floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Gy wenscht zoo slim niet, of zy gunnen 't dien verraeder.
Leeft Thetis zoon Achil nu noch met lijf en ziel?
Al doot, die t'Aulis eer zoo vruchtloos bruiloft hiel.
Bedrieghlijk, zooze zeght, die 't voelde dus verwaten.
Wie zijtge dan, die scherp doorzoekt de Grieksche staeten?
Ik ben van daer, en raekte een maeght ook vroegh van kant.
Mevrou, gy vraeght met reên wat omging in dat lant.
Waer is de veltheer, in 't getal der goôn getekent?
Wien meentge? dien ik kende is by 't geluk misrekent:
Vorst Agamemnon, oir van Atreus rijxgebiet.
Ik weet het niet. zwijgh stil, en vraegh dees vraegen niet.
Neen by Jupijn, zegh op: het kan mijn hart verblijden.
Hy raekte droef om hals, en miste een' in zijn lijden.
Is hy al heen? hoe quam hy aen zijn endt? ô wee!
Hoe zuchtge dus hierom, of raekt u dit al mê?
'K beklaegh zijn eerste heil, volmaekt en vry van rouwe.
Hy raekte droef om hals, vermoort van zijne vrouwe.
Beklaeghlijk lot, vermoort, en van zijn bedtgenoot?
Nu rust dan: vraegh niet meer, en laet die dingen doot.
Dus veel noch: leeftze, die hem heeft dien slagh gegeven?
Z'is doot: want dienze baerde ontnam de moeder 't leven.
Verwart palais! waerom holp hy de moeder voort?
Hy koelde aen haer zijn' moedt, tot wraek van 's vaders moort.
Hy strafteze, helaes, om zulk een stuk rechtvaerdigh.
Met recht: en nochtans schat de godtheit hem strafwaerdigh.
Liet Agamemnon dan geen' erfgenaem in 't hof?
Elektre alleen, een maeght, befaemt en rijk van lof.
Wat stroit de faem nu van de dochter, die hy slaghte?
Datze uit dit leven scheide, en smolt in elx gedachte.
Zy was elendigh, en de vader, die haar doot:
Om eene booze vrou geraekteze in die noot.
Leeft Agamemnons zoon noch t'Argos, en in vrede?
Dees droeve is nergens, en alom, en houdt geen stede.
O valsche droomen, gy verdwijnt in ydelheên!
En gy, ô geesten, wijs geheeten om uw reên
Zijt logenachtigh, en lichtvaerdigh, als de droomen.
In menschelijke en in godts zaeken wort vernomen
Een wargeest. dit alleen blijft over, dat de zoon,
Die wijs was, en gespelt te zitten op den troon,
Nu doot is: magh men hun betrouwen dat zy 't weeten.
Helaes, wie weet ons naer de waerheit af te meeten
Of ons voorouders noch in wezen zijn, of neen?
Hoort toe, gy gasten: wy zyn in gesprek getreên
Heel ernstigh, dat u me ten beste kan gedyen,
Inzonderheit aen my, indienge dit wilt lyen.
Wilt gy naer Argos gaen, indien ik u beschut,
Iet bootschappen aen mijn bloetvrienden, hun tot nut,
En brengenze eenen brief, geschreven uit medoogen
Van een' gevangen, die wel weet dat wy niet poogen
Een' mensch te slaghten: want men dootze naer de wet
Van 't lant, gelijk Diaen die zelf heeft ingezet.
'K had dus lang niemant om naer Argos heen te zenden,
En brieven wederom te brengen van bekenden.
Gy zijt een, die, zoo 't schijnt, my geensins haetigh zijt,
En kent Mycene en hen, waer aen ik nu ter tijt
U af wil vaerdigen. men zal uw lijf verschoonen,
En om 't bestellen van een' brief dus rijk beloonen.
Maer d'ander zal alleen, van u gescheiden gaen
[Indien de stadt hem eischt,] ten offer van Diaen.
