floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Maakt dat ik van uw wensch, my als verzeekert hou.
Valer, Marc. binnen.
Faustina, Valerius, Marcellus.
VIturia kon dan mijn Keizers oog behaagen!
Hy mint haar? Huw'lijks goôn! moet ik die smaad verdraagen?
Ik sterf van minnenijd, ontrouwe bedgenood,
'k Vervloek my, dat ik u ooit gunst, of liefde bood!
Wee my! en wee mijn kind!
'k Heb zijn geduld gebrooken,
En om mijn oogwit, stout zijn driften weedersprooken.
Swijg stil van deeze dienst, gy bood my slechs de hand,
Niet my, maar wel tot hulp van uwe geile brand,
Gy mind haar meede! ach my! verlaatenste aller vrouwen,
En die lafhertige verzuimt zijn kling te douwen
In 't hert van Fabius? ten dienst van uwe min!
Geveinsde vrinden, eerd gy dus uw Keizerin?
Die van uw hand de kroon voor haaren Zoon verwachte,
En in zijn Heerschappy ook na uw grootheid trachte,
Geschied my dit van u, wien ik voor vrinden ken,
Wat wacht ik al van haar, aan wien ik haat'lijk ben!
Ontrouwe, lastige en myneedige gemoeden,
Wat achterdenken kan zich voor uw loosheid hoeden?
De Keizer heeft met u een oog wit, gy een min,
En een bedriegery, van my alleen in 't zin.
Vervloekte minnedrift, die, daar ik al mijn duchten,
Mijn zorgen, mijn gevaar dagt deezen dag te ontvluchten,
My overrompeld met een onrust, die 't gemoed
Meêr quelling als de lust tot grootheid lijden doet.
Benaauwde, elendige leer wreeken of straks sterven,
U zelf verweeren, of u zelve straks bederven.
Verachte Vrouw! voldoet uw min de Keizer niet?
Maak dat gy in uw wraak, uw spijt vernoegen ziet.
Maar ach! aan wien moet ik my 't eerste en felste wreeken?
Aan u, wiens lafheid my in deeze nood laat steeken;
Of aan de Keizer? die mijn min dus schand'lijk hoond,
Of aan Vituria? die zich zoo schoon vertoond;
Of aan my zelf? die aan verwijfde en slappe handen
Een Mannelijke daad beval, hem aan te randen,
Die my alleenig maar scheen in de weeg te staan:
Maar ach! nu zijn'er twee, nu moet ik zelf vergaan!
Wat raad, Vorstin?
Wat raad Vorstin? hoe durfd gy 't vraagen?
Hebt gy die vraag aan uw verliefheid voorgeslaagen?
En kon de wraak aan u hier op geen antwoord biên?
Onteer of dood haar, of gaat uit deeze oogen vliên.
Zoud gy verliefd zijn? neen, gy wild my maar bedriegen;
Toch zult mijn minnenijd, zoo licht in slaap niet wiegen,
'k Zal vrienden zoeken, die gehertigd voor mijn zaak,
Geen inzicht hebben van haar eige liefde of wraak.
Diend dit de Keizer aan, Verraders, doet hem weeten,
Dat mijn gehoonde Ziel, van minnenijd bezeeten,
Zal waagen, voor mijn bed, en staat, en braave Zoon,
Al wat hy waagen durfd voor min en Staat, en Kroon.
Ik vrees niet voor zijn wraak. 'k zal 't leeven eer verliezen,
Als om het leeven schande, in bedde en naam, verkiezen.
Vorstin, hou uw gemak, vertrouw op deeze hand.
Had die getrouw geweest, de Prins was al van kant.
Wat kan mijn liefde aan u als rust en voordeel geeven?
Want schoon de Keizer, van verlieftheid aangedreeven,
My heeft bevoolen haar te leev'ren in zijn magt,
'k Zal dat gebod, in spijt van zijn bevel, met kracht,
Met list, met alles wat my meêr zal dienstig weezen,
Ontgaan; want dat verlies heb ik alleen te vreezen.
Is 't ernst Valerius?
Zoo zeer, ô Keizerin!
