floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Kan die in ’t leven weer herstelt zijn?
Wel gewroken.
De doot des Konings, die Agrippa t’onderbragt,
Is al het oogwit uws verlangens, zo ik acht;
Die doot kom ik aan u, met by te staan, beloven;
En al wat in de wraak ons smaaklijk is daar boven.
Mijn Heer, zout gy u zulk een aanslag onderstaan?
Hoe meintge, dat ik veinze, en u dus zou verraan?
U is dan onbewust, dat hy my wil ontrukken
’t Aanbiddelijk ontwerp van alle mijn gelukken?
En dat, daar zich de liefde in zulken volheit vint,
Men liever alles mist, als ’t voorwerp, dat men mint.
Ik doemde lang die min, en dacht: hy mag wel vrezen;
Dat onbehoorlijk vuur zal hem gevaarlijk wezen.
Maar kunt gy, die de zoon van zijnen broeder zijt,
Toelaten, dat Natuur dit van de Liefde lijt?
En zal de Liefde niet eens van Natuur wêer lijden?
Natuur is krachtloos, die met Liefde heeft te strijden;
Ik ken geen bloet meer, dat hem aan my hout verknocht,
Sint my Lavinia heeft zijne doot verzocht.
Ja, ’s medeminnaars naam sleept na zich zulk afgrijzen,
Dat ik mijn hart alleen een ogenblik voelde yzen.
Zy wil, dat ik hem haar ter offerhande slacht,
Wat plicht ik schenne, ik neem voor al dien last in acht.
En wijl ik my voor steeds heb in haar dienst gegeven,
Zijn haar geboôn mijn plicht en richtsnoer van mijn leven.
Als die ons hart bemint ons iets heet aan te gaan,
Zoekt zich de stem van ’t bloet vergeefs te doen verstaan.
’t Hart draagt al ’t recht op, aan die ’t eenmaal heeft verkoren,
En als de min spreekt, wil ’t geen andre reden horen.
’t Gevaar, dat in ’t gemeen een aanslag volgt, die mist;
De vrees van door verraat ontdekt te zijn, of list;
De wraak eens Konings, die zoo nôo komt tot vergeven,
Zal lichtelijk uw hart, eer d’arm hem treft, doen beven.
Neen, vrees niet, dat my ’t grootst gevaar het minst verschrikt,
Of in het hart verraâ de hoop, daar ’t oog op mikt.
De mont van die ik min komt my den last te geven;
En schoon ik het gevaar aanschouwe, ik zal niet beven.
De vrees krijgt in mijn hart zoo licht geen plaats, noch voet.
De god, die ’t in heeft, is een god van macht en moet;
Hoe deze aanslagen my aan ’t hart gaan, en betreffen,
Wat deel ik daar aan heb, laat ik u zelf bezeffen;
Maar zo het gôondom niet mishandelt worden kan;
Dan in de Koningen, als ’t edelst beelt daar van;
d’Afgrijslijkheden, die dat opzet na sleept, zouden
Licht uw gereeden arm, kort voor de slag, wêerhouden.
En zoo gy uitlacht al wat schriklijk luit op d’aard;
Licht maakt de donder uit den hemel u vervaart.
Wie meest verwaten is, plach meest die stem te vreezen.
Al die verwaten is, moest dan geblixemt wezen.
Wanneer de hemel mort op d’aarde met zijn stem;
Zoo treft de blixem den rampzaalgen slechts, niet hem;
En dikwils, als de gôon hun blixemen verspreien,
Schijnt die ’t geval, alsze uit hun hand zijn, te geleien.
Maar schoon de hemel schudde, en dreunde, en zich mijn hooft,
Tot wraak van dit besluit, en opzet, had belooft;
Al stortten al de goôn, gezint die doot te wreeken,
Den donder, aan den vlam van haren toorne ontsteken,
Op mijnen kop neer, zijt nochtans verzekert, dat
Noch ’t godendom, noch ’t vuur des blixems, opgevat
Om my te treffen, my zal kreunen noch beroeren,
Kan ik Laviniaas gebôon alleen volvoeren.
