floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
1. Oorspronck van desperatie...
Adieu schoon praet.....
2. Consiencis verschricken
Adieu ouwe trouw
tot een weerder sien.....
consientis verschricken.
dats wel geseijt
mijn deert dat ick verlaet....
Mijn hert berst schier van rou
Adieu schoonpraet....
Adie ouwe trou
Laet ons ruijmen die straet...
Loopen uuijt de couw
Om een ander te verspien..
moettet niet sijn uuijtgeleijt
Adieu ouwe trou.
tot een weder sien...
Dats wel geseijt
Tis Lange genoch gebeijt // Laet schudden ons billen
Ghij segt goet bescheijt Laet ons dan gaen drillen
en maecken niet dan brillen // voort volck met een
Daer ben ick mede te vreen // Ick scheij uuijt den spele
die best van ons tween // en stuijt niet veele
volcht de Conclusie.
Eerbaere notabele wilt danckelijck ontfaen
dat wij hebben gedaen // tis onse begeeren
Ghij constige Ingienen wiltet int best verstaen
al hebben wij ons ontgaen // Int pronontieren
Wilt dadt toch ten scherpsten niet Judiceren
maer ten besten keeren // groot en smal.
Tis uuijt Lieffden int haerlemsche dal.
van de const broeders van Trou Moet Blijcken
en vanden spelcooren sonder geschal //
wilt u hier mede Lijden te gaeder allgelijcken
Godt gonne ons sijn genaden al //
te Leven in vreen in gods heijlige rijcken
en also verlost sijnde uuijt dit aertsche / dal
te comen door christum bij sijnen vader / sonder beswijcken / amen
fijnis / langt Het spel met de Conclusie 1077 regulen
B Trouw Moet blijcken G
Eerste Rechter
Tweede Rechter
ALLERDUS
CORIDON
EREMYT
FLORIAEN
KONING van Grieken
LAURA
PAGIE
PLUTO
REY van Heydensche Toveressen
DIana (uyt Koninglijk Geslacht, binnen 't Hof van Grieken als balling) werd op
					trouws beloften, van Florentius beslapen, hy baer onteerd latende, pleegt
					vryagie met Cecilia, Princes van Griecken.
Diana (over haer ongeval mismoedig) gaet tot Heydensche waersegsters, die haer
					ontdekken (door eenige helsche Geesten) de liefde van Florentius tot Cecilia;
					dies Diana haer keerende tot een Kluyzenaer, neemt aen diergelijcke schijn, en
					treed ten Hove, om met gelegentheyd Florentius in zijn liefde, tot de Princes,
					te stutten.
Floriaen, onbekende broeder van Diana, onthoud zich, in schijn van Herder, buyten
					Athenen, weynig weegs van 't hof; de Princes Cecilia, aldaer verschijnende,
					ontsteekt in liefde; toond hem haer genegentheyd; hy, ten hoogsten verwonderd,
					raed haer tot verder inzicht; edoch! vruchteloos; de Princes volherdende, doet
					hem besluyten haer zijn liefde op te offeren, onder beloften van eeuwighe
					getrouwigheyd.
Florentius, dit hoorende, beklaegd hun voor den Koning, die hier op den Prins
					machtig maekt, den Herder in verzekeringe te nemen.
Floriaen, besloten hebbende met de Princes (in Herderrinne kleeding) uyt het Hof
					te vluchten, werd vervolgd, en in 't bosch achterhaeld, gevankelijk ten Hove
					gebracht, en ter dood veroordeeld; knielende voor 't swaerd, wel gemoedigt om te
					sterven, vertoond haer Diana in schijn van Kluyzenaer; doet het recht ophouden;
					raekt Florentius zijn geweten; hy die zich zelven spiegeld in 't gemoed,
					herdenkt zijn eeden, en trouws beloften aen Diana gedaen, beeld zich in het
					sterven; bekend zijn ontrouw; Diana ontdekt haer; den Prins verzoekt van haer
					verschooning; valt den Koning te voet, bid genade voor hem, en den Herder; die
					zijn perzoon, als ook zijn afkomst, en geslacht, bekend maekt; werd van Diana in
					broederlijke liefde omhelst; den Koning, dit ziende, werd beweegd; toond voor
					straf, gunstige medogentheyd; gund den Herder 't leven, neemt hem aen voor
					swager, doet hem trouwen met zijn dochter de Princes Cecilia, en Florentius met
					Diana; eyndigd alzoo hun droefheyd in vreugde.