Dat ik van nu af zweer, te komen tot mijn min;
Ja, eer ik aan de Vorst zal dat genot gehengen,
Zijn bloed, of 't haare met mijn eige hand te plengen.
Ik kom niet om van u te werden aangestookt,
Het bloed, dat door zijn drift in deeze boezem kookt,
Ontzeit my rust, en tijd, om alles te overweegen;
Des ben ik niet om vuur, maar middelen verleegen,
Om best te raaken, tot verkoeling van mijn vuur.
Zoo komt gy wel te pas, en zult u in dit uur
Vernoegen zien door hulp, die 'k u zal kunnen geeven.
'k Zal, schoon gy om uw min, zijt tot mijn hulp gedreeven,
Uw wit verbergende, betrouwen op uw woord,
En helpen aan uw wensch. dat ik aanstonds verstoord
Wat hevig uytvoer, zegt, werde ik niet fel getroffen!,
Die eydel op de naam van Keizerin zal stoffen,
Wanneer Vituria des Keizers hert verheerd,
En my, in 't aangezicht verachtende, braveerd!
Wat middel is 'er? ei! laat my niet langer haaken
Na de uitslag, voor ons beide, om tot ons wit te raaken.
k Verwacht aanstonds de Prins, verzelschapt met zijn stoet.
De Keizer wil, dat hy als moeder my begroet.
Faustina tegen Marcellus.
Na wat gesprek moet gy, van 's Keizers weegen,
Hem zeggen, dat de Vorst een tijding heeft gekreegen,
Waar op hy met zijn zoon graag eens te raade ging;
Wanneer hy meê gaat, pas dan op uw hand en kling.
De weg is goed. ik zal zijn vrinden ook verzenden
Met eenig schijnbaar stuk of oorzaak voor te wenden.
Dan blijft Vituria alleen, en in uw magt.
Oraadslot! door wiens hulp ik dat geluk verwacht,
Waar voor ik ampt en eer, en leeven stel te pande;
Ontziende vrees, noch schrik, voor 's Keizers haat of schande,
Begunstig mijne min! die, schoon zy bloedig is,
Mijne overheerde ziel houd in haar hechtenis.
Maar of zich Julia mede onder....
tegen Marcellus.
Wijk, zy komen.
Betoond uw moed in 't geen uw hert heeft voorgenoomen.
Fabius, Vituria, Julia, Balbinus. Attilius, Faustina, Valerius.
DE vreugd, die ik gevoel, vrouw Moeder, van weêrom
In Vaders gunst te staan, is de oorzaak dat ik kom,
Om volgens mijne pligt, mijn dienst u aan te bieden.
't Behaagd my; maar die u tot zulk een voorzorg rieden.
Zijn schelmen, of ten minste al te onbedacht geweest.
't Is voort geen schelm, Vorstin, die iets op reden vreesd.
Baleinus.
Men staake nu 't verhaal van haatclijke zaaken;
't Bericht der Veldtocht, zal Mevrouw veel meêr vermaaken.
Hoe 't steege Duitsland, door uw krijgsdeugd week gemaakt,
Is, als een wingewest, aan 't Roomsche Rijk geraakt.
'k Verlang die tocht van eere uit 's Veldheers mond te hooren.
Marcellus, Faustina, Fabius, Vituria, Julia, Balbinus, Attilius,
						Valerius.
HEt moeit my in die vreugd, Mevrouw, te moeten stooren.
De Keizer gaf my last de Prins te zeggen, dat
Hy met hem van iets grootsch aanstonds te spreeken had.
‘Ach! hemel wilt alle onheil van ons keeren.
Daar 's tijding dat een deel der oudste Baanderheeren,
Oproerig, nu het Heir weêr is van haaren boom,
Haar magt verzaam'len aan den Rijn en Donaustroom.
Is 't moog'lijk?
Laat my eerst toch dit vermaak genieten,
Zoo weinig wachtens zal de Keizer niet verdrieten.
Ik keer zoo daatelijk, Mevrouw, ik bid verschoon
De haast, waar door ik my mijn Vorst gedienstig toon.
