floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Al is 't dat ic uyt gracy hem het leven gaf,
Niet teghenstaende zal hy hebben zyne straf.
Wien daer?
Mandricard, Heer.
Hier brengh ick Heer gevleugelt
Znode feeckx.
Genaed'ge Heere, teugheld
Vw tooren, zijt medogend' met een arme Vrouw,
Mijn wercken znode zijn, doch grooter is't berouw.
't Berouw gantsch niet verschoont uw nickerlijcke daden.
Ghy die zo meen'ghe maeght door listelijck aenraden
Verleydt hebt, Toveres, Copp'laerster, vuyle feeckx,
Die zielen hebt gheschakelt aende nickers reeckx.
Ja mans en vrouwen ghy verkloeckt hebt, en verleyde,
Die mans en vrouwen deed van d'Heyl'ghe eere scheyden.
Vervloeckte proy, uw daden zijn te znood en grof.
Mandricard, laet heur znijden neus en ooren of.
Op dat een yder mach verschrick'lijck van heur vlieden.
Het gheen mijn Heer ghebied zal dadelijck gheschieden.
Vertoeft Mandricard, laet my noch bedencken 't stuck,
Op dat ick door de haest my zelven niet verruck.
Wat straffe zal ick best aen Od'ric moghen gheven?
Ghevanghen eeuwich? Neen, 't waer maer een droevich leven.
Het wreedste hy verdient, wat middel vind ick dan
Waer meed' ick Oderick ten wreedsten plaghen kan?
Voor grooter plaegh de menschen nimmer kunnen vrezen
Als in verzellingh van 't afkeerlijckst' te wezen.
't Is wel bedocht. Nu Od'ric 't leven zijt ghy wis.
Doch voor uw straffe, hoort wat dat uw vonnis is.
Ick wil dat ghy Gabrina nu met u zult leyden,
En voor een jaer uyt heur ghezelschap oock niet scheyden,
Maer nacht en dach met heur ghestadich blijft verzelt,
En dat ghy oock uw zelfs in heur verweeringh stelt,
Zy yemandt mocht betrachten heur in yets te deeren,
Zult ghy (doch onrechtvaerdich) heure zaeck verweeren,
Hoe-wel ick zeker ben, en wel mach zijn ghelooft
Zy meer vyanden heeft als hayren op heur hooft.
Eer ick by heur zoud' zijn 'k verwurghe liefst' myn leven.
Wat zeght ghy Oderick?
Is't vonnis Heer ghegheven
Ick anders niet en zegh als uw wil moet gheschien.
Almo.
't Is plaeghs ghenoegh dat hy heur steeds by hem moet zien.
Heur neus en ooren zult ghy laten heur af-snyen.
Ghedenckt u wel Gabrina, in wat schrickelijck lyen
Ghy by Anzelmo my zo schalck'lijck hadd' ghebrocht?
En door het valsche gordel na mijn leven zocht.
Ach, Heer, het is my leet.
Niet anders kundt ghy zeggen,
Ghy ziet nu wat toevallen in Fortuna legghen,
De Berghen die ghemoeten aen malcander niet,
Maer menschen wel, ghelijck ghy nu voor ooghen ziet,
En 't waer mijn reed'lijckheydt de wraeck-lust koste breken,
Het gheen ghy aen myn dede zoud' ick aen u wreken,
Nu Oderick vertreckt, en neemt Gabrina meed.
De plaegh die ick u gheef die acht ick wel besteed.
Almont, Corebe en Oderick met Gabrina binnen.
Mijn waerde Izabell', ha vreughde van mijn leven!
Het vonnis dat ick deze twee nu heb ghegheven,
Was veel te goedertieren, ziend' op hun misdaed.
De edelheydt uws herte ghy nu blijcken laet:
Een Prince die behoort te wezen goedertieren,
Zaftzinnich, vol medoogh, de cierlijckste laurieren
Die't Prinslijck hooft beproncken, waerde lief Zerbijn,
Moet goedertierenheyt, en het medoghen zijn.
Vw tusschen-spreken, lief, kost veel medoghen wercken.
