floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Hier nestlen geen krackeelen.
Hier bloeit, door eerlijck teelen,
De spruit, die stutten zal hier na,
Met haere stercke schouderen,
De veege en afgaende ouderen.
'k Wensch Joseph zulck een wederga.
Zy wort vast van de zon
Gebaeckert binnen On,
In des Aertspriesters huis en hoven,
Die Joseph, 's Konings rechte hant,
Zal trouwen, en met zuivren brant
In haeren schoot en boezem stoven,
En koestren. wat men aen haer ziet,
Is melck en bloet, en anders niet.
Princessen zullen 't bruitsbedt spreien:
Wy hen met zang te bedde leien,
En huwen heilighlijck en kuisch
't Aertspriesterlijcke aen Abrams huis.
STAETJOFFERS. VOESTER.
Wy zagen Apis noit met schooner rouw begraven.
Wat schort de Voester? wel, hoe dus? wat schort de slaven,
Die in een' ring zoo drock verbaest en bezigh staen?
Wat wanckt'er, Voester? zegh.
Het geen ghy niet zoudt raên.
Heeft eenigh slaef zich nu op 't hooge feest verloopen?
Wie mist ghy hier in huis?
Hoe komt de poort wijd open?
Is yemant uitgegaen?
De Huisvooght is 't ontvlught.
wij schoten toe, op 't jammerlijck gerucht,
Naer 't binnenste vertreck: daer lagh mevrouw verlegen,
En Joseph liep zijns weegs: maer dit waer best gezwegen.
Behoe ons Isis: och zwijgh stil: och rep dit niet.
Wat hooren wy? zwijgh stil.
Ghy hoort dat my verdriet
Te melden: maer wat raedt? hoe zal men dit verbloemen?
't Is al 't gezin bekent. ick durf het u niet noemen.
Nu zegh ons dan recht uit, hoe is'ter meê gestelt?
De Huisvooght wou mevrouw schofferen met gewelt.
Zy schreit vast daerze zit. hoe zal men dit bedecken?
Al 't water van den Nyl kan deze gruwelvlecken
Niet wasschen uit zijn faem, noch flus zoo wit als sneeuw.
Nu zegh wat na van dien Godvruchtigen Hebreeuw.
Hoe koel geliet hy zich, toen wy hem flus zoo trocken,
En nooden op het feest. hoe 'schuw was hy van jocken
En boerten, als een die noit smaeck in vrouwen vondt.
Het stille water heeft gewis een' diepen gront.
Wat raedt? mijn meester komt. wie kan haer krijten sussen,
Voor zijn oploopentheit? hy zal zijn gramschap blussen
In dat baldaedigh bloet. hy komt, my dunckt ick zie 't.
't Zal noodigh zijn, dat elck met maght hier tusschen schiet,
En 't ongeluck verhoe, wanneer hy sta in 't midden
Van al het hofgezin. wy willen hem verbidden.
't Vergrijp is menschlijck en gebeurlijck. men verdoem
Hem tot een zachter straf: 't waer scha, dat zoo een bloem
In 't bloeienst van haer tijdt gemaeit wert, en bedurven.
Het waer zijn rechte loon: hy heeft het grof verkurven.
STAETJOFFERS. POTIPHAR. VOESTER.
Myn heer, is dit een feest en hooghtijt van gena,
Zoo koom met uw gena uw hofgezin te sta.
Wat 's dat gezeit? hoe dus? wat bidt ghy met u allen?
Wat quaet is hier begaen?
Wie staen kan, die kan vallen:
't Vergrijp is menschelijck.
Hoe zal ick dit verstaen?
Nu Voester, spreeck klaer uit: wie heeft hier yet misdaen?
Nu Voester, spreeck, zegh op: wat houdt ghy u zoo achter?
Een Koning onderhiel in 't hof een' trouwen wachter,
Die voor zijn kamerdeur de wacht hiel nacht en dagh;
Een hont zoo schoon en braef als menschen oogh oit zagh.