Ai! wild in 't kort...
Nevrouw, 'k zal u eerlang vernoegen.
Gy Heeren moet met my, u meede der waards voegen.
Indien 't de Prins gevald.
Vaarwel, mijn bedgenood.
Ik vrees voor ongeval.
Uw vrees is al te groot.
Met uw verlof, Mevrouw.
Fab. Balb Attil Marcel. binnen.
Faustina, Vituria, Julia, Valerius.
't Is best dat wy ook scheiden.
Valerius, gy kund de Rijkprinces geleiden,
De Prins zal moogelijk zoo draa van daar niet gaan:
'k Wilechter uit hem zelf de leegertocht verstaan,
En wacht uw alle, als ook de Prins zal weederkeeren.
My zal de Keizerin, met dat vermaak, vereeren.
Faustina: tegen Julia.
Gy gaat met my?
Indien 't haar Majesteit geviel,
Wenschte ik dat Julia my nu gezelschap hiel.
Hoe zou de Stadvoogd my, en niet Mevrouw verzellen?
Dat was mijn pligt te naa.
Wild u daar meê niet quellen.
Laat ons te zaamen eerst Mevrouw geleien.
Mijn Dochter, 't is wat veel daar ik u nu om quel.
Ga met my, Julia.
Zeer wel Vorstin.
Ach Zuster!
Dat zy u meê neemt maakt mijn hert noch ongeruster.
Faustina: Tegen Val.
Geniet uw hertewensch, 'k geef u gelegenheid.
Faust. Jul. binnen.
Valerius, Vituria.
PRinces, ik heb u vaak mijn liefde voorgeleit;
Barst die vlam weêr op?
Die vlam, te naauw verburgen,
Slaat, nu zy lucht krijgt, uit. Wild gy my dan verwurgen,
En dooden in de band, daar uw bevalligheid
Mijn minnezieke Ziel zoo lang heeft ingeleid?
Gedenk in wat gevaar mijn dienst zich heeft begeeven,
Wanneer ik, voor 't behoud van u, en 's Veldheers leeven,
Gewaagt heb op mijn nek te laaden 's Keizers haat;
Want schoon uw Heer, in schijn, met hem in vrindschap staat,
Noch vrees ik dat de list zijn deugd zal achterhaalen,
En met een Moordpriem al zijne oorlogsdienst betaalen.
Dan wat hem overkomt, ik blijf uw toeverlaat.
Ik volg u met mijn dienst, en gy mijn dienst met haat.
Verkracht u een maal om mijn vrindschap t'waardeeren.....
Verkracht u een maal om uw vuyle drift te weeren.
Denk niet dat ik uw dienst, altijd by my verdacht,
Zoo hoog als kuisheid en mijn Huw'lijkspligten acht;
Maar om u 't rechte loon van uwe min te geeven,
Weet dat ik mijn Gemaal, wiens edelmoedig leeven,
U wel bekend is, al uwe ontrouw heb ontdekt;
Wat dank dit in zijn Ziel voor u heeft opgewekt,
Geef ik u zelf te raân.
Verstoot gy mijn gebeeden?
Ga heen, maar wacht u van my elders na te treeden.
'k Veracht uw dreigen, uw Gemaal, noch haat, noch wraak,
Zal my versteeken, van de lust daar ik naar haak.
Attilius, Van binnen.
Moord! moord! Verrraad! verraad!
ô Schrikkelijke woorden!
Uw Gemaal, uit 's Keizers last vermoorden
Kom volg, op mijn gelei, gy zijt in mijn geweld.
't Is vrugtloos dat gy u met kracht hier tegen steld.
Ontzet my!
Weiger niet te volgen, en te zwijgen.
Ach! doet my bystand, kom!
Die zult gy niet verkrijgen.
Uw dood, en leeven staat....
Balbinus, Attilius gewond, Vituria, Valerius.
BAlbinus, ach! weêrhou
Dien eereloozen, dien bestooker van mijn trouw!
Bescherm mijn leeven, en het uwe, die Verrader,
Zocht my....
Uit 's Keizers last, moet ik...
