floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Versloegen d' eerste dorst met d' ongevalschte melck
Die uyt een ader vloeyde: o welcken bitt'ren kelck
Most hier gedroncken zijn! en zoude ick ons vermanen
De klachten, het gebaer, 't verzuchten, en de tranen,
Ick most bezwijcken, en uwluyder droeve staet
Beschreyde vrouwen dit nu geensins toe en laet.
Daer is 't verhael in 't kort.
Nu wreeckt uw leet met schreeuwen,
En huylen overluyd, ghy onbestorven weeuwen,
Roept luyder als ghy pleeght eertijds in barens nood,
Doen d'eerstgeboren haeckte in uw benauwde schoot
Nae 't wenschelijcke licht des levens, dat ons langer
Verdrietelijcker valt, en gaet met plagen zwanger.
Onze echte mannen ach! gaen zonder den adieu
Het afgeworpen jock opnemen op een nieuw:
Onze ouwdstgeboorne helaes! gejuckt voor een Godloozer
Herboren Pharo vli'en, en Nabuchodonoser.
Ach Ionff'ren met ons treurt.
Helaes! waer blyven wy?
De geylheyd des soldaets, och moeders blyft ons by!
Brand na ons reynigheyd met trommelen en pypen.
Zy naderen om uyt uwe ermen ons te grypen.
Ons kuyscheyd lijd gevaer, die o wat leyder smet!
Ieloers de dorpels hield van 's vaders huys bezet:
Die heerlijck aen den Rey der Maeghden plagh te brommen,
En was geheylight voor zoo schoonen Bruydegommen,
Die 's vyands wreetheyd gaet verstroijen west, en oost.
Helaes! helaes! helaes!
Nu dochters zijt getroost.
Och Moeders blijft ons by.
Nu zet u wat te vreden.
God Iacobs ziet ons aen, en redze in zwarigheden,
En zalftze die ghy sloeght.
Deze yd'le tranen spaert
Ghy Ioodsche Vrouwen, die uw droefheyd meer verzwaert.
Ghy Maeghden schept wat moeds. wie weet noch van wat enden
U onverwachten troost kan Iosephs trooster zenden.
Matthias zoon die d'eer zijt van uw ouwd geslacht:
Die d'overwinners vaeck vermorwt hebt en verzacht,
En met uw lippen knede haer hert van Diamanten,
Van datze haer grof geschut eerst op deze hooghten planten:
Iosephus, of hem noch de Maerschalck zoo beried
Dat hy door u beweeght een maet stelde ons verdriet:
Zoud ghy tot Iacobs heyl, en troost gebruycken laten
Uw redenrijcke tongh gedopt in honighraten.
Wel duyzendmael zoo veel, mevrouwe, voor gewis
Houd dat Iosephus gunst tot uwen besten is.
's Wets heyl'ge bladen ick geeygent heb door 't bidden:
Mijn bloedverwanten oock behouden in het midden
Der slachtingh, daer verbaest elck zagh na 't vluchten om.
Des Keyzers mildheyd my den vrijen Edeldom
Vereerde, en heb gestuyt veel razende sodaten
In 't moorden, branden, als de weereld scheen gelaten
Te wezen zonder Gods bestieringh: dies ick veyl
Mijn ionste willigh noch tot uw en yders heyl:
Dan overmids ick nu met Titus meer te vergen
Zijn goedheyd schynen mocht te zarren, en te tergen:
Verzoeckt veel liever zelf noch met gebogen knien
Verzachtingh van uw quael: wie droomt, wie weet misschien
Wat ghy verbidden mocht van hem ter goeder uren.
Der vrouwen tranen doch zoodanigh van naturen
En aert zijn, datze vaeck beroeren noch die geen
Die onverbiddelijck in yders oogen scheen.
Gaet Vrouwen, Maeghden gaet dan d' Overwinner smeken,
Die morgen of in 't kort zijn leger op zal breken.