Hier uyt zo mach men, lief, uw lieve neygingh mercken.
Ter wereld isser niet 't gheen ick niet zoude doen
Als't u behaeghlijck waer, wilt anders niet vermoen,
Dan dat Zerbynes herte quellijck zoude knaghen
Te doen yets 't gheen myn Izabella zoud' mishaghen.
't Is liefdens aerdt dat yeder lievert graegh betracht
Te lieven zyn gheliefde.
Anders niet verwacht
Als dat Zerbijns ghemoedt alleen daer na zal pooghen,
Om te behaghen u na't uyterst' myns vermoghen,
De glorye mijns ziels, alleenlijck daer na strijft,
Dat door myn daden ghy wis en verzekert blijft
Mijns trouwheyt.
Geen re'en heb ick anders oock te vrezen.
Laet op uw lippen dan mijn trouw bezeghelt wezen.
En deez' om-helzingh zijn de bande mynes trouw.
En deez' omringingh ick van meerder waerde houw,
Als of Iupijn my zond' de heerschingh zynes throone.
En my zo lief ghelijck de Scepter en zijn kroone.
Zo blijft ghe-evenaert de liefde van ons beyd'.
Het gheen mijn hert ghevoeldt en ken niet zijn ghezeydt.
En 't gheen deez' boezem draeght gheen tonghe uyt ken spreken.
Zo zal ons trouwe liefde nimmer kunnen breken.
Veel eerder breken zal het Hemels firmament.
Voor dat ons liefde eyndt, de wereldt eerder endt.
Ha heughelijcke galmt, ach ziele-stelers woorden!
Meer trouwheydt heeft dit hert als ghy my zegghen hoorden.
Al-waerde Isabel, uw hand ick kus.
Die 's stom.
Kust deze lippen, lief, zo kus ick u we'erom:
En met de zelve munt die ghy aen my zult bieden,
Daer zal u lieve kussens looningh meed' gheschieden.
Ach azems geur ghelijck een nectaerlijcke roos.
En inde uwen vind ick hemelsche ambroos.
Hoe henghelen de zielen beyde na ghelijckheydt!
Zerbyn niet isser boven heyl'ghe liefdens rijckheydt.
Vermits ick in uw ooghen zie myn zielens beeldt.
Ghelijck ghy door 't ghezicht mijn herte my ontsteeldt.
Zo is myn ziel uw hert.
En myn hert is uwe ziele,
En die ziel zal ghestaegh voor u myn Enghel knielen.
Mits mijn liefd' overtreft de uwen.
't Ken niet zijn.
Gheen trouwer liefde vindtmen als de liefde mijn.
Neen, Serbyn, myn liefde d'uwen gaet te boven.
Lief-waerde Izabella, wilt dat niet ghelooven.
Vermits Serbyn het meest verdient:
Het is ghemeenlijck zo, wy vindent, en wy zien 't,
Dat yeders liefde waent de zijn de grootst' te wezen.
Ick bidd' u zeght my, lief, waer uyt is dit gherezen?
Mits yder 't zijn ghevoeldt, en elck zijn herte weet,
En wislijck vindt wat liefd hy aen zijn lief besteedt:
Dit's gheestelijcke kracht, en't gheestelijck vermoghen,
Het welck onzichtbaer is, en inde ziel ghevloghen,
Ken zo niet zijn betoont gh'lijckt wezentlijcke is,
Waer over, lief, dat ghy houdt zeker en ghewis,
Dat uw'liefd' is de grootst', maer streckten uw ghezichte
Tot inde born mijns hert, ghy vond dat mijn liefds-wichte
Veer overweeght de uw, mits ghy het meest zijt waerdt,
Houdt zeker myn liefd d'uwen over-evenaert.
Vw myne? neen Serbyn.
Een eynd'loos, vrucht'loos stryden.
De liefdens proeve moet gheschien door 't werck des tyden:
Tijdt u ghetuyghen zal de liefde van Serbyn.
Laet dan oock tijdt de proeve mynes liefde zijn.
