floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Wie wenscht dit achtbaar Volk niet aan hunn' ramp ontheven!
'k Ben alles hen verpligt, myn eer, bestaan en leven.
Myn ziel, bewoogen door oprechte erkentenis,
Beklaagt hun deerlyk lot, dat onverdraaglyk is.
Maar uwe veiligheid, uw leven raakt my nader.
Helaas! myn hart wenscht niets ten koste van myn' Vader.
De algoede Hemel, die ons beiden heeft bevryd,
Zal my, op uw gebed, bewaaren in den stryd.
Zou ik dit dierbaar volk, dat u zo minzaam hoedde,
Hier overlaaten aan Castiljes wreede woede!
Neen, myn Louize, neen. Toon uw erkennend hart.
Dit edelmoedig volk vertroostte u in uw smart,
En voedde u van zyn brood, en redde uw eer en leven;
En zoud gy hen aan hun verdrukkers overgeeven?
Wie weet waartoe ik in deze oorden wierd geleid?
Verwin, zo 't mooglyk is, uw twyfelmoedigheid.
Maak u niet schuldig aan schroomvallig misvertrouwen,
Terwyl de Hemel zelf u wondren doet beschouwen.
Welaan, ik zal myn' rouw verwinnen, of de smart
Ten minste smooren in myn wreedbestreeden hart.
Ja, myn Louize, ja, u staat geen ramp te vreezen.
Uw Vader zal, zo lang ik 't licht zie, veilig wezen.
Ik zal hem hoeden in 't gevecht.
Getrouwe Vrind!
Maar als gy, na den stryd, u overwinnaar vind,
En veilig onder ons blyft met uw Franschen woonen,
Myn Vader! zult gy my dan ook uw gunst betoonen?
Zult gy uw Dochter dan beweegen tot myn min?
Zal ik haar groeten als myn Gaê, myn Koningin?
Hoe hoog myn hart u acht is duidlyk u gebleeken.
Wy zullen van die min eerlang bedaarder spreeken.
Wees overtuigd dat ik uw trouw en heuschheid ken,
En dat ik klaar besef wat ik u schuldig ben.
Uw rede beurt my op, gelyk een zachte regen
De kruiden opbeurt, door de hitte neêrgezeegen.
'k Zou voor Louize en u myn' laatsten droppel bloed
Opoffren met vermaak.
Ik zie den Vorstenstoet.
Het word allengs avond.
Gourges, Louize, Otocara, La Val, Cipiere, Du Bree, Oades, Satouria,
						Stalame, Adusta, Hoya.
Vergun ons in 't geluk dat u belonkt te deelen.
Ons hart gevoelt wat vreugd uw teder hart moet streelen,
Nu gy, in dit gewest, een Dochter leevend vind,
Die, met het hoogste recht, van ieder word bemind.
'k Heb haar, van 't uur dat zy de moorders was ontkomen,
Trouwhartig onderstut; haar in myn huis genomen,
En, als myne eigen Telg, voor allen ramp behoed.
'k Erken uwe eedle trouw, en al 't genooten goed,
Dat gy Louize hebt beweezen in haar smarte.
Lees, bid ik, in myn oog den toestand van myn harte.
De woorden zyn te zwak voor myne erkentenis.
'k Weet wat myn ziel Olinde en u verschuldigd is.
Satouria? Olinde? en kunt gy my niet noemen?
'k Zal steeds, met hunne gunst, uw deugd en goedheid roemen.
Wy hebben haar bewaard, als een geheiligd pand;
Thans moet zy de uwe zyn: aanvaard haar van myn hand.
Doch sta my toe, Mynheer, haar dit sieraad te schenken,
Opdat ze aan ons, als aan haar Vrienden, moog' gedenken.
Hy hangt haar een groot paerelsnoer om.
Uwe edelmoedigheid verbaast ons; doch dit uur
Werkt niets zo sterk op ons als de inspraak der natuur.
Gy hebt, ô Vorsten! door het hoeden van haar leven,
Me een' grooter rykdom dan gantsch Florida gegeeven.
