floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Mon Couzin, dat is myn lief.
Maar die Invéntie, dat déssein is nu gebrooken.*
Ik meen, ’t zal hém een grand depit zyn, als hy ziet,
Dat lieden van réspéct, als wy, den rékel niet
Meer achten: maar dat hy weerom met zyn rapaalje,
Mét Koorde dansers, mét Kwakzalvers, zulk kanaalje
Zal moeten omgaan, én dus vinden zyne straf.
’K trek gansch mon coeur, én mon estimé van hém af.
’K héb hém aan de Schutting vast doen binden
In onze Tuin.
Heel wél. Ik zal hém daar wél vinden.
Ay, maak u ’t beest tóch kwyt, én stél Konstanse wéêr
Te vreên, zét haar kolere, is ’t mooglyk wat ter néêr.
Myn tyd verloopt: zal ik behoorlyk myne zaaken
Beschikken, mon Couzin; dien ik’t wat kort te maaken,
MaTante, je me recommande a vous.
Na ’t zéggen van Ma Tante, is Nicht zeer in courroux.
Wat raad, myn lieve Reintje?
Ik weet u niet te raaden;
Gy zyt hier wyzer in, als ik.
Wél ’t kan niet schaaden,
Dat ik uw meening hoor. Twé weeten meer als één,
Tracht mét ontschuldigen, én smeeken haar te vréên
Te stéllen.
Maar gy weet, ik kom met haar humeuren
Niet over een. Al wat ik zég, schynt haar te steuren.
Dat gy het deed; ’k weet dat ze uw liever hoort, als my.
Ik bid....
Ay Reintje, die éxcuses aan een zy.
Maak gy de baan eerst klaar; Ay Reintje, je vous prie.
’k Zoude u licht kwaad doon.
Non, point de ceremonie.
’k Hou ’t voor een grand service, als gy me sléchts gerieft
Voor dit maal.
’k Zal dan doen al, wat myn Heer, belieft.
JAKOMYN, PLEUNTJE, FRANSOIS, REINHART.
No, keer bald wieder, und verges jo nicht den spiegel
Mit zynen golden lyst te holen van Abiegel.
Daar hoor ik la Contésse.
Und wan de Juwerlier
Te hoes is, bringt hem mét de groste pérlen hier.
De Diamanten kan er ook dan wieder holen.
Ja, maar wy hébben in ons huis nóch doovekoolen,
Nóch zwavelstókken: geef me een halve stuiver meê,
Om die te koopen.
Daar is géld, gé hin man, gé.
Nou veur een beuzem, én een fail.
Ich wérd euch téllen
Acht stuivers.
Kom, myn Heer, nu moet gy ’t stéllen,
Gelyk als óf hét par rencontré kwam, akskaks,
Dat gy verlóf by la Contésse krygt, om straks
De eer van haar aangenaam gezélschap te genieten.
’k Zal ondertusschen by uw Nicht zien rond te schieten,
Dat ze u wél handelt,
’k Ga ’t dan vraagen, ja ’k ma fooy.
Pren garde, datge u ook wél draagt in uw emplooy.
Bleib nicht lang aus.
FRANSOIS, JAKOMEYN.
Mademoisélle
Je prens la liberté, mais avéc trop de zéle
Peut éstré de m’offrir én toute humilité....
De Hér moes weeten, dat ich kein Frantsoos versté.
Spréch liever Néderduitsch; wat wil de Hér mier sagen?
D’avoir l’honneur, zo ’t u genade mogt behaagen,
Van u in ’t nieuw Logeis te heeten wéllekom.
Das is zu grossen eer, die my geschied.
En om
U ook te enttérenir, zo ’t u te pas mogt komen,
En myn Franchise niet wierd kwaalyk opgenomen.
Aprés nu heure.
Ja myn Hér, mier wird grosse eer gescheen.
Ich bin hier onbekant, én mus verschuldigt bleiben
An die mier de eer doen, das zy mier de zyt verdryben,
Te meer, wan ’t komt von zulk ein kavaljeer.
L’honneur.
Van uw présence acht ik een singulier bonheur.
De Hér spréch Duitsch.
