floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Ghedenckt my eens hier by, die strijdt voor rust wil kiesen
Zal eyndelick opt lest een Hemels goedt verliesen.
De tvveede Handelinghe. 8. VVtkomste.
Arpharad, Adna, Iohanan Hooftmans.
DIe d'Hemelen bespant, en al door 'tWoort gaet draghen,
En zit int gulde Choor als syn ghemaeckten Troon,
Beheyl ons Iudás Rijck, beheerscht door Assa Soon,
Wiens gunst syn Majesteyt bedou in al syn daghen.
V Hooftman zij naer groet dees Brief, die zal ghewaghen
Den last van myn verzoeck, by Iudás glans en kroon;
Die doet tgheen m'hem beveelt verdient voor moeyte loon,
En die hem troulick quijt en kanmen niet verklaghen.
Nu Adna, wt den Brief ghy hoort des Konincx last,
Wiens woort ghy vord'ren moet, eer ons den tijdt verrast,
'tGantsch Heir wacht na de komst van Iudás lichte Peerden.
Ach! dat ick desen Brief ghewillich hier bestel,
Ick haet den Achab doch den Vorst in Israël,
Die om een sotte lust den strijdt nu wil aenveerden.
Adna.
Heer Arph'rad zijt gherust, hoort vlijtich 'sKonincx stem,
Rust u vermoeyde léen int schoon Ierusalem:
En ghy Iohanan hoort, laet al het Volck bescheyen,
Wiens Son-ghevlamde Vaen men boven thooft siet sweyen,
V tweemael hondert Mans, en t'achtich duysent tal
By driemael hondert duyst van myn Volck komen zal:
Amasi Sichri Soon heeft trotse kloecke Lieden
Ghetelt twee-hondert duyst, die luyst'ren na tghebieden:
Elida mé een Man, by wiens verstaelde arm
Sweeft tweemael hondert duyst, om scheuren Krijghs allarm,
Naest hem is Iosabad, met tienmael tien ten weire,
Beneffens t'achtich duyst gherustet tot den Heire,
Kiest tkoeckste Volck daer wt, bezoeckt de vaste Stéen,
En brenghtse al met u, beschreven, ja tot een,
Na dat de Sabbaths-vloedt men viermael twee siet stromen,
Is u bescheyden last met tKrijchsvolck hier te komen.
Iohanan.
Ach! dat den Prins belust waer op den Philistijn
Of op den Arabier te strijden voor syn Rijcken,
Ay dach! dat waer myn vreucht, dat ic het Heir dé wijcken
Met macht van 'sKonincx macht; maer nu zoo ist my pijn,
Dat hy den Achab helpt, die Godt noch Menschen vrucht,
Die zelfs d'onnosle druckt, d'onschuldighe doet sterven,
De Mannen Godes (ach!) voor syn haet moeten swerven:
Daer onse vrome Prins staechs om syn sonden zucht:
Den Sirier leydt en luymt, hy spot met syn gheraes,
En ken ik Adat niet, zoo ben ick gheck en dwaes,
Hy zoeckt syn voordeel maer in wisse luye vrede.
Tis 'sKonincx wijs begheer, Iohanan wilt u spoen:
Wy volghen syn woort.
Z'wie't doet kan niet misdoen:
'kZal op bestemde tijt tbeschreven Volck hier brenghen.
Den tijdt die nimmer rust kan gheen wtstel ghehenghen.
De Fame ofte Ghervcht
Op de voyse: Hebreen speelt 'tHemels lof.
O Mensch? vvat gaet u aen?
Siet, uwen val zal naken,
Ghy kunt dit niet verstaen,
Na u doodt gady haken.
Verkeert oordeel verblint
V al te duystre ooghen,
Hartneckicheyt vervvint
V hert te valsch ghebooghen.
Knaëna Soon ghelooft,
En laet u vrij verleyen,
Dat loghen u verdooft,
Godt heeft dit al bescheyen.
Een Micha daghlicx lijt,
Hy moet ghevanghen blijven,
De boosen doen hem spijt,
V Woordts leer noemtmen kijven.