Kom haar niet nader,
Of 't kost uw leeven. Ach! Princes, wy zijn verraan!
En gy blijft, my ten spijt, hier voor mijne oogen staan?
Tegen Volerius.
Die meedeplichtig aan al deeze gruwel stukken,
Met welgevallen, ziet uw schelmery gelukken.
Ik ga, maar deeze hoon heeft my de ziel geraakt,
Uw grootste Vyand van uw grootste Vrind gemaakt
Balbinus, Vituria, Attilius.
MEvrouw, kom vlugt met ons, de Veldheer is doorstooken,
Ik ben gewond, ter nood, haar wreede hand ontdooken.
Is Fabius vermoord! mijn Prins, mijn waarde held!
Kom, laat ons vluchten, en hun raazende geweld
Niet wachten.
Waar is 't Lijk?
Mevrouw, wy zijn verlooren,
Indien wy toeven.
k Wil van mijn behoud niet hooren.
Maar met hem sterven, ach! vervloekte Hofverraad!
Ik bid u, dat gy zwijgt, en daat'lijk met ons gaat.
De Gooden zullen ons gelegenheid vergunnen,
Waar in wy 't ongelijk volkomen wreeken kunnen.
Het bloed, dat ziedende uit mijn versche Wonden stroomd,
Getuige u hoe mijn hert, voor geen gevaar beschroomd,
Zich voor de Veldheer queet, en waagde staat en leeven:
Maar, waar is Julia, mijn ziels vermaak, gebleeven?
Faustina nam haar meê.
Zoo ben ik haar dan quyt?
't Is hier noch plaats noch tijd,
Om 't noodige in dit stuk bedachtzaam te overweegen.
Uw toeven, mijn Princes, mijn Zoon maakt my verleegen.
Faustinaas heerschzucht, bouwt dit bloedige Tooneel!
Marcellus wreekt zich, in dit opgeraapt kraakeel!
Gaat heen, mijn vrinden, bergt uw leeven, 'k wil niet scheiden.
Of mijn gemaal, of dood, of leevend met my leiden.
Ay, zoek niet na zijn Lijk!
Mijn Prins vermoord! ô schand!
Vervloekte Vader, en vervloekter Vaderland!
Schoon gy mijn held zoo ver had uit het Rijk gezonden,
Als ooit het Roomsche volk, van volken is gevonden,
Schoon hy ook Coesars spoor gevolgt was aan den Rijn,
Daar zoo veel helden in 't geweer gesturven zijn,
Eer de ongetoomde kracht des Bataviers gebrooken,
Meê voor den Standert der Quiriten is gedooken,
En daar gesneuveld was, mijne afgestreede ziel
Zou zich vernoegen, zoo my maar te beurte viel,
Dat Rome zey, hy is door wreede Uitheemsche handen,
't Latijnsche Rijk ten dienst, gebleeven. Zoo door 't branden
Der Houtmeit my zijn asch wierd in een bus gebragt,
Ik stutte mijn geween, en hooge jammerklagt
Nu is hy dood, en 't Lijk zal my licht niet gebeuren!
Ik zach my naauwelijks een geile klaauw ontscheuren,
Of hoor, dat mijn gemaal, van moorders aangerand,
Het leeven liet, ô moord! ô schelmsche minnebrand!
Die wreede zal mijn deel, voor moordbezolding, krijgen!
Mijn Prins vermoord? verraad!
Hoe kan ik zwijgen?
Ik mis mijn Fabius.
Mevrouw, ik bid u, om
U zelf, mijn Zoon, en 't Hert dat ik u off'ren kom,
Begeef u toch met ons in veiligheid.
Maar deeze naam onwaard, mijneedige verrader
Van uw manhafte Zoon.
Helpt goôn! ik hoor gerucht.
Wy zijn verrascht, komt voort.
Julia, Vituria, Balbinus, Attilius.
ZYt gy noch hier? ey vlucht!
