floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Dul, vloeck ick desen Droom, die my bedroeft doet treuren:
'kWeet niet wie hem verstout myn dunne slaep te steuren?
Maer even-wel ick vrees of my de hoochste Godt
My dit te voren beeldt, of dat ick werd' bespot
Van duyster Gheests ghesweren, die myn rust willen knaghen.
Wel hoe, wildy my dit, en niet u Priesters vraghen,
Ghy zijt de Vrouwe doch die Godts Propheten haet.
Ick vraegh u noch een mael, ick ben ten eynden raet
Of my desen Droom van Godt is toeghezonden?
Tot Voor-bood' onser val, en of het quaet zal wonden
Myn Heer? en dat het Volck komt zoo verslaghen thuys?
Myn Ziel is ongherust, my dunckt ick hoor tghedruys
Van't onbeheerde Volck, om my dit quaedt te booden.
Siet, ghy sweert den Propheet Eliam wel te dooden,
Daer hy den reghen noch van Israels Godt verbadt,
En waerschout uwen Man: maer (ach!) 'tverdorven Vat
En voelt Godts straffe niet, tot dattet is te spade;
Voor Godt is hy verkocht te doen 'tverboden quade;
Maer syn gherechticheyt die volght hem op de Hiel.
Den vromen Elia bedroefdy in syn Ziel,
Daer hy als Ballingh moet voor uwen tooren vluchten,
En nu gaet het hem zoo; wat had' ick dan te vruchten,
Die u noyt yet goedts, maer quaedt en heb verkondt?
Me-vrou zoo't u belieft, laet my synen Mondt
Beantwoorden eens, zoo zuldy wonder hooren.
'tSpreken wert u vergunt.
Zeght my of ghy ghezonden en verkoren
Zijt van Godt, in tghene ghy beweert.
Ontwijffelick, hoewel een Scholier.
Slecht en ongheleert,
Ghy doet gheen mirakelen met u propheteren;
Mose Godts trouwe Knecht, die heeft syne leeren
Bevesticht voor Pharao met wonderen groot,
Door een Elias Ghebedt Godt den Hemel stoot
(Hoort) onlanghs drie Jaren en zes Maenden:
En Hiroboam aenden Altaer te Bethel staende,
En van Iadon ghestraft, krijght een dorre Handt:
Maer ghy komt stoutelick, ontsiende niemandt,
Wel bitter wat zegghen, na u Mondts believen.
Zijdy ghezonden Man?
Zoo toont ons u Brieven,
En hebdyse verloren, zoo stelt ons Borghe.
Hy wort ghenoech bewaert, zonder zorghe,
Lieve Neve, hy zal niet gaen vermeyen.
Ghy zeght, dat Godt in syn raedt heeft bescheyen,
Te vellen Achab, daer hy zellefs sweert,
Ja by syn heyl'ghen Naem, dat hy niet en begheert
Des Sondaers doodt, maer dat hy mach leven:
Nu, dat is syn Woordt; hoe heeft hy dan ghegheven
Een valsche Gheest bevord'rende syn val?
Oordeel zoo verkeert, luyster my eens, ick zal
V wederlegghen en Godes eere vergrooten:
Dit zegghen is onvast, 'kzal my daer aen niet stooten,
Oft ghy my veracht, dat ick gheen wonder doe.
De Jonghelinghen, siet, zijn aemachtich noch moe,
Van Gode werden hun Arents Vederen ghegheven
Die op syn Name hoopt: en siet, tzal hem begheven,
Dat ghy dit wonder zult noch met u ooghen sien,
Achab doodt in syn Koets, en Sedekia zal vlien
Met herten-leedt beschaemt, de vreese zal hem jaghen
Van d'een in d'ander plaets. Ghy die u Man sien draghen
Hebt van eenen Arent wech, zult hem (dus zijt ghestilt)
Niet weer sien komen thuys; want Godt heeft dit ghewilt.
Wel hoe, wildy (o Dwaes) Godt na 'tvernuft bepalen?