'k Verander van propoost, noch speelt in myn ghedachten,
Hoe hooghe dat wy Roelands weldaed moeten achten.
Ha glorieuze heldt!
Waer 'tleven ick door hiel,
Als ick, helacy, door Gabrina schuld'loos viel
In doodens nood.
Helaes, waer mach nu Roeland wezen?
De liefd' die ick hem draghe doet my 't quaedtste vrezen:
Want recht om deze tijdt weet ick dat hy verwacht
De Ridder, die zo langhe moedich heeft ghetracht
Met Roeland in ghevecht te tre'en, door groot verlanghen,
Om Hectors zwaert van Roelands zyd' aen d'zijn te hanghen.
Ach, lief, wat zie ick daer?
Ick bidd' u niet vervaert.
Helacy, wiens gheweer?
Oy me! 't is Roelands zwaert.
Zijn harnas en zijn schildt.
Zijn helm en zijn gheweeren.
Ach Isabel! ick zie oock stucken van zijn kleeren.
Onluckich is de uur, den Hemel is versteurt.
Helaes, Zerbyn, wat onluck is hier doch ghebeurt?
Ach Hemel, wat mach 't zijn?
Zoud Roeland zijn verslagen?
Ten ken niet zyn.
Mits wy geen bloed en zagen.
't En is niet te verstaen, al zyn ghewaed leydt hier.
Ha sterren wat's uw doent!
Wat's d'oorzaeck uw's ghetier?
Het schrickelijck ghezichte dat wy hier bevinnen.
't Zijn Roelands wapens.
Roeland is berooft van zinnen.
Van zinnen en van re'en.
Beklaeghelijck verdriet.
Aen deze doenten ghy de redenen wel ziet.
Wat reden zynder die zyn zinnen zouden rooven?
Myn zegghen kundt ghy door zyn wercken wel ghelooven.
Wat wercken?
Dat hy zelfs zich zelfs ontwapent heeft.
'k Gheloof niet 't gheen ghy zeght, ten zy ghy reden gheeft.
't Schijnt Medor en Angelica hun hier vermaeckten
Lichaemelijck, waer Roeland zelven graegh na haeckten:
Deez' trots en spijt die heeft zyn zinnen zo verwert
Dat razernye overstelpten gantsch zyn hert,
Vermits de liefde ken het stoutste hert verkloecken,
Zo dat zyn zinnen gantsch verwoest zyn en te zoecken.
En zaeght ghy 't aen?
Ick zaeght.
En sonder hulp?
Helaes,
Te schricklijck was zijn doent', te woest was zijn gheraes.
Hy duyvelden, hy vloeckten dat myn d'haeren resen,
Want 'tscheen dat Roeland zelfs een Duyvel wilde wesen.
Zijn wapens wurp hy ne'er, trock d'haeren uyt zijn hooft,
Ghelijck de menschen die hun zinnen zijn berooft.
Doch naderhandt myn docht dat hy niet wierden quader,
En ben daer op (doch schreumich) hem ghekomen nader,
Ick bood hem goeden dach, en hy vervloeckte my,
En gaf my zulcken dreef aen deze kakens zy,
Dat ick ter aerde viel, den Hemel hy verzaeckten,
Ick danckten God dat ick noch uyt zijn handen raeckten.
Ach herte-breker-maer.
O jammerlijck verdriet!
't Is zo gh'lijck ick u zegh, hy was zyn zelven niet.
Zyn zelven niet, helaes.
Hy is gantsch buyten westen.
Maer zeght ons, vriendt, waer dat de Graef noch bleef in 't leste.
Helaes, me-Vrouw, daer op ick gheen oogh-merck en nam,
't Was my ghenoegh ick levend uyt zyn klaeuwen quam.
Myn wech leydt na myn vlock, 't gheen waer moet zyn ghenomen,
Ick gae, want licht'lijck mocht de Duyvel hier weer komen.
Ha Palatijnsche heldt! wat is uw ongheluck?
Wat schrickelijck toe-val.
Wat ramp, verdriet, wat druck.
Ach Isabella, lief!
Helaes waer mach hy wezen?
