wederga
V noemen sal sijn' snaer, en Nereus even na.
Leg af't beswalckt gewaed: treck weder aen een staetigh:
Verleer slaevin te sijn: weest niet soo ongelaetigh:
Strijck neer 't geresen hayr: duld dat het word geschickt,
En met eene aerdige hand getoyt, en opgeflickt.
Dit ramp misschien u voert tot hoogren staet en orden.
'Theeft veelen nut geweest des vyands roof te worden.
Te schaetren eens van vreughd was 'teenigh onheyl dat
Den Phrijgen noch ontbrack, en d'wtgeroyde stad;
'Tgeslechte Pergamum vast brand aen allen hoecken.
O tijd van hylicken! maeckt yemand sich te soecken,
Soud yemand weygeren te treen na'et bruyloftsbed
Daer 'tlief juweel toe raed, Heleen, 't bederf, de smet
Der beyde volleken? Siet eenmael doch met weenen
Die vorstengrafsteên aen, dese onbegrave Beenen
Langs 'tveld gesaeyt: die heeft uw' bruyloftsfeest verspreyt:
Om u men 't Asiaensche, om u men 't vaeck beschreyd
Europische heldenbloed al sissende sagh storten;
Als ghy koelmoedigh saeght de mannen t'saemenhorten,
Onseker wienghe droeght. Vaert voorts, en maeckt met groen
De bruyloftskamer toe. Wat isser toorts van doen,
Of fackel na gewoonte, of vier? Laet Troie wtrichten
Dien dienst, en met sijn' vlam 't nieu bruyloftsbed toelichten.
Troiaensche borgers viert, viert Pyrrhus huwlijcxfeest,
Ia viertse na waerdy; dat's met een' bangen geest:
Maeckt droefheyd, en misbaer.
Hoewel de groote smarte
In geene rede staet, nocht word vermorwt in't harte,
Ia boven dat noch vaeck haer' rougenooten haet:
Soo is het evenwel dat soo mijn' saecke staet,
Dat ickse nimmermeer te pleyten my sal schroomen,
Al was de rechter schoon met gramschap ingenomen.
'K en lochen niet dat u wel overkomen sy
Ondraeghelijcke smart: Maer 't staet u echter vry
Dat ghy Priaem, en ghy uw' Hector mooght beweenen:
Maer ick helaes! ick moet in't heymelijck besteenen
Mijn' Paris, dien ick mis. 'T is een ondraeghlijck juck
In slaeverny te sijn: Dat heb ick oock met druck,
Als een' gevange vrou, tien jaeren lang gedraegen.
Uw Troien leyd ter neer: d'Huysgoden sijn verslaegen:
'T is wel een swaer verlies het derven sijner stad:
Maer swaerder ick mijn' vrees dan alle rampen schat.
'T geselschap in uw' quaed uw' smart wat kan vergoeden:
Op my verwinner beyde, en overwonne woeden.
'T heeft in onsekre kans nu langen tyd gestaen,
Wie dat een' yeder sou voor sijn' slaevin ontfaen:
My kreegh terstond mijn heer, en sonder eenigh loten.
De krijgh verwijt ghy my is eerst wt my gesprooten:
Eene oorsaeck van 't verdriet dat Troien overviel:
Dit sou soo wesen, waer 't dat ons' Spartaensche kiel
Uw' zeen eerst kloofde: Maer soo de Troiaensche vechter
My roofde, als Venus my geschoncken had den rechter
Soo weet het Paris danck. Mijn' saeck sal vinden wel
Een scheydsman, maer helaes! voor my niet dan te fel.
'T is Menelaüs, die hier over recht sal spreecken.
Wilt nu Andromache uw treuren doch wat breecken,
En murwen het gemoed van dees' bedruckte vrou.
De traenen dringen my ten oogen wt van rou.
'T moet sijn een groot verdriet dat onse Heleen doet schreyen.
Wat doet haer doch aldus de vochte traenen spreyen?
Seg op, seg op, waer is Ulysses nu op wt?
Wat schelmstuck, of wat list is endlijck sijn besluyt?
Seg op hoe datmen sal met d'arme dochter leven.
Sal sy met volle kraght heronder sijn gedreven
Van Idaes toppen, daer hy rijst met heuvelkruyn?
Of sal een wreed soldaet haer schieten steyl en schuyn
Van 's onlangs hoogen burghs verre wtgesteke klippen!
Of salse in 't woeste meyr afwentlen van de tippen,
Die Troiens voorgeberght, met sijn' gespouwe sy',
En lenden steeckt om hoogh, soo dick en vaeck als hy
Siet alsins overheer d'inhammen licht om gronden?
Seg op wat uw gelaet bedeckt voor loose vonden.
Dat Pyrrhus swager word van Hecube en Priaem,
Gaet boven alle ramp. Nu geef de straffe een' naem.
Segh op wat jammer ghy ons wyders toe wilt senden.
Beneem dit eenigh leet alle overige ellenden,
Dats d'ydle, en valsche waen vol twyffelmoedigheyd,
En dese onsekere hoop. Ghy siet wy sijn bereyd
Den jongsten slagh des doods geduldelijck te lyen.