O de Werelt die zal
Met d'Hemelen verouwen
Eer dat een Woordt Godts val,
Of hem yets kan berouwen.
Siet Mensch u sond' die rijpt,
V loon die is verschenen,
De doodt haer seysen slijpt,
V daghen die zijn henen.
De Sondaer die bekeert,
En zoeckt Godt niet te dooden,
Maer sie syn goedtheyt vveert
En veracht syn gheboden.
Rechtveerdich zal syn straff'
Syn Ziele te huys zoecken,
'tGhebeent wil noch int graf
Godts sware handt vervloecken.
Daer komt Waerheyt en Wegh
Ons Prins, die't al belichtet:
O Achab hoort, ick zegh,
Een Heer komt, die u richtet.
Cooren.
voorsichticheyt, gherechticheyt.
Den vvil beheerscht 'tonzuyvere ghemoet,
'tDoet d'onvroe Mensch sich zelfs in ongheluck jaghen,
'tBehaghen syns eer, 'tonkunschap van het goet,
Voet (laes!) 'tverderf, of vvy't te laet beklaghen.
Gherech.
Den wapen-rock, Helm noch verstaelde Schildt,
Noch 'tvermomt Kleedt kan gheen Godloos bevrijden,
D'arrichste list ghebruyckt int hevich strijden,
Verschalckt een Pijl gheschoten vvoest int vvilt.
Wil Ionas gaen en vluchten voor den Heer,
'tMeer hem bestrijdt, de Winden hem bevechten,
Slechten Propheet, de Schipper straft u zeer,
'tWeer staet dul op, een Vis die moet u rechten.
Hebréen trou, vviens zielen Godt bevvaert
In d'Ovens vlam, en vruchten voor gheen branden:
Want siet, 'tgheloof in Godt bevrijt voor schanden;
Maer vvee de gheen, vviens Gheest 'tWoort boos verklaert.
Een Abel goedt gheloovich offert Gode,
De snoode Broer roockt med' op den Outaer;
Daer hy vergrimt syn Broeder om ghingh doode,
Zoo de afgunst Godes gunst vvierdt ghevvaer.
O sondich vleesch vvat is al u vermoghen,
Als over-hoopt te hoopen sond' op sond',
En quaedt op quaedt, dat alle Menschen vvondt,
Wien doen bestaen in ydelheyt en loghen.
Wat vvoeldy zoo? ghy zijt verkocht voor Godt
Tot quaedt doen maer: vvat helpt dan al u vresen?
Belesen Man, den Sirier u bespot,
Sot, uwen val zal snel voor Ramath vvesen.
Die Godt verlaet, verlaet Godt vvederom,
Die t'Ecron vraeght, of t'Endora eender Vrouwen,
Als Sa-ul dé, zal Godes straff' aenschouwen
Over de kop; en vraeght Mensch niet vvaerom.
Siet, ghy verlaet de vvegh, vvaerheyt en leven,
Gheven vvil hy alleen tgheen ghy begheert,
Weert maer u hert van d'Afgodt, die u even
Bedreven quaedt vergheeft, als hy tgoedt leert.
En siet, u doodt ô Mensch, gaet Godt niet zoecken,
Hy sweert dit zelfs by synen heyl'ghen Naem:
Bekeert u dan, ghy zult leven te zaem,
Zoo niet, Godts Wet zal uwe Ziel vervloecken.
Meendy dat Godt een Mensch hier zij ghelijck?
Rijck ofte arm verand'ren vvel hun vvoorden,
'tVerstoorde hert breeckt eedt, als zee den dijck,
Strijck, roept Maetroos: maer Godt men noyt en hoorden
Veranderlick zijn int eeuwich besluyt,
Wat hy verkiest, vverdt door den Gheest herboren:
Wel salich Volck, dat van Godt is verkoren,
V heyl bestaet in hem daer't al is uyt.
Een Achab hier volbrenght oock synen raet,
Staet zelfs by hem rechtveerderlick beslooten:
Vergrooten vvilt ô Mensch zoo niet u quaet,
Gaet doet ras boet by al Godts Bondtghenooten.