’t Is duitsch: van ’t zwierigst op de mode,
Entrelardé mét Fransch in élke période.
Was is ’t das ding?
Wat zal ik zéggen. ’t Neerlandsch luidt
Enorm; als’t niet mét Fransch wat klaarer word beduit,
Als par éxemple; Ik bén uw Dienaar Heer, klinkt beestig.
Je suis vos serviteur, Monsieur, o! dat is geestig.
Hoe plat is dit; Myn Heer, ’k gebied me in uwe gunst.
Mais je me recommande a vous, Monsieur, dat’s kunst,
Dat ’s aardig. Is het niet impértinent te zéggen,
Helaas, in dien ik u myn hart mogt open léggen
Gy zoud het blaaken zien in eene zuivre vlam,
Die uit de vonkjes van uwe oogjes oorspronk nam,
Maar hoor. Zo de mon coeur ik doen mogt ouverture,
Gy zoudt er eene flame in vinden toute pure,
Alleenlyk gecauseerd door uw petits beaux yeux.
Mademoiselle he? klinkt dat niet mérveilleux?
Forwaar ich bin verzétst.
Ik meen’er tout le soir u mede te onderhouwen.
Was reeden, und was zeid vertreib. Von ieder was,
Myn Heer speelt wol pieket.
Ik speel ’t zeer gaaren.
Gefélt mier, ich hab lust vunf, séx dozin dukaaten
Mét euch zu wagen.
’K zal me die zo licht niet laaten
Of winnen, óf ’t moet zyn par Courtoizie.
Nein,
Das voegt das Vrouwlein nicht von Schwalgenbuttelstein.
’k Zie daar myn knécht, mét uw verlóf Mademoisélle;
Ik moet hém spreken van een zekre bagatelle
Van gróot gewigt. Je suis vót sérviteur.
Ich bin
Seine allernédrigste, und verpflichte Dienerin.
Bis uber eine stunde.
REINHART, FRANSOIS.
Ik héb uw Nicht beleezen,
Dat gy nu tamelyk wél zult ontfangen weezen:
Zy wacht u; maar houd haar niet op. Ze is van ’t gewéld
Van straks onpasselyk geworden, én ontstéld.
Maak uwe ontschuldiging wat kort. Zy wil wat rusten;
Veel woorden zullen haar voor déze tyd niet lusten.
Ik héb ook wéinig tyd: om dat ik binnen ’t uur
Moet weezen in het huis van onze nagebuur
By la Comtésse.
Wél zo hébt gy al begonnen
Te vryen?
Ja, mon drole, ik acht ze al half gewonnen.
La ville parlemente. Ik bén zeer wél van haar
Onthaald.
Maak mét uw Nicht nu ook uw zaaken klaar.
Ik zal. Zo kan my de eene, óf de and’re niet wél missen.
Voorzéker, Heer. Hy kon zich wél vergissen.
REINHART, PLEUNTJE.
’K zie daar de Meid. Ay Pleun, zég dat Heer Eelhart hier
Straks komt.
PLEUNTJE. Hard schreeuwende.
Heer Eelhart! hey, Heer Eelhart!
Wat getier
Is dat?
Daar is hy. Had de klépel niet gerammeld
In déze klók: wie weet hoe lang hy had gesammeld.
REINHART, EELHART.
Heer Eelhart, och! uw lief konstanse is zo verblyd,
Om dat gy hier tot haar ontzét gekomen zyt,
Dat ze onverduldig zynde, om u te zien én spreeken,
In de achterzaal, daar ik de muur héb door doen breeken,
U zal bezoeken door de nieuw gemaakte deur.
Is zy in slot, óf is de gréndel daar nóch veur?
Doe die daar af, én maak de deur maar daadlyk open.
Maar vreest zy niet, dat zy zeer licht gevaar mogt loopen,
Dat iemand ons verspiede, én steurde?
’k Neem die zórg
Op my.
Ik bén zeer wélgerust op zulk een bórg.
Zy veinst zich ziek te zyn, én zal haar kamer sluiten,
Als ook haar vénsters, dat er niet een ménsch van buiten
Zal konnen inzien, nóch in komen.
Ach! myn Vriend,
Wat loon.....