Ach! wist myn Troosteres in al myn zielverdriet,
Myn trouwe Olinde, welk een heil ik thans geniet!
Het word wat meerder duister.
Zy is in deze tent, gy kunt u by haar voegen.
Ga, maak haar deelgenoot' van uw en ons genoegen.
Maal haar myn dankbaar hart. Zeg, dat ik 't haar eerlang
Zal toonen, door dit land te ontslaan van allen dwang.
Louize treed in de tent, terwyl Gourges vervolgt.
Het blinkend zonlicht is, ô Vorsten! aan 't verdwynen;
Wy zien reeds de avondster aan 't luchtazuur verschynen.
Wy hebben 't all' voorzien wat menschen zorg vermogt.
Uw benden en ons heir staan vaardig tot den togt.
Welaan, laat ons al t' saam kloekmoedig heenen streeven,
Om dit verdrukt gewest de vryheid weêr te geeven.
Tegen Du Bree, ter zyde.
Du Bree, indien de kans ons onverhoopt ontschoot,
Red dan uzelv' en berg myn Dochter op de vloot.
't Is nacht; twee toortsen branden voor de tent van Gourges.
Adusta, Hoya.
ô Ja, ik vond myn hart by de afscheidsgroet bewoogen,
En smoorde vruchteloos myn werkzaam mededoogen.
De tedre Olinde weende, als of haar ziel voorzag
Dat Vorst Satouria zou sneuvlen in den slag.
Hy drukte ze aan zyn hart, en nam zyn' Zoon in de armen.
Maar wie, geliefde Vriend, kon, zonder zich te erbarmen,
Louizes stille smart en heete traanen zien?
Haar droefheid trof de ziel der moedigste oorlogsliên.
Held Gourges zelf had moeite om haar zyn zorg te ontveinzen.
Zyn oog verried, naar 't scheen, onwillig zyn gepeinzen.
Doch Otocara had, in spyt van 't krygsgevaar,
Dat uur geen oogen, geen gedachten dan voor haar.
Met hoe veel hartewee zag hy de schoone treuren!
Hoe heusch zocht hy haar ziel door troostreên op te beuren!
Hoe dikwerf zwoer die Vorst, zo dapper als getrouw,
Dat hy haar' Vader hoên, of met hem sneuvlen zou!
Ach! had ik haar dat blyk van liefde moogen geeven!
Louize is al de blydschap van myn leven.
Besef, indien gy kunt, de grootheid van myn' druk.
Myn ziel kent, zonder haar, genoegen noch geluk.
En ach! het lot doet, in den waardsten myner Vrinden,
In Otocara, my een' medeminnaar vinden.
Is u bekend, wanneer zyn hartstocht oorsprong nam?
ô Ja, van 't uur dat ze in zyns Broeders wooning kwam.
Zy kent zyn deugd, zy heeft verpligting aan zyn maagen,
Die zekerlyk met kracht zyn aanzoek onderschraagen.
Wat pleit niet al voor hem? deugd, liefde, erkentenis.
Geloof me; indien haar ziel niet ongevoelig is,
Zal zyn getrouwe min eerlang haar hand verwerven.
Wat zegt ge? hy.. haar hand; en ik, ik zou die derven?
Bedenk dat ge in haar oog byna een vreemdling zyt.
Gy zaagt deez' dag haar 't eerst, in al uw' levenstyd.
Wie weet hoe verr' hy reeds haar teder hart kon winnen.
Neen, neen; zy mint hem niet.
Zal zy dan u beminnen?
Hy is geen sterfling voor zyn ryksgebied verpligt,
En kent niets boven zich dan 't blinkend zonnelicht.
Gy zaagt, door Vorstengunst, u met den staf bedeelen,
En zyt afhangklyk van Satouriaas bevelen.
Zal ze, om een' cynsbaar' Vorst, een' vry' Monarch versmaên?
Gy yvert vruchtloos om myn drift te keer te gaan.
Die drift is, eer ik 't wist, ten hoogsten top gereezen.
Louize is al myn heil; zy moet de myne wezen.
