floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Ghy die devoot van aert als Lam'ren zijt vernoecht,
Moet dese voorstant dien toch nimmer mat gheswoecht
Te selden is versaet, vant ketter bloet. Ghy ouders
Inquisitoren die neemt op u grijse schouders,
De last de sware last, ons Kercke blijft in fleur,
Volght 'sConinckx mandament, dats so te redden deur:
Geeft sachte stilt, int goe, daer by zijt op u hoet // wis,
En spaerter geen, vertreckt, en strijckt een streeck die goet // is,
Oyt waerdy my te swack, laet Donder stormen hooren
En d'winghtse onder 'tJuck of 'trijcke is verlooren.
Coemt Domine volght nae, ick heb de beste leus.
V. Hypocryt.
Och goede vrome harten tot heylicheyt gheboren.
B. Ghewelt.
Mars bloedich inden strijt, by Venus Amoreus,
Ons is de volle last, wy sparen niet een Geus.
Meest Elck Een,
Lost nu benaude stem u banghe borst volcropt,
Dus eensaem varr' ghedwaelt in sware fantasijen
Eens duyster handel, die den geur van Adem stopt
In sorghelijcke sorch, ghemenght vol Tyrannijen.
Recht vlieght het spreeckwoort out, dat Heeren-boecken zijn
Te lesen duyster, doch meest op de cleyne ghelden.
Heur moeten wy voldoen, 't bedrieghen valt door schijn:
Wat ongheval can ons gheleerder hier uyt spelden?
Ach! clare Morghen-bruyt, licht op een duyster padt,
Ind' harten spieghel, dat tijdts laghe moghe weten
Hoe't hier nu ghelden wil, met Borger, Landt en Stadt
Daer d'eygen wijs Santin is op het hooghst gheseten.
Wat morter sus ten Hoof? wat doet de Princen gaen?
Verslaghen? half ontmant met neergheslaghen hoofden?
'Tis 't strengh placcaet uyt naem Philippi aenghedaen
Aengaende 't stuck o Heer! Die in u naem geloofden.
Willende stout hier wert ghehouden ingheset
De Inquisitie, meed 't Concilie van Trenten,
G'elijckt blijckt aen onse Vrou de Parma, wiens belet
Heurs Bloet-raets neycht te veel, O loos der Malcontenten!
Ghy listich Roomsch Planeet, dry-Croonighe Monarch
Onder wiens Gheestlick wit, als Vreeds baniere trevelt
Een Helsche Tisiphon, den loosen over arch,
Maer die in Godt betrout ghy noyt tijts glants benevelt.
Vrou Hertoginne keert, door wijsheyt Godes nu
D'ellenden opghehoopt, tot schentsel der ghemeente:
De Princen soecken stilt, tot spraeck wy vallen u
Ootmoedich voor de voet, hout Christ'lijcke vereente?
Van boven s'Hemels top deur dicke wolcken spart
V voorghebaende padt.
So grouwlijck afghemaelt, coemt blixemt deurt ghestart
En slaetter duysenden, die wilmoets dy verneren.
Meest elck eens Vrouwe.
Ghelijck tot noch het vyer, ziel-yvrich deur Gods kracht
Gheschoncken is bedeckt, by ons soo hoogh gheacht
Nu swalmt en stevich smeuckt, al heymlijck onder daecken,
Van langher handt sal dies de Vlam te grooter maecken,
Dat onuytbluschlijck wert. Gheloovich kleyne schaer,
Tot noch in holen, en speloncken, diefwijs naer
De groote Heylgiers dwanck, op sorghelijcke strijden
V Werelts hebt ghewaeght, in dees benaude tijden.
Tijdt, sonder rechte tijdt, waert dartel heerschen graest,
Dat waerment heerlijckst waent, ist ongheluck op t'naest:
Gods naem belijdent, zijt soo moedich deur liefd's vlammen,
En schrickt noch swaert, noch vyer, noch hatelijck vergrammen,
Noch G'welts balstuerich hooft, noch d'onbesneden trots
Der Spaensche, als ghelijft aen de ghenade Godts.
