floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
De heirkracht van Adrast wechdrijven stoot op stoot,
Met gruwelijk verlies van volk, ter eeuwige eere
Van Thebe, als lant en stadt hierover triomfeere.
Nu wort u, Kreon, keur gegeven, of uw' zoon
Te bergen, of de stadt te houden op den troon.
Dat 's al wat ik u kan ontvouwen. Manto, daetelijk
Naer huis met my: de kunst der wichlerye is haetelijk.
Wie den raetvraegende zijne ongelukken spelt
Is onbemint. wie valsch slechts logens vent om gelt,
Quetst zelfs de goden, uit ontzagh voor groote heeren.
O Febus, u alleen betaemt het profeteeren,
Naerdienge niemant schroomt.
hoe, Kreon? hoe, waerom?
Gemompelt binnen 's monts? hier staenwe al even stom.
Wat zal men zeggen van dit wichelen? dees rede
Blijkt klaer: maer nimmer zy mijn' zoon, ten zoen der stede,
Met vaders wil ter doot gelevert: neen, ô neen.
Zijn kinders minnen, staet in ieders hart gesneên.
Hun slaghten voor het volk, is zonder eenigh voorbeelt.
Lof trekken uit zijn bloet wort snoot by my geoordeelt.
Maer ik, nu out en kout, ontzie niet met een' moedt
Den vloek des vaderlants te wasschen met mijn bloet.
Mijn zoon, eer dit gerucht zich over Thebe spreie,
Schoon dees niet ydel spelt, vlught flux op mijn geleie
Uit Kadmus lantgebiet: want dees waerzegger zal
Dit roepen door de stadt, en onder 't zevental,
Beschermers, hoofden der Thebaensche burgeryen.
Indienge tijdigh vlught zoo zultge uw lijf bevryen.
Verrast men ons, zoo zijtge om hals, en kout en stijf.
Waer heene best gevloôn? waer neeme ik mijn verblijf?
Heel verre uit 's lants gebiet.
U past het te gebieden,
En my te hooren.
gy moet flux naer Delfis vlieden.
O vader, waer gevloôn?
in Etolye.
Best neêrgeslagen?
in Thesprotie.
of in 't naer
En heiligh kerkwoudt van Dodone?
zonder beiden.
En wie beschutme daer?
Godts gunst zal u geleiden.
Maer wie schiet gelt?
ik zelf.
ik vatte vaders zin.
Ga heene.
maer ik moet Jokaste, mijne min,
Uw zuster [die my noch een wees, opvoede en zooghde,
Met haere borsten, eer de melk en mam verdrooghde,]
Eerst kussen, dan de stadt naer mijne maght geredt.
Ga heene, bergh uw lijf: u dient hier geen belet.
Gy vrouwen hoorde hoe ik met een looze rede
Heer vaders hart ontlaste, en stilde op zijne bede,
Toen hy my eenen schrik aenjaegen woude, en voort,
Berooft van naem en faem, verdrijven uit de poort:
Doch 'k zal den ouderdom verschoonen, tot zijn voordeel.
Mijn jongkheit kan geensins van een bezadight oordeel
Ontschuldight worden, zoo 'k door heiloos lantverraet
Mijn moeder, 't vaderlant, in haeren noot verlaet.
Ik ga dit lant van vreeze ontlasten, en mijn leven
En bloet, ten dienst van Thebe en 't volk, ten beste geven:
Want welk een schande is 't, zoo alle andren, onverplicht
Aen hemelsch nootlot, en orakels, en gezicht,
Met schilden aen den arm, voor vaderlant en erven,
By poort en toren, niet ontzien de doot te sterven,
En ik mijn' vader, broêr en deze stadt begeef,
Uit een saechachtigh hart! want alzoo lang ik leef,
Waer ikme wende en keer, zal doorgaens my een lachter
En vuile naklank van bloohartigheit van achter
Navolgen. neen gewis, geensins, by godt Jupyn,
Die 's hemels loop bestuurt: geensins, met geenen schijn,
By vader Mars, verhit op bloet en nederlaegen,
Die ons voorouders, 't zaet der aerde, meest verslaegen,
Ten troon des rijx verhief. ik ga dan heene, en zal
Op hooge torens staen, op dat, na mijnen val,
Het naere draekenhol, my, teêre en jonge telge,
Naer 's wichelaers besluit, al levende innezwelge.
Dit raetslot staet nu vast, het gansche rijk ten zoen
Te sterven, eene ry van jamren te verhoên,
En eerlijk voor de stadt te scheiden uit het leven.
Stont dit in 't harte van de burgery geschreven,
Al hun vermogen op te zetten by het lant,
De steên, ontlast en vry van rampen, hielden stant.
O vliegende gebroet der aerde,
Helsche afkomst van de slang,
O maeght, half hont, die elk vervaerde,
Wat viel het Thebe bang,
Toen gy hooghvliegende op uw pennen,
Met klaeuwen, scherp en wreet,
Door donkre raetsels, heet op schennen,
Echions burgers sleet,
En Kadmus aenwas holpt om 't leven!
