floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Ontbint Prins Klarimeen van slaverny, en pijn.
Hoe kan uw groote ziel van my afkeerigh zijn,
Daer u Polimia getrouwe min koomt toonen,
Mijn lief laet voor uw druck de blijdtschap by u woonen,
Ick heb u noyt zoo koel gezien van moedt als nu.
Maeckt de zwaermoedigheydt u voor mijn byzijn schuw,
Of druckt de Rijx last u vol Rijx bekommeringen,
Die als een Oorloghs speer 't benauwde hart doordringen,
Uw laf heydt Klarimeen terght my tot ongedult.
Wie wijsselijck regeert vervalt in schand, noch schult,
Van lasteringen, Kroon, en Staf zijn swaer om dragen,
Zoo dra uw Broeder heeft den Byzantijn verslagen,
En triomfecrende verwinnaer keert uyt 't velt
Ontlast hy u van last, Prins Klarimene quelt,
Polimia niet meer, die in een zee van tranen
Als Biblis zal vergaen, zoo ghy haer ramp komt banen,
d' Aenlockzelen des staets zijn vol van doots gevaer,
De liefde die ons houdt geschakelt aen elkaer
Ontroert my niet, ô neen? 't zijn andere gedachten
Die my ontstellen, en 't bedwelmde breyn verkrachten,
Gy weet hoe my de Kroon, en Rijckstaf van dit Rijck
Zijn toevertrouwt, waer van Polimia ik blijck,
Zal toonen aen de Vorst, de schrik, vrees, angst, en zorgen,
Zijn mijn staffieren van den avondt tot den morgen,
Te toomen toomloos volck, vereyst een wijs beleydt
De sterckste zuyl van't Rijck, is goê voorzichtigheyt,
De staf valt niet zoo schoon als zy wel schijnt te zwieren,
Wanneer als ick mijn ziel wil schoone t'uwaerts stieren,
Dan stoort den Adel my om een geringe zaeck,
Zoo dat ick niet een uur kan vinden tot vermaeck:
De onrust is mijn rust, dees wil zijn dienst verlaten,
Die vleyt my om mijn gunst, een ander hoopt op staten,
Ick bid u oordeel nu, heb ick de reden niet
Dat ick gerustigh leef, en wraeck het Hofs verdriet.
Pa.
d' Uytheemsche Heeren zijn vergadert met de raden
In 't Konincklijck vertreck, verhoopen zijn genaden
Te spreecken,
Zegh dat ick terstont verschijnen zal.
Dit is een voorbô van mijn naekend ongeval,
Ghy hebt geen noot Princes, laet my uw zorg bevoolen,
Oprechte min noyt woont in onderaerdze hoolen,
Ick blijf gelijck ghy weet in als uw onderdaen.
Wie Vorsten kroonen torst meent steets te zijn verraên.
Ga lichtgelovige, uw waen heest u bedroogen,
Ick min een ander beelt, wiens goddelijck vermogen
Prins Klarimeen verheert, het is de Koningin
Die dees helthafte ziel staegh branden doet in min,
Voor wiens Altaer ick stort gebeen, en offerhanden.
't Is Alcinea die dit hart in min doet branden.
Philon, Arthabasus, Nisus, Polinesso, Claudius, Karismont
						Marcellus.
LAngh leef zijn Majesteyt.
Die door zijn helden daên,
Een dubb'le krans verdient van dubb'le lauwerblaen;
Wiens dapperheydt een zuyl voor 't Rijck streckt, en haer Staten,
Dees zegenpralingh 't volck zal maecken uytgelaten,
En dobberend in vreught, nu Alba, door uw zwaert
Den Byzantijn verdelght, wiens tyranny niet spaert
Het grijs gerimpelt hooft, noch 't puyck der jongelingen
Ick hoor de Burgery triomf, triomfe zingen
Nu gy verwinnaer keert uyt 't bloedigh oorlogsvelt.
Albanen het is tijt dat ghy voort oopen stelt
De Hofpoort, om uw Vorst op 't prachtighst in te halen.
