floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Ick moet hem in 't geheim, jets zeggen ach! ick beef,
Ick zegh Clorinde dat, ick heden aan u geef
Mijn woort als Koningh die, ick eertijts plaght te wezen,
Ach! wat ick hooren moet
U star zal zijn gereezen,
En blincken op mijn Troon,
De pijn mijn hart doorgrieft,
Het is al tijt dat ghy vertreckt, als 't u belieft.
Ick heb u mijn Clorind, altijt in waart gehouden,
O valse 't is my leet, dat ick u oyt vertrouden.
Nu heb ick dat ick wens, ô liefde zijt gedanckt;
Dat ghy my heede geeft, waar naa ick heb verlanckt.
Al zou ick sterven 'k wil, my evenwel vertoonen,
En nu op dat mijn ziel, met een ontknoopb're bant
Gebonden wardt aan d'uu, zoo reyckt my uwe handt.
Al langh genoegh gewaght, ey! Heerschop wilt my hooren,
Is u geheugenis, van my zoo haast verlooren?
Ogh! komt my daatelick geen and're raat in 't zin.
Zo zal den Koningh met, een koort mijn keel doen wringen,
En my hoe noo ick wil, het galge-liedt doen zingen.
Daar heb ick wat bedoght; wel Floortje komje hier,
Om my te zoecken? 'k wort zoo boos, ick smijtje schier.
Daar jy wel weet; dat ick het Heerschop hier moet dienen,
Voort weer naa huys toe, voort of 'k maak jou daat'lick biene.
Indien hy deze list, zoo draa niet had bedoght,
Ick hadt mijn leeven op, dees plaats ten ent gebroght.
O jaa Princes, zy is de mijne,
Haar kleet is boers, maar 't lijf zou best een Juffer schijnen.
Nu Smolsky gy moet meê, ick gaa niet zonder u,
Dit wachten duurt te langh, ey! komt weest dogh niet schuw.
O Floortje, Floortje, wilt my hier niet koome steuren,
Nou zalje met my gaan, wat zal my hier gebeuren,
'K heb zonder u te zien, een heelen dagh geweest,
Ick ben bevreest,
Dat ick 't besterven zal wil hy nogh langer waghten.
Haar min is die zy draaght tot mijn van groote krachten;
En haare aghterdoght nogh grooter als haar min,
Eens op een tijt (ja, ja, het leyt jou nogh in 't zin)
Zoo sprack ick met een man, wiens stem dat scheen te weezen
Die van een vrou: en zy komt zoetjens op gereezen
Van haare plaats, en met een weeze zoo versteurt,
Hadt zy geen man gezien, zy hadt my wis verscheurt.
Nogh isser quaat om, kijck je ziet het aan haar oogen:
Ja, 'k loof dat gy mijn doen, hebt even wel bedroogen,
Zy geeft van haare min een groot en zeecker blijck:
Me-vrou zy mint getrou, ick ken geen haars gelijck,
Ick zal nogh zeggen dat jou meerder zal verwond'ren,
Zy raasden eens alliens oft' hart begont te dond'ren;
Om dat ick zeyden dat Auroor een juffer was,
Van adel en daar mee zoo liep zy daatlijck ras,
Van my en wat ick riep, ick kreegh haar niet aan 't spreecken,
Nogh ziet zy bangh, en 't is geleen nu twintigh weecken,
Nu Smolsky mint haar oock gelijck zy u bemint
Ick zou 't wel doen, maer ziet zy aght my als een kint,
Wat dat ick zegh of niet, z'is vooght en wil het blijven,
En doen ick 't en af 't aar, zoo valt zy voort aen't kijven,
Doordien ick vrees dat ons u broeder moght bespien,
Zoo zal het noodigh zijn dat ick vertreck, 'k zal zien
Of Segismont nogh niet wat nuus en heeft vernomen
Mijn list die is tot een geluckigh ent gekoomen,
Vaar wel, den Heemel met zijn zorgh steets by u woon
Gaa heen mijn ziels vooghdes, en leytstar van mijn kroon,
Gaat allien, of ick wil jou wel zweeren
Dat ick mijn leeven niet meer by jou koomen zel,
Zy is al wegh, ô mijn! ick kreegh schier grijze haaren,
Ick was zoo bang kedaar, ick ken nogh nau bedaaren.