De tvveede Handelinghe. 9. VVtkomste.
VALSCHE GHEEST.
GHelijck Sephirus swoelt, en zonder rusten blaest,
En Phoebi Waghen vlieght, zoo woelich mede raest
Den grooten Oceaen, als Vader aller Meeren,
Ghelijck 'tElements Vyer oock alles kan verteeren,
En woont noch in syn hol de droeve nachtsche Maen,
Die staechs haer Broeder volght: Siet Son, Windt, zee, Vyer taen
Door een verborghen Les, en kunnen gants niet mind'ren;
Alzoo ick insghelijcx vervul al 'sWerelts Kind'ren,
En blijf noch die ick ben, ghekrenckt niet in myn kracht.
Al had Godts rechterhandt voor duysent eeuw' ghewracht
Wel duysent Mappen groot, als doen synen Gheest sweefden
Op Aerde woest en rou, die met de Chaos leefden,
Verwert met slijmich Vocht, dat Moses Water noemt;
Zoo had' een Heydens Hooft van myn wijsheyt beroemt,
Veel lichter noch syn Leer wel kunnen staende houden
Van d'eeuwicheyt des Cloots: maer beter schrijft den ouden
Man Plato, van de Aerd, die met Zee Werelt maeckt,
En drijft sterck een beghin, dat Ar'stot'les verzaeckt,
Wiens Handt met myne Pen dees dwalingh had gheschreven,
Verstaende dit zoo wel, door myn Gheest valsch ghedreven,
Als 'tebben zeven-mael en vloeden op een dach,
By't Eylandt Negtopont, voor dat hy daer in lach;
Doen mocht hy tschuymich nat ten vollen swelghen binnen,
Als tkorstel breyn tgheheym int minst niet kon versinnen.
Siet Mensch, zegh ick, siet Mensch, al stondt de Werelt vast
Opt Centrum sterck gheheyt, en Atlas droegh syn last
Eeuwich, dat Iovis Soon niet hoefden te verposen,
En dat het Noorder As ijs-klippich bleef bevrosen
Tneghentich trappen hoogh, in grijs besneeuden tijdt,
Zoo langhh als Triton blaest, en als den Neptun rijdt
Van 'tbrandich Indien Landt int Oosten na het Westen,
En keert haest na het Zuyd, zoo langh waer ick ten besten
Myn Dienaers over al, zoo verr' als Anjans Straet
Noch onbekent het Rijck des Tartars scheyden gaet.
De Kind'ren Abrahams van Ketura de Vrouwe
Die kosen 'tOosten-landt, om tot wooningh te houwen:
'tGhedeylde Vaders Erf, Fortuyn die spijtich swiert
Haer licht ghespannen Zeyl met den AEol, bestiert
Dat eenighe door twist ghescheyden van malkand'ren,
Ontdecken een nieu Landt, daer sy (door my) verand'ren
De in-ghestorte Leer, en na Teyckens Verbondt
Dat aen den Abram is en syn Kind'ren ghegront,
Tot afzond'ringh van die de Godt Israels niet kennen:
En dan leer ick hun oock, dat sy van jonghs ghewennen
Te dichten Godesdienst elck na syn eyghen sin,
De een aenbidt het Vyer, d'ander eert als Goddin
Of Godt, de schoone Son, met 'sHemels vaste Sterre;
Zoo dat ick op het lest den Mensch zoo wijdt verwerre,
Dat hy't ghemaelde Beeldt des Satans bangh aenbidt:
Dan lacht dees valsche Gheest, want dats myn eeenich wit,
Te smeden over-hoop vervloeckte Ketterijen,
En daer 'twaen-wijs vernuft opt liefste mé te vrijen,
Als loghen trout syn Gheest, neem ick het herte in,
En vochtich dan syn mondt, daer'k and're dan mé win.
Siet, kan myn Dienaers tongh een vroom Vorst niet verdooven
Wiens Gheest eenvoudich is; maer door het licht ghelooven
Wert hy bedroghen slecht, en komt schier inden doot,
Door Achabs erghe list, Nu 'kgae daer ick wt sproot,
Dats d'oude Kromme Slangh, die u Ouders bekoorden.