Bezadig u, en wacht op d' uitslag van den stryd.
Ligt raakt ge, in dezen nacht, uw' medeminnaar kwyt.
Ligt zal zy, na zyn dood, uw aanzoek niet verachten.
En zo hy triomfeert, wat staat my dan te wachten?
Hy is uw vriend; een vriend, die zich op u betrouwt.
Hy zorgde, zelfs deez' dag, nog voor uw lyfsbehoud.
'k Zou ook voor zyn behoud myn leven willig waagen;
Maar moet ik, eer ik min, hem daar verlof toe vraagen?
Geenzins, zo zyn meestres uwe oogen niet bekoort.
Zy mint hem niet; ik eisch geen goed dat hem behoort.
Maar waartoe, zonder nut, met duizende gepeinzen
Den dierbren tyd verspild? Ik wil u niet ontveinzen,
Dat ik in Hoya dacht een' bloedverwant te zien,
Die, in myn' toeleg, my kloekhartig hulp zou biên.
Steun op myn vriendschap; ze is u menigwerf gebleeken.
Ik zie my met den dag van alle hoop versteeken,
Ten zy ik spoedig my van myn vermogen dien',
En Gourges Dochter dwing' met my van hier te vliên,
Haar naar myn Ryk vervoer'.
Wat zegt gy? Kunt gy denken,
Dat Hoya tot een daad u onderstand zal schenken,
Die u in weinig tyds, helaas! te duur zou staan;
En u en al uw volk rampzalig doen vergaan?
Zou Gourges, raazende van spyt en woede en smarte,
Om 't rooven van een pand, zo dierbaar aan zyn harte,
Van al de Vorsten van gantsch Florida verzeld,
Niet yllings tegen ons verschynen in het veld?
Zal die verëende magt niet spoedig ons verheeren?
Zyt gy, zyn wy in staat, hen-allen af te keeren?
Sta van dit opzet af.
Zwyg. Langer tegenspraak
Maakte u ligt, eer gy 't waande, een offer van myn wraak.
Zoek, door uw laffe vrees, in andren schrik te wekken.
'k Nam buiten u 't besluit, 'k zal 't buiten u voltrekken.
't Ontbreekt gelukkig me aan geen bystand tot dees daad.
Ik zocht uw deugd te hoên door myn' getrouwen raad;
Doch, nu gy dien verwerpt, en 't opzet wilt volbrengen,
Behoeft gy andren in den toeleg niet te mengen.
Uw wil, Adusta, strekt een wet voor uwen Vrind.
Welaan: 'k zal zorgen dat gy alles vaardig vind.
Myn wil strekt hem een wet! Hy zocht myn deugd te hoeden!
't Is dan door dwang! Geef ik van ondeugd hem vermoeden?
Wie word verongelykt? Is 't Gourges? neen; myn min
Verheft zyn Telg eerlang tot myne Koningin;
Hy zal haar liever tot dien gloritrap verheven,
Dan van de weldaên van Satouria zien leeven.
Zal Otocara, na den uitslag van 't gevecht,
Haar hooploos minnen, nooit haar dwingen tot zyn' echt?
En zo haar hart zyn hand standvastig blyft versmaaden,
Zal zy dan aller haat zich op den hals niet laaden?
Wie weet of zy van my geen mindren afkeer heeft?..
Maar zo haar fierheid my dees schaaking niet vergeeft?
Zo zy my haat? Geen nood; ik zal haar echter minnen;
Myn liefde zal, Louize! uw' haat in 't eind' verwinnen.
Kan Otocara zich beklaagen, daar hy ziet
Dat ze onverschillig blyft voor al zyn zielverdriet?
Zou hy, zo Gourges haar een' Fransch' Gemaal wil geeven,
Haar niet veel liever met zyn' boezemvriend zien leeven?
Wie onzer weet wat lot haar Vader ons bereid?
Veelligt dat hy zyn Telg aan hem en my ontzeit;
Haar meêvoert op de vloot, naar de Europeesche Staaten;
Terwyl wy beiden hier... Wat zal dan 't klaagen baaten?