Vaert wel Mevrouwe, ick ga. hy wende uw ongeluck
Die al uw onheyl weet.
Laet ghy ons dus in druck?
Iosephus magh ons meer voor ditmael niet gebeuren?
Staetjonffren volght my na, en houd wat op van treuren.
tZa gaenwe, laet ons gaen. ghy Vrouwen volght my na.
Wy moeten dwalen op der vyanden gena.
Rey van Iodinnen
Laet ons beschreijen 't algemeen
Verderf, en 't licht dat ionghst bescheen
Die Hemelhoogh getoornde klippen
Van Davids veel bestormde Stad:
Als God haer val gezworen had
Met onbedriegelijcke lippen.
Of 's Tempels grondvest nacht en dagh
Nae 't Sterren welfsel open lagh,
Geverwt van 't bloed der welgeboornen,
En ofmen 's Keyzers Ad'ler mocht
Zien met zijn pennen slaen de locht,
En schitt'ren af van stompe toornen:
Noch even trotz, en onbezorght,
Op d'opperstad, en Davids borght
De muyters haer borstweeren manden:
En wie zijn doodverw had gezet
Uyt vreeze, 't vluchten wierd belet
Van boeven, die hier t'zamen spanden.
Maer als zijn opzet, en besluyt
God tegen ons wou voeren uyt,
Is schielijck 't Leeuwen hert ontvallen
Ons manschap: die beancxt uyt nood
Den vyand zonder slagh of stoot
Beklimmen liet de trotze wallen:
De vyand die zijn vaen alree
Van ons Rondeelen zwieren de',
En blies triumph van vreughde droncken.
Doen quam die dagh en uyr dat God
Ons had bescheerd dat strenge loth
Zijns gramschaps, die bestond t'ontvoncken.
't Roomsch Krijghsvolck als 't geen wederstand
Noch tegenweyr van mannen vand,
Drongh't met geslepene rappieren
In d'enge straten bol en dick:
Daer 't wade in eenen oogenblick
Ten enck'len toe in bloedrievieren.
d'Een om t'ontvli'en de bleecke dood
In onderaerdsche kelders vlood,
Wiens toegangh wierd gestopt met blinden:
En d'ander door mistroostigheyd,
En wanhoop in zijn ziel verleyd,
Gewapent gingh zijn Kerckhof vinden.
Hoe menigh held, die trotz van moed
Wou 't vaderland zijn heldisch bloed
Opoff'ren in 't gevaer der straten,
Van vrouwe en kind'ren om den hals
Gevallen wierd, met veel geschals:
Wat wildy vader ons verlaten.
't Kind dat noch eerst aen bancken gingh
Aan 's moeders achterslippen hingh.
De voester 't zuygelingh liet weenen,
En quam haer vrouw te hulp, zoo ras
De Meester greep nae 't courtelas.
't Riep deerlijck al: waer wildy henen?
Als d'Huysweerd ziet dat uyt noch in
Hem laet 't bestorven huysgezin:
Laet los, laet los, roept hy ten lesten,
Dat ick alleen van 't hooge dack
Mijn poorte vry van ongemack,
En ons ontslae deze helsche pesten.
't Is nauw gezeyd men vlieghter knap
Na boven, langhs den wenteltrap,
Met steenen toegerust, en blocken.
Daer ziet hy, hoe een blaeuwe wolck
En roth van't fel Latynsche volck
Komt op zyn dorpels aengetrocken.
Maer als zy dreygen klop op klop
Te dryven met heyrhamers op
De poort bewaeckt van slot, en grendel:
Wreeckt hy dien euvel heel goed koop,
En kneust de voorste vanden hoop,
En hagelt onder 't moorders vendel.
De Ruyters 't bloed, verbittert heel,
Krimpt van de zool in't beckeneel,
Zoo man en ros de beenen breken:
Dies zendenze met styve boogh
Wraeckgierigh haer geschut om hoogh,
En branden om dien smaed te wreken.