Zoo moet'y met David gheen recht oordeel verhalen,
Die Abisai straft, als hy den Semi dreyght
Om syn Godloosen Mondt: siet, hoe dat hy hem neyght,
Ghy Kinderen Seruja, wat wildy my verzoecken,
(Zeght hy) d'Heer heet hem dit, gaet wilt den David vloecken,
't'Is myn bestemde wil, dat hy hem zoo veracht.
Isser yet by gheval ghebeurt ofte volbracht?
Dat Godt niet en wil, bestiert, of gaet regeeren?
Zoo komt, en maeckt my wijs, ick Student wil wel leeren,
Niet vleyschelick vernuft, dat altijt Schrift verkeert;
Maer 'tGoddelick verstandt, dat heylichlick beweert,
Dat Godt het goede doet, en gaet de boosheyt haten,
Hy zoeckt des Sondaers boet, en leven; maer verlaten
Wil hy den Sondaer boos, die hem hier eerst verlaet:
Pharao verhardt hy, Achab beschickt hy tquaet,
Esau verwerpt hy, Saul heeft hy versteken.
Wiens dert'le Mondt (o Mensch) wil teghens syn Godt spreken,
Is daer een ongheluck (spreeckt de Heer) in een Stat
Dat ick niet en doe? Nu zeght, doet de Heer oock wat,
Daer hy tghemeyn verberght vor by syn trou Propheten?
Siet, wanneer de Leeu brult, wie is zoo stout vermeten
Dat hy niet vreest? Nu dan, de Heere Heere spreeckt?
Wie propheteert dan niet, dat hy het quade wreeckt?
Ja wie en dreyght oock niet, als Godt wil straffen tquade?
Of schoon wy Menschen haet met Eli op ons lade
Wiens droeve vlucht bezucht syn leven om de doot;
'tZal even u zoo gaen: Godt (niet d'slibb'righe Kloot
Van voeteloos Fortuyn) zal u dit ongh'luck zenden:
Siet, hy zal syrien haet tot u en u Huys wenden,
Dat hy al 'tMan-gheslacht van Achab roeyet uyt,
Wie van hem sterft in Stadt, zal wesen Honden buyt,
En wie blijft op het Veldt, zullen de Voghelen eten,
De Honden zullen mé, hoe ghy hier zijt ghezeten,
Verscheuren Vrou dit u Vleesch aen Iesreels Muer.
Godt doe my dit en dat, bekommet u niet zuer,
Dat ghy van my u straff' ontgaen zult om dees woorden.
En wast den Eli niet die Israel verstoorden?
Wiens harde prophecij my oock zoo bitter straft.
Me-Vrou 'tis niet te achten.
Stuert hem na tGat dat hy daer wat blaft,
Hy zegh int doncker syn gheheymenis.
Hy is te erch: al wast goedt, zeker en wis,
V dat te zegghen zal hy hem wachten:
Maer 'kzou hem leeren u Hoocheyt verachten.
Al wast quaedt, hy mocht syn Mondt houwen.
Want hy u Ghevanghen is.
En ghy syn ghenadighe Vrouwe,
'kZou hem na 'tKot stouwen, dedy myn sin.
Nu dan Prophete hoort, my dunckt dat ick bevin
In al u woorden niet dan laster, smaedt en schelden;
Ghy zijt stout en te welbespraeckt, dus kanmen zelden
Aen zulcken harden Volck yet winnen, als ghy zijt.
Me-Vrou zoo't u behaeght, my dunckt tis tijt
Dat wy desen Man na syne Wooning brenghen.
De Sinnen gaen met Micha in.
Voert hem wech: ick weet de Goo'n zullen ghehenghen
Niet zulcken quaedt, die'k dagh'licx zoo vyerich eer
Met myn gheknielde dienst, tot dat myn Man komt weer,
Ick offer Báál groot en d'Amoniters Goden,
Den Moloch, Dagon, noch Baál-Sebubs Gheboden
Wt syn Priesteren Mondt te Ekron ick mé vraegh,
Of my oock desen Droom, wiens vreemde verstandt my graegh
Maeckt, om weten tgheheym, my goedt of quaedt mach leeren:
Ick smoock al 'tHemels Heir, op dat sy 'tquade weeren.