Gy zult nu schiltwaght zijn, onthout nu wel u les,
En hoort gy jets zoo roept.
Beminde ziels vooghdes,
Hoe Vorst u ziels vooghdes die ken ick niet meer weezen,
Nu dat Clorind u smart en wonden ken geneezen.
Wel wie hat ooyt gelooft dat ick op een'ger stont,
Zou hooren dat gy haar met uwe eyge mont,
Beloofde rijck en kroon: barst uyt mijn droeve traanen,
Ten is gen tijt om nu u vloet en loop te spaanen,
Mijn over trouwe min, gy krijght hier groote loon,
Helaas! gy kent aan my wel zeggen tot verschoon,
Dat mijne sleghte staat verminderingh zou weezen,
Voor uwe grootsheyt; maar een suyvre uytgeleese
En gaade looze min, ist die ick tot u draagh
Die dwongh my hier naa toe, waarom dat ick van daagh
Met harten leet gepijnt my heb op wegh begeeven,
Doordien een afzijn van een uur my rooft het leeven:
Ja elck een ogenblick die schijnt my duuzent jaar
Te weezen, agh! wat valt u afzijn voor my swaar,
Tontstelt mijn geest en ziel, en baart in mijne oogen
Veel traane, jaa dat zelfs de bergen zijn bewoogen
Met mijne klaghten, en het wreet en wilt gediert
Verliet hun roof, en heeft alzoo mijn smart geviert,
Maar 't schijnt zijn majesteyt al moe is van mijn minne,
Ist zoo verlaat gy my en went gy uwe zinnen,
Naa't voorwarp dat nu praalt met groote heerlickheyt,
Gy mooght al hebt gy u in eghten bant geleyt,
Met mijn die weederom wel breecken: mits de wetten
Van lust al 't heylighdom vertreeden en verpletten;
Terwijl zoo zal ick van mijn schaduw zelfs bevreest,
Gaan treuren tot de doot mijn smart en pijn geneest,
Mits elck een traan die uyt u ogen rolt my leijen,
Tot al de wanhoop die, een hart door druck beklemt,
Bestrijden komt; het bloot, my in de ad'ren strem
Als ick u zuchten hoor: zy koomen my door-booren,
Het hart wanneer ick die, bevat met mijne ooren.
Gelooft niet mijn Ireen, het geen ick heb gezeit,
En aan Clorind belooft, dat heb ick met beleit
Gedaan om door 't bedrogh, weer aan mijn Kroon te raaken,
U glans bezit mijn ziel, u schoonheyt doet my blaaken.
'K aanbidt u god'lijckheyt, met hart, met ziel, met zin,
Ick sweer dat ick op aart, gen als Ireen bemin.
Al't geen ick aan Clorind, zoo daat'lick quam te uyten,
Dat is bedrogh en sulx, ken uyt de ziel niet spruyten.
U voorstel dat is vals, mits 't niet ken moog'lijck zijn,
Te uyten met de tongh, het geen de ziel met pijn
En smart beklemt of't moet, de suyv're waarheyt weezen,
Te meer nu dat ghy haar, zoo hebt bemint voor deezen.
'K sweer by den Hemel dat, ick geen als u bezin,
Zoo ghy door jalusy, noch twijfelt of mijn Min
Oock vals is, 'k sal tot broef met luyder keel getuygen
Dat ick Ireen bemin; en voor haar glans wil buygen.
Om mijn oprechte trou, te schrijven met mijn bloet,
Wanneer Clorinde of, mijn broer dat storten doet.