Die 's vyands trotsheyt voor Belgrade neer deed dalen.
Zoo slaet de Dondergod verwaten Vorsten neer.
Nu Koning Karismont munt uyt in oorlogs eer,
Het aerdtrijck dreunde van 't geklanck der moorttrompetten.
Toen Selim op ons hals dorst zijne zabel wetten.
De werelts Vorsten zien hoe 't rat des werelts keert.
Waer van dat Croye tuyght, wiens smart dat Alba leert.
Die 't al verdelgen wou most zelfs de vlucht verkiezen.
Dat is het oorloghs lot, 't zy winnen, of verliezen.
Een twintigh duyzent tal ter aerde leyt gevelt.
Wie door geen goet doen wint, moet winnen door gewelt.
De wackerheydt in noot zijn vyandt doet vertzagen
Al wie in 't harnas sterft men nimmer hoort beklagen.
De Helden leven eerst, wanneer zy zijn vol leeft.
Een bloote schaduw maeckt dat een lafharte beeft.
Zo dra mijn Koningin, roem waerdige oorlogshelden.
Mijn wederkoomst verneemt, dan zal 't Rijck Alba
Vorst Karismonts triomf, en 's vyandts neederlaegh,
Ik die dit waggelend Rijck met dees mijn schouwd'ren schraegh
Heb door uw helden moet den Zarazeen verwonnen
Zy weecken voor ons stael al eer'er was begonnen,
In 't porloghsvelt te slaen gelijck al een zoldaet.
Soo staet de Rijxstoel vast, als hem de Vorst verlaet
Op die het Vaderlandt meer dan haer zelfs beminnen,
Dees zegenpralingh zal mijn waerde Koninginne
Verrassen, als ick zelfs zal mijne bode zijn
Lief Alcinea wat baert my uw af zijn pijn.
Zijn Majesteyt zie toe, 't geluck dient waer genomen
De vrees, en achterdocht doen steets mijn ziele schroomen
Voor 't dreygende gevaêr van 't smeulend oologsvier,
Zult ghy de zegen dan door 't bloedige rappier
Verkregen, niet behoên voor 'svyants list, en lagen?
Ghy hebt uw vyand wel geslagen, niet verslagen.
Zoo dra als ons vertreck ter ooren koomt zal hy,
Ons heyr belagen,en doorsnuff'len, hoe dat wy
Het harnas heel gerust ontgespen, met den degen.
Ons volck bespringende, waer zijn dan de verkregen
En dier gekochte blaên des lauwerkrans, dees hoon,
Den moedigen Albaen deed sterven duysent doôn.
Dies wilt, ô Vorst uw val, en d'onze niet verwecken,
Maer laet die nevel eerst van ons gezicht vertrecken.
Daer draegh ick zorge voor, nu veltheer Selamniet
Of Arthabase voert het opperste gebiet
In 't 't leger, leeft mijn ziel gerust, en zonder vrezen,
Ghy helden weet hoe in dien dapp'ren Helt zijn weezen
Een dubbelen helt vertoont, tot steunsel van mijn staet
Achilles in 't gevecht, Ulisses in den raet.
Van 't geen ons stael verricht, krijght hy daer voor belooningh?
Hy buyght als wy, ghy zijt, hy niet, ons hooft en Koningh,
't Geluck een onderdaen ten Rijxtroon voeren kan,
Een yder staet na staet.
Ick heb noyt in dien man
Lafhartigheydt gezien, hoe fel het Oorlogh druckte,
Neen Polinesso, neen? of my de kans geluckte
Of tegen was, hy stont onwickbaer als een rots,
Bepael uw losse tongh, die door de nijdt dus trots
Zijn moedigheydt braveert, laet wel doen u verwinnen.
Het Konincklijck ontzagh, doet de onstuymde zinnen
En 't hart bedaeren van den wrevelen zoldaet.
