floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
O, wist ic dat, zo waer ic gheheel ghepaeyt;
Ooc zoudic zeer zaen in ruste woonen.
Een licht zal u omschynen niet om verschoonen,
Daer u duusterheyt by zal werden ghevelt.
Dus Menschelic Verstant, u zelven wat stelt
Om weten den wegh die ghy ghaerne zoudt trecken;
En wilt uwen slapenden gheest ontwecken
En hoort dit spel vul goddelicke temen,
En wilt dit voor een simpel prologhe nemen.
Wel hem, die in Gods woorden veriolyzen:
Die naer de waerheyt honghert, God zal hem spyzen.
Doude serpent.
Ay, ay, ic duchte tgater nu al verloren;
Mynen hanghel cranct, hy es verzworen,
Ic werde belet in mijn affeccye.
Och, Christus es weder op een nieus gheboren;
Vele hebben nu zynen naem vercoren,
Die langhe gheweist hebben onder mijn subieccye.
En zal ic dat cleyn hoopkin van Christus seccye
Niet connen ghebrijnghen onder mijn scholieren?
Want daghelicx myneirt nu mijn proteccye,
Midts dat zy kennen mijn gheveynsde manieren.
Ic zal noch duzent practijcken verzieren
En den mensch locken naer mijn oudt costuumkin:
Idel glory can tmenschelic vleesch verchieren,
Daer draey ic de waerelt met op mijn duumkin;
En ghierigheyt, leigheyt es een lecker cruunkin,
Dat zal ic den mensch noch voren legghen.
Hola, ic wil hier gaen ligghen op mijn luumkin,
De mensch comt hier al cranc; wat zal hy zegghen?
Ic en zal niet sparen haecken noch dregghen,
Met een schijnsel van dueghden ic hem bestrye.
Tmeeste bedrogh leyt onder ypocryzye!
Wee mijns, crancke, allendigh, vol zwaer mesvals.
Wat zie ic, wat hooric al vremdts gheschals!
Ic en weet mijns schier waer keeren of wenden.
De errueren des waerelts zijn met veil ghetals,
Vremde opinyen ligghen my op den hals;
Ic ga onzeker, ic slachte den blenden,
Staervende troosteloos duer deze allenden.
Ic zie de staten der menschen wanckelbaer,
Ic en weet wat wegh beghinnen of henden.
Deen roupt Christus hier, dander Christus daer;
Deen zeyt: tes gheloghen, dander zeyt: tes waer;
Om Devangelye zy twisten en kyven.
Deen maect hem packen zeer lastigh en zwaer,
Ende dander wilt hem vryheyt toeschryven;
Ic en weet wat laten, doen of bedryven.
Al lezic schriftuere, ic vinde my in laste:
Al troost my deen woord duer tghenadigh beclyven,
Dander woordt verdomt my; dus staen ic onvaste.
Op een qwaedt fondament noyt goed waerc paste!
Daude serpent.
Hola, tes tijdt dat ic na dat vischkin taste,
Want tstaet zeer wanckelic, verdraeyt alleene.
Wie trect my daer achter metten beene?
Wie zydy, die my hier den ganc belet?
Ic ben ,Mensche, Goed Schynende Opzedt.
Ic zach u commen en hoorde u lamenteren;
Doen dachtick, ic wilde u versecoureren
Van dier mestroostigheyt, die ghy waert verhalic.
Goedt Schynende Opzedt, ic ghevoele my qwalick,
Midts erruerighe secten die nu spruten.
Wat leyt u daer an, volght daude statuten,
Die u auders ghehauden hebben dus langhe.
Die hebben meest dueghden ghedaen by bedwanghe;
Nu hooric de schriftuere zulcx als verbannen.
Hebben dan ghedoolt zo veil gheleerde mannen
Die op zulc fondament zijn ghestorven?
Meendy dat zy verdomt zijn oft verdorven?
Zeght, Mensche, hoe zydy zo dwaes oft zo slecht?
Men ziet: hondert iaer qwaet, ten es niet een iaer recht;
Vermaledijdt zijn die op menschen betrauwen.
Zo moet ghy nochtans Gods gheboden hauwen,
Wildy zaligh zijn ende voor Godt rechtvaerdigh.
Dat woordt duersnijdt mijn ziele zwaerdigh:
Ic en heb niet ghehauden den minsten tittel.