HEYDENSCHE Kol.
Het Tooneel beeld af. het Hof van Grieken.
TOt eenzaemheyd dwingt my een zoete kracht des mins,
Om voeden mijn gedacht op u, mijn waerde Prins;
Prins die mijn ziel gebied, Prins die ik heb gezworen
Te houden voor mijn lief, en zielens uytverkoren;
Steeds flikkerd voor mijn oog dat lieffelijke licht
(Met een verliefde brand) van uw starend gezicht;
Steeds dunkt my dat ik zie tot my waerts komen treden,
Twee beenen trots van stal onder uw brave leden;
Volmaekt, en moedig held! den tijd is lang voor by,
Die gy besloten had te komen hier by my;
Florentius uyt.
Waer toefdy doch zoo lang, en laet my eenig wachten
Volzware fantazy, bekommerd van gedachten?
Sijt wellekom mijn lief. Florent. En gy Princes gegroet.
Met dankbaerheyd ik uwe wensch vergelden moet;
Waer bleef mijn lief zo lang? Flor. Hoe lang? mijn uytgelezen!
De tijd die dunkt u lang te zijn, lief, door 't afwezen;
Gelijk gy my, Princes, ook vaek getuygen doet,
Elk uur een jaer te zijn als ik u derven moet,
Diana, lief! voldoe, door liefde, minnens lusjes.
Waer meê mijn tweede ziel? Flor. Maer met uw lieve kusjes.
Met kusjes, waerde Prins? Flor. Met kusjes, ach! Mevrouw,
Van uwe lipjes rood bedouwd met Hemels douw.
Ten aenzien dat de liefd uw lust zoo hoog doet steyg'ren,
Doch! onder dwang van eer, zoo kan ik dat niet weyg'ren;
Dies boet uw liefdens lust in eerelijke vreugd.
't Is my de grootste vreugd die gy my geven meugd;
Princes, Diana lief! die kus geen kus verstrekt,
Mits gy u lipjes my, mijn lief! te haest onttrekt.
Soo neemt 'er twee voor een;
't Gevogelt in de boomen,
Noch stomme water stromen,
Verklikken nimmer 't zoet,
Dat liefde, lievert, doet.
'k Voel door mijn ingewand
Een minnelijke brand,
Die ik alleen door 't kussen,
Diana, niet kan blussen;
Die niet ten eynd en raekt,
Voor min mins lusten smaekt.
Mijn Prins, hoor mijn gebeden,
Ey, dwing uw lust met reden,
De vlamme dieu queld,
Door reên ter neder steld;
Tot u mijn zinnen neygen,
't Lichaem zal zijn uw eygen;
Maer tijd en wil noch niet,
Dat u die gunst geschied,
Mijn Engel! wat voor wetten)
Sijn 't die ons lust beletten?
Sijn (door verloofde trouw)
Wy niet als man en vrouw?
Wel door beloften, maer niet wettelijk verbonden;
Soo wy de lust voldoen, vervallen wy in zonden.
Hoe! kan dan trouw den mensch voor mins misdoen bevryen?
Ach Prins! zoekt gy my dan tot oneer aen te leyen?
Bedaer, ey Prins bedaer! en trekt uw lusten in.
Soud mijn Diana my die valscheyd toe vertrouwen,
Dat ik na mins genot, aen haer geen woord zou houwen?