Een Koningh doet veel meer als hy te velde gaet
Als duyzent veltheers, laet u Cezar zijn een teecken
Den grooten Scipio, en Macedoôn, ick reecken
Antonius niet eens, en meer doorluchtigh bloedt,
Die voor haer Vaderlandt betoonden helden moedt,
Men wist niet in die tijt van kermen, en van klagen,
En zoo door ongeval de droeve neederlage
Hun viel te beurt, dan wast 't za helden val weer aen,
Ghy ziet uw Koningh zelfs die is u voorgegaen.
De Vorsten moedigen kleenmoedigen tot strijden,
Zijn moed geeft nieuwen moed, geen speer, noch kogel mijden,
Maer wagen nevens haer het leven, en al 't geen
Een edelmoedigh hart acht waerdigh re besteên.
Toen ick mijn Koningin gaf ziel, en hart in handen,
O helden, die my doet in lief de t'haerwaerts branden
Doe wierdt mijn lafheydt door dat god'lijck beelt bedeckr,
Een Koningh zonder moed het heyr een last verstreckt.
Als ick mijn afscheydt nam van Albás Koninginne
Om 't leger te bezien, gevoelde ick hier binnen
Hoe liefde met natuur my trock tot de Vorstin
Die ick veel meerder als 't Albaensche Rijck bemin;
Ick kan van blijdschap van mijn halve ziel niet duuren,
Nu mijne oogen zien de Konincklijcke muuren
Van 't machtigh Alba, op 't kasteel ick my verlust,
Aen geens zijd de Revier, een yder zoeckt sijn rust,
Zoo dra Apol vertreckt, en dat Diaen koomt lichten,
Wy ons naer Albá spoên, gy helden volg uw plichten,
Klarimeen, Alcinea.
VRouw zuster, ay! stort geen onnutte tranen meer,
Vergun uw oogen haer bevalligheden weer,
Nu twintigh duyzent tal der wreê Mahomitanen
Is door de Vorst verdelght, wiens sleepende halve manen
Al werden in triomf naer Albá heen gevoert,.
Dies is het noodeloos dat ghy uw ziel ontroert.
Wie geest ons zeeckerheydt van 's vyandts neederlage?
Die, die den Byzantijn zaghuyt het velt geslagen,
Om d'overwinninge te maecken my bekent.
Gerechten Hemel, heeft uw goedheydt dan in 't end
Gestorten tranen, en gebeeden aengenomen?
Het schrickelijck gevaêr dat ons scheen op te komen
Gevoelde 't out Byzant, zijn stoffen is betaelt,
Noyt blijder zonneschijn heeft op een Rijck gedaelt,
Als Albá, mijne tongh van vreught kan nauwlijcks spreecken,
‘Hier baent 't geluck my 't spoor, nu dient geen tijt verkeeken
Hoe legh ick best de strik waer in ick haer verstrick?
Zal de zwaermoedigheyt dan yder oogenblick,
De ziel van Klarimeen die dapp're Prins regeeren,
Ghy hoort uw zelf in plaets van and're te verheeren,
Des Koninghs zegenprael verblijdt zijn Koningin.
Princes Polimia speelt stadigh in uw ziu.
Het welck uw geest verruckt, star oogend op getoogen
Als zaegt ghy de Vorstin voor de Princes voor oogen.
Dat ick haer heb bemint, zulcks kan niet zijn ontkent,
Maer nu! nu is mijn min heel van haer afgewent,
En mint een ander beelt in Alba hoogh gepreezen,
Die zonder weergâ leeft, ten zy dat gy 't most wezen,
Polimia mijn Heer aenvalliigh is, en schoon.
Dat woort vermoort mijn ziel, en streckt mijn eer tot hoon,
Wat noemt ghy schoon dat niet by haer is te gelijken.
Die straffe moet in als mijn ziels Voogdesse wijcken.
Een die onnoozel is men nimmer schelden moet.
Al wie mijn gramschap terght, veracht mijn groots gemoedt.
Bescheydentheydt heeft plaets by die, die wijs'lijck leven.
