floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Men laet zich hier ten Hoof van Spaensche moed niet trotzen;
Men swicht hier voor geen spook van ydel roem en lof,
Men acht de woorden hier niet meer als zand en stof,
Dat met de wind verstuyft, en word ter vlucht gedreven,
De woorden zonder daed, zijn rompen zonder leven,
Groot spreken is geen kunst, het zeggen is maer wind,
En 't snorken is vergeefs, en eygen aen een kind.
Gy Heeren, Helden, en Manhafte Edellieden,
Die u gebonden houd aen Amasis gebieden,
Vorstinne van dit Hof; gy Heeren wie gy zijt,
Dees Ridder tracht na eer, by ons met wapen-strijd;
'k Vertrouw het Hof heeft hier zoo dappere gemoede,
Gequeekt en op-gevoed, uyt Ridderlijken bloede,
Die leven, lijf, nocht goed geenzins zullen ontzien,
Maer Ridderlijk, om lof, 't hoofd dezen Ridder bien.
Hier is een hert dat noyt een Ridder strijd ontzeyde;
Hier is een hert dat zich noyt van de moed liet scheyden,
Om 't hoofd te bieden aen den aldertrotsten Man,
Die oyt ter wereld was, oft immer komen kan;
Mijn krachten menig Held in smaed en leed beproefde;
Hoe menig Ridder zich door deze hand bedroefde,
Wanneer gemoedigt ik haer trotsheyd over viel,
Beroofden 't sterflijk vleesch d' onsterffelijke ziel.
Sijt gy dien Man? wel aen, toond u noch als voor dezen,
Ik vrees u eere zal al op het hoogste wezen;
Oft zoo 't geluk uw lof tot hooger eer verheft,
En door uw kloekheyd gy dat luk aen my betreft,
Dat gy Alphonsus ziel van 't lichaem kund doen scheyden,
Soo zal de Faem u lof ten Hemel toe verbreyden;
Om proef te zien van 't geen gy Ridder u vermeet,
Verzoek ik dat gy u maekt vaerdig en gereet.
Trompetten werden geblazen, 't gevecht begonnen, en RODRIGO
						verslagen.
Hier is de Man, die 't lijf acht minder als de eer,
En wagen wil zijn ziel aen 't Ridderlijk geweer;
Hier is de Man, die zoekt 't Hofs eere op te rechten,
't Sy levendig, oft dood, om eere te bevechten;
Op dat zijn dood verdient het lof, dat hy zijn borst,
Ter eeren van het Hof ten besten geven dorst.
Trompetten werden geblazen, na 't gevecht werd LEON verwonnen, en dood
						ter neder gevelt.
Ongunstige Godin Minerva, die uw handen
In zegen van ons trekt, hoe! zal ik dan die schanden
Gedogen? dat' er in Marcilien niet zy
Een Ridder zoo vol kracht dat hy dees Held bestry;
Het waer een schand, een schand die 'k niet en zal gedogen,
Ten waer dat my de moed waer minder als 't vermogen;
Neen, neen Pimander, neen, toond noch dat zelfde hert,
Dat zelver van God Mars aen u geoffert werd;
Pimander die wel eer in 't harnas vast geklonken,
Een fellen blixem sloeg, uyt stael en yzer vonken;
Pimander, die wel eer door wapens heeft vernield,
En met dees zelfden arm al Ridderlijk ontzield,
Soo menig oorlogs Held, en mannelijk besprongen,
Al wat ik treften aen, tot mijne wil gedwongen;
Niet minder ben ik noch, als ik toen heb geweest,
Wat maer mijn name kost dat was voor my bevreest;
Ik ben 't, die menigmael mijn vyand heb geslagen,
En ook den Lauw'ren Kroon, tot eere, meê gedragen;
Ik ben 't, die niet en zal gedogen hier in 't Hof,
Dat Spaengien trotzen zal met roem van zulk een lof;
Dat niet een Ridder in Marcili zich vertoonde,
Noch niet zoo kloeken Held in wien de krachten woonden,
Die Spaensche macht bedwong; neen dat gedoog ik niet,
Geen Spaensche hovaerdy zoo grooten eer geschied;
Ik zal in deze vuyst een stalen degen voeren;
Ik zal Alphonsi tong van zulk een roem besnoeren;
Ik zal gemoedigt zelfs de wapens nemen aen,
En met een Spaensche Mars noch eens ten strijde gaen,
Om proef te geven van mijn kracht wel eer gebleken;
Pimander laet de zaek zoo losselijk niet steken.