Wat groeyt hier een nieuw stads rumoer:
De deur gescheurt vlieght op de vloer,
Van toorn zy op haer tanden knersten:
De voester die betaelt 't gelagh:
De moeder sneuvelt in een dagg',
En 'tzuyg'lingh treenze 'thert te bersten.
Terwyl 't bene'en al uytgeleeft
Den lesten schreeuw, en doodsnack geeft,
D'Huysvader om haer voor 't verderven
Te ho'en, van boven rolt verbaest,
Die d'ongebonden moorders haest
Uyt toorne en wraeck aen hutspot scherven.
De Maeghden nauwlycx houwbaer noch,
Zy na veel dreygementen och!
Van hare jonghvrouwschap onthulden:
Die na veel zwymens riepen luyd:
Is 't Godlijck recht in Isr'el uyt
Dat God dien overmoed kan dulden?
Wie kan afmalen al d'ellend,
Die waerme 't aenzicht keert of wend
Gebeurt? wat blijfter onbedorven
Van 't roofgier spoock? op snood gewin
Verhit, dat menigh huysgezin
Van honger leegh vond uytgestorven.
De zon al vroeger dan zy plagh
Den draeyboom toesloot van den dagh,
En weeck dees grouw'len inde baren.
Die menschenslachters moordens zat,
Maer woedens niet, doen noch de Stad
Met vuyr ten Hemel deden varen.
Gelijck den dagh was doorgebracht
Met moorden, zy den duyst'ren nacht
Met blaeck'ren sleten, en met branden.
God waerom ledy dat uw Kerck
En Stad, der Eng'len timmerwerck,
Geschend wierd van zo snooden handen.
Melchisedech, o die oyt d'eerste Priester Gods,
Het Priesterschap bekleede op Salems hooge rotz,
Wiens hoofdscheel van God zelf met balsem wierd bedropen,
Gezalft, en toegekend den myter boven open:
Doen 's Heeren heuvel ghy wat hooger trockt, tot dat
Hy 't aenzien en den naem van een ontworpen Stad
Bereyckte in Canaan: Aaron uytverkoren,
Die 't reuckwerck aenstaeckt met uw zonen welgeboren:
Ziet op ghy helden Gods, Aertzpriest'ren ziet eens om,
Hoe 't vanden Hemel hooghgeadelt Priesterdom
Ontkleed van zijnen glans treurt zonder glimp of luyster:
Gelijck by zonnezwym al schemerende in 't duyster
De weereld sprietooght, zoo wanneer de Maen jeloers
Den sterflijcken te spijt deckt 't aengezicht haers Bro'ers:
Treurt als 't geransoent lijck eens Koninghs, die verslagen
Word op een rosbaer versch gebalsemt t'huys gedragen.
Waer is Ierusalem nu uwen Koninghs-staf,
En 't Priesterlijck çieraet dat u Iehova gaf?
Waer is uw blanck yvoor? uw marmer klaer van schimmer?
Uw purper fyn van draed? uw kerckelijck getimmer?
Uw Koninghlijck paleys? waer zijn uw Ced'ren? waer
Uw pylaers, bogen, en gewelven allegaer?
Waer 't zilver? waer het goud? waer zijn de Cherubynen?
Waer 't altaer, 't wieroock, en dees blinckende gordynen?
Waer d'Arcke des verbonds? waer Gods geheymenis?
Helaes 't is verr' gezocht dat niet te vinden is.
Wie had gedocht, dat God te strengh op ons gebeten,
Zyn erfdeel zoo geheel vertre'en zoude, en vergeten?
Schoon of de muyr omringht van zulcken heyrkracht was
Dat in 't geberghte alom vertrad het kruyd en 't gras:
Schoon of de Stad verzonck in 't uyterste benouwen,
Ons hoop steunde op de Kerck, en d'heylige gebouwen.
Wy riepen: zijt getroost, laet God begaen al stil,
Iehova blijft ons borght om zijnes Tempels wil.