Om dit gewonde hart den dootsteeck wegh te geven
En 't vuur te dooven uyt dat als een Etnâ blaeckt
Wil ick niet ghy haer noemt, die mijne ziel vermaekt
Tart die de wapen Godt in min ontstack, mijn tooren
Is onuytblusselijck, 't wil nimmer van haer hooren,
Ick schuw die Krokodil, en vleyende Sireên,
Uw goddelijck gezicht, vol van bevalligheen
Doet mijn verliefde ziel geduurigh 't uwaerts hellen.
Hoe broeder? wat zal 't zijn, laet af mijn ziel te quellen,
d'Albaensche Koningin, d'Albaensche Prins vermant.
Weê hem die minlust pleeght, met eygen bloet verwant.
Ick ben aen Karismont, niet Klarimeen verbonden.
Zie voor u wat ghy doet, bouwt niet op losse gronden,
Nu ick den Scepter zwaey waer zijt ghy voor vervaert?
Regeer u zelfs zoo zult ghy zijn van elck vermaert.
Polimia zal ick in eeuwighey niet minnen.
Die my doorwond, die draegt de naem van Koninginne.
Zoo langh dees blinde drift uw blindheydt Prins bestiert
En Alcinea, voor Polimia steets viert
Zal 't ongeraden zijn te minnen, wilt bedaren,
De Stuurman stuurt vergeefs in 't klossen van de baren
Naer een gewenste reê, daer hy bevrijd door noot,
Hem veylighlijck vertrouwt, men magh voor al de doot,
Niet tergen, neem gedult, schoon minne-stormen razen,
Wie doet de dapp're ziel van Klarimeen verbazen
Die voor geen donder vreest, noch blixem van Jupijn.
Bezadight u, zoo zal verlicht zijn uwe pijn,
Mijn gunst voor nimmermeer zal Klarimeen begeven.
O woort dat ziel, en hart in volle vreucht doet leven.
Polimia, Octavia, Klarimeen, Alcinea.
DAt Arthabasus sprack speelt stadigh in mijn zin
Voor zijn vertreck?
De Prins.
De min
Die dees helthafte ziel met hare pijl doorboorde
Heb ick aen u ontdeckt.
‘Ghy zijt die my verstoorde.
Weerstreeft ghy mijne min, zo is 't met my gedaen,
‘Nu dat gelegentheyt uw ontrouw derft verraên.
Polimea die is tot u in als genegen,
‘Nu noch in eeuwigheydt,
Streeft ghy u zelven tegen
Daer my, ô Koningin 't geluck zelfs bied de hand?
De dwing'landy behoort geen Prins, een dwingeland,
Laet mededoogentheydt genâ by u verwerven.
Wie mijne wil weerstreeft, zal door mijn handen sterven.
Mijn ziel mint u alleen.
‘O Hemel wat ick hoor?
Hoe Broeder wat zal 't zjn, wat hebt ghy met my voor?
Is 't boert, of ernst, spreeck op, uw min die mint te vinnigh.
Nu Alcinea spreeckt bedeckt, en dubbelzinnigh,
Voer ick gewelt ten troon verzelt van veynzery,
Ghy zijt ô Koningin, waerom ick stadigh ly
De felle rampen die mijn fiere ziel belagen,
Ick heb al langh genoegh 't verborgen vuur gedragen
In dees manhafte borst, mijn liefde weyd de goôn,
Voor nimmer Klarimeen.
Ghy zult my eerder doôn
Dan dwingen, door uw dwangh, mijn huw'lijxbant te breecken,
Wat bloetschant baert daer af weet Theben noch te spreecken
Als zy met tranen denckt, 't geen voormaels is gebeurt
Aen Koningh Edipus, wien 't nootlot had gekeurt
Tot quaet doen zonder schult; wat straf heeft dan te dragen
Die zelfs zijn val verweckt, en endelooze plagen?
O Broeder ken u zelfs, zie voor u wat ghy doet
Door schendery ghy stapt uw wisse doot te moet,
Mijn tranen zullen by mijn lief u overtuygen.