De derde Handelinghe. 2. VVtkomste.
Koninck Benhadad, Naéman, Baésa, Hasaél.
Benhadad.
DE Goden in hun Choor sien steets des Hemels lust,
Iuppijn bewoont syn Rijck, Neptún die ongherust
'tAzure Veldt beheerscht, paert met de Zee-Goddinnen
Int Middel-landsche Meir, ja al de Goo'n versinnen
Niet dan tgheen my behaeght, om dat ick hun Beeld' eer:
O Donder-Godt komt vrij, komt vrij van boven neer,
En telt myn treen; ick zal u Wolck-huys niet bekrijghen:
Myn Kroon vernoecht my gh'noech, dat al de Snorckers swijgen
Wiens diep ghewortelt Rijck een Plutós Lucht begrenst,
En wiens ghelauriert Hooft gheen oudt Grijsert verslenst,
Wiens Rijcx-staf oock bestiert de onghetemde Lieden,
Die Menschen Erm mocht van eeuw tot eeuw ghebieden.
Ach lust te onbesnoeyt van't onvermoeyt ghewoel,
Ick heb ghenoech aen't Rijck en myn verheven Stoel;
Damasco is myn Huys, en dit's myn Siriers Kroone,
Dat dees Scepter regeert. Komt vrij Saturni Soone,
En weeght myn woorden vrij, en al myn wercken somt,
En rechtet tusschen my, waerom een Achab komt
Met zulcken grammen Heir, met zoo veel duysent Zielen,
Om myn Ramath, ja myn, myn zegh ick, te vernielen;
Myn is de Stadt en 'tLandt van't vruchtbaer Gilead:
Laet sien, of Siriers Handt niet alleen zal de Stadt
Bewaren voor tgheweldt: maer nu ghy my komt terghen
Versuften oude Vorst, zal ick myn haet verberghen
Op't onbedreven Volck, dat myn Stael niet en kent.
Ick blijf hier in myn rust bedwellemt in myn Tent;
Maer Princen, niettemin zal u myn wijsheyt leeren,
Verzaemt met haest een Heir, want ick wil Achab weeren
Dat hy niet nadert: siet, by Arithmathea licht
Het onbegraven Heir, zoo my de Faem bericht.
Gaet Naéman, en wilt als Hooftman 'tVolck verzamen.
Naéman.
Dat de Godt Israëls zal nu de Joo'n beschamen
Verzekert my 'tghewis, hy zoeckt onredelick strijdt:
Wat raest een Onrust zoo in dese lieve tijdt?
Daer Vredes gulde Son bestraelt de grootse Rijcken.
Hasaél.
Amana en Pharpar zal veel eer (sweer ick) wijcken,
Den Ceder en Cypres op Libano gheplant
Die vluchten van haer plaets, eer dese myne Hant
Beswijckt in het ghevecht, voor dat de Beenen zijghen.
Baésa.
Siet, Damascus omringht van Roos, Amand'len, Vijghen,
Wijngaerd, Granaden zal met de groen Olijf-boom
Ter aerden zijn gheslecht, eer ick ('ksweert) niet betoom
Met 'sKonincx sware macht, al de verharde Joden.
Myn goedicheyt verschoont 'tomsichtich Volck te dooden,
Laet myn wraeckghierich Swaerdt voor dees tijdt inde Schee,
Verschrickt maer tgroote Heir, ghelijck de dulle Zee
Den Landtman wel verbaest; dat zal myn wil ghenoeghen,
Stort gheen Israëls Bloedt, maer wilt u neerstich voeghen,
Dat ghy den Achab zoeckt, en hem alleen ontleeft,
'tZij met u Swaerdt of Boogh, of tgheen Bellona gheeft,
'tZal myn grootmoedicheyt voldoen, dat hy maer blijve,
En dat 'tverwoedde Volck den hoochsten druck bedrijve
Om hem ontzielde Prins, wiens doen syn doodt verschult:
Den Hemel strijdt voor 'tRijck, tschoon blau int hoochst ghekrult
Beswaddert nu de Sterr' van syn Planeets regeeren,
Tot dat de rechte straf syn dertelheyt verleeren.