Vlucht trouwe vrinden! daar's geen uitkomst meêr te hoopen,
Ik ben mijn Stiefmoêrs oog bedektelijk ontsloopen,
En kom u zeggen dat des Keizers minnebrand
Na uwe kuisheid dingt; het volk is by der hand,
Dat last heeft, ook u beyde, in zijn geweld te brengen.
Wat quelling is'er meêr in mijne ramp te mengen?
Mijn machtelooze geest verswind in al 't verdriet,
Vlucht vrinden, laat my hier, vaar wel, ik kan toch niet.
De droefheid moet mijn ziel verlossen door mijn sterven.
Gy zult mijn byzijn, wat u overkomt, niet derven.
Mijn lief, zie ik u weêr?
'k Zie u van bloed bespat.
Heer Broeder, die aan u een arm gevonden had,
Waar op hy zich in nood, gerust'lijk mocht betrouwen,
Leid dood! dit quam Marcel de Keizerin ontvouwen,
Die uitgelaaten van vernoeging 't Lijk wil zien,
En 't ga zoo 't wil, de Vorst zijn dartelheid verbiên.
Haar minnenijd is gaande, en doet haar niet besluiten,
Als hoe zy 's Keizers min, na 's Veldheers dood, zal stuiten.
Zy vleit Marcellus zeer, die my zoo tegen staat,
Ach! hoed my voor zijn liefde, en Vaders dolle haat!
Laat in mijn ongeluk geen Stiefmoêr zich vermaaken!
Mijn liefde zal voor u, en tegen ieder waaken,
Die uit uw ongeval vermaak of voordeel schept.
Marcellus zal misschien....
Eer die zich roert of rept,
Zal hy gevoelen hoe een minnaar, een verrader,
En medevrijer streelt.
Maar zoo hy, door mijn Vader...
Uw Vader zelf zal u niet rukken uit mijn magt,
Die, om uw weedermin, alle ongeval veracht.
Daar hoor ik volk, ach my! daar zal Marcellus weezen.
Komt staat niet, dit vertoef deed my voor onheil vreezen.
Vitur. Jul. Balb. Attil. binnen..
Marcellus, Faustina.
't WAs Julia, Vorstin.
Die blijft op mijn bevel,
My wachten in mijn zaal.
Ik zag haar evenwel,
Maar wie zy waaren, die zoo spoedig met haar vlooden,
Was niet te zien, wijl zy de rug ons daat'lijk booden,
Zijn lijk niet vindende, geloof ik, dat zijn stoet,
Het heeft vervoerd.
'k Beken, 'k had graag mijn lust geboet
Met op zijn doode romp verachtelijk te treeden;
Maar wijl uw bloedig staal, en woord my weeten deeden,
Dat hy het lijfverloor, steld zich mijn hert hier in
Gerust en wel te vreên, nu zach ik al 't begin,
Van mijn verlangen; ja, nu zou met wijde stappen,
Mijn Jonge Prins, mijn Zoon, de vorstelijke trappen,
Der Roomsche troon betreên, zich zetten in die stoel,
Waar op hy met een wenk al 't poogen, en gewoel
Des Waerelds schikken zou na zijn, en mijn beveelen,
Maar ach! eene angst verbied my 't hert hier meê te streelen.
Daar's noch een slag voor my, en my behoud te slaan,
Des Keizers haat is wel, en na mijn wensch, vergaan:
Ach! kon ik nu zijn min doen vruchteloos verdwijnen,
Zoo zou my geen gevaar of vrees meer overig schijnen.
Valerius heeft u zijn dienst en trouw beloofd.
Vituria is dood, geschonden, of geroofd.
Neen, neen, Marcellus, neen, had hy uw hert en handen,
Ik lachte om 't minnevuur, dat 's Keizers hert doet branden.
Hy is te laauw, te bloode, om zijn geluk by 't hair
Te grijpen, 'k merk dit wel, hy schrikt voort in gevaar.
'k Beloof u Julia, 'k wil alles u belooven,
Vernoeg my in een wensch, 'k Zal uw verdiensten booven
Alle and're stellen, ach! voldoe een Keizerin!
Die gaaren weeren zou, haar Keizers dolle min.
Welke is die wensch?