Ick sal een Sextus zijn, u naer mijn wil doen buygen.
'k Ben geen Polimea verandert toch van zin.
Hoe ghy my meerder haet, hoe ick u meerder min.
De min van een Vorstin, is boven aertsch, en heerlijck?
Door wulpsche min zijn bloet te schenden is te deerlijck,
De Vorst is mijn gemael.
'k Vrees hem zoo veel als u
Mijn trouw beooght, laet af, weest voor dees opzet schuw.
Weet dat ick heb geen macht, de Koningh mijne macht heeft
Mijn macht, verschaft u macht?
Als de Vorstin verkracht leeft.
O goon waer wil dit heen, ick ben uw broeders vrouw
Prins Klarimeen bedaer.
Wat zal dit? hoe zou
Men zulck een flonckerstar voor Klarimeen verbergen,
Men moet geen Goden, ô Godin tot gramschap vergen.
Ay weederstreeft my niet, wilt my uw weermin bien.
Baldadige laet af.
Mijn wille moet geschiên.
Jupijn gedooght niet dat ghy eerloos aen zult raecken
d'Albaensche Koningin
Kon Jö hem vermaecken
Ghy Zult mijn Jö zijn, ick ben Jupijn op aerdt?
Van Jupiter gehaet de naem van mensch niet waert,
Ick heersch als Koning, en zal Alba wetten stellen.
Zo stel u w zelfs een wet. laet reden u verzellen,
Ontzinnige verban uw woede razerny,
Omhelst de deught en haet gewelt, en dwing'landy,
Zoo Zult ghy gloor, en eer, die Eeuwen duurt verkrijgen,
Stantvaste Kuysheydt zal voor dartelheydt noyt nygen
Geen stercker mensch dan die zijn eygen drift verheert.
Die van elck wert ontzien, Vorstin voor u verneert.
Dees eer behoort de Vorst mijn Karismont, uw broeder,
De schenzucht maeckt uw drift, hoe langer hoe verwoeder,
Ja als een Tijger in het Tracische gewest
Geworpen langhs den oort van Schytien, 't waer best
De eer ondanckbaer mensch 't erkenen van uw Koningh,
Niet zijne toornigheyt te wecken, de belooning
Die ghy van hem geniet, ghy lasterlijck verstoot.
Om zo door schendery te staen naer 's broeders doot.
Men valt door zond in zond, den donder moet hem pletten
Die na mijn kuysheydt staet, die gaet men dus verheffen
Ick zweer Tijran dat ick de Vorst uw doen verhael
Zo dra hy zegen rijck keert herwaerts, laet geen strael
Van uw vervloeckt gezicht mijn zuyverheydt beschynen
Mijn eer geterght in 't kort, uw trots zal doen verdwijnen.
Ha trotze ziel kunt ghy dees trotsheyt met gedult
Van de Vorstin die als een bosch Leeuwinne brult
Gedoogen, en mijn gloor bezwalcken, daer zy d'ader
En oorspronck is van't quaet, my scheldend voor verrader
Wiens Heerschappy de macht van Albás kroon verdruckt
'k Ben als Actëon, of Narçis, te ver verruckt
Door haer aentrecklijk heen die mijn elende wecken,
Nu Alcinea pooght mijn min da Vorst 't ontdecken,
Hoop ick, voor haer te zijn in aenzien by de Vorst
Het bulderend onweer doen afftuytten op de borst
Van de Vorstin, zo dra mijn broeder koomt ter ooren
Hoe door zijn Koningin, stont 't Rijck heur val beschooren,
En 't brandend oogen licht van zijne ziels voogdin
Seets blixemde op my, om haer vervloeckte min
Die ongeoorloft is te blussen, d'Echt schoffeeren
Haer Heer zijn trouweloos, door 't schandelijck ontëeren
Al 't Konincklijk gezagh gaen ploffen plots ter neer,
Waer door dat Alba noyt kreegh hare glory weer,
Dan leef ick door mijn list in aenzien by mijn broeder
Pasifaë was noyt, noch Phedra zoo verwoeder
Als Albás Koningin, haer vroomheyt deckt mijn schant,
Zal ick ontschuldigen beschuldigen? de brant
Door de Vorstin gesticht doet my geen wreetheydt schroomen,
Want een verliefde ziel is quaet om in te toomen,
Maer wat wil Sidion?
