floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Als zy zien 't gheen ghy doet zy zelfs niet kunnen pleghen.
Zo schalck de nicker is, zo lozelijck hy wracht,
Dat hy besteeckt de ondeughd, deughde steets veracht:
Maer merckt waer uyt dit spruyt, wat oorsprongh, wat beginnen?
Alleen om dat ondeugh de deughd niet zoud' bezinnen.
De duyvel haet de deughd, zijn onderdaen volght nae,
Tracht ghy te blijven die ghy zijt, volght 't gheen ick rae:
Blijft ghy met Vreze Gods, zo ken u niemant hind'ren,
De Godeloozers haet ken u eer niet vermind'ren.
Sticht ghy steets met uw kunst op 't Reden-rijck Toonneel,
En maeckt van uw Theatrum gheen kuf noch bordeel:
Vw oude redeneringhs wetten wilt niet breken,
Maer spreeckt zo heusch'lijck dat elck een u na mach spreken.
Dus zo ghy Vreze Gods altijdt voor ooghen hout:
Ghy vrye-Kamers zijt ghewis, en vast vertrouwt
Dat die u haeten zelfs hun zelven wel verdrijven,
En ghy ghelijck ghy zijt, in stant en plaets zult blijven.
Lijd al hun schemp, en spot, het zy hoe vuyl, hoe snood,
Want haet in't eynd ghewis die loopt heur zelven dood:
De heylheydt mijnes aerts ken u schoot-vry borst-weren,
Ja dat de haet, en nijd, in 't minst u niet ken deeren,
Laet strijven hem die tracht uw eer mocht zijn gherooft,
Want d'eerverliezingh hanght hem zelven boven 't hooft.
Bedaerdelijcke zwyght, en toont u niet spraeck-vaerdich,
Want een vermeet'le zot en is gheen antwoord waerdich:
Maer onder mijne lommer duldelijcke schuyldt,
Dewijl de waen-wijs boert, en met zich zelve tuylt.
Queeckt op uw' Eglentieren, die In Liefde bloeyen,
En Wt Levender Ionst, laet uw Lavendel groeyen.
Vlecht op uw pruyck ciraeten, met uw bloeyzels lof,
Juyght heughlijck in 't prieel van uw ghedulde-hof.
Ontrusticht niet uw' gheest, mits deughde-haters-menschen.
Met eere-roof-beleyd uw onderganghe wenschen:
Maer yvert ghy na deughd, hoe zeer ghy zyt benijt.
Laet kaeckelen 't ghespuys, en toont ghy wie ghy zyt:
En laet de proeven in uw deughdens wercken legghen,
Doet ghy't gheen my behaeght, en laet niet-doenders zegghen.
Het zegghen is hun licht, ghelijckmen daeghlijcx ziet,
De honden die meest keffen die en byten niet.
All' uwe ongheneughten ken de tijt verzoeten
De berghen die staen vast, de menschen wel ghemoeten:
Dus laetste haeten, weest ghy in weer-haet niet ras,
De oude spreuck ons zeyt dat alles komt te pas.
Doet ghy't gheen ick u raed, en laet uw haters zollen,
Hun herzenen zyn kroes, hun reden zijn aen't hollen.
Ghy komt zeer wel te pas, op dat ghy ons verzelt,
En helpt dit heyl'ghe Rif in d'aerd mach zijn ghestelt.
Om de eere niet te derven
Ken de eerb're willich sterven.
Ghedruckt by Paulus van Ravesteyn,
ANN.
Ipre
Cleynmoedighe
Gheest der waerheyt
Gheloovigh herte
Lovelicke mondt
Ipre.
Prologhe.In dit spel zijn vier personagen: Gheloovigh herte,
						Lovelicke mondt, Gheest der waerheyt, Cleynmoedighe.
Gheloovigh herte.
Tbeloofde woordt dat in my beloken leift,
Moet wt my, Gheloovigh Herte, ter stont spruuten,
Dien gheest waeraf Joel ghesproken heift.