Sent Ian schrijft int eenentwintichste capittel:
Wat besmet es en zal trijc Gods niet bezitten.
Eylacen, ic ben vul zondigher smitten,
Zo en zallic Gods rijcke aerven nemmermeer.
Noyt inwendigher pyne, noyt bitteren zeer,
Therte verschrict my duer toverdijncken bloot.
Hoe zydy vervaerdt?
☞ Hier comt de doot.
Och, ic zie de doodt!
Waer zallic vlien wt dezer drouffenesse?
Hier comt een tot uwer behouffenesse:
Vernuftigh Succours, u naeste bloedt.
Och Vernuftigh Succours, my toch bystandt doet,
Want ic benaut ben met allendigher smerten.
Vernuftigh succours.
Staervende Mensche, ic zie u bedruct van herten;
Naer mijnder macht zo commic tot uwer baten.
Och, die doodt bedrouft my zeer boven maten,
Waer ic my keere of wende, zy volght my.
Vander doodt en can ic u niet ghemaken vry,
Dus moet ghy u gheven onder haer ghewelt.
Och, ic ben noch zo qwalic om staerven ghestelt;
Mijn mesdaet doet mijnder zielen qwellage.
Ic en weet u gheenen raet, ghy moet duer tpassage
Lyden, een huere en hebdy niet zekere naulic.
Ey lacen, ic ghevoele my zelven flaulic,
Gheen ghezontheyt en es in mijn leden.
Comt, ic zal u legghen op ‘tbed van onvreden’;
Alst tqwaet wegh es, zal u tgoet ghelucken.
Vernuftigh Secours, gheift my twee crucken,
Mijn ghebeente es cranc duer sdoots felle nope.
Ziet, daer es ‘twyfel’ en daer es ‘crancke hope’;
Comt in sdoots camer, want uwen troost es cleene.
Waer staet de camere?
Hier, int dal van weene,
Daer alle bedructheyt es overvloedigh.
Nu ligghic hier, noyt en was ic zoo mesmoedigh,
Ic zie tdal van weenen vol tribulacyen.
Dus henden alle tsmenschen recreacyen,
Daer om en can ic u nu niet ghehelpen;
Inden tijt der weilden moghtic tlyden stelpen,
Maer nu moetty zoucken een ander confoort.
Nu willic hem gaen listigh vallen an tboort
En trecken hem in desperacye,
En legghen hem voor Gods predestinacye,
Daer ic veil menschen nu met verdoove;
Zo brijnghic hem dan int ongheloove.
Staervende Mensche, hoe eyst, zydy noch bevreest?
Wat ic zie, tzijn my banieren des droufheyts meest;
Die doot wilt my tallen canten volghen.
Hadhy nu taeskin van wanhopen ghezwolghen,
Zo en helpen hem alle schriftueren niet.
Wat strael heift die doot?
Den strael der zonden, ziet,
U dreyghende om u tijts versommenesse.
O wee mijns, ic zie de verdommenesse!
Waer zal ic my baerghen? noyt dus versaeght!
Weit dat God den mensche om de zonden plaeght,
Zo de schriftuere ghetught zeer menighfuldigh.
Van mijn iongheyt kennic my in allen schuldigh
Tot noch toe; waer met zal ic nu betalen?
Tes te langh ghebeyt, ghy moghes niet verhalen;
Tpont dat hy u belaste hebdy ghegraven.
Ten heift niet ghewouckert; zijn goddlicke gaven
Hebbic ooc mesbruuct in ydel glorye.
Ghy hebt Gods tempel, Gods liefte cyborye,
Duer schandelicke beghaerte ghevyoleirt.
Tes waer; dies my de doot nu perseqweirt,
Ghevende my veil doodelicke wonden
En iaeght my ter hellen metten strael der zonden.
Och wee mijns, dat ic oyt gheboren was!
Die doot overvalt my, ey lacen, veil te ras.
Wat es de mensche, heere, die ghy tleven iont:
Als een blomkin des velts, verdrooght in corter stont,
En als tblaeykin, dat keert met allen winden.
My en troosten nu niet dan lastyghe vrinden.
O hemelsche vadere, wilt my beschaermen!
Anziet mijn iammer, hoort mijn roupen, mijn kaermen!
In mynen diepen noot, heere, my te helpen haest.
God de vader.