Mevrou, gy spreekt heel wel, dit eenige uitgesloten,
Hem offeren, dat zou mijn hartewee vergrooten.
Ik ben de stuurman van de reis naer deze wal.
Hy is mijn reisgenoot, mijn jammer ten geval.
Het waer onbillijk u te dienen met zijn lijden
En sterven, en my zelf van jammer te bevryden:
Doch 't zal geschiên, geef hem den brief, met uw bevel,
Dat hy dien t'Argos brenge, en uwen last bestell'.
Laet iemant, wien het lust my slaghten. wie zijn kennis
En vrienden brengt in last, en zich houdt buiten schennis,
Is byster boos van aert. het is mijn reisgenoot:
'K zagh hem zoo noode als my opoffren aen de doot.
O edelmoedige, uit een' braven stam gesproten,
Oprechte halsvrient van uw vrienden en genooten!
Och of mijn broeder, dien ik derf, zoodaenigh was:
Want ik, ô vrienden, derf mijn' broeder op dit pas
Alleen door 't niet te zien. wy zullen dezen zenden,
Dewijl gy 't zoo begeert, met brieven aen bekenden:
Maer gy zult sterven: want gy dringt hier sterk op aen.
Wie zalme slaghten, en dit gruwelstuk bestaen?
De zoendienst der godinne is my belast te plegen.
O maeght, een schendigh ampt bedientge, en zonder zegen.
'K bekleê dit ampt door noot, die my zoo verre braght.
Gy zijt een vrou, en voertge een zwaert, dat mannen slaght?
Geensins, maer 'k zal mijn hant afwasschen aen uw vlechten.
Zoo vraegen vry staet, zegh, wie zalme heden rechten?
Zy zijn daer binnen, die het bloetrecht gadeslaen.
Wat graf verwacht ik, als het halsrecht is voldaen?
Het heiligh lijkvier, en een grafspelonk naer waerde.
Och zalme zusters hant niet dompelen in d'aerde?
Och arme mensch, gy wenscht al t'ydel, wiege ook zijt.
Uw zuster woont van deze ongrieksche kust te wijt:
Doch nu ge een Griek zijt, wil ik zelf, naer mijn vermogen,
U met dien lijkdienst trou berechten uit medoogen.
'K zal 't graf stoffeeren met cieraeden naer uw' staet,
En uw' lijkstapel voên met geelen honighraet,
Gezogen van de by uit bloem van bergh en dalen.
Maer 'k wil de brieven uit de godtskapelle haelen.
Gevoel dan dat ik u niet haete bits en boos.
Gy dienaers, slaetze ga, doch vry en bandeloos.
Ik zal misschien, tot vreught van mijnen welbekenden,
Op 't hooghst van my bemint, een bo naer Argos zenden.
De brief zal hem tot vreught eer lang bootschappen dat
Zy leven, die men lang voor doot gerekent hadt.
'K beklaege u, dien men nu zal brengen
Om 't zoenaltaer met bloet te sprengen.
Uitheemsche vrouwen, vaert, ay vaert
Vry voort: dit's geen ontfarmen waert.
O jongeling, wy eeren u
Om dit gelukkigh lot, dat nu
U toeviel: want gy vrank ten leste
Zult keeren naer uw vaders veste.
Dit is onwenschbaer voor een' vrient,
Geensins met 's halsvrients doot gedient.
Elendige offerhanden,
Den vreemde uit vreemde landen
Tot zijn bederf. och ongeval,
Wie of van beide sterven zal?
Ik hang in twijffel wie van bey dien last moet draegen.
Zal ik u allereerst, of uwen vrient beklaegen?
Ay zeghme, ô Pylades, zijnwe eens, en bey vernoeght?
Ik weet niet. dit's een vraegh, waer op geen antwoort voeght.