Gy slingertze in de lucht,
Daer Dirce, als glas, komt afgedreven,
Van zoo veel moorts berucht.
Wat godt het was, die moorden broeide,
Voorwaer hy was wel wreet,
Die in ontelbre moorden groeide.
't Gehuil der maeghden sneet
In ieders harte. hier uit sprooten
De galmen, op de fluit
Gestelt, van droeve rougenooten,
Gehoort huis in, huis uit.
Maer dan ging 't op een bitter kermen,
Waer van de lucht gewaeght,
Als 't ondier, dat naer geen ontfermen
Noch medelijden vraeght,
Uit 's volx gezicht een' rukt van onder.
Dan hoordenze een geluit;
Zoo berst een wolk met gloet en donder
En kracht van boven uit.
Elendige Edipus, in 't ende
Door 't wichlen van Apol,
Gestuurt naer Thebe, vol elende,
Hoe stont uwe eer toen vol!
Hoer waertge sedert zoo afschuwelijk,
Toen gy, uit blinden lust,
Geraekte aen uw vrou moeders huwelijk,
Ten loon van 't onbewust
Ontvouwen raetzel, eene peste,
Die gruwelijk besmet
Amfions opgeboude veste.
Het licht verhoort gebedt
Des vaders, vloekende zijn neven,
Drijft hen verbittert aen
Te dingen naer elkandres leven.
O jongling, 't is geraên
En billijk voor uw lant te sterven.
Gy zult, om zulk een smert
Gelooft, een eeuwige eer verwerven;
Doch uw heer vaders hart
Bedroeven jammerlijk en deerlijk;
Maer Thebe door uw doot
Aen zege helpen braef en heerlijk.
Och of het morgenroot
De dagh eens opquaem, die ons moeder
Wou kroonen met een kroost
En dappren vaderlants behoeder,
Der droeven stut en troost!
O strijtbre Pallas, begenadigh
Ons heden, als voorheen
De draek, op uw bevel grootdaedigh
Van Kadmus trots bestreên,
Bebloet op eene steenrots berste,
Dies 't godendom gestoort
Het huis van Labdak plaeghde en perste
Met endeloozen moort.
Sluit op de hofpoort, hou: sluit open, hofpoortier,
Sluit open, zegh ik: roep vorstin Jokaste hier.
Befaemde, aen Edipus verknocht door echte trouwe,
Koom uit, al is het spade. ontsla uw hart van rouwe.
Laet vry uw droef geklagh nu vaeren. hoorme toch.
Hoe ducht ik datge my bedrukte vrouwe, och och,
Een leide maer brengt van Eteokleesche rampen
En doot. gy zijt gewoon aen zijne zy te kampen,
En 's vyants pylen af te schutten op den schilt.
Wel aen zegh op. hoe is 't gelegen? 't harte trilt.
Laet hooren. wat's'er nieus? zegh op: is hy gebleven,
In 't barnen van den strijt of niet, en noch in 't leven?
Hy leeft. dit is het niet dat u te schroomen staet.
Verhael hoe 't met den muur en zeven poorten gaet
Zy staen. het gaet noch wel. zy staen noch overende.
Is dan de kans gewaeght in 't velt met Argos bende?
Gewaeght, en Kadmus heeft Mycene neêrgevelt.
Zoo leeft Polnyces noch? dit 's 't eenigh datme ontstelt.
Uw zoonen leven noch.
godt geve u wel te vaeren.
Nu zeghme toch: wat maght kon wal en poort bewaeren
Voor Argos aenval, op dat ik, in 't hof gekeert,
Den ouden blinden troost' dat onze stadt niets deert?
Na dat Meneceus op den muur, getroost te sneven
Voor 't vaderlant, zijn' strot den dootsteek had gegeven,
Zette uw manhafte zoon de zeven troepen knap
In hun slaghordens, en zoo veele hoofden schrap,
Om al de Griexe maght te keeren vroom en schrander.
Daer stont vaen tegens vaen, en stander tegens stander,
De hulptroep by der hant, of ergens aen een' oort
De muur bezwijken moght, of torentrans, of poort.
Terstont wort by de stadts bezettinge vernomen
Hoe Griexe beukelaers, als blixems, schittren komen
Van den Teumessischen zantheuvel, vaen by vaen.
Zoo rukkenze gezwint op Thebes graften aen.
Toen stak'er schichtigh een geklank van velttrompetten
En veltgeschrey op, uit het heir, dat aen quam zetten,
Ook van de vesten: en het eerste stormgewelt
Was op de lantpoortvan Neïta toegestelt.
Hier voede een Arkas, zoon der boschmaeght Atalante,
De schiltpadt aen en schilt, waerinne zy zich kante
En spitste op 't wilde zwijn, dat zy ter aerde schoot.
Amfiaraüs, een waerzegger, tuk en snoot,