Sidion, Klarimeen.
ZYn Hoogheydt zy gegroet,
Wel hoe mijn Prins, wat 's dit? Dus droevigh van gemoed
Daer Koningh Karismont uw Broeder is gekomen
Met rijcke buyt gekeert.
Heeft van zijn komst vernomen
Neen Heer, want hy hem houd
Op het kasteel tot zijn vermaeck, en lust gebouwt,
De Koning weer gekeert begint ghy oock te razen
Wie bracht dees tijdingh u, spreeck op? nu?
Arthabase
De Veltheer machtigh Prins, van 's Koninghs legher macht.
Dees onverwachte komst, ontroert my onverwacht
Wat tot mijn reys behoort, op 't spoedighst wilt bezorgen.
Uw wil is my een wet.
Nu zweer ick eer den morgen
‘De Goude Zon begroet, dat de Vorstin mijn haet
Gevoelen zal volleet, dees duldeloozen smaet
Gedooght noyt moedigh Prins, 'k acht tranen vloer, noch smeecken,
Nu 'k aen dien wreede my zal op het heerlijck wreecken.
Kl. Binnen.
Polimia, Octavia, Sidion.
Wel Sidion waer heen dus haestig? hoor een woort,
De tijdt gedooght het niet, verschoon my, ick moet voort.
Uw Prins zijn liefde is verandert.
Waerde Juffer,
Wie mint hy meer als u, om wien hy als een zuffer
Door af te zijn van 't Hof treurt heele dagen langh.
Zegh Alcinea die hem houd in haer bedwangh.
Het geen Mevrouw verhaelt, doet my de ziel ontstellen.
Heeft dan Polimia geen reên om haer te quellen?
Daer ick uw Prins bemin als d'appel van mijn oogh.
Zijn liefde is heel verblint, hy vlieght te steyl, en hoogh,
Natuur wraeckt bloetschant, en de goôn het noyt gehengen,
Dat Alcinea haer zou met de Prins vermengen,
De Zuyverheydt gedoogt geen smet in haer gewaed,
Des Koninghs wederkomst doet my vertrecken, laet
Uw zorgh my toe vertrouwt, wilt Sidion gebieden,
Waer in 't u Hoogheydt lust.
Wilt Klarimeen bespieden
Hoe hy hem by de Vorst in al zijn handel draeght,
Of hy van de Vorstin, of's Rijx gezagh gewaeght.
O Sidion ghy zijt door my tot staet gereezen,
Wilt my nu hulpzaem zijn.
Ick wil steets dienstbaer wezen
Waer dat ick kan of magh, en zal staegh dienstbaer zijn,
Hoe grooter donderslagh, noch grooter zonneschijn,
Tyrannen dragen mee na haer verdiensten plagen.
Wat moet een dapp're ziel al teghenspoet verdragen.
De tijt vergunt geen tijt, ontslaet my.
Spoed u heen,
Verhael aen my in 't kort het doen van Klarimeen.
Octavia, Polimia.
HOe zal dien trotsen mensch dit in zijn ooren dond'ren,
Als gy zijn doen ontdeckt, heel Alba zal verwond'ren
Van 't geen Polimia haer maecken zal bekent,
Niet weetend 't geen gy weet.