Wilt zijn eere, ghy Lovelick Mont, wten.
Lovelicke mont.
Dien gheest openbaer nu elcken beradigh es-
Herte en mont nu dit betughen moet-
Die stervende benaut, beancxt, beladigh es,
Waer wt elc magh tleven der zielen zughen zoet.
Dien gheest wil u, heeren van Ghendt, crachtigh dryven,
Wiens licht lichte tot uwer verzoetenesse;
Met herte en mont wy dit eendrachtigh schryven
Met al u ghemeenten voor een groetenesse.
Die gheest der waerheyt.
Wt u, Gheloovigh Herte, laet nu verlicht zijn,
Duer Lovelicke Mont gheift troost bevroedigh.
Ic zal u bystaen, up dat magh ghestight zijn
Deze bedructe staervende cleymoedigh.
Och Gheest der Waerheyt, dijn wort voortspoedigh
Zy den cleynmoedighen tot confortacye.
Cleynmoedighe.
Ach, hoe wee es my tot elcker spacye,
Want als roock zo zijn vergaen mijn daghen!
Nu moet ic ghenieten sdoodts condempnacye.
Als gras es mijn herte neder gheslaghen.
Al dat mijn ooghen voor vruecht anzaghen
Dats my in gallighe bitterheyt vergaen.
Gods straffijnghe comt my therte duercnaghen
Ende sdoodts nooden hebben my omvaen,
Ende in my en vindic niet goets ghedaen.
Dus vreest mijn ziele voor Gods iusticye
En gheen gherechtigheyt en magh voor hem staen.
Gheest der waerheyt.
Weist ghetroost en vreest gheen malicye;
Die gheest des heeren, naer u cleynmoedigh heesch,
Die es nu wtghestort up alle vleesch,
De welcke u wil consoleren ter stondt
Wt gheloovigh herte duer lovelicke mont;
Want God u inder eeuwigheyt liefde draeght.
Lovelicke mondt.
Ic, Lovelicke Mont, stondt, onversaecht,
Zo God behaeght zal u consoleren.
En ic, Gheest der Waerheyt, zal u instrueren
Ende staerck fonderen teghen thelsch afgryzen.
Wie zal my nu int staerven troost bewyzen,
Dat peryckele des doodts mijnder zielen slaect?
Met tranen broode moet ic my spyzen.
Och, die heere heift my zo veil iammers ghemaect;
Die pylen des almaghtighen hebben my gheraect,
Zo dat den troost mijnder zielen zy
Nu verre van my.
Neen, uwen troost es by.
Al ziet ghy de straffyghe doot voor ooghen,
Die heere wil de vernaerderde verhooghen;
Die ooghen des heeren zien up die benaut zy.
Mijn ziele gruwelt, mynen gheest verflaut my
Duer tghewighte mijnder zonden last.
Gods oordeel naect, malediccye wast,
Wat troost werdt my ter lester hueren, ach!
Den meesten troost die my ghebueren magh,
Dats twonderlichste, tcrachtighste, talder meeste,
Dat hooghste, dat diepste, tlaeste en teeste,
Dat zoetste, dat wijste, dat alder vierighste,
Talder vruchtbaerste en tgoederthierighste,
Dat alder helighste, dat alder ghenadighste,
Dat alder warachtighste, talder ghestadighste.
Verclaerste my dat toch, wyze beraders.
Dats dat eeuwighe levende woordt des vaders
Dat inden beghinne was by God almaghtigh,
Welck woordt zelve God was warachtigh,
Dat inde waerelt cam wt liberaligheyt
Tot onzer zaligheyt.
Zoet es de verhaligheyt,
Maer dwort dat van God tot Adam ghesproken was,
Ende van Adam tghebodt verbroken was,
Zo hoordic dit woordt met grooter onwaerde:
Vervlouct, vermaledijt zy de aerde
Die ghy zult aerbeyden om u bedryvigheyt,
Ende Eva beloofdy veil katyvigheyt;
Alzo over my des heeren verstooren gaet,
Tes zwaer om hooren, iaet.