Meest Elck Een.
West-Vlaenderlant, waer corts t'vergaderen ghebeurde
Hier naer t'Antwerpia, een vierendeel mijls veurde
Onsichelijcke stadt, in Braeck-maent corts nae dees
Tot Doornick: Hollant deur, veel Steden, tijts verwees
T'uytbarst des Zielens dorst, deur honghers noot doet swarmen
De Volcken opghehoopt, als ghy gheestlijcke armen
Deur Heylgiers sorgh en dwanck vant knaghende vergeet,
En overtuygh benaut van't stenelijck bet weet,
Tot waerheyts kennis, dat u langh had onderbonden,
T'verborghen Wet-boeck is dan seeckerlijck ghevonden:
En overmidts elcks Gheest, deur kunt soo noodich vleyt,
Nae alle dienst uws doens, aen de almachticheyt,
Die Hemel, Aerd en Zee heur palen heeft ghemeten,
Die alle harten kent, en heeft van oyt gheweten
De boosheyt onses aerts, deur sond soo overlaen,
Dat ons ghenade en gheen recht Heer wert ghedaen.
T'langh voorgheslooten, u claer suyver Hemels woort,
Als eenghe troost, by nae deur 't Roomsch ghebodt versmoort,
Ontspant heur heerlijck licht, tijdts moet wil, gru en plaghen
Heeft nu uyt 't swaerste nock de droeve Vrou ontslaghen.
Den Adel uyt.
O Heylighe Waerheyt, wint // en brenght ons tijdt te goet
By die u eeuwich Mint ,, wt dese teghenspoet.
Siet hier den Adel, siet het is den Prince selven.
Die zijn Heyl-Setel sticht, daer d'Hemelen verwelven
Op fijne Goude Vloer, de gheef u soo veel luck,
O Vorsten! Vaders! Siet op der ghemeenten druck!
Op d'ingheseten droef, onmenschelijcke swaerheyt,
Die om t'belijden Gods, gherechte dienst in waerheyt,
Sijn ballinghen op 't best, oft tijdeloos vergheet,
En van 't Gods laster-dier, verhonghert d'eerste beet.
Ontbarmt de tranen die ons droeve Ouders storten,
Op d'eyghendom, ontvreemt, O Prince! doet vercorten
Dees Bloet-ren, sichteloos, van d'onghemolcken Speen,
En wilt eer ervens d'hevich strickte moet ontleen,
Ghy zijt ons meest elck een, de hoep om te vermind'ren
Het slaefsche jock voor ons kleyn naghelaten kind'ren,
Ach Nederlant hoe salt ons enden?
P. van Orangien.
T'weet de Heer.
Ghy smart ons schadelijck, dat, 't swaer ongheval te meer,
V halstarck overijlt, vertrout Godt u ellenden
Gherechte klacht, ons nae, die alle harten kenden,
Kent wie voorsorgers zijn van s'lants, ons, en u noot,
Soo Daniel int mits der Leeuwen noch ontvloot
Des doodes schrickel punt, soo kan u Godt behouden.
Maer g'nadich groote Prins! O Maghen en voorouden
Noch corts in lichte Vlam verteert! ist niet gheschiet?
Wie quaet doet, straf ontmoet met lijdsaemheyt men siet
Blyendich noch verrijckt de lijder zijt te vreden,
Wy sullen om die saeck noch morghen binnen treden:
Houdt u al stil, sijt sterck in Gode die u mant.
d'Adel in
Wat temt de volle moet in d'alderhooghste brant?
Welck tempert droeve gheest des ongherechters terghen,
Als Godt? wie machticht int 't versetten d'hooghste berghen?
T'is Godt: wie keert de Vloet van d'onbesuysde plas?
