floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Raniclis gedachtig zijnde, Cypriaen en Celestina, besluyt met Rozemond, dat
					Rozemond haer verkleeden zal in 't Herderinne kleed van Celestina, en dat
					Celestina haer verkleede in schijn van Rozemond, om te zien, of men door dit
					middel kost werken om Cypriaen tot Celestina te be wegen, dit geschiedende,
					komen by Cypriaen, die zich verandert vindende van gemoed, valt voor Rozemond
					ter aerden, meenende die zelfde Celestyn te wezen; haer biddende zijn misdaed te
					verschoonen, en hem in genade aen nemende, haer liefde en trouwe wilde waerdig
					kennen; Celestina (om Cy priaen te proeven) zeyd met den Huysman getroud te
					zijn, alzoo Cypriaen haer verlaten hadde, en dat hy nu zoude moeten genootzaekt
					zijn met Rozemond te trouwen; waer over hy mistroostig zijn ontrouw beklaegd;
					neemt voor hem eenzaem te leven, ter oorzaek hy zijn trouw gebrooken hadde, en
					niet wilde met een ander vereenen, als met zijn geliefde Celestina.
Rozemond haer ontdekkende, zeyd hem Celestina te zullen genieten; Celestina haer
					ontdekkende omhelst Cypriaen.
Raniclis het Boeren gewaed uyt doende, getuygt Cypriaen dat hy met Rozemond zal
					trouwen, en eyndigt alzoo.
ROZEMOND, woonachtig tot Amsteldam,
RANICLIS, verliefd op Rozemond.
CYPRIAEN. CELESTINA.
MYn Lief! waerom hebt gy, van mijne liefd mistrouwen?
Uyt vreeze dat gy uw belofte niet zult houwen,
Gelijk mijn Lief daer zeyd, zoo zeyden dikwils mede
Die geen, die Minnens lust volbrachten, maer zoo dra
Die lust geboet was, ach! dan most op haer genâ
De Dochter leven; neen! ik laet u toe te vryen
In alle eerbaerheyd, maer steld de Min ter zyen;
Denkt om de lust niet eer, voor d' eere dat toe laet;
't Gebruyk van Min, eylaes! een teere Maget schaed;
Al wat de Liefd vereyst, in d' eer, dat moogt gy krijgen.
Ik bid mijn Lief wil swijgen,
Soo gy mijn trouwlijk liefd, zoo toond uw Liefd getrouw,
Houd lust zoo lang in dwang, tot dat ik ben uw Vrouw,
Bedwingd uw lusten doch, tot dat bequamer tijden
Die vreugde tusschen u en my, Lief, zullen lijden.
Ik die zoo meenig dag, ik die verscheyde jaren
Getracht heb, met mijn lieve Celestyn te paren;
Ik die door trouwheyds pand u swoer zoo menig eed,
Dat ik u trouwen zoud zoo gy mijn wille deed,
Gy hebt van dag tot dag, gevoed mijn Mins vertrouwen,
En my tot noch de lust, ach! Celestyn onthouwen;
Waerom ey! zegt my doch, uw Minne niet verleend,
Indien gy Cypriaen uyt rechte Liefde meend?
Gy vraegt het geen gy weet, daer zijn verscheyde wetten
Die 't minnen wel gebien, maer minnens lust beletten;
Men ziet, wanneer een Maegd een Iongman zoo veel geeft,
Dat hy zijn minnens lust van haer verkreegen heeft,
Sijn vryen is gedaen, wat volgt 'er? ach! ellende,
Een knaging in 't gemoed, die Maegden kuysheyd schende;
Men laet de arme Maegd beweenen hare rouw,
En die haer had gevrijd, die zoekt een ander Vrouw,
Wat zeekerheyd hebt gy, dat Cypriaen zoud haten
Sijn Celestyn, na zy de min had toe gelaten
De lusten zijnes wensch; veel eer vertrouw ik dat,
Als lust genoten is, men meerder oorzaek had,
Om in de Liefd stantvast zijn Lief getrouw te blijven.