Mijn Heer ay! schuylt jou weg, ik heb jou broer vernomen
En vrees oock dat Clorind, zoo daat'lick weer zal komen.
Wy moeten of wy schoon, met droefheyt zijn belaân,
Nu scheyden: Smolsky gy, zult met Irene gaan
En brengen haar heel stil, in Segismont zijn kaamer,
Die wel geleegen is, daar zult ghy veel bequaamer
En veiliger dan hier, u rusten deze nacht,
Door dien ick u vertreck, nu gants niet raatzaam daght.
Vermits de nacht alre het aartrijck heeft betoogen,
Met duysterheit en light, maar met haar duusent oogen
Eer dat ick u verlaat, ay! stelt dat uyt u zinne,
Hoe zijt gy zoo verblint, het is bedroch Me-vrou,
Ghy zijt mijn uytverkooren,
Vaar wel met deze kus,
Die gist'ren noch in 't velt, by Vee en Ossen zat
Die is nu zoo vervormt, dat ick my zelfs niet kenne,
'K doe ander niet als my, tot hoofze zaacken wennen.
Wat quelt my nou of Floor, mijn vrijster is bedruckt,
Ick krijgh hier wel een aar, als 't heerschop wel geluckt.
DIt hoont my dat Clorind, van gene min wil hooren;
Zy wederstreeft mijn gunst, dus blaakt mijn hart in tooren.
Ick vint geen beter raat, dan dat ick met gewelt
En kracht tot weermin pars, die haar weerspannigh stelt.
Die wreede schoonheit zal 'k, op deze wijs gaan smeecken,
Haar wreeden aart had my, tot wanhoop langh gebraght,
Had ick in 't uyterst nu, dees raat nogh niet bedaght.
Ick zal van deze nacht, door kragh mijn wil genieten,
Off met dit staal zal ick, uyt haare borst doen vlieten:
Een beeck van schuyment bloet, tot wraack van mijne hôôn,
Maar ick zal hem wel haast, verand're doen van zinne,
Of hy zal zelfs van kant.
Zy hout een vast besluyt,
En mint stantvastigh,
Wel uyt sulcx mijn hoôn nu spruyt
Gy hebt in als gelijck,
Ick gaa my nu vertrouwen,
Alleen op u mijn vrient,
Mijn Vorst ghy weet hoe trou, ick u te diene plaght,
Ick zal terwijl de gunst, van deze duyst're nacht.
Mijn noot de smaat en smart, die zy my dee eens enden,
Ick zal haar hooghmoet doen, verkeeren in elenden.
Op dat zy weten magh, die my met wreetheyt hôônt,
Niet anders als met smaat, en wreetheyt dient geloon.
Indien't u welgevalt, zoo zou ick u nu raaden;
Noch wat te waghten want, het moght u anders schaaden.
Tot dieper in de nacht, wanneer dat Morfus kraght
U heele hofgesin, heeft in de rust gebraght.
Dan zult gy veiligh zijn, en hoeft oock niet te vreesen,
O Graaf! een die bemint, moet niet laf-hartigh wesen;
Maar met een fiere moet, het aldergrootst gevaar,
Het hooft bien; of zy schoon, met klaghten en gebaar.
Mijn hoff ontroerde, wie wil haaren hulper wezen,
Want elck die zou met recht, mijn haat en gramschap vreezen.
Dus isser geen gevaar,
Ick zeght uyt beste wil,
Waar toe getuygen van, u onderlingh geschil.
Ghy zult alleenigh dat, met haar heel wel besleghten,
Hoe wel ick 't nooyt en dee: ick wacht dan doch met pijn.
Al zou dees schelm mijn bloet, noch onder 't uwe mengen,
Zoo zal ick nimmermeer, zijn wreede daat gehengen.
ICk bracht haar daar maar zy, bleef gants vol ongedult,
Ick wees jou ummers dat, zy achter stont verhoolen,
Gy wist wel dat haar sulcx, zou baaren groot verdriet,
Zo wou en most u zien, al zou 't haar leven kosten,
Maar was 't niet goet mijn heer, dat ick jou zoo verlosten?