Word door 't voorkomen van dien ramp myn deugd besmet?
Zal ik misdaadig zyn, zo ik haar vlucht belet?
Maar heeft haar Gourges niet betrouwd aan myne zorgen?
Ben ik niet schuldig voor haar in te staan tot morgen?
Sprak Otocara niet: Wat is myn ziel verblyd,
Myn hartvriend, dat myn zorg uw leven heeft bevryd!
Ik laat myn Zuster en Louize in uwe handen;
Waak, in ons afzyn, voor die teêrgeliefde panden.
Dus nam hy afscheid, met de traanen in 't gezicht.
Wat ben ik aan zyn trouw en vriendschap niet verpligt!
ô Hartstocht, die my moord! zult gy die vriendschap dooven?
Neen, braave Gourges, neen; ik zal uw Kind niet rooven.
Waarde Otocara!.. Ach! wie brengt myn ziel tot rust?..
Vergeefsche deernis, die myn gloênde drift niet bluscht!..
Zo ik, by 't ryzend licht, haar niet van hier kan rukken,
Zal my, na deze kans, myn oogmerk nooit gelukken.
Ik moet besluiten, of ik ben haar eeuwig kwyt.
Vertrouwen, vriendschap, liefde, (ô bange boezemstryd!)
Wie van u-allen zal in 't eind' hier overwinnen?
ô Hoya! breng voortaan myn deugd my nooit te binnen...
Ja, toon my al haar' glans als ik haar' glans vergeet...
Ik sidder voor myzelv'... Myn opzet was te wreed.
Wie nadert my?
Du Bree en Olinde treeden uit de tent.
Adusta, Olinde, Du Bree.
Vorstin! ik billyk uw verlangen.
Hoe vuurig haakt myn ziel om bly bericht te ontfangen!
ô Nacht, die beurtlings my beroert door vreeze en hoop!
ô Eindelooze Nacht! verhaast uw' traagen loop.
Tegen Adusta.
Adusta! hoe! gy hier? Hebt ge iets van 't heir vernomen?
Het leger is nog naauw' voor Karelsburg gekomen;
Het is onmooglyk dat hier tyding wezen zou.
Neem, zo 't u mooglyk is, een weinig rust, Mevrouw;
Ten minsten tot het licht is uit de kim gereezen.
Hoe kan zy rusten, ach! die alles heeft te vreezen?
Helaas! Louize heeft my Spanjes overmagt
Op 't Floridaansche heir zo klaar voor 't oog gebragt,
Dat my byna geen hoop meer ovrig is gebleeven.
Ligt doet de vyand thans myn' Gade en Broeder sneeven.
Myn hart voorzegt het my; ik zie hen nimmer weêr.
Gaat Gourges 't moordziek rot niet met uw volk te keer?
Steun, bid ik, op de hulp van uwe bondgenooten.
Nooit is voor Spanjes moed hun moed te kort geschooten.
Maar wel hun magt; indien, gelyk Melendes meld,
Zyn Koning eens uw' Vorst in ketens heeft gekneld;
Een ramp, die, zo hy zegt, gantsch Vrankryk nog doet klaagen.
François was jong, vol vuurs, en ligt te stout in 't waagen.
Had hy naar raad gehoord, die ramp waar' nooit geschied.
Geloof my, Vrankryks magt wykt die van Spanje niet.
Een ongelukkige vind altoos stof tot schroomen.
Schep moed; ons leger zal verwinnend wederkomen;
De dappre Franschen zyn niet min getergd dan wy.
Ach! waaren we eenmaal van 't geweld der Spanjaards vry!
Bedriegt myn hoop my niet, gy zult dien wensch verwerven:
Het wreedvergooten bloed zal thans geen wreekers derven.
Waar is uw Hartvriendin?
Verlegen en benaauwd,
Nu eens verkwikt door hoop, en dan door vrees verflaauwd,
Heeft ze eindlyk, weenens moede, allengs het oog geslooten,
En sints een oogenblik een weinig rust genooten.