Wat had men menig dag van noode, eer men zouw
Bewijzen het vervolg, van mins plicht voor de trouw;
Soo veel kan Cypriaen niet sweeren, nocht beloven,
Of 't is wel eer geschied, dat men onwaerd verschoven
Een eerbaer Dochter liet; 't mocht oock zoo gaen met mijn,
Daerom en zal 't van my doch noyt geleden zijn;
Hoe wel, 't is waer, gy my vaek hebt belooft te trouwen,
Soo gy uw Siele mind moet gy beloften houwen;
En 't zy dat gy de min al na uw lust volbracht,
Gy hield uw trouwe niet, zoo gyze nu niet acht.
'k Heb Celestina, u mijn Liefdens trouw gesworen,
't Is waer, 'k heb u voor mijn Siels afgodin verkoren;
Ik draeg u in mijn hert, ik min uw in mijn Ziel,
Gelijk mijn afgodin, voor wien ik daeglijks kniel,
Soo ik met mijn verzoek, mijn Engel heb misdreven,
Ay! wild uyt Liefde dat uw Cypriaen vergeven,
't Is maer verzocht, en zoo 't verzoeken u mishaegd,
Is 't billik dat uw slaef zich na uw wille draegd.
Uw heusheyd (waerde Lief) kan onglijk meer verdienen,
Als mijn eerbieding weet uw beusheyd te verlienen;
Mijn lievert, ach! 't is tijd dat ik vertrekken moet,
En zijt met deze kus van Celestyn gegroet.
Eylaes! mijn Lief, hoe dus?
Verschoond my Lief, ik wensch, indien 't uw lust te scheyden,
Celestyn Binnen
Dat uw de goede Goôn met deze kus geleyden.
Gaet Celestina, gaet, de kus dien ik uw gaf,
Daer meê zal ik van u mijn Liefde trekken af.
Ik minden Celestyn wel eer,
Maer nu min ik een ander weêr;
O min! ô zoete min! uw krachten
Die speelen steeds in mijn gedachten;
O min! uw schicht heeft my gewond
Met Liefd, tot Iufvrouw Rozemond;
Ik ga, en voeg my by haer deur,
Daer ik uyt zoete minne treur.
Ach! Rozemond, gy die met zoete droom, uyt minne,
De lieve slaep nu voed; uytmuntende Godinne,
Die niet uw Cypriaen (wiens hert met min gewond)
Uyt Liefde lieven wild, wreed, wreede Rozemond;
Die Raniclis alleen uw gunsten schijnt te toonen,
En mijn getrouwe dienst onwaerdig te beloonen;
Ach! wreede Venus, ach! hoe pijnigt my uw brand,
Daer leyd mijn roem, ik slade wapens van der hand;
En zal in plaets van dien, als ik my placht te wreken,
Niet meer dien strengen Mars, maer u, ô Venus! smeeken;
In plaetze van dit Swaerd, dat d' alderwreetste dwong,
Sal ik, ach! Cypria, gebruyken nu mijn tong;
Om met gevley, gesmeek, uw hertje Lief te trekken
Ter plaets, daer ik het mach mijn hertens wond ontdekken;
Op hoop, dat uw genaed, ach! waerde Rozemond,
Genezing toonen zal, aen mijn verliefde wond;
Ey! flucxze beenen, mijn geboeyde hert wil dragen
Ter plaets, daer Rozemond mijn tong mach hooren klagen,
Van al de droeve ramp, van al het wreed verdriet,
Dat my om harent wil, (leyder!) alleen geschied;
Ach min! ach zoete min! ach minne! drijft my heenen
Voor 't Venster van mijn Nimph, op dat mijn droevig weenen
Mach raeken haer gehoor, en dalen in haer hert,
Op dat zy eens gevoeld, mijn nieuw ontsteken smert;
Mijn Lief, mijn Rozemond, wiens hertje leyd gedooken
In zachte pluymen, met uw oogjes toe gelooken;
Ik roep, ik roep noch eens, mijn Lief, mijn Rozemond,
Mijn Lief, mijn lieve Lief, aenschouwt de zoete wond,
Die my de minne (God) heeft in het hert gedrongen.