Door mijn beleyt u werck, was anders heel te niet,
Heer Segismont heeft my, die brieven strax gegeven,
Dus most ick voort naa u, 'k hadt anders noch gebleven.
Om of ick met mijn praat, Me-vrou vermaackte kost,
Aanvaartze zoo word ick, van deze last verlost.
Hier is de kaars,
'T is wel begeeft u nu tot rust,
Met zulcke zoete wijn, dat ick wel dien te slaapen,
'K ben zoo onlustigh, ick begin al wijt te gaapen.
Ick kruyp daar achter op, dat ick in 't slaap geraak,
Den hemel my behoe! in deze zwaare zaak.
En helpt mijn swackheyt met, zijn zegen onderstutten,
En my van dees tieran, en zijne list beschutten.
Het recht is op mijn zy, dus schroom ick geen gevaar,
Ick breeckze op en lees ô! overblijde maar:
Getrouwe Segismont, waer mee zal ick u loonen,
Dat gy door uwe vlijt en wijs beleyt komt toonen;
Wat gy in korten tijt hebt in mijn zaack gedaan:
Drie Overste alree tot mijn believe staan,
Met al haar vollick die, gereet staan op hun wencken,
'K en twijffel niet of alderest, die zal my schencken
Haar leeven en haar dienst, wanneer zy zulle zien
Dat ick haar Koningh ben; dus laat ick van my vlien,
Dees over swaare zorgh; en geeft my wat tot rusten,
Om of een zoete slaap mijn geest wat moght verlusten.
NU is het tijt dat zy voor mijne lusten swight:
Maar sagt, in haar vertreck daar dunckt my, sie ick ligt.
De minne nyt die doet my hier wat wonders zorgen,
Zou zy een ander wel, haar gunst bien in 't verborgen?
O jaa! ick zie een man, het is Maaralte waar,
Clorinde stelt gy zoo u keuysheyt ingevaar?
'K zie op de taafel daar oock een'ge brieve leggen.
Wat wonder magh dat zijn! wat heeft dit al te zeggen:
Ick naader en ick zie, op dat ick kenne magh
Die my verraat, en breeckt, mijn Konincklijck gezagh:
O yzelijcke schrick! agh Heemel weest mijn hoeder!
Is't Ladislaus? jaa, ô jaa! het is mijn broeder,
Wat gruwelijcke schrick, of droom maackt my beswaart,
Het is geen spoock, ô neen! zijn weeze my verklaart
Wie dat hy is; en mijn gemoet getuyght van binne,
De waarheyt? wel wat raat, wat zal ick gaan beginne:
Ick moet dees toovery ontsluyten door het zien,
Van deeze brieven agh! wat zal my nogh geschien,
Hier staat Graaf Forgas hout voor u zes starcke steeden,
Met al haar volck gereet om in u dienst te treeden:
Graaf Lanskeroonsky met tien duuzent man te paart:
Die offert u zijn dienst, heer Pauly dit verklaart
Zigh mee tot 's Koninghs wil, wilt my barmhertigh wezen,
O hemel is het waar! dat ick hier heb gelezen.
'T is waar en geen bedrogh, mijn oogen sien niet mis,
Hier is geen twijffel aan, want dees mijn broeder is.
Wat nu gedaan zal ick, mijn opset noch wat staacken,
En wachten hier zoo langh, tot dat hy zal ontwaacken.
O neen! hy moet van kant, zoo zal het raatzaamst zijn,
Dus schiet ick ach! wat raat, 't pistool dat weygert mijn.
En door verbaastheyt heb, ick 't light oock uyt gaan dooven,
Olensky lijfwacht hou, men wil my 't leeven rooven.
Ladislaus ontwaakt.
Wie roept daar zoo verbaast, wat of dat weze magh,
Verraat, verraat in 't hof, komt alle voor den dagh.