Dat is al lang voldaan, dóch noit verdient.
Eind van het Twéde Bedryf.
NU ma Couzine slaapt, hoop ik zo wél te waaken,
Dat ik zeer haast mét la Comtésse schrap zal raaken.
Dat kan niet missen, want zy was zo zeer verheugd
Om uw bezoek, (zo zégt de knécht) dat haar de vreugd
Ten oogen uytscheen; maar hoe staat het nu geschapen
Mét uwe Nicht; heeft ze, eer zy zich begaf tót slapen,
U aangehoord?
En myn excuses heel cieviel
Ontfangen, ’k weet niet dat zy zich ooit béter hiel.
Haar air was vriendlyk*, zy kon mét meer grasie neygen,
Als oit. Ik zou wél zin in ma Couzine krygen,
Al is zy ziek, zo doux was zy, én zo galand.
En la Comtésse?
Die gaat voor, cela s’éntend.
’K héb évenwél aan u zo fórt een obligatie,
Datge al uw leeven lang zult blyven in myn grasie.
’K meen nóch een man van u te maaken.
’K zoude u raân
Datge eerst dacht aan u zelf. Het zal mét my wél gaan.
Ik bén een man, een heer van ’t myn, ik héb geen schulden.
Dat wilde ik ook wél om een hoed van duizend gulden.
Maar ik bén Jonker, én ik spruit uit édel bloed.
Zie, dat verzét geheel de schaarsheid van het goed.
’K wéd, la Comtésse, al wist zy, dat ik niet een stuiver
Had in de waereld, kon ik maar myn adel zuiver
Bewyzen, zou veel eer mét my een huwlyk doen,
Dan mét een man, al had hy twé, dry millioen,
Als hy niet aadlyk was; dat bloed heeft wat te zéggen.
Dat bloed! dat bloed!
Is dat verschil niet uyt te léggen
Van ’t uwe, én ’t onze? ’t Onze is rood. Is ’t uwe graauw,
Of wit, óf donder groen, óf paersch, óf bliksem blaauw?
Verschoon me, zo ’k u steur, óf ophou mét myn praaten.
’K héb nóch geen haast. Maar, dat gy dit diskoers woudt laaten,
Waar béter. Edelliên, als wy zyn, schéppen geen
Plaizier, als gy lien zo profond zoud willen treên
In die mistéres. Wy verstaan ons mét malkander.
’T is klaar voor ons, al is ’t wat duister voor een ander.
Is ’t niet assez, als wy een Dame ryk van goed
Begoch’len konnen door de éstime voor ons bloed,
En tytels; dat ze om ons alle and’re mésprizeeren,
En mét ons trouwen?
Om hun géld te zien verteeren?
Quand la dépense est bélle, én dat men een lakkey
Zes, zéven houdt, koetsier, én koers, én fraay lievry,
Ballét én bal geeft, sés amis de bonne grace
Trakteert, in de Opera heeft la meilleure place,
Een loge, óf twé.
Gy répt van geen Komedie?
Komedie. ’k Spuw, wanneer ik een Komedie zie.
O! de Opera is veel meer na de mode, Reintje.
Komedie, fie! a fie! Daar kóst het maar een kleintje,
Een gulden in de bak, een huisje een Dukaton.
’t Moest zo zyn, dat er geen kanaalje komen kon.
Wat dunkt u, als men een depense doet zi bélle,
Die dan zyn géld beklaagt, a-t-il de la Cervélle?
Men word gerénommeerd; het geeft respékt: Elk een
Slaat acht op ons.
’K beként, maar ’t is hier niet gemeen,
Nóch zeer geacht. Men zou ’t hier géld verspillen heeten.
Hoe hébtge in Vrankryk dan uw tyd niet wél versleeten?
’K héb eens ’t geluk gehad in Vrankryk, dat ik in
De groote kamer van Mevrouw de Koningin
Dix mille escus verloor. De Koning admireerde
Myn koelheid, om dat ik ’t niet meerder estimeerde,
Dan eene bagatélle. Ik gaf eens een Ballét
Aan een Marquise, ’t geen mét Violons, banquét,
Flambeaux, én anders wél vierduizend kroonen kóste.