God in, ik ben gedwongen,
Dat ik hier in de nacht, met moedeloos getreur,
Kom doolen over straet, en kermen voor uw deur;
Aenziet uw slaef, Princes, die leefd als zonder leven,
Soo ik u yets misdoe, wilt het, mijn Lief, vergeven.
Noemt gy my Lief? dat 's vreemd; 'k heb u noyt Liefd getoont.
Is 't wat te vry? ik bid mijn vryigheyd verschoont.
mijn Engel moet vertrouwen
Dat waer de Liefde heerst, geen reden maet kan houwen.
Wie buyten redens maet Liefd 's lusten volgen wil,
Die volgd geen Liefde maer een redelooze gril;
Raniclis uyt.
Op vrundschap ik verzoek, vertrek u Cypriaen,
Vermits ik niemand wil by nacht te sprake staen.
Dit u verzoeken zal, ach! Rozemond geschieden,
Uw onderdaen en slaef volbreng u heus gebieden;
Vaerwel, ha! Ziels vooghdes, schoon dat ik van u ga,
Ik draeg uw beelt' nis meê, ik oog uw oogjes na.
Dit 's meer als ik oyt zag, dit 's buyten de gewoont,
Dat yemand in de nacht zich voor uw deur vertoond;
Mijn Lief, mijn Rozemond, dit oorzaekt my veel vreeze,
Dat onder onze Liefd een valsch bedrog zou wezen;
Wil ik gaen kloppen aen, en spreeken eens met haer?
Soo zoud mijn Zonnens glans met nevels damp bedekken,
Neen Lief, ik koom beneên; ach! Raniclis mijn waerde.
Ik achten u wel eer mijn glory op der Aerden,
Maer leyder nu mijn hel.
Mijn hertje wel hoe dus,
Dat gy my niet ontfangt met een gewoone kus?
Die vraegd het geen hy weet,
Onnoodig dat men die beleefden antwoord deed;
Ontrouwe Rozemond.
Ey! doet my doch verstaen,
Waer in dat ik u heb, mijn eygen hert, misdaen;
Ey! zegt doch, is van my u eenig leed geschied?
O neen! of 't alzoo waer dat acht gy immers niet.
't Is waer, gy raed te degen,
'k Acht Rozemond is om mijn boertery verlegen;
Gy noemt my uwe Lief, ha! Hemel kan het zijn?
Mijn hertjen, ach! wat is 't?
Dat doen ik, want ik Lief geen liever als die geen
Die voor mijn oogen staet, en steeld mijn 't hert alleen;
Mijn Raniclis, mijn Lief,
Ha! licht verkeerde Vrouw,
Uw flikke floyery ik voor beveynstheyd houw,
Ha! wispelturige, die met uw losse zinnen,
Speeld yder uur op uur, in nieuw ontsteken minne;
De eerste die gy mind, is die gy 't laetste ziet,
Het oog dat voed uw min, maer 't hert gevoeltze niet;
Onlukkiger als ik en leeft 'er, wreede Goden!
Ik die mijn dienst, mijn Ziel, mijn leven aengeboden,
Uyt gulle Liefden heb, haer, die uyt Liefde mijn,
Haer liefde thoonde, maer 't was Liefde in de schijn;
Ha! Rozemond is dit 't geen gy mijn swoert te houwen?
Van waer, ach! Raniclis, komt u dit valsch mistrouwen?
Van waer, ach! Rozemond komt uw die zotte zin
Dat gy lichtvaerdig dus verwisseld in u min?
O Goôn! wat moet ik niet al hooren;
Wat laster komt my tot mijn onschuld hier te vooren?
Gy weet het, ach! helaes, dat mijn verliefde zinnen,
Noyt yemant meerder gunst betoonden, in het minnen,
Als uw, die nu mijn gunst, mijn Liefde, en mijn trouw,
Voor zoo lichtvaerdig scheld, ach! dat den Hemel wouw,
Dat ik de min zoo niet ter herten had genomen.