Hy liet zich nimmermeer van yemants handen streelen,
Dan van den Koning zelf, die was gewoon te spelen
Met dien Trauwant, in 't hof zorghvuldigh opgevoedt.
Hy at van 's konings disch: men gaf hem overvloet
Van alles. 't licht had lust zijn' halsbant te beschijnen,
Beslagen met fijn gout, en blaeckende robijnen.
Geen onhoofsch aengezicht dorst dencken, min bestaen,
De kamer, daer zijn heer ging slapen, in te gaen,
Als met bekende wacht: ja, zelfs de hovelingen
Ontzagen 's wachters oogh, als zy de poort ingingen.
Maer 't scheen als of dit Dier zich zelf vergeten had,
Toen eens de koningin ter kamer innetrat:
Het quam haer schrickelijck van achter aengevlogen,
En greep haer by den hals, met gloênde en brandende oogen;
En zonder datze wert geret van 't hofgezin,
't Welck toeschoot op haer' kreet, 't was met de koningin
Gedaen: het Dier had al 't genoten goet vergeten,
En kreegh voor 't halscieraet een' kneppel en een keten.
Wat hoor ick daer? my schrickt. wie wanckelt in zijn trouw?
Raeckt Joseph dit, of niet?
Helaes! daer komt mevrouw.
POTIPHAR. IEMPSAR.
Myn lief, wat hoor ick hier? Hoe laet ghy 't hooft zoo hangen?
De tranen biggelen langs d'opgekrabde wangen:
De vlechten hangen los. wat 's d'oirzaeck dat ghy treurt?
Hoe komt uw kleet aldus uit zijne ploy gesleurt?
Dit staet my zeltsaem voor.
Och och, laet my betyen.
Zegh op, verzwygh my niets. wat 's d'oirzaeck van dit lyen?
'k Wil weten wat hier schuilt: wat slaef u heb misdaen.
Zegh op, 't zal hem gewis niet ongestraft vergaen,
Al was 't de Huisvooght zelf. komt noch uw hart niet boven?
't Waer hachelijck of ghy dit zoudt gelooven.
'k Wil weten wat hier schuilt.
Waer laet ick mijn verdriet?
Och och och och.
Zegh op: dit huilen vordert niet.
'k Wil weten wat hier schuilt, wat huis hier nu magh leggen.
Ghy weigert het, welaen, dees Voester zal 't my zeggen,
Dit grijs gerimpelt wijf. zegh op, eer ick 't u leer.
Gena, mijn heer, gena.
Zegh op, geen woorden meer.
Nadien ick 't melden moet, zoo bidde ick dan te voren,
Dat ghy wilt matigen de buy van uwen toren,
Op dat de strengheit niet de maet te buiten ga,
Maer lieflijck werd gemengt met goetheit en gena.
Ick had mevrouw alleen in haer vertreck gelaten,
Op hoop of d'eenzaemheit en stilte wat moght baten,
En sussen het gemoedt in zijn zwaermoedigheit.
De slaven van der hant, door Josephs loos beleit,
Onthielen zich gerust op 't voorhof, zonder spreecken;
Toen snel en onvoorziens een keel wert opgesteecken,
Als van een mensch ter doodt verlegen,'k weet niet hoe.
Ick schoot naer het vertreck: dees slaeven schooten toe.
Daer lagh mevrouw benaeut, als een die angstigh baerde,
Zoo lang gelijckze was, en uitgestreckt ter aerde,
Het lichaem naeckt ten deel, de gansche boezem bloot.
De slaven vlogen uit: de Huisvooght vluchte en vloodt,
Veel sneller dan een hart voor uit, en ging vast strijcken,
In 't schenkers huis, en wist van staen noch om te kijcken.
Ghy slaven, zaeght ghy zelfs dien booswicht achter na,
Zoo knickt my toe: die vloeck, dat hem de Viergodt sla.
Men sleep hem daetlijck hier. gaet leert hem voor u buigen.
Wy hebben maer te veel bewijs aen zoo veel tuigen.
En of ghy twijfelde, zie daer, bezie dat kleet.
Wat zie ick? Josephs rock?
