floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
'k Zal zwijgen,
En gaan, maar wat gy doet, denk dat een minnesmert,
Een eeuwige indruk slaat in't vrouwelijke hert.
Keizer, Vituria, Julia, Marcellus.
GEtrouwe noodvrind, 'k zal uw diensten wel beloonen.
Kom herwaards Julia, en om 't begin te toonen,
Zy zal voor u zijn; ga, geley haar in haar zaal.
Het lust my nu niet; maar ik zal een andermaal,
U al uw wreev'ligheid, en achterraad betaalen.
ô Gooden! stel toch uw vervolging eenmaal paalen.
Heer Vader, ben ik ooit uw liefde waard geweest?
Bevry my van een Mensch, die 'k altijd heb gevreesd,
Herhaal uw woord! gy kunt, heb ik uw haat ontsteeken,
My op een and're wijs bestraffen; mag ik spreeken,
Tot mijn verschooning, denk, dat ik niets heb gedaan,
Als na 't behoud van mijn geliefde Broêr gestaan.
Vermoorde Fabius! zaagt gy ons dus in lyen,
Of had uw geest uw kragt, hoe zoud gy voor ons stryen?
Keizer, Tegen Marcellus.
Ziet dat gy haar allengs verwind. ga met haar weg;
Ga, maar verzuym niet na te komen 't geene ik zeg;
Laat u Marcellus, tot mijn weederkomst verzellen.
Marcellus: Weggaande.
Uw oude Minnaar, schoon verstooten, komt u quellen.
Ik haate u eer gy waart met Broeders bloed bespat;
'k Zal u nu vloeken, eer uw liefde my beklad.
Jul. Marcel. binnen.
Keizer, Vituria.
MYn mond behoeft de vlam van 't hert niet te openbaaren,
Deeze oogen kunnen u 't geweld daar van verklaaren.
Gun dan uw weder min een Keizer, die u smeekt!
Een Vader, die de Wet van eerlijk minnen breekt?
Vergeet een Keizer zich in vuile minneklagten?
Kan uw balsturigheid dan al mijn gunst verachten?
Gy denken, dat my uwe ontaarde minnelust,
En 't moorden van uw Zoon, niet walgt, niet diep ontrust?
Laat af zijne Egaas ziel met dat vergif te streelen,
Uw lust is my een last, uw vleyen is verveelen.
De Krijgsgodin heeft u een ander werk beschikt,
Uwe onverwonne vuyst, die voor geen Vyand schrikt,
Moet 't opgehitste volk in Duitsland gaan bestraffen,
Dat zal uw Heldehoofd de krijgslauwrier beschaffen,
U eeuwig leeven doen in 't marm're stacybeeld.
Dat 's tijds genoech als ik uw schoonheid heb gestreeld
De Burgery, die u den staf heeft opgedraagen,
Het Raadhuys, en de Kerk zal zulk een stuk beklaagen,
Wanneer mijn bloedverwant zich van mijn lyen wreekt.
Het aanzien van het vocht, dat uyt mijne oogen leekt,
Blusse uwe minnegloed!
Ik werd als opgetoogen.
Ach! zie my aan met...
Keiser.
Neen, 'k zie reeds te veel uwe oogen.
En vond ik iemand meêr gelijk Vituria,
'k Ontsloeg u, maar nu moet ik zelf aan de ongenaâ
Van mijne drift, in spijt van bloed, betaamen, reeden,
Als een geboeide slaaf, gehoorzaamheid besteeden.
Verwin u zelf, ontslaa en u, en my, van schand.
Ik ben verwonnen, en gewillig in dien band.
Al wat men schoon noemt, is in u alleen geschaapen.
Wat streng gezicht zou zich niet aan uw leest vergaapen?
Ontslaa my tot ik eerst mijn dooden held beween,
Hy was uw Zoon!
Ontslaan? 't Is ver van daar, ô neen!
Gy, wederstreeft my, 'kwil my zelf niet wederstreeven;
Maar aan mijn liefde nu den lossen teugel geeven.
Ik zal... maar wat is dit?