Ick Benhadad beveel u twee-en-dertich Mans,
Dat ghy myn woordt volbrenght, ick ga off'ren altans
De Krijghs-Godt om u heyl, en 'kzal u komst verbeyen:
Nu Godt gheeft Siriers vreucht, maer Iudea het schreyen.
Naéman ende Hasaél wt.
Hasaél dit's ons werck, dat yder Man voor Man
Betoon met oude deucht wat nu een Adat kan,
Nu lockt de grijse Tijdt met een ghekromde Seyssen
Vergheldingh van ons wraeck, om recht den Oogst te eyssen:
Den Oogst is Iudás Buyt, tghemaeyde gh'lijckt het Graen,
Waer mé het vruchtbaer Landt staet al te swaer ghelaen.
Ghelijck thooveerdichst Dier om hoogh pronckt met syn ooghen,
Zoo pronckt den Achab oock om trotsen ons vermoghen.
Ha langh ghewenschten dach, ha langh begheerde üer,
Dat Sirien om-grenst is met een stercke Muer,
Dat m'Adats Kisten ghingh met rijcke Schatten vullen
Voor't onverwachte quaedt. Nu Naeman, siet, wy zullen
De hardtneckighe Joo'n omringhen metter ijl,
Ghelijck Atropos snijdt, en gh'lijck den Siriers Pijl
Verklickt het hickende Hert, ghejaeght moe vande Winden,
En schuylt bevreest een wijl, zoo zalmen Achab vinden.
Opt alder-onversienst hy steunt op syn ghewelt:
Maer (ach! o dwase Man) u zeghe is ghetelt,
Als m'u onsichlick Stael sach voor Samaria scheuren
Een grootste Siriers Heir als oyt verzaemt te veuren
Was voor u trotse Stadt, wiens Torens Kruynen hoogh
Schijnt terghen snachts de Maen en sdaeghs des Werelts Oogh;
Den Hemel voor die tijt ('kacht) wou doen voor u strijden:
Maer nu die't alles recht, wil Siriers recht bevrijden.
'kSie in het Goden Choor licht beven Iupijns Vlam,
Ick sie int hooghst gheswaey den Godt Sarurnus gram
Verslinden wreedt syn Kindt, bevreest syn Rijck te derven:
Want dit Saturnis Kindt wil d'Hemel zelver erven;
Of b'haeght hem lievers yet, hy peur na Plutós Hel,
En zoeckt syn Ramath daer, 'trecht Erf van Israël,
Hy komt met een ghedruysch van syn ghestaelde Mannen
Den onbreec'licken Boogh op eenen Cerb'rus spannen.
Hy zoeckt den Sirier nu, de weeld' heeft hem verleyt
De Vrede maeckt hem stout; syn hooghe Majesteyt
Dacht, 'kheersch nu over tVolck, wiens roem gheen Arabieren
Of swerte Moor en knaeght, die graegh myn preutsheyt vieren,
Die willich off'ren aen de Voeten van myn Troon
Met heete dienstbaerheyt de Peirlen van hun Kroon,
Alleen den Benhadad sich leghert in de Rotsen
Van syn verkoren rust, en blijft m'ondanckbaer trotsen.
Fy schande! als ick denck aen den vervloeckten dach
Datmen den Isralijt drie jaer gheleden sach
Vernielen de Siriers, en als m'Adat sach beven,
Door vreese schier half doot, wanhopich van syn leven:
Maer een versuften Prins, te goedt, te slecht, te slap,
En ken de zeghen niet, hy ken bet koopmanschap
Doen met syn Ondersaet, al zoudt syn Ziel bequelen:
Best houdtmen 'sVijandts Buyt, dan Vrienden yets te stelen.
Zoo langh als Phoebus ons verheucht met syne Son,
En dat Aurora treedt van hare gulde Spon,
En schuyft de bree Gordijn van 'sHemels blauwe Tenten,
Zoo zal het Siriers Bloedt hem d'eer int herte prenten,
Om dat in dees eeuw heerscht een deuchdich Vorst, die wilt
Eer zoeckich heyl, gheen bloedt; maer alleen dat den Schilt
Ghevelt werdt door het Sweert, die Israel wil beschutten:
Maer die een ander jaeght, graeft voor sich zelven Putten.