Hy greep my aen, ick kreet,
En riep al 't huisgezin: de booswicht strax aen 't rennen,
En liet my 't kleet ten buit, op dat men klaer kon kennen
Den koelen kuischen aert van dit besneên geslacht.
Ghy hebt my dien Hebreeuw, dien slaef, in huis gebraght,
Op dat uw bedde en huis al t' effens werd geschonden.
Wie kan dit lochenen? hy is op 't stuck bevonden.
O schennis, ô mijn eer, mijn zuiverheit leedt last.
Och och och och och och. daer komt die fraeie gast.
Wat houdt ghy Potiphar. laet my mijn schande wreecken.
Wech Joffers, laet my los. ô goddelooze treken.
Laet los, laet los: wat schaet dat ick dees handen smet,
En schende aen zulck een' vloeck, dien schenner van mijn bedt.
Wat moght ick, trouwelooze, aen u mijn huis vertrouwen!
En straft men t' uwent zoo 't gewelt aen echte vrouwen
Bedreven? huichelaer, verft schaemte uw wangen niet?
Maer 't aengezicht besterft, om dat hy voor zich ziet
Zoo veel getuigen. wie heeft my mijn' dolck ontnomen?
Wat houdtghe my? laet los, dat ick hem op magh komen,
En ruckende uit zijn borst het onbesneden hart,
Dat smacken, al bebloet en lillende, ô mijn smart!
In 't eerloos aengezicht. ô al t'ondanckbre snoodtheit!
Dees half geschende vrouw was oirzaeck van uw grootheit.
Hoe dickwils badtze my, zoo minnelijck en kuisch,
Dat ick u vijslen zou in top van hof en huis.
Beloont ghy zoo haer deught? bewaert ghy zoo de Rechten
Der vadren? leeft ghy zoo ten spiegel van mijn knechten,
En slaven? hebbe ick in mijn' boezem opgequeeckt
Een half vervroze slang, die my het hart afsteeckt,
Zoo ras zy wat bekomt? hoe vinde ick my bedrogen!
Ghy slaven vleugelt hem, ras ruckt hem uit mijn oogen.
Wat leit men my te last het geen ick nimmer docht!
Ja lochen vry, 't geen ghy niet kunt ontkennen, nocht
Verlochenen: wy staen om geen bewys verlegen.
Al zweegh al 't huisgezin, die mantel spreeckt u tegen;
Die mantel, die noch strax dien huichelaer bedeckt,
Verraet nu 't eerloos hart. wat toeft men langer? treckt
En sleept den booswicht voort in 's kerckers duisternisse,
Daer hy de klare zon en heldren middagh misse;
Nadien zijn misdaet blijckt, zoo klaer gelijck de dagh.
Mijn liefste, schrey niet meer: laet varen dit geklagh.
'k Sal hem dat schellemstuck verleerende, haest stellen
Ten spiegel en ten schrick van zullecke gezellen.
Ghy Joffers, leit mevrouw naer binnen. Voester, sla
Zorghvuldigh dees bedruckte en aengevochte ga.
De Joffers schorten haer. schep moed, schep moed, mijn leven.
Hoe lastigh valt de gangk: ay ziet de beenen beven.
Zy kan noch nauwelix bedaeren van dien schrick.
't Is noodigh dat men 't hart door aenspraeck wat verquick.
Maer wat een' grooten strijt gevoelt mijn hart van binnen.
'k Moet haten, dien ick niet kan laten te beminnen.
O Joseph, 'k had mijn hoop en hart op u gezet.
Hoe braef had ghy mijn huis en al mijn' staet geret,
Mijn schriften, schatten, knechts en slaven, schuuren stallen,
En ackers. wat een stut is my zoo kort ontvallen,
In 't zekerst van mijn rust. waer toe verbode stof
Van wellusten gezocht? de schoonste bloem van 't hof,
In 't bloeienst van haer lent, stont lachende opgeloken
En reet voor u, had ick die lucht slechs eens geroken.
Nu legt ghy levend doot, door 't sterven van uw eer.
Nu smyt een oogenblick veel jaren dienst om veer.