Waar voor my la Marquise ook van een pak verlóste,
Dat ik een jaarlang had gedraagen op myn hart.
Ha Reintje, je suis beau, dispost, galand, gaillard.
Al kóst ze my wat géld, ha, ’t is een vrouw der vrouwen.
’K héb dry jaar lang haar heel pompeuslyk onderhouwen.
Zy kóst me... Maar ik zie le Comte. ’K spreek hém aan,
’K wil, zonder zyn congé niet by sa fille gaan.
FRANSOIS, STOFFEL, REINHART.
Ik kan niet laaten, óf ’k moet u congratuleeren.
In uw logis, én uw myn diensten presenteeren,
’K hoop, dat ons voizinage in ’t kort my heel én al
Dans la faveur van uw genade bréngen zal,
Om étérnéllement uw sérviteur te heeten.
Ich bin ihm gantsch verpflicht ver die Civilitéten.
Das sélve wérd ich ihm von meiner seiten auch
Mit freuwd értseigen, Her; wan ich das récht gebrauch,
Den Methodum noer wérd von dieze leuder wissen.
Dat dit le fondement van meer verbintenissen
Zal zyn is mon espoir.
Das hóf ich, und ich schweer
Das ich kein ménschen zo, als meinen Heren eer.
Mein Tóchter has mier zo viel wonderbaare tinge
Tzu zeiner lob narrirt, das zie zich nicht geringe
Verobligiert acht durchs bezuch, das er zie gébt.
Vornémlich weil er zo courtés mit jéden lébt.
Zou myn vizite haar in iets ook empéscheeren?
Zie wart den Heeren auf. Er wért zie gansch vereeren.
Hém Ploniehen. Bring du den Heren al zo bald
By Jonfer Jacobine.
Ik zal, wyl ’t u gevalt,
Dat ik un heure ou deus uw Dóchter op moog passen,
Aleer la joindre.
Das gefélt mir aus der massen.
REINHART, STOFFEL.
Wat dunkt u, gaat het zo ver wél, Heer Reinhart?
Braaf,
Gy speelt natuurlyk, én wél uw Ról van Graaf.
Zo Jakomyn gelyk als gy, haar zélf kan draagen,
Het is onmooglyk, óf onze aanslag moet wél slaagen,
Ik twyffel niet, myn Heer, óf ’t zal wel gaan. Maar gy,
Die voor lakkey speelt, speelt ge uw ról zo wél, als wy.
Waarom? wat doe ik dan?
Op de adel zo te schémpen,
Past dat lakkeyen?
Ik en kan myn zucht niet démpen,
Als ik die fanfarons hoor snat’ren van hun bloed,
En eerelyker liên, dan zy, uyt overmoed,
Veracht bejégenen, én aanzien over schouder.
Hy mag het doen, wie wil; maar ’t is een gék. Ik houd’er
Niet van, gansch niet.
Maar doetge u zélven niet te kort?
Hébt gy geen deel daar in, myn Heer, als de Adel wordt
Verongelykt. Toen ik uw Vader zag begraven
Op ’t Sas van Gent, was’t niet zo adelyk, én braaf een
Begraffenis, als ooit een Edelman genoot?
Wat was de staesie grootsch! wat was de toestel groot!
Gy liet’er zélfs geen vier, geen acht quartieren dragen;
Maar vyftien wapens van uwe adelyke maagen
Versierden ’t uwe. Hoe? verzaak ge u zelf? Ik wil
U toonen, dat gy, wat de dégen, óf de spil
Betréft, geen Edelman in Neêrland hoeft te wyken;
Ja u by Graaven, én Baronnen moogt gelyken.
Ik kén my zélf heel wél, én weet wél, dat gy lang
Myne ouders hébt gekénd, waarom ik blyde ontfang,
Dat gy me erinnert uit wat stam ik bén gesprooten.
Maar gy ként my niet, zo gy meent, dat ik mét Grooten
De spót dryf, óf een oud, én adelyk geslacht
Niet meer, als de afkomst van een boer óf burger acht.
Gelukkig! die een reeks van Ouders konnen noemen,
Op wélker daaden op mier deugd zy moogen roemen;
Als hun gemoed, door die voorbeelden aangepord,
En in die daaden, in die Deugd geoeffend wordt.