Beloof my toch, indien de Castiljaan verwint,
Dat gy Louize, my, noch myn onnoozel Kind,
Hier aan zyn dolle woede en wraak ten prooi' zult laaten.
Vorstin! gy hebt des noods een wykplaats in myn Staaten.
Du Bree kan tuigen hoe Adusta hem ontfing.
Ik ben u meer verpligt dan eenig' sterveling.
Stel u gerust, Vorstin! gy hebt geen reên tot vreezen.
Een Magtiger dan wy zal uw Beschermer wezen.
Een Magtiger dan gy? Wie toch? Wie is die Held?
't Is Hy, die zelf de zon haar loopbaan heeft gesteld;
Die de onschuld ondersteunt, uit gunstig mededoogen,
En tegen wiens bestier de Spanjaards niets vermoogen.
Ach! smeek Hem, dat Hy ons weldaadig bystand bied'.
Ik zie Louize.
Het daglicht begint allengs een weinig aan te breeken.
Adusta, Olinde, Du Bree, Louize.
Ik beef.. Vriendin! verlaat my niet!
Hoe dus ontsteld?
Gy weent!
Ach! laat me een poos bedaaren.
Zo ras myne oogen door den slaap bevangen waaren,
Verbeeldde ik me, in den droom, dat ik me in 't heir bevond,
En dat d' Arlac, helaas! al bloedend voor my stond.
Hy zag my minzaam aan, doch met gebroken oogen.
Vlucht, riep hy, vlucht, Louize! ik ben met u bewoogen.
Verlaat op 't spoedigst dit voor ons zo doodlyk strand.
Ontwyk Amerika; keer naar uw Vaderland.
'k Zocht hem te omarmen; ach! hy was alreeds verdweenen.
Toen zag ik niets dan stryd en rook, rondom my heenen.
De Castiljaan scheen my zo woedende, als weleer.
En Otocara stortte op 't bloedig slagveld neêr.
Otocara!
Tel geen droom.
Zyn beeldtenis komt zelfs haar in haar' slaap te vooren!
Olinde! ontzet u niet.
Tegen Louize.
Uw al te angstvallig hart
Heeft al 't voorleedene en toekomende verward.
Verzwaar uw ongeluk niet door gewaande plaagen.
Geef op geen droomen acht.
Zy vind in hem behaagen!
Hoe heeft uw naare droom myn teder hart beroerd!
Myne afgematte ziel, door schok op schok vervoerd,
Was waarlyk niet geschikt om slaapend rust te vinden.
Ik wacht in weinig tyds bericht van onze vrinden.
Helaas! wie weet hoe 't in het leger staat?
Misschien
Veel beter dan gy waant.
Zy zal hem niet meer zien.
De morgenschemering begint allengs te lichten;
Wy hadden tyding, zo ons heir had moeten zwichten.
'k Zal van een hoogte al 't land in 't ronde gadeslaan,
En all' wat ik ontdekke u spoedig doen verstaan.
Myn medeminnaar zal op my niet zegepraalen.
Wacht u van in het woud by 't scheemrend licht te dwaalen.
Het licht breekt allengs wat meer der door.
Louize, Olinde, Du Bree.
Ach! voed uw hart nog hoop op d'uitslag van den stryd?
Waarom het leed vervroegd door kwelling voor den tyd?
Myn ziel heeft zich gewend by 't oogenblik te leeven.
De hand, die 't all' bestiert, zal ons het beste geeven.
Myn Vader! zo ik wist dat gy verwinnaar waart,
Ik scheidde met vermaak van dees rampspoedige aard';
Om u, om u-alleen, kan ik het licht gedoogen;
Wat zou, van u beroofd, iets op uw Telg vermoogen?
Ach! deelt uw ziel dan niet in myne ondraagbre smart?
Doe toch geen ongelyk aan myn erkennend hart.
'k Zie, zonder ongeduld, den laatsten myner maagen,
Myn' Vader, al myn' troost, zyn dierbaar leven waagen,
Om u en dit gewest van wreeden dwang te ontslaan.