Waer of hy dooldt?
Oy me, het quaetst wy immer vrezen.
Wel vrezen mach men 't quaetst', helaes met groote re'en,
Want zelden ziet men dat een onluck komt alleen.
't Paert Bridedor en hebben wy hier niet ghevonden.
Dit sterckt noch goede hoop.
Ach of 't luck had ghezonden
Noch die voorzicht in Roeland, dat hy't had bewaert.
Zerbyn hoed ghy't gheweer, ick vlieghe flucx ter vaert,
Om zien of hy in't bossche moogh'lijck mochte weyen.
Ick bid u gaet, maer wilt vooral niet langh verbeyen.
Onluckelijck toe-val den Hemel ons nu zend,
Is Roeland zinneloos! ach Goden! wat ellend
Ons snarrich overrompelt, als men 't minst bedochten.
Ha wapenen, waer na veel stoute helden zochten!
O waepenen, van u met reen mach zijn ghezeydt,
Dat Roelands faem door u zo wyde is verspreyt:
De wyde wereld deur, van hier tot d'Antipoden,
O wapenen, waer voor verschrickten zelfs de goden!
Waer Mars voor swichten most, waer elck voor heeft ghebeeft.
Meer wrocht uw voerder als oyt yemant heeft beleeft.
Ha wapenen ghy hier! verslaghen nu ter aerde?
By d'Hemel dat ick acht de Aerde te ontwaerde,
Om heure bruyne rugh en dit begraesde veld
Te cieren met uw pracht, te trots was uw gheweld,
Als dat uw glory dus, helaes, zoud zyn ghestolen.
Bereydt een Jaspes klom die reyckt tot bey de Polen,
Om u te hechten aen, aen gh'heughenis van stael,
En nimmer men vergheet uw glorijs pracht, en prael.
Zerbyn hanght de wapenen op, midlertydt compt Mandricard uyt met de
						Wandelaer, Zerbyn hun niet ziende.
't Is wonder 't gheen ick hoor, zoud' Roeland zinn'loos wezen.
Ja te beduchten hy oock nimmer zal ghenezen.
De spreucke zeyd Religie, en de Frenezy,
Werdt nimmer zo ghezuyvert of daer blyfd yets by.
Waer streckt uw gangh?
Mijn Heer, ick gae na de valayen.
Alleen om daer myn veed' te wayen.
God spoed uw wech.
En d'uwen.
Nu geschreven zy
Als oogh-merck voor de Wand'laers die hier gaen verby.
Ha wapens glorieus,
Van Roeland Furieus.
Maeckt plaets, de eygh'naer komt, dees wapenen zijn mijne.
Te trots ghy spreeckt, waerom zijn deze waep'nen dijne?
De wapenen ick wil.
Zo ghy u daer na zet,
By Iupiter, ick zweer, het u zal zyn belet.
Al draeght ghy Hectors wap'nen ghy draeght die onwaerdich.
Wat zegt ghy?
'kZeg dat ghy verkreegt die onrechtvaerdich.
Ghy beuzelt droch.
'kEn doe.
Ick zweer u dat ghy doet.
Ick houd' het staende tot de laetste drup myns bloed.
Zy vechten, Zerbyn werdt zeer ghequetst, en na zy langh ghevochten
						hebben, komt Isabella verzelschapt met Doralice, gheliefde van
						Mandricard.
Ach Doralice helpt.
Wat 's d'oorzaeck uwes vechten?
't Ong'lijck dat hy my doet rechtvaerdicheyt zal rechten.
Serbijn bezadicht, Mandricard om mijne wil.
Serbijn zo ghy my liefd, ick bid u, houdt u stil.
Belet my, Isabella, niet ick vecht met reden.
Ick bid myn lief, Serbyn
Hier helpen gheen ghebeden.
Mandricard, en vermoghen mijn ghebeden niet?
't Is re'en men op verweeringh vande eere ziet.
Isabella en Doralice vlieghen tusschen hun beyden in, en Doralice
						treckt heur Mandricard binnen, Serbyn blijft zeer gequetst met Isabella
						op't Toonneel.