Maer ach rampzalige! als 't den Hemel wou gedogen,
Wy wierden in ons hoop te jammerlijck bedrogen,
In die vervloeckte nacht, als eer het licht opquam,
Ons Kerck aen kolen gingh, en stond in lichte vlam:
Als met de vlamme opsteegh ons krijten en ons kermen,
Dat God noch Engel mocht bewegen tot erbarmen:
Doen al den bergh gesteld in vuyr, en enckel bloed,
Sloegh d'overwinner met medoogen in 't gemoed:
Doen riepme spa: vertrouwt noch kercken noch outaren,
Haer heyligheyd geen stad kan voor 't verderf bewaren.
Ick zelf ontvlood den moord, en riep luydskeels in 't vli'en:
Vlied met my 't is vergeefs den vyand weyr te bi'en.
Hy heeft de Stad voorlangh, en houd haer stercke wallen.
De Tempel is vergaen. onze hope is nu gevallen.
Zo berghde ick nauwlijcx't lijf, en ruckte met deze hand
Veel heyl'ge schatten ongeschonden uyt den brand.
Maer waerom vlood ick? ach! wat hield ick dier mijn leven?
Hadde ick mijn ziele in 't vuyr des Tempels opgegeven,
Als Meirus wel bera'en, en als Baleus zoon:
Of waer ick in 't hoogh koor geteld by d'ander doon:
Zoo zoud noyt zijn gebeurt dat ick geva'en, most laten
Den Heydenschen Monarch de goude en zilv're vaten,
't Schaerlaken, 't reuckwerck, en 't hooghpriesterlijck gewaed,
En and're ciersels: daer een booswicht een soldaet
Zijn vingeren aen schend: zo waren voort mijn beenen
Begraven met den val van d'afgekeurde steenen.
Nu houde ick d'uytvaert van 't onzalige geslacht,
Om welckers ondergangh het volck van Roome lacht,
En op de diensten smaelt die Moses heeft geboden,
En pryst voor onzen God een hoop verdichte Goden,
Die Abraham verzaeckte: en of my schoon gena
Geschied is, zoo dat ick op vrije voeten sta,
Wat batet? want waerheen dat ick my keere of wende
Ick zie myn hertenleed aan Israels ellende.
Indien ick zie rondom, ick zie hem die ons dringht,
En vind my vande macht der Heydenen omringht.
Sla ick 't gezicht om leege, ick zie hoe met den zweerde
't Huys Iacobs light verdelght, de Stad geslecht met d'eerde:
Ick zie van d'afgrond op noch smoocken 't heerlijck Slot,
Daer David vaeck uyt heeft den Philistyn bespot.
Heffe ick myn lichten op, den Hemel is gesloten,
Noch draeght niet langer gunst zyn ouwde bondgenooten.
DOCHTER SION. REY VAN STAETJONFFREN. REY VAN JOODSCHE VROUWEN.
						TITUS.
Ghy Spoocken, die wel eer verhoogt pronckte inde tralien
Van 't goude Blijenburgh, behangen met medalien,
Waerme de Godheyd hadde onsterflyckt uwen Rey,
Als ghy zyn eersleyp volghde, en droeght zyn Leverey,
Als ghy Gods Majesteyt omschanste met uw stoeten,
En zaeght 't gesternt', de Zon, en Maen bene'en uw voeten
Verschieten flauwer als de klaerste Diamant
Ons van d'uytbreydzels zend zyn stralen overkant:
Die ghy getuymelt, mooght op't aldernauwst' vertellen,
Hoe veel van 's Hemels top schilt 't middelpunt der hellen:
Ten waer 't lang vallen u gewieght hadde heel in zwym,
Eer ghy ten lesten plofte in 's afgronds vuylen slym,
En diepen zwavelpoel: die flucx is aengevlogen
Doen voncken stoven ne'er uyt Gods vuyrvlammende oogen:
Ghy Spoocken, zegge ick, breeckt uyt uw gevangenis,
Aenschouwt wie 't vallen noch met u deelachtigh is:
Ziet hoe die blixem Gods myn Hemelhooge Ced'ren,
En Marb'ren gepolyst ter Hellen gingh verned'ren,
Als ick te trotz van neck in mynen plicht ontbrack,
En opgeblazen nae zyn Kroon, en glori stack:
Ziet hoe die Lusthof is verkeerd in een woestyne,
En herbergh van 't gediert' waer in ick eenzaem quyne.