Godt selfs: dees Godt die los van Swaert en Harrenas
De Betlemitsche knaep trock uyt de harder Vliesen,
Dat door hem Philistijn u blixem soudt verliesen,
En d'aldergrootst ghewelt, dat Israël ontsagh;
Die Jaerlijcks u verdruckt en maeckten droef gheklagh,
Dien Godt die leeft, en is noch Heere alder Vorsten,
Buyght d'harten grootste heyl die nae ons leven dorsten
En snacken nae het bloet ons kinders al te saem
Als een Herodes wreet tot prachtingh van zijn naem.
Tijtghenooten even deelich // siet hoe weelich
Nu den Spaenschen dwingher raest,
In zijn Heers Pharao tijden // doet hy lijden
Die hem waeren oyt te eelich // als ghy streelich
Aennamt s'Vaders Heerschappijden,
Was u glorie doen op 't naest.
Hoogh vermetel Gods braveerder // jae onteerder
G'weldich aertsche Monarchael,
Die d'hoogh Chaos, strengel wonder // acht u onder
Nimmermeer weet ongheleerder // maer ghy eerder
Als des Nijls Croondragher plonder
Voor des g'rechtheyts hooghste sael.
Als deur t'vyer het Gout ter proeve, en't behoeven
Wraeck uyt d'hooghen Hemel crijt
Dat u mindert meer als eyghen // niet woudt toeven
Wilt de ware Godtheyt neyghen,
Eer ghy s'werelts schouspel sijt.
Indies-Moor, en 't deel Afrijcken ,, doet ghelijcken
Wilt die gantsche aerde u
O ghedenckt Godt is rechtveerdich // ghy onweerdich
T'gheen u Vader liet onstrijcken // liefd' moet blijcken
Denckt dan alst u staet licht aerdich
Soo en soo wast doen, daer nu?
Grave van Hoorn alleen.
Hoe! licht gheveerde Gheest, waent ghy ons Heerschappijen
Te roeyen u tot tuyl, wt, wy tot slavernijen?
O nimmer, mat gheswoeght is voor 't rechtvaerdich recht;
De Ziels verstaelde borst, aen woort en trou ghehecht.
Niet weynich zijn die reen, voor u Princes te deelen
T'saem soo onrecht beticht de voorste uyt de eelen.
Ach rusteloose Eeuw! staegh mort de Geest t'onvreen
Dat ziel-sorgh overtuyght belast en doet besteen
Wt liefd', soo recht, soo waerd, ghemelt ons s'lans onspoeden,
Oproeyders, die deur pars der knaghende ghemoeden
Dien heden onder t'cruys ghedoken zijn te strangh:
O Hartochdom soo stout en heyloos hebt van langh
Vws bloetraets wil volaest met woede dreyghementen,
Wt spaensch Inquisiteurs, als t'Hof van alle Tenten
Gods heerlijck huys beweeght hier boven d'Hemel hoogh,
Die staet van herten kent, eens met ghenadich oogh
Groot Coninck aenneemt zijn verdruckte Hebreen, datse
T'lant veylich wert vereert, op Sinaï omvatse
In d'aldergrootsten toets, soo sal ick ducht aen u
De bittre geessel Gods zijn Majesteyt van nu
In achterdeel ghevoert beclaghen schaed doen smarten.
Benaude Heerlijckheen int bloet betraende harten
Onvayle vryheyt, arme slaefsche Borghery,
Dijns gruwels inghestelt, ghewelt vol Tyranny.