Hoort watter vooren staet.
Een wtvercoren zaet die al tverlanghen brack
Beloofde God, daer hy totter slanghen sprack:
Uwe maght willic in elcx anschauwen vellen,
Vyantschip tusschen u ende der vrauwen stellen
Om uwer boosheyt, listigh van dade,
Ende tusschen u zaet ende der vrauwen zade,
Dwelc u hooft breken ende vertreden zal.
In teecken dat tzaet ons wilde bevreden al,
Zo heift die heere Achas willen verclaerzen,
Zegghende: een maeght zal ontfanghen en baerzen,
Wiens zaet, zoot evangelichlic ghehoort es,
Des hemels vaders troostelic woordt es,
Waer up hope en gheloove rust ende daect.
Duer twort des hemels vaders eyst al ghemaect;
Van al datter ghemaect es en esser niet
Ten es al duer dwoordt des Heeren gheschiet;
Ende dit troostelic woordt ende anders gheen
Wast tlicht dat in die duusternesse scheen,
En die duusternessen en hebbent niet connen begrijpen.
En dat licht straft mijn zondighe strijpen,
Hoe dat ic alle Gods gheboden ghemist hebbe
En alle zijn goede weldaetten verquist hebbe.
Nu van allen ydel woorden moet ic daer
Rekenijnghe gheven int openbaer;
Dies druct my des heeren handt ter nedere.
Hoort dwoort der zaligheyt, ws gheest bevredere,
Tot Noe, die in dwoordt gheloove schiep
Doen dwater de gheheele waerelt overliep.
Om dat zijn gheloove te gheender stondt slaecte,
Die heere met hem een verbondt maecte
Ende met zijn zaet in ghebenedydijnghe.
Dit zaet es dwoort der eeuwigher bevrydijnghe,
Dwelc sent Jan lovelick heift beschreven,
Zegghende: in hem zo was dat leven;
Dies es de maght des doodts ghebleven tondere.
Dwoordt was een waraghtigh licht by zondere,
Dwoordt des heeren es der zielen voetzele.
Hoe zoet es zijn woordt boven eenigh zoetzele,
Meer dan huenich mynen monde pryzelick,
Zeght David wyzelick.
Dit woordt advyzelick
Gheschiedde Abraham in zynen persoon;
Die heere zeyde: ic ben dynen grooten loon;
Ziet op die sterren, des hemels verchieren,
Alzoo zal ic dijn zaet doen multiplyieren.
Abraham gheloofdet met grooter waerdigheyt
Ende tes hem gherekent tot rechtvaerdigheyt.
Wat magh my helpen Abrahams ghelove?
Cleynen troost can ic daer in bemaercken;
Gheen weldaet dat ic in my beschove,
En God zal iugieren elc naer zijn waercken;
Dus blyvic cleymoedigh om des zonden zwaerheyt.
Ghelooft met Abraham dit woort der waerheyt,
Zo werdt u troost vanden hemel verclaert;
Om dat ghy (zecht die heere) niet en hebt ghespaert
Uwen zone ende zijt ghehoorzaem bleven,
Zo willic hem mijn benediccye gheven
En vermeerderen zijn zaet menighvuldigh
Als die sterren des hemels en tzant der zee,
Ende ooc zal in zijn zaet vol waerden
Ghebenedijt zijn alle tvolck der aerden;
Den troost maecte Abraham int scheeden milde.
Dit woordt der beloften God verbreeden wilde
Op Isaac, Iacob zijn wtvercoren knecht,
Op Iuda waer of die heere te vooren zeght:
Die lovelicke roede en werdt niet ghenomen
Van Iuda, voor dat die staercke zal comen;
Dat volck, toe vallende, zal gheneghen zijn.