Ach hemel wat onluck! hoe quaemt ghy handt-ghebaere.
Laet my bedaeren eerst voor ick het u verklare.
Zo haestich in ghevecht?
Mits als ghy waert ghegaen,
Mandricard by my quam, die trotzich woud' bestaen,
De wapenen van Roeland, met kracht en ghewelde
Te eyghenen, waer ick my moedich teghen stelde,
Dit's oorzaeck van 't ghevecht.
En daer toe had ghy re'en.
Helacy, ick beklaegh dat ick u liet alleen.
Hoe is't mijn lief?
Helaes, de krachten my begheven,
't Schijnt Isabella dat ghenaeckt het eynd mijns leven.
Rampspoedich ongheluck, ach hemel wat verdriet!
'k Beklaghe noch dat ick u hier alleene liet.
En nae ick my ghevoel, zal ick alleen u laten.
Bedroefde Isabella!
Onluckighe Serbyn,
Die van zijn Isabella nu gheruckt moet zijn:
Ach wrevelich misval!
Ach, lief, Serbyn, mijn waerde,
Ghy die myn vreughde zijt, en glory dezer aerde,
Zal ick die sterven zien, ach al te wreede doodt!
Niet jammert, lief, vermits uw klacht myn quel vergroot,
Wat d'Hemel wil dat moeten menschen duldich lyden,
't Is vruchteloos die teghens doodens komst' wil stryden,
Nu dat myn uur ghenaeckt is 't reden dat ick duld,
Want na ick myn bevoel zo is mijn tijdt vervuld,
Mijn draed is af-ghesponnen, uw Serbyn moet sterven.
Om my te laten hier bedroefdelijcke zwerven
In eenicheydt alleen, Serbyn, helaes alleen!
Helacy, Isabella, 'tsterven is ghemeen.
Maer 't bitterste verdriet voor die ghetrouwlijck lieven.
Qualijck doet hy die niet buyght na 's Hemelsch ghelieven.
Den Hemel te ghelieven moetmen, maer het quelt.
Gheen quellingh kender zijn, wien zich ghelaten stelt.
Ghelatenheydt, in alles, is niet voor de menschen.
't Zy wy ghelaten derven 't gheen wy graeghste wenschen.
Wie zoud niet wenschen, lief, met u te leven staegh?
Die vande wereld heeft een af-keer en mishaegh.
Hoe ken mishaeghen my de wereld, mits uw leven?
Helaes, het leven is voor weynich tydts ghegheven.
Helacy, na dat weynich Isabella haeckt.
Serby.
En is't dat weynich 't gheen alleen uw hert vermaeckt?
Dat weynich acht ick g'lijck een eeuwichlijcke vreughde.
Ach lief, ghy spreeckt ghelijck de onbedachte jeughde.
Vermits dat in uw leven gantsch mijn jeughd bestaet.
Ach, ick ghevoele dat het leven my verlaet.
Lief, draeght mijn leven meed', laet my dees gunst verwerven.
Ick sterven moet, maer ghy kunt na uw wil niet sterven.
Ick sterve zo ghy sterft, en duyzent doo'n ghewis.
Het sterven van uw lief, voor u geen sterven is.
Vw sterven, lief, zal my tien duyzendt dooden brenghen.
De Leve-ghever 'k hoop uw leven zal verlenghen.
Verlangingh wensch ick niet als ick mijn lief ben quijt.
Gheen wette-maeckster ghy van dood of leven zyt.
Ick bidde dat ick mach met uw ter grave storten.
Dit bidden ken het leven langhen noch verkorten.
Nochtans zo d'Hemel wil, ons zenden ken de dood.
De dood komt op de uur die d'Hemels-vooght besloot.
Besloot den Hemel, nu, myn lief my dus t'ontroven?
Gansch zonder twijffel moetmen vastlijck dit gheloven.
Ach al te wreed beslot, 't gheen Isabella ziet.
Ick bid u, lief, en scheld de Heyl'ghen Hemel niet.
Niet scheld ick, maer beklaech zy u my laet ontrucken.