Inden meesten ancxt ben ic den menschen naest
Die tot my roupen en hulpe beghaeren;
Mijn barmhertigheyt en zal ic hem niet waeren,
Alzoo ic ghezworen hebbe by my zelven:
Ic wil mijn tornyghe gramschap van hem welven
Ende hem deel gheven onder mijn famelye.
Mijn levende woordt troost met Devangelye
Den mensche die int dal van weenen leyt,
Want hy benaut es en tot my roupt en schreyt.
Ic hebbe ghehoort zijn allendigh zuchten groot;
Zeght hem: ic en beghaer niet der zondaren dood,
Maer dat hy wone in mijn helyghe stadt.
Tooght hem mijn rijcke ghenadyghe schat,
Dien ic belooft hebbe alle menschen kinderen.
Zonde, dood, helle en zal hem niet hinderen,
Ghelooft hij in my met goeder intencye.
Dlevende woordt.
O Hemelsch Vader, met diligencye
Zallic vulbrijnghen uwen goeden wille,
Den mensch condigh maken openbaer en stille
De rijcdommen uwer godheyt onghemeten.
Verhueght u, Mensche, wilt druc vergheten,
Ic vercondighe u een blyde tydijnghe:
Godt heift u belooft eeuwighe bevrydijnghe!
Ghelooft in hem, u drouvigh meshopen breict.
Och, wie zydy, die zo troostelic tot my spreict?
Uwen naem es my zeer vremdt en onbekendt.
Ic ben Dlevende Woordt, an u ghezendt,
U condyghende vrede en goede dijnghen.
Ziet alle deze vyanden die my omrijnghen;
Hoe zallicx ontcommen? eylacen, ic en weet.
Vreest niet, die crachtyghe handt Gods es u bereet;
Ghelooft zijn ghenadyghe beloften voorwaer.
Welc zijn zijn beloften, zeght my dat claer,
Daer ic my in moght troosten en op betrauwen?
Staet op, ic zalze u doen anschauwen,
Op dat ghy de goedheyt Gods moeght verstaen.
Gheift my mijn crucken, want ic en can niet ghegaen,
Midts lastyghe ziecten die my dus crijncken.
Wildy noch langhe op twee zyden hijncken;
Zo blijfdy als Achab prophete beschaemt.
Neimt daer den stock ‘de belofte Gods’ ghenaemt,
Die u zal bevryden voor zucklen oft gletsen;
Houdt u vast daer an, ghy en zult u niet qwetsen,
Hoe wel tvleesch scromt voor alle myserye.
Ic zal u tooghen Gods groote misterye
Eerst by Adam, die Gods ghebodt niet en hiel;
Tserpents Raedt volghende hy in zonden viel,
Waer duer de doot heift heerschappye ghenomen
En es voort over alle vleesch ghecomen,
Wiens maght duer Christus es berooft.
☞ Hier tooghtmen Adam naect ende tserpent met God, die spreict tot
                            tserpent.
Maer comt en hoort wat hy Adam heift belooft,
Dat ghy mooght staen op zijn trostyghe ghenade.
Ic zal vyantschap tusschen uwen zade
Zetten en tusschen tzaet van eender vrauwen,
Welc zaet zal u hooft vertreden en ontsticken dauwen;
Vermalendijt zuldy zijn en eeuwigh beven.
Die belofte trooste Adam al zijn leven,
Wetende dat hy God te vriende heift ghehad.
Levende Woordt, noch ben ic int ghelove mat,
Mijn proper natuere es ijnkel qwaet en broos.
En vreest niet, rust op Gods belofte altoos,
Al steict u vleesch vol zondyghe borstelen.
Ic vreeze dit viskin zal my ontworstelen
Duer Dlevende Woort, dwelc hem tooght groot wondere.
O Levende Woordt, zeght my by zondere:
Wat heift God meer belooft daer troost wt cam?
Deis belofte vernieuwede hy by Abraham,
Om dat hy zijn aervenesse zou vast maken,
Op dat de menschen daer troost in zou smaken
En weten dat op God moet elcx toeverlaet zijn.
Als de sterren des hemels zo zal u zaet zijn,
In welc zaet ic bermhertigheyt zal bethoonen
Tot troost van veil heydensche persoonen,
Want ic God ben, die levende maect en gheneist.
Hier me es Abraham ghetroost gheweist,
Want hy gheloofde de woorden des heeren al,
Wetende dat God belooft, dat hijt houden zal.