Hier is de deur, za voort, nu langer niet te droomen.
Olensky, Ragotsky, Feransky, en gevolgh van lijfwacht met Fackels in de
						handt.
HOe roept ghy zoo verbaast, wat wil u Majesteyt,
Mijn Vorst dus zonder light, wat hebt ghy onderwonden,
Feransky past wel op, dat hy u niet ontkoomt,
Hier is hy, och! mijn dunckt hy leyt noch al en droomt.
Sa! sleept hem voor den dagh.
Op op, wat 's hier te gaapen,
Wat wilje hebben zegh, magh ick niet noch wat slaapen,
Komt naader met het light, ick moet hem eens bezien,
Dit is de rechte niet, die ick hier dacht te vangen,
Soeckt noch eens en beziet, of ghy geen ander vint,
Ons soecken is vergeefs, wy vinden niet als wint.
Seght wie ghy zijt of ick, zal u het zeggen leeren,
'K ben Smolsky die de wijn, door't slaapen wou verteeren.
Daar 'k gisteravont mee mijn buyck heb vol gelâân,
Avoes, waar ben ick hier, ay heerschop eens gedroncken,
'T Is alles wel geluckt 'k braght hem by Segismont,
Vsebia.
Den hemel zy gedanckt, die ons dat heeft gejont.
Mijn hart klopt noch van schrick, ik ken my nau bedaaren,
'T was Mos, de nieuwe vrught, en van de Rijnze klaare.
Doordien zijn reden zijn, heel klughtigh en oock aardigh,
'T is niet als drincken en, van wijn maar dat hy peynst,
De brieven zal ick daar: oock laaten en my houwen
Of ick die niet en sagh, maar 't sal haar haast berouwen.
Die schrijvers daar van zijn, al heymelick en stil,
Sal ick haar straffen en, niet zeggen wat geschil
Of reden my bewoogh; nu zal ick doen vergaaren,
Zoo daatelick mijn Raat, en dan terstont verklaaren
Dat deze luyden niet, meer dienstigh zijn de Staat,
En geven haar bezit, die daar 'k my op verlaat.
Dan is haar macht te niet, en gantselick verslaagen,
'K beken wel dat mijn broer, met recht de Kroon most dragen.
Maar 't glimmen't kroone-gout, dat is van zulcken aart,
Wiens kruyn het eens genaakt, daar maakt het metter vaart
Een ommetreck zoo diep, die niet ken zijn verdreven,
Wie hem de Kroon beneemt, ontrooft hem oock het leven.
Het kint zijn vaader haat, om 't praalen van een Kroon,
En wenst hem doot om zoo, te treden op de Troon.
Het leven laat ick eer, eer ick van 't Rijck zal scheyen,
Vaar wel Clorinde wilt, my saamen binnen leyen.
Binne, behalve Smol. Clor. en Vsebia.
Dat yder sigh zoo voort, begeven in de rust,
Vermits de vaack in my, noch niet is uytgeblust.
Dus loop ick in een hoeck, en wil geen tijt verliezen,
Smolsky binne.
'T geluck dat schijnt in als, nu onze zy te kiezen.
Mits Casimier door haast en zijne wreeden aart,
Dees brieven niet en zagh,
Nogh meerder vreught voor u, en zal u trouheyt loonen,
En voor u droeve smart, u hooft met gout bekroonen.
Ladislaus, Segismondus, en Irene uyt.
HEt is geluck dat hem, de Vorst zo light ontquam,
Met dat het roepen my, in d'ooren sloegh zoo nam
Ick voort de vlucht, en soght met vlijt maar naa Clorinde,
En tot mijn groot geluck, quam ick haar noch te vinden.
Den hemel wil u voort een schut en bolwerck zijn,
Wat schiet my daar in 't zin, 't gedencke doet my pijn!