Kom Naéman, gaen wy Heer,
verzamen de Sirieren,
En laten na ons wijs 'tbloet-verwich Vaendel swieren,
Terwijl ons Krijghs-Heldt Mars rijdt Ianus Tempel uyt,
Gheweckt van't luye Bedd' door 'tJoodsch Basuyns gheluyt,
Terwijlen dat Vulcán zal Siriers Schichten vijlen,
Wy reysen voor de nacht noch meer als neghen mijlen:
De Faem heeft vaeck tgherucht met een gheswind gheblaes
Gheboodtschapt onse komst, ick hoort wel aen't gheraes.
De derde Handelinghe. 3. VVtkomste.
Licht-mis, Quist-goetjen.
Licht-mis zinght, op de vvijs, De Mey die ons de groente gheeft.
DE zoete tijdt die't al verkeert
Verjeught myn jonghe daghen:
Maer tdienen vverdt my wel gheleert,
Of ick krijgh relick slaghen.
Myn Hopman Kuyt-haen) svveert en vloect.
Als hy droncken gaet rollen,
Hoe licht dat hy een oorzaeck zoect,
Soldaten vvacht u bollen.
'tGelt is verspeelt, thooft is beroyt,
d'Hoeren hebben syn Kleeren:
En alsmen maer een pintjen poyt,
'tGelt mach hy niet ontbeeren.
Hy zeyt, de Heer en geeft geen gelt,
Waer Duyvel zoument halen:
Die dan vvat knort, stracx met ghewelt
Komt ons Provoost Ian Kale:
Die leydt u in een doncker Gat,
Daermen niet licht zal sweeten,
Gh'en zulter oock droncken noch zat
Drincken noch lecker eten.
Wel Licht-mis dat kundy te aerdich zinghen.
Quist-goetjen wel hoe komdy daer zoo springhen?
Ick wierdt wel verbaest, was ick maer een Kint:
Maer nu zoo wint, in my de stoutheyt:
Go ic ben zulcken Man.
Ja alsser een gebraen bont leyt,
En dattet u gheoorloft is om te snijen;
Want zeker daghelicx moety u wel lijen
Met een stuck Kaes en een korst swert Broot,
En tschoonste Water met de Handt wt de Sloot
Gheschept, en noch al smakelick ghedroncken.
'kHeb thuys zoo dickwils aen stucken ghekloncken
De Romers met Wijn, en vreuchdich ghedanst,
Ghezonghen, ghespronghen, ghespeelt als een Lanst,
Myn ghelt verteert, dat my be-get nu mist.
En ick heb mé lustich het goetjen verquist:
Zoo langh als ick een stuyver hoorde klincken
Die moest voorts; al, al ghingh ick't verdrincken,
Hoedt, Kleeren, ja kan ick, k'had myn Ziel verbuyst.
Maer staet, my dunckt datter in u Sack wat ruyst,
Ist ghelt, Specejael, ghy moet my wat leenen.
O neen, myn goe Maet, tzijn dobbel-steenen,
Daer myn leste gelt me is verspeelt.
Hoe gaau is hy oock die erghens wat steelt:
Wat Droes, men zou doen ken weet niet wat
Om avantage, men zout al aenvanghen          Hanghen.
Hanghen: sa sat, hy sta, wie is dat?          Wat.
By-lo Licht-mis daer waerdy wel rat,
Jy zoudt wel al de Siriers doen loopen          Loopen.
Loopen! Treckt van leer, wy worden bekroopen,
Sien wy niet toe, hy veeght ons de beck          Beck.
'kHoor tis Echo, ist al vande gheck,
Fy, datmen haer praet zoo licht ghelooft.
Daer komend' Heeren, ras haelt binnen 'thooft,
Rept u, of men leert bet op de Wacht te schild'ren.
Dits 'trechte Tucht-huys voor all' die verwild'ren.
Verschooningh. Derde Handelinghe.