Myn dienst heb ic volbracht:G'looft my mensch noch myn woorden.
De tvveede Handelinghe. 10. VVtkomste.
Achab, Iosaphat, Sophar, Hado, Arpharad, Meladon, Sinnen.
ZOo langh de bleecke Maeght betreurde dese nacht,
Zoo langh den witten wegh des Hemels sweefde zacht
Onder het swerte kleedt, belicht door't licht gheflicker
Van Sterren, naest de Maen ghestelt door d'Al-beschicker,
Zoo langh Aurora toeft, zoo langh als Phoebus beyt
Te lichten met syn Tourts, zoo langh een Achab leyt
Sluymerich inde zorgh, met d'onbesuyste Lieden
Die mynen rechten erm alleen heeft te ghebieden:
Myn Broeder tis nu dach; ick wil dat elck hem haest
Te maken sich bereedt, zoo vaeck de Trommel raest,
En alsmen tochts-gheschrey blaest met held're Basuynen,
Op dat de Ruyter stracx beschrij syn dertle Ruynen,
En toom den gladden Henxt met Steghel-reep en Sael,
Wiens Meesters zijn ghetelt, duyst en thien-duysent-mael,
'tVoetvolck is ghetelt tot veertich duysent hoofden:
O Giliad, om u Bruydt, die u Beheerder roofden,
Verzaem ick dit gheweldt, dit Heir strijdtbaer van kracht,
Daer uwen zachten Prins in rust niet op en acht.
Siet, al is Achab oudt, besneeut met grijse haren,
Zoo speelt hem 'tedel hert noch onder woeste Scharen,
'tVermaeckt syn graghe lust, als hy hoort strijdts-gheschrey,
Bet als tghebloemde Heir doet Minnaers inde Mey,
Bet als den Hovelingh met lust vertrotst int danssen,
Ter eeren om syn Nymph; zoo int ghekraeck der Lanssen
Verflout myn moedt, maer groeyt: en als 'tbrootdroncken Paert
Verschrickt den blooden Muyl, die van tbriesschen vervaert
Wert: in dit dol gherucht, dan bloeyt myn oude Lenten
In versche nieuwe lust, en in de Leghers Tenten
Smaeckt my de slechte Wijn, mildt lieffelick en zoet,
Daer my int Hof den Wijn naulicx ten halven doet:
Ick queel in luye rust, ghevoert staeghs in myn Koetse,
Zonder tgheharde stael op myn vroom borst te toetse,
Ick blijf in mynen Troon, als een Afgodt bedwellemt,
Tot dat my tgrijse hooft werdt tot den krijgh ghehellemt,
Dan vlieght myn wack're Ziel, verheucht na syn vermaken.
Myn Broeder, Arphrad die zal onder myn Volck waken,
En houden inden tocht den slincker vleughel staegh,
Als toesicht op het Heir, en u Na bloedt en Maegh
Heer Sophar mach voor aen als Hooftman wijs beleyen
Den eersten lichtsten Hoop, en Hado zal gheleyen
Ter rechter-hant het Heir, wy zullen zachtjens aen
Volghen met Meladon, dit dunckt my best gheraen:
Doch syne Majesteyt mach syn believen spreken.
Het dunckt ons mede goet: siet, of Adat wou breken
Den minsten lichten Hoop, met het verstaelt Gheschut,
Zoo werdt het rou gheweldt te krachtigher ghestut,
Door dien dat Hado met Arpharad verlichten
De Voor-tocht ademloos; maer moeten sy noch swichten,
Zoo zal den Hinder-tocht ontzetten metter spoet:
Den trouwen Isralijt vergrimt, als hy het bloedt
Siet vlieten van syn Broers, ontleeft van Siriers Sweerden.
Onwaerdich zal u Knecht dien swaren last aenveerden,
Doch 'kdanck syn Majesteyt voor die eer my ghedaen,
Ick zal myn trou ghemoedt in dees Staet doen verstaen,
Dattet onmoghelick is danckbarich te verschulden.