Ick heb de brieven door, verbaestheyt laate leggen,
Laat Casimier de Kroon. en zoeckt met my de rust,
Het weyde van het vee, dat geeft veel meerder lust.
Als't Konincklijck gebiet, komt laat my niet meer karmen,
Tien duysent man te paart, en noch zoo veel te voet,
Ses kloecke Steden Vorst, die toonen haar gemoet.
En willen op u wenck, haar leven voor u waagen,
Bestemt maar tijt mijn Vorst, en laat my sorrigh draagen
Voor al de rest, op dat gy geen meer tijt verliest.
Is 't al geoeffent volck dat onze zijde kiest?
Jaa mijn Vorst; zy zijn zoo uytgeleezen,
Dat elck besonder schijnt, een oorlogs godt te weezen.
'K vint dan niet raatzaam dat, men langer daar meê wagt,
Zijn hooghmoet dient gedempt, en gantz te niet gebragt.
Zoo leert hy door gewelt, die niet door rêên wou leeren,
My dunckt ick hoor gerucht, wie of dat weze magh
'T is Smolsky dunckt my.
Niet mijjn Heer,
Gants niet, maar zegh alleen, dat ick wel zou vervloecken
Dees hoofze spoockery, dan ben ick een gezant,
Dan koppelaar, dan dief, en dan een boer van 't lant.
Dan Kaamerlingh, en dan een schiltwaght, dan beschoncken,
Dan moet ick naa Ireen, dan gaa ick legge roncken.
Dan steuren zy mijn slaap, dan ben ick weer een geck,
En dan wat aars; ick vrees nogh dat een treck
Met een gesponne koort, mijn keel zoo dight zal sluyten,
Dat ick dit leven moe, ay! laate wy vertrecken,
Wilt ghy dan voort naa huys, wat speelt u in gedacht,
Een vrees die ick aan u, wel zeggen zal .... maar zaght,
Daar komt den Hartoogh aan.
'K Zal hem met vreught bejeeg'nen,
Den Hemel wil u werck, met vreught en voorspoedt zeeg'nen.
Vertreckt u Smolky ras,
Dat doght ick zelfs doordien, ick hier niet noodigh was.
Staat op mijn vrint wat doet mijn broeder laat ons hooren;
Ick kom u Majesteyt, nu zeggen hoe dat hy,
Terstont zijn Adel doet, vergaaren; op dat zy
Getuygen zullen zijn, van 't geen hy uyt wil wercken:
Nu is het tijt ô Vorst; wilt nu u moet verstercken,
En treet hem op de neck, die u op 't harte treet,
Het Krijghs-volck is gereet, wy zullen al u leet
En 't onze te gelijck, nu wreken laat nu blincken,
U wijtgevreesde staal; de moet zal hem ontsincken,
Wanneer hy u maar ziet: in 't midde van u volck,
Daar blinckt ghy als een Zon, wanneer een duyst're wolck
Die hem beschaduwt hiel, van hem weer gaat vertrecken,
Gy zult met u gesight een groote vreught verwecken
In al die geene die, u doot noch niet gelooft,
Den Adel wort haar eer, en staat van hem gerooft.
De arreme Gemeent, kan reght nogh vonnes krijgen,
Haar trane spraken 't geen, haar tong door vrees moet swijgen.
Wel op mijn Vorst bescherm, u Rijck voor dees Tieran,
Gereghtigheyt gespt u, het glinst'rent harnas an.
En geeft u in de vuyst, het swaart om 't quaat te straffen,
Terwijl dat ick de trou, van mijne vrinden weet,
Zoo zult ghy zeggen dat, zigh ellick hout gereet
Om op het minst gerught, voort by der hant te weezen,
Het zou lafhartigh zijn, dat ick de doot zou vreezen
In deeze aanslagh daar, de winst my biet een Kroon,
En rijck voor dit gevaar is dat geen groote loon,
Of schoon de felle hant van Atroop af quam snyen
Mijn leevens draat en hulp my zoo uyt al mijn lijen,
Ick aghten 't voor geluck en koos met vreught de doot,
Veel eer als dat ick bleef van kroon en rijck ontbloot.