Hoe kan zoo schoon een lijf, een geest begaeft met reden,
Vermommen zulck een quaet, en die wanschapenheden
Verbergen voor het oogh der menschen, 't welck toch niet
Kan oordeelen, dan naer het geen 't uitwendigh ziet.
Bedeckt een fraey gestalt die leelijcke gebreken?
Moet ghy op 't hooge feest my juist naer 't harte steecken,
Door 't schenden van het pant, dat in mijn armen leit?
Mijn hoop had my van u wat anders toegezeit:
Maer anders schickt de mensch, en anders is 't beschoren.
Wanneer men droomt van rust wort d'onrust eerst geboren.
Hoe menighmael bedrieght de schijn.
De trouw kan nergens veiligh zijn.
De nare kercker, ysre keten,
En lasteringe op 't alderboost
Verwacht te Hoof de Deught; wiens troost
Bestaet in Godt en 't goet geweten.
z' Omhelst haer lijden met gedult,
Terwylze boet een anders schult.
Spaensche heydin
Catharina Verwers Dusart, Spaensche heydin. Amsterdam: Aeltje Vervouw,
                        1644.
BUERWIJF AELTJE
BUERWIJF FYTJE
DON FERDINANDO
ANCIL
ANDREAS
CATHARYN
CONSTANCE
DON JAN
FREDRICUS
GRYSIDE
GUIOMARA
HENDRICUS
JORDE
LEANNA
LOVYS
MAJOMBE
PHILLIPUS
PRECIOSE
SANDERT
SCHOUT
WILHELMUS
REY VAN HEYDINEN
JUFFROUW C.V. DUSARTS, SPAENSCHE HEYDIN.
BLYSPEL
Gespeelt op d’ Amsterdamsche Schouburg, Den 12 Junij, Anno
                    1644.
[Vignet: fleuron].
Voor AELTIE VERVOUW Weduwe van BALTHAZAR van DORSTEN Boeckverkoopster op
                    den Middel-Dam in ’t Schult-boeck, Anno 1644.
d’AAMSTELGOD AAN JUF. KATARINA VERWERS, Op haar SPAANSE HEYDINNE.
’k LAch sluim’rend in het riet van mijne stroom gedoken,
Wanneer een bly geschal mijn oogen heeft onloken,
Gelijk een purpre roos door ’t blaaken van de Zon.
Ik sagh de Zusteren van ’t hooge Helicon
Al Zoetjes naad’ren als de vooglen op haar wieken;
Zy torsten reukziraad, en lauwer meer dan Grieken
Oyt dee voor Iphigeen als sy ter slachtbank gingh.
Zij ijlden op my aan, en Clio die aanvingh
Dees reden tegens my met heusse taal te spreken;
O Aamstelgod! dat wy niet vrucht’loos op zien steken
Den Schouburgh in uw’ Stadt, zijn hoorens naa ’t gesternt,
Kan tuygen het Toneel ’t gheen vanden yver bernt.
De reen, waarom dat wy dus vlijtigh herwaarts naderen,
Is om een Ioffer, (door de Faam tot aan de raderen
Van Phoebus renkaros na haar verdienst gebracht:)
Te kroonen met dit loof, en kransen die ghewracht
Zijn op Parnassus top, van uytgeleze kruyden.
De waarde Poëzy, een oorsaak, datmen huyden
Noch van het Troyen weet, die huysvest in ’t vernuft
Van haar, sulks tuyght Constans: de Helgod stont versuft
Door Orpheus snaren-spel, maar d’ Amstel van haar vaarzen.
Vaar voort vergode stoet, sprak ik, sy is de laarzen
Der Griekse Dichters waard, ik wensch haar lof verbreid
Van ’t Oost tot Wester-land; haar naam d’onsterflijkheit
Bevoolen; en vernieu mijn wensch door dit te offeren:
Leeft langh, O Katarijn ter eere vande Iofferen!
I. s’HERWOUTERS.
In all’s is lijden.
Aan MINERVA, VOOR JUF. KATARINA VERWERS.