Dat ik de lust van min zou plegen aen Mevrouw,
En schenden hare jeugd, en breken mijne trouw?
Dat ik haer kuysheyd zoud met vuyle min besmetten,
O neen Diana! neen, oprechte liefdens wetten
Verbinden my zoo vast, schoon min haer wil genoot,
Ik blijf (dat zweer ik u) getrouw tot in der dood.
De min beloofd wel veel op hoope van genieten;
De min is zoo van aert, zy laet haer niet verdrieten
Hoe zware last zy draegd, wat ongeval zy lijd,
Wat moeyelijk zy doet; wat strijden dat zy strijd,
Wat eeden dat zy zweert om tot haer wil te komen;
Florentius, ach Prins! wat hebt gy voor-genomen,
Diana tot u wil te brengen? rust, ey rust!
Uw vlam, Florentius! moet gy (door reden) doven.
Wie min pleegt op beloft van echtelijk te trouwen,
Die vind in plaets van trouw, helaes! wel na berouwen.
't Bedrog komt door de min, door mins lust komt verdriet;
Verdriet dat baerd berouw; dies komt berouw door minne,
Wanneer men buyten echt mins lust niet wil verwinnen.
Niet wil! hoe willen lief? mijn wil heeft hier geen macht,
Ten aenzien dat mijn lust is van te groote kracht.
Ach! herte steelder! 't schijnt gy herten weer te raken,
En al mijn tegenstel gantsch krachteloos te maken;
Sult gy my zijn getrouw? Florent. Ach! twijffeld gy daer aen?
De sprakelooze steenen zullen eerder spreken,
Eer door mijn ontrouw mijn Princes raekt in verdriet.
Die, die in lief en leed hem even dankbaer draegd,
En die de gaven (van des Hemels macht gezonden)
Behoorelijk gebruykt, die werd'er minst gevonden;
Wat schepzel heeft natuur ter wereld ooyt geteeld?
Wat gunst heeft het geluk den mensch toe kunnen voegen,
Daer hy zich dankbaerlijk heeft laten meê genoegen?
't Sy Keyzer, Koning, Prins, Monarch, oft Vorst, oft Heer,
Hoe hooger in 't geluk, hoe grooter in begeer;
Bezit hy Rijk en Kroon, beheerscht hy land en lieden,
Heeft hy zijn wil tot wet, doet wellust hem gebieden,
Noch is het niet genoeg; zoo ik bewijs betracht,
Behoef ik anders niet als Alexanders macht;
Wiens overheersching van de onverzade lusten,
Hem noyt (hoe veel hy had) volkomen lieten rusten;
O dwaze zotterny! getuyge dat bestaet
De rijkdom in 't vernoegen, niet in d' overdaed.
Mijn Scepter en mijn Kroon, mijn Rijk en mijn gebieden,
Beswaren my veel meer met zorgen en verdriet,
Als 't zober leven van gemeene slechte lieden,
Wiens arbeyd geeft de kost, en zorgen verder niet;
't Genoegen is haer schat, daer zijn zy meê te vreden,
Na d' arbeyd volgd de rust, den dag die brengt den nacht,
Om rusten, door de slaep, haer 's daegs vermoeyde leden;
Wanneer een Prins met vrees zijn vyands komst verwacht,
Wiens zorgen d' honger steeld, wiens stadelijk genieten
Verliezen doet in t' eynd, door overvloed, de smaek;
Want door gewoonte zijn de lusten mijn verdrieten,
Mits ik door lust tot lust in dieper onrust raek.
Wel waer toe dit verhael? een Vorst die is geboren
Tot diensten van zijn volk, zoo wel, als tot haer Heer;
Hoe zuft mijn moedig hert? heb ik de moed verloren,
En tracht mijn heusch gemoed dan na geen hoger eer?
Mijn roem die steygerd op, 't geluk verheft mijn daden,
En klimt, van dag tot dag, vast na den Hemel toe,
Mijn vyand leyd geveld, en smeekt my om genaden;
Helden! uw vroomheyd ik daer van bedanken doe.