Fortuyn heeft haer gewent
Tot Klarimeen wiens list derft yder een braveeren,
En zal de Rijx Vorstin doen tot slavin verneeren,
My gaen versmaden als zijn snootste vyandin,
Genegentheydt raet af zijn overhelsche min
't Ontdecken aen de Vorst, wiens gunst hy heeft in handen,
De Koningin bevleckt met lasteren, en schanden,
Wiens wreedtheydt schricken doet de geene die het hoort,
De Vorst van hem verleyt, zou van my niet een woort
Geloven, mijne ziel had oock de last te dragen
Van Ixion, die ick voor altijt zal beklagen,
En nimmer ende ziet in 't endeloos verdriet
Kan ick verwinnen, die verwinnaer my gebiet,
Zulx is onmogelijck? de liefde stelt my wetten,
En wil ick mijne wil zal na zijn wille zetten.
Zoo rijst mijn morgenzon die op den middagh sterft,
Beloften, glory, eer, natuur, en reên gy derft
Uw maght, en mogentheydt, ô licht vervlogen eeden
Die snelder dan een stroom zy ras verby gegleeden,
Een Prins zijn liefde duurt vaeck voor een korten tijt.
Zoo zal 't onnoodigh zijn dat gy uw tijt verslyt.
Die u vergeet vergeet.
Wat laet gy u ontslippen,
Die my bood zijne mont, moght ick weerbiên mijn lippen,
Octavia gy weet niet wat gy zegt, swijgh stil.
Ick zal gehoorzaem zijn, en volgen raet, en wil.
Klarimeen, Karismont, Philon, Arthabasus, Polinesso, Claudius, Marcellus,
						Sidion, Nisus.
DAt ick van de Vorstin, ô Vorst moet zijn d'aenklager.
O schrick van 't Ooster Room, Albaensche Scepterdrager,
Snijt felder in mijn hart, dan een tweesnijdend zwaert
Wat heeft uw afzijn my al leet, en ramp gebaert?
Geen Venus quam Adoon als zy my quam beloncken,
Haer oogen waeren my twee geyle minnevoncken.
Maer slechs in d'asch van mijn verdoofde Lemnos gloet,
Wat heeft mijn zuyv're ziel, en Princelijck gemoed
Al listen niet bezuurt? ja! meer dan duyzend lagen,
Uw broeder Klarimeen voor eeuwign zal beklagen
De dagh van 's Rijx gezagh vol schrick hem toevertrouwt,
Onwettelijcke brant, verfoeyde liefde, bouwt
Gy op die u weerstreeft, de Koningin dorst vergen
Mijn edelmoedigh hart tot minlust, ach! het tergen
Van een verliefde vrouw is qualijck te weerstaen,
Haer honingh zoete reên, en Krocodils getraên
Weerstont ick als een rots, toen gy my gaeft in handen
Het Vorstelijck ontzagh verviel de Vorst in schanden.
Wie heeft mijn broêr mistrouwt?
Geen mensch als gy mijn Vorst,
Wiens wapen-rustingh ziet noch root van bloet bemorst
Van 't Ottomansche heyr, 't welck Hun, en Pers wou dwingen,
Toen ghy uw onderdaens beschermde voor 't bespringen
Van Mahomer, toen steegh de ontrouw op uw troon,
Uw Rijxglans wiert verdooft, gezagh van Albâs Kroon
Most als een ballingh zigh in ballinghschap verzaden,
Men zagh de Koningin in volle wellust baden,
Zy bood my 's Rijx gezagh, om zoo door list mijn hart
Te trecken op haer zy, maer hoe ick wierd gezart
'k Bleef onbeweegelijck, en vluchten voor die snoode.
Dees ydelheyt verban, danck met my d'Opper Goden,
Voor d'overwinninge, noyt zagh ick blijder dagh,
Als toen ick mijn Vorstin in handen gaf 't gezagh,
Mijn Alcinea was, ô broeder, dit wel waerdig,
Zoo ick door dit bestaen geweest ben te lichtvaerdig,
Zoo heb ick my verraen, wie geef ick best geloof,
Mijn broeder, of mijn vrouw? een vrouw geeft licht ten roof
De zinnen van haer man, een broeder daer weer tegen,
Weet vleyende zijn broêr door't vleyen te beweegen.