De grootste plaghen vaken zijn de heylste lucken.
Ghelucken! zeght onlucken. Jammerlijck verdriet.
't Moet goed zijn alles wat door 's Hemels raed gheschiet.
Ach Hemel u beraed! o Hemel hebt medoghen!
Helacy, Isabel, uw klachten niets vermoghen.
Gansch niet, laet dees omhelzingh zijn de laetst', vaert wel.
Ach alderdroefste galmt! in watten naeren hel
Blyft dees vermoorde Vrou!
Lief, Isabel, zo waerde
Als uw mijn liefde was: dat d'uwe evenaerde
De mijne: bid ick u ghy met voorzicht wel let,
Op wien ghy na mijn dood uw nieuwe liefde zet.
Liefd zetten, lief? och neen, ick nimmer zal verkiezen.
'k Vervloeck al ander liefd, nu 'k uw, lief, moet verliezen.
Gheen man ter wereldt zal, ick zweert, geraecken my,
Maer 't lichaem houden zuyver, onbesmet, en vry
Van lust, onmoogh'lijck is 't ick yewers zoude neyghen:
Het was bewaert om dat te maken uwe eyghen.
By d'Hemel zweer ick dat men anders niet en ziet.
Liefwaerde Isabel, ick bidd' u zweert het niet.
Ick zweert, en dubbel zweert, waerom zoud ick 't niet zweeren?
Vermits dat Vrouwens zinnen lichtelijck verkeeren.
Al is't ghemeenlijck zo, stelt my niet in dat rey,
Ghelooft, lief, dat ick nimmer van myn voorneem schey,
Ick bid u lief en wilt in't minst daer niet voor vrezen,
In 't leven was ick uwen, 'k zal 't na uw doodt oock wezen,
Alleen met uw ghedachten ick myn leven endt.
Ach Isabel! hoe qualijck ghy u zelven kendt.
Lief, nimmer liefdens schichte in myn hert zal slippen,
Mijn eede ick bezegel op uw lieve lippen,
En met omhelzingh ick die in mijn herte druck,
Op dat ick uyt myn hert uw liefde nimmer ruck.
Ziel-waerdich-Engel-vrou, ghy doet myn heugh'lijck scheyden
Van u, den Hemel wil uw trouwe voorneem leyden
Tot heylheydt. niet dat ick u aen uw eede bin,
Maer mits de glory dat ick u voornemingh vin,
Wat danck myn Isabel zal ick u kunnen gheven?
Nu ick ten eynde ben van 't aenghename leven,
Mijn gheest laet ick by u, gh'lijck ghy mijn herte hebt,
Om dienen aen myn lief, na 't leven is ghe-ebt,
En zal verzellen u in alle uw ghedachten,
Om houden rechte maet met uw bedroefde klachten,
En biggh'len tranen uyt met uwe ooghens-vliet,
Om schrillen uyt de rampen onzer beyd' verdriet,
En weenen als ghy treurt, en als ghy quijnt te treuren,
Vermits in onze tijdt ons niet en mocht ghebeuren
Waer zielen haeckten nae. gheliefde Isabel,
'k Omhels u voor het laetst', myn Engel, lief, vaert wel.
Hy sterft.
Zerbyn, helaes, gheen spraeck? oy me verlaten Vrouwe,
De ooghen zyn gheloken, ken men door de rouwe
Verwurghen niet het hert? of door dit droef ghezicht
Versticken d'azems-tocht? nu is verloren 't licht,
Waer Isabellaes hert verheughelijck op voeden.
Ach ooghen! die ghelijck met deze wonden bloeden!
Stort uyt de laetste tranen uws bedroefd' ghemoed,
En overstelpt myn hert door tranens overvloedt,
Nu dat uw zielens-beeldt zijn ooghen zijn gheloken,
En deze zonne-ooghen schichtich zijn ghedoken
Nu onder d'horizond van een onrype doodt.
Ach, lieve lippen, waer is nu 't robyne-rood,
De glorieuze glans van uw verweende kleuren,
Zal nu uw lieve roeringh nimmer we'er ghebeuren!