Och, moghte wat troost van my vercreghen zijn!
Mijn crachten versleghen zijn, dies ben ic moede
In dolende weghen.
Dit woordt tuwen goede
Es belooft gheschreven, dus zydet bewarigh.
Ghy veltlieden een aerde van Iuda vruchtbarigh,
Wt u zal my ryzen een leetsman loyaligh,
Die mijn volc regieren zal en maken zaligh.
David ende zijn zaet hebbent ontfanghen;
Die oude vaders riepen met groot verlanghen:
Hemelen opent u, wilt daerde bedauwen
Met swaerels verlossere.
Dit woordt vul trauwen
Was een warachtigh licht, dat elc mensche
Duer zijn toecomste verlichte te wensche,
Dat Abraham en zijn zaet verlicht heift
Staerc int gheloove.
Aldus wel ghesticht heift.
Uwen troost by Daniel duer tvermonden wast:
Zydrach, Myzach, Abdenago stonden vast,
Up dwoordt Gods alleene troost verwachtende,
Dwoordt van Nabugodonozor verachtende
Dwelc die Conijngh zeer was vernoyende,
En deidze werpen in den hoven gloyende,
Om dat zy Gods woordt in dier noot gheloofden,
Ende niet een haer van hueren hoofden
En was bedorven, maer ghepreserveirt.
Insghelijcx was Daniel ghecondempneirt
Gheworpen tzijn onder de leeuwen grievelic;
Hy es bleven ghetroost int woordt zeer lievelic
Waer in alle ghenadigheyt gheleghen es.
Sent Ian zeght dat dit woordt vleesch bedeghen es
Ende heift onder ons ghewoont, en wy zaghen
Zijn heerlicheyt in des vaders behaghen,
Vul gracyen en ghenaden, als de gone
Die es svaders eenighe ghebooren zone.
Dits tzaet der beloften, dits dwoordt alleene
Den staervenden troost ende anders gheene;
Dit woort van ons vaders ghelovigh begloost was,
Dat wt hemlieden int staerven den meesten troost was,
Dwelc zy huer kinderen voort openbaer maecten:
Israels verlossijnghe waer zy naer haecten.
Hier om willen wy tooghen figuere ghereedt
Van claerder bescheedt.
Och, my dat verbreedt,
Want mijn verstant gheen kennesse van dien schept.
Figure. ☞ Hier tooghmen Izaac, blent zittende in eenen stoel,
						ghevende de benediccie Iacob zynen zone, met een rolle: Weist een heere over
						uwen broedere, ghebenedijdt moet hij zijn die u ghebenedijdt. Voort tooghmen
						Iacob, ende voor hem knielende de kinderen Ioseph, met een rolle: Ziet ic
						staerve ende God zal met u zijn ende zal u weder brijnghen in uwer vaderen
						landt. Een ander rolle: Ghy zijt de ghebenedijdde des heeren die hemel ende
						aerde ghemaect heift. voort toogt men Christum inden tempel gheoffert, met
						een rolle: Heere laett nu uwen knecht naer dijn woordt in vreden gaen, want
						mijn ooghen hebben u zaligheyt ghezien.
Dats Isaac en Iacob die ghy ghezien hebt,
Die, Gods woordt gheloovende zonder ficcye,
Huer naercommers gaven de benediccye,
Als Abraham constant, die hem verblijdde
Dat hy den dagh zagh van die ghebenedijdde
Iesus Christus, int woordt betrauwende.
Voort zijt ghy, Cleynmoedighe, daer anschauwende
Christum inden tempele ghepresenteirt.
Dats tzaet der vrauwen vooren ghedeclareirt,
Waer of Symeon hadde revelacye:
Die doodt niet te ziene tot elcker spacye,
Voor hy zaghe Christum die zonde betalen,
Alle zonden der waerelt.
Doen wildy dalen
In rusten, zegghende: heere, laet nu zaen
Uwen knecht naer u woordt in vreden gaen,
Want mijn ooghen hebben u zaligheyt ghezien.