Onseker tijt zijns tijts ghy Adel ballinghs Staten
Ay Graven heerscheloos, verachte op der straten,
Dreygh speelt u noch om veur te jaghen met de staert
Eens Vossenhuyts ! ha trots! is dan soo weynich waert
De onbevleckte deughd, een Bedel naem te draghen,
En laten dus verbloemt ons aenghesturven waghen,
En sien voor ooghen dat uyt Spaengnen wert gheset
Hier vooghd en Heerschappy? ons raetslach wert belet:
Hoe duyster was den eysch van u ghepompte Vrou,
Als ghy op't laetst versoeck scheent deur de grooste trou
De braefst van den Rey nae Spaengien liet vertrecken
Om Nederlanden staet daer mondelingh t'ontdecken
Sijn Majesteyt, ghewis was u de tocht niet soets,
Nu vreesich door de stilt, noch al te weynich goets;
Van Berghen de Marquis mijn Heer en Broeder leyde
Verselschap, als u mont dees laetste woorden seyde:
O Adel siet verdragh en d'uytstel is maer dit,
Dat ghy int overheers maer zijt der Spaenschen wit,
En dy gheweten werdt de oorsaeck van t'rumoeren;
Veranderlijcke knaegh, dat zijt my bondich swoeren
Neen, t'is gheen trou in waerd, k'en tree niet wijder aen,
En macht deur Godes sterckt niet int ghewelt bestaen
Te eysschen reen en recht, of aen den derden daghen?
Voor s'Hemels rechter stoel de saeck vry op te draghen?
Och Bloet-verwanten siet in tijts toe voor t'verraet,
Als d'eene vrient verwoet den anderen verslaet
Daghelijckx verarght den staet, t'uytschot van soo veel deelen
In weeclagh dus de Rol ellendich te volspelen,
Vast toon ick deur de mont hoe 't arme herte lijdt,
En schimmer gheest de Proef de voorbood van de tijdt,
t'Verliesen Hof en goet is weder te becomen,
Maer dat om Godes dienst bey 't leven werdt benomen,
Soo ongherechtich wreet, de Tyrannye wilt
De Ziel is rusteloos, O Heere geefse stilt
En salt Bloet-dorstich hooft dit volck in weet vernielen,
Soo overlaet de borst met noch veel duysent Zielen.
Tweede Handelingh.
Madame de Parma, Sittende met al heuren Rade en aenhanck, verwachtende
						den Nederlantschen Adel.
Heer van Barlaymont.
TOntsich des volck heyls staet in wet als onderhout,
G'lijck deur den teughel bit den steygheraer hoe stout
Wert overmeestert, jae ghedwonghen kleyn te buyghen:
Of schoon dit peupel raest, waer sy hun voedtsel suyghen
'T onreed'lijck ghejach van goylien wert ghelooft
Bijt Borgher volck gheviert en vierens boven t'hooft:
Ghemerckt van langher hant den Coninck te bewesen.
Doch selden salt gemeent door liefds aenminningh vreesen,
Of lijden met ghedult 't uytheems strafwaerd ghewelt,
'T geen noodich 't nederlandt in teughel is ghestelt:
'T versachten dient alst eens is uytgheroeyt ter wapen,
En onder't gheestlick ampt weer op een nieu gheschapen:
'T is Inquisitie, dees scheent woet u hart en gheest,
Dat die u broeder was, u vyandt werdt ghevreest,
Een heylgiers vredich hart dees vrees is overcomen,
Dat heylighst dient voor 't rijck, dus qualijckst werdt ghenomen,
Soo dwaelt u duyster oogh, van d'oude eer ontrast,
Die op het geestlijck min, als op het weerlijck past.
Siet hoogh achtbare Vrou Vorstinne die hebt binnen
Een vrouwelijck meedooch, 't is waer, doch wat sout winnen
Haer is ten troost ghestelt soo menigh Prins vertreck,
Som 't Bisschops staet ontset, de mensch is vol ghebreck,
Boosaerdigh: waerde glants laet door u wonder stralen
Sijn Majesteyt de Crans by nae versturven halen
Eens wijse voetster speen, borst-ader, die u hart
Doet steygren teghent Oost, dat die een Gheessel wart
Van trouwloos koppel-geus, een swerm van lichte vlieghen.