Marcellus, Julia, Keizer, Vituria.
DAt ik dus haastig keer,
Mijn Keizer, is om u te raan tot tegenweêr.
Een hinderlaag, al stil ter muuren ingedrongen,
Heeft reeds de buitepoort van uw Paleis besprongen,
Die van uw Lijfwacht noch met moed verdeedigt werd.
Met welk een onrust slaat gy mijn vernoegde hert!
Wat Vyand is'er, die my hier in 't Hof zou deeren?
Prins Fabius is dood.
Denk nu om haar te weeren,
Zie dan wie dat zy zijn, mijn Vorst, verzuim u niet,
Het geld uw hals, en Rijk.
Vituria: Tegen Julia.
Ach! Zuster, wat verdriet,
Wat droefheid, wat gevaar, zal ons noch overkomen.
Achtste toonlel.
Faustina, Keizer, Vituria, Julia, Marcellus.
VEins noch voor my vry voort, uw Hof werd ingenomen,
Verliefde, zie nu om en red ons uit de nood,
Ontvliê het woeden van Balbinus, en de dood.
Stut nu Attilius, die, om zijn lief verleegen,
Het heir aan 't muiten, en aan 't moorden heeft gekreegen.
Geweldenaar, die 't Rijk, u zelve, en my vermoord,
'k Heb uwe dolle min gemerkt, gezien, gehoord.
Hoe bad ik u eerlang mijn Huw'lijkseer te spaaren,
Hoe toonde ik u van ver de opkomende gevaaren;
Maar eynd'lijk was het haaren slechts verdichte min.
Nu groote Keizer, nu verdelg uw vyandin.
Neen, stoot my weêr te rug. ga, kus Balbinus handen;
Eysch voor uw rijk die Schoone, om wien uw lusten branden,
En zie u van zijn kling doorrijgen, daar hy my,
Of uyt genade dood, of slaat in slaverny.
Swijg stil. ik ben te kloek, om reeds te kunnen vreezen,
'k Zal haast dat woelen, en mijn Hof weêr meester weezen.
Mijn lijfst affieren, houd u hier voor dit vertrek,
Maar laat'er niemand in voor ik my weêr ontdek.
De Keizerin kan hier mijn wederkomst verwachten.
Neen, 'k wil ook de uytslag zien van 't geen gy zult betrachten.
Indien gy sneuvelt, zal ik noch ten minste zien,
Dat deeze ook over u, en my niet zal gebiên.
Zy zal haar wederwraak en wensch geenzins beleeven.
En ik, weet nu mijn liefde, uw dolheid wederstreven.
Ik zie uw staatzucht en verwoede minnenijd:
Maar zal haar spaaren voor mijn wellust, u ten spijt.
Ik alles waagen, om uw dwaaze min te stooren.
'k Vrees nergens voor, wy zijn toch zeekerlijk verlooren.
Marcellus. tegen Julia.
Princes, zoo u mijn min...
'k Zal zien hoe alles staat.
Marcellus volg.
Faustina tegen Vituria.
Wee u! mislukt slechts dit verraad.
Gy zult, eer u de min des Keizers kan bevryen,
Een smaadelijke dood, door deeze handen, lyen.
Keizer, Faust. Marcell. binnen.
Vituria, Julia.
WAs 't niet genoech, ô goôn! na 't missen van mijn held,
Te hebben uytgestaan 't ontuchtige geweld
Der Steedevoogd? of moest mijn droeve ziel ook lyen,
Dat's Keizers minnedrift haar kuysheid quam bestryen?
Ach! is'er iets? waar door ik 't overspeelig vuur
Ontkomen mag; zoo laat het in dit anstige uur,
Tot mijn behoudenis, door uwe gunst, verschijnen!
Ach! Zuster, 'k zie de hoop van redding heel verdwij.
Het ga met ons zoo 't kan, 't kan niet als qualijk gaan,
Ik aan Marcellus en zijn liefde niet ontstaan,
Indien mijn Vader komt deeze aanslag af te keeren;
Zoo hy verwonnen werd, kan hy zijn dood niet weeren.