Zal dees lieftael'ghe spraeck nu niet meer zijn ghehoort,
Om dat het zwijghen Isabellaes hert vermoort?
Zal dit verkleumde vel door't bloedt niet weer verwarmen?
Zal nimmer Izabel in d'omringh dezes narmen
Helacy, zijn bevat? is't alles flaeuw en laf?
Waerom en strijft ghy Isabel niet na uw' graf?
Sterft Isabella, sterft, vermoordt uw eyghen leven,
Verliest het willich gh'lijck 't u mild'lijck was ghegheven.
Toont door uw moed'ghe hert nu ghy Serbyn verloort,
Dat druckx verdriet en smert uw leven heeft vermoort,
Vermoord uw hert, verwurght u door uw eyghen haeren,
Denckt dat u die alleen daer toe ghegheven waren:
Deez' haeren die op-pronckten uwe pruycx-cieraet,
Laet die de stricken zijn, waer door ghy stoppen laet
Vw hertens-azems lucht om 't leven af te dwinghen,
Of laet deez' staele klingh nu door uw herte dringhen:
Dringhd' schrickelijcke zwaerdt door deez' benaude borst,
Nu dat myn ziele na mijn hertens bloede dorst,
En offert hert en ziel aen Serbyns hooghe waerde,
Nu hy verscheyden is, scheydt ick oock vande aerde,
En laet myn lichaem hier by 't lichaem dat ick zie.
Nu Isabella, doet het gheen ick u ghebie,
Wat schreumt ghy laffe Vrouw? waeromme zoudt' ghy schromen,
Om door deez' wreede steeck aen't levens eynd te komen?
Steeckt Isabella, steeckt, betoont uw stout-ghemoedt,
't Gheen d'Hemel met hem deed' ghy aen u zelven doet,
Op dat men uwe liefde door uw dood mach kennen:
Sterft om uw ziel terstont by Serbyns ziel te zennen.
Sy zet het zwaert op heur hert.
Herem.
Helpt Hemel! Hemel helpt! wat is me-Vrouws bestaen!
Ick met my zelven doe 'tgheen met hem is ghedaen.
Belet my niet, ick wil en zal mijn hert doorsteken.
Helaes, 't gheen d'Hemel maeckten zoud' me-Vrouw dat breken?
Ja breken, en vermoorden dit ghebroken hert.
Me-vrouw de zinnen zijn door razerny verwert.
Verwerdt en gantsch verwoest.
Me-vrouwe door wat reden?
Mits Zonne, Maen, en Sterren vinnich my bestreden.
Waer in me-Vrouw?
Beziet wat lichaem dat hier leydt,
En dood.
De doodt die mach beweegh'lijck zijn beschreydt,
Maer ghy onreed'lijck doet deez' woestheydt te bedryven.
Zo hy is dood waerom zoud' ick in 't leven blyven?
Ghy leven moet zo langh Gods wil is dat ghy leeft,
Wilt zelfs niet rooven 't gheen u Godt ghegheven heeft.
Hoe ken ick leven zo hem 't leven is benomen?
Ghy leven moet tot dat uw sterf-tijdt is ghekomen.
Ghekomen is de uur nu dat ick hem ben quijt.
Helaes, me-Vrouw, zijn sterven stelt uw doodt gheen tijdt.
Mijn dood ghekomen is, zijn leven was mijn leven.
Vw leven staet in d'hand van die 't u heeft ghegheven,
En niet in uw verkies.
Zo ick de dood verkies?
Verkiezen meught ghy niet.
Zo ick myn hert verlies?
Helaes me-Vrouw! dit zijn wantrouwende voorbeelden.
'k Beken het is wantrouw, mits 't leven my verveelden,
Mits deez' ghetrouwen heldt de doodt my heeft ontruckt,
Ach vriendt! myn langhe hope gantsch'lijck is misluckt.
Misluck behoort in 't minst u niet te doen wantrouwen,
Deez' daed zoud' u veel meer als zijn doodt doen berouwen.