En hy es int gheloove niet vercranct,
Maer heift God gheglorificeirt, ghelooft, ghedanct,
En dat es hem tot gherechtigheyt gherekent;
Daer duer hem God heift met besnyden gheteeckent,
Dwelc hy ont&filig;jngh als een warachtigh zeghele.
Dus Mensche, dits u den troostighsten reghele,
Want wat God belooft, houdt hy onverholen.
Maer zijn wet die hy my heift bevolen
En hebbic niet ghehouden, maer mesbruuct gheheel;
Hoe zoudic in zijn aervenesse hebben deel?
Hier om blijf ic mestroost en beroert van zinne.
Weit, die wet es neffens ghecommen inne.
Zy en verdomt niet, noch en maect zaligh noch reyn,
Maer zy gheift u kennesse der zonden certeyn,
Haer tot eenen breydel die Gods weghen myen.
Want de wet en alle prophecyen
Van Moyses af hebben op Christum ghewezen,
Maer de belofte es wt liefde gherezen
Die God in zynen zone wilde bewyzen
Tot een vuldoenijnghe, om u veriolyzen.
Want de wet doodde, tvleesch doende te niet,
Maer duer de belofte es ghenade gheschiet,
Op dat de rechtvaerdigheyt die wt God ghelt
Openbaer zoude werden en u vertelt
Duer tgheloove in Christum, die dhende es der wet;
Die tot eenen stoel der ghenaden es ghezet,
Op dat hy niet alleene gherechtigh en zy,
Maer rechtvaerdigh maect die int gheloove Christi
Staen en rusten inde wet der gracye.
Noch vreezic, ziet, die eeuwyghe blamacye,
Want deis vyanden blyven my al ontrent.
U es veil crachtygher hulpe prezent:
Staet vast op dwoort dwelc u de heer heift ghezworen.
Daer zijnder veil gheroupen en luttel vercoren,
Dat stater gheschreven, ic moet u ontdecken.
Laet u daer om niet van Gods belofte trecken,
God es warachtigh int ontfermen, weist niet vervaert.
Hy heift u als den appel zijns ooghen bewaert,
Anders waerdy Sodoma ghelijc gheworden.
Al magh u die duvel met veil vreezen gorden,
Hy es verwonnen en in zijn leste eeuwe;
Hy loopt als eenen briesschende leeuwe
Zouckende listen om u te verslinden,
Maer pijnt zynen raedt niet tonderwinden,
God en zal u niet laten, weist op u hoede.
Den gheest inwendigh dient met den ghemoede,
Maer het vleesch es tot alder crancheyt gheneghen.
Comt, volgt my naer en weist niet versleghen,
Ic zal den rijcdom der godheyt verclaren
En den troost der beloften Gods openbaren
En u vyanden verwinnen tuwen wensche.
Figuere.☞ Hier tooghtmen Christum hanghende an tcruce.
Ziet hier uwen troost, Staervende Mensche!
Dits tzaet dwelc belooft es tuwer zaligheyt,
Deze eyst die sent Ian heift den wegh bereyt
Daer wet en alle propheten af tughen,
Dits de fonteyne daer ghy trost mooght wtzughen,
Waer me verwonnen werdt tDoude Serpent.
Och, mijn maght wert weder op een nieu gheschent,
Die ic langh ghethoont heb in mijn hypocryten;
Nochtans zal ic Christum in zijn hielen byten
En mijn tanden maken als bloedyghe zwaerden
En laghen legghen totten hende der aerden,
Den mensche tot zijnder bedaervenesse.
Dits tzaet van beloften en die aervenesse
Die Adams en Abrahams zade es belooft;
Nu wert de doot haer groote maght berooft.
Dus en laet u van hem niet vervremen,
Hy zal den strael der zonden van u nemen
Daer u de doot met wijst het eeuwigh dangier.
Hier spreict Christus hanghende an tcruce.
Christus an tcruce.
Nu wil ic nemen den strael der zonden hier.
Doot, ic zal u doot zijn en helle uwe beit,
Zo daer ghesproken es duer den propheit:
Mijn volc zal uwen ancxt noch gruwel niet zien,
Alle die my ghelooven en tot my vlien
Zullen niet beschaemt werden duer u gheruchten,
Want mijn ooren verlanghen naer tzondaers zuchten.
Ic ben de vuldoenijnghe van uwer schult,
Al wat van my gheschreven es hebbic vervult,
De persse hebbic alleen ghetreden nu.