Het krijgsvolk, dat te zeer op hem verbittert is,
Haakt na zijne ondergang; dan zal de ontsteltenis,
Van die my 't leeven gaf, te zien uyt 't leeven rukken,
Denk Zuster! wie ik ben, de ziel inwendig drukken.
Noch grooter is 't gevaar waar in ik my bevind,
't Zy Vader in de storm verwonnen werd, of wint;
Ik mis mijn Fabius; om 't minste quaat te kiezen,
Mijn eer te houwen, wil ik Vader wel verliezen,
Want keert hy weêr, zoo keert met hem zijn vuyle brand,
Dan dreygd, met euvlen moede en opgeheve hand,
Faustinaas minnenijd mijn leeven af te korten!
Ach! Hemel, lust het u op my dan neêr te storten
Al wat voor ongeluk by menschen werd erkend?
Maak van mijn lyen, en mijn leven t'zaame een end!
hiet werd waapenklank van binnen gemaakt.
Die naare waapenklank, die droeve krijgsgeruchten,
Beletten mijne mond het weedom uyt te zuchten,
Dat mijne onstelde ziel zoo diep getroffen heeft.
Denk zuster, dat Jupijn, die albestierder leefd.
Dat zijn rechtvaardigheid...
Ach! ach! ik stop mijne ooren,
Ik kan dat klinken van de schilden niet meêr hooren.
Het nadert ons vertrek, ontfang mijn laatste kus,
Vaar nu voor eeuwig wel.
Ach! Gooden, laat ons dus.
Te zamen sneuvelen! mijn hert, tot u genegen,
Is meêr voor uw behoud, als mijn bederf verlegen.
Ach! was'er iemand zoo genadig, dat zijn hand
Ons doodende, verloste uyt alle druk en schand,
Wat zou hy dankbaarheid...
Balbinus, zwijgende Leegerhoofden, Vituria, Julia.
Balbinus,
HIer zijn zy.
Mevrouwen,
Zoo gy uw eer, gelijk uw leeven, hebt behouwen,
Is alles wel gelukt; de geyle dwingeland,
In zijn baldadig hof, door onze magt, vermant,
't Gedrukte rijk verlost. gaat heen, getrouwe vrinden,
Ziet toch Attilius, mijn waarde zoon, te vinden,
Zegt dat hy daatelijk hier in de zaal verschijn.
Princes, hy lyd om u een doodelijke pijn.
Eenige der Leegerhoofden binnen.
Zoo leefd hy?
En ik moet mijn Prins voor eeuwig derven?
Geredde Vaderland, nu wensch ik ook te sterven,
'k Zie u van 't juk bevrijd, dat u staâg onder hield,
En wijl 's rijkserfgenaam is in mijn Heer ontzielt;
Zoo wil ik, als ik heb zijn lijk omhelsd, met traanen
Het wasschen, en de dood tot mijn verlossing maanen:
Maar gy, mijn Zuster, wien een lot is toegevoegd,
Dat nevens Rome, en my, met recht uw ziel vernoegd,
Leef, leef gelukkig, wacht met vreugde, en eere uw Minnaar.
Maak hem van u, hy maakt van Rome zich verwinnaar,
Ik ga mijn held noch eens beweenen voor mijn dood.
Of uw beleefde hand mijn treurige oogen sloot,
Dat ik voor 't laatste u verg, zoo bid ik wilt mijn leeden,
Met die van Fabius, gelijk aan 't vuur besteeden.
Laat mijn gedachtenis...
Wat hoor ik voor gerucht?
Het is Attilius, ay! wees niet meêr beducht.
Fabius, Attilius, zwijgende Eedellieden, en Zoldaaten, Vituria, Julia,
						Balbinus.
ACh! Hemel! wat is dit?
Wie zie ik? goede gooden!
Uw Prins, door's Hemels gunst, een moorders hand ontvlooden.
Mijn waarde bedgenoot, dat gy in 't leeven zijt,
Verheugd mijn angstig hert; maar hoe, gy zwijgt, de tijd
Van vreezen is voorby. kunt gy my zien, en zwijgen?