Stijf slechts met uw beleit mijn ondernemen, en
Maak Vader, dat men u een rechte Vader ken.
Mijn Heer, zo u te recht bekent was, hoe dees zaken
My aangaan, welk een deel...
Wy weten, hoeze u raken;
Het is niet mijne alleen, ’t is ons gemeene wraak,
En daarom gevenwe u gemeenschap in de zaak.
Ik wistme, om d’ondergang des dwingelands te brouwen,
Zoo zeeker, als op u, aan niemand te vertrouwen.
Voor dat vertrouwen ben ik u zeer aan verplicht;
Zy schuift my van het hart een pak van groot gewicht.
Indien gy, zonder ’t my te zeggen, had beschoren
Hem om te brengen, ’k had gewanhoopt, ’k was verloren.
Bestem dan d’uur en plaats, daar hy moet zijn geslacht;
Ik heb veel vrinden, vol van moet, en groot van macht,
Al vaardig op mijn last het uitterste te wagen.
Men wachte zich voor al het werck zoo voort te jagen.
’t Gants heir is in de stad op ’t Koninklijk gebod;
De stad zelf wel bewaakt, de poorten, en het slot.
Indien ons d’aanslag miste, of iets quam uit te lekken,
Wat hoop zou ons tot hulp, wat heil tot heul verstrekken!
’t Gevaar, dat lichtlijk deze of geene ontstellen zou,
Kon andere opruien, en doen wanklen in hun trou.
Men dient die stoute sprong met minder noot te wagen.
Het leger moet van hier vertrekken in zes dagen.
Den zaamgezwoornen, dan de sterkste, zal de moet
Door ’t mind’ren van ’t gevaar aanwassen. ’t Is niet goet
Zoo t’yvren, maar met keur de tijd en plaats te ramen.
’k Staa ’t toe, zo gy ’t verstaat, gy zult het werk bequamen.
’t Raak ’t u zoo wel als my, ’k gedraagme aan uw beleit,
Meer als aan al de drift van mijn voortvarentheit.
Hou ondertussen al uw volk en vrinden vaardig;
Ik ga de mijnen, al dat loflijke opzet waardigh,
Aan porren, en verlaat my gants op uw bewint.
Ach Prins! wat doet niet al een Vader voor zijn kint.
Leent slechts de Hemel ’t oor aan mijne jammerklachten,
Gy zultme uitrechten zien meer als gy zult verwachten.
WAt onverwachte ramp komt gy my melden, ach!
Tirreen in hechtenis!
Gewislijk deze slag
Ontstelt u, en my ook Mevrou, die ’t al verwachte
Van zulk een Vader, die de wraak zijns zoons betrachte;
Ik stelde al mijne hoop op hem, en zijn beleit,
Die vrienden heeft en moed, en veel ervarentheit;
Hy had die heimlijk hem hanthaafden in het wreeken
Gesprooken, hen belast, op ’t alderminste teken
Gereet te zijn, elk een sweert hem zijn trouw, en wort
Tot nieuwe stoutheit door zijn raaden aangeport,
Zo als hem Atis, ziende uit mijne wooning komen,
Heeft door des Konings last in hechtenis genoomen.
Noit was een snelle hulp ons nodiger, als nu.
Die wreede, door het bloet mijn ’s minnaars (ach ik gruw)
Verhit, wil om zijn brant te koelen tot in d’ader
Uit putten ’t weinig bloet van d’afgeleefde Vader.
Vlieg heen, verhaast de doot van dien Tiran, berooft
Hem ’t leven, en behoud daar door dat waarde hooft.
Laat ons uw dapperheit voor zulk een slag bevryden;
Bereid hem, ’t geen hy zou van zijne dolheit lijden.
Hy heeft te lang geleeft, een ieder zugt’er om.