G. van Megen.
Dat haer Alteze 't hart doch nummer laet bedrieghen
Int wederoepen t'geen uyt s'Conincx hoogste woort
Wel noodich in dees tijt dit Nederlandt behoort:
Sout moedich spits ghedeelt haer wens bet connen praten
Als s'lants ruwijn 't versacht der noodighe Placcaten?
Soo wos der Leeuwen stam en ons te leyde schae.
M. de Parma.
Sou icks t'ondanck verspreen int voeghen van ghenae
En minderen door de vrees de cracht van 't hooch bevolen?
Jae laten deur't verblus de gheestel-rijcken dolen?
Hoe over hoogh Princes, ghesproten uyt de stam
Wiens telgren overtocht den Ottoman benam
'T roemsuchtich, beyt 'tvertreck den Franck, en Tarter woedigh
Des Weerelts dwinghelandt, by alle volcken spoedigh,
Roomsch senaets opper heyl deed schricken veurt onstaen
Venetia ontseyd ons, als die van Milaen,
'T aenvaerden vant behoeftich werck der Inquisitie,
Op't welck u overcoemt Gods dienaers justitie,
Vyt naem vant hooghste recht hier rechters op de aert
Om bruycken by tijts noot 't deurvierde Godtlijck swaert.
O wrevelmoedigh volck, de cleynste mijnder scharen!
Wat bouwt ghy hier op't sant, en met u graf altaren!
In blinde ijver raest, om 't hebben in u handt.
Alleen ghewelt den stuer, en zijn soo Heer van't landt:
Te cleyn acht ghy dien stam, wiens Crans u socht te vrijen.
Ondanckbaer voor die deughd, eyscht swaerder slavernijen.
Gheen maght sou dan de Vorst Europa wien ghy vreest
En 't Christen deel omarmt u overbueren meest,
Die strant zijn groot ghewelt, wiens Donder sal verschricken,
Selfs als een aertsche Godt, zijn vyerghe stralen blicken.
Sou dan dees trots Monarch aertsche blixem niet,
Daert slaefs Westindien buycht, wanneer hy op haer siet,
Nu nederdeyssen dees rebellen, met verachten
Niet konnen onder treen u voedeloose krachten?
Doch heur is toeghestemt, ghegunt achtbare raet,
Door dees mijn Hartooghs stoel, als't laest geliefde staet,
'tSchijnt alle liefd' des Vrouw can noch niet op behaghen
Van't schoon verleeckert weer, en soete somer-daghen:
Neemt dan ten goeden aen de langh-gheterchde strick
Vws Ballinghschaps, soo licht als in een ooghenblick
't Omcrolde swerck betreckt, der suyvre Sonnens stralen,
En doet een vochten slach ter liever Lenten dalen,
Soo ylich jae veel eer werdt van u afghewendt
De glorie u te hoogh, wiens waerd ghy niet en kent.
Tot noch is al 'tjaveyl verhoopt der welstandt teecken
Ter liever bee vergunt ghedaelt, doch laetse spreecken.
En hooren watse nieus by brenghen.
't Out versoeck
Nu wilment met ghewelt toch halen uyt de hoeck,
Van alle canten zijn haer met-broers ons verschenen,
Men siet doch 'tuytschot lichts in muytery vereenen:
Ons hooghe sael vervult: Ick heb een stercke gaerdt
Gheschickt rontom het Hof, de Poorten zijn bewaert,
Men sal te mets de grondt vant roernest wel beleven,
Ons vroom Inquisiteurs, by volle last verheven,
Sijn vyerich inde saeck, en vrijen ons de vloer:
Ay beeldestormers, noch u schrickel tijts rumoer,
Vlieght om de lichte vlam tot dat u wiecken senghen.
Van Barlaymont.
Gavere dat ghy mocht u hier met ondermenghen,
Ist minste wel gheraen, versoetingh sonder straf,
Soo werdt u vant ghedrocht, als ons, u danck u graf:
Tis al te veel besocht met slissen 't moet eens ghelden.