Vituria, wat doet uw bange boezem hijgen?
Wat sluyt uw lieve mond? wat doet u weenen?
Zie wie hier voor u staat; en wat u deeze dag
Al blijdschap is bereid.
Ach! ben ik niet bedroogen?
Verschijnt mijn Fabius hier levend voor mijne oogen?
Die leefd, en liefd u noch.
Ach! Hemel!
Haar gemoed,
Waar in deeze uytslag een beroerlijke omkeer doet,
Van herstocht en belang, verbied de tong te spreeken,
't Welk met haar traanen vol geweld tracht uyt te breeken.
Mijn waarde ziel! mijn Prins! wat Godheid is zoo goet,
Dat hy my leevende u, met vreugde omhelzen doet?
Gy leefd, ik zie u? ach! wat kan ik meêr begeeren.
Attilius. Tegen Julia.
Ik wil mijn diensten aan de Veldheer niet waardeeren.
Niets was'er daar mijn hert na doelde, als uwe min.
Die, werwaards ik my keerde, uw Beeld liet in mijn zin.
Gy noemt uw daaden niet, of doet haar loflijk achten.
Beroemde Prins, wien wy op deeze Troon verwachten,
Ons raakte, aan hert en eer, al 't ongelijk, dat gy
Geleeden had, door haat, en 's Keizers razerny,
Die na uw leeven stond, om veiliger zijn zinnen,
Te streelen, en Mevrouw uwe Echtgenoot te minnen,
Die eerst de minnetocht des Stadvoogds was ontgaan.
Zoo heeft mijn Vader na uw liefde dan gestaan!
Wy beezig, voor Mevrouw, een schuilplaats uit te vinden,
Zien ons bespringen door Marcellus, en zijn vrinden,
Ontkomen haar geweld; weêr by ons Volk geraakt,
Dat, om uw nederlaag, zich als onzinnig maakt,
En vaardig was met ons een storm op 't Hof te waagen,
Om 't Vaderland, Mevrouw, haar zelve, en ons de plaagen,
Van 's Keizers wreev'ligheid te ontrukken, hebben wy
Deeze aanslag onderstaan, de Roomsche heerschappy
Bemagtigt; maar, de Prins, denk niet dat in mijn zinnen
Een zucht was, om de Kroon voor deeze kruin te winnen,
Dat stelde ik aan de goôn! en nu gy leefd, zoo laat
My de eerste zijn, die u, in Keizerlijke staat,
Begroeten mag, ik wensch dat u de Gooden spaaren,
En in geruste stand, uw bloejend Rijk bewaaren!
Uw onderdaan bied u, by deeze wensch, zijn hert,
En onvermoeide dienst.
Nu ik verheven werd,
En buiten mijn beleid, voor my dit Rijk zie winnen;
Zal ik mijn dankbaarheid eerst aan Jupijn beginnen;
Maar dan aan u, wien ik mijn zeege schuldig ben.
Rijst, Vrinden, wier verdienste en vroomheid ik nu ken.
Maar wreede Vader, die zoo eerloos, zoo verwaaten
Mijn Echtgenoot beminde, en my bedekt kont haaten,
Hoe straft u deeze drift! en gy verwoede Vrouw,
Faustina, zult nu zien het vallen van 't gebouw,
Dat gy op my bederf, eerst hoopte vast te zetten.
Maar weet gy waar zy is? zoo gaat aanstonds beletten,
Dat zy ons niet ontvlucht, 'k zal my ook wreeken van
Mijn Heer, en Broeder dat ik dan
Als Keizer u ontmoet. Ik sturf reeds in uw sterven,
En leef, nu ik u zie Quirinus Kroon verwerven.
Hoe kon uw dood, mijn lief, aan 't moordgespan ontstaan?
Zoo haast Marcellus, die my kort liet voor hem gaan,
Een deel der Lijfstaffiers ontmoete, deed hy 't teeken,
En heeft van acht'ren my een dagge in 't lijf gesteeken,
Ik ziende my vermant van haar geweld, vield neêr,
Als dood, toen zach ik eerst het trouwe tegenweer,
Dat gy, geachte Vrind, besteede voor mijn leeven.