NV plicht de schult myns ampts elck vlijtich te vermanen,
Dat yder Man betoont wat Israels kracht vermach:
Ontluyckt de Wimp'len ras, en swiert de roode Vanen,
En rust u tot den strijdt Iuda heden dees dach,
Een Benhadad u trotst opt spoedichst met een Heir,
Dobbelt u zenuwen nu, versterckt sterck mé u krachten,
Grijpt nu den Stalen Boogh, slaet handen aen tGheweir,
Staet als een Ceder-boom, en wilt u Vijandt wachten.
O Joden uwen glans moet Siriers licht verdooven,
Die eer langh is voor d'hant, zoo ghy maer vroom-lick vecht,
Zoo ghy maer weirbaer strijdt, zoo zal ons Godt van boven
Bekroonen thooft met heyl; want ick ben synen Knecht.
Maer Broeder wat ick denck, myn Heer zal ick ghebien,
Verkleedt u inden strijdt, wilt u rondtom vertoonen
Als Koninck, in myn plaets bestuerende de Lien:
Ick legh myn Purper af, myn Scepter, en myn Kroone,
En klee my in een Kleedt, dat niemant my voor ooghen
Siende, my acht of kent; zoo wert Micha bespot,
En ons Vijandt verleydt, die waerdich is bedroghen,
Om dat syn Handt my zoeckt. O opgheblasen Sot!
Ist u noch onbewust, dat een Vorst Iosua
Nuns Sone, door tGhebedt den loop der Sonnen stilde
By Gibeon de Stadt, de Mane (sprack hy) sta,
Int Dal Ajalon, en als hy namaels wilde
Hier vooren 'tJoodsche Volck, de Iordaen moest verwicken,
Sy vlucht en maeckte plaets, ghelijck alst roode Meir
Zoo stout oock niet en was, om Israels Zool te licken
Van hun bestooven Schoen: wat helpt de stijve Speir
Van Memphis Hooft ghekroont, of syn ghehoeckte Flits,
Met tscherp-snijdenden Swaert, en den ghevruchten Boghe?
Het gram verwoedde Meir daelt schielick vande spits
Syns carmosijnen Wandts, en 'twou gheen tocht ghedoghen
Voor syn godloose Koets, zoo dat sy't al begraefden
In heur zandighe Maegh: siet, Benhadad zoo zal't
V mé niet gh'lucken, want wee die ons teghen-draefden.
Ick doe alleen myn Heer, tgheen u haeght en bevalt,
Siet, het gae my hoe't wil, myn Ziel wil by u sterven:
Gaen wy naer 'tHeir, tis tijt, wy zullen eer verwerven,
Wy volghen Godes Mondt, wiens Woordt dat nimmer feylt;
Dat al tgheharnast Volck in twéen wert ghedeylt,
Ick zal met Arpharad den eersten Hoop bestieren,
Volght met de Achter-hoed', ghy-lien zult met u vieren
Beooghen de Iudeen dat nyemant bloo en wijckt:
Een wijsen raedt in Krijgh alleen de zeghen strijckt.
De derde Handelinghe. 4. VVtkomste.
Naéman, Baésa, Hasaél, Amanus.
SLaet Israel, nu al ghy weirbaren Handen,
Juyght Sirien d'wijl d'Hemel strijdt voor't Rijck.
Bevrijt uw's Vaders Erf, beschermt u eyghen Landen,
Ghy Princen Adats vroom, niemant als snoo en wijck.
Wie roemt van syne macht, dat hy is ons ghelijck?
Wie-telt de veelheyt van ons wijdt-beroemde daden?
Amanus.
Wie straft den Krijgher hier van het bedreven quaden?
En telt syn oude Eeuw zoo wijdt als Sirier doet?
Wie toont syn Stam zoo groot gheteelt van edel Bloet?
Als wy? siet, ons Devijs is, Temmer van der Aerden.
Ras, blaest de Krijghs-basuyn, blickt met u blancke Swaerden
Zoeckt neerstich den Tyran, die vromen heeft bedroeft.
De derde Handelinghe. 5. VVtkomste.
Achab, Iosaphat, Meladon, Hado, Sophar, Heraut.