Den Adel, hooghe Vrou, comt herwaerts, en 't beschelden
Des woesten volcks vermeert, 't saem vier en vieren al,
En maecken onder een, s'oock sie een groot ghetal,
Veel volcken zijn rontom de straten haerder volghen.
Let wel op elck ghemeent, die tieren onverbolghen,
En maeckt u aende poort, 't wert-waerlijck wederleyt
Wast niet so bondigh u van gist'ren toegheseyt.
Den Nederlantschen Adel comt op de Sael in ordinantie die t'samen waeren,
						uyt welcker aller naem Heer Brederoode 't woort doet voor Madame.
Heer Henrick van Brederoode.
D'algloririjckste God geef d'Hartoginne 't geen
Heur welghediensten wil kan salichlijck besteen,
Lanck leven, tot grootmaeckingh der o[n]sterflijckheden
Van eersuchts gierich ampt, waer vrome Vorsten treden
Vol sorghs nae vaste daet, niet op een yedel waen
Wy voor ons b'eedicht Prins in Gods getuygen staen,
En nu met suyvre siel en 's Hemels hoogh Santinne,
Sijn Majesteyt te dienst vrymoedich treden binnen,
Verhopend' dat ons Vrouw sal Voester-moeder zijn
Vant Vaderloos ghekerm, becommert droef van sinnen
En weduwen die t'haer berooft in sware pijn
Nu daghelijckx vervalt een rechte Medecijn
Beweegh'lijck uyt 's Harts tocht, uw's borst ader mocht spijsen;
Naest Godt ghy een'ghe troost laet deur een lieven schijn,
De landen weer ghesalft uw's soetsel soo sal rijsen
V Hemels dienstich licht en winnen op een dagh
Met een gheseghent woort meer als de grootste slagh,
Ons Moeder Kercke recht de meeste welstandt wijsen,
't Versoeck uyt kracht des Ziels van d'Adel die ghy siet
Ootmoedich voor de voet van haer Alteze prijsen,
Den hoogh gheboghen wil ghelieft t'aenhooren yet
Ons eysch der landen noot 't geen dus vervalt tot niet
Madame de parme.
Spreeckt reden u zy plaets.
Brederode
Madame Gouvernande
In alder dienstbaerheyt uyt sorghe veur 't verdriet
Slants Adel heftich jaecht uyt liefde tot de lande
En eer 't vyer grooter wert, te blusschen sulck een brande
Welcks vonck noch letten sou, tot overijcken schae,
Vyt vaderlijck toesicht en eyghen hoeders vande
Behoud'nis onses woordts beghevend' in ghe
Voor Godt ons Coninck teer: Soo rechtlijck segh ick jae
Van d'eersucht onbeheerst gheschaeckelt aende peessen
By recklijckheyt, voor sorch, dat deur de noot so drae,
De ziel weer aen me Vrou versoeckt 't request te lesen,
Van die uyt loutre gunst Godt tuycht of straft nae desen,
Sijn Majesteyt in als ghehoorsaem zijn ter vlijt,
Als 't out Catholijcke trou, uyt gront des harts en wesen
Behoeders vande Kerck, als by voorleden tijdt.