O streckten d'oogen my een spronghryck Siloa,
Nu ick myn handen wringe, en voor myn borsten slae,
En scheur myn treurgewaed: och ofze tranen lieten,
Wat zou my daer een pack een pack van 't hert afschieten:
Nu houd de rouw zoo 't schynt de dorpels toegestopt,
Een rouw die ick al meer en meer hebbe ingekropt,
Daer ick aen sticken zal, daer ick aen moet versticken.
Hoe flaeuw bezwyckt myn hert schier allen oogenblicken.
O wee! o wy! o wach! hebt ghy bedruckte Maeghd
Uw hert noch niet van rouw geleeght, en uytgeklaeght?
En mooghdy niet een traen tot uwen troost verwerven,
Zoo treurt u voorts in 't graf, en zoeckt uw heyl in 't sterven.
Wat Kryghslie komen hier die meer zyn als gemeen?
Waer vli'en wy? och wie is 't? zyn 't Hoplie?
En met een
De Veldheer Titus zelf, ick zie hy staet in 't midden.
Staetjonffren volght my nae, en helpt ons straf verbidden.
Aenveerd een droef gelaet, en iammerlyck gebaer.
Slaet voor uw borst. verscheurt uw kleed'ren, en uw hayr,
Als ick myn stem verhef. bevochtight met uw tranen
't Hert des Verwinners: of ghy zoo een wegh mocht banen
Tot mededoogen. schaemt rampzael'ge Rey u niet
Nu aen te gaen al 't geen de bitt're Nood gebied.
Vergeet uw ouwd geslacht van Priesteren en Vorsten
En Koningen, die 't al ten stryde ontzeggen dorsten.
Ootmoedigheyd u voeght. ick gae u allen voor.
God om wiens aenschyn iuyght de Rey van 's Hemels Koor,
My aengenaemheyd iont, druypt honigh op myn lippen:
Dat ick bewegen magh zoo zielelooze klippen
Als zyn der vyanden onbuyghlycke gemoe'n.
Wie knielt hier neder om t'erlangen haren zoen?
Grootmogende Monarch, wilt met geduldige ooren
Ons klacht ter zielen uytgeborsten doch aenhooren.
Wy 't overschot des volcx die vallen u te voet,
Wy eysschen geen genae, maer dat ghy met ons doet
Al 't geen wat u behaeght: laet vry uw dienaers stooten
Haer degens door ons borst die wy voor u ontblooten:
Of datze ons werpen van dees rotzen scherp en steyl,
En plett'ren ons gebeent', want 't sterven is ons heyl,
De Dood ons toevlucht, en haer komst' daer and're menschen
Voor schricken, is den troost, en 'tzoetst' daer wy om wenschen,
Om te geraecken door d'eynd'looze zwarighe'en,
En eens ons leet t'ontgaen: of zydy door gebe'en,
Ontzichelijcke Vorst, noch tot genae te neygen,
Verzacht de penen doch die d'overwonnen dreygen.
't Van ouwds beroemd geslacht dat vande Vad'ren daelt
Bynae is uytgeroeyt, dien lof hebdy behaelt:
Een handvol blijfter uytgeput van ongenuchten,
Die 't leven valt te bangh, die niet doen dan verzuchten:
Erbarmt u haerder, en verschoontze, o Vorst, althans
Die 't loth spaerde om te zien den val haers Vaderlands.