Al heeft uw kloeke hand door Ridderlijk geweld,
Hier in Marcilien twee Ridders neer gevelt,
Noch zijnder meer, noch meer die met u zullen vechten,
Om ons vervallen eer, met eer, weêr op te rechten.
Geen Hercules, hoe fel, hoe machtig, nocht hoe wreed,
Nocht ook den God wiens vuyst de blanke wapens smeed,
En doet door Brontis kracht de heete vonken stuyven,
Die zullen zelver eerst met my dit hachjen kluyven,
Eer ik zoo los de eer liet glippen, die my drijft,
Soo lang een druppel bloeds in dees mijn aders blijft,
Te lev'ren slag aen die, die dezen heeft geslagen;
Pimander zal u ook een hert ten offer dragen;
Pimander zal u ook een heusche moed besteên,
Gemoedigt om de eer met u ten strijd te treên;
Eer dood, als eereloos Marcilien te laten,
Troost zich Pimander, die om d'eer der Hoofscher staten,
Zoo menigmael zijn bloed, en leven heeft gewaegt,
Den trotsten die hy wist, ter wapen uyt gedaegt,
Die laet zich nimmer noch van Spaensche moed braveren,
Die geeft geen kamp, oft moet zich laten overheren,
Die staet het nimmer toe dat gy uw lof verrijkt,
Ten zy Pimander, door uw dwang, zijn vlagge strijkt.
Grootmogende Vorstin, eerbiedig ik my buyge,
Om uwe Majesteyt op 't spoedigst te getuygen,
Dat hier gewapend is een Ridder, die gehoor
Van uwe Majesteyt verzoekt.
Mijn Heer, als onbekend, de reden my bewegen,
Om weten wie gy zijt?
'k Ben eener die genegen,
Met hert, en ziele is te staen na d'opper eer,
Die yemant halen kan door't punct van zijn geweer;
En ongeraden is 't aen u te openbaren,
Wie dat ik ben, en wat dat my is wedervaren;
Ik ben zoodanig, dat ik tracht na wapen lof,
En dat alleen ter eer van dit vermaerde Hof;
'k Hoor hier een Ridder is uyt Spaengjen aengekomen,
Met wien ik heb een kans te wagen voorgenomen.
Gy toond met woorden, Heer, een dapper Mannen hert,
Mits gy tot wapen eer Alphonsus trotst, en tert.
Waer is Alphonsus? van wiens daden ende wond'ren
Men hoord het snel gerucht door al de wereld dond'ren.
My lust dien aerdschen God en tweeden Marste zien;
Ik ben 't Alphonse, Heer, ik ben de geen met wien
Het u gelieven zal een wapen kans te wagen;
Zijt gy dien grooten Held, die Leon hebt verslagen?
Die, die u zal beletten
Een kroon van hooger lof op uwen kruyn te zetten.
'k Vertrouw, zoo in de tong gelegen is de kracht,
Dat gy de eere my fult roven door uw macht;
Voerd gy een edel hert, zoo vecht niet lang met woorden,
Ten is het eerste niet ik zulke Ridders hoorde.
Trompetten geblazen zijnde eyndigd het gevecht, en word ALPHONSUS
						verwonnen en dood ter aerden neder gevelt.
Daer leyd den Ridder die veel Helden heeft verwonnen,
Doch, vruchteloos met my, als nu, den strijd begonnen;
Daer leyd hy die te trots trotzeerde op zijn moed;
Daer leyd dien snorker nu verslagen in zijn bloed;
Daer leyd de eer van zoo veel overwonnen zielen.