Na dat gy weg waart, quam Marcellus, aangedreeven
Van onverzaad'bre wraak, en stiet my met de voet;
Maar, achtende my dood, en zijne lust geboet,
Ging heene, ik gaf my voort ter been, en na beneeden;
En eind'lijk in den Hof, daar na wat om te treeden,
Een Werkman, op mijn beê, my leidende onder 't dak,
De wonde stelpte, en stil getrouwelijk verstak:
Als my een groot gerucht, ter ooren ingedrongen,
Deed vreezen, dat ik wierd van 't vloekgespan besprongen;
Dan ziende van mijn volk, gaf ik my rustig bloot:
Zy schrikten op mijn koomst, my achtende voor dood;
Maar toen ik haar 't geval, van mijn verlossing, melde,
Wierd ik gebragt daar gy de Hofpoort nedervelde.
Uw Vader was van 't Volk verslagen eer 't u zag,
Faustina vluchte, toen Marcellus by hem lag.
Twalefde tooneel.
Calisthenes, AEmilius, zwijgende Leegerhoofden, Hofstoet, Fabius,
						Vituria, Julia, Balbinus, Attilius.
IK kom, beroemde Prins, om u dit Kind te geeven.
Met een te melden, hoe Faustina raakte om 't leeven,
Die uwen ondergang, zoo fel heeft nagejaagt.
Zy riep, na dat zy lang gevloekt had, en geklaagt,
'k Zal met mijn leeven, al mijn ongemak verkorten:
Waar op een drommel volks, als raazende, in komt storten,
Een uit den hoop, grijpt voort dit doodsverbaasde Kind,
En slaande zijn gekerm, haar woorden in de wind,
Sloeg hy 't op 't hooft. het zwijmt. Faustina, nu versteeken
Van alle hoop, en heil, kon weenen, staan, noch spreeken,
Dan zijnde een weinig, na dien droeven slag, bedaard,
Grijpt zy al beevende, een gevalle kling van de aard,
Sluit de oogen, zucht, en knarst vervaarlijk op haar tanden,
En smoort haar leeven, door een steek, met eigen handen.
Nu offer ik dit Kind aan uw genade, en deugd.
Erbarm u, over zijn behaagchelijke jeugd,
En inborst, die geen smet van 's Moeders quaade zeeden,
En dolle driften, in mijn hoede, heeft geleeden.
AEmilius, val neêr, omhels des Vorsten voet.
Verbaast en angstig weet hy naauwlijks wat hy doet.
Elendig kind! ik zelf ben met uw staat bewoogen,
'k Voel my vermannen van een hert'lijk mededoogen.
'k Zal u niet straffen om de boosheid van uw Moêr:
Een Vader teelde ons beide, ik ken u voor mijn Broêr.
Reis op, Calisthenes, ik heb u trouw bevonden.
Draag vorder zorg voor hem.
Mijn tong, door schrik gebonden,
Kan na behooren u niet danken voor het goed,
Dat uwe gunst my schenkt; des dankt u mijn gemoed.
Mijn leeven zal ik nooit vergeeten, dat my 't leeven,
Gelijk een vrije gift, is van uw hand gegeeven.
Gy zult my uwe wil eerbiedig volgen zien.
Sta op dan, dat's het eerst, dat ik u wil gebiên.
Waar schuilt Valerius?
De Vorst, van min bezeeten,
Heeft hem, om zijne min, in hechtenis gesmeeten.
Faustina is dan dood?
't Bericht dat ik u gaf,
Is, by mijn leeven, waar!
Gy dan, die my den Staf
In handen stelt, zult nu, getrouwste mijner Vrinden,
Door my gelegenheid tot uwe liefde vinden.
Zoo Julia mijn wil, en welbehaagen doet.
Door tijd, verdienste en trouw, de liefde groeijen moet.
En ik, nu waard de naam van 's Keizers Vrind te draagen,
Wensch dat eerlang mijn liefde uw schoonheid mag behaagen.