Had ghy dit voorbedacht vermaledyde Ioden,
En van uw poorten my de sleut'len aengeboden,
Als uws stads grondvest noch haer hooge muren droegh,
Als ick om Sions kreyts noch eerst mijn leger sloegh:
Ghy stond noch daer ghy stond, en van uw stercke wallen
En waer de çingel noyt ter aerden ne'ergevallen.
Hoe vaecken hebdy met een ingeboren haet
Mijn Keyzerlijcke gunst, en goedigheyd versmaed,
Als ick u hulde aenbood, en uyt een mild ontfarmen
U zwoer gezamentlijck voor onheyl te beschermen:
Hoe menighwerven blies ick d'aftocht alzoo ras
Ghy nood leed, als de strijd en storm op 't heetste was:
Hoe dickmael breydelde ick mijn ongetemde benden
Van vreeze datze uw Kerck en Godsdienst zouden schenden.
Nu komdy smeecken. op staet op.
Ertzmaerschalck ach!
Dat wy u quetsten oyt is laes! al ons beklagh.
Nu 't glas verloopen is nu roeptmen om genade.
Erbarmt des armen volcx al komet vry wat spade.
Zoo spade datter niets voor u te hopen staet.
Een welgeboren Vorst zich noch erbarmen laet.
Een welgeboren Vorst zoeckt 't voordeel vanden lande.
't Ontfermen voordeel brengt, gestrengheyd schade en schande.
't Ontfermen brengt oock ramp, gestrengheyd voordeel toe,
Zoo houtmen 't volck in tucht.
Elck een verwenscht de roe.
De booswicht haet zijn straf.
Ons heeft geen straf ontbroken.
De Veldheer heeft zijn leet ten uytersten gewroken.
Waer mynen doortocht valt daer eysschen noch te staen
Dees muyters tot een les en spiegel voor de qua'en.
Die 't spieglen lust beschouw dit graf vol doode beenen,
Dees omgekeerde Stad, en die verstroyde steenen.
Licht slaetmen inde wind 't geen zelf men niet en ziet.
Al zietmen 't niet de Faem meld watter is geschied.
De Ioden voor 't gerucht noyt eenen voet verzetten.
't Is een Godsdienstigh volck dat yvert om zijn wetten.
Is 't yver datmen muyt?
Het acht de vryheyd weerd.
Derft hy oock vryheyd die al heeft wat hy begeert.
Den Ioden was 't vergunt haer dorpels te bewoonen,
Te lezen haren oegst, en Koningen te kroonen,
En Vorsten van haer bloed met purper te bekle'en,
En vranck te leven nae der bestevad'ren ze'en:
Dies mosten zy den stoel van Roomen onderstutten
Met dragelijcken tol, daer voor wy haer beschutten
Van allen overlast des woedenden Soldaets:
Iae wie ontwijen dorst 's Kercx afgekeurde plaets,
Nae d'uytgedruckte wet geprent in zuyv're marmer,
Die brocht zijn vonnis mede, en vond geen lijfs beschermer.
Is dit geen vryheyd die 't gespuys vernoegen magh?
Veel and're zijn te vre'en, en dragen ons ontzagh:
Maer uw hertneckigheyd, en niet de zware tollen,
En 's Keyzers slappen moed, die brachten u aen 't hollen:
Ons goedheyd vaeck misbruyckt u stouter heeft gemaeckt.
Doorluchte Prins 't is waer, ten kan niet zijn miszaeckt:
Doch overweeght, dat eerst door woedende Tyrannen
De ketenen van twist, en oproer zijn gespannen:
Noyt had de vrome deel aen zulcken overmoed.
De vrome vaeck ontgeld 't quaed dat een booswicht doet.
Wie wijs is en bera'en die schiftze van malkander.
Elck wascht zich af van 't vuyl en schuyft het op een ander.
Wie niet handdadigh is aen eenigh quaed beleyd
't Is billijck dat hy staet op zijn onnoozelheyd.
Zo spreeckt de quaedste schelm.
Men ziet op niemands spreken,
Men let op yders feyt, en al't geen heeft gebleken.