Pimander Heer, voor u ik schuldig ben te kielen,
Om dit zijn blanke swaerd, als voor wat raers bekend,
Te offeren aen u die zullikx waerdig bent;
Uw heusheyd, edel Heer, verdient door uwe waerde,
Dit Ridderlijke swaerd in dankbaerheyd t' aenvaerden;
Ontfangt het Heer van my, als een die 't voor uw won,
En niemant waerdiger als u vereeren kon.
O braven Ridder! pronk en blixem aller Helden,
Die met uw sterke hand de trotste Ridder velde;
Gy die verwinner van den grootsten winner zijt,
Die oyt ter wereld is geweest in onzen tijd;
Gy zijt het die in lof ten Hemel zijt gestegen,
En van de Goden zelfs verdiend een Hemels zegen;
Gy zijt het die hem dwong, die 't al en al versloeg,
En aller Helden lof alleenig met hem droeg;
De eer is onverdient, van u my aengeboden,
Veel eer dees gifte past geostert een der Goden,
Dat is dien grooten Mars, die komt dees eere toe,
Dies ik u voor dees eer, mijn Heer, bedanken doe.
Geen Koning, nocht Monarch, alleen u en geen ander,
Verkies ik tot de eer van dit verwonnen swaerd,
Ik bid uw heusheyd dit in dankbaerheyd aenvaerd.
Ik zal zoo lang ik leef u trachten te beloonen,
De eer aen my geschied, zal in Pimander toonen,
Wat voor vergelding ik uw heusheyd schuldig blijf,
U, die de wapens zijn geklonken aen het lijf.
Genadige Vorstin, ey! laet voor alle dingen,
De rey van Adel, en de Eelste Hovelingen,
Met statelijke eer, over 't verkregen lof,
Dees Ridder Ridderlijk geleyden naer het Hof;
Laet Hoofsche Iuffer-stoet met heugelijke kelen,
Den lof dees Ridders nu eens vrolijk uyt doen quelen;
Vereert zijn eer met al wat dienstig wezen ken,
Tot dankbaerheyd die ik ten hoogsten schuldig ben;
Niet ik alleen, maer ook uw Hoogheyd, waerde Vrouwe,
Zijt op het hoogst aen hem in dankbaerheyd gehouwen.
't Is billijk men dees Held verdiende eer betoon,
Met vreugd, tot dankbaerheyd, zijn trouwe daed beloon;
Zing uyt met blijde stem de Ridderlijke daden;
Ey zing de Goden lof! tot dank van dees genaden.
AMASIS en PIMANDER, stellen ALCIPPE tusschen bun beyden, alle de andere
						volgen ordentelijk wandelende over 't Tooneel, en word dit navolgende
						gezongen. Op de Stemme: Als Daphne d' overschoone Maegd.
WY danken u ô hooge Goôn!
En eeren met vreugd dees vrolijken dag,
En wenschen uw zegen dien Held tot een loon,
Wiens kracht dat de macht van God Mars niet ontzag
Looft dees Ridder, die door zijn daden,
Al wat ter wapen was moedig bedwong;
Ciert zijn hooft met lauw're bladen,
Mits dien hy d' aldertrotsten besprong;
En door zijn moedigheyd,
Hem heeft ter neêr geleyd,
Die al de wereld was tot een schrik,
Bedwong, en besprong in een oogenblik:
PIMANDER, CLEANTE.
Alzoo dees Held van 't Hof in stilt zijn afscheyd nam,
En zonder zeggen wie hy was, van waerhy quam,
Zijn wy verwondert, en op 't hoogst geneygt te weten.