Dat my reghtvaardigh komt, nu komt de hoop my vleijen,
En zeyt gereghtigheyt, en waarheyt zal u leijen
Tot booven op u troon, schept weer een fiere moet,
Maer weet dat ick niet traght nogh haak naa broeders bloet,
'K zou eerder met mijn bloet het zijn gewilligh stempen,
Dus zoeck ick maar door list zijn hoogemoet te dempen,
Gaat Hartoogh en belast aan ellicken zoldaat,
Dat geen van alleen aan mijn broer de handen slaat,
Voor dat ick 't hun belast.
Den Heemel zal u zeeg'nen;
En door u trouwe deught u steets met vreught bejeeg'nen.
Olensky en Otrosky uyt.
Otrosky hebt gy ooyt wel in u tijt gezien,
Dat in zoo korten tijt als hy dit quam gebien?
Heer Graaf het is een wonder,
Zijn stem die wart gehoort, gelijck een groote donder,
Die met een luyt geschal klinckt over 't gansse lant:
Daar aan zoo ken men zien de maght van 's Konings hant-
Daar komt zijn Majesteyt om op zijn troon te klimmen,
Ziet met wat praght en glanz dat hem de oogen glimmen,
Casimier, Feransky, Ragotsky langs eene kant, Ladislaus, Segismondus,
						Stanuslaus, Tebandro, Rombotsky, Smolsky, Clorinde met gevolg van lijf-wacht
						aan de ander zy, Ladislaus en Casimier treeden gelijck op den troon.
ICk tree op deeze troon, met wil van u al t'zaam,
Gy als een bastaart, ick, als waare erfgenaam,
Vertoeft gy dwaaze nar, en wilt mijn troon niet raacken,
Wilt gy, ô wreede beul! u opzet nogh niet staacken:
Ick ben u Koningh, en u broeder, zwight voor mijn,
Of deeze hant die zal 't u leeren:
Wat zal 't zijn,
Zoldaaten van mijn waght neemt deeze man gevangen,
Wie dat zigh roert, die zal ick daat'lijck laaten hangen,
Hoe darft gy snoode schelm, nu gy zoo sleght van staat,
En afkomst zijt, u hier vertoonen; welcke raat
Heeft u hier toe vervoert, wat dolheyt laat gy blijcken,
Of gy mijn broeder schoon van weeze schijnt te lijcken,
En zoeckt my van het rijck te stooten door dees list,
U tovery die heeft in dit verraat gemist,
Doordien ick en mijn volck u nooyt als Koningh kenden,
Gy Heeren van dit Hof wilt u gezight eens wenden
Naa my, en ziet of ick niet ben u Vorst en Heer.
Gy Heeren twijffelt aan dees waarheyt niet, ick zweer
Dat dit u Kooningh is, wie daar wil teegen streeven
En helpen dees tieran, die kost het voort zijn leeven:
Doordien een leeger hier, van uytgeleeze volck,
Gereet leyt, dat terstont gelijck een duyst're wolck,
De stat beneevlen zal tot hulp van haare Kooningh,
't Is wonder dat ick zie:
Hier valt nu geen verschooningh
Voor Casimier, want nu dat Ladislaus leeft,
Ist billick dat hy 't rijck en kroon hem overgeeft.
Waar wacht ghy naa, ô snood en boose ondersaten,
Vermoort hem op dees plaats.
Men stort geen Koninghs bloet, het is ons al te waart,
Al traght ghy naa mijn doot, ick wil u leve spaaren,
Ick zegh u andermaal, vermoort hem 't is mijn wil,
Mijn Ondersaten hout u, maar gerust en stil.
'K soeck niet als vreede,
Wel nu niemant my wil wreecken,
Zoo zal ick met dit staal, hem selfs, het hart afsteecken.