D'aenstellers van't rumoer zijn elck een openbaer.
D'handhavers zijn al dood, en die verbergen haer.
Men houdet die te goe, de straffe hun hoofden rake.
Rechtveerdigheyd die 'tmeynt eyscht over beyden wrake.
Uyt slechtigheyd is 't vaeck dat ymand 't quaed bestemt.
Al boet hy 't met zyn hals dat schijnt dan niemand vremd.
Wie 't uyt onkunde faelt heeft in dit pleyt groot voordeel.
Zo groot niet of hy moet uytstaen zijns Rechters oordeel.
Een oordeel hecht gesmeed op 't aenbeeld vande re'en.
Een oordeel dat de wet en Krijghsraed stelt te vre'en.
O Vorst vernoeght u met de straf alree genomen,
En die der boozen roth noch versch is overkomen,
Het overschot meest al onschuldigh is aen 't quaed
Daermede uw Majesteyt gequetst is inder daed:
Misgunt niet dat wy hier zieltoogen weynigh dagen,
En als een eerlijck lijck Ierusalem beklagen.
Om hier te nest'len? neen, de krijghsman die 't zich belght
Staet uw uytroeyen duyr.
Nu zijn wy gants verdelght.
Zoo gants niet of ons stond een erger quaed te vreezen.
Zoo Roome vreeze aenkomt van ouderlooze weezen,
Van Weeuwen uytgeschreyt, van Vrouwen levens moe,
Van wat ontwapent volcx zo brengen wyze haer toe,
Die uytgemergelt, niet voor hebben, als ons magen,
Waerze ergens kenbaer zijn, in 't koude graf te dragen,
En in speloncken en steenrotzen hier ontrent
Te huylen schouw van 't licht tot dat ons leven end.
Van luttel zaeds gestroyt dat over is geschoten,
Wast eenen rijcken oeghst. alzoo van weynigh loten
Ontstaet een boomryck woud. zoo 't eerstgeplante veyl
Beklimt en deckt een muyr al is hy hoogh en steyl.
De doornen laten niet van nieuws weer aen te groeyen
Zoo langh daer wortel blyft, die mostmen eerst uytroeyen.
Men laet dees woeste plaets van krijghslie wel verzorght.
't Mistrouwen geeft meer rust, en is een vaster borght.
Mistrouwdy die ghy loont?
Geensins, maer wel uw lieden
Die altijd woelt, en tracht den genen 'thoofd te bieden
Die uwen staet verdruckt.
Ey wapenloozen hoop
Die in u tranen smilt, en 't zuchten hebt goed koop,
Verheught u noch met my, dat d' overwinners moeten
Voor uw verschricken, daer ghy ne'er light voor haer voeten:
Grijpt moed, en recht noch op 't vervallen Iodendom,
Want Titus staet bedeest, en 't heyr ziet nae u om.
Uyt d' assche van een stad, licht word een zaeck verkeken,
Is vaeck een brand ontstaen die landen heeft ontsteken,
En rycken met de grond ge-effent en vernielt:
Geen lichaem achtmen dood zoo langh het is gezielt.
Die dickwils op het veld voor dooden zyn gerekent
Gedencken aen haer leet, verryzen we'er en wreken't.
Verre is de wraeck van ons die bloot zyn van geweyr.
De wanhoop ziet niet aen al waer 't een machtigh heyr,
Zy geeftze dobbel kracht, en helpt we'er op de beenen
Een deel vervloeckt gespuys, eer 't ymand zoude meenen.
Helaes E'elaerdigh bloed! 't mistrouwen dat ghy hebt
Veroorzaeckt datmen troost, noch blyschap uyt u schept.
Zyt Ionghvrouw wel gemoed, en wilt ten besten hopen,
De Kryghsraed is vergaert. myn tyd is hier verloopen.
Verwacht van ons het loth, en denckt het zal wel gaen:
Wy breken morgen op, daer leght uw zaeck nae aen.