Ach! dat den Hemel woud dat ik noyt waer gekomen
Ter plaets, daer my de min eerstmael het hert ontstak,
En uw beveynsde tong, van 't veynzend minnen sprak;
Ik haet den dag, de uur, dat wy (ô Goden) t' zamen,
Voor d' alder eerste mael, van min te spreken quamen;
Ik haet die zotte lust, en wensch op my een straf,
In plaets ik Rozemond, het eerste kusje gaf;
O kus! ô valsche mond! ô oorsaeck mijner Minne!
Ontroofster mijnes vreugds! ô Dief-eg mijner zinnen!
O kus! 'k verfoey de kus, die eerstmael 't vuur in 't hert
Ontsteeken heeft, en nu betoond haer brand, en smert.
Is dit de loon mijns diensts, vergeldinge mijns trouwe;
Ach! Hemel, hoe is mijn mijn vryigheyd berouwen;
Hier meê staek ik mijn Liefd, hier meê is 't lieven uyt;
Vaer wel, mind daer 't u lust, 'k verfoey die Venus guyt.
Ik niet, mijn schoone,
't Sijn liefdens treekjes, Lief, die ik uyt liefde toone,
Mjin waerde Rozemond, een kusjen.
Weg van mijn,
Uw kussen? neen, ô neen! 't zal nimmer meer niet zijn.
Ranic,
Mijn Rozemond, ik kan u doch niet toe vertrouwen,
Dat gy die wreedheyd steeds zult in uw hertjen houwen,
Vertrouwt (mijn waerde Lief) my doch niet anders toe
Als dat ik dit (mijn Lief) uyt rechte Liefde doe.
Acht gy dat Liefd? ik niet, weg met uw zotte treken;
Mijn Liefde is gedaen, uw laster deedze breken;
Soo lief lief-koost gy niet, dat ik in Liefd verval,
Soo verr', dat ik u oyt weêr liefde toonen zal.
Ach! Rozemond, mijn Lief, mijn zoete vyandinne,
Ik kniel voor u ter aerd, en bid u om de minne
Die ik u heb getoond, en toonen zal, dat gy
Uw wraek-lust boet aen mijn, met Liefdens tyranny;
Ach! ziele Voedsteres, hert boeyster, pronk der aerde,
Mins glory, Liefdens roem, is Rozemond mijn waerde;
Met neêr gebogen knien val ik voor u te voet,
En offer Rozemond mijn leedwezend gemoed;
Ik ken 't ik heb misdaen, maer misdoen zonder weten,
Heeft (buyten kennis) Lief, Raniclis doen vergeten;
O Min! hoe min ik dus? ô brand! die my zoo brand,
Dat ik (door Liefde) ben als redeloos ontmand;
Ik bid u, Rozemond, met sprakelooze spraek,
Wreckt u op Raniclis met wraekelooze wraek,
Doet wat u lust te doen, gebied Lief, uw gebieden
Zal door berouw, mijn Lief, mijn Rozemond, geschieden.
Noemt my uw Lief geen meer, mits ik uw Liefd verzaek,
En toon af-keerlijkheyd (als proeve van mijn wraek.)
Moorderesse, neen, beulin; ook niet. ha! Rozemonde,
Zal in zoo lieven hert die wreedheyd zijn bevonden?
Sal in uw zacht gemoed zoo straffe strafheyd zijn,
Dat gy my dooden zult? ha! Hemel is op mijn
Der Goden haet zoo groot? neen Rozemond, mijn leven,
Vlucht niet, ey! laet ik uw eerst noch een kusjen geven;
Een kusjen waerde Nimph.
Vlucht g, ha! Moorderin, en wreedste aller Vrouwen?
Is 't (Goden!) dus verkeert, heb ik zoo veel misdaen,
Dat al de Liefden is zoo schielijk weêr vergaen?
Dan doch; 't schijnt Rozemond veel meer vermaken vind,
In Cypriaen als my; almachtig Venus kind,
Uw Goddelijke macht aenbid ik met eerbieden,
Laet mijn genade van mijn Rozemond geschieden;
'k Heb Rozemond misdaen, ik zelfs de oorzaek ben,
Dat ik van Rozemond geen gunst meer krijgen ken;
Vervloekte jalouzy, door u is dit gekomen,
Ik ga om zien wat best tot hulp diend voorgenomen.