Beroert van herten werdic duer tgheschien
Vander ghenade die ghy my nu tooght,
Maer den wegh des hemels es smal, tot dien
Es de poorte nauwe, dies hope verdrooght;
Ende my zelven en hebbic noyt ghepooght
God te dienen dan om shemels bate
Of wt vreezen der hellen, hoet God ghedooght;
Ghenade te bidden dijnct my te late.
Hoort des heeren woordt, Cleynmoedighe van State:
Ick slae doodt ende ic ben levende makende;
Al verlaet ick u eenen cleynen tijt of date,
In ontfermigheyt groot ben ick u nakende,
Om mijn woordt te doene ben ick wakende,
U boosheyt willic als een wolcke wt planen;
Keert weder tot my, zijt vreeze slakende,
Ick wil af dwaen alle dijn druckighe tranen.
Dus zijt ghetroost; dits Christus vermanen,
Die dat levende woordt des vaders zy:
Ic wil u ontladen, schuudt twijffelic wanen,
Alle die belast, beladen zijt, comt tot my!
Noch zeght dit levende woordt Christus vry:
Ic ben wtghegaen van mynen vader gheprezen
Om zynen wille te doene, dat elc hier by
In my en duer my magh zaligh wezen.
Die heere zwaert by hem zelven tot dezen:
Dwoordt van mynen monde wtgaende vredigh
En zal niet weder tot my keeren ledigh.
Dats dit zwaerdt des gheest dat ic hier voere,
Gods woordt, daer ic de waerelt mede beroere;
Ontfanct dat en u cleynmoedigheyt dint.
Zoo zeere heift God die waerelt bemint
Dat hy zynen zone ghegheven heift,
Up dat alle die hem gheloovigh ancleift
Niet verlooren en zijn, maer tleven beaerven.
Zal my dit zwaerdt bevryden vant eeuwigh staerven,
Zo wildic wel penitencye groot
Noch menigh iaer doen naer mijn doodt,
Up dat ic bevrijdt moghte scheeden van hier
Van thelsche vier.
Vreest gheen dangier.
Ic en beghaere de doodt niet, zeght de heere,
Vanden zondare, maer dat hy bekeere
Ende tleven magh prouven.
Zo wie in my ghelooft, dats Christus leere,
Die heift dat eeuwigh leven tzynen vermeere.
Waer wilt ghy touven?
Anroupt den heere in u bedrouven!
Hy zal u anhooren, dezen troost oorboort yet.
Maer hoe zult ghy anroupen om u behouven
Die ghy niet en kent noch en hebt ghehoort, ziet?
Ia, kennick God niet?
Ghy en ghelooft zijn woordt niet.
Maer nu ghy dit zwaerdt des gheests hebt ontfaen,
Zult allen godloozen troost wederstaen;
Want hope, gheloove en liefde maerckelic
Comt duer kennesse van Gods woordt zeer staerckelick,
Zonder dwoord en es niet dan bedaervelicheyt.
Kennesse es wortel der onstaervelicheyt,
Wt den woorde ryzende al te male,
U brijnghende tot die speciale
Goddelicke theologale dueghden drye,
Zonder welcke ghy dhemelsche melodye
Niet en mueght bezitten, want zy spruten
Wt Gods woordts virtuten.
Wilt my doch ontsluten
Nu: als ic gheen goe waerck en can vulbrijnghen,
Noch vasten, vieren, lezen noch zijnghen,
Niet maghtigh eenen croes waters te ghevene,
Hoe gheraeckic dan ten eeuwighen levene?
Moet ic dan alleene in des staervens noot
Up dwoordt des heeren rusten, zuver en bloot,
Alzoot Abraham gheloovigh verwacht heift?
Wie dat gheloove, vanden woorde zijn cracht heift,
Zijn waerck, zijn heligheyt, zijn exaltacyen.