Wie dat hy wezen mocht die hem dus heeft gequeten;
Noyt heeft men zijns gelijk gezien in eenig Hof,
'k Zeg onuytsprekelijk acht ik dees Held zijn lof;
Den gantschen Adel was met lusten ingenomen,
Om weten, waer van daen dees Ridder is gekomen;
Al 't Hofgezin, Mijn Heer, vergaepten zich aen dees,
Die zooo manhaftig hem tegens Alphons bewees;
Hoe zeer dat de Vorstin hem streelde, ende vleyde,
Dat hy haer zijne naem, en zijn geslachte zeyde,
't Mocht niet geschien; ja wat verzoek men aen hem deed,
Hy antwoorden mijn naem moet blijven noch secreet.
Wijl gy begeerig zijt, Pimander, om te weten,
Wie dezen is geweest, en hoe hy is geheten,
't Vermogen is in my, ik zulks te kennen geef.
Cleante, weet gy't? zeg wie is 't?
Uw Neef, wat wonder dat ik hoore;
Cleante, waer is doch dees, uwe Neef, geboren?
Wat moeder heeft op aerd, een Held van zulke kracht,
Cleante, zeg my doch, gebaert en opgebracht?
Piman,
Wat ampt bedienden hy?
Mijn Heer, dat gy verstaet,
Wy zijn gesproten niet uyt zulk een lagen graed;
Maer van een edel stam is ons geslacht gekomen,
En hebben op het land te leven aengenomen,
Om de gerustigheyd.
Ik bid u laet my weten,
Hoe dezen uwen Neef, Cleante, is geheeten.
Is 't Alcip? die is my wel bekend;
Ik zal hem voort ontslaen van zijn bannissement,
En doen hem alle eer die yemand kan geschieden;
Ik zal 't uyt naem van de Vorstinne doen gebieden,
Als dat men wettelijk zijn vonnis roepe weêr,
En stellen hem ten Hoof in d' alderhoogste eer,
Die yemand daer bekleed; dat is, naest de Vorstinne;
Derhalven laet ons gaen, Cleante, voort na binnen.
Daer ALCIP van de Vorstin ontfangen word met verwondering van alle de
						Hovelingen.
Alcip van straf bevrijt door zijn manhafte daden
Krijgt gunst, en raekt tot eer, by al het Hofgezin;
Met blijdschap, en met vreugd, ontfangt hem in genaden,
Het Opper-hoofd van 't Hof, dat 's Amasis Vorstin.
Alcip raekt tot gebied en d' alderhoogste eeren
Die neffens de Vorstin ten Hove wezen kan;
Dies moet het gantsche Hof getrouwheyd aen hem sweeren,
En, voor de Opperste, Alcippe nemen an.
LIefd drijft mijn hertjen hier in 't groen,
Om Goden offerand te doen,
Om Pallas dankbaerlijk te loven;
Om al het heylig Hemels tal,
Met blije vreugd, en zoet geschal,
Te stieren offer-dank na boven.
Nu mijn Alcip de eere won,
En dwong dat niemant dwingen kon,
O eer! een oorzaek my tot vreze;
Dat hooger Adel, edel bloed,
Sal heerschen in zijn groots gemoed,
En Amaril tot nadeel wezen.
't Is heden 's menschen aerd gemeen,
't Geen met natuur komt over een,
Door grootsheyd naer het groot te hellen;
Met kleynheyd niet te zijn vernoegt,
Wanneer 't gelulk een beter voegt,
En ons de Goôn tot hooger stellen.
Alcippe droeg wel eer zijn min,
Tot een vergeten Herderin,
Als hy met haer de Schaepjes hoede;
Nu vrees ik zal hy hooger zien,
En lichtelijk zijn minne bien,
Aen een geteeld uyt edel bloede.
Sijn heusch gemoed van edel aerd,
Is Koninginnes minne waerd,
De hoogheyd zal op hem aen leggen;
En door de Hoofsche toovery,
Tot staet zucht dwingen hem, dies hy
Sal Amaril zijn liefd ontzeggen.
Indien dit onluk op my vil,
Wat ging u aen, ach! Amaril?
'k Heb op zijn liefd te goed vertrouwen;
Neen Amaril! schuwt quaed vermoên,
Uw lief Alcip zal dat niet doen,
Maer zijn beloften u wel houwen
ALCIP met eenige Hovelingen.