Tierannen sneuvelen altijt te spade; ei kom,
Terwijl uw hulpers noch gereet zijn voort te vaaren.
Dien u van d’yver, eer zy komen te bedaaren.
Geef hem geen tijt daar toe, want zo Tirrenus sterft,
Bedenk eens, welk een lot gy voor uw hulpers erft.
’k Bedoel uw wit alleen, en om u te behaagen,
Ga ’k zonder uitstel straks het alles voor u wagen;
En zonder ’t overslaan, waar op uw reeden speelt,
Heb ik my anders geene, als uwe last verbeelt.
’t Uur, dat de Konink tot het offren zal verkiezen,
Zal ’t zelve zijn, waar in hy ’t leven zal verliezen.
De hemel straf my, dat ik nooit weer ’t licht beschouw
Indien ik u zijn hooft niet lever. Maar Mevrouw,
Hy nadert ons.
Ik vlie.
Bedwing uw haat, en tooren;
Hy is te na, uw vlugt vergeefs, gy moet hem hooren.
Bedwing u met gewelt, terwijl ik zyne straf
Bestelle, en door die tijd hem eerder storte in ’t graf.
AGRIPPA, LAVINA, ATIS, Lijfwacht.
Wy zien u eindlijk dan vervrolijkt aan, Mevrouwe?
Maar dees mijn vreugd, Helaas! is oorzaak van uw rouwe;
En deze minnevlam, daar gy mijn hart mee blaakt,
Derft heel niets hoopen dat na wederliefde smaakt.
Vergeefs zoud ik die min, my boven ’t hooft geklommen,
Door een gemaakten schijn aannemen te vermommen:
’t Ontveinzen heeft geen plaats, als in gemeene pijn,
En ’t is een kleene min, die kan verborgen zijn!
’k Heb wel voorzien, dat door ’tontdekken van mijn qualen
Ik zouw een harden storm van gramschap op my haalen;
En ’t blijkt, nu gy my dus verachtelijk ontmoet;
Maar echter valt de min, zo duur gekocht, my zoet.
Barst uit: maar hemel! hoe? wat minnelyke trekken
Doen uit uw oogen dus een beek van traanen lekken,
Die straalend door het oog mijn droeve ziel verwart?
Vermurwt mijn aangezicht dat onverzetlijk hart?
Mevrou gelooven wy ’t? zo zijn wy ’t al te boven;
Ja wreede dwingelant, gy moogt het wel geloven.
Niet minder doet mijn hart, als ’t geen het dacht te doen;
Ik dacht, dat uw gezicht mijn gramschap aan zou voên.
Ik dacht u zonder schrik niet aan te kunnen schouwen;
En zie u midlerwijl, maar voel mijn moet verflouwen;
Mijn hart maakt langzaam plaats voor een getergde haat.
Is ’t zo Mevrou, dat gy Agrippaas min verlaat?
Zout gy eens Koninks luk zo hoog in top doen stygen
Door uwe min?
Kunt gy mijn ziel daar mee betygen?
Te minnen, door wiens hand mijn minnaar nederviel!
Een held, die na zijn dood gezach voert in mijn ziel?
Den vuilen oorspronk te beminnen van mijn quaalen?
Vat gy mijn meening niet, ik zalze aan u vertaalen.
Uw weezen, dat zo wel mijns minnaars weezen voert,
Heeft in uw byzijn dus mijn teder hart ontroert.
En onder dezen swier, die my noit kon vervelen,
Kostge in begin genoeg mijn gramschap u ontstelen;
Die waarde beeltenis deed lichtlijk in ’t begin
Mijn haat verdwynen, en bond licht mijn gramschap in;
En ’t hart, gewoon al lang dit aanschijn te believen,
Heeft byna vrees gehad, u met zijn haat te grieven;
Dat weezen, dat te haast mijn ziel verrassen quam,
Heeft my straks ingedrukt, het voorwerp van mijn vlam,
En ’theeft in my noch haat noch gramschap kunnen dulden,
Daar liefde en gunst voor heen het blakend hart vervulden.