Myn waarde Olinde, kan myn teêrheid verder gaan?
Denk, denk een oogenblik aan 't lot van uw Louize.
Wat zal het zyn, zo ik myn' Vader hier verlieze?
Denkt ge aan Satouria en Otocara niet?
Ligt dat ge uw' Vader, na den veldslag, wederziet,
Terwyl ik, hoopeloos, het jammerlyk verscheien
Van mynen Echtgenoot en Broeder zal beschreien.
Wie zal myn trooster zyn, zo my dit onheil treft?
Waan nimmer dat Louize uw' toestand niet beseft.
Ik deel in hun gevaar: de Hemel zy hun hoeder!
Voeg by de elende van de Weduw die der Moeder.
Beschouw myn' tedren Zoon, van Vorsten afgestamd.
Denk hoe Adusta heeft op onzen Staat gevlamd,
Tot hem Satouria in 't oorlogsveld verneêrde.
Ik waar' verlooren, zo ons heir niet triomfeerde.
Vrees niet dat Gourges u niet ondersteunen zou.
Olinde, ik blyf u borg voor zyne onwrikbre trouw.
Dan ach! indien het staal des vyands hem mogt moorden!
Dan vond gy nog by ons een toevlucht in deze oorden;
En, zo uw tedre ziel voor Otocaraas min
Ooit deernis voeden kon, wy groetten u Vorstin.
Laat toch uw zucht voor hem u niet van 't spoor vervoeren.
Helaas! wat baat het u myn ziel op nieuw te ontroeren?
Uws Broeders deugden zyn eerwaardig in myn oog.
Ik ken me aan hem verpligt, en acht hem waarlyk hoog.
Ach! mogt die achting u in 't eind' tot weêrmin wekken!
Ik heb u niets ontveinsd; 'k zal alles u ontdekken.
Schoon myn erkennend hart Vorst Otocara acht,
Myn hand hem toe te staan is nimmer in myn magt.
Beweeg hem, op myn' raad, eene andre vrouw te minnen.
Myn teder hart, Vriendin, is niet dan ééns te winnen.
Ik was aan myn' d'Arlac ter goeder uur gepaard;
Die dierbaare Echtgenoot was al myn teêrheid waard';
Myn ziel mint niets dan hem, en zal zyn dood beweenen
Tot een volzalig uur ons weder zal heréénen.
Vriendin, gy bid, als wy, de gouden zon niet aan.
Ligt kan 's Lands godsdienst met uw' godsdienst niet bestaan.
Laat dit myn' Broeder van uw liefde niet berooven;
Verlicht hem, zo gy kunt; zeg wat hy moet gelooven.
Wierd gy, en hy, en al het volk uit uw gebied,
Het heider licht gewaar, dat gantsch Europe ziet,
Wat zou het in myn ziel een zuivre blydschap wekken!
De Magt, die 't ons deed zien, zal, hoop ik, 't u ontdekken.
Maar schoon dit heillot u en hem te beurte viel,
Geen sterfling dan d' Arlac beheerscht Louizes ziel.
Adusta keert te rug; nu zult gy tyding hooren.
De dageraad begint door te breeken: een dienaar van Gourges treed uit de
						tent, neemt de toortsen weg, en vertrekt.
Louize, Olinde, Du Bree, Adusta.
Wat jaagt u, dus verbaasd?
Helaas! wy zyn verlooren!
Ach! Vriendin!
Was ons die ramp bereid!
Vlucht allen nevens my.
Geef ons meer zekerheid.
Ik twyfel aan 't bericht.
'k Geloof myne eigen oogen.
De wreede Castiljaan komt herwaart aangevloogen;
Ik zag hem by den stroom, hy nadert deze plaats.
Helaas! waar bergen we ons voor 't woeden des soldaats?
Adusta zal u in dit onheil niet verlaaten.
Wyk fluks met my van hier, en berg u in myn Staaten.
De vloot is hier naby;
Daar zyn wy veilig voor des vyands razerny.
Zoud gy Olinde naar de Fransche schepen voeren?