Toen ongerustheyd my in rust niet wilde laten,
Toen de gerustigheyd my tot de onrust dreef,
En zoo vervoerde, dat al 't Hofgezin my haten,
Misgunnende, dat ik, dat ik ten Hove bleef.
Vertrek! hoe wankelbaer zijn al des Werelds dingen?
Hoe holt en zolt men hier? na veel veranderingen,
Heeft my Fortuyn gebracht op 't hoogste na mijn wensch.
Hoe eerloos heeft de smaed my uyt dit Hof doen vlieden;
Hoe bits greep my de Nijd met felle tanden aen;
Nu roept men my weêr in, en steld my in gebieden,
Hoe hoog en laeg, helaes! kan 't met de menschen gaen.
Wie laeg is tracht na 't hoog, en als 't al is bekomen,
Wat is 't, helaes! wat is 't, wanneer men 't wel in ziet?
Bekommernis, en zorg, niet meer als enkel dromen,
De staet-zucht, heerschappy zijn by gerustheyd niet.
Wanneer men op de hoogste trap al is gezeten,
Daer ons de weelde dient, en Hoofsche tonge vleyd;
Wat is 't? eer dat men 't waend zoo word m' 'er of gesmeten;
Is 't niet? ten minsten word het daer op toe geleyd.
'k Ben nu van 't Herders ampt tot Hoofs gebied verheven,
Van beyds by my verzocht, vind ik groot onderscheyd;
My walgt op 't hoogst aen dit onrustig Hoofsche leven,
En min voor 't Hoofs gebied, het lands gerustigheyd.
Hoofsche wellust uw waerdije,
Uw gebied, en heerschappije,
Scepter sweying, goude Kroon;
Maken menschen, door haer waerde,
Soo waerd, dat men haer op aerde,
Vreest, en eerd, als aerdsche Goôn.
Meer vind ik in 't Herders leven,
Als het Hoofsche weet te geven;
Rust voor 't heerschen; 't land voor 't hof;
Schaepjes hoeden voor 't gebieden;
Rust verkiezen, zorge vlieden,
't Hoofsche leven snijd ik of.
'k Scheyd my van de Hoofsche eere,
En verwissel deze kleeren
Weder in een Herders rok;
Ik verwissel Helm, en Wapen,
Aen het weyden van de Schapen,
En den Degen aen de stok.
Ontloken dageraed geçiert met morgen bloozen,
De weerschijn van uw glans speeld op het bloos van roozen;
En zoekt haer Hemels lust in graegte te verzaên,
Met lieffelijke geur van versche rooze blaên;
Provens, uw distel pronkt met keur van rooze knoppen,
Bedropen, en besprengt met kristalijne droppen,
En puyk van Hemels douw, ha Goddelijke Zon!
Die met uw strael begroet de kristalijne bron;
En speelt met uwe glans op weelige landsdouwen,
Zoo lieffelijk, dat ik alleenig door 't aenschouwen,
Noyt meer vernoeging heb gehad in 't jeugdig groen,
Als nu op heden dees çieraden my aen doen;
Ach zoete drifjes! vlietend langs begraesde stranden,
Uyt zandig duyn, verby dees klaver-rijke landen,
Daer ik mijn lammertjes zoo vaek te grazen ley;
Waer Konings Hof zoo zoet als deze klaver-wey?
Waer is 'er een Palleys ten Hoof zoo uytgenomen,
In ęierssels opgepronkt, als dees valley met boomen,
En veel verscheyde kleur van bloem, en kruyd gewas,
Waer uyt Alcip zoo vaek het alderkeurigst las,
En vlocht een kranzelijn om dees mijn blonde hayren,
Als ons de zoete liefd hier t' zamen deed vergaren.
Hoe vaek, Alcip, hoe vaek! hebt gy my hier verzeld,
En nevens mijne zijd in 't groen u neer gesteld;
Hoe menigmael hebt gy by my hier neer gezeten?