U dank ik Hemel voogd voor uw genadigheden,
Dat ik mijn Rijk bezit in stille rust en vrede;
En dat ik veylig swaey den Scepter in de hand,
Ia hebbe tot mijn dienst de Vorsten van het land;
In lang gewenschte vreed zijn al mijn Onderzaten,
Die met de vrede haer zeer wel vernoegen laten.
Allerde! 'k ben gezind te rijden op de jacht,
Spoeyd u ten Hoof, en schik dat alles zy volbracht
Wat noodig is, om 't wild uyt bosch en veld te jagen,
En dat op morgen voor het krieken van den dage,
Grootmogend Majesteyt! ik maekten 't al gereed,
Zoo haest de pagie my daer van de kennis deed;
Het jacht tuyg is by een, ik heb de beste honden
Gekoppelt, en daer by de brakken 't zaem gebonden;
En wat 'er tot de jacht noch meer van noode zy
Is vaerdig, en gereed. Kon. Men zael mijn paerd daer by.
FLORENTIUS treed van 't Ledekant, laet DIANA slapen, en neemt zijn
							afscheyd.
Aurora pronkt op 't schoonst de bloozen van haer kaken,
En flikkert met dien glans over de bruyne daken;
AEolus blaest met kracht een stijve voor de wind,
En met een harde loop het snel gety begint,
Tot gunst en dienst van my; vaer wel Atheensche stroomen,
Met al uw rijk gewest, van bergen, bosch, en boomen;
Vaer wel mijn lief, vaer wel pronk-peerel in de deugd;
Vaer wel Diana puyk van al d' Atheensche jeugd;
Ik ben door nood geperst van u, mijn lief, te scheyen,
De schepen zijn gereed met alle de galleyen,
Om heden t' zeyl te gaen; hoe Prins! verlaet gy dan
Uw eed, uw lief, uw trouw? wel ja, wat leyd daer an?
O neen! ô ja! ô neen! ô neen, ik mach niet vlieden;
Hoe Prins! wie is 'er die u 't vluchten kan verbieden?
Die zijn my, Minnegod, ten alderhoogsten leet;
Hoe dan? vlucht ik van hier? vervloekte minne lusten!
Die my 't gedacht verstroyd, wat baerd gy my onrusten;
Ik weet niet wat ik wil, ik heb Diaen onteerd,
Mijn hert (door nieuwe lust) Cecilia begeerd;
Dies ik mijn reyze staek, om die Princes te minnen,
En ban Diana uyt het diepste van mijn zinnen;
Haer liefde walligd my, en voed afkeerigheyd,
Zoo dat mijn liefde nu van u, Diana, scheyd.
DIANA ontwakende.
Waer toe, ô Hemel! is Diana, laes! gekomen?
Mijn eerbaerheyd onteerd, mijn zuyverheyd geschend,
O gy meyneedigen verrader! als gy bent;
Past gy op eer nocht eed? ô Hemel! kan 't geschieden,
Met zulk bedrog mijn eerte steelen, en te vlieden?
De plaetze leeg? eylaes! eylaes! bedroefd gezucht!
Verhef mijn nare stem tot boven in de lucht;
O maegden schenner! die Diana hebt bedrogen,
Zoo dat zy traen op traen moet storten uyt haer oogen;
O roover van mijn eer! ô schender van mijn jeugd!
O moorder van mijn hert! ô dief van al mijn vreugd!
Zijn dit beloften die gy swoert aen my, te houwen.
O valsche eeden! wat mocht ik op u vertrouwen?
Op u, ik zeg op u, die my, laes! hebt vervoerd,
En tot de lust gebracht als gy my trouwheyd swoert,
O cerelooze guyt! die door meyneedig liegen,
In vuyle minne lust, Diana most bedriegen;
My dunkt dat haer de aerd van mijnent wegen schaemd,
Vermits gy hebt gedaen het geen geen Prins betaemd;
Waer door ik my de spreuk nu stellen mach voor oogen,
Wie lichtelijck geloofd word lichtelijk bedrogen.