Maar een, wiens daaden, vol uitspoorigheid, de naamen
Van hun voorvaders, én beroemd geslagt beschaamen,
En die élk een verguist, een lanterfant, een vént
Die maar aan zyn lievrey, én wapens wordt gekénd,
Of opsnyt van zyn stam by Juffers, én op Baalen,
Kan ’t by geen sneege boer, nóch zédig burger haalen.
Zo ik er somtyds een veracht, zo spreek ik van
Zulke onbehoudene. ’K lach mét een Edelman,
Zo hém zyn ommegang, zyn deugden. én manieren,
Niet boven het gemeen doen kénnen, én versieren.
Dat is geen wonder gy waart steeds in dienstbaarheid,
De tréflykste Adel, was by u een zwier lakkeyen,
Hófmeesters, kóks, koeziers, karóssen, én livreyen.
Indien gy hoogere gedachten had gehad,
Gy zoudt....
MAINSJE, STOFFEL, REINHART.
Och, Reintje, óch, óch!
Was is ’t? was is ’t?
Och, Reintje, óch! ’k moet het huis verloopen.
’K héb nimmermeer weer op Mevrouw haar gunsten te hoopen.
Och, onze Juffrouw, óch Konstansje is haas op,
Zy heeft het haazepad gekoozen, geeft de schop
Aan eer én deugd. Ik héb haar in een Jongmans armen
Gezien, én zonder zich in ’t minste te beschérmen
Voor zyn gezoen, ’t was óf zy ’t al haar leeven lang
Gedaan had. Wat gaat me an! Och Reintje, ik bén zo bang.
Wanneer is dat gebeurd, én waar?
Hier naast, én daadlyk.
Was? was! hier néchtst.
Zwyg stil; ’t is dikwyls schaadlyk
Te zéggen dingen, die men niet heel vast en weet.
Was saagst du von hier néchtst? was weist du? hoe?
Gy deed
Veel béter, dat gy wat bezadigder vertélde
Het geen gy dacht te zien, én u zo niet onstélde.
Wat meent gy, dat gy zaagt?
Was habt’er tóch gezehn?
Ei lieve hoor. Mevrouw gaf flus aan onzen Deen
De Stalknécht last, dat hy jou Heer zyn Aap zou binden
An* onze schutting, om dat jy hém daar zoud vinden,
En bréngen hém weerom, óf tót hém de Aapevrouw
Weerom zou haalen, én tot haarent bréngen zou.
Maar dénk eens van die schélm. Hy wist het touw te ontknoopen,
Zich lós te maaken, én hy zétte ’t op een loopen,
En springen; én toen wy hém vangen wouden, vloog
Hy in de Tuin hier naast ons allen uit het oog.
Ik kyk Hém over buurmans schutting na: maar Jémye
Ik keek, als was ik in een Spul van de Akkedémie,
Zie deur de vénsters heen van buurmans achter Zaal.
Daar staat Konstansje (’t is zo waar, als ik ’t verhaal)
In de armen van een nétte, én jonge, én mooye vryer.
’K verschrikte zeer, én dócht, wat droes! hoe komt hy by’er
Of zy by hum.’K gae na haar kamer, die ’k in’t slót
Geslooten vond, én mis de sleutel. ’t Was verbród
Zo ’k mérkte. Kyk, terwyl ik achter was geloopen,
Had zy de veurdeur fraay behéndig uitgesloopen.
Wél wie zou dénken, dat zo jong een kleuter had
Die kneepen in haar kóp, die parten in haar gat.
Zie, daarom dorst ik in het huis niet langer blyven.
Ik weet wél, dat Mevrouw my tóch daar uit zou dryven.
Zoe meinen hause, dat seint eitel potzen, nein
Wie schértse ihr mich, das kan ommiglich ja nicht sein.
Gy hébt licht mis gezien. Hébt gy ook aan haar kamer
Geklópt.
Wél neen.
Zo doe ’t. Zo kan men wat bekwaamer
Oordeelen: want het wérk dunkt my al vry verward.
Ga, Mainsje, klóp eens aan haar kamer, maar wat hard.