Haar uit dit land..?
de handen ten Hemel heffende.
Laat af u dus te ontroeren.
Steun op Louize en my. Vorstin! verban uw zorg;
De Hemel zelf is u voor onze oprechtheid borg.
Wat razerny is dit! Du Bree, heb ik voordezen
U daarom, in uw' ramp, myn gunst en hulp beweezen?
Waar kunt ge u veiliger vertrouwen in deez' nood
Dan in myn Ryksgebied?
Nog beter op de vloot.
Indien de Castiljaan ons leger heeft geslaagen,
Zult gy welhaast hem in uw Staaten op zien daagen.
Gy hebt geen magts genoeg om hem het hoofd te biên.
Dan zyn wy verr' van zee.
Dan kan men bergwaart vliên.
Het groot gevaar eischt spoed. Wat helpt dit tegenstreeven?
Ik volg den last, die my van Gourges wierd gegeeven.
Wat magt heeft Gourges hier?
Myn toorn voert my van 't spoor.
Tegen Louize en Olinde.
Om all' wat gy bemint, geeft toch myn' raad gehoor.
tegen Audusta.
Neen, neen; Louize volgt het Vaderlyk beveelen.
Vriendin! ...
Ik blyf u by, om in uw lot te deelen.
Louize aangrypende.
Houd stand! Gy zyt de myne, en zult my niet ontgaan.
Laat af! Gy zult aan haar, ik zweer 't, de hand niet slaan.
zyne stem verheffende.
Kom, Hoya!
Louize, Olinde, Du Bree, Adusta; Hoya, met eenige Amerikaanen.
Hemel! help!
Tegen Hoya.
Laat los, laat los, verraader!
Olinde!..
Ach! help, Du Bree!
In het wegvoeren.
Myn Vader! ach! myn Vader!
Toeft, wreedaarts!
nog met Adusta worstelende.
Hemel! help! Myn wacht!
Twee Amerikaanen schieten toe, en houden Du Bree.
Myn wacht!
Ontzinde Gryzaart, gy bevind u in myn magt.
Louize is myne, in spyt van al uw tegenstreeven.
Ik spaar, hoe fel getergd, uit deernis u het leven.
Tegen de Amèrikaanen.
Komt, volgt me.
Olinde, Du Bree.
ô Wreede smart!
tegen de soldaaten.
Vliegt, kwyt u van uw' pligt.
Adusta heeft de Telg van Gourges opgeligt.
Ziet of 't u mooglyk is dien snooden in te haalen.
De soldaaten streeven den weg op, werwaart Adusta en de Amerikaanen
							gegaan zyn. Een soldaat word door Du Bree wederhouden.
Tegen den soldaat.
Spoei naar dien heuvel; zie in 't ronde, op al de dalen;
En keer, zo ge iets ontdekt, op 't oogenblik weêrom.
De soldaat vertrekt.
ô Ramp! ô bittre spyt! ô magtlooze ouderdom!..
Treed in de tent, Vorstin!
Ach! wat zal my weêrvaaren!
Ontmenschte! uwe euveldaad bezwalkt myn gryze hairen.
Olinde, en haar Zoontje; Du Bree.
Adustaas valsch bericht had u en my misleid.
Men ziet den vyand niet. Wy zyn in zekerheid.
Dan ach! ons krygsvolk heeft Louize niet vernomen.
Hoe ras 't zich heeft gespoed, het is te spaê gekomen.
De snoode roover, die eene engte hield bezet,
Heeft, by die engte, aan hen den doortogt stout belet,
Tot hy haar in het diepst der bosschen had doen voeren.
Hoe zal dit gruwelstuk held Gourges hart beroeren!
Wie meld, wie meld hem dit? ik vind my buiten staat.
Was die rampspoedige gespaard tot dezen smaad!
Zy waande zich by ons in veiligheid te vinden,
En, wat ze ook vreezen mogt, zy vreesde niets van Vrinden.
Des vyands woede alleen... Beklaagenswaarde Vrouw!
Louize! myn Louize! ik smelt om u van rouw.