Ik dank u Gooden! u mijn Keizer, en 't geluk,
Dat ons verlost heeft van Carinus, en zijn Juk.
De Keizer neem wat rust, wy zullen voor hem waaken,
Den Raad zijn leeven, en van alles, kundig maaken.
Jupijn geeft u dit Rijk, my u weerom, ô vreugd!
Zijne almagt red in 't eind verongelijkte deugd.
De schilder door liefde
Nil Volentibus Arduum: De schilder door liefde. Amsterdam: drs. G.C. van
                        Uitert, 1682.
STYNTJE
JASJE
EDUARD
MADONNA LAURA
1. KNECHTS
2. KNECHTS
PÉDRO
LÉONOOR
SCHILDERS JONGEN
FRANSYNTJE
PRÉSIDÉNT
SNYER
VIOLIST
Verscheyde Dóchters en Zoonen van MADONNA LAURA
DE SCHILDER DOOR LIEFDE,
Te AMSTERDAM, By ALBERT MAGNUS, op de Nieuwen Dyk, in den Atlas, by den
                    Dam. 1682.
Den Edelen Achtbaaren Heere, DEN HEERE EN MR. JERONIMUS DE HAAZE DE GEORGIO,
                    SCHÉPEN DER STAD AMSTERDAM.
De Heer én Mr. Andries Péls zaalr. heeft my kort voor zyn dood ter hand ge- [fol.
                    *2v] stélt, én in eigendom overgegeeven, dit Blyspél, genaamt DE SCHILDER DOOR
                    LIEFDE, uit de Italiaansche in de Fransche, én uit de Fransche in de
                    Néderduitsche taale gebragt; dóch het laatste door den Heer Péls; maar zo
                    verhanselt, én verschikt naar de hédendaagsche tooneelwétten, dat het niet
                    alleen niet vermindert, maar in tégendeel mérkelyk verbétert is; én alzo ik
                    meene dat men de waereld daer van niet behoorde te versteeken, héb ik niet
                    nutters gevonden, als het zélve onder Uw’ Ed. Achtbaarheits beschérming in ’t
                    licht te geeven; mét die hoop, dat het Uw’ Ed. Achtbaarheid niet zal mishaagen,
                    te meer om dat den maaker een man is geweest, wiens geest genoeg heeft doen
                    blyken hoe vérre hy in die konst was gevórdert; daar het my niet voegen zou veel
                    van te zéggen, terwyl het maar water in zé zou gedraagen zyn. Dit alleen is het
                    boek eers genoeg, dat het naar [fol. *3r] de dood van den maaker mag onder het
                    opzigt zyn van een Heer, wiens doorzichtig oordeel de deugd der dingen kan
                    waardeeren: én my zal nóch grooter eer geschieden, zo ik van Uw’ Ed. Achtb.
                    mooge geként worden te zyn
Ed. Achtbaare Heer,
Uw’ Ed. Achtbaarheids
Alder ootmoedigste én onderdanigste Dienaar
PIETER LANKEUR.
Het KONSTGENOOTSCHAP heeft het Récht van de bovenstaande PRIVILEGIE aangaande De
                    SCHILDER DOOR LIEFDE, vergund aan ALBERT MAGNUS, Boekverkooper tót
                    Amsterdam.
1. KNÉCHTS
2. KNÉCHTS.
JASJE, Vergezélschapt mét een hoop Muzikanten,
én een spat op zy.
BLyf daar, niet nader, ’k zal jou daatelyk wél roepen
Wanneer het tyd is. Waar vind ik het réchte huis?
Hier is het; neen ik héb abuis:
Wat droes ’t scheelt nóch wél drie vier stoepen.
Foey, ’t is zo donker als een hél. Was ik Poëet
’k Zou zéggen, dat Diaan haar oogen
Had met een lamfer overtoogen,
Of dat de hémel in de rouw ging om zyn peet.
’k Zie niet een star zyn kóp ten vénsteren uitsteeken,
Een ménsch zou hier wél hals én beenen breeken.