Hooghmoedige tieran, treckt gy op my 't geweer,
Zoo zult ghy sterven.
Ick schrey van vreugt, het bloet schijnt in mijn borst te stremmen,
'T is reden bastaart dat, u hooghmoet wort besnoeyt,
Maar ach! barmhertigheyt, mijn tooren heede boeyt;
En dwinckt mijn fiere moet, medogentheyt te toonen,
Het bloet vergieten past, tieranne maar 't verschoonen
Van 't leet aan hun gedaan, past een die deught bemint,
Staa op mijn broeder 't ben, niet meer tot wraak gesint.
'K vergeef u al het geen, dat ghy my hebt misdreven,
Alsame.
Dat Ladislaus leeft, langh moet de Koningh leven.
Dat ick u voeten kus, ô spiegel van de deught,
Treet op u throon mijn Vorst, en leeft voortaen in vreught.
Ick wil mijn misslagh met, mijn bloet gewilligh boeten.
Die gy door uwe deught, u zelfs hebt waart gemaakt,
Soo is het reeden dat mijn ziel dees vreughde smaackt,
En dat ick voor mijn trou by u nu wordt verheeven.
Irene en Vsebia schielijck uyt.
Verhaast u niet Me-vrou de plaats is al begeeven,
Gut luystert nou begint het spul eerst aan te gaan,
Door lughtige Prinses en waarde Night Clorinde,
U trou die is het waart dat ick u steets beminde,
Maar weet dat dees mijn vrou Tebandroos doghter is
Die gy daar gins ziet staan, en hout dit voor gewis,
Dat sy de oorzaack is van al mijn langh vertoeven,
Ick weet dat deeze maar, u hoogheyt zal bedroeven,
Maer weet dat dit bedrogh was noodigh om mijn kroon
Weerom te krijgen: nu ontfanckt dan tot een loon
Van u getrouwe min, mijn broeder en daar neeven,
Wil ick het Koninckrijck van Ongeren u geeven;
Want uwe glans bezit mijn broeders hart geheel,
Het Poolsse rijck dat zal ick houden voor mijn deel,
En uwe trou Prinses zal steets mijn hart bewoonen.
Gy gaat mijn trouwe min aan my te qualijck loonen,
Maar nu het wreet geval my dat heeft toegevoeght,
Zal ick om uwent wil my toonen gans vernoeght,
'K aan vaart u broeder en zal wel te vreede weezen.
O val nu dat ick ben door u op 't hooghst gereesen,
Wat zal mijn danckbaar hart u geeven tot een loon;
Den Hemel geeft u Vorst de werelt tot een troon.
Nu dat mijn oogen in mijn ouderdom genieten
Dees vreught, magh my de doot vry met haar pijle schieten.
Den Hemel zy gedanckt die naa veel tegen spoet,
My weeder heeft gegunt mijn wettigh erfgoet
En deese donckere wolck heeft van het rijck geschooven,
Nu wil ick dat gy al met danckbaarheyt zult looven.
Den opper Majesteyt en toevlucht in de noot,
Gy siet hoe dat zijn hant my heede bystant boot;
Tot teecken dat hy nooyt de zijne zal verlaaten:
Of schoon het waater tot de lippe komt, haar maate
En scharp bezette peyl, en zal 't niet overgaan,
Wie vast op hem vertrout zal altijt blijve staan.
I. Vertoning.
GEreghtigheyt die komt de Vorst, hier weder kroonen:
Zy dreygt met swaart en oogh; het vals verraat te loone,
Door Casimier gewroght: het welck de vreede weert,
Die met des eendrags hulp, de deegen van hem keert.
De deught die kroont Ireen; en maackt haar weer verheeven,
Dus om Clorindes trou blijft Casimier in 't leeven.
II. Vertoning.
DE vreede bint dees vier, met eendragt hegt aan een:
Zy trappen nijdigheyt en staat zugt met haar voeten;
De haat die is verjaagh, en elck is wel te vreên,