Maer nu, nu zorg ik, hebt gy Amaril vergeten;
Alcip, mijn lief! hoe vaek en menigmael hebt gy
Hier in 't omlommert groen, gelegen aen mijn zy;
Hoe menig kus heeft hier uw Amaril ontfangen;
Hoe menig Rooshebt gy gekeurt op dees mijn wangen;
Hoe menigmael hebt gy geoordeelt kaeks gebloos,
Van hooger kleur, en stof als 't purper van de Roos;
Waer zijt gy nu? helaes! zoo ver van my gescheyden,
De vrees de hoop verdrukt, uw weêrkomst te verbeyden;
Nochtans zoo is 'er yets waer op ik my vertrouw,
Dat mijn Alcippe my zal lieven voor zijn vrouw;
Uw zal ik, Zon mijns mins, met zuyver welbehagen,
Dit lichaem onbesmet uytliefd ten offer dragen;
Uw min, mijn lief, alleen uyt min geoffert werd,
Mijn maegdom onbevlekt voor u bewaerd in 't hert;
Ach Hemel! van mijn hert; ach Afgod! van mijn minne;
Ach Voogd-heer? mijns gemoets; ach Sonne! van mijn zinnen;
Wanneer zult gy doch weêr verschijnen eens voor mijn?
Wanneer, Alcippe, zal de lieve uur genaken,
Dat ik in minne-vreugd my zal met u vermaken?
Terwijl gy grage Schaepjes weyd,
Uw Herderin haer neder leyd,
Hier in dit groen omlommert,
Door zoete min bekommert,
De zorgen maken 't hert bevreest,
En strijden met mijn bange geest,
Gedachten doen mijn weten,
Alcip zal uw vergeten.
Ach minne-God! hoe kan dat zijn?
Ik heb een goed vertrouwen,
Dat hy zijn woord zal houwen.
Ik vrees, ik zorg, en 't heeft zijn reên,
Dewijl hy is tot staet getreên,
Sal hem de hoogheyd strekken,
Tot hooger hem te trekken;
Ach! neen, als ik my wel bezin,
De rede beeld my anders in,
En zeyd dat liefde gaet veer boven alle dingen,
En dat noyt liefde wijkt door tijds veranderingen.
Getrouwe liefd gaet boven al,
Dies hy my niet vergeten zal,
Schoon dat hem het geluk tot hoogheyd heeft gedreven,
Sal hy daer van aen my de helleft overgeven.
Hier wil ik mijn gedacht op voên,
Al rustend in dit lieve groen,
En mijn verliefde hert met zijn getrouwheyd peyen,
En met een zoete hoop Alcippe hier verbeyen.
Sy gaet zitten slapen.
Vaer wel baldadig Hof met al uw heerschappijen;
Vaer wel, ha! ziele strik vol bitt're lekkernijen;
Vaer wel bedrogs vriendin; vaer wel luk-loos geluk;
Vaer wel wellustigheyd gekocht met smert en druk.
Wie heeft ten Hove oyt zoo grooten eer genoten,
Dat naderhand hy niet ten Hove wierd verstoten?
Onnozelen verdrukt, pluym-strijkers gunst getoond;
Goed-aerdigen veracht, quaed-aerdigen verschoond.
O Hoofsche linkerny! wat brengt gy niet te voren?
Men doet 'er wat men wil, en weynig na 't behoren;
Den snappert is 'er wijs, den Rabbelaer gezatig,
Den swijger, door gebrek van oordeel, noemt m' 'er statig;
Staet-zucht, ik leg u af, met al de Hoofsche pracht,
Ik wissel u al t' zaem aen slechte Herders dracht,
Ik laet u daer gy waert, en ban u uyt mijn zinnen,
Voor Hoofsche wellust kies ik Amarillis minne;
Vaer wel dan Hoofsche eer met al uw heerschappy,
Ik laet u haer die 't lust, en kies de rust voor my;
Ik ga, om Amaril mijn liefde aen te bieden,
Ach minne God! laet my doch zoo veel gunst geschieden,
Dat mijn ontsteken ziel, met het verliefde hert,
Van Amaril uyt liefd, op Trouw ontfangen werd.