WYse Dochter van den Donder,
Gun een schilt van Kristalijn
Aan dees Joffer! (die een wonder
Is der Vrouwen, waard te zijn
Vande Nijdt heel ongheschonden)
Als ghy aan u Broeder deed,
Toen hy listigh uytgezonden,
Phoreys Dochter ’t hooft af sneed.
En uw’ name eewigh vieren,
Als de afgunst (met haar kracht,
Felder dan de schrick der dieren)
Door een Vrou is omgebracht.
OP HET SPAANS HEYDINNETJE VAN JUF. KATARINA VERWERS D.
Aan De Weteloose Weters.
VErstandeloos ghespuys! wiens ongesouten oordeel,
(Vol aygewaan gepropt:) uyt dwaase lippen spoelt,
Dat in het Vrouwelijk noch geest, noch weetsucht stoelt:
Uw’ waansucht steunt vergheefs, op kraft van aygen voordeel.
Siet hier een bondigh werk! niet met den groven hamer
Van Mulciber ghesmeedt: maar door een Vrouwen handt
Gekant, geront, geplet op ’t ambeelt van ’t verstandt,
Begonnen en voltooyt in Verwers harssen-kamer.
Alwaar Tritonia met lieflijk gorgel-donderen,
(Terwijl men in een vloet van Hipokreenen swemt;)
Dees Meer als aartse tocht uyt kraale klipjes stremt.
Vaar voort; eel-aarde geest! doorsnuffel Paeans wonderen
Dat schoon uw’ poesel rif door Atrops zeyssen sneef,
Uw eyndeloose roem op eeuwighe wiekken sweef.
P. DUBBELS.
Aan JUF. KATARINA VERWERS,
VOOR d’Amstel Juffertjes:
WIst Amfions gorgel-treden,
Steden tot ghehoor te kneden?
Deên Arions vinger-spillen,
(Door het levendigh ghesnarp
Op sijn gadeloose harp:)
Konnen Orfëus helle snaren,
(Door een meer als aartse toon:)
Hemel Bos en water-Goon,
Op het schel gheluyt vergaren?
Dee Lycaeus, op het vingeren,
Van een rietje! Goon verslingeren?
Is ’t dan wonder? Katarijntje!
Dat Minerve ons geesjes troont,
In den hemel van uw’ breyntje:
P. Dubbels.
DE droefheyt is nu aan d’een sy,
En al het leedt is nu vergeten;
Het hof-gesin is over bly,
Nu sy de vader welkom heten
Van dees getrouwe Bruydegom,
Die hier sijn schoone Bruyt komt toonen
Aen sijn bejaerde Vader, om
HIer trouwt de schoone maeght,
Daer ’t heele Hof van waeght;
Siet gins vrouw Fama swieren
Met overhel geluydt,
Om ’t lof van dese Bruydt
Aen ’s werelts endt te stieren.
Parsonagien.
DON JAN de Garcame gebynaemt ANDREAS.
FREDRICUS } Eedeluyden.
HENDRICUS } Eedeluyden.
JORDE de Geck van DON JAN.
MAIOMBE een oude Heydin.
CONSTANCE D’ASEVEDO gebynaemt PRECIOSE.
GRYSIDE } Heydinnetjes.
ANCIL } Heydinnetjes.
PHILLIPUS een Heydens Priester.
GUIOMARA de MENESSES Landt-Drostin van Murcia.
CATHARYN Camermaegt vande Land-Drostin.
PAGIE van DON JAN.
LEANNA een eedel Iuffrouw.
WILHELMUS jonge van LEANNE.
AELTJE } Buyrwijven van LEANNE.
FYTJE } Buyrwijven van LEANNE.
MACHIEL } Dienaers van de Schout.
ROBBERT } Dienaers van de Schout.
SANDERT. } Dienaers van de Schout.
DON FERDINANDO d’ASEVEDO Lant-Drost van Murcia.
LOVYS Camerling van DON FERDINANDO.
’t Eerste bedrijf
DON JAN op de Jacht met eenighe Edelen.
Don I
VOort, voort, beset het Hart.