Loop, Stoffel, zég Konstanse, ey loop, dat zy op’t klóppen
Van Meinsje niet laat op te doen. Men moet haar fóppen.
Is ’t mooglyk. ’t Wérk was daar ten naaste by verbród.
Maar ’k zal’t wél maaken, dat ik de oude vrouw bedód.
STOFFEL. binnen geweest zynde.
Ik héb het haar gezégd, zy zal het doen.
’t Ontkénnen
Moet ons nu bystaan. Ik kan my niet wél gewénnen
Tót leugens, dan alleen tot leugens, als ze in nood
Om béste wil geschiên, al zyn die nóch zo groot.
Hoor om dan mét fatsoen zeer onbeschaamd te liegen,
Zo moet men zéggen, dat haar oogen haar bedriegen,
Dat ze oud én krank is van gezigt. En moet het zyn
Laat hier Konstanse sléchts in plaats van Jakomyn
Verschynen. Ik zal haar dat zaakje wél ontléggen.
Past gy maar, dat gy zégt, gelyk gy my hoort zéggen.
Ja wél, Ja wél, ’t is toovery
Konstanse lag én sliep, én niemand was er by.
Ik zag, én sprak er meê. Ja wél, ’k sta zo verwonderd,
Als óf te Kéulen in myne ooren had gedonderd.
Hoe lyken zy men kaar. Wél wie had dat gegist?
Zo seet man ja, das meer geleich, dan eigen ist.
Dat ik jou Dóchter ook eens zien mogt.
Sie tzu schen
Das kan gansch fuglich, und jo alzo bald geschehen.
Ich wil zu alzo bald thun konnen vor der thur
REINHART, MAINSJE.
Gy geeft veel moeite Mainsje aan onze nagebuur.
Wat doet hy hier.
Hy is hier onbekénd gekoomen.
’K weet van zyn knécht ook, dat hy niet bekénd wil zyn.
Zie daarom komt hy hier sléchts in gemeene schyn,
En houd maar één lakkey, óf twee.
Ja, wél te weeten?
Is hy een Graaf, óf zo een ding.
Zyn goude kéten,
En pénning op de borst wyst zulks genoegzaam uit.
O Rein, wat bin ik bly, dat dat een Graaf beduit.
Waarom? Ik zal de spaarpot van myn Zeuntje
An stukken smyten. Nou dan keyeren, dat ’s een deuntje,
En koopen veur het géld een penning. Kyk zyn peet
Gaf hém een kétting tót zyn pillegift. Zo weet
Ik onze Fabertje ook mooy tót een Graaf te maaken.
Niet waar! Wél kan een ménsch zo aan een Graafschap raaken*.
STOFFEL, MAINSJE, REINHART, KONSTANSE.
Myn kind
Wérdt komen, aber ich wil das ihr euch verblindt,
Das ihr von zie, von mihr, von kénerhénde sachen
Ankeinen ménschen worte und plaudering zolt machen.
Es is ’t mihr hog daar an gelégen.
Wél, men Heer,
’K beloof het je, als een vrouw mét eeren, op myn eer.
Kom dan her voor.
MAINSJE. Ziende Konstansje in de Deur van Stoffel.
Wél heer, dat is Konstansje!
Wél hoe! waar lykt dat aan?
Aan al de stirdomstansje
REINTJE.
Wat praatje Meinsje? wat? Het lykt haar niet een zier,
’K héb zo wél oogen in myn hoofd, als gy;
Kyk hier.
Het lykt er niet, wat droes! hoe ken’t heur meer gelyken.
Ze is éveneens gekleed. Myn Heer, jy zélt het kyken.
Das wirt jo neulich zein.
Maar hey, ’k bén niet vergist.
Het is Konstansje zélf, wat droelie? ja, zy is ’t.
Konstansje? Juffrouw? hoe? zy zwygt, én lacht?
Verstaat zy Neérduitsch?
Wél daar schuilt de Drommel onder.
’K ga Juffrouw haalen, kom, dan kénje zélf het zien.
Ras, naar uw kamer toe, mejuffrouw.
NU zal ’er meerder na mijn gissing niet behoeven
Gedaan te zijn, als dat gy haar maakt te oversnoeven.