DE nacht, de bruyne nacht, beschaduwt berg, en boomen;
O nacht! gewenschte nacht, vreugd-voedster voor die geen,
Die met geruste slaep haer vreugde schept in 't droomen,
Daer ik hier voor haer deur op-offer mijn gebeên;
't Bedroefde hert vol pijn zoekt yets tot zijn vermaken;
De min, eylaes! de min mijn geest tot rijmen dreef,
Op hoop met vreugd mijn smert uw hertje mocht geraken,
Dies, op gevoysde maet, ik deze rijmpjes schreef,
Dees rijmpjes, die voor u, mijn Rozemond, met snaren,
En lieffelijk geluyd, al mijn bedroeft verdriet,
Al klagende met vreugd, mijn smert zullen verklaren;
Vang aen, en queelt met vreugd, de pijn die ik geniet.
VLied heen droeve zuchjes
Na mijn Rozemond, wiens hertje brand (eylaes!) van zoete minne;
Venus, uwe vruchjes,
Worteld gy in 't hert, van mijn verliefde lieve moorderinne;
Droeve traentjes, mocht ik u mengen in haer bloed,
Rozemond, ik weet,
Mijn smert, mijn leet,
Beweegden uw gemoed.
Maer wat is 't (ô Goden!)
Of ik klachjes, traentjes, zuchjes, offer aen mijn Rozemonde,
Gy (door uw geboden)
Hebt haer in de min, met trouws beloften waerdiger verbonden;
Vliegt ten Hemel, droeve zuchjes, tuygd aen de Goôn,
Dat ik om de Min,
Van mijn Goddin,
Moet sterven duyzend doôn.
Ach! hoe kan ik leven
Als ik, Rozemond, bedenk, hoe gy in lusjes van de minne,
Sult ten offer geven,
Lipjes, borsjes, hertje, zieltje, ja u zelfs, aerds Goddinne;
Droeve gedachjes zullen mijn tuygen wat geschied,
Lieve minnens vreugd,
Mijn Lentens jeugd,
Moet smooren in verdriet.
ROZEMOND uyt 't venster
't Is Cypriaen, ha! voedsteres mijns leven,
Gy hebt my met uw doent, oorzaek tot wraek gegeven,
Voldoet, Iufvrouw, het geen ik heb aen u verdiend,
't Zy wraek, 't zy wat het zy, al 't geen gy mijn verliend,
Neem ik gewillig aen.
Wel Cypriaen, wat reden
Bewegen u, dat gy in 't midden van de nacht,
Met vruchteloos gespel mijn hert te winnen tracht?
Ia, tot liefd, ha! lieve Rozemond,
Op hoope dat uw slaef daer door beweging vond.
Indien ik na mijn wensch, u Cypriaen mocht loonen,
'k Zoud my aen u.
Een wreê beulinne toonen;
In plaets van Liefd, die gy u hier meê acht verdiend,
Soud u een wreede wraek tot looning zijn verliend.
Toond u, naer uw beliefd, zoo wreed als 't u behaegd,
Dood my, 't zal glory zijn, dat zoo een lieve Maegd
Een Minnaers Siele doet uyt 't lievend lichaem varen;
Ach! Rozemond, verkort, verkort mijns levens jaren,
Indien ik niet en mach genieten uwe min,
Gun dat ik van uw hand de dood ontfang, Godin;
Ik offer u met vreugd, om mijn ellend te korten,
Dit stale Lemmer, om 't getrouwe bloed te storten;
Ontfangt het, 't geen wel eer beschermer was van mijn,
Laet dat nu, Rozemond, uw wraeks voldoender zijn;
Laet dit zijns Meesters bloed uyt hert en aders zuygen,
Laet dit geveruwde stael met bloed mijn trouw getuygen;
Ik kniel, zie daer mijn Lief, en lever u dit swaerd.
Soo lieven dood acht ik u Cypriaen niet waerd,
Meer wreedheyd wil mijn wraek.