Al voedend mijn gedacht ben ik tot hier gekomen,
O heugelijke plaets! geçiert met groene bomen;
O kristalijne beek! en zuyvre water-vliet,
Van wien ik meerder vreugd en zoetigheyd geniet,
Als van de Hoofsche staet; ô vrolijke landsdouwen!
Wat is 't mijn hert een vreugd uw groente weêr t' aenschouwen;
Landsdouwe, ha! landsdouw, in wiens vermaeklijk groen,
Ik met mijn Amaril de Schaepjes pleeg te hoên.
Ach! zien ik recht, zoo leyd mijn Engel daer te slapen,
Zy is 't, mits dien ik gints zie grazen hare Schapen;
Ach! lieve lommer, die met uwe telgjes dekt
Mijn zoete Amaril, wie uwe groente strekt,
Meer als een Ledekant, met goud çieraed behangen;
Wat weyd 'er menig blad van roosjes op uw wangen.
Hoe zoet en hoe gerust, hoe onbekommert leyd
Mijn Amaril en slaept, daer 't labbre windje spreyd
Beblade telgjes over haer gebloosde kaken,
Geen Hoofsche wellust heeft in 't minst by dit vermaken;
Ach! Amaril mijn lief, mijn hertje dat ik dorst,
Ik drukten eens mijn hand op uw snee-witte borst;
En vreesd ik niet, dat ik uw ruste zoud vervelen,
Ik most een kusjen van uw lieve lipjes stelen;
Indien ik niet ontzag uw slaep te steuren, 'k zouw
Drie kusjes Amaril, u leveren op Trouw.
Ach min! hoe meugt gy my noch langer dus bedroeven!
Wie is 't? van wien uw hoop getrouwe liefd vertrouwd?
Als de Trouw hem heeft vereent met my;
Wanneer of ik hem eens weêr zal aenschouwen mogen?
Wat doen ik zoete droom? hoe hebt gy my bedrogen?
In welke wellust was mijn geesjen opgetogen,
My docht de zoete min haer vlam in my ontstak,
En dat ik mondeling met mijn Alcippe sprak,
Het was gelijk oft ik hem zag in eygen wezen,
Geliefkoost en gestreeld van hem, gelijk voor dezen;
O droom! ô zoete droom! uw valscheyd valt my swaer.
Uw droom is geen bedrog, mijn Amaril! s' is waer.
Alcippe, lief! gy hier? zijt wellekoom mijn waerde.
Alcip heeft Amaril noyt zoo veel eer verlient,
Als my haer heusheyd tot vergelding steld te voren,
O Edel Herderin! de heusheyd aengeboren;
Mijn Engel laet ons gaen door dit begraesde dal,
En onder-weeg ik u, mijn Lief, verhalen zal,
Wat dat my op het Hof niet al is weder-varen,
Veel wonder zal ik u mijn Amaril verklaren,
En u getuygen doen, dat noyt het Hoofsche zoet
Zoo veel vernoeging heeft, als 't Herders leven doet.
Edijnghe
Spelen va zine by den XIX gecōfirmeirde Cameren van Rhetorijcken, binnen
					der Stede van Ghendt cōparerende, vertooght [...] op de questye, Welck de
					mesche steruen meesten troost es[...] 12 junij 1539 [...] . Ghendt : Joost
					Lambrecht, 1539.
Evangelisch leeraer
Vernuftheyt
Edijnghe.
Prologhe.In dit spel zijn vijf personagen: Mensche, Vernuftheyt,
                        Schriftuere, Wet, Evangelisch leeraer.
De heere die zijn waercken waerct naer dwenschen,
Hem danckic van zijnder beneficye,
Dat ic niet en ben als veil ander menschen,
Gheen roover, bedriegher vul malicye,
Gheen overspeilder, verdient punicye.