Dees handen zullen oock Iuda ter eeren dulden
Niet, dat een Joodsche Stadt van Adat blijft beheerst.
Myn voeten traghen niet te beclimmen de eerst
Haer hooghe stercke Wal, al zoudt myn leven wesen;
Wat kan een vrome borst de bleecke doodt oock vresen,
Dat eenen gulden Lof den Naem onsterflick maeckt.
Wy hebben oock den tijdt te wijslick wel gheraeckt,
De Lenten zoet beghint, tVolck zal hem niet verhitten,
De Son na Tauris rijst, men kan graven en spitten,
En met een versche lust tHeir voeren aen de Stadt,
De eer die elck verlockt, maeckt Krijghers handen radt:
En al is Ramath hoogh gheleghen op de spitse
Eens Berghs; int nad'ren zal men met gheveerde flitse
Bereghenen haer hooft, terwijl het stormen rust.
Yder een, int ghemeen, volgh dan syn Prins met lust,
Broeder siet, vrij ghebiet, met my al dese Scharen,
Onrust raest, Trompet blaest, weckt op de Isrelie,
Op dat 'tHeir, met gheweir, int dedelick vergaren
Monst're dra, nu ic ga, dat ick't persoonlick sie.
Dat niemant murmureert in tgheen syn Voocht ghebiet,
Siet, of ick zal het recht syn muyterij doen proeven,
Boeven, zullent zijn, die iemant doen verdriet,
Niet, weerdich Krijghsmans naem, die Huyslieden bedroeven,
Of die beschadicht oock een Man aen lijf of goet,
Moet, na de Krijghs-tucht straf syn leven daer voor derven,
Sterven, zal de gheen die maer syn Broer misdoet:
'tBloet onschuldich ghestort doet Koninck en tVolck swerven.
De tvveede Handelinghe. 11. VVtkomste.
VAert wel Achab, wilt vromelick strijden.
Wel gady niet mé?
Ick blijf in vré,
'kHou m'uyt het lijden,
Ick lach datmen oyt zulcken Volck teelde.
Dwaes voornemen houdt mé Sté
In Samaria verr' buyten schoot.
Nepos luystert, myn Heerschap blijfter doot,
En u Vorst mocht wel inde kaers vlieghen:
Ick kan hem verleyen.
En myn bedrieghen is nyemant bewunst,
En wy werden ghéeert.
Hoe? yder zoeckt ons gunst:
Ja 'tis kunst, die wy elck leeren.
Maer ghy zijt gheleert.
Neen: ghy zult by Lucifer verkeeren,
En als de gheleertste de grootste Sant zijn.
Daer en mach gheen ergher Boef int Lant zijn
Als ghy zijt Verkeert oordeel.
Door u Dwaes voornemen begheert voordeel
Oudt, jonck, arm en rijck en machtich,
Edel, onedel, sot, wijs: ick ben ghedachtich
Aen u eyghen daet inden Paradijse,
Hoe lustich kon 'tSerpent Eva aen-prijsen
De lieffelicke Vrucht, daer sy was alleen,
Door u Voornemen, zoo dattet scheen
(O Sot) Godt zouwen sy niet wijcken.
Loths Huysvrouwe die moest mé om-kijcken
Om u Oordeel, dies sy int Sout verkeert.
Hemors Sone bekent vrij, onteert
De teere Dina, dat haer Broers wreken,
Als een schandich quaedt; want sy door-steken
Sichem, Hemor, en al 'tManbaer gheslacht:
Maer zeght my, hebdy niet ter doot ghebracht
Ahimelech de Priester door Doëgs toren,
Die David goedt gunde, hebdy ghesworen
Met Sa-uls mondt een vreemde doodt.
Ja ghy, en inden Tyrans noodt
Rady hem noch te korten syn leven,
'tSwaerdt moest onder de Meester beven
Op Gilboa, daer Israëls Schildt viel.
Wel struyckel ick het leven, ghy doet de Ziel
Die na Godts Beeldt gheschapen is dolen:
Door u Oordeel verwerdy alle gheleerde Scholen,
Daer men de heylighe Schrift ontschroeft.