Voldoetze, graeg zal ik, wat gy wild, willig willen;
Is dat noch niet genoeg, zoo doet my deze smert,
Rukt levend uyt mijn lijf mijn op-geofferd hert;
Oft kapt van lit tot lit al mijn verliefde leden;
Ha! Rozemond, wat zal ik tot verzeekertheden
Van mijn getrouwe min meer toonen, als dat gy
Bereyd en willig ziet om uwe Liefde my.
Siet hier de plaets bereyd,
Daer 't lievend herte leyd,
Ha! lieve Morderinne;
Uw wreedheyd noem ik zoet,
Koom Rozemond, voldoet
Uw wraek-lustaen mijn minne.
Rukt uyt zijn Leger-steê
Mijn hertje, 't geen alreê
Uw will' ge slaef doet buygen;
Op dat het aen Me-vrouw,
Sijn Liefde, en zijn Trouw,
Getrouwelijk mach tuygen.
Sic daer, almogende Godin,
Mijn trouwe borst ontbloot, en stoot 'er vrylijk in.
Wel aen, houd daer; ô neen! legt daer vervloekte degen.
U moorden? 't waer te wreed; neen, 'k wil my anders wreken.
Mijn oogen! waerom doch? ach! Rozemond, mijn oogen?
In plaets van wraek is 't Liefd, die Rozemonde draegt;
Mijn wraek dat is een kus, ô roover van mijn ziele!
Op wien Liefds keurig oogen krachteloos vervielen;
Wanneer uw zoet gespeld, en 't aengename Lied,
Op 't çierlijkste gerijmd, na bootsten uw verdriet;
O pijne vol van vreugd! ô vreugde vol van klachten!
Hoe waerdig doet gy mijn in 't hert die waerde achten;
Ach! als ik noch bedenk u Liedjen zoet van zin,
Zoo brand mijn hertje, (laes!) in vlamme van de min.
Zal Cypriaen (Iufvrouw!) dan aen zijn wensch geraken?
Ik wensch (mijn waerde Vrouw)
Te sterven van uw hand, tot teeken mijner trouw.
Soud ik dan moorderin van uw getrouwheyd zijn,
En dooden Cypriaen?
Op dat daer door in mijn;
Mach blijken wien ik ben, en hoe dat ik beminne.
Waend Cypriaen, dat ik een, die my zoo getrouw
Bemind, als een beulin van 't leven rooven zouw?
Waend Cypriaen, dat ik zoo godloos my wil toonen,
En uw getrouwigheyd zoo ondankbaerlijk loonen?
Ach! neen, mijn teêr gemoed is van een ander aerd,
Mijn voorstel was tot proef, ik acht uw trouw zoo waerd,
Dat ik tot loon van dien, indien gy most verliezen
Het leven, graeg de dood voor u wilde verkiezen.
O Goôn! ô goede Goôn! wat luk toond gy aen mijn?
Dat Rozemond mijn trouw haer dood acht waerd te zijn;
Iufvrouw, uw slaef die knield eerbiedig voor uw voeten,
De gantsche wereld zal die glory weten moeten,
Dat d' Amstel roemen mach van een Bataefsche Maegd,
Die om getrouwigheyd, getrouwe Liefde draegd;
Wat zeg ik? ik zeg recht, ten zy my het vertrouwen,
In Liefde niet bedriegt, mits in 't gemeen de Vrouwen
Te licht veranderen, het geen ik niet vertrouw
In Rozemond, die 'k voor standvast in Liefden houw;
Bataefsche Nimph, çieraed, en pronk van alle Maegden,
Ach! mocht het zijn verschoond, indien ik u yets vraegden?
Seer garen, mits ik u ook yets te vragen meen,
Dies vraegd 't geen u geliefd.
Neen, Rozemonde, neen;
Vraegd gy eerst.
Op dat ik eerst op 't vragen,
Met antwoord mach voldoen, mijn Iufvrouws welbehagen;
Die, zoo zy op mijn vraeg met antwoord my voldeed,
Mocht oordeelen, dat ik tot voldoening gereed
Van hare vraeg zoud zijn, door haer voldoen verbonden;
Dies laet my tot voldoening d' eerste zijn bevonden,
Op dat mijn will'ge dienst aen Rozemond geschied,
En zy (in als wat zy gebied) my willig ziet.