Tcomt duer tgehoor als een waerck by gracyen;
Dus es de waercker meerder dan dat ghewrocht es.
Duer twoort gheloovende Gods wille vulbrocht es,
En dats svaders wille, naer Christus vermonden:
Dat zy ghelooven in dien hy heift ghezonden,
Dats Iesum Christum.
Hy es dat leven; daer in
Wie metter herte ghelooft ende niet te min
Met den monde belijdt, es zaligh blijckende.
Dies ben ic, Gheloovigh Herte, verrijckende.
En ic, Lovelicke Mont, ben dies in mijn iuecht.
En ic, Gheest der Waerheyt, scheppe daer in vruecht
Dat mijn woordt gheloovigh den dooden verwect,
Dattet den blenden ziende maect duer zijn duecht,
Dattet den zondare tot ghenaden trect,
Dattet duer zijn liefde de zonden bedect
Ende conforteirt alle herten warachtigh.
Zonder gheloove en es gheen dueght perfect,
Maer den gheloovighen es alle dijnck maghtigh.
Zacheus en die vrauwe van Chana claghtigh
Zijn ooc Abrahams zaet van Christus ghenaemt,
Om datze in hem gheloofden crachtigh;
Want wie in hem ghelooft en werdt niet beschaemt.
Ende een vaste hope, alzoot betaemt,
Moet ghy hebben, als Iob, die inder noodt zede:
Al waert dat my die heere die dood dede,
Zo willic in hem hopen.
Die heere noch zeght:
Ic wil hem verlossen, want hy heift recht
In my ghehoopt met grooter lijdzamigheyt.
Gheloove en hope hebben zulcke bequamigheyt
Wt de cracht des wort Gods, wiet beletten woude,
Dattet boomen en berghen verzetten zoude;
Want ons gheloove (dit wel verzint)
Es de victorye die de waerelt verwint
Metter liefde die wten gheloove ryzen moet.
Vulbrijnghende Gods wet. dits om bewyzen goet,
Want God es de liefde en dwoordt es Godt,
Dats Christus vuldoende svaders ghebodt
Wiens liefde eeuwigh in ons es blyvende.
Met dezen drye dueghden zijt u verstyvende,
Hoopt vaste up dwoordt zonder verconden.
Gheloovet dwoort, twerdt u troost in druc vonden.
Bemint dwoordt en tzal u behouden.
Och heere, behoedt my zeer goedertierigh
Duer u woordt zeer vierigh, dat ic leve daer in.
U woordt wtgaende tverlicht zeer chierigh,
Daer ic mijn ooghen naer slae met herte en zin;
Ghelijc die oghen der crachten noch meer noch min
Zien up de handen van hueren heere,
Beghaeric dijn leere.
Gods glorye ende eere
Light int ghelooven zijns woordts vul prijsheyt,
Want tes een levende fonteyne der wijsheyt,
Ongrondelick overvloedigh, die niet en mijnct.
Daer wt zeght Esayas: comt al en drijnct;
Alle die durst hebben comt totten watere,
Zonder eenigh zelver, al waert noch latere,
Comt, coopt zonder wissel ende wilt eten
Wijn ende melck.
Christus laett ons weten
Dat zijn vleesch, zijn bloot, spyze ende dranck zy
Om tleven der zielen (dies hem eeuwigh danck zy)
Diet ontfanghen met gheloovighen motyve;
Want wie in hem ghelooft, van zynen lyve
Zullen vloeden des levende waters vloyen.
Dus Cleymoedighe, laet u niet vernoyen:
Die heere wil zijn beminde castyden.
Laet dat woordt ryckelic in u groyen,
Dat uwer ziele can ghebenedyden.
Up dat woordt heift Christus om ons bevryden
Zijn helighe kaercke vast ghefondeirt,
Twelck Pieter crachtigh conste belyden
Om dat hem vanden vadere was ghereveleirt;
Als een vasten steen Christus ghefigureirt
Die Israel water gaf inde woostyne.