Achab verkleedt.
WAer blijft myn Vijandt nu? het schijnt dat hy vertoeft;
Of zijn de Wapens noch by Venus Man te smeden?
Zoo komt en kust myn Handt; want zeker 'ksweer dat heden
Den zilvren Beir ghemaelt in u bloet-roode Vaen,
Met schanden zij ghevelt ter plaets dees Voeten staen,
Of dees bekleedde Borst moet Siriers Stael beproeven,
En in myn vrome doodt zal d'Aerde sich bedroeven,
Zoo Israël u Prins ontleeft verlaet de Ziel.
Wie kent den Achab nu? die in het dicht ghekriel
Niet schroomt met heeten moedt te breken 'sVijandts orden,
Wiens trouweloose daedt my tot het strijden porden,
Wiens nieuwe rasernij met een te groot ghedruys
Maeckt d'Hemelen verbaest, ja ziddert Godes Huys.
Den ras te vlugghe Bood' Mercuri biedt syn Slanghen,
Om dyn verstaelden Kop te leeren met de ghanghen
Van't sluypich stil ghedrocht: de Krijghs-Godt die ghy eert,
V met syn Wolven-jacht de wreede wreedtheyt leert:
Kom toont u lust dan nu, kom leert ons Gode luyst'ren,
Kom leert ons 'tHemels blau met u Gheschut verduyst'ren,
Vertreedt u Florás Schoot, bestuyft u Peans Son,
Eer hy syn reysen laet, men zegghen zal wie't won,
Eer uwen Caron kan de Zieltjens over-roeyen,
Zal u of Israels Bloedt dit wijde Veldt besproeyen.
De Slockster even graegh, die zelfs haer Vrucht verslint,
En d'alder-snoodste Guyt met d'alder-vroomst' bemint,
Bepronckt haer woeste Sael al met Tapisserijen,
En ciert tGhewulfsel vast met doode Schilderijen,
De bleecke Doodt vertoeft u in't ghebladert bruyn,
Of my met al dit Heir. Wat nu? 'kHoor de Basuyn!
Men blaest.
O groote Godt! gheeft heyl, dat Siriers u Naem vruchten,
Ick vrees u als een Knecht. Myn Broeder wilt niet duchten,
'kVersteeck my onder tVolck, betracht ons beyden Naem.
De Godt myns Vaders zal met vreucht ons eer en faem
Als heden (hoop ick Broer) met vrolickheyt verklaren:
Maer blijft ghy in u Koets, en niet onder de Scharen,
Of ick met Iuda viel, zoo blijft noch d'eyghen Vorst:
Broeder doet desen raedt.
Noyt ick weer-streven dorst
V raedt, gaet henen, 'kzal u weder-komst verbeyen.
Tsa Mannen Iuda, siet, hier is dyn eer bescheyen,
Hier leydt dyn hoochste roem, of schande, smaet en doot.
Die d'Aerde hier verslint in haren wijden Schoot,
Zal d'onsterflicke Faem van eeuw tot eeuwe prijsen.
Ick trots dy Slocker wreedt, komt wilt dyn aert bewijsen,
Ick Stof en Assche wil u wijcken niet een tré.
Of ick myn Heer verzel, zoo moeten d'ooghen mé
Dit groote Licht niet sien, siet yemant my oock vluchten.
Nu langh ghenoech ghedraelt, vermeerdert de gheruchten
Van strijdt te ghierich Heir, de Vijandt die komt aen,
Steeckt haestich de Basuyn, ontrolt de purpre Vaen,
De vroomste zal alleen hem d'eer int herte schrijven.
Men blaest ende trommelt.
Hier strijdtmen om 'theftichst: de Siriers doen niet dan zoecken na
							Achab, de slaghen schuttende: maer Iosaphat siende, drucken hem in een
							hoeck vant Toneel.
Houdt op, dat is Achab.
Dit Stael zal hem ontlijven:
Bedaert u Israelijt, wy willen maer dees Man.
Helpt, hellept my o Godt! die alleen helpen kan,
Ick ben onschuldich Heer, wilt my dees uer verschoone.