Nu zal ik d' eerste zijn; mijn vrage die is deze,
Mach my de eer geschien het Liedjen eens te lezen,
Het geen gy, Cypriaen, deed speelen voor mijn deur,
Het Liedjen, waer door ik verwissel in mijn keur?
'k Min die ik heb gehaet, 'k haet hem die ik beminde,
Door 't zoet gevry, dat ik in uwe Rijmpjes vinde;
Ey! geef my 't Liedje doch, waer door mijn Zieltje leeft.
Niet tegenstaende het niets deftigs by hem heeft,
Geef ik het Rozemond, 't is slecht van stijl, en reden.
Ontfangt het Rozemond, ontfangt het waerde Vrouw;
Oogd niet op 't nietig rijm, maer acht 'et door de trouw;
Die 't zelfde my (uyt Liefd tot Rozemond) deed schrijven,
Wiens will'ge slaef ik ben, en eeuwig hoop te blijven.
Uw Geestigheyd, uw deugd, ach! heusche Cypriaen,
Die hebben my (op 't hoogst) in mijn begeert voldaen,
Zoo 't u believen zy, laet ons wat t' zamen wandelen;
'k Heb yets geheyms met u in stilligheyd te handelen.
Ach! waer 't my niet geschied; ik had het noyt gedacht,
Dat zoete Liefde was van zulk een wreede kracht;
Dat ik mijn Rozemond, door jalouzy verstoorde,
Was oorzaek dat zy na mijn smeeking niet en hoorde;
Dat ik mijn Rozemond zoo dwarssen antwoord gaf,
Als zy my vleyde, ach! dat werkt mijn eygen straf;
Waer waren, Raniclis, doch uw gedacht, en zinnen?
Dat gy uw aerdsch Godin, aendeed jalours verdriet,
En haer, oy me! aen mijn onwaerdig smeken liet;
O spijt! ô na berouw! ô knaging van leedwezen!
Vervloekte jalouzy, uyt u is dit gerezen;
Ik die by Rozemond zoo waerdig placht te zijn,
Sy die haer Liefdens dienst zoo dienstelijk aen mijn,
Aen mijnte toonen placht, is nu mijn Vyandinne,
Ia toond my wreede straf, en wraek, in plaets van minne;
Ach! Rozemond, schoon gy uw Liefde trekt van mijn,
Soo zult gy noch mijn Lief, mijn Siels voogdesse zijn;
Ik zal (zoo lang mijn Ziel zal in dit lichaem woonen)
U alle Liefd, en dienst eerbiedelijk betoonen;
Ik zal mijn Rozemond (zoo lang ik leef) getrouw
Beminnen, haer alleen verkiezen tot mijn Vrouw.
Om Rozemond (eylaes!) de neyging mijner zinne
T' ontdekken; ach! hoe zal ik dit best leggen an,
Dat ik als (onbekend) haer zomtijds spreken kan,
In vreemd gewaed? hoe doch wil ik my gaen verkleeden?
In boere schijn, en dat om veel verscheyde reeden,
Die 'k daer toe noodig acht, dit is de rechte vond,
Te spreeken met mijn Lief, en waerde Rozemond,
Ha Hemel! gun aen mijn, dat ik mijn zoo mach dragen,
In deze schijn, dat ik mijn Iufvrouw mach behagen;
Ey Goden! door uw macht, my zoo veel gunst verleend,
Dat Raniclis doch met zijn Rozemond vereend;
Cupido, God der min, ô Venus! Liefd Godinne,
Toond uwe gunst aen mijn, ik bid u laet mijn minne,
Laet mijn gewonde hert, mijn lijf, mijn ziel, en bloed,
U zijn een offerhand; ik open mijn gemoed,
En geef u al de grond van mijne min te kennen;
Laet ik my door uw gunst, mijn leven lang gewennen,
Ten dienste van mijn Lief, ter Liefd van Rozemond;
Ha! Rozemond, mijn Lief, mijn Zieltjen is gewond,
Mijn hertje blaekt, en brand, 't gedacht en zinnen haeken,
Dat ik op 't spoedigst my verkleed, en vaerdig maeke,
Om in een Boere schijn te spreeken haer die 'k min,
En toonen onbekend de neyging van mijn zin.