Wat maeght is dit? hoe wijs wist deze op Grieksch te vraegen,
En van de zwaericheên, voor Ilium gedraegen,
Ook van de wederkomst der Grieken, en Godts tolk,
Waerzegger Kalchas, en Achilles, stut van 't volk,
En Agamemnon, wiens elenden zy betreurde!
Zy vraeghde wat zijn vrouwe en kinderen gebeurde.
Dees jongkvrou is een telgh van Argos, hier gelant.
Zy zoude zeker nu geen' brief van haere hant
Heenzenden, noch zoo scherp die dingen onderzoeken,
Als of 't haer mede trof, indien het in die hoeken
Van Argos en het rijk noch wel geschapen stont.
Ik docht het geen gy zeght, en had het in den mont,
Behalve dit alleen: want ieder kan gewaegen,
Wie tijdingziek is, van der vorsten nederlaegen.
Doch dit ter zy gezet, zy sprak'er noch wat by.
Wat was dit? legh het uit, op dat het klaerder zy.
'T waer schandelijk dat ik na uwe doot zou leven.
Wy reisden t'zaemen: 't past dat wy te zaemen sneven:
Of 't lantschap Focis en gansch Argos zou niet valsch
Getuigen welk een schande ik haelde op mijnen hals.
'T zal veelen schijnen, want boosaerdigen vermeeren,
Dat ik u hier verriet, om zelf alleen te keeren,
Of u om hals holp, tot verdriet van al 't geslacht,
Door looze laegen, om uw rijxkroon, groot van maght,
Uw zuster trouwende, en uw vaders erf te strijken.
Ik schaem my des, en 't hart van vreeze wil bezwijken.
Onmooghlijk is 't dat ik niet met u sterven zou,
Mijn bloet storte, en verbrande, uit ongeveinsde trou.
Ik blijve uw vrient, en zie dees vlek niet uit te vaegen.
Wat mooghtge strijden, 't voeght my zelf mijn' last te draegen.
Een enkle droefheit is genoegh. waer toe het leet
Verdubbelt en verzwaert? want nu gy 't schande heet
En droefheit, zou my ook het zelve wedervaeren,
Indien ik u, met my in last en doots bezwaeren,
Om 't leven holp. wat my belangt, 't gaet wel. ik sterf
Gelukkigh, die, van Godt bezocht, het leven derf.
Gy leeft gezegent, en in zuivre en blijde hoven,
Ik by Godtloozen. laet u zuster trou beloven,
En kinders winnen: want ik gafze u tot een vrou.
Zoo blijft mijn naem in eere, en vaders huis van rou
Bevrijt, niet kinderloos, ontbloot van erfgenaemen.
Dies ga, en leef, en bou mijn vaders hof te zamen.
Belantge in Grieken, en in Argos, d'eedle stadt,
'K bezweere u by uw hant, ernsthaftigh aengevat,
Bestelme een graf, tot een gedachte van 't voorleden.
Dat zuster my beklaege, en ga het graf bekleeden
Met eene haervlecht: en verkuntschap toch aen haer
Hoe eene Grieksche vrou my slaghte op 't zoenaltaer.
Verlaet mijn zuster niet: dat waer uw bloet versmaeden,
En vaders hoogen stam en heerlijk hof verraeden.
Vaer wel, mijn waertste vrient, en trouwe jaghtgenoot.
Gy hebt om mijnen 't wil geleden stoot op stoot.
Apol heeft, spellende te Delfis, ons bedrogen,
De logenkunst verjaeght uit Grieken, zoet op logen,
Waerzeggery ten smaet, en 't oude orakelkoor,
Toen ikze al 't mijn betroude, en gevende gehoor,
Mijn moeder moorde, en nu dit boete met mijn leven.
Uw graf gewort u. 'k zal uw zuster niet begeven,
Noch onze trou, en wil, als gy zijt overleên,
U noch veel vieriger beminnen dan voorheen.