Maar deze min, waar van mijn ziele swanger gaat,
Herroept mijn gramschap, en maakt plaatze voor mijn haat,
Die schaamrood op dat spoor zo langzaam zich te spoeden,
Wast schielijk aan, om dus haar traagheit te vergoeden.
Als gy op hare beurt het bitter woeden ziet,
Het geen ’t vergooten bloed eens minnaars my gebiet,
Dan zultge zo veel haat zien spatten uit mijn oogen....
Prinses! ik wachte dit, en vind my onbedroogen.
Verzie u vry van een noch dodelyker haat,
Gy toont my echter niets, dat voor mijn oog misstaat,
Gy moocht Agrippaas dood wel vinnich my verwyten,
Ik zal, en zonder spijt, dien fellen wrok verbijten;
’k Wil zonder wêermin u op offeren mijn min,
En morren nimmermeer op uw vergramde zin,
Noch parssen ooit uw hart te minder my te haaten;
Al word ik niet bemint, ’k zal noit mijn min verlaaten.
’t Is voor mijn oogen niet genoech dan, dat ik ween,
Wijl ik door haar, o spijt! aan u behaaglijk scheen.
Tirannen voegt geen min, die eer en trouw verbreeken;
Die zou een heldenhart met beter recht ontsteeken.
Hoe doodlijk was dat vuur, dat u tot schande dijd,
Aan mijn vermoorden helt, daar noch mijn ziel om lijd!
Niet min gevaarlijk wast, als waardig om te looven,
En slechts gebooren, om hem ’t leeven te berooven.
’k Wensch dat de Hemel eens tot weerwraak van dien held,
Aan al wat schriklijk is uw borst ten doelwit stelt;
’k Wensch dat die zelve vlam van meerder recht gesteeven,
U niet ontvonke, als om den doodsteek u te geven;
En dat zy tegen u des Hemels tooren kant,
De blixem in de vuist der gooden steek aan brand.
’k Hoop van die goden, wien uw gruwelen, en eeden....
Por dus de Goden niet, zy weigren uw gebeden.
Zy weten beter wat den mensch gelukkig maakt.
Geloofme vry ’t is best, dat gy uw bidden staakt.
Hoe, denktge niet Prinses aan ’t voordeel van de troonen,
Daar mijn genegentheid uw trouw mêe wil beloonen?
Een teedre heuchenis van een rampzalig held
Hout nu uw moedig hart in strikken vast bekneld.
Gy hebt zijn geest aan u door traanen gaan verbinden,
Maar d’aangeboode kroon doet alle rou verzwinden.
De Septer wiegt in slaap de levendigste smart;
En ’s Koninks Tulband vaagt de droefheid af van ’t hart.
De Septer, in de vuist geklemt van dwingelanden,
Lokt noit een edel hart tot deelgenoot der schanden;
En Helt Agrippas geest is my zo lief en waard,
Dat ik met minder schrik, en volgens mijnen aard,
Met hem zou ’t sterven, als met u t’gebieden kiezen.
Is ’t mooglijk? zou die haat de Kroon u doen verliezen?
En stelt gy eene schim voor zoo veel heerlijkheid?
Een zeldzaam voorbeeld, dat u grootsheid hier bereid,
Van lief berooft te zyn, en vierig te beminnen.
Heel anders gaat het meest in d’allerteerste zinnen,
Daar ’t vuur haast word geblust, als ’t voorwerp is te niet.
Hoe licht vergeetmen ’t geen het oog niet meerder ziet!
Na overtollige vertooningen van klachten.
Leer beter dan door my Tieran het geen betrachten,
Dat d’eer het hart gebied, daar liefde plaats in heeft.
Mijns Minnaars assche, schoon die geen meer hette geeft,
Kan echter uit de grond des grafs mijn vlam aanstooken.
Mijn bange zuchten, door de naarste nacht gebrooken,
Die vallen by de dôon zijn lieve geest te voet.