Dat gy, Vituria het leeven
Beneemende, my wilt op nieuw het leeven geeven.
Gy hebt in 's Keizers wraak, ook de uwe, straks voldaan,
Laat dan uw wraak, ook tot zijn egade overslaan,
Zoo is mijn hert gerust. aan deeze aan zulke handen,
Wil ik al mijn geluk en laatste hoop verpanden,
Ga dan, beroemde Held, verdelg mijn Vyandin,
Op u alleenig drijft mijn staat, mijn rust, mijn min.
Marcelles.
Des Keizers gramschap zal al te ongenaadig woeden.
Geen nood, ik zal u voor alle ongeval behoeden.
Het is een Vrouw.
Een Vrouw van die u heeft gehoond,
Maar voor die misdaad met een doodsteek is geloont.
Des zal zijn Egemaal, indien zy blijft in 't leeven,
En aan des Keizers min, zich slechts wil overgeeven,
Geen kans ontbreeken, om haar weederwraak aan u
Te koelen; 's Keizers hert is los en gul. Wel nu?
Zult gy die dub'le haat dan veiliger ontvluchten?
Noch haat de Vorst u niet; maar 't is zeer wel te duchten,
Dat hy, zoo iemand hem de dood van zulk een Held,
En Zoon, als ongestraft, met ernst voor oogen steld,
U zelf zal straffen, en met zeekerheid verkiezen
Uw ondergang, als roem en achtbaarheid verliezen.
Wie zal, wie moet u meêr vervolgen als zijn Vrouw?
Vaar voort, mijn Heer, gebruik uw krachten, ga behou
U zelve, uw Keizerin, en Hem die 't Rijk zal erven.
‘Ik veins, ik vind het goed, Vituria moet sterven.
‘Door zulk een neêrlaag wierd des Keizers haat gewekt.
Mijn voorzorg, die u tot een vaste borg verstrekt,
Zal met een listig oog, op 's Keizers handel waaken,
Wy moeten ons belang als van een lichaam maaken.
‘Neen, 'k volg des Keizers last.
Het moet'er nu meê door,
‘Ay volg mijn raad! en uw getergde wraak op 't spoor.
Valerius, Faustina.
MEvrouw, gy kunt toch met de Keizer na te spooren,
Geen voordeel doen, wy zijn, en hy is meê verlooren,
Balbinus en zijn Zoon weêr by haar volk geraakt.
Maar dat my raadeloos, en meest verleegen maakt,
Is, dat Marcellus, bang dat hem de Vorst mogt haaten,
Ons nu soo schand'lijk heeft verraden en verlaaten.
Hy heeft des Vorsten gunst, en zijne min betracht,
Aanstonds Vituria, en Julia gebragt
Uyt haare schuylhoek, daar zy waren heen geweeken;
En of'er noch iets aan mijne onrust mogt ontbreeken,
Hy heeft mijn Minnedrift de Keizer ook ontdekt.
Waar vlucht ik? ach! zoo gy my nu geen toevlucht strekt,
Is my mijne ondergang en wisse dood beschooren.
Van al het leet, dat ik elendige moet hooren,
Hebt gy, lafhertig mensch, alleen de grond geleit,
Die angstig, los en laauw ook uw genegenheid
Niet dorst voldoen, wanneer zelf tijd en plaats u nooden,
Die, in mijn wraak, verzuymde uw trouw en mijn gebooden.
Die my, en mijnen Zoon, nu zeeker vallen doet
In ongunst van de Vorst, en haat van 't stiefgebroed,
En komt gy heul by my, voor al die dienst, verzoeken?
'k Ben machteloos, en kan u reeds niet doen, als vloeken;
Maar zoo my van de Goôn vermoogen werd vergund,
Zal 'k u meêr straffen, als gy my nu plaagen kunt.
Foey my! dat ik u ooit tot raadsman kon verkiezen.
Ik zal mijn roem, mijn staat, mijn leeven licht verliezen,
Moet ik by 's Keizers haat ook de uwe voelen? ach!