Ic ben de offrande gheoffert voor u,
Ic ben daer Moyses serpent af es figuere,
Ziet op my, ic zal u ghenezen puere.
Ic ben dleven, de waerheyt en den wegh,
Ic ben priester naer doorden van Melchycedech
Doende gherechtyghe offerande,
Ic ben dlevende broot wt des hemels lande,
Ic ben de fonteyne tot tzondaers lavenesse,
Ic zal verwinnen naer mijn begravenisse
Alle u vyanden, Mensche, en weist niet versaeght.
Nu weitty dlam Gods dwelc al u zonden draeght.
Hebdy, Mensche, noch gheen troostyghe ghevoelijnghe?
Consciencye smaect zachte vercoelijnghe,
Midts datze vander zonde nu es ontlast;
Maer Levende Woordt, de doot blijft by my vast,
Tooghende my veil felder ghezichten.
Zijt ghetroost, ic zal uwen gheest verlichten.
Maerct wat grooter troost u God heift ghezonden.
Figuere.☞ Hier tooghtmen de helle opghebroken.
Ziet de helle ghebroken, Sathan ghebonden.
Hoe zoudy u meerder troost ghegheven connen!
U zonden zijn wegh, tserpent es verwonnen
Dwelc u bezwaerde en dreeghde metter wet,
Hem tooghende gheveynst Goet Schijnende Opzet,
Dwelc u zonde, doot en helle toezandt,
En Vernuftigh Secours tot uwen onderstandt,
Die u ghebraght heift in alle iamere,
In tdal van weenen, in sdoots camere,
Zijnde van menschen troost verlaten,
Tot dat my u Hemelsch Vader zandt te baten,
Die u bemint en beclaeght dat ghy sneift;
Waer om hy zynen zone niet ghespaert en heift,
Die u verlost heift wt zondigh gheduene,
Die u dezen stoc ghaf tot eenen stuene,
Om dat ghy in crancheyt niet en zoudt faelgeren
En u daer op zoudt troosten en vast fonderen,
Dwelc es ghenadyghe bewyzenesse.
Figuere.☞ Hier tooghtmen Christum verryzende, ende smytende de doot
                            met zynen cruce.
Comt, ziet nu Christus in zijn verryzenesse
Tooghende groote ghenadyghe cracht,
Hebbende de doot gheheel tonder ghebraght.
Wetet dat Christus nu niet meer en staerft;
Zijnder lenen ghy duer Gods belofte verwaerft.
Nu en heift zonde, doot, overhandt noch ghebod,
Want dat Christus leift, dat leift hy by God
Ende dat zelve leven es u proper eyghen;
Vreeze noch verdriet, ancxtelic dreyghen
En magh u niet van Gods liefde scheyden.
Nu willic met vruechden den heere verbeyden
Die my verlost heift van mijn vyanden,
Ic wil my gans waerpen in zijn handen.
Ic weet wel, hy en werdt mijns gheen versmadre,
Hy nomt my zijn kindt, hy es mijn vadere;
Ic en vrees niet, al doet my tvleesch veil wederstoots.
Dlevende woordt tooght hem hier de schauwe des doots.
Ziet, nu en ziet ghy maer een schaduwe des doots,
Nu leifdy met Christum, verhueght uwen zin.
Tvleesch es my schadelic, maer tstaerven ghewin;
Ghedanct zijt Levende Woort die my dit briefde.
Ziet hier comt Gheloove, Hope en Liefde,
Die zullen u wachten als ghelievers ialours,
In tribulacye troost ghevende en secours
En uwen wegh ten rechten beschicken;
Zonde, doot, helle noch ancxtelic verschricken
En zal u niet meer doen mestroostigh qwelen.
Staervende Mensche, ic wil u God bevelen,
Want ghy zijt verlost wt tzwaer tempeest;
Ic laet u den troostere, den helyghen gheest,
Die zal u tot alder volmaectheyt spoeden
En u van allen qwaden behoeden,
Zoot God belooft heift met wonder zonder ghetal,
Want wie op Gods belofte rust verwaerft dit al.
Staervende Mensche en vreest nu gheen mesval.
Tes al u eyghen, wat Christus heift ghedaen.
Hoe zoudy nu zulcken goeden vader afgaen,
Die u dit om niet al heift willen schijncken?