Doch schoon de bittre doot gereet staet voor mijne oogen,
De godtspraek heeft hierom tot noch toe niet gelogen:
Want als d'elende komt in top gestegen staen,
Dan plaghze menighmael wel dapper om te slaen.
Zwijg stil. 'k verwacht geen' troost van godt Apolloos drempel.
Daer komt mevrou alreê getreden uit den tempel.
Vertrekt gylieden, en bereit daer binnen wat
Men tot den offerdienst en 't slaghten noodigh schat.
Hier zijn de brieven, niet geschreven zonder traenen
Voor u, ô gasten, hoort wat ik u wil vermaenen.
Geen drukkige is zich zelf' gelijk, als hy, ontlast
Van vreeze, stout wort, en op geen beloften past:
Dies docht ik dat hy, uit dit lant by zijn gezellen
Geraekt, verzuimen zal mijn brieven te bestellen,
Die dezen brief getrou naer Argos brengen moet.
Wat eischtge? spreek ront uit. waer wringt de laers uw' voet?
Hy zweere dezen brief te levren ons bekenden,
En vrienden t'Argos, daer wy hem om heenezenden.
Zult gy hem wederom trou zweeren met een' eedt?
Om wat te doen, of niet? dit zeghme, op dat ik 't weet.
Dat ghy hem geensins doot, maer vry weêrom laet vaeren.
Met reên, zou hy mijn' wil aen vrienden openbaeren.
Maer zal de dwingelant dit lijden en verstaen?
'K zal 't hem vroet maken, en dien vremdling t'scheep doen gaen.
Zoo zweer dan heiligh dit te doen naer mijn behaegen.
zegh dien brief te leveren mijn maegen.
'K zal zelf dees brieven aen uw vrienden draegen gaen.
Ik u van 't Cyaneesch steenrotsigh strant ontslaen.
Wat godtheên neemtge tot getuigen van uwe eeden?
Diane, wiens altaer en offer wy bekleeden.
Ik zweer by 't hooft der goôn, wiens eer daer boven blijkt.
Indienge uwe eeden schent, en my verongelijkt?
Zoo keere ik nimmer: maer zoo gy uw trou durft smetten?
Zoo moete ik levend noit mijn' voet in Argos zetten.
Nu luister watwe noch te reukloos slaen voorby.
Wat wiltge dan noch meer? laet hooren wat het zy.
Bewilligh dit beding, zoo 't schip door storm moght blijven,
De brief in zee vergaen, en ik aen lant quaem drijven,
Dat gyme van dien eedt in dit geval ontslaet.
Hoor wat ik doen wil. veel gebeurt'er in elx staet.
'K wil 't inhoudt van dien brief by monde u openbaeren,
Op dat gy 't altemael mijn vrienden kunt verklaeren,
Dan gaenwe zeker: want indienge niet vergaet,
Zoo spreekt de stomme brief al wat geschreven staet.
Vergaet de brief in zee, en komtge aen lant gedreven,
Behouden 's lijfs, zoe kunt gy 't hun te kennen geven.
Dat 's recht. zoo kan ik my voldoen, den goôn vooral.
Nu zegh wien ik den brief in Argos levren zal,
En melt wat gy beveelt aen uw geslacht t'ontvouwen.
Zegh Ifigene leeft, al wortze doot gehouwen
By Grieken, en voorheene in Aulis lang verbrant.
Zy zent aen 's konings zoon Orest dit schriftlijk pant.
Waer woont zy? isze van de doot dan weêr verrezen?
Gy zietze: wilme met geen woorden lastigh wezen.
Zegh broeder, brengme weêr naer Argos, eer ik sterf,
Uit dit moordaedigh lant. verlosme van dit erf,
En 't offren der godinne, om wie ik 't ampt bewaere
Van vreemdelingen heen te leiden ten altaere.
Wat zegh ik? Pylades? waer staenwe, en op wat gront?
Orestes is zijn naem, dien noemde ik u terstont.