Henr
Daer loopt het weder heen.
Keer, keer Henrikus keer, soo kan het nieuwers heen.
Iorde
Gut Biestje loop datje swiet of het kost je leven.
Was men my so na ’t gat gans bloedt hoe sou ick beven!
Mijn Heer sweert het de doodt, wel te verstaen als hy ’t het,
Maer ’k mien dat hy hem niet sal besmodden van ’t vet.
’t Is te besuckt gauw, men kan ’t niet betrapen,
Of mijn Joncker te loom, hy het niet uyt eslapen,
ô Doodt! loop heen brenghje klompen eerst in ’t bierhuys,
En lient een paer wiecken, vlieght dan als een Vliermuys,
En vrijft de loome pry, jou Suster uyt je blicken,
En laetse dan de Muys-jager moytjes op licken,
En vliegen dan by get as Lieuwen in ’t woudt;
d’Ien met ien pieck, d’aer met ien rover, de darde met ien hout,
En knellese, soo machmen met eeren t’huys komen;
En vangen wy weer niet so mach ick seker wel schroomen,
Want onse besuckte Meysjes quellen mijn dan;
d’Ien seyt: wel waer is de vanghst? d’aer komt after an:
De aer biet een ey mier: ’t sel komen met de wagen.
’k Segh jouw besuckte vodden laet my met vreen gaen;
Loop heen schimp-voogels, quelt mijn Joncker en laet my staen.
Dat sellen wy wel laten, seggen die beseten pryen,
Wy willen jou temteren, en jy moetttet wel lyen;
En kom Jy ereys weer t’huys sonder wat te vangen,
Soo selle wy u keelemorten en ophangen,
Dat vleysjen sal smaecken! ’k krijgh al jeuct in mijn keel.
Nou wacht wat hiet ebaeckert, seyt dan scheele Neel,
Jy selt wel driemael hoesten eer j’er af selt vretten.
En ick wel driemael blasen, eer ick ’t op tafel sel setten,
Want ’t is al ien heel oud Varcken met ien tay vel,
Ick sel al vroegh op moete staen eer ick ’t gaer krijgen sel:
Tegen de middagh, seggen de oolijcke kladden,
En staen en ginne-gabben ofse een geck voor hadden,
Ja wel ick word alemets so boos dat ick schier
Nae mijn staert om loop, en sy gevender niet een sier
Om, dat spijt mijn noch miest van al, ’t is niet te lyen,
’k Loof haer eerlijck te betalen de smeerige pryen.
Ior
Ja met intrest met al,
Soo is de ruysje uyt mijn hooft.
Hey Joncker mal,
Hoorje niet?
slapperement! is dat ien biest? ’t kan klappen
Gelijck ien Paepegay. Ick wil nae ’t Heerschop stappen.
Het lust me nu te gaen,
Langs dese groene laen,
Omringht met Lauwerieren,
Tot ginder aen de Bron,
Daer ick die trotse don,
Mijn schight in’t hardt sal stieren.
Ick sie hem herwarts treen,
Het schijnt hy is alleen.
Don Ian uyt.
De Jaght seylt inde wint, de spijt is niet te dragen,
Wy haddent al beset; ja heel nae ons behagen;
Maer ’t Hart liep Boswaerdt in; neen ’t liep niet, maer het vloogh
Gelijck de vlugghe pijl van d’Asiaensche boogh.
Ghy moet het jagen staecken,
Want ghy sult u, eer lang, met Venus jacht vermaecken.
De glinsterende Son die spoeyt sich na beneen,
Waer in dat ick bespeur, dat ick mijn matte leen,
Moet leyden nae het Hof.
Draeght deze wondt dan mede.
Mijn dunckt hy krijght de koorts, soo sidd’ren al sijn leden.
’t Is soet om aen te sien.
Ay my! wat voel ick daer?
Wie druckt mijn jonge siel? wie brenght my in gevaer?
Wie pranght mijn moedigh hert? Wie slaet dees trotse beenen
Op ’t logge aerdtrijck neer? ay my! nu is verdweenen
Mijn over fiere moet. Wat of dit wesen wil?