Och of der Goden tolck my toeliet af te snyen
'T verlet van't haetigh licht, of voor Achilles graf,
Door Pyrrhus woedende hand, als speelnoot van uw' straf,
En droevigh ongeluck, te sneuvlen met den swaerde.
Helaes Polyxena! wiens schoonheyd de vermaerde
Achilles voor sijne asch ter slachtingh daeght door't stael,
Om in't Elysisch veld te strecken uw gemael.
Siet hoe dat moedich dier, gelijck den dagh van eeren,
Haer' sterfdagh noemen hoort. S'eyscht koninglijcke kleeren
Tot voegelijck cieraet: Datme' haere vlechten streelt,
En d'handen slaet aen't hayr haer leet doet, nocht verveelt:
Het ander hieltse een dood, dit rekentse bruyts stacy:
Maer 't moederlijck gemoed beklaeghelijck, eylacy!
Verstockt door dese maer, beswijckt door groote smart:
'T verstand ontsoncken is. Schep moed rampsaligh hart!
Hef uwe geesten op. Hoe hanght de siel des menschen
Aen sulck een' dunnen draed? Hier waer niet veel te wenschen:
Een lutske en Hecuba gesalight ons begeeft.
Sy haelt den aessem weer, verkomt allencx, sy leeft.
De dood vlied aldermeest voor die sich baed in traenen.
Wel leeft Achilles noch tot straf der Phrygiaenen:
Steeckt hy noch d'ooren op ruygh, woest, en ongetemt.
Hoe weynigh heeft mijn soons vorst Paris hand geklemt!
Sijn' tombe, en d'assche selve ons 't leven noch benyden,
En snacken naer ons bloed. Thans waren bey' mijn' syden
Becingelt van een' schaer, en saelghe sielenrey;
Ick werd van 't kussen moede, en 't liefelijck gevley,
Van moederlijcke jonst den kindren wt te deelen.
Dese isser nu alleen slechts over van so velen;
Mijn wensch, mijn' gesellin, verlichting en genught,
En 's aengevochten rust. Dits Hecube al uw' vrucht:
De naem van moeder vloeytme alleen wt dese lippen.
Rampsaelghe en taeye siel, voorts voorts, gaet eenmael slippen,
En scheltme eens endlijck quyt dese eenige wtvaert ach!
De kaecken sijn bevocht van schreyen dagh aen dagh:
Van't druckigh aenschijn stort een onversiensche regen.
Mijn' dochter weest verheughd. Hoe sou om sulck een' segen,
Om dit uw huwelijck Cassandra sijn begaen:
Hoe sou Andromache naer uwe bruyloft staen.
Wy Hecuba sijn eer, wy wy sijn te betreuren:
Wie flucx de seylbre vloot sal van malkandre scheuren,
En spreyen hier en gins: Sy lieflijck wtgestreckt,
Word van geboortige aerde in 't vaderland bedeckt.
Indienghe uw lot verstond ghy soud haer meer misgunnen.
Wat straffe dreyght ons dan die wy niet weten kunnen?
De bus die is geschud, elck heeft sijne heeren al.
Wat heer is my bescheert? Segh wien ick dienen sal.
Maer Scyros jongelingh dy trock ten eersten lote.
Hoe saligh is de maeghd Cassandra, die de vloote
Der Griecken niet en vreest, en door haer' rasery,
En Phoebus veyligh is, en blijft van loting vry.
Het hoofd der koningen houd dees' voor sijn' gevange.
Wil yemand Hecuba oock voor de sijne ontfange'?
D'onwilgen Ithakois ghy vielt tot roof te beurt.
Wat loter wreed van aerd, ondwinghbaer, en versteurt,
Der ongerechte busse, heeft, sonder staetverschooning,
Den eenen vorst geset tot's anders vorst en koning?
Wat euvler God verdeelt de slaven hier en daer?
Wat den bedruckten streng, en onsacht middelaer
Soo luttel kennis draeght in heeren wt te keuren,
En leyd d'ellendige noch heylloos ramp te veuren?
In 't wreecken al te wreed van hand en van gemoed.
Wie voeght de moeder doch van Hector by het bloed
Van AEacus, en by sijn' wapenen en troepen?
Of word ick weder naer den Ithakois geroepen?
Nu duncktme ick ben slavin: nu wint de Grieck den kamp:
Nu duncktme ick ben beset van allerhande ramp.
Ick schaem my sulcken heer: maer niet dat ick moet slaeven.
Sal die met Hectors buyt soo trots gaen henen draeven,
Die Aiax eer te spyt Achilles roof ontdroegh?
Daer oyt de zee rondom 't onvruchtbaer eyland sloegh,
Sal hier mijn' grafste sijn? koom hier koom hier verbolgen
Vlysses, leydme wech: ick sal mijn' meester volgen:
Ick kreunsme niet: mijn lot mij navolgh na mijn' lust.
Geen' stilte sy op zee, nocht aengenaeme rust.
Van winden woede 't meyr: dat Priaems ongelucken,
En mijne, en krijgh, en vier der Griecken legers drucken:
En ondertusschen dat dese onderwege sijn
Soo woed dees' straf alree: ick vol verdriet en pijn,
Heb u een lot verstreckt, dies is u 't loon onttogen.
Maer Pyrrhus komt daer aen met wrevelmoedige oogen,