Vergeet het niet, en quijt getrou uw heilige eeden.
daeghtge Godt in dees gelegenheden?
Gansch niet: vaer voort: ik stont versuft om 't geen ik dacht.
'K zal vraegende misschien iet vinden onverwacht.
Ga zegh Orest, Diaen bestelde, om ons te hoeden
Voor vaders zwaert, een hinde, en lietze op 't outer bloeden,
Toen vader waende dat hy ons geoffert had.
Diane voerde ons hier. dit's d'inhoudt van dit bladt.
Wat hebtge my nu met een' lichten eedt verbonden,
En braef gezworen! ik vertoef niet, maer gezonden
Van deze uw zuster, geve, Orest, aen u dit pant,
Den brief, geschreven met uw zusters eige hant.
'K aenvaerde, en hoeve geen verklaering van dees blaeden.
'K gevoele geene vreught van woorden, maer van daeden.
O liefste zuster, ik sta stom, och och och och:
En schoon ik u omhels, 'k geloof het naulijx noch.
Wat zal 't een wellust zijn dit wederom te hooren!
O gasten, niet te ruigh een priesterin, gekoren
Ten offer van Diaen, t'omhelzen: draeght ontzagh.
Ontwijt den sluier niet, dien niemant raeken magh.
O Agamemnons telgh, uit eenen stam gesproten
En vader! keer u om, en went eens onverschoten
Uw aengezicht naer my, uw' eigen broeder, dien
Gy nu omhelst, en docht uw leven noit te zien.
Noem ik u broeder? rust gy niet van zoo te spreeken?
Heel Argos spreekt van hem, en alle Eubeesche streeken.
Uw broeder is daer niet, elendige, voorwaer.
Zijt gy geboren uit de dochter van Tyndaer?
'K ben Agamemnons zoon, van Pelops voortgekomen.
Wat zeghtge? toonme een blijk. hoe hebtge dit vernomen?
'K heb zeker blijks genoegh gehoort in vaders hof.
Zegh op, ik luister toe, en lette op deze stof.
'k Zal 't melden. 'k hoorde eerst uit Elektre hoe gins tusschen
Thyest en Atreus een geschil rees, niet te blusschen.
Ik hoorde het gerucht van 't gulden vlies, heel oudt:
En 't heughtme wel wat gy borduurde in zijde en gout.
O allerliefste, dus wort schier mijn hart bewogen.
Een zon, schoon schijnende in gekleurde regenbogen.
Ik breide en weefde dat met kostelijke draên.
En wiesch u moeder niet, toen gy zou t'Aulis gaen?
Ik weet het, om aldaer ter quaeder uur te trouwen.
Waerom zondt gy een vlecht aen moeder door getrouwen?
Tot een gedachtenis van mijn begraven lijk.
'K zal tekens toonen, daer gezien, tot waerheits blijk.
'K zagh in de kamer van de maeghden, noch verholen,
Een oude speer in 't hof van Pelops, lang gescholen
Van Hippodamia de maeght, te Pize in 't zant,
Toen Enomaüs viel, gezwaeit met haere hant.
O allerliefste want geen mensch bestaet my nader,
Orest, 'k omhelze u, ver van Argos hof en vader,
Uit Argos hier belant.
O allerliefste pant!
'K omhelze u, die wy lang al overleden waenen.
Nu menght zich vreught en druk, en onderlinge traenen
Bevochtigen de wang, van blyschap en van rou.
'K liet hem, een teder kint, bevolen aen de trou
Van 's voesters armen, in het hof, bebloet van moorden.
Nu kan ik mijn geluk en blyschap met geen woorden
Uitbeelden. mijn gemoedt wat spreeke ik afgetreurt!
Dit's meer dan wonder, en wie kan 't geen hier gebeurt
Ontvouwen met de tong, en klaer te kennen geven!