’k Sie niemandt hier ontrent.
Eylaes! mijn geest verflaut, wat sieckte mach dit wesen?
Gins komt een schoone Maegt, die sal u noch genesen.
Mijn boodtschap is ghedaen, ick vliegh nae ’t vrolijck rijck.
Wat lieffelijcke galm verquickt dit levendt lijck.
PRECIOSE singht van binne,
STEMME: Si tanta gratiosa.
OP danckbare ghedachten!
En siet doch eens hoe dat de Somer tijen,
Door Sephiers soete krachten,
De aerd versiert met hare schilderijen.
O blom-Godin!
Aen u ick sin
Verplicht, om u te eeren;
Dat ghy u Koffer
Geopent, ons ten Offer
Komt vereeren.
Waer of dat singhen is? ick hoor dat ick noyt hoorden;
Sangh van so hel geluyt en aenghenaem van woorden.
’k Moet sien wie dat het is. Neen; best dat ick blijf staen,
Want ’t over hel geluyt komt herwaerts uyt dees laen.
PRESIOSE singht.
O Krans van roose bladen!
En geurigh kruydt, kom siert mijn hooghste leden,
Wilt het op ’t schoonst beladen:
Ay Iupijns Soon!
Laet uyt u throon,
In mijn een galmpje dalen,
En stiert mijn voeten,
Soo geestigh, dat sy moeten
Prijs behalen
Nu sie ick dat ick noyt van schoonheyt heb gheweten,
Noch datter in mijn breyn oyt kennis heeft gheseten,
Te keuren ’t schoon uyt ’t schoon. Wat aenghenaem ghesicht!
Majomb
Ghy sijt nu wel getoyt; ay spoeid u flux mijn Nicht.
Ach datmen dese Maeght eens op sijn Hofs ginck sieren,
Waer sou haer schoonheydt gaen, waer sou die niet heen swieren?
Groot-moeder wy gaen heen.
O Phoebes ooght beneen,
Wilt haer men gonst gheleyen.
Ick wensch u luck mijn nicht,
Met ’t nieuwe Sonne licht
Sal ick u weer verbeyen.
Majombe gaet heen in ’t gheboomt.
Sijt schoone Maeght gegroet Ick bid u heus gelaet,
Dat ick mach sijn verschoont, dat ick u, en u staet
Soo grooten letsel doe, het is om u te vragen,
Of ghy in ’t nare Bos, gheen Jagers hebt sien jagen?
’k Ben van haer af gedwaelt, ’k mis al mijn volck.
’k Heb niemand hier ghesien, vermits dat wy niet veer
In ’t Bos en sijn geweest, maer hebben by dees linden,
Van bloemen en van kruyt, dees kransjes sitte binden,
Tot siersel van ons jeught, en de aenstaende feest;
Want daer is prijs gheset, waer dat de frayste geest
Van soete gallem woont, en houdt de maet in ’t dansen,
Die sal men ’t haer bekleen met aenghename kransen,
Tot toysel van het hooft.
Sult ghy daer schoone gaen!
Soo is de prijs voo u, ’k slae daer gheen twijffel aen;
Door u begaefde geest, vol gheens ghelijcke seden.
Gy spot of sijt verdoolt.
Ick spot, noch dool, met reden
Sijt ghy verheffens waert.
’t Gebreeckt u aen gheen stof.
Al had ick Famaas tongh, ’k sou u lof-waerde lof
Niet na haer waerdigheyt, mijn Engelin, vol prijsen,
Want uwe soete sangh, die deed mijn geest herrijsen,
En u uytmuntendheen die lockten dese siel.
Majombe uyt
Wat wil den Hoovelingh?
Voor u ick neder kniel,
En offer onbeveynst, aen u mijn trouwigheden.
Ick bid u Joncker, rijst, buyght voor de Goon u leden,
Die knielens waerdigh sijn; want ghy haer achtbaerheyt
Daer in te veel misdoet? segh waerom my ghevleyt?