Niets stuit de vlam van een zo wel ontvonkt gemoet.
Noit heeft hy recht bemind, die zijne vlam kan blussen.
Leer eindelijk Barbaar, dat ’s minnaars doot niet sussen
Kan in een schoone ziel d’ontstooke minnesmart;
En dat in spijt des doods, in een verheven hart
De min leght voor ’t geweld des doods onlosbre knoopen.
Ach! eer mijn lief zijn min most met de dood bekoopen,
Waarom vernam hy niet, dat nu mijn mond verbreid,
Helaas! het straf geweld van mijn groothartigheit*
Liet d’oogen naaulijks toe iets tot zijn gunst te spreken.
’k Scheen koel, wanneer mijn ziel in liefde was ontsteken,
En ’k heb zo ingetoomt mijn onbesprooken vlam,
Dat hy de zoetheit niet in ’t sterven met zich nam,
En wist, hoe groot gebied hy in mijn harte voerde.
Had hy geweten, goôn! wat brand mijn ziel ontroerde,
Mijn traanen voorgezien....
Ach! ’t gaat te hoog, Mevrou;
Onmooglijk is ’t, dat ik my langer tegenhou.
Ga Atis, haal Tirreen; gylieden gaat ter zyden.
’k Wacht al te lang, om u de waarheit te belyden.
De liefde wil’er uit; het veinzen heeft een end;
’t Geheim wort voor mijn hart, de listen niet gewend,
Een al te lastig pak, om ’t ongekreukt te draagen.
Hou op, hou endlijk op Agrippa te beklaagen,
Getrouwe Schoonheid, en te zoeken by de doôn.
Ziet hier uw minnaar, diege uw liefde gaaft tot loon.
De stroom heeft Tiberijn alleen berooft van ’t leven.
O gôon! kan ’t wezen, dat.... Maar geen geloof te geven
Aan eenen Vader, schoon hy my verzeekring doet....
Ik zie Mevrouw, dat gy bedrog op my vermoet;
En wijl ik dit geheim zo laat u kom ontdekken,
Zo meintge licht, dat ik beklad ben met die vlekken.
Ik denk ook dat gy niet alleenig op mijn woort,
Gelooven zult het geen gy van my hebt gehoort;
Mijn Vader zal het niet op mijn verzoek verbergen;
Gelooft zijn zeggen; eer zal ik het u niet vergen;
Ik zal hem dwingen, dat hy recht aan ons verschaf,
Uw dwaling eindige, en ons niet meer val zo straf;
En dat door hem hier na niet weer kom te gebeuren,
Twee harten, door de min vereent, van een te scheuren,
Doe gy uw best, om my te kennen op dit pas;
Geloof uw eigen hart.
’k Geloofde licht te ras:
Mijn hart kan missen, want mijn oordeel is benomen.
Verbijstert, hoor ik niet.
’k Zie daar Tirrenus komen.
Ken nu, wie dat ik ben door zijn bekentenis.
Weet, dat zijn zoon alleen voor my behaaglijk is.
AGRIPPA, TIRRENUS, LAVINIA.
Myn Heer, ’k heb aan Mevrou het alles gaan ontdekken;
Gy zult verwondert zijn, en ’t licht ten quaatste trekken;
Maar eindlijk, ’t is gedaan; de liefde dwongm’er toe:
Mijn hart was ’t lastig pak van dat geheim al moe;
’k Heb mijn beloftenis aan u niet langer kunnen houwen;
Ik heb ontdekt....
Dat ik ter goeder trouwen
Uw eigen Zoon ben, niet gewaande Tiberijn.
Gy Heer! hoe, gy mijn Zoon; wat mag uw oogmerk zijn?
Het graf besluit mijn zoon, laat doch zijn asch te vreden;
Helaas! door uw bedrijf ...
Onnut zijn deze reden.
Een uitgelekt geheim is onherroepelijk.