Ik zal u hélpen, dat zy al het ongelijk
Der waereld hébbe, al geeft zy ’t allerzékerst’ blijk,
Spreek hard, én houd u kwaad: gy moet u aan haar léllen,
Nóch teemen steuren.
’k Zal dat zaakje heel wél stéllen.
Vertrouwtme toe, Mijn Heer. Ik weet die oude kól
Te doen na haar staart om loopen, als een tól.
Daar komtze met Konstanse.
KONSTANSE, MAINSJE, REINHART, STOFFEL.
Konstanse.
Ik doe nu uw begeeren.
Wat is ’t nu!
O je zélt zo kijken, ’k wil ’t je zweeren.
Mijn Heer, waar bleef jou Dóchter daar?
Zie ist nach innen tzu gegehen.
Mainsje.
Ay lieve, vaar,
Ay laatze tóch nóch eens uitkommen.
Narrereyen.
Veriert ihr mich.
Neen tóch, dan binnen we te scheyen.
Hoor Juffrouw, tusschen ons, kijk, is een groot dispuit.
Mijn zéggen is, dat jy der éveneens ziet uit....
Was ist des wézens! zeit ihr tol. Was? darf man ében
Zie bey tzu sammen sehen, kan man kein oertheil gében
Ohn das, sie gleuhen zich auf keiner weize nicht.
Neen, Mainsje, ’t hapert u, geloof we, aan uw gezigt.
Dat zy hier waaren alle bey, jy zoudt verstommen
Konstansje, zo als zy jou lijkt:
Zie wérd nicht kommen.
Konstansie.
Wie lijkt my zo?
Mijn Heer zijn Dóchter.
Wat geef ik
Na dat gelijken. Mag ik niet een oogenblik
Wat rusten? Moet gy me om die beuzelingen steuren
In mijn slaap? wat zal ’er langer niet gebeuren.
Vertzey dóch ons, és ist der Frauwen ongeduld,
Die zólche possen macht. Wir haben keine schuld,
Nein Jonffer.
Meinsje, ’k dorst dat nooit op u vertrouwen,
Dat gy uw Juffrouw zo dénkt voor de gék te houwen.
Een weinigje kan heen, maar dat gaat al te grof.
Doe ’t op een ander tijd niet weer. Met uw verlof,
Mijn Heer, ik ga.
STOFFEL, MEINSJE, REINHART.
Eis moes nicht wideromb geschehen.
Heur stu das wol, eu weib, mir wildens nicht verstehen,
Und nemihtubel auf.
Ja, hadje ’er bey te gaâr
Gelijk ezien, ik wéd, je spraakt, als ik, men Vaar.
Ich wil nicht langer von dien narrereyen heuren,
Versteist du das wol weib.
Hiel wél, ’t zél niet weer beuren.
Kein énkel wort von mir, nóch meiner Tóchter.
Du hast mirs tzu gesaagt.
Wis, weest maar wél te vrêen.
Ich zólte zonstih dich by mijnder trouw curiren.
Dasz du nicht wieder mich leihtfertig sólst veriren.
Wie gehn.
REINHART, MAINSJE, KRISTINE, BASQUE.
Daar is Mevrouw.
Wat doet gy beide op straat
En mét die Heer hier naast in Quéstie, óf in praat?
Hy schijnt gestoort. Ik zag ook, dat hy u begraauwde.
Wat was de réden?
Kijk, de woorden, die hy kaauwde
Verstond ik niet, hy is een Mof, óf zo een ding.
Hy zay niet veul, laet zien, hy zaey, hy zaey, én ’t ging
Hem kluchtig óf; Maar laat het Reintje jou vertéllen,
Die weet het béter met de knoetery te stéllen,
Als ik kén doen, Mevrouw. Hy het van woord tót woord
De hiele horlemént, zo wél als ik, gehoord.
Wat was ’er Reinert?
Zal zy haar belóften houwen,
En ik de mijne, geen van tweên zelve mag ’t u vertrouwen,
Waarom hy toornig was.