Wat zyn wy Minnaars ook eléndig! ik zég wy,
Wy arme Minnaars; wyl dat and’re dichte by
Een vuurtje mét een pypje zitten
En in de kroeg een nachtje over kitten,
Of ronken dat de kamer dreunt;
Zo loopt myn heer, én ik langs straat in wind, én régen,
Om ’t allereelste lief, dan vrolyk, dan verlégen,
Die zich om ons misschien niet ééns bekreunt,
Of mét ons rénnen én rinkinken boert, én deunt.
Myn heer, én ik zyn ondertusschen
Twee gékken, die mét goede hoop,
Als hém óf my het hoofd raakt op de loop,
Malkanders minne pynen sussen,
En dus in plaats van troost malkander lydig brussen.
Nou ’k weet wél, zo het langer duurt,
Wie van ons beije dénkt zyn gat daar uit te draayen.
Ja, ja, hier is het huis; ja, ja, ik mag eens kraayen;
Dit is de leus die ik my Styntje geeven moet;
Waar blyftze? Ik krâay noch ééns, ho ho, ik hoor ze al; goed,
Wy haanen moeten onze hénnen,
By tyds naar ons gekraay gewénnen.
Wél neen ik Styntje maat;
Och! was ik daar, ’k sta hier gelykje ziet op straat.
Ay nou geen malle praat,
De tyd is kóstelyk. Hoe staan jou Jonkers zaaken?
De zaaken staan heel wél. Hy heeft na dat portrét
Dat gy me eergist’ren gaaft, zo nét
Een Konterfeitzel groot als ’t leeven laaten maaken,
Dat tusschen de gelykenis
Van beide gansch geen onderscheid en is.
Wél waar toe dat tóch;
O! ’t zal wond’re kuuren wérken;
Pas jy maar om de kaats te mérken
Wanneer je een schilder komen ziet.
Ik dénk je meent die schilder niet
Daar ons Batist van zey, én die zo word gepreezen.
Ja, ja, die zélve zal het weezen
Of wél een ander, hoor Batist
Is om gezét door géld én list,
Om jonker Eduard by Léonoor te krygen.
Kyk hier een rys, had jy jouw bék
Gehouwen. ’k zou ’t wél zwygen gék...
IASJE.
Maar hoor aan jonker Eduard
Leid juffrouw Léonoor gewéldig zwaar op ’t hart.
Maar hy is bang óf zo de zaaken léggen
Gelyk gy my vertélt hébt, anders zou
Hy haar nooit neemen tót zyn vrouw,
En óf hy haar verliet na ’t schaaken,
Daar zouw hy weinig wérk van maaken.
Daarom kind wouw hy wél, eer hy zich dieper stak
In ’t wérk dat hy eerst mét Madonna Laura sprak,
Om uit haar mond van juffrouw Léonoore
Gelégenheid wat meer byzonderheên te hooren.
Hy zal hier daatlijk zyn; het schort
Hem aan een muzikant, zie die komt hy te kort,
Indien de aubade zou gelukken,
Om dat hy heeft veel Italiaansche stukken
Van de Opera te Weenen én Parys;
Maar ô de Gék die is zo wys;
Men moet hem vleijen, bidden, smeeken,
Eer dat hy érgens gaan wil, ja
Somtyds eer hy een ménsch wil spreeken.
Géld toe? men hoort de man niet praaten
Als van Louizen en Dukaaten,
En hy krygt alles wat hy wil.
Neen, Styntje lief, neen hy Apriltze
Het heel jaar door, hy scheertze én viltze.
Nou ik héb over hém niet veel te klaagen; want
Hy zal ’t zo mét de aubade stéllen,
Dat als men van myn Jonkers brand
Gezongen heeft, én hoe de min hem weet te kwéllen,
Daar op zal vólgen, hoe om jou myn ingewand
Gelyk een padde raakt aan ’t zwéllen:
Wat dunktje Styntje?
Wél bedócht,
Ik wéd jy hébt hem omgekócht;
Waarméê? mét zonder gélt? neen zéker ’t is alleenlyk Faveur.
Maar Donna Laura kan die hier
Niet op ’t Balkon een reisje komen?