Dats Christus, duer dwoordt ons gheinstrueirt
Als alder troostelicste medicyne,
Zegghende: en vreest niet slichaems pyne,
Ic ga totten vader u den wegh bereedende;
Ghy zult weenen en hulen met drouven anschyne,
Maer u droufheyt werdt in blyschap breedende.
Niemant en werdt die blijdschap van u scheedende,
En vreest niet, ic hebbe de waerelt verwonnen.
Wie hem naer dit woordt es beleedende,
Tleven comt hem daer duere gheronnen.
Och Gheest der Waerheyt, ghy hebt begonnen
In my een groote beghaerte om weten
Godts woordts secreten.
Hoort Paulus vermeten:
Daer en es gheen onderscheedt, es hy vermondigh,
Zy zijn alle onrechtvaerdigh en zondigh
En behouvende dat zy God zijn pryzende,
En werden rechtvaerdigh, es hy bewyzende,
Zonder verdienste, wt puerder ghenaden,
Duer dat gheloove zeer crachtigh van daden
In Iesum Christum.
Voort mooght ghy maercken:
Es Abraham, ons vadere, duer zijn waercken
Rechtvaerdigh gheworden in zulc beschodt,
Zo magh hy hem berommen, maer niet voor Godt;
Want de scriftuere zeght, zoo ic ongheslaect las,
Dat Abraham rechtvaerdigh ghemaect was,
Om dat hy dwoort gheloofde van God almaghtigh.
Die daer waerckt en werdt den loon warachtigh
Niet gherekent doch wt ghenaden puer,
Maer alleene voor schult ende aerbeyt zuer;
Die niet en waerckt en ghelooft in hem nochtan
Die den godloozen rechtvaerdigh maken can,
Zijn gheloove wert hem voor gherechtigheyt bloot
Alleen toe gherekent.
Eenen troost zeer groot
Schiep David zegghende, wiens woorden corect zijn:
Zaligh zijn zy, wiens zonden bedect zijn
Ende vergheven, wt ghenaden ghehuldigh.
Ia, ben ic dan gheen goede ghewaercken schuldigh?
Ia ghy, menighvuldigh, want hoe waert mueghelic!
Als ghy Gods woort ghelooft zeer huegelic,
Dat hy u ghemaect, bewaert, verlost heift,
Den lesten druepel bloeds zijns zoons ghecost heift,
Tgheloove zal waercken in dier maniere brijnghen,
Als gloyende spaercken die wt den viere sprijnghen
Inder liefden Gods.
Tes Gods wets bevel
Ende om dat ic de wet Gods valle rebel,
Straft my mijn cleynmoedighe consciencye.
Noch zeght de Apostel met reverencye:
Dit woordt der zaligheyt en es Abraham niet
En zynen zade duer de wet gheschiet,
Up dat hy een aerfghenaem des waerelts zy,
Maer wt de gherechtigheyt vanden gheloove vry.
Waren zy die vander wet zijn aerfghename,
Zo ware tgheloove wt ende onbequame,
Want de wet die waerckt niet dan toornigh tempeest.
Die Gods woort warachtigh ghelooft onbevreest,
Die es dan wt God gheboren waerlick.
Figueren, prophecyen ende wet eenpaerlick
Zijn tooghende claerlic tot elcx vermeerijnghe:
Christum den behouder duer dwoort vermaerlic-
Nu troost ons tevangelye openbaerlick-
In zijn leven stervende tonzer vermeerijnghe;
In zijn verryzen ons ghevende leerijnghe
Vast te gheloovene in die memorye,
Dat hy verwonnen heift des doodts verzeerijnghe.
Dies zegghen wy: doodt, waer es u victorye?
Helle, waer es u bete? dits tzijnder glorye
Gheopenbaert gheschiet duer dwoort vul waerde.