Dan dat de wreedtheyt dus uyt gheesteloose nijdt
Ontspringht de aders, maeckt de sachte stilt te woelen,
Sal leeren Nederlandt ghy tijdes treurspel zijt;
By dien ons aerts Santin noch dwinght by sulck ghevoelen
Ist menschlijck hooghste liefd', doet dese brandt vercoelen,
Laet slissen t'wreet ghebodt, O Coninck die te meer
Wy oyt trou swoeren t'rijck tot vredeheyl, en doelen
Nae t'wit dijns rechte Croons, groot maeck en hoogher eer,
Al wert ons naegheschelt, self-soeckers, Hooft en Heer
Met dees Rebellen, neen!, ghelooft Me-Vrou, het bondich
Dat wy Vyanden zijn der Roomscher Kercken leer
Gheensints: dus wat beweegh wy voeren open-mondich
Tuycht d'eysch vant jammer dat den grooten al is condich
Noot roept tot welstandt, op hun out eer Vrijer staet,
Dus soo wie t'leven sal door dien strickt gruwel sondich
Tijt leeren: hoet t'verderf vant bloedighe Placcaet
Den Coninck druckt, besucht, alst eenmael sy te laet
V verder buyten d'oogh, by ons door vrees verslindert,
Deurtrilt de grijse Leen van aenghedeelt saet:
Biddend' d'Althese doch deur moederliefd verhindert
Ons zy de bloed'ghe schaed, deur erfgront aenghekindert
Den stoel en leden van Belgica, swaer belast,
Die aen Gods rechter stoel den roep sy dat vermindert
De bittre Volckren twist onnoosel overrast,
Dat soo onreedlijck wert buyten ghebiedt ghepast,
Vernielt, berooft, ghevaen, ghetercht deur wreven bloedich,
Die niet ontsien de storm die daeghlijcx vreesich wast
By t'overgheven volck, int wreecken dubbel moedich:
Dus o Rechtdoenster! zijt de goeden weder goedich,
En salft t'ghetoetste seer, t'ontspronghen dat ghetercht
Is deur t'groot onverstant nochtans t'ghetal verwoedich
By veel die roepen wee, haer wert te seer ghevercht:
Gheluckich is het Landt, waer dat de wijsheyt berght
In haer gheseghent hof, de kleynen, en wil draghen
Heur sterckt, de swacke mensch, soo sticht, wint, anders ercht
Deur waensucht opghehits, tijdts onvermoede daghen:
T'hart van haer die ghy siet, die goet en leven waghen,
Zijn Majesteyt in als ghedienstich bey ghetrouw,
Tijts denckwaerd u de croon van d'onverwonnen slaghen
V alles wel bekent, ontsienelijcke Vrouw;
Derhalven met op merck, slaen wy de handen nou
Aen dees de swaere saeck, niet met een hert volqueten
Den Coninck eewich vrient: Siet dan voor ooghen rou
Ons al verderffenis, deur rijpen raets wel weten
Vyt 't woelendt volck besicht soo seecker afghemeten:
Oploop, ruw, schennis, moort, Diefs-hantslach, Kercken-roof,
Tierend uyt dolle brant mocht mind'ren, en ghesleten
Wert niet alleen deurt vry toelaten huns geloof
Als sachtingh des Placcaets, zijn dus de ooren doof?
Herkaut rechtvaerdich hooft, en moghende Vorstinne
De saecken over een, wy laten u ten Hoof
't Request, uyt naem den gront ghevreesde Hartoginne
Voor al ontschuldicht dees wiens een ghesmolte sinnen
Versoecken s'Conincks eer te houden in ghestalt:
Gheeft dijn weemoedich volck eens troost, als heyl-Godinne,
Dat daeghlijcks in verdruck u stoel te voetbanck valt:
In Godes tuych siet wy van harten onvergalt
Bidden Me-Vrou ghedenckt de reden hier besloten.
Met oorlof, dat ghelieft by haer Alteze alt
Bewiste zy te eer, eerbiedigh u ghenoten:
Slants medeleden uyt de braefste stam ghesproten
Wenschen de Hartogin veel heyls in alle spoet
't Goet 't best rijcks vormingh heeft de Siele noyt verdroten
Als wil en 't Landt tot dienst den Coninck zy en moet
Ghedulden aent verdragh, men sal op d'oude voet
V menichwerf verhael noch eens verstaen deur't schrijven
Dus 't saem vertreckt
Heer Brederode.