Word gy geslaagen? ik gevoel de weederslag,
En kan, wat ik u zie, door my, of andre, lijen,
My wel vernoegen; maar zoo zeer noch niet verblijen,
Als ik my wel bedroef, door 't denken, dat ik aan
Zoo moedeloozen ziel mijn oogwit deed verstaan.
Ik wierd verrascht, Vorstin.
Gy zelf moeft haar verrafschen.
Wat kracht is tegen drift van liefde ooit opgewasschen?
Ontstond u ook haar min, haar dood stond in uw magt.
Zy wierd ontzet eer ik...
Gy zijt by my verdacht.
Vorstin, de Min heeft my in dit gevaar gesteeken,
Ik moet my redden, en uw zaak in mijne wreeken.
Ik haat Vituria, die 'k niet beminnen mag,
En kan toch niet ontgaan de afgrijselijke slag
Van 's Keizers minnenijd, des zal ik in mijn sterven
My noch voldoen, als hy die wellust ook zal derven.
Wat zult gy doen?
Ik zal, het valle ook uyt zoo 't wil,
Vituria de dood....
Gints komt de Vorst, swijg stil.
Nu is't gedaan, Vorstin, mijn hoop, mijn haat, mijn handen,
Onmachtig tot uw dienst, of my uyt 's Keizers Banden
Te houwen, ach!
Grijp moed. Ontzie de Vorst zelfs niet.
Waag alles, wijl gy niet kunt wachten als verdriet.
Keizer, Hofwacht, Faustina, Valerius.
VOlvoer mijn last.
De Hofwacht beneemt Valer. zijn geweer.
Mijn Vorst!
Faustina ter zijden
‘Nu is'er niets te hoopen;
‘Hoe duur zal hy zijn Liefde, en ik mijn Haat bekoopen!
Getrouwe zorger voor mijn roem, en rijks beleid,
Beschuldigd gy my niet van groote ondankbaarheid?
Wijl ik uw vrindendienst, en 't rustige openbaaren
Van al mijn haaters, en gedreygde halsgevaaren,
Als noch laat onbeloond? schept gy geen groot verdriet,
In 't denken, dat mijn drift uw wijze raad verstiet?
En mag mijn onbescheid, zoo veel geluks vertrouwen,
Dat uw beleeftheid my, dit zal ten goeden houwen?
Gy swijgt.
Mijn Vorst en Heer!
Neen, spreek uw hert recht uyt;
Zeg wat gy over mijne ondankbaarheid besluyt.
't Gelief de Vorst...
't Geliefd my nu dat gy zult zwijgen.
Schoon ook voorgaande dienst by my geen plaats kan krijgen
Van hoop, dat gy om haar deeze eerste en laatste schuld
My, uw geboogen slaaf, althans vergeeven zult,
Zoo durf ik echter, van mijn Vorst, verschooning hoopen,
Wiens goedertierenheid vaak stond voor schuldige open.
Spreekt dus een man, die vol van wijsheid, kracht en moed,
Als Meedevryer van een Vorst zich kennen doet?
Die, 't zy daar dwang, of bloed, om tot zijn min te komen,
Van nooden was, geen moeite of halsgevaar zou schroomen.
Indien mijn Minnedrift...
Zwijg, onbedachte mensch.
Wie maakt mijn onderdaan zoo stout, dat hy mijn wensch
Durft weederspreeken? wie mijn slaaf toch zoo hovaardig,
Dat hy 't genot zich acht van 's Keizers wellust waardig?
Wat waan, wat eerzucht blies u in 't vemeetel oor?
Dat gy alle achting, alle ontzach en vrees, reeds voor
Mijn goedheid, troon en straf, zijt boven 't hoofd geklommen?
'k Voel my door vrees en schuld, en 's Keizers mond verstommen;
Des bid ik, dat gy nu wat min rechtvaardig, en
Wat meêr genadig zijt.
Verrader! zwijg, ik ken
Uw aart, en zal eerlang, door uwe straf, elk leeren,
Hoe hoog men 's Keizers wil en achting moet waardeeren,
Brengt hem in hechtenis, daar ik u heb gezied.
Valerius, Hofwachters binnen.
Faustina, Keizer.