O Neef, door u doen de valsche Gheest bedroeft
'tGheheele Volck, ja Landen en Steden:
Treckt henen, zeghdy, en gaet in vreden,
Ramath werdt u, en niets zal u scha'en.
Maer waerom gady hem eerst dit ra'en?
En hy begheert myn hulp; zal ick't hem weygheren?
V schuldt alleen ist, dat hy wil steygheren
Op Ramaths hoochte, niet siende syn val.
Ja zoo, zoo, wijtet my liever al,
Terwijle meuchdy u vuyl wat decken:
Adam, Esau, Loths Wijf, de grootste Ghecken
Die'r oyt waren, dwaelden in't verstant
Van u wijsheyt.
Onse Iesabel gaf Achab de hant
Als hy sieck lach, en om den Wijn-bergh steende,
Door u Voornemen dees Vrouwe meende
Naboth moest voort, niemandt en sach tquaedt,
En door desen raedt, quam Achab van't Bedde.
Maer komt hy van desen tocht, ick wedde
Men zal myn raedt wel achten Man.
Nu gaen wy int Hof verwachten dan
Syn wederkomst, terwijl wy Iesabel leeren
Niet Israëls Godt maer andere Goden eeren,
Als d'Amoniters, Pheresiters, en 'tOssen-block
Van Memphis, en 'tDolphijns met Dagons Rock;
Want 'tAfgodisch jock, lust haer te draghen.
Dats myn zegghen, ghy doet de Ziel inde Hel jaghen,
Verkeert Oordeel Schrift en Propheci verderft,
Hoe veel hebbender heden uwen Gheest ghéerft,
Die de Machtighe kunnen opt aerdichst vleyen,
'tIs al Godts Woordt, Godts Woordt, en tusschen beyen
Heeft Godt (als Achab) hun d'ooghen verblint,
Dat zelfs Iosaphat (myn Heer) niet versint
Dat Godt 'sVolcx sonde hier door wil bezoecken.
Vier-hondert Propheten gheleert in Moses Boecken,
Zullen die noch dwalen teghen een Scholier?
'tIs zeldsaem en wonder.
Voor de onse; maer bezonder
Knaëna Soon kan't niet verbrassen.
Voor datmen 'tSpit gheweynt siet in de Assen,
Dan zal hem verrassen, Godts rechte straff',
Wiens Woordt is waerachtich.
Maer wy zijn sot en leughenachtich;
Al stoocken wy tquaet, wy weten het goet.
Vamos, laet sien wat Iesabel doet.
De derde Handelinghe. 1. VVtkomste.
Iesabel Koningin, Amon Landtvoocht, Sinnen, Ioas, Micha.
Iesabel.
DE Nacht, de nare Nacht, die d'Horizon bedeckt,
En met syn vleugels swert de schoone Son bestreckt,
Vervult myn wijde Koets, zo vaec myn léen gesloten
Bekuylde 'tzachte Bed, met sware slaep begoten,
Myn sinnen waren al int grondeloos bedellef
Van Lethes grauwe Vloet; zoo dat ick van myn zellef
Niet wist, dan van een Droom: o Droom! wat mach't beduyden?
My droomde dat ick sach Samaria ten Zuyden,
Het over-rompelt Heir, verslaghen doots verschrickt,
Siet, als een Iupijns Handt met Blixem heeft gheblickt,
En donderde vergramt, zoo dat 'tHeir is verstoven,
Ghelijck den lichten Windt: o Hemel! 'ksach van boven
Een Strael, een wreede Strael, die swierde na myn Man
Ghezeten in syn Koets; myn Báál riep, 'ken kan
O Vrou, hem niet behoen, de licht-bevlamde Wolcken
Behinderen myn kracht, om u 'tvervolgh te tolcken
Van dees gheschiedenis, tzij blijdschap ofte rou.
Vaeck wierd' ick na ghwaer een al te droeve Vrou,
Int rouwich swert ghekleedt, die my bedroeft ghewaeghde,
'Wat slaepty Iesabel? of Godt den Achab plaeghde?