'tIs Iosaphat, staet stil, ick eer de Iudás Kroone,
Ick ken de rechte Man aent wesen al te wel.
Noch strijden sy al een vvijl als voor henen.
Dat treft dan erghens een int strijdtbaer Israël,
Hy spant de Boogh ende schiet.
Zoo niet, de Pijl is wech, tzal yemant (hoop ick) dooden:
Wat zijdy zoo verbaest, o arm' onsalighe Jooden?
Wy zoecken maer u Prins, en bloedeloose vlucht.
Noch strijden sy vvat, maer de Ioden vvijcken.
ACh Hemel al te wreedt! ach gram versteurde Lucht!
Ach onbeweeghlick Hert! dat u niet zou beweghen
De zuchten van een Prins, doots in syn Koets gheleghen,
Wiens Ziel wijckt met het Bloedt, wiens leven wijckt de Pijl
Des Doodts en Siriers beyd'. Ha snoode Guyt, terwijl
Dyn Hant gheen Man en zocht met Swaert of Boogh te vellen,
Dat ghy het grijse hair van Achab zoo ter Hellen
Jaeght, wt syn eyghen Koets, door een te snellen Schicht,
De Son bedeckt syn Toorts, zoo vaeck tbeluyckt ghesicht
Van een ghéeerde Son is met syn reys ghedoken,
Na dat de traghe Tongh ons heeft voor't lest ghesproken:
Ghy vvree vervloecte Pijl, moest ick een Krijgher trots
Door u vverden ontzielt? of ist de straffe Godts
Die hier myn sonden zoect, vviens grim ick nu sie blicken,
Ach Princen! vaert vvel, siet, 'ken kan niet meer beschicken.
Midts mindert hem de spraeck, en met een droef ghezucht
Verlaet de Gheest syn Kas, die nu gheen Vanck'nis vrucht;
Maer zoeckt int Zielen-choor een plaets te vrij verworven,
Vermidts syn bloeyen hier zijn aerdts op d'Aerd' bedorven.
'tOntelbaer trillend' Licht o Israël met rou
Bepronckt alree het bruyn, om dat hem keeren zou
Dees nacht elck in syn Hut, en morghen metter vaerden
Naer huys met vree, zoo vaeck Aurór verblijdt de Aerde.
Iesabels Offerhande gheschiedt in een vertooningh, voor den Altaër van de
						Goddinne Astaroth, ghenaemt Venus.
GOddinne, ay Goddin, die met u lichte Solen
Betrippelt Goden Vloer, dat yeder een u looft,
Wanneer tgout-dradich Hair vlieght flonckrich om u Hooft,
Kan't eenich lief ghewenck doen Goo'n en Menschen dolen,
Voochdesse van myn Ziel, Regeerster van myn Leven,
Die my door Hymus brandt twee-zielich liefdich paert,
Verweende Astaroth myn Bed-ghenoot bewaert,
'kZal op uwen Altaer een rijcken Offer gheven:
Goddin die Iovem zelfs besmeeckt, bevleyt, bestroockt,
En door de vlugghe Min doet Minnaers Herten branden,
V Cristalijn ghesicht wendt t'mywaerts, siet dees schanden,
'kSweer Goddinne doen dat m'op u Altaer smoockt
Met versche Roos-marijn, Wieroock en zuyver Breyn,
Van Roosen schoon gheciert veel Kranssen ick u schencke
Ter eeren van u kracht, wildy myn Man ghedencke,
'kDruck u hooch Voorhooft noch met Arabs Goudt alleyn,
'kZal een ghewelfde Kroon gheboordt met Hyacint
En harden Diamant, Carbonckels en Saphieren
Doen stellen op u Hooft, wildy Vulcán bestieren,
Of u gheliefde Mars, na een die't al verslint:
Verschoont my oude God, wiens Sterr' myn Priesters vresen
Gheleert in 'sHemels loop, u wreedtheyt yder vrucht.
V Maeght die u hier dient, aen Venus Voeten zucht,
Laet myn gheknielt Ghebedt voor u Troon aengh'naem wesen:
Ick schrick voor desen Droom, myn heete Pols die klopt,