IK vind u eind'lijk, en met een gelegenheid,
Om voor uw aangezicht mijn hertszeer en verdrieten,
Nu openhertig, en voor 't laatste, eens uit te gieten.
Is dit uw Vorst'lijk woord en trouwe min voldaan?
Want schoon 't geen Keizer hield, gy zoud'er vast op staan.
Is dit de zorg, waar op mijn Kind zich mogt verlaaren?
Ik wel gerust zijn, wijl gy Fabius moest haaten,
Om dat hy roekeloos had na uw Kroon getast?
Is dit de staatszorg, die uw zinnen hield vermast?
Neen, 't was Vituria, ga heen, voldoe uw Zinnen,
Volvoer uw lusten, zoek een ander hert te winnen,
En zie terwijl uw Rijk, uw Hof, uw zelf verheerd:
'k Rep van Faustina niet, die werd niet meêr geëerd,
Veel minder van haar Zoon, die zal zy zien verstooten!
Zoo dra de Dochter heeft des Vaders bed genooten!
Hou op, 't is lang genoech; schoon ik haar al bemin,
Ik haat uw Zoon niet, en gy blijft mijn Keizerin.
Maar zonder's Keizers liefde, ach! kan een Vrouw gedoogen,
Een Vrouw als ik ben? dat een ander voor haar oogen,
Haar bedde onteeren komt? heb ik uw haat verdiend?
Zoo dood my, blijf ten minste ook van mijn Zoon noch vriend,
De naam van Vader, zal u licht van hem verveelen.
'k Zal doen dat my gevald.
Met Eed, en Schepter speelen?
Niet aanzien, wat uw naam, of Burger daar by lijd?
Of dit geen haat verwekt, of groote vrinden spijt?
's Is waar, ik dacht altijd als Fabius moest sterven,
Kan niemand, als mijn kroost, de kroon van 't Rijk beerven;
Die zucht tot rijksgezag, dreef my gestaadig aan,
Om meede, al heim'lijk, na zijn ondergang te staan:
Maar ziende dat mijn bed nu schande staat te lyen,
Wil ik, ten kosten van mijn Zoon, dat wel bevryen.
Vreesd gy, dat ik, door hem, zal dingen na uw kroon?
Ik geef hem in uw magt, behou, door hem, uw troon.
Ik kan meêr Kind'ren, maar geen eer in 't bed meêr krijgen,
Voor minneyver moet de zucht tot heerschen zwijgen.
'k Heb al uw woelery, ten gronde toe, ontdekt;
Maak dat uw wrev'ligheid my niet tot gramschap wekt.
Wilt gy zoo klein een zaak uw Vorst met kracht onthouwen?
Waar diend de trouwplicht toe?
Dat lust my niet te ontvouwen.
‘Daar komt zy, die myn hert zoo hevig blaaken doet.
‘Daar is mijn Vyandin, die ik verdelgen moet,
‘Waar wend ik my, helaas! Hoe zal ik best my wreeken?
Vituria, Julia, Marcellus, Keizer, Faustina.
PRinces, de droefheid, daar uw Ziel schijnt in te steeken,
Zal wijken, als gy ziet hoe....
Zoo gy liefde droegt,
Tot uw vermoorde held, zoo denk nu wat u voegt.
Tegen Faustina, Tegen Vituria.
Ga toch na uw vertrek. 'k zal al uwe ongenuchten...
Faustina: Tegen Mart.
Verrader kunt gy...
Ga, wilt gy mijn wraak ontvluchten.
Wel aan, nu mijn gesmeek uw wreede Ziel niet raakt,
Zoo wensch ik, dat mijn vloek u zoo verbolgen maakt,
Dat gy my 't leeven neemt, ik wensch dan, dat de gooden
Uw Ziel verstikken in de vreezelijkste nooden
Van Hof, en Rijks geweld, dat gy ter eerster stond,
Als gy uw Dochter streeld, stort met uw Rijk te grond.
Keizer: Ter zij ten tegen Faustina.
't Geschied alleen om haar in ons geweld te krijgen.
Ik zal haar dooden als ik alles weet.