Om dat ick u bemin, ô schoon! met siel en sinnen,
Laet deeren u mijn klacht, en wilt my weder minnen.
Weet eedle Jongelingh, dat in mijn lieve Nicht
Geen dartelheyt en woont.
hoort na mijn onderricht;
Ghy sijt van d’ydle waen verleyt van u ghedachten;
Ghy kunt voor die ghy wilt, dit Heydens kindt wel achten,
Want wy sijn doch eylaes! van yder een versmaet;
Maer d’opperste van al die weet hoe dat ick haet
De toomelose min, en salse eeuwig haten;
Dies toomt u vleyent lidt want ’t sal u Heer niet baten,
Dat gy smeect om mijn glans; al sijn wy kleyn van staet
Ick ben daer mee vernoegt; gaet streelt het sy gewaet,
En laet mijn reynigheydt, tot siersel mijner leden;
Ick haet u vleyery, gae die ten Hof besteden.
Verlockster van mijn hart! verleyster van mijn siel!
Ghy kunt geneester zijn, indien het u gheviel.
Neen Heer, ’t ghevalt my niet, noch ’t sal my noyt ghevallen,
Dat ick mijn hooghste glans ter neer sal laten vallen,
Die nimmer weer herrijst.
Behaechelijcke Maeght,
Weet dat mijn lievend hart, u trouwe liefde draeght.
Stafdraeghster van mijn siel! uytmuntster aller Vrouwen
Ick sal u na de wijs van onse wetten trouwen:
Daer uytgelese Son, ontfanght dees Dyamant;
Aenvaertse soete Maeghdt, steeckts’ aen u witte handt;
Dits blijck van ware trou, dat sweer ick u, ô schoone!
Ja eer sal ’t see-gedrocht hier op der aerden woone;
En eer sal ’t wilt gediert, dat sich in ’t bos onhoudt,
Gaen rennen in de Zee, en haten ’t groene Woudt;
Dat sal veel eer gheschien, ô voetster van mijn leven!
Als dat mijn trouwe siel, u Engel sal begeven;
Dat sweer ick by het licht en by mijn Ridders staet,
En by de bleecke Maen, en al haer om-sieraet;
Staeckt maer dees woeste loop, ick sal u frisse leden,
Met adelijck ghewaet op ’t sierelijckst doen kleden;
U glans-rijck golvend haer, jae dat het haer verdooft,
Van die op Idas top het over-goude Ooft,
Van Paris wiert ghereyckt, sal ick op ’t aerdighst stricken;
Ick sweer u dat de Son, voor uwe pruyck sal schricken;
U toysel dat sal sijn, meer als ick u verhael;
Gedenckt eens soete Maegt, op al dees Hofse prael!
Spreeckt soete Engelin.
Ick zal u antwoordt geven,
Vermits dees jonge Maeght staet onder mijn gebien:
Dat sy met u sal gaen sal nimmer niet geschien;
Of soo ghy haer verkrijght, soo most ghy onse wetten
Ten vollen nemen aen, en d’uwen heel versetten;
Voorts al u Hofse staet, ja al uw’ pronckery,
Verachtelijck versmaen, en gaen ghelijck als wy,
Dus soberlijck ghekleedt; door reysen landen, steden;
Somwijlen sonder geldt, en sijn noch wel te vreden;
Somwijlen sonder broodt, om uwe lijf te voen,
En treuren daer niet om, maer eeten niet dan groen;
En dragen felle kou en Phoebus heete stralen;
En gaen door dick, door dun, in onbekende palen;
En wesen, edel Helt, van yder een veracht;
En sijn soo wel vernoeght als met de Hofse pracht;
Ick segh soo wel vernoeght, let op mijn ware reden,
Ghy most geheel in als ghewilligh ons nae treden,
En dat oock twee jaer langh eer ghy dees jonge spruyt,
Tot loon van uwe liefd’, soudt krijgen tot u Bruydt:
Bedenckt het nu in tijts en wilt u wel beraden
Eer ghy u over geeft want dan wast veel te spaden
Te keeren weder om.
Behoedster van dees maeght,