Wy zullen beide nu gelukkigh t'zamen leven,
Om 't onderling geluk van wederzy verheught.
O vrienden, my gemoet een onverwachte vreught.
Ik vreeze al dat hy magh ontglippen uit mijn handen.
O menscheneeters hof, gebout op noortsche stranden!
O waerdigh vaderlant, geboortestadt Myceen,
'K begroete u, daerme 't licht des levens eerst bescheen.
'K bedanke u, die my voede, en mijnen waerden broeder,
Het licht van al 't geslacht, en mijnen trouwen hoeder.
Wy beiden sproten wel uit hoogen stamme, maer
Gansch ongelukkigh solt ons leven, van gevaer
En jammeren gepropt.
Dat voelde ik ongelukkigh,
Toen vader 't bloote zwaert uitrukte dootsch en drukkigh,
En 't koude lemmer my wou drijven in het hart.
Het schijntme afwezende u daer ook te zien met smart.
Och broeder, toen hy my met looze treken leide,
En zonder bruiloftstorts, terwijl een ieder schreide,
Naer helt Achilles tent, daer traenen en misbaer
Zich mengden onder een, om 't bloedigh moortaltaer.
Wat waschbadt stont'er, om het offer rein te baden?
'K moght vaders stout bestaen, te blint en onberaeden,
Beklaegen, en den moort, die geenen vader past.
Het eene gruwelstuk hing aen het ander vast.
Elendige, hadt gy uw' broeder moeten slaghten
Door dwang van dees godin; men zoude u schuldigh achten
Aen zulk een' broedermoort, te reukeloos begaen.
Ik hebbe een schendigh stuk bestaen,
Een schendigh moortstuk voorgenomen.
Och broeder, naulijx zijtge ontkomen
Mijn onrechtvaerdigh moortgewelt,
Mijn moortmes, op uw keel gestelt.
Wie ziet dees zwaericheên ten ende?
Wat avontuur helptme uit elende?
Wat heilzaem middel vinde ik best
Om u uit dit vervloekt gewest
Dees stadt te helpen, vry van rouwe,
In onze Argivische landouwe,
Eer ik mijn zwaert en handen moet
Besmetten met uw edel bloet?
Bedroefde ziel, 't zal u betaemen
Een veiligh middel te beraemen,
Om snel te voet te lande haest,
En niet ter zee, te vliên verbaest,
[De doot genaekt met wijde schreden,]
Door vreemde volken, woest van zeden,
Door ongebaende wegen: want
Langs 't Cyaneesch steenrotzigh strant
Is 't eng en boghtigh. zoo veel mijlen
Te scheepe zou de vlught verwijlen.
Elendige, och wat overlegh
Rukt deze hinderpaelen wech!
Wat Godt, wat mensch, eer wy 't vermoeden,
Zal deze vlught en nootreis spoeden,
En toonen Atreus overschot
Ons beide een ent van 't heiloos lot!
'K zagh in dit wonderbaer geval 't geen met geen monden
Is uit te drukken, en ik hoorde, en zal verkonden
Wat mijn gehoor vernam, mijne oogen moghten zien.
Orest, 't is billijk, dat oprechte vrienden, wien
'T gebeurde elkandere t'ontmoeten, uit ontfarmen
En blyschap onderling van weêrzy zich omarmen.
Nu voeght het ga te slaen, de rou ter zy gezet,
Hoe, na'et bereiken van 't gewenschte heil, wy met
De minste noot den gront van Tauren mogen ruimen.
De wijze mannen geen gelegenheit verzuimen
Die voorvalt, op dat hun geluk noch verder ga.
Dat's recht gezeit. fortuin verleene ons heur gena.
De maght van boven zal een grooter kracht byzetten.
Het kan mijn opzet noch gesprek met u beletten,
Indienge eerst my berecht hoe 't met Elektre ging:
Wat lot haer toeviel. dit behaeghtme zonderling.
Zy leeft, verlooft aen hem, gezegent en in weelde.
Wat man is dit? hoe hiet de vader, die hem teelde?
Focenser Strofius. begeertge meer, zoo vraegh.
Is om Elektre dan dees vrient zoo na mijn maegh?
Hy is ons zusterling, ten halsvrient my beschoren.
Hy was, toen vader my wou slaghten, niet geboren.
Noch niet, want Strofius was toen noch kinderloos.
Mijn eige zusters man, zijt welkom voor altoos.
Hy is mijn bloetvrient niet alleen, maer ook mijn hoeder.
Hoe kontge lijden zulk een schelmstuk van uw moeder?
Ay zwijgh. ik nam de wraek van haeren mannemoort.
En om wat reden holp zy uwen vader voort?
Die klank luit schendigh. leer uw moeders schult verzwijgen.
Ik zwijgh. Mycene ziet u nu ten troone stijgen.
Daer Menelaüs heerscht: wy zwerven buiten 't lant.
Verdrukt dan oom 't geslacht, befaemt door schant op schant?
Geensins, de Razerny vervolghtme alom te vinnigh.
Dit bleek op strant. men zeght gy raesde daer krankzinnigh.
'K ben nu niet eerst om mijn bezetenheit verdacht.
De Vloekgodin, zoo 'k hoor, bestraft uw moederslaght.
Zy rijdtme nacht en dagh, en weet my in te toomen.
Wat moghtge aen deze kust, zoo hoogh in 't noorden, komen?
Door Delfis antwoort, en Apollo, die het riedt.
Met welk een ooghmerk? magh men 't hooren ofte niet?
'K zal 't zeggen. dit's 't begin van mijne zwaericheden.
Na datwe moeder met ons handen [welke reden
Wy liever zwijgen dan verhaelen], dreven knap
De Vloekgodinnen ons met kracht in ballingschap.
Ik trok op Godt Apols gebodt t'Athene binnen,
Om daer te pleiten voor onnoembre Vloekgodinnen:
Hier zit het heiligh recht, van Jupiter gestelt
Voor Mars, die zijne vuist bevlekte door gewelt:
En daer verscheenen, wou my geen der onderzaten
Huisvesting gunnen, als een' mensch by Godt verwaten:
Maer die, hierom beschaemt, noch, aengeport door reên,
Mijn heil behartighden, bestelden my alleen
Nootdruftigh dischgerecht, in 't eenzaem huis gezeten.
'K most zwijgen, en geen' mensch te spreeken my vermeeten,
Noch nutten spijs en drank met iemant dischgemeen.
Elk dronk zijn schael vol wijns, die langs de tafel heen
Omwandelde, terwijl men zong en quinkeleerde.
Ik dorst die gasten niet bestraffen, schoon 't my deerde,
En treurde stom en stil, ontveinsde 't geen ik zagh.
Ik zuchte zwijgende, om vrou moeders nederslagh.
Nu hoore ik heeft mijn ramp Athene stof gegeven
Een feest te vieren, noch by hen in zwang gebleven,
En Pallas volk eert noch dien gouden offerkelk.
Na dat ik stont te recht op Mavors bergh voor elk,
Besloegh ik eenen stoel, en 't hooft der Razernyen
Den andren stoel voor my. het ging'er op een stryen.
'K verweere mijne zaek met reên, en Febus hoort
De wettige oirzaek van dien droeven moedermoort,
En geeft getuighnis van mijne onschult. Pallas telde
Gelijke stemmen, dies de vierschaer vonnis velde,
En van de moederslaght my vrykende en ontsloegh.
Wat Vloekgodin hier zat, en 't vonnis overwoegh,
Bestemde dit besluit, en schoude my gansch louter:
Maer andre Vloeken, dol en wetteloos en stouter,
Vervolghden, dreven my, vol onrust, heene en weêr,
Dies ik naer 't heilighdom te Delfis wederkeer.
Daer legge ik voor de kerk gestrekt, en vaste en waeke,
En zweer de hant aen my, uit opgezette wraeke,
Te slaen, ten zy 't Apol, die my verriet, wil hoên.
Ik hoorde Febus uit den gouden dryvoet toen
My herwaert zenden, om Dianes beelt, gesteegen
Van boven uit de lucht, te schaeken door zijn' zegen,
En neêr te zetten op Athenes vryen gront.
Nu helpme trou aen 't heil, getoont door Febus mont.
Bestelme 't beelt, op dat de Razernye scheie,
En 'k zal u in Myceen herstellen met mijn gleie.
O waerde zuster, eer der zustren, helpme dan,
En 't vaderlijke huis: want zoo men 't beelt, dat van
Den hemel daelde, niet kan schaeken uit uw kooren,
Zoo is de gansche stam en Pelops hof verloren:
Der goden gramschap treft geduurigh dan en dus,
De telgen van den stam en 't zaet van Tantalus.
O broeder, eerge quaemt was 't eenige verlangen
Naer Argos, om uw' mont te kussen en uw wangen.
Nu wil ik watge wilt, en wensche u naer mijn maght
Te vryen van uw smart, en vaders droef geslacht
Te redden, en weêrom op vasten voet te stellen,
En wil den dochtermoort niet wreeken, noch vertellen.
'K wil mijne hant aen u niet slaen, maer 't huis behoên,
Doch vreeze dees godin of dwinglant zal 't vermoên,
Als hy d'altaernis van het kerkbeelt vint verlaeten.
Hoe berge ik 't leven best? wat onschult kanme baeten?
Doch kan men teffens dit beschikken snel en stip,
Het kerkbeelt schaeken, en my bergen in een' schip,
Dat waer gevaerlijk, doch een daet met recht lofwaerdigh.
Maer wiltge scheiden, my hier laeten, 'k ben wilvaerdigh.
Trek vry behouden heen naer huis, en spoe u voort.
Ik zwicht voor lijfsgevaer, noch dreigement, noch moort,
Zoo gy geborgen blijft. men wenscht een' vorst in 't leven,
Den pijler van het huis. wat's aen een vrou bedreven!
'K wil niet mijn hant aen u, gelijk aen moeder, slaen:
Al bloet genoegh gestort. ik leef en sterf voortaen
Met u alleen, en wil een zelve lot genieten,
U medevoeren, of hier 't leven inneschieten,
En sterven aen uw zy. hoor mijn gevoelen noch.
Zoo dit Diaen verdriet, hoe zoume Febus toch
Beveelen 't outerbeelt naer Pallas stadt te scheepen,
Uw aenschijn hier te zien? want dit by een gegreepen,
En overwoogen, hoop ik t' Argos weêr te staen.
Hoe kan 't geschieden dat wy beide niet vergaen,
Terwijlwe mikken op het wit van ons begeeren?
Bedenk het. 't ooghmerk is alleen naer huis te keeren.
En kan men dien tyran niet helpen aen een' kant?
Gevaerlijk, zoo hy wort van vreemden aengerant.
Men waegh' het, raeken wy aldus den noot te boven.
Ik durf het niet, en moet uw moedigh opzet loven.
Of gy my heimelijk verschuilde in deze kerk?
Om in de duisternis te glippen uit dit perk?
De nacht bedekt den dief: de waerheit zoekt de zonnen.
Men zou de tempelwacht niet licht bedriegen konnen.
Helaes, wy zijn om hals. hoe raekt men van dien gront?
My dunkt ik weet noch raet, en eenen nieuwen vont.
Ontvou my uwen raet, of ik het ook verstont.
'K gebruik met glimp dat gy van spooken zijt bezeten.
Wat treken vint men, daer de vrouwen niet van weten?
'K zal melden hoe gy vlughte om uwe moederslaght.
Gebruik mijn onheil tot ons heil, naer uwe maght.