Dit arme hert gewond
Met Liefd tot Rozemond,
Gaet Boere kleeding kiezen;
Die 'k ben wil ik niet zijn,
Maer (laes!) door deze schijn
Mijn eygen zelfs verliezen.
Wat doet de Liefd niet al,
Waer meê den lievert zal
Liefds lieve kueren speelen?
O Liefd! uw list is vreemt,
't Gegeven gy beneemt,
En acht het voor geen steelen.
Zoo neem ik dan voor my
Liefds dievery te plegen;
Mijn hert (met min gewond)
Zal trachten Rozemond,
Tot weêr min te bewegen,
Nu mijn Lief een ander vrijd
Heb ik reden om te klagen,
'k Ben mijn rust, en vryheyt quijt,
Treurende slijt ik mijn dagen;
Cypriaen, hoe komt het by,
Dat g' uw Liefde trekt van my?
'k Zal tot teeken van mijn leed,
Storten brakke tranens regen,
Nu dat Celestyn verliest,
Cypriaen, ha! Cypriaen,
Is u Liefd zoo haest vergeten?
Denkt gy nu niet langeraen
Al de tijd, die wy versleten
Hebben menig nacht aen nacht,
In Vryagie, door gebracht
In Vryagie, in de Min,
In veel duyzend zoete lusjes,
Steld gy 't alles uyt uw zin,
Denkt gy niet meer op de kusjes?
Op de lonkjes, op 't gevry;
En op al de minnery.
En onderstaen of ik ook yets vernemen ken,
Waer door zy twijfflen mocht of ik Raniclis ben;
Me Iufvrouw goeden dag.
Ik dank u Huysman zeer,
Voor uw beleefde groet, en onverdiende eer.
Iufvrouw; uw heusch gemoed geeft door de tong te kennen,
Dat zich de Steêluy meer tot goede zeden wennen,
Als 't grove Boere volk, oft slecht gemeene lien,
Die zelden wy zoo heusch geliik de Rijke zien.
Maer niet geacht, Iufvrouw; want huydendaegs de kleeden
Meer eer verdienen, als de wijste Man zijn reên;
Ik ben een Boer gelijk de Huysluy in 't gemeen,
Van oordeel weynig, en in kennis onervaren,
Slecht van verstand, ten aenzien wy de jaren
Ons levens meest besteên, in woel'ge slaverny,
En dagelijkze plicht, 't geen is Land-bouwery.
Uw redeneering my zeer goed gevallen teeld,
Hoe lukkig heeft het luk haer gaven u gedeeld!
Dat gy na rust en lust met arbeyd slijt uw dagen,
En 't werk niet swaerder neemt, als zelfs het welbehagen
Uw will'ge lust gebied.
Men ziet vaek hoe verkeerd
Dat meenig oordeeld, daer hy dikmaels ongeleerd
En niet ervaren is, van 't geen hy derft uytspreeken;
Iufvrouw, 't Land leven heeft al meê zoo veel gebreeken,
Van zinne quelling, hertzeer, en ook droeve strijd,
Vol zorg, volkommer ook, en noch zoo veel dat gy 't
Op 't duyzenst niet en zoud bedenken, nocht vermoeden;
Ben ik wat plomp, ey! houd mijn Boersheyd wat te goede.
Neen Huysman, 't geen gy spreekt is redelijk, en wel,
Ia, zoo dat ik in 't minst my daer niet tegen stel.
'k Wensch my de last uw 's ampts (hoe swaer die zy) te dragen,
En dat ik eens mocht zijn van 't lastig juk ontslagen,
't Geen my dit herte drukt.
Eylaes! een overgroot verdriet.
Ach! Huysman, ik en kan u d' oorspronk niet vertellen.
't Is Liefd, eylaes! 't is Liefd, wiens bittre quel ik moet
Verlichten door de tong, en melden door het spreeken,
Vermits het klagen schijnt de droefheyd wat te breeken,
Wanneer men onbeschroomd, 't herts grond te kennen geeft.
't Is wonder, Iufvrouw, dat gy om de Liefde leefd