Ic vaste den Saboth, ken storte gheen bloet,
Ic gheif thiende in rechter iusticye
God en den Keyser van alle mijn goet.
Smenschen vernuftheyt.
U goede waercken zijn van rueke zoo zoet,
Dat u God es zijn hemelrijcke schuldigh.
Wie esser die zoo godlic leift als ghy doet?
Dus blijft vast in u gheloove verduldigh.
Vader, moeder ben ic altijts ghehuldigh;
Ic doe alle menschen dueght die my doen dueght;
Aelmoessen voor mijn duere menighvuldigh
Gheif ic; dies duer mijn waerc my therte verhueght.
Vernuftheyt.
Gherust in coussen en schoen ghy staerven mueght
Duer u verdiente, zonder Gods ghenade.
Ic noode die my nooden, dats my een vruecht;
Ic hoor misse, vesperen, vrouch en spade;
Ic volghe goet ronts mijn ouderen pade;
Veil schriften te lezen stellic by zye,
Tdijnct my ketterye, ic en wil niet dolen.
Dat waer u een groote zotternye!
Laetze doch lezen dieze zijn bevolen.
Wat willen die noyt en ghijnghen ter scholen
Schriften polen; God zeyt op een passage:
Hy houdet voor swaerels wyze verholen.
Ic verdien aflaet, ic ga pilgrymage;
Ic leene tvolc gaut, zelver om goe gage;
In veil broerschapen staet mynen naem gheschreven.
Daer om zydy van der waerelt verheven;
In huzen, in straten, elc biedt u eere.
Naer de costume vander kaercken ghegheven,
Gae ic te biechten en ooc tonzen heere;
En op heligh daghen ic nemmermeere
En coopmanschape, contzie my der zonden.
Rechtvaerdigh zydy duer u waerc bevonden.
Ghy houdt Gods ghebod, ghy zijt zijn kint clare.
Ooc coopic goet gaut en zelver; ic gare,
Teghen mijn oude daghen om te maken groot
Mijn kinders, dat zy zouden gheraken bloot
An goe huwelicken en hooghen state.
Ghy zijt een fynaert, naerstigh vrouch en late;
Noch rijck zuldy werden, crijghdy spacye.
Ic dancke den heere die my gheift gracye
Zijn heligh ghebod en wet te vulbrijnghen.
Ic ben gherust, my en qwellen gheen dijnghen.
Als wel ghetroost ga ic op en neder.
Die my lief hebben, beminnic wedere.
Die my daeren, en can ic verdraghen niet.
Ic zouder liever tlichaem om waghen, ziet,
Bylo, alst gaet mijn eere te naer nare.
Zoudy niet, elc zou zegghen datt waer ware
En al waert zoo, ghy behooret te doene.
God gheifs dat ic altijt, avondt en noene,
Nu in goede waercken magh voorts herderen.
Best ic mynen tijt, naer swaerels zayzoene,
Inden eyghen lusthof ga voorts fineren,
Als op my zelven staende vruecht uzeren,
Mynen troost vast op mijn verdiente legghen,
Dat my God niet en magh zijn rijck ontzegghen.
Duer bosschen, hegghen, volghic mijn meestere,
Niet vreezende wat magh messchien ons tweestere.
Schriftuere.
Ic ben gheschepen inden helyghen gheest
Van tbeghinsel alder waerelt te voorne;
Ic ben wt den mont die daer es alder meest
Voor alle vleesch de eerste gheboorne;
Ic werde gheschoncken den wtvercoorne;
Mijn fonteyne es ‘thooghe Gods woort’ ghenaemt.
Wie zijn ooren opent om my te hoorene
Zal inder eeuwigheyt niet wezen beschaemt;
Alle die my beghaeren, by my verzaemt
En werdt vervult van mijn generacyen;
Die in my waerct, werdt van zonden ongheblaemt;
Die my nutten in reynder contemplacyen
Zullen hongheren, tzy van wat nacyen,
Weder dorstyghen, die my eens zult drijncken.