Verstaet ghy Rechters, en soo doet
Dit 't saem gheschaeckelt rijck mocht Goddelijck beclijven,
Soo niet, de Cregel wast, dat wy ontschuldigh blijven,
Veur Godt, als met verdrach hebbent 't ghemeen voldaen:
Wy trecken neder met ghebied ons vrouws
d'Adel in.
B. Gewelt.
Verdrijven.
Heur schriften zijn te swart om rechts meed' deur te gaen
En ist 't ghetal gheen endt. Ick neemt vrymoedich aen
Hout ghijs al onder dwanck, Sy moeten voort, dees roerders,
't Sijn vlagghe-draghers, wat! com reycktse toe de vaen
Hoe raest de wilde stadt, hoe wasschen dees rumoerders
Van binnen gheroep.
Vive le Geus, Vive le Geus, Vive le Geus.
Triumpheert jou Rabbauwen! Ha Basiliscus voerders!
Al sacht siet ylich om, en volleght dit gheluyt,
Dus starckt haer 't nieu verpoos int soet hier zijn beloerders
Tiert, huppelt om de vlam, ghy zijt de doot te buyt.
Voort voort, zijt ghy de quant? daer comt den schelm uyt:
Ras brenght hem inde handt, die hier toe zijn te straffen
Gemeent.
Daer zijnder meer met my
B. Gevvelt.
Wy maecken gheen besluyt
Ghelijck alst u bequam, moet ghy ons bet verschaffen
Men sal u doen verstaen dit onmanierich blaffen.
Ghemeent.
't Gemoet roept wraeck, en 't hart is overvierich
Ghy doet Romeynsche daet, vertelt u metbroers nae
Hoet u int stuck verginck, ter lacchen of te roemen
Ghy wilt u vroom alleen en't gheestelijck verdoemen.
Gaen met de ghevangen in.
Bestelt hem vast van handt, en schicken dient bekracht
't Versien stadts Officiers tot starckt als borgher wacht.
Onse wittebrootjens by gantsch kracht set nu in dese tijden.
Al Adels, want dat volck kant met de mont bestrijden:
Dits recht een werck dat dient, en wert veur al ghelooft:
Al isser dies te mets een goet hart oft slecht hooft
Van Hoddebeckx volck, liefhebbers van de wapen met loos cruyt,
Die meest wel ter Marckt comen en steecken haer uyt,
Deur de vingheren.
Dat dus ghesien borsten, 't was Lant te waerden schat
Die met leghe arbeyt ghedient zijn, beste van de stadt,
Jonghe bloeme van mannen dier toch sonderlingh befeemlen,
Maer hoe souwense Roose stroyen sachmender altemets een Heemlen:
T'gaet hier nu wat hiet van de Rooster by in ander steen,
En valter een frontier te besetten daer stueren wy ons binne-vaendels
							heen
Soo dat wijs-beleyt veel doet, an eer en waere deughden // kleven
En voorsichtighe stant, de Landen doen in vreuchden // leven.
Dus dan, als noodt vereyscht moetment nae noot te werck.
T'machtich Antwerpia, ghebout soo grof en sterck,
Heeft veel aenstoots gheleen: Ghy kloecke Steden g'lijcklijck,
Wie heeft u oyt ghevrijt? siet op den Scepter rijcklijck,
Die Oost en West ghebiet, neemt u voor helden aen,
Soo acht u trouwe Vorst die voor u is ghegaen
Blijft by t'ghesproocken woort dees ketters uyt te royen,
Maeckt om gheen Conincks Soon u een verdorven Troyen:
Kap op, ons is het Roer. Wy stueren nae ons sin
De vruchten nae de tijdt 't Madrilsche Haven in,
Waer dat ghy hoogh Santin zijt Borght-Vrou vast verbonden,
Vergheefster offer viel opt buyten pat der sonden,
Deurt ruw' en woest beloop, te mets een stootjen toe,
Ick gae besien hoe mijn ghevanghen is te moe.
Grave van Egmont, Lodewyck en Kvylenbvrch comende van't Hof.