Of hy syn boosheyt zocht? zorght niet; want na syn doot
Rust Israëls verderf in mynen woesten Schoot.'
O snoode Vrou, sprack ick, wat lasterdy myn Heere,
Die myn Ziel zoo bemint: packt u van hier, ick sweere,
De Goo'n die plaghen my, zoo waerlick als ick leef,
Zoo ick u na u verdienst gheen rechte straf en gheef,
Zoo de Fatael Goddin u levens draedt verschoone,
Zoo breeckt myn rechten Erm, en 'tHooft zij zonder Kroone.
Midts my dit woordt ontviel, en ick myn reden brack,
Hoord' ick een groot gherucht, zoo dat 'tGhewulft en Dack
Des Hemels scheurt en kraeckt, de breeede Nachts Gordijnen
Verrollen als een Kleedt, de Mane liet haer schijnen,
De Sterren flickren staeghs van Noord, Zuyd, Oost en West,
Zoo dat ick niet en wist waer blijven op het lest.
Ick sach de grijse Godt in syn te soute baren
Met breyneloose grim hemzelven nau bedaren,
'kLaet staen syn brinstich Jacht, dat teugheloos door't Meir
Met schuym bebraeckte d'Aerd', die zoo beeft datter 'tHeir
Snel vlucht, ghelijc d'Hebreen voor d'Hels verswelgen vluchten,
Siet, als de swerte Aerd' verslindt 'tsnoo Rot met zuchten.
Ach Droom my al te wreedt! ach Droom my al te straf!
Myn trillend' Zieles Hut wenscht heur ghedeckt int Graf.
Saturni wreede Ster regeerde Achabs Waghen,
Die eyndelick dit Wijf werdt inde Schoot ghedraghen:
Een Arent snel ghewieckt, te groot en sterck gheveirt,
Was't die mynen Man droegh, die hem (o Doot!) niet weirt,
Dan zoo my schem'rich docht, hy roerde noch syn Lippen,
Als my dit swaer ghesicht int droomen ghingh ontslippen,
Myn Koets die schudd' met my, myn Spon die heeft ghekraeckt:
Als (Princen) mynen Gheest van droomen is ontwaeckt.
Ras Báál zendt u Bood', dat hy 'tgheheym ontschroeve,
Ick roock op u Altaer; wat zal myn Heir bedroeven?
Als ghy't my niet en doet, 'ken schroom gheen Donder-Godt:
Ick weet dat hy my mint, ghelijck als Astaroth,
Ick eer de gulde Son, voor Dagons Beeldt ick kerme:
Of plaeght my tSpooc-ghedrocht die m'inde Nacht siet swerme?
Of heb ick Droomen-Godt niet graegh ghenoech gheviert?
Bedaert u wat Princes; een die't noch al bestiert,
En u is onbewust, wil u hier mé onstellen.
Droom is gheraes, Me-vrou, zoumen hem daer in quellen,
M'had zeker werck ghenoech; een Syrach elck vermant,
Droomen, zeght hy, die zijn gh'lijck Schaduwen aen een Want,
Een Roock, een Bobbel, Windt oft ydel fanthasijen.
Ioas.
Tis een nietighe waen, Princes, ons Heer zal strijen
Met kracht van't dobbel Heir, en winnen Stadt en strijt,
Den Droom stelt wt u sin, en dit vrij zeker zijt,
'tZal alles na Godts Woordt ten besten ons ghelucken.
Alst quaet komt, Me-vrou, ist tijt ghenoech te drucken,
Neen, by loo neen, 'ten zal alzoo niet gaen.
Denckter niet om, zoo kan't u niet verslaen,
Of haelt u Papen hier, die moghent ons verklaren;
Sy zijn in wichelerij zoo fix en wel ervaren,
Dat uwen Báál wijs niet hoogher is gheleert.
Neen, myn Priesters niet, maer Micha die beweert
Dat Godt een quaedt hem schickt, moet ick hier op eens hooren:
Gaet haelt hem my ras hier. O Hemel! wilt u tooren
Sinnen binnen.