En met hem zult in zijn glorye blijncken,
Zoo belooft heift Tlevende Woort onversweghen.
Dwelc noyt in smenschens herte en es ghesleghen,
Noyt hooren ghehoort, noch ghezicht begrepen,
Dwelc dat God bereydt heift ende gheschepen
Die zijn woordt ghelooven groot van virtute.
Schudt nu dezen rock, den ouden Adam, wte,
Doet dit nieu onbevlect cleedt, Christum, aene.
Pijnt noch figuerlick hier tverstant tontfaene,
Figuere.☞ Hier tooghtmen Christum zittende ter rechter handt zijns
                        vaders, hebbende onder hem zonde doot, helle, &c.
Ziet Christum zitten in zijnder gloryen
Als verwinlick conijngh groot van victoryen,
Waer duer vervult werdt Davids prophecye:
Hy zitt nu ter rechter handt zijns vaders blye;
De ghemeenschap der helyghen voor u bidt daer,
U gherechtigheyt,
Uwen troost,
U middelaer
In wiens bloede dat ghy ghedoopt zijt,
En bidt voor u zijn Hemelsche Vader altijt
Als troostigh advocaet, noyt gheenen nettere.
Al ziet ghy dit in een donker lettere,
Nemet voor uwen troost spade en vrough.
Dat hijt my belooft, tes my al ghenough,
Ic weet wel hy en zal my niet bedrieghen,
Hy es warachtigh hy en zal niet lieghen;
Daer om zijn my Gods beloften den meesten troost.
Staervende Mensche, dat es hier trechte propoost.
Comt nu in payze, vry van verzeere,
Slaept nu en rust nu hier in God den heere,
Die u duer zijn beloften heift zaligh ghemaect.
Mijn ziele, heere, u by wezen haect,
Want den tijt van mynen slape es by ghecomen
En dat mijn ziele zal worden ghenomen
Wt dit aerdtsche huus en vleesschelic coffere.
Dus ic, heere, in uwen handen offere
Die nu scheedt, hemelsch vader ghebenedijt.
Nu hebbic mijn ghezighte, noyt meerder iolijt,
In payze, in rusten leiftmen te zamen.
Vele ghedichte bouckin maec ic my qwijt,
Die hem daer op verlaet magh hem wel schamen,
Want den meesten troost zijn Gods beloften. Amen.
De propheet Eliseus
verachter der Const
rethorica
Joriam Coninck van Israel
Deerst Camerlinck
Dander Camerlinck
Gehasij
De Sunamitinne
Naman van sijrien
Gijericheijt
Afgoderije
Deerst dienaer
twede dienaer
Eliseus
Eerste Retrosijn
Tweede Retrosijn
Hier begint een spelende prologe van twe parsonages deen genaempt
						Rethorica / en verachter der Const. eerst een liedeken singend' het spel van
						sinnen volcht aen de prologe
Rethorica oft verachter der Const. singt
Dit liedeken gemaeckt opt spel. ende is op de voijs neemt waer u tijt //
						wie dat ghij sijt
Rhetorica en Verachter der Const
Wech fantazij // Compt melodij
brengt bij // u vrolijcke gesangen
maeckt blij // de retrosijnsche geesten
den dach moecht ghij // bekennen vrij
dat wij rethorica ontfangen
te tij compt minste met de meesten
Trouw moet Blijcken al hier
en tspelcoren fier..
door rethorices schaeren
godt prijsen eer bewijsen
sijn wonder verclaeren....
Twist en dispuijt // blijft inder muijt
ontsluijt // Const in
compt uuijt // rethorica gepresen
Lieffelijcke spruijt // wel muijckens cruijt
beduijt waer door veel mensch dwaelen
seer Luijt // Leert haer den heer vresen
sticht nu de Jonge Jeucht en stelt haer voor de deucht
wilt goods straff openbaeren
sijn wonder verclaeren...