Ik kniel ter aerden neêr, nu van mijn eer ontbloot,
Ey Hemel! gun my doch uw bystant in mijn nood;
Oy me onteerde maegd! verlaten en verschoven,
Wraek roep ik over hem aen d' Hemel-voogd daer boven;
Zacht zinnelooze maegd, bezadig u gemoed,
En toon geduldigheyd in uwe tegenspoed;
Ten is geen kunst een maegd met schijn-deugd te bedriegen,
Maer 't is een kunst de straf des Hemels te ontvliegen;
Ontvlieden moogt gy my, maer nimmer Godes wraek,
Die ik de straf beveel van dees vervloekte zaek.
WElige kruyden, tierige boomen,
Gy die dees luwe lommer groent;
Ruyschende beeken, vlietende stroomen,
Hoe bezich zijt gy in uw doent,
En schut het loof, van eyk van elst, en linden,
Diana uytkomende luystert, na haer zingen.
Als de noorde-winden, in de nare nacht,
Vw stam en struyk verdelgen en verslinden,
Daer gy ons doet vinden, merrig, pit, en kracht,
Om 't wonder-werk, van onze prophecy,
Te geven klem in 't stuk van haer waerdy.
Als uwe struyken bladeren dragen,
In 't eelste van hun groente staen,
En dat de snelle donder vlagen
Met brand van blixem neder slaen,
En branden asch (uyt bladers vers ontloken)
Dan heeft eerst het spoken zijn volkomen aerd;
Als wy maer dees gesmeulde kruyden stoken,
't Swarte altaer roken, dat het vreeze baerd,
En schrik in 't hert van angstvallige lien,
Indien zy maer ons offerande zien.
Ik speur uyt uw gezang, als dat gy zijt genegen,
Met dit geboomt en kruyd, de zwarte kunst te plegen,
Daer in het Heydendom (als hoog en welgeleerd)
Voor dezen is, en word op huyden noch ge-eerp;
Bejaerde moeder, die uw dagen hebt versleten
In deze kunsten, om veel vreemdigheyd te weten;
Zoud uw ervarentheyd wel brengen aen den dag,
Yets, dat ik nauwelijks (door schaemte) melden mach?
Mijn hert, met smert belaên, zoekt zich wel te ontlasten,
Maer vreeze houd my, laes! geboeyd; want noyt het pasten,
(Door eerbaerheyd) een maegd met duyvels spokery,
Te trachten na het geen dat haer tot nadeel zy.
Dat ik mijn staet verloor, enballing ben, mishaegden
My nimmer doch zoo zeer, als wel dit ongeval,
Dat my mijn hoogste roem, en waerdste schatten stal.
Ey! diepe afgrond splijt, en swelgd my in uw kaken,
Wild in uw duyster rijk Dianaes rustplaets maken;
Baend my de laetste weg, waer langs ik treden mach,
Tot dat ik koom daer noyt verschijnt den klaren dag.
Gy, die de kuysheyd mind, 't zy hoog oft laeg gebooren,
Leer doch aen my, na lust des minnaers niet te hooren;
Grijp schop en spa ter hand, Diana, tot een straf,
Zoo open zelfs de aerd, en maek u hier een graf;
Een graf, eylaes! een graf, daer ik mijn eygen zelve
(Als schuldig aen de dood) begrave, en bedelve,
Tot straffe van mijn schand, en aller maegden leer,
Te schuwen geyle min, te strijden voor de eer.