Niet storten over my en Achab mynen Man,
Zal een verwonnen Prins onrechtich roemen dan
Moeten; om dat het Wiel van't onvast gh'luck hem wende:
Dat liever tscherpe Stael veel duysent Zielen zonde
Na 'tsmoockich Plutós Rijck, en dat een Achab keert.
Neen Me-vrou, gheensins niet, 'kweet dat ons dit niet deert:
Israëls Heir is sterck zestichmael duysent Zielen.
Damasco ziddert vast, en Adat wendt syn Hielen
Tot een schandighe vlucht, na ons Propheten woort.
Princes weest niet verbaest, den Droom verstaet nu voort
Niet op ons; want ghewis een Benhadad zal treffen
De Pijl van't snel verderf: want wee die hem verheffen
Wilt teghen Godes Volck, en d'wtverkoren Ioo'n,
Zoo wie Iuda ontloopt, zal Israëls Handt doon'n,
Het groen beloovert Woudt, vol harde Eycke-struycken,
Behindert Siriers vlucht, om Boogh of Swaerdt te bruycken,
Terwijlen dat ons Heir vermeerdert kracht op kracht.
V reden is wel waer, maer ick schroom Godes macht,
En myn bedroeft ghewis kan my niet goedts ghetuyghen,
My dunckt dat 'thoochste Goedt my 'tharde hert wil buyghen
Tot kennis van my zelfs, om myn bedreven sond'.
O al-bestierend' Al, die tschoon ghemaeckte Rond
Tzij by u oft Natuer voor d'eerste eeuw bestierde,
Al eer het grootste Licht Saturni Vaders cierde,
Al eer de Werelt scheen gheleghen in een Droom,
En d'oude Zee-god graegh verslindt syn eyghen Stroom:
Komt, laet 'tgeheym myns Drooms u Dienaers eenmael weten,
Dewijl ghy hunnen Mondt verwitticht u secreten,
En openbaert u doen hun Ooren t'allen stondt
Daer is Micha: Man Godts zeght my wt 'sHeeren Mondt,
Of Godt my oock vergunt, dat myn Heer zal volvoeren
Desen begonnen tocht: Siet, wanneer 'sdaeghs rumoeren
Bedaren inde nacht, en dat tgheraes hem stilt,
Zoo droomde ick een Droom, daer noch myn Gheest van trilt:
Ick sach, zoo my wel docht, al de vier Elementen,
Als Water, Vyer, Aerd, Locht, beweghen 'sHemels Tenten,
Ja dat de hoochste Godt vergramt met Blixem-vyer
Verstroyd' ons machtich Heir, en met een wreedt gheswyer,
Siet, sach ick dat een Strael myn Man Achab verbaesde,
Daer vaeck flocx metter ijl 'tonsinnich Volck om raesde,
De Rossen van syn Koets schoor-voetend' staechs van rou,
Weygheren haren Last. O druckich sach een Vrou,
Een Vrou int swert ghekleedt, Ghy Man Godts maect my vroeder,
Die d'Aerd' scheen zelfs te zijn in Ops der Goden Moeder:
Sy voeght har by myn Bed, en sprack dat my verdroot:
Zorght niet (zeyd' sy) u Man rust in myn wijde Schoot:
Maer mits dat ick myn réen tot 'tsnoodt Wijf ghingh wenden,
Hoord' ick en zulck gherucht, ghekrijsch aen alle enden,
Dat ick niet twijffelick waen, maer zeker vast gheloof,
Dit Wijf was Spokerij, die schielick van my stoof:
En zoo myn flau ghesicht kon eenichsins beooghen,
Quam eenen Arent sterck na Achabs Koets ghevloghen,
Die hem greep scherp gheklaut, en droegh hem doots verschrict,
Na dese Tooveres, die zoo groot was ghedickt,
Zoo breedt, zoo hoogh, zoo langh, dat Neptún haer beschuymde,
Doe met de Koets, Paert, Man, Droom van myn ooge ruymde:
En ick vind' my ontwaeckt, beroert ontstelt van Gheest,
Als had' ick inde Hel by Zielen-Godt gheweest,