Beken, Heer, dat ik wierd tot oppervoocht van ’t rijk
Na ’s Koninks dood, toen hem, in d’Albula verdronken,
De laatste lijkeer wierd op mijne naam geschonken.
Dat, om alle achterdocht bequaamelijk t’ontgaan,
En zelf te weten wat een vyand mocht bestaan,
De doode Tiberijn mijn moorder wierd geheten.
’k Zie, wat my naakt, zo ik niet veinze dit te weten,
Mijn leven hangt hier aan, en ik berei my al
Om deze weigering te boeten, met mijn val.
Zoud ik Agrippas bloed verraaden, t’myner schanden?
Neen, het is vergeefs, of schoon uw oogen branden
Van gramschap: en gy zijt onkundig van mijn moet,
Zo gy ’t geloven van dees lafheid by u voed,
Daar ik de schand van zou verfoeien al mijn leven.
Het ongelukkig bloed, dat my is by gebleeven,
Verdient niet, dat het worde onwaardiglijk gekocht.
Wat wreetheit heeft voor u die vonden uitgezocht,
Om een doorluchtige Prinsesse te verkorten?
Haar oogen, die gestaag een vliet van traanen storten,
Is daar niet eers genoeg door aan uw zoon geschiet?
’k Versta uw zin, mijn Heer, het spijt u, dat gy ziet
Lavinia mijn zoon vereeren met haar traanen;
Haar naare zuchten zich een vrye toegang baanen
Tot aan den lijkbus toe, daar zijn gebeente rust.
’t Voldoet u niet, al is zijns levens lamp geblust;
Wilt gy hem na zijn doot noch wreedelijk vervolgen?
Nadien gy tot in ’t graf, daar gy hem zo verbolgen
Hebt in gestooten, noch zijn bleeke schim bevecht.
Ach Heer! verlaat toch dees begeerte, zonder recht.
Gy hebt zijn bloed gehad, gy roofde hem het leven,
Kunt gy in ’t ende aan dien rampzaaligen niet geven
Een hart, dat hem de min alleen had toegeschikt?
Waarom hout gy dit hart in dooling dan verstrikt?
Dit hart, dat ik bezit, en dat my wort geweigert:
Dit hart, waar door mijn vreugd tot aan de starren steigert,
Waar by de zoetigheit eens Koninks kroon niet haalt.
Dit harte, daar de zon van mijn geluk af straalt.
Dit hart, dat my de min opoffert, en een Vader
Ontrukt, die my zijn zoon niet noemt, maar een verrader.
Ik houden voor mijn zoon de stichter van zijn dood?
Die, als gy zelve weet, leit voor heel Alba bloot.
’k Was ooggetuige als hy, onaangezien mijn kermen,
Doorwond op uw bevel, den geest gaf in mijn armen.
Terwijl ik wierd bevlekt van zijn vergooten bloed.
Maar hoor verwondert aan, wat dat de liefde doet.
Uws minnaars ziel vervloog, als ik, op dat vertrouwen,
Uw naam herhalende, zijn geesten heb weerhouwen.
En schoon zijn bange ziel door ’t stervende gezicht
Hadde als vaarwel gezeit voor eeuwig aan het licht,
Ontsloot de min noch eens voor ’t alderlaatst sijn oogen,
Op ’t noemen van uw naam, zo krachtig van vermoogen;
Al had een dikke wolk des doods die overdekt.
Zijn ziel, die met het bloed byna was uitgelekt,
Kost uwe naam alleen op zyne lippen stuiten.
Maar zijn verlieft gemoed was naauwelyks aan ’t uiten
Van zyne laaste vlam, als Koning Tiberijn,
Vergramt om ’t weinig bloed dat hem mocht ovrig zijn,
Hem, als een wreede wolf mijn handen heeft ontnomen,
En onmedogentlijk geworpen in de stroomen.
Verschoon de teekens van een Vaderlyke smart;
Het nokken sluit de rest van mijn verhaal in ’t hart.