Men Jonker die bedoet hem schier
Van wanhoop, mét gestaag te mymeren én droomen
Op Léonoor, zo lang hy anders geen bescheid,
Als ’t uw’ én ’t myn heeft, hy begeert meer zékerheid.
Wél als ’t zo nodig is, ja trouwen
Ik zal wél wat verzinnen, Jas,
En haar doen opstaan, ’k zal me houwen
Of ik heel ziek óf kwalyk was.
Zeer wél, konje ook een middel vinden,
Dat hy eens spreeken kon mét Juffrouw Léonoor?
Sr. Pedro mét zyn réchter oor
Ligt naast haar bédde, mét een wagenschót gescheiden
Van ’t zyne, én anders niet als dat is tusschen beiden.
O ’t zou voor Jonker Eduard
Zo troostlyk zyn mogt hy haar eerst eens spreeken,
En zéggen hoe ’t hem ligt op ’t hart.
Aan Léonoor niet min mogt zy hem hooren smeeken
En klaagen van zyn minnesmart.
Daarom was immers voorgenomen
Eer hy haar maakte tót zyn vrouw,
Als dat hy eerst tót haarent komen
En in een and’re schyn eens mét haar spreeken zou.
Dat kan onmoogelyk niet zyn,
Hier hélpen zuchten noch gebéden;
Maar Jasje hoor, jy bént een snaak,
En ik niet op myn bék gevallen,
Al vult men hem de kap, was dat zo groot een zaak?
Wél neen, dat brust me niet mét allen,
Maar zo hy ’t mérkte! Styntje, jy,
Hoe ’t afliep, raakte lichtlyk vry,
En ik te lydig in de ly.
Neen geen vreezen,
Zo is ’t om beters wil? wél fiat, wat zou ’t weezen?
Dat ik me dan eens in haar kleeren ging verkleên,
En praatte mét jou Jonker
In haare schyn, in’t donker.
’k Zal myn muil
Mét vyf zés kapers zo wel wat toemoff’len, uil,
Dat hy niet zien zal als myn kleeren.
Dan doe je lyk een Meid mét eeren;
Want ziet, wie weet óf hy op jouw,
Licht anders niet verlieven zouw:
De meeste Vryers, óch, zo zy heur Juffers zagen
Gesteeken in een dienstmeids pak,
Of zagen zy een Meid haar Juffers kleeren draagen,
’k Verzékerje, zy ruilden strak.
De Gékken zyn meer op de diamanten,
De paarlen, strikken, het borduurzel én de kanten
Van ’t Juffertuig, als op de Juffrouw gescharmeert,
Ik min heel anders, ’k steur my aan geen wisje wasje.
Maar daar komt Licht, ik zie jou Jonker, Jasje,
Spreek, zal ik Iuffrouw zyn? ik doe’t zo gy’t begeert.
JASJE, EDUARD, mét twee knéchts, die flambeeuwen
draagen, gevólgt van Muzikanten.
Wél ja, maar laat het licht zo lang
Wégblyven, strak zult gy Madonna Laura spreeken
Hier op ’t Balkon, ze is, na ik réken,
Voor ’t kwaad vermoen van haar jaloerschen bang,
En wil van élk niet zyn bekeeken.
EDUARD, tégens de knechts, &c.
Doof uit de toortsen, én blyf ginder in die stoep
Zo lang, tót ik u roep.
Maar zal my Léonoor in myn verdrietig lyden
Niet mét een woord óf twee verblyden?
Het was me ontschooten, ik bemin,
En dan verhuizen al de zinnen in één zin;
Zo u de liefde als my kwam kwéllen!
Nou Jonker, jy kunt zoet vertéllen;
Jy zoud verliefder zyn als ik?
Och! daar is niet een ogenblik,
Dat ik niet om haar dénk.
Daar zyn geen ogenblikken,
Dat ik niet in de liefde dénk te stikken;
Maar ’k word daar op ’t balkon wat stommeling gewaar.
Ja ikze bénze zélf, filjol. Waar jou Signore?
Madonna Laura, ’k bén nieusgierig om haar staat
Te weeten, én hoe ’t mét haar is geleegen;