Bedroefde jonge maegd, uw ramp baerd my medogen,
Uw treurig treuren staek, droogd uw betraende oogen;
Indien de wetenschap, van ware prophecy,
Nu oft tot een'ger tijd gebleken is in my,
Soo zal s' in dit geval, niet minder zijn bevonden,
Ik zal ontdekken u, de plaets, persoon, en stonden,
Waer, wie, en ook wanneer hy by een ander quam,
Die door een valsch bedrog, uw eer en kuysheyd nam;
Om op gelegen tijd zijn minnen na te speuren,
En hem, in zijn gevry, te stutten, en te steuren.
Waer vind ik hem, eylaes! om dit in 't werk te leggen?
Maer, is in deze zaek, ach leyder! ook gevaer?
In 't minste niet, vertoef, ik maek mijn toestel klaer;
Houd gy u aen een zy, en wild in 't minst niet schromen,
Ik zal, op mijn bevel, den helschen Prins doen komen,
Dat's Pluto die verzeld zal zijn met helsche stoet,
En mijn verklaring doen van 't geen u is ontmoet.
Zy ontsteekt een weynig vuur op het tooneel, daer voor knielende,
							spreekt.
Dit merg (uyt menschen been gestooten) moet ik branden,
Dit zwart en glinstrend hair uyt rukken met mjn handen,
En smeulen 't beyd tot asch; noch diend 'er by gedaen
Een bloedig hert, gescheurd uyt een pik-swarten haen,
Die 't lijf zoo levend opgestroopt is met mijn klaeuwen;
Grijp moed Diana, laet uw herte niet verflaeuwen.
Zy rijst, en gaet rondsom het vuur.
Alecto, Hecate, Tysipon, en Megeer,
Gy Pluto, Hel-god zelfs, dijn machten ik besweer;
En wil, dat gy terstond verschijnd uyt uw afgronden,
Gy zult my datelijk een nieuwe maer verkonden;
Rijs eunjers, rijs geswind, geswind, zeg ik, en ras,
Of komt het (denk ik) noch uw Hoogheyd niet te pas?
Rijs onder aerds gespuys, inwoonderen der Hellen,
Oft zijt gy bezich om 't verdoemd gedrocht te quellen?
Laet die voor ditmael rust in hare slaverny,
Verschijn van stonden aen (op mijn gebod) voor my;
Rijs Pluto, vaerdig rijs, gy helschen God der Goden.
Daer wy nu op het drokst in 't straffen bezich zijn,
En plagen zondaers met onlijdelijke pijn;
Om op het kortst van u te weten,
Wie zich ongodlijk heeft aen deze maegd gequeten;
Waer hy zich houd, en hoe hy vorder is gezind,
En oft hy elders vrijd, oft ook een ander mind.
Voor eerst zal ik aen u de name openbaren
Van hem, die deze maegd (door Nikkerlijke kunst)
Verleyd heeft, en beweegt te toonen hem haer gunst;
Het was Florentius die dees bedroog in 't minnen,
En na zijn mins genot veranderde van zinnen,
Met walging van haer liefd; na dat zy was geschend,
Begaf hem weêr ten Hoof, en houd zich daer omtrent,
Met liefd bevangen om Cecilia te vryen,
Het welk hem in het eynd heel qualijk zal gedyen.
'k Heb nu genoeg, vertrek; mijn bevaerd is gedaen,
Kom, ga met my, ik zal u meerder doen verstaen.
Hoe heeft de wangunst, laes! mijn ondergang gezocht?
Hoe heeft my 't ongeluk verbannen en verdreven,
Gestooten uyt het Rijk, en Koninglijken Troon,
En maekt my Herder, daer ik ben een Konings Zoon?
Wiens Princelijk gemoed geenzins en kan gedoogen,
Dat ik (nu dus verkleynt) verschijnen zouw voor d' oogen
Van hooger Majesteyt; mits moed mijn eerzucht stijft,
Waer door dat Floriaen in schijn van Herder blijfd;
O ramp! ô ongeval! ô wangunst! ô benijden!
Hoe komt gy dus, eylaes! een Konings kind bestrijden?