Mijn traanen zullen best ’t vervolg aan u verhaalen.
’t Is niet, als ’t bloed, dat om mijn droefheit af te maalen,
Nu myne tong verstomt, zich door het oog verklaart.
Ontfang dan te gelijk, ô ziel my noch zo waard,
De traanen van een lief, en ’t Vaderlijke weenen;
En zijt gevoelig, schoon uw leven is verdweenen,
Aan deeze laatste tocht van liefde en van het bloed.
En schoon d’ontsteltenis, die in mijn teer gemoed
Is, onder uwe naam en beeltenis, gedrongen.
Maar nu mijn hart, voorheen verraderlijk besprongen,
Door ’s Vaders onderricht zijn wreede moorder kent,
Zijn aangehitste haat weer aanneemt in het end,
Om te gelijk het bloed en mijn vergrijp te wreeken,
Zal ik de naauwe toom van mijn verwoetheit breeken;
Den Hemel porren door mijn wenschen, en gekrijt;
Dat hy op den Tiran zijn blixem nedersmijt;
Dat hy hem na verdienst zyne euveldaan beloone,
En hem... Maar Heere, maar helaas! was hy uw zoone!
Hoe! luistert gy na ’t geen u Tiberijn berecht?
Wel hoe? verstaat gy niet, ’t geen u de Mingod zegt?
Verdient hy dat men hem voor ongeloofbaar reken,
Als hy een oogenblik tot myne gunst wil spreken;
En wijl mijn liefde wort begunstigt door zijn stem....
Het spreeken van de Liefde is hier van weinig klem.
Helaas Prinses! zoud gy die wetten volgen kunnen?
My niet gelooven?
Ach! kan ik het u vergunnen!
Heeft dan uw buigzaam hart niet klaar genoeg verstaan
De stemme der Natuur, om zyne list t’ontgaan?
Of is natuurspraak dan zo duister in uw ooren,
Dat gy meer na de Liefde als na Natuur wilt hooren.
Heeft dit ontroerde bloed te weinig u gezeit?
Helaas! ’t heeft al te klaar mijn droefheit uitgeleit.
’t Ontneemt my al te straf in zo veel ongemakken
De zoetheid, die mijn hoop belet heel neer te zakken.
Uw zoone leeft niet meer, en hoe zijn doot my smart,
Eens Vaders zeggen jaagt de twijffling uit het hert.
Maar twijflen is zo zoet, dat mijne min aan ’t morren
Geraakt, indien zy dorst, het Vaders hart zou porren,
Zijn eerste woorden weer te haalen in den hals.
Al wat de Koning zegt, betrou hem niet, ’t is vals.
Ach! blijf ik hier, ik kan noch u, noch hem betrouwen.
Zijn weezen heeft te wel Agrippas swier behouwen,
Om ’t zonder beven en ontroeringe aan te zien.
Niet, dat ik niet genoeg my van uw zeggen dien,
Ik zie hem in de proef van zijne trouw beswijken,
Uw reden heeft het my te duidelijk doen blijken;
Maar t’elkens als uw oog maar eens op ’t mijne blinkt,
Gevoel ik dat het hart my, tegens dank, ontzinkt.
Vliet van hem, en om aan te wetten uwen tooren....
Ach! sta Prinses, om my een oogenblik te hooren.
O wreede! wie gy zijt, hoe komtge dus verwoed?
Heeft u d’ontroernis niet vernoegt van mijn gemoed.
Hoe vlietge? en zonder my noch eens te hooren spreken?
Zou dat misschien aan uw genoegen noch ontbreken?
Ga, ’k zou u lichtelijk geloven, bleef ik staan.
Ik wil u toonen... Sta, gy zult my niet ontgaan.
TIRRENUS, AGRIPPA.
HOu stant verblinde, blijf, en leer uw plicht betrachten,
Wees in der daat mijn behaagme uit al uw krachten.
Gy wilt nu immer, Heer, mijn Vader niet meer zijn.