Om dat ik na zijn doodt oock inde doodt verviel?
Och neen, maer door deez' doodt ghy dooden zoudt uw ziel.
En zo ick door myn doodt my van myn quel verlosten.
Ach! dood uw ziele niet, want die te vele kosten.
Ick acht Zerbyn te zijn het kostelijckste waerdt.
Verg'lijckt het eeuwich niet by 't tyt'lijck dezer aerdt,
Roydt deze dulle grillen gantsch uyt uw ghedachten,
Het werelds is in 't minst by 't Hemels niet te achten.
Is u uw lief ontruckt, 't is re'en ghy duldich zijt,
En dat ghy gantsch ghelaten Godes wille lijdt,
De reedelijcke mensch zijn reed'lijckheydt doet proeven,
Door 't luck niet al te blijd, door 't onluck niet te droeve,
In maet bestaen de re'en, de re'en die blijcken meest
Door 't moedelijck betoon van een ghelaten gheest.
De gheest die is de ziel, van't menschelijcke wezen,
B'hoort immer boven't lichaems kracht te zijn gherezen,
Het is de ziel die't lichaem heerschelijck ghebiedt,
Het krancke lichaem ken de ziel ghebieden niet.
Ach Vader! 't is de kranckheyt die myn hert verkrachten,
En nietichden, helaes, godvrezende ghedachten.
Dit is verwoestheydt die de nicker stoken kan.
Zo dat ick trachten om my zelfs te tasten an:
Den Hemel hoeden my dat hy u heeft ghezonden,
En my beletten dat ick 't herte niet door-wonden.
Die wond was kleyn, me-vrou, maer zielens wond waer groot,
Vermits dat uy die wond de ziel zoud zijn ghedoodt:
Is uw Serbyn te rust, den Hemel wil hem gunnen
Het eeuwighe ghedeeldt: helacy, wy en kunnen
Niet als God loven voor het gheen zijn Godheyt doet.
Ach, Vader dat ghy wist hoe dit verstorte bloed
Mijn droeve hert verschrickt, ick weet het u zou deren.
Me-vrouwe met de tijt moet ghy dit van uw keeren,
Want met de levende de dooden men vergheet.
Dat ick vergheten zoud 't waer my hert grondich leet,
Want nimmer ick Serbyn zal stellen uyt mijn zinnen.
't Is zo ghemeenlijck met deez' die ghetrouw' beminnen.
'kBeminden niet alleen, maer liefden mijn Serbyn.
't Is waer, want liefd' en minne zeer verscheyden zijn.
Me-vrouw het is my lief dat ghy't zo wel doorgronden.
'k Heb noyt in my de liefde tuchteloos bevonden:
Mijn hert is zo bepaelt in liefden al en all',
Dat ick Serbyn mijn leven niet vergheten zal.
Ja wil in zuyverheyt mijn levens eynde leven,
En zulcken blyck oock van myn trouwe liefde gheven,
Dat Isabel met reden heur beroemen mach,
Men inde wereld noyt ghetrouwer liefde zach.
Dus wil ick oock de wereld gantsch, en al af snyden,
Om dat ick gheen aenvechtingh vande wer'ld zoud lyden.
Ick klooster op my zelfs, en gheestelijcke leef,
En in een strickt convent ick daed'lijck my begheef.
Me-vrouw bedenckt u wel, ten zijn gheen kleene zaken
Zo haest van werelds u gantsch gheestelijck te maken.
Veranderingh van leven eyscht groot voor beraed,
Bedenckt u met voorzicht eer ghy in't klooster gaet.
Ick bid me-vrouw en weest niet schichtich in 't verkiezen:
Want die vry-willich wil zijn vryheydt gantsch verliezen
Moet wel doorgronden eerst de gheestelijcke staet,
Al eer dat ghy uw vryheydt u ontrecken laet:
Ziet of de lent uws jeught het klooster ken verdraghen;
Want 't gheen u nu behaeght mach naderhand mishaeghen.
Mishaeghen kent my niet vermits mijn ongheluck.
De gheestelijcke staet is oock een lastich juck.