U geef ik ’t toe; gy zijt
De Dienaar van Fransois: Maar u schéld ik niet kwijt,
Neen Meinsje, gy zijt in mijn dienst, én zult my zéggen,
Wat hier gebeurd is, hoe hier all’ de zaaken léggen;
Of ik beloof, dat ik het u betaalen zal.
Ja Rein, of jy my wénkt, óf knikt, ik bén niet mal.
Wil jy ’t gat uit, ik niet: wat geef ik nae de Moffen
Al is het dat zy van hun géld én adel stoffen,
Al binnent Graaven, én al willenze hier niet
Bekénd staan, ’k steur my aen gien kétting, nóch gien klied,
Nóch gouwe pénning, neen. Zou hy me wel wat geeven,
Als mijn Mevrouw het gat uitschopte. Neen, ’k moet leeven,
En ik héb hier ien hiel goed huis in. Hoor, Mevrouw
De Baviaan, die an de schutting mit een tou
Gebonden was, raakt lós, én zo ’k hém na wouw kijken,
Zag ik in ’t huis hier naast een Juffertje zo lijken
Nae onze Juffrouw, die vast sliep, dat ey, én ey
Niet béter na me kaar kén lijken, dat ik zey
Aan Reintje, én Buurman; die het niet gelooven wouden.
Ik zey dat zy luy ’t mét haar eigen oogen zouden
Beschouwen, als men Heer zijn Dóchter veur de Deur
Dé koomen, én ik brógt ’er onze Juffrouw veur,
Maar niet gelijk. Daar uit is dit dispuit gereezen,
Of zy me kaar van stal, van grootheid, én van weezen
Geleeken. Ik zey ja. én zy luy zeiden, neen.
De Juffers gingen de ien nae de andre kwaed weêr heen.
Maar ik had Buurman, eer zijn Dochter veur mogt komen
Belooven moeten, dat ik dénken zou, nóch droomen,
An iemand, wie ’t ook was, het allerminst’ van Hém
Of heur te réppen, dat hy mét een fórse stém
My toegraauwde, als jy juist op ’t mat kwaamt, en ons hoorde,
Mevrouw, wanneer jy ons in onze praat verstoorde.
Is daar zo veel aan vast, óf zy me dat vertéld?
Meer, als gy dénkt, Mevrouw; daar kon wél groot gewéld
Van komen; ’t is een Graaf (indienze niet en liegen,
Om déze óf gene, als ’t meer gebeurd is, te bedriegen,
Die ’t zéggen) wélke alhier van Weenen komt gevlugt;
Dés hy een hater is van praatjes én gerucht,
Om hier incognito een poos te kunnen blijven.
Ik zal er niet een woord van zéggen.
Neen by lijven.
Jy ként Mevrouw niet, Reintje.
U kén ik al te wél,
Die zo veel stanks maakt mét u témen én gelél.
Kom, geen meer woorden. Ga Monsieur leComte vraagen,
Ga Rijntje, óf Hém én ook zijn Dóchter mogt behaagen,
Dat ma Couzine, én ik hém in zijn nieuwe huis
Congratuleerden.
’k Wéd, Mevrouw, dat dit kwansuis
De boodschap is, én dat jy zélfs zélt willen kijken,
Of bey die Juffertjes me kaar zo wél gelijken,
Gelijk ik zeg.
Zo is’t.
Dan zal ’t onnoodig zijn:
Want tusschen heur is geen gelijkenis, geen schijn.
Maar buiten déze héb ik nóch eene and’re réden,
Mevrouw, wanneer woud gy daar komen?
Héden,
Ja straks, zo ’t zijn kan, bréng my voort aan huis bescheid.
Nu zélje zien, dat ik de waarheid héb gezeid.
HÉm Stoffel, Hém.
Mevrouw, weet alle zaaken
Door Meinsje.
Dat ’s verknóld. Hoe drommel zal men ’t maaken?
Met déze dwarsbalk in zo lóflijk een begin.
Mevrouw te fóppen, zo als Meinsje heeft wat in.
Ze is arg én loos, én laat zo lichtelijk zich niet doeken.
’k Vrees, dat zy alles naauw zal willen onderzoeken.
’t Is zéker. Zy wil u visite geeven straks
Of flusjes, én u in het nieuwe huis akskaks
Congratuleeren.