Die naam sleept al te veel gevaars in dezen schijn.
Een Vader zijn is hier, met kracht dien naam te weeren,
En nu ons ’t Oorlog heeft verlost, na ons begeeren,
Van elk, die uw geluk en myne vonden wist,
En nu de Hemel zo begunsticht onze list,
Dat niemant uw geluk ontdekken kan, van buiten,
Begeer ik dat geheim voor al zelf op te sluiten,
Zelf meester van uw heil te wezen, en uw borg.
Ook is ’t my liever, nu gy heerscht door myne zorg,
U niet te kennen, als uw kroon en staat te wagen.
’k Wou, zo dat zonder vrees u zou de kroon doen dragen,
U wel verbergen voor u zelfs; en noch zou ’t bloet
Dan triomfeeren in het diepst van mijn gemoet,
Als ’t eenigste, dat van uw groot geluk kon spreken.
Zie, waar uw lafficheit ons nu alree laat steken:
Gy zout zo konstig u ontveinzen voor Mevrou!
(Dit hadge my belooft) en styvenz’ in haar rou.
Hoe kon ik? ach! gy gaat te streng de maat te boven.
Gy kent een minnaar niet, indien gy kont geloven,
Dat hy kan swygen in ’t gezicht, van die hy mint.
Wie isser die altijt zich zo verzekert vint?
De min geeft dikmaals ’t woort, maar weet het niet te houwen.
’k Heb my gevleit, dat in haar ongegront betrouwen,
Haar dwaling, myne min zou zijn vernoegt geweest.
En haar verachting, al te zoet voor mynen geest,
Gafme een vermaak, misschien aan duizenden verborgen.
En proef die zoetheit noch, die my ontslaat van zorgen,
Dat zo getrouwen hert my mint uit zynen gront:
Een hert, ’t welk spreekt van liefde, als zelfs de bleeke mont
Zijns minnaars swygt, daar liefde in spijt der doot blijft wonen.
En wilt gy meer geluks? Wie zou u grooter toonen?
Wie kan gelukkig zijn, en derven ’t geen hy mint?
Och! alsm’ een beelt, zo vol bekoorlijkhêen, bezint,
Kan dan een half geluk, ons heel gelukkig maken?
Lavinie in rou te zien, haar mijn vermaak t’ontschaken,
Te juichen in haar leet, met een ontmenschten tocht,
Was al te wreeden vreugd voor myne min bedocht.
Des minnaars Hemel is, een liefde aan wederzyden.
’k Beklaag die schoone vlam, maar troost u in uw lyden,
Bedwing u, onze vrees is warelijk te groot.
Noit heeft ons dit geheim gedreigt met zulk een noot.
Gy moet uw tochten noch verbergen; ’t minste spreken,
Het minste straatgerucht kan noch uw aanzien breken.
Mezensius staat na uw leven,* liefde, en rijk.
Lavinia, uw rijk, en ’tleven te gelijk,
Zijn die niet waardig datge u zelven in zout toomen?
Volsensius heeft mee uw dootslag voorgenomen,
En Korineus, en Antenor, en Serraan
Ilioneus, en Sergestus, alle staan
Zy wel by ’t volk, zy zijn van dolle wraak ontsteken,
En kennen ’t schelmstuk niet, het geenze willen wreken.
Dank heb de list, die ik gezet heb in zijn kracht.
Mezensius heeft my voorzien met d’oppermacht
Van ’t eetgespan, hy zal u flus ten halze leggen
Tot mijn gena, verleenze, en zonder tegenzeggen.
Ses dagen heb ik noch gewoekert van den tijt,
Eer d’aanslag word volvoert, neem die nu waar met vlijt.
Voorzie hun altemaal met glimpige bevelen,
Om onder schijn van eer hun machten te verdelen.
Strooit krijgsgeruchten uit, om ’t leger in ’t geheel
Te houden, sterk de wacht en ronden op ’t kasteel.
Mezensius voor al ontzie die niet te vleien;