Wijckt Chrijch en moort // blijft heel versmoort
verstoort // hebt ghij d'edele Conste
Compt voort // rethorica verheven
O soet accoort // so wie u hoort
die spoort // te comen in u Jonste
dat woort // vanden vader gegeven
brengt ghij altijt int Licht
doort tbeeldelijck gesicht
dus wilt sonder beswaeren
sijn wonder verclaeren
Wech quaet gebroet / Compt prinses soet
en doet // u conste weer floereren
geeft moet // die nae gesontheijt wenschen
stuert haeren voet // tot sgeestes vloet
met spoet // verbreijt het woort des heeren
tot boet // waerschout oock alle menschen
voor d'affgoderij boos
en giericheijt seer Loos
Leert haer met godts dienaeren
godt prijsen / eer bewijsen
Rethorica uuijt Comende op het gesang
Door dat soet gesang wordt mijnen geest seer verheucht
geneucht en melodij compt vrolijck ontspringen
bedwingen can ick mij nu niet / ick moet thonen vreucht
doocht prijsen en vertellen wonderlijcke dingen
verachter. der Const.
Wadts hier te doen hoe mach het volck aldus staen dringen
twaer beter datse gingen // goods woort hooren inde kerck
Rethorica
Mijn vrient hebt ghij niet gehoort datmen hier spelen sal
Wadt seght ghij van spelen isser anders geen werck
sijn daerom int perck gestelt dees tenelen al.
Jaet mijn vrient Laet u rethorica beroven niet
verachter der Const.
Datter wadt goets van u compt can ick geloven // niet
tis mijn verdriet wech wech met rethorica
Mijn vrient denckt vrij waermen mij verschoven // siet
dat een droevich liet van ongeneuchten naeckende // is
Hoe soo men can u wel ontberen
Al veel weijniger als een godt wachter die waeckende // is
daermen mij versaeckende // is / sal quaet sijn groeijende
Ghij sijt wadt propers ick ben u heel verfoeijende
die haer met u sijn moeijende meest Lichte gasten sijn
Ghij spreeckt met onverstant wilt ghij daerom belasten mijn
uwer tongen fenijn over d'edele Consten gieten
soud ick onschuldich daerom onjonste hieten
wilt dat schieten op die misbruijcker die mij schenden gaet
siet toe dat ghij niet tonrecht den onbekenden slaet
maer gebruijckt tot baet dat den misbruijcker schaedelijcker // is
Mijn hert u / en u aenhangers heel versmadelijck // is
want dadelijck wis // blijckt u bij retrosijns Lichtvaerdicheijt
Lichtvaerdicheijt prijs ick niet maer / der Consten Aerdicheijt
dus bruijckt bescheijt over dees const die is gestelt // vrij
onder dander vrije consten daer sij wordt getelt // bij
menich hart maeckt so blij // met haere gedichten // soet
door bevallijcke woorden can sij oock stichten // goet
als des geestes vloet // in haer Lieffelijck wercken wil
maer dat moet toegaen met opmercken stil
doch hier van is geen geschil // maer van het bmisbruijcken veel
Om het misbruijck // moet rethorica swijgen en duijcken // heel
wantmen altoes crackeel // onder haer scholieren // spoort
Rethorica.
Moetmen daerom Laeten aller consten manieren // voort
so machmen niet een woort // in eenige percken // spreecken
nochtans werdt rethorica gebruijckt alsmen wil inder kercken //
							preecken
de predicant en Leecken // hoortmen salmen singen // claer
waerom wildij men dan rethorica bedwingen // swaer
Laet ons vrij te gaer t'misbruijck beclagende // sijn
sij schenden haer selven die haer qualijck dragende // sijn
die vromen fijn / tegenheijt int misbruijck gehadt hebben
maer daerom niet veracht der consten schadt // hebben
om datse inden aertschen Acker gevonden // wordt
dus niet tegens de const maer vrij tgegens die sonden // mort
hij doet hem selffs te cordt // die goods gaeff niet waer // neempt
alder moeijlijcktx ghaet hij die vanden wech seer vaer // vreempt
Waer aff sal tspel dan sijn machmen niet weten dat
hoe nae salmen bancketeren drincken en eeten wadt
ick schadt het sal sijn van teuwes oft meuwes
Het sal eensdeels sijn vanden propheet helijseus
wadt wander dat godt door hem gewrocht // heeft
hoe hij .helia. gedient godt gevreest en gesocht // heeft
dit geeft g.hasij sijn kenecht den conimck te verstaen
daerna sal Naman van sijrien comen gaen
die melaets sijnde een brieff voor den coninck gaet thoonen
Bij hem hebbende twee dienaers ofte parsonen
als hij den Coninck sijn begeren sal hebben geseijt
vertoornt den Coninck // doch geeft hij hem bescheijt
hoe dat hij geen godt is en seijnt hem midts desen