O laster, achterklap! ô schennis snel, en vlug,
Wat gaet gy wijt en breed my geess'len achter rug?
O booze, looze Nijd! tot haet en quaed genegen,
O staetzucht! eygenbaet, wat gaet gy kromme wegen,
Hoe stijft de list uw lust om 't ongelukkig hert,
Te plagen in zijn ramp met meer en meerder smert?
Een ongelukkigen werd alles op geladen,
Men trekt zijn minste faut in d' aldermeeste quaden;
Men zeyd wel, nood breekt wet, maer zoo nood misslag toond,
Zy werd niet minder als de moedwil zelfs verschoond;
Ach! als 't geluk mislukt, zoo kan men haest verbeuren;
Een ongelukkigen is al zijn winning, treuren;
't Mislukken maekt hem arm, en d' armoed werd gebaet,
Ach! als 't geluk niet wil, hoe vroom, noch is men quaed;
Wanneer een vroom gemoed met onluk werd geslagen,
Soo moet het doch de naem van guyt en deugniet dragen;
't Mislukken maekt de deugd (door lastering) tot schand.
En schand is aen de deugd een beul, en dwingeland,
Die 't deugdelijk gemoed met geessels slaet van binnen,
Om dat de lastering de deugd schijnt t'overwinnen;
O! ongelukkig zijn, wat torst gy zware last;
O! ongelukkig zijn, wat is 'er al aen vast;
O! ongelukkig zijn, wat sleept gy ongelukken;
Die d' ongelukkigen als (deugdeloos) verdrukken;
O! ongelukkig zijn, wat draegd gy smaed, en leet,
Als u den beukelaer met harde slagen smeed,
Ik meen de achterklap, op lasterlijke tongen,
Waer d' ongelukkigen meest werden meed' besprongen;
Mijn ziel! schoon 't ongeluk dit arme lichaem slaet,
En gy verschoven hier de schaepjes weyden gaet,
Set niet te min u moed, vast in de macht des Heeren,
En denkt, als 't God beliefd, zoo kan 't met u verkeeren;
Al is 't dat gy in 't hert veel smaed, en onluk draegd,
Wat schaed het, wie u haet, als 't maer uw God behaegd.
Hoor ik daer geen gezang? 'k zie ginder, door de boomen,
Een zoet gezelschap van verliefde Herders komen.
CORIDON, LAURA, met meerder gezelschap van Herders en Herderinnen,
							zingende.
WAnneer den gulden Dageraed
In 't Oosten 's morgens vroeg op gaet,
Zoo schep ik mijn behagen,
in 't krieken van de dagen.
De gulde glans des Hemels Zon,
De stroomjes van de zuyvre bron,
Het ruysschen door de bladen
(Met koele dauw beladen)
Verheugen meenig Herders hert,
Wanneer het treurd in minne smert,
Als 't Zonnetje komt rijzen,
Zijn Godheyd ons be wijzen.
Als dan het pluymige gediert,
Met zoet verheugen tiereliert;
Al quelende van minne,
Verheugd het hert en zinnen.
En 't tierig vee zich grazen gaet,
Daer 't beekjen ruysschend water slaet,
De takjes van de linden,
Door 't schomm'len van de winden
't Geselschap zy van my eerbiedelijk gegroet,
De vreugd uws jeugds ik eer (na waerd) bewijzen moet,
Vrolijke Laura.
'k Verdienden noyt dit prijzen,
De eer ben ik niet waerd die gy my komt bewijzen.
Ach Laura! my ontbreekt 't vermogen en de macht,
Uw eer te prijzen na dat ik die waerdig acht.
Daer tegen, Floriaen, komt u de spreuk te voren,
Men prijst gemeenelijk de gekken dat zy 't hooren.
Neen Laura, neen, ô neen! dat spreekwoord gaet niet wis,
Dan doch, het zy hoe 't zy, en wat dat daer van is,
Dat laet ik voor het geen het is in eygen wezen,
Zoo u mijn lof mishaegd, ik laet u ongeprezen
Met woorden, maer in 't hert doen ik zoo 't my behaegd.