't Onredelycke dier, dat eertyds twee gebroeders
Grondleggers van uw staet verschoonde, en als haer 's moeders
Ontzet en speen gebrack opzooghde aen 's Tybers boord
Was reed'lycker als ghy die nae geen smeecken hoort.
Het klippigh steengeberght dat hier met doon bespreed leyt
Ick tot getuyge neem, o Titus, van uw wreedheyd.
Geen kermen heeft hier plaets, en my voorzeyt de Nood
Een slaefsche ballinghschap, of een benauwde dood.
Wy Priesterlycke Reijen
(Die voormaels met schalmeijen
Den vierdagh plachten en de Feesten in te wyden,
En steeds op Moses wetten
Aendachtelyck te letten,
En te vergaren 't volck op haer gezette tyden)
Niet hebben acht geslagen,
Op d'onverwachte plagen,
En 't voorspoock dat ons daeglycx met verwoesting dreygde:
Al gaf God zonder spreken
Zoo menigh helder teecken,
Waer aen 't bleeck waerwaerts dat de Ioodsche staet zich neygde.
't Verwoesten, en 't vertreden
Van d'omgelegen steden,
Vol vyers, vol moordgeschreys, vol brands, vol bloeds, vol tranen,
Vol krytens, en vol zuchten,
Vol twists, vol krijghsgeruchten,
Wou Salem van haer val, en ondergaen vermanen.
De ruyghgehayrde Sterre,
Die inde locht van verre
Blonck als een Godlyck zweerd recht boven onzen schedel,
Riep: dat het zweerd van Roomen
Ons haestigh op zou komen,
En treffen jongh en ouwd, ryck, arm, e'el, en onedel.
't Licht binnen d'heyl'ge drempel,
By 't Outaer, en den Tempel,
Waer voor de donck're nacht weeck met zijn bruyne vlercken:
Het zwang're Koebeest mede,
Ten brand geschickt alreede,
't Lam barende, zocht ons te brengen tot opmercken.
De deur met ys're sloten
Van klaer metael gegoten,
Die twintigh mannen al bezweet te grend'len plachten:
Waerschouwde ons Godverachters,
Als haer de Tempelwachters
Wijd open vonden staen vaeck, en verscheyden nachten.
Het heyrkracht veler volcken
Dat boven inde wolcken
Zich legerde inde locht voor d'ondergangh der Zonnen,
Vertoonde ons al de benden
Die d'ouwde Stad berenden,
En niet aflieten voor zy haddenze gewonnen.
's Nachts als wy bezigh waren
Om t' off'ren op d' Altaren,
En 't heyligh Pincxterfeest met yver uytermaten
Aendachtelyck te vieren,
Nae d'overouw manieren,
Riep ons een stemme toe: laet ons dees Kerck verlaten.
't Weeklagen ongewoone
Van Ananias zone:
Wee volck! wee stad! wee Kerck! wee wee van allen hoecken!
Ons uyt den slaep niet weckte,
Daer 't als een voorspel streckte,
't Welck aenwees, dat ons God op 't strengste zou bezoecken.
Dit alles slaen wy gade
Helaes! nu 't is te spade,
Nu Stad en Tempel is een roof der vremdelingen.
O God! ziet eenmael neder,
En troostet Levi weder,
Op dat wy uwen lof met juychen mogen zingen.
TITUS de Keyzer. TERENTIUS Hopman.
Titvs de Keyzer:
Wy staen op ons vertreck. myn afgestre'en Soldaten
Nae zoo veel oorlooghs blyde haer legerplaets verlaten.
Wy laten achter ons een omgeworpen muyr,
Een Koninglycke stad verdelght met stael en vuyr,
Een aerdrijck omgewroet, een Kerckhof vet van dooden,
Die niemand staen t'ontzien, ten ware dat der Ioden
Verrezen schimmen ons opkomen mochten dol
Met Fackelen, gelyck uyt Plutoos duyster hol