Amerika, helaas! voed ook zyn wangedrochten.
Adusta wierd altoos, door sterke boezemtochten,
Geplaagd, gejaagd, geschokt; doch zyn meêwaarig hart
Toonde echter deernis met der droeven ramp en smart;
Zyn ziel geraakte, schoon zyn driften woedend waaren,
Als hy geen weêrstand vond, allengs weêr aan 't bedaaren;
Dan vloekte hy de drift, die hem had aangezet;
Dan gaf betaamlykheid zyn hart op nieuw de wet.
Hoe laag is hy deez' dag gezonken in myne oogen!
Ik gruw van zyn bestaan, en ben met hem bewoogen.
Bewoogen? gy? met hem?
Denk dat ik 't levenslicht
Aan zyn weldaadigheid en bystand ben verpligt.
Dan ach! waartoe, waartoe behield hy my het leven!
Veel beter had hy my zyn' dolk in 't hart gedreeven,
Dan dat hy door dees daad myn' roem en achting krenkt.
Wie weet of Gourges in zyn smart my niet verdenkt,
Dat ik, rampspoedige, van 't schelmstuk heb geweeten,
En voor zyn Dochter niet naar eisch my heb gekweeten.
Hoe willig had ik voor myn' laatsten droppel bloed
Adustaas boosheid en Louizes ramp verhoed!
Myn ziel verwenscht het uur dat hy haar 't eerst aanschouwde.
Wie onzer had vermoed dat hy dien ramp ons brouwde?
ô Myn Satouria! wat baat nu onze vlyt?
Myn Broeder! wie verzacht uw hartewee en spyt?
Uw Vriend, dien gy behoed, uw Vriend is uw verraader.
Louize! in welk een' staat verliest ge op nieuw uw' Vader?
Ik, die Adusta ken, bemerkte alreeds deez' dag
Dat hy Louize met begeerige oogen zag.
Maar nimmer achtte ik hem bekwaam tot gruwelstukken;
Of waande dat hy haar aan onze zorg ontrukken,
Zichzelv' door vrouwenroof bezoedlen, en de trouw
Van zynen Boezemvriend zo avrechts loonen zou.
ô Driften! hoe vervoert uw kracht de beste menschen!
Olinde, met haar zoontje; Du Bree, La Vigne.
Sta aan La Vigne toe u beiden heil te wenschen.
Wy hebben Karelsburg gewonnen in den stryd;
De Spanjaard is geveld, en Florida bevryd.
Ons Land verlost! maar ach! myn Gaê misschien gebleeven,
Of Otocara?
Neen, ô neen; zy beiden leeven,
En juichen nevens ons om 't heil van dit Gewest.
Hoe wierd het heldenheir verwinnaar van de vest?
't Is ons naar wensch gelukt den vyand te overvallen.
De braave Gourges had, vóór 't nadren tot de wallen,
Opdat de Castiljaan 't ontvluchten wierd belet,
De paden naar het bosch met oorlogsvolk bezet.
Stalame, die verheugd dien last had aangenomen,
Heeft loflyk dien volvoerd: geen vluchtling is ontkomen.
Het saamgevoegde heir trok, by het licht der maan,
Op 't sterke Karelsburg in groote stilheid aan,
Opdat de Vyand ons te spader mogt ontdekken.
Wy vreesden dat de graft vertraaging zou verwekken,
Doch vonden die ondiep en naauwer dan men dacht.
Fluks wierd, naar ons gebruik, 't bestormtuig aangebragt.
Held Gourges had nog naauw' de ladders op doen rechten,
Of Otocara, niet gewoon in rang te vechten,
Vloog onverschrokken, met zyn heirbyl in de hand,
Naar boven; won den wal, en hield 'er rustig stand;
En deed den schildwacht, door een' zwaaren slag getroffen,
Al suizebollende, in de vesting nederploffen.
Wy vloogen, op zyn spoor, vol moeds den vestwal op;
Toen rees de alarmklank en 't gejuich alom in top.
De ontwaakte vyand, in geen staat ons 't hoofd te bieden,