Het schijnd of Floriaen tot Laura Liefde draegd,
Vermits hy hem altijd by Laura zoekt te voegen,
Die in zijn by zijn toond te hebben goed genoegen.
Mijns oordeels, handje slach,
Oft yet wat anders, dat ons best behagen mach;
Laet ons wat zitten gaen hier onder deze linde,
Op dat ik, Floriaen, met u eens graesjes binde.
Met u.
Met my? wel Laura, 'k ben te vreên,
'k Zal u met Coridon gaen binden.
Cecilia. uyt
Gy weet niet wie ik meen, en doet gy Floriaen?
Is 't Silvia? zoo moogt gy, Laura, vry vertrouwen,
Zoo 't binden daer in weet, en zal de knoop niet houwen.
Vermits ik noyt met haer eenig vryaedje had;
Zie daer ik ty 'er aen, gy zult het zoo bevinden,
'k Zal Coridon met u.
Is dit dien Herder, die hem in zijn jonge jaren
Zoo mannelijken draegd, in deugd zijn jeugd besteed,
Dat yeder niet genoeg van hem te zeggen weet?
Zijn wezen wijst het uyt, zijn aerdigheden toonen,
Dat in zijn heusch gemoed veel schoone gaven woonen;
Een Herder na het kleed, maer na 't gemoed, een Prins;
Ik schuyl my wat ter zy, ik zie hem, dunkt my, gins
Al herwaerts komen gaen, gelijk de Zon in 't rijzen
De heele wereld door zijn schoonheyd komt bewijzen.
Gy, die Palleyzen sticht, en hooge huyzen bouwd;
Gy, die u op 't geluk, en aerdsche schat vertrouwd;
Gy, die met macht gebied veel steden en veellanden;
Gy, die de Kroone draegd, en Scepters in de handen;
Wat is 't? wat zijt gy meer als d' alderminste mensch,
Die in het minste deel kan leven na zijn wensch?
Ha Princen! Die in lust bewoond de rijke Hoven,
En Salen opgepronkt, van onderen tot boven,
Met goude laken schoon; wat is al u çieraet,
Dat door de tijd verdwijnt, en met de dood vergaet?
Wat zal den gouden Kroon, wat zal den Scepter baten,
Wanneer de ziele moet des lichaems kluys verlaten?
't Geen vaek door d' overvloed begeertens lust geniet,
Zoo zeer, dat zelfs natuur de overvloed verdriet.
Gy gever alles goeds! dijn milde rijke gave
(Door 't misbruyk) meenig ziel der menschen maekt tot slave;
Ia, 't Princen leven meer met zware zorgen plaegd,
Als die, die Rijk en Kroon min dan het vee behaegd;
Die 't leven na haer wil in rusten vrolijk leyden,
Als die, die in haer hand een gouden Sceptersweyden;
Hoewel dat meenig mensch dat oordeeld na de schijn,
Dees moet bedrogen in zijn eygen oordeel zijn;
Want, een rechtvaerdig Prins die is de wacht bevolen,
Te zorgen, dat zijn onderzaten niet en doolen;
Hier is vry veel aen vast, veel meerder hangt hier an,
Als meenig mensch met zijn gedacht begrijpen kan.
Schaep-Herder, goeden dag, de stoutigheyd verschoon,
Die ik vry moedelijk op heden u betoon;
'k Heb in mijn eenigheyd hier al een wijl gestaen,
En my uw redenen ter herte laten gaen;
'k Verwonder, dat gy zoo de wereld kund misprijzen,
't Welk uwe jeugd niet voegd, maer beter oude grijzen,
Die gantsch zijn afgeleefd, heel moedeloos en laf,
En (zoo het spreekwoord zeyd) met een been gaen in 't graf.
Iufvrouw! de zekerheyd van 't sterffelijke leven,