Ende heift zo verzoent in hemel ende aerde,
Duer hem zelven ons makende vrede
Om ons te brijnghene totter hemelscher stede
Duer zijn bloet an tcruce, en wt gheplaent heift
Dat hantgheschrifte dat ons ter doot vermaent heift;
Dus es deis ghenade ende openbarijnghe
Godts woordts verclarijnghe.
Tonzer bewarijnghe
En hadde ons de heere gheen woordt ghelaten:
Als Zodoma ende Gomorra verwaten
Waren wy vergaen als dalder booste.
Daer om es ons ghelaten Gods woordt te trooste,
Christus ons troostende, die zeght certeyn:
Om mijns woorts wille zydy nu reyn.
Ende voort zeght hy ons toe veil voordeels:
Ic zal by u blyven tot den dagh des oordeels,
Dats met den woorde zijns gheests vul wondere.
Waer mede hy doden zal ende brijnghen tondere
Antechrist zittende in Gods temple,
Hem lovende als God vul qwaden exemple,
Die zijn gheboden hoogher verheffen doet
Dan Gods gheboden.
Dits om beseffen goet,
Dat alle ydelen troost, hoe schoone verclouct,
Gods woordt niet en es, die zy vervlouct.
Daer of zeght Paulus een onderscheedijnghe:
En laet u niet bedrieghen met verleedijnghe,
Als phylosophye, des tijts verliezijnghe.
Die daer wandelen naer eyghen verkiezijnghe,
U daer in troostende te sterven met vreden,
Verthaerende in huer langhe ghebeden
Der wewen huzen, zegghende telcke stadt: ziet
En eitt en drijnct en handelt dat niet,
Gaende int schijn der heligheyt als ijnghelen
Die huer vonden onder Gods woorden mijnghelen.
Dus moet uwen troost zijn ende meeste confoort:
Dat levende Gods woordt.
Och, dit zoette accoort
Mynen gheest duerboort int gheloove claerdere.
Och heere, mijn hulpere ende mijn bewaerdere,
Mijn ziele betraut huer in ws woordts gheluut;
Cleynmoedigheyt vliet, troost comt bet naerdere,
Om dattet alle gracyen in hem besluut,
Ghenade ende zaligheyt ons ghevende wt
In Iesum Christum, om waeren cleynmoedigheyt.
Int woordt zijnder name groot van virtuut
Gheschied ons zaligheyt met overvloedigheyt;
Gheenen anderen name om ons behoedigheyt
En es ghegheven ter zaligheyt rijckelic.
Figueren, propheten die gheven bevredigheyt,
Alzoomen u hier zal vertooghen blijckelic.
Figuere. ☞ Hier tooghtmen Moyses op hebbende gherecht de slanghe
						ende veil volcx daer up ziende, hebbende serpenten anden hals met een rolle:
						Ghelijc Moyses de slanghe inde Wostijne verhooghde, alzoo moet de zone des
						menschen verhooght werden.Voort tooghtmen Ionas wt den walvisch met een
						rolle: Ghelijc Ionas inden buuck was vanden walvisch, alzoo moet de zone des
						menschen zijn drye daghen ende drye nachten int herte der aerden.Voort
						tooghtmen Christum ghecruust met een rolle: Om de zonde des volcx hebbic hem
						ghesleghen. Ende huer ongherechtigheyt heift hy ghedreghen.Voort
						tooghtmen Christum verryzende met een rolle: Om onze zonden es hy ghelevert,
						ende om onze rechtvaerdigheyt es hy verrezen.
Daer ziet ghy Moyses autentijckelick,
Hebbende up gherecht tmotalen serpent,
Up datze alle die waren prijckelick
Vanden fenyne ghebeten, gheschent,
En de slanghe anzaghen met ooghen present,
Niet en zouden staerven vanden fenyne.
Figuerlic es Christus die slanghe bekent,
Ieghen tbyten der zonden ons medicyne.
Alle die hem gheloovigh anzien ten fyne,
Zullen vander doodt zijn ghesalveirt.