Wat staet my hier te doen? 'k ken haer voorsichtigheydt,
En ginder broeders trouw, ô onwaerdeerlijckheydt,
Natuur houd weederzijds mijn ziel te straf gebonden.
Ik ken de deuchden van mijn waerde niet doorgronden,
Heb ick onweetend oock op 't vrouwen ooghs blanket
't Welck klimt, en daelt, mijn hoop te reuckeloos gezet.
ô ja! mijn luckstar duyckt, in 't opgaen, het is wonder
Dat ick noch hooren kan het geen ick hoor, de donder
Verpletze allen die de trouw te buyten gaen,
Heet dit te zijn voogdes? is dit den onderdaen
Regeeren als de Vorst moet in het harnas blaecken?
Kon ick als Mulciber beletten zulck vermaecken
'k Had niet ten strijt gegaen, op schorre wapen klanck?
Ick stel het lijf voor 't volck, en niemant weet my danck.
Wat moet een Konings ziel al tegenspoên verduuren,
Wat 't algemeen verdruckt, moet ick alleen bezuuren,
ô Karismont is dit dat overgodlijck beelt
In Engelinne schijn voor uwe oogen speelt,
Vol aengenaem onthael? ver raderes, uw woorden
Met valscheydt opgepronckt, mijn eerlijck hart bekoorde,
Niet denckende gy zoud zoo licht zijn in uw trouw.
Als dit uw vader hoort, zoo sterft hy wis van rouw.
De schoonste bloem wel eer een Lernaes ondier bergde,
Is dit de kuysche vrouw, die mijne broeder vergde
Te blussen hare brant? gewelt, en razerny
Kom donder op, 't is tijt laet wraeck de schelmery
Voort straffen 't hels bestaen, van Albâs Koninginne
Die eer de naem droegh van doorluchtige Vorstinne,
Hoe Koning! doemt gy dan die uwe ziel bemint?
Weerroept dien strengen eysch, hoe zijt gy zoo ontzint
Dat ghy uw eygen bloet wilt als een zeê doen golven?
Nu zie ick 't lauw're blad te schandelijck bedolven
In eenen poel van schant, noch mint mijn ziel haer ziel,
Schoon zy door geylheydts drift, tot deze daet verviel.
Mijn liefde wil niet dat ick spreeck van haer gebreecken,
Wiens schoonheydt zou een hart dat yzigh is ontsteecken.
Wel aen dan achterdocht voor eeuwighlijck vertreckt,
Uyt mijn gedachten, voort, eer ghy mijn haet verweckt,
Ick moght den Byzantijn wel door mijn stael verdelgen.
De aerde doen het bloet der Zarazeens verzwelgen,
Nu dat mijn Koningin te schandelijck vergeet
Haer trouw, en eer, mijn raet, en broeder helpt het leet
Verduuren van uw Vorst, wilt nu uw gunst betoonen,
Vervloeckte die den Echt zoo eereloos derft hoonen,
Met ontrouw, draegt tot straf de alderstrafste straf,
Van d'Huwelijx-voogdes, voor my ick sta u af.
Ick ban u uyt mijn hart, jae; 'k zal geen rust verwerven,
Voor Alcinea sterft, ick wil dat zy zal sterven,
Zoo wasch ick af mijn schant, door 't over schandelijck bloet,
Vrouw Juno zoo dees eys u niet gevalt, zoo doet
Een teec ken, en weerhoud het geen ick heb beslocten.
Zult gy uw Koningin dan onverhoort verstooten,
Daer het geluck u dient?
Dat haestigh neemt zijn keer.
Die Koningen verheft.
Die Koningen ruckt neer.
Oploopendheydt mijn Vorst, eer Vorsten onheyl brouwde.
Goet overlegh haer noyt op oogendienst vertrouwde.
Uw naem onfterf'lijck is zoo ghy geen haet gebruyckt.
De Koningin boeleert, den Koning zwicht, en duyckt.
Kunt ghy uw Gemalin dan droevigh hooren karmen?
Ontzinde moet ick my niet over't Rijck erbarmen.