floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Al was 't de veldheer zelf, ick zey 't hem in 't gezicht.
Dit is een overoud, en vorstelijck gesticht,
Verzorght in vreê en krijgh met zegelen en brieven,
Dat wie het quetst, gedenck een' vorst des Rijx te grieven,
Die zeit: hy raeckt mijn kroon wie 't Godshuis yet misdoet.
Sint Andries is 't gewijd. 't en past geen krijgsmans voet.
't Zy veer dat Diedrick nu 's Katuizers vyand werde.
Twee Alexanders zelfs, de vierde en oock de derde,
Gelijck de tweede Vrbaen bevestighden dit slagh
Van Godsdienst, daermen Bruin wel d'eer van geven magh.
Ia op dat geen gerucht zou steuren ons gemoeden,
Magh niemant deze plaets, beneden honderd roeden,
Betimmeren, veel min bezwaeren met den last,
Dien d'oorloogh na zich sleept, of eenigh oorloghsgast.
Wy staen op keizerlijcke en pauzelijcke wetten.
De wetten zwijgen stil voor wapens en trompetten.
De nood breeckt wet: ghy mooght op geene wetten staen.
Ontwijd ghy dan 't gewijde?
Als David heeft gedaen,
Doen hy voor Sauls zwaerd te Nobe quam gevloden,
En zijnen honger boete aen priesterlijcke brooden,
Dat niemant en vermoght 't en waar 't gezalfde hoofd.
De stoute Vsia werd rechtvaerdelijck berooft
Van zijn gezondheid, doen hy 't heilighdom ontwijde.
De Priesters hebben God en d'englen op hun zijde.
Dit is het errefdeel dat ons te beurte viel.
Hy laed des graeven vloeck rampzaligh op zijn ziel,
Die 't Godshuis in zijn Recht en vrydom wïl verdrucken.
Hebt ghy een' aenslagh voor, 't en kan u niet gelucken.
Hoe luid des graeven vloeck, dat ick u wel versta?
Dat aller heilgen toorne en eeuwige ongena
Alleen niet treffen zal den kindren en den vader,
O gruwel! maer hy moet met Iudas, Gods verraeder,
Met Lucifer en al zijn engelen vergaen,
En schaemrood en verdoemt voor Iesus vierschaer staen.
'tIs schrickelijck. begint uw hart nog niet te beven?
Ja 't klooster heeft dien vloeck den landsheer voorgeschreven.
Het zy daer meê zoo 't wil, men opent nu geen poort.
't Is Kersmis, 't klooster viert Gods vrolijcke geboort,
De hooghste feest van 't jaer; dus laet dit werreck steecken.
Katuizer, hier en geld geen prevelen, noch preecken.
Bewilligh mijn verzoeck, en sta mijn bede toe,
Of anders ly dat ick het ongebeden doe.
De tijd verloopt, 't is spa: daer komen mijn soldaeten.
'k Getroost my eer de dood, dan ick dit toe zal laeten.
Wat, wilt ghy 't Helsche vier op uwe halzen laen?
T' sa mannen, vaert vry voort, en steeckt het klooster aen,
't Is koud, zoo mogen wy ons by de kolen warmen.
Och maerschalck, hou gemack, en wil u doch erbarmen:
't En is geen Kristen mensch, die brand in kloosters sticht.
Al wat het Godshuis heeft, huisvesting, vier en licht,
En spijs en dranck, het is voor 't krijgsvolck al ten beste.
Nu mannen, treckt vry in, treckt voor, ick blijf de leste.
VOSMEER. WILLEM VAN EGMOND.
Ick koom al heimelijck gezwommen door de grachten.
Waer sammelt Egmond nu? hy zou my hier verwachten.
't Is doncker. ick ben nat, en klippertand van kou.
Wel waer of Vosmeer blijft? ons afscheid was, hy zou
Verzeker op dees uur alhier zich laeten vinden.
Hier is de man al zelf. die zich durf onderwinden
Een' aenslagh vol gevaers, moet passen op zijn tijd.
Weest welkoom, braeve borst. nu blijckt het, datghe zijt
Een krijgsman, op wiens woord men wel een kerck magh bouwen.
Hoe hebt ghy 't met den heer van Aemstel al gebrouwen?
Zoo geestigh, dat'er niets aen dezen aenslagh faelt.
De burgery heeft zelf het Zeepaerd ingehaelt,
Met zangen en triomf, als die van Troje deden.
Ick stuurde en hield het roer: maer 't oorloghsvolck beneden
En liep geen klein gevaer. de bodem slorpte 't nat,
Door 't stooten op een' pael, waer door een yeder zat,
In 't water tot de knie, en vreesde te versticken.
Het ongemack was groot, noch durfde niemant kicken:
Doch 't leck geraeckte dicht, en stopte wonderbaer
Van zelf: doen brogt de hoest ons weder in gevaer;
Vermits men 't schor geluid bescheidelijck kon hooren.
Zoo God niet had verdooft des Amsterdammers ooren,
Wy waren van ons stem en eige keel verraen.
Ick gaf my zelven moed, en hief eens rustigh aen
Te zingen, dat het klonck, schoon hart en nieren krompen.
Dan trantelde ick van kou: dan viel ick eens aen 't pompen.
Zoo raeckten wy in stad, daer als een waterval
Al 't volleck schoot na 'et schip, van straet en burreghwal.
De geest van oud en jong door een scheen uitgespannen.
Men brogt het Vosmeer toe met kroezen en met kannen.
Maer 't zagh'er deerlijck uit, doen Gijsbreght liet gebien,
Men zou de naeste poort en 't slot van rijs verzien:
Want door het lang belegh, en door de koude dagen
Was al de torf verbrand. ick holpze rustigh draegen,
En scheen de gaeuwst van al, in 't bangste van dien nood:
Want had het lang geduurt, de zolder waer ontbloot,
Waer onder 't krijghsvolck lagh gedoken in zijn laegen;
Doch d'avond viel heel kort, en ick begon te klaegen,
En hielme gansch vermoeit, en riep: van daegh genoegh
Geslaeft, men staeck het werck, en valle'r morgen vroegh
Met nieuwe kracht op aen. het is nu tijd van vieren,
Nadien ghy van den schrick der Hollandsche banieren
Genadigh zijt verlost, en ick'er 't lijf afbrogt.
Ick schonckze vry gelagh, en gafze geld, en zocht
Geveinst den arrebeid tot 's morgens uit te stellen.
De tijd en lijd nu niet u alles te vertellen:
Hoe slecht het in het schip en onder 't krijgsvolck stond,
En elck verscheelde, en wat een yeder raedzaemst vond:
Hoe ickze menighmael door dreigement deê zwijgen,
En konze, om 't leven zelf, niet aen 't bedaeren krijgen:
Hoe Arkel, zeer verkoud, zijn' eigen ponjaerd bloot
Gezet had op den strot, en trooste zich de dood,
Om al zijn mackers niet door 't hoesten te verklicken.
Nu schort'er dat wy elck ons werreck voort beschicken.
Het Zeepaerd, zwanger van gewapenden, zal gaen
In arbeid, en van vracht, voor 't opgaen van de maen,
Ontrent ter middernacht, verlossen, als de kercken
Op 't hooghtijd zijn gepropt van menschen, die 't niet mercken:
Dan zal de laegh in twee gedeelt, eer 't yemant hoort,
Terstond vermeestren gaen de Haerelemmer poort,
En rammenze met kracht: en ick, om u te lichten
Van veer, zal daedlijck brand in 't holle Zeepaerd stichten,
Dat midden in de stad by d'andre schepen leit.
De maerschalck wacht op u in 't klooster, al bereit
Terstond met duizend man de muuren in te trecken,
En 't leger leit niet veer. ick ga het hen ontdecken.
En ick al weer na stad. nu veldheer, pas op 't stuck.
God geef, dat u en my dees aenslagh wel geluck.
Rey van edelingen
Wy edelingen, bly van geest,
Ter kerke gaen op 't hooge feest
Den eerst geboren heiland groeten,
En knielen voor de kleene voeten
Van 't kind, waer voor Herodes vreest:
Het kind waer voor een starre rijst,
Die Wijzen met haer straelen wijst
De donkre plaets van zijn geboorte,
En leit hen binnen Davids poorte,
Daer d'allerhooghste 't laeghste prijst,
Het Oosten offert wieroock, goud
En myr, tot 's levens onderhoud
Van hem, die neergedaelt van boven,
In 't arme Bethlem leit verschoven,
Hoewel hy alles heeft gebouwt.
't Gevogelt, dat op wiecken zweeft,
Zijn nest, de vos zijn holen heeft,
En woont in bergen en in bosschen:
Een stal van ezelen en ossen
Den Schepper naulix herbergh geeft.
De kribbe hem een wiegh verstreckt,
Die 't aerdrijck met den hemel deckt,
En elleck dier bestelt zijn voeder.
O kind, ghy zijt, gelijck uw moeder,
Met pracht noch hoovaerdy bevleckt.
Hier voert de neergedaelde God
De trotze weereld om met spot
In zijn triomf, tot smaed der hoven:
Hier voert hy 't nedrigh harte boven
Met hem, in 't onverwinbre slot.
Hier schuilt dat godlijck aengezicht,
Waer uit de zonne schept haer licht,
En alle starren glans en luister.
Hier leit hy zonder glans in 't duister,
Die englen tot zijn' dienst verplicht.
Des hemels reien wiegen hem
In slaep met hunne zoete stem,
Die noit van vaeck en was beschoten,
En weckt het hoofd van alle grooten,
In 't koningklijck Ierusalem.
Augustus Rijck verliest zijn eer:
De Roomsche scepter reickt niet veer:
Het Oost versmaed Latijnsche naemen:
Maer dees beheerscht het al te zaemen.
Oock daer de zonne neemt haer' keer.
De hemel 't aerdrijck en de hel
Die luistren scharp na zijn bevel,
En ziddren voor de zuivre wetten,
Die hy door visschers laet trompetten,
En blaezen over duin en del.
De doecken daer dit kint in leit
Is 't purper van zijn majesteit,
Waer in de harders hem aenschouwen,
Dien God de zielen komt vertrouwen;
Gelijck van ouds was toegezeit.
Dat God zijn kudde weiden zal,
En hoên voor ramp en ongeval,
En na'et verdwaelde schaepken vraegen,
En dat op zijne schouders draegen
Met vreughd by 't overigh getal.
Hier is de wijsheid ongeacht:
Hier geld geen adel staet noch pracht.
De hemel heeft het kleen verkoren.
Al wie door ootmoed word herboren,
Die is van 't hemelsche geslacht.
Ghy die der vorsten harten leit,
Gelijck een beeck, en schift en scheid
Het licht van dicke duisternissen;
Laet den tyran zijn' aenslagh missen,
Die den onnooslen laegen leit.
BADELOCH. GIJSBREGHT VAN AEMSTEL. BROER PETER. BONTGENOOTEN. AREND VAN
						AEMSTEL.
Badeloch
Ick had zoo haest niet aen mijn pronck en Kersnachts kleeren,
Om in de Kerck met al de stadt te triomfeeren
Voor God, die 't leger dreef van d'aengevochten wal,
En zich vernedren quam in Bethlems armen stal;
Of'k raeckte in eenen stoel aen 't sluimren en aen 't droomen,
En ben benauwt en bang uit mijnen slaep gekomen;
Gelijck de dauw getuight, die op mijn kaecken leit,
Wel liefste, wat is dit? hoe zietghe zoo beschreit?
Wat nevel van verdriet bezwalckt uw blinckende oogen?
Sta stil, mijn lief, sta stil: uw Gijsbreght zalze droogen.
Nu kus hem eens, en zegh, wat is het dat u smart?
My leit, 'k en weet niet wat, een zwaerigheid op 't hart.
Ick heb in mijnen slaep yet schrickelijx vernomen.
Een droom bezwaert mijn hart. gezichten doenme schroomen.
De droomen zijn bedrogh. ghy vreest uit misverstand.
Nicht Machtelt, dochtme, stond voor mijne ledekant,
Bedruckt, en in dien schijn, waer in zy, by haer leven,
My dick haer hartewee te kennen plagh te geven,
Wenze in haer traenen zwom, en van geduld berooft
De handen deerlijck wrong, en 't hair trock uit heur hoofd,
De blancke borsten krabde, en scheurde 't kleed aen flarden,
En zagh begruist van stof, zoo dat ick 't nau kon harden,
Noch hooren al 't gekarm, en jammerlijck misbaer,
Noch 't schelden op den graef, voor schelm, geweldenaer,
Verkrachter van een vrouw, zoo kuisch, zoo welgeboren.
Helaes! zy quam my niet in die gestalt te voren,
Waer meê haer zuivre ziel, van droefheid afgepijnt
In 't leven, nu voor God en d'engelen verschijnt,
Met eenen pallemtack in haer sneeuwitte handen,
En in het sneeuwit kleed, en oogen, die nu branden
In 't hemelsch paradijs, als starren aen de lucht.
Ick sprackze al schreiende aen, na eenen diepen zucht:
O adelijcke spruit van 't huis weleer te Woerden,
Om welcker ongelijck, de helden oorloogh voerden,
Dat oorloogh, 't welck, na dat ghy in den hemel trockt,
Zoo onverzoenelijck tot noch toe smoockt en wrockt:
Wat oirzaeck drijft u hier op ongeruste paden?
Of koomtghe om onzent wil, met zwaerigheid beladen,
Om d'uwen by te staen, in 't kommerlijck belegh?
Nicht Maghtelt, 't is vergeefs: de vyanden zijn wegh.
Wat treurtghe? wy zijn vry van laegen, van bespringen:
Dus hellep ons om hoogh by God triomfe zingen.
Omring uw pruick met licht, in steê van lauwerkrans,
En ley der englen rey met vrolijckheid ten dans.
Zy schudde 't hoofd, en scheen van gramschap te veranderen
In 't aengezicht, en sloegh de handen van malkanderen,
En steende, en zuchte zwaer, en borst in 't end dus uit,
Maer met een heesche keel en dof en schor geluid:
Onnoosle, zijtghe nu van vyanden ontslaghen?
En slaeptghe zoo gherust? en vreestghe niemants laegen?
Daer ghy, om mijnent wil, op 't alderuiterst zijt,
En naest aen uwen val? op op, 't en is geen tijd
Van slaepen, het is tijd na andere gewesten
Te vlieden van dit huis. de vyand heeft de vesten.
De stad die staet in brand, het is met haer gedaen.
Oom Gijsbreght heeft vergeefs zijn burgers voorgestaen.
Geen tegenworstelen noch strijden magh u baeten.
Gods heilgen hebben kerck en outers lang verlaeten.
Op op, bergh Gozewijn, voor al mijn eenigh pand,
Klaeris, mijn zoete zorgh, aleer d'abdije brand,
Of eenigh booswicht haer mishandel en misbruicke,
Na zijn' vervloeckten lust, en zy haer oogen luicke.
Al zijn de straeten dicht bezet en naeuw bewaert;
'k Zal Gijsbreght, ongequetst van spiets of eenigh zwaerd,
En zonder eene nop van 't kleed door 't vier te zengen,
Geleien, en gezond op dezen drempel brengen.
Verlaet dan flucx dit slot: steeck af, op Gods gena,
En geef u zeewaert in, aleer het word te spa.
Al d'englen zullen u voor stormen en voor stranden
Behoeden, en de vloot behouden doen belanden.
Gedenck eens, welck een schrick mijn slaeprigh hart beving.
Mijn hair dat rees te bergh, en aen een yeder hing
Een druppel nats: het zweet begon my uit te breecken.
Mijn lijf werd kil als ys. ick wou, en kon niet spreecken,
En schoot uit mijnen droom, al bevende en bevreest,
Greep toe, en zocht vergeefs t' omhelzen haeren geest,
Die door mijn armen droop, en wegh vloogh uit mijn oogen,
En liet my heel verbaest, en van het spoock bedrogen.
Dit is het datme steurt, en in de zinnen speelt.
't Is louter ydelheid, die zich het brein verbeeld.
Och of het ydel waer! ick heb mijn uur verslaepen,
Om na de kerck te gaen. 't is spade.
Broer Peter
Wapen, wapen.
Bescherm ons, goede God, behoe ons voor gevaer.
'k Hoor onraed. och ick zorgh mijn droom is al te waer.
Broer Peter, wel hoe dus? wat port u zoo te roepen?
Wat jaeght u hier by nacht?
God lof, dat ick de troepen
Des vyands ben ontvloon, ter dood toe afgemat.
Wat vyand? hoe? ghy raest.
De vyandt is in stad.
Het is met Amsterdam en met zijn hooge wallen
Gedaen, zy is de wraeck in 't end te buit gevallen.
De gruwelijcke reus heeft eene poort vermant.
Het Zeepaerd lost zijn vracht, en Vosmeer sticht den brand,
In 't midden van 't gevecht, met schimpen en braeveeren.
De wachters vechten flaeuw, en zien hen niet te keeren.
Het leger treckt vast in met duizenden, een maght
Zoo groot als Waterland noch oit te velde bragt,
En Kennemer en Vries, en Zee en Holland t' zaemen,
Met allen die, op ons gebeeten, herwaert quamen.
De Kersnacht heeft gedient tot dit verraeders werck,
Bestaen voor maeneschijn, doen 't volleck in de kerck
Met offren bezigh was, en zingen in de kooren;
Vermits de stad vol vreughd, als Christus scheen herboren;
Wy weder uit den muil der bleecke dood verlost.
Vergeefs heeft dit belegh u zoo veel zweet gekost,
En bloed en arrebeid, nu alles loopt verloren.
Ick zal terstond om hoogh gaen zien van Schreiers toren.
Ghy dienaers, brengt mijn' helm en harnas by der hand.
Helaes wat gaet my aen, in dezen droeven stand!
Is dat triomf? heet dat zijn vyanden verjaegen?
Nu kentmen Haerlem eerst: nu blijcken Egmonds laegen.
Nu lachenze om mijn stad, zoo lang van hen benijd.
Mijn goede vrome man gaet quijnen, en verbijt
Zijn leet des daeghs, en brengt de nachten door met waecken.
Ick vind hem menighmael met traenen op de kaecken:
En vraegh ick, wat hem deert? hy zucht, en antwoord niet,
En kropt zijn hartewee, en dubbelt mijn verdriet.
Hoe veel geluckiger zijn arme en slechte dorpen,
En hutten laegh gebouwt, min stormen onderworpen
Dan eenigh heeren huis, dat door 't geboomte steeckt,
En daer het bulderen des winds zijn kracht op breeckt.
Weet hier van eenigh mensch, ick weet'er van te spreecken:
Als ick den ganschen tijd mijns levens overreken,
Van mijne bruiloft af, van dat ick zat verlooft:
Wat stormen zijn my niet gewaeit al over 't hoofd?
Wat toren is zoo hoogh, van waer ick deze baeren
En zee kan over zien van al mijn wedervaeren?
En wie zagh noch het end van dien begonnen strijd?
Hier meê ga ick mijn' man, naest God mijn toevlucht, quijt.
Geduld mevrouw, geduld. God proeft zijn uitverkoren.
Ick kan bescheielijck en klaer 't geklicklack hooren,
En 't rammelen van 't stael: 't geluid koomt dichter by.
De schepen branden al, en schitteren in 't Y,
En in de Diemer meer en alle burreghwallen.
Ick zagh het groot gebouw, Ian Witten gevels, vallen,
En 't naeste huis daer aen dat staet in lichten brand.
De klocken kleppen vast. de heele waterkant
Die is in rep en roer. het bloedigh zwaerd gaet weien.
Men steeckt'er de trompet. men hoort de menschen schreien.
Brengt hier mijn harrenas. t'sa dienaers, schaft geweer.
Al wie in 't harnas sterft, die sterft met krijgsmans eer.
Waer vrienden in den nood? waer zijn ons bondgenooten?
Voor 't huis vergaren vast de besten van de grooten,
Als Heemskerck, die vol viers om uwe zuster quam,
Oudshooren, en Polaen, hoe grijs hy is en stram,
En Zwieten, Teilingen, en Waermond en uw broeder,
En Kuick en Kraeienhorst. geen tigers zijn verwoeder,
Om aen te gaen op roof.
Men roep hen voor den dagh.
Bontgenooten
Mijn heer, 't is vechtens tijd, zoo vechten helpen magh.
Wy zijn getroost met u te leven en te sterven.
Ghy zult in eeuwigheid by God uw loon verwerven,
Voor dezen trouwen dienst, in mijnen lesten nood.
Ghy ziet hier anders niet voor oogen dan de dood:
Doch zooghe zijt gezint den vyand te verletten,
Zoo veel als mooghlijck is, en 't leven op te zetten
By stad en burgery, zoo volghtme, dat's u voor.
Wy volgen algelijck, en houden 't zelve spoor.
Beschermt mijn lieven man, dat bid ick, vroome heeren.
Vrouw zuster, ick beloof 'k zal zonder hem niet keeren.
Rey van Klaerissen
O Kersnacht, schooner dan de daegen,
Hoe kan Herodes 't licht verdraegen,
Dat in uw duisternisse blinckt,
En word geviert en aengebeden?
Zijn hooghmoed luistert na geen reden,
Hoe schel die in zijn ooren klinckt.
Hy pooght d'onnoosle te vernielen,
Door 't moorden van onnoosle zielen,
En weckt een stad en landgeschrey,
In Bethlehem en op den acker,
En maeckt den geest van Rachel wacker,
Die waeren gaet door beemd en wey.
Dan na het westen, dan na'et oosten.
Wie zal die droeve moeder troosten,
Nu zy haer lieve kinders derft?
Nu zy die ziet in 't bloed versmooren,
Aleerze naulix zijn geboren,
En zoo veel zwaerden rood geverft?
Zy ziet de melleck op de tippen
Van die bestorve en bleecke lippen,
Geruckt noch versch van moeders borst.
Zy ziet de teere traentjes hangen,
Als dauw, aen druppels op de wangen:
Zy zietze vuil van bloed bemorst.
De winckbraeuw deckt nu met zijn booghjes
Geloken en geen lachende ooghjes,
Die straelden tot in 't moeders hart,
Als starren, die met haer gewemel
Het aenschijn schiepen tot een' hemel,
Eer 't met een' mist betrocken werd.
Wie kan d'ellende en 't jammer noemen,
En tellen zoo veel jonge bloemen,
Die doen verwelckten, eerze noch
Haer frissche bladeren ontloken,
En liefelijck voor yder roken,
En 'smorgens droncken 't eerste zogh?
Zoo velt de zein de korenairen.
Zoo schud een buy de groene blaeren,
Wanneer het stormt in 't wilde woud.
Wat kan de blinde staetzucht brouwen,
Wanneerze raest uit misvertrouwen!
Wat luid zoo schendigh dat haer rouwt!
Bedruckte Rachel, schort dit waeren:
Vw kinders sterven martelaeren,
En eerstelingen van het zaed,
Dat uit uw bloed begint te groeien,
En heerlijck tot Gods eer zal bloeien,
En door geen wreedheid en vergaet.
GOZEWIJN VAN AEMSTEL. KLAERIS VAN VELZEN. REY VAN KLAERISSEN. GIJSBREGHT VAN
						AEMSTEL.
Gozewijn
Het loopt met Amsterdam, gelijck ghy hoort, ten ende,
En wy verwachten deel aen d'algemeene ellende,
't En zy dat elck van ons zich daetelijck verzie.
Voor my, 'k ben oud en traegh: my voeght niet dat ick vlie,
Zoo veele moeite en is het leven my niet waerdigh.
Belief het God, hy koom, zijn dienaer staet al vaerdigh:
Hy hael my in zijn' troon en aengenaeme rust.
Maer ghy, mijn dochterkens, dien noch het leven lust,
En in het bloeienst zijt van uwe jonge jaeren;
Zet ghy 't op vlughten aen, of Iesus u wou spaeren,
En helpen in der noot. Klaerisse, reine maeghd,
Die t'onrecht noch den haet van vader Velzen draeght;
Begeef u op de vlught: al d'andren zullen volgen.
De vyand, blind van wraeck, is bitter en verbolgen,
En allermeest op u. o moeder, vlught voor heen.
Ick zal u bystand doen met traenen en gebeen,
En volgen met mijn hart, daer my geen voeten brengen.
Ga henen, Machtels kind, of God het wou gehengen
Dat ghy geborgen werd: 'k ben meest met u begaen.
Klaeris
Och vader Gozewijn! waer zietghe my voor aen?
Zoo ick u dus begaf, hoe zou dat my betaemen?
Ghy zijt mijn maeghschap doch, na vleesch en geest te zaemen.
Zou ick u hier alleen verlaeten tot een' roof,
Die my een vader streckt, en 't Christelijck geloof
My in het herte prent, van kinds been af herbaerde,
Den geest versterckte, en 't lijf in reinigheid bewaerde?
'k Verlaet u nimmermeer.
Dit outer is ons wijck.
O edel maeghdeken, hoe zijtghe zoo gelijck
Van aerd die Klaere zelf, na wie ghy heet Klaerisse!
Waer vind ick onderscheid in dees gelijckenisse?
Ghy mooght dan, nu ghy hebt die zelleve gedachten,
Met my, voor dit autaer, de vyanden verwachten.
Maer treckme (dat mijn dood zy veer van schande en smaed)
Eerst aen dit lamme lijf mijn prachtighste gewaed,
Gelijck een Bisschop voeght, aleer zy ons verrasschen.
Zet my den mijter op: hy zal niet qualijck passen
Op mijn gezalfde kruin. breng hier den gouden ring,
En steeck aen deze hand, die beeft, den vingerling,
Daer ick de bruid van 't Sticht, de Roomsche kerck meê trouwde.
Geef my den harderstaf, tot steunssel van mijn oude,
Daer ick Gods kudde meê gehoed heb en geweit.
'k Heb noit de teeckenen van 't Bisdom afgeleit
Met wil, maer door bedwang: al leef ick als gebannen;
Al maeckte ick Henrick plaets, en Willem, en twee Iannen.
En 't waer een klein verlies, al hadmen my verkort
In naem en eer, was slechs geen Christen bloed gestort,
En zoo veel zaeds vertreen van mensche en paerdevoeten.
Most niet 't onschuldigh volck de schuld der heeren boeten.
Nu kinders zet u hier, en dat een yeder non
Met my den lofzang zing van oude Simeon.
Vergun, o God, op zijne bede,
Na uw belofte, uw' knecht verlof;
Op dat hy reis van hier met vrede
Om hoogh na'et hemelsche vredehof:
Nadien ick met mijn eigen oogen
Den algemeenen heiland zagh,
Die als een zon schijnt uit den hoogen;
Daer yeder zich in verblijden magh:
Een schoone zon, die met haer straelen
Het blinde heidendom verlicht,
En Iacobs huis en Isrels paelen
Verheerlijckt, en noch veel vaster sticht.
Dat God u allen spaer! is 't hier noch tijd van zingen!
De vyand zackt vast neer, om 't klooster te bespringen.
Oom Gozewijn, koom hier; en zijdt ghy oud en traegh,
Gedoogh dat ick u op mijn beide schouders draegh.
Klaerisse nicht, ghy zult my volgen met dees reien,
Waer God of 't goed geluck ons allen wil geleien.
Nu vader, volgh mijn' raed. de vyand woed en raest.
Wie 't leven bergen wil, die bergh het in der haest.
Gemack, mijn trouwe neef, ghy mooght dees moeite derven.
Wy zijn aleens gezint, en wel getroost te sterven.
Hoe nu? heeft God my dan, door water en door vier,
Door spiets en zwaerd, gered, en menigh blanck rappier,
Dat ick den Bisschop noch voor 't outer zou zien slaghten,
En in het laeuwe bloed de nonnekens verkrachten?
Dat werde nimmer waer. ô Goddelijck geslaght!
Nicht Machtels geest verscheen mijn liefste dezen nacht,
En my belaste een stem haer kind en oom te bergen.
Haer schimme waert om u, en moet ick 't u noch vergen?
En maecktghe zelf uw ziel noch schuldigh aen dien moord?
De krijgslien zijn niet veer van deeze kloosterpoort;
Die leit met eenen slagh ter aerde neer geworpen.
Dees godgewijde vloer zal 't kuische bloed haest slorpen.
Het krijgsvolck nadert vast: ick hoor het aen 't gedruis.
Ick bid om zijnent wil, die levendigh aen 't kruis
Om ons genagelt hing, voor Sions wreede muuren:
Ick bid u om zijn hand en voet en hartquetzuuren,
En om de doorne kroon, die 't hoofd verplette en brack,
En om de scharpe spiets, die in zijn zijde stack;
Vergunme dezen troost, in zoo veel zwaerigheden,
Dat ick uw leven bergh: ô vader, dat ick heden
Onschuldigh blijven magh aen uwer aller bloed.
Dit eenige is mijn wensch: en kan ick uw gemoed
Door smeecken noch gebeen noch bittre traenen buigen;
Zoo roep ick God en al zijn heilgen tot getuigen,
Dat geenerley gevaer, noch zelf de felle dood
My hinderden uw lijf te bergen in den nood.
Ghy hebt godvruchtigh, neef, u neffens ons gequeten.
Wy zullen 't noch voor God noch engelen vergeten.
Den grooten God alleen zy eere in 't hemelrijck.
Wy bidden u, sta op. ghy doet ons ongelijck,
Dat ghy ter aerde knielt voor sterffelijcke menschen.
Hoe zou ick schooner dood na'et lange leven wenschen,
Dan hier voor martelaer, op deze heilge steê,
Te offeren mijn bloed, in 't vierighst van mijn beé:
Op 't allerhooghste feest van Gods geboortenisse.
Waer of de dood vertreckt? ick heb een rein gewisse,
En haeckte lang te gaen na aller zielen bed;
Al zedert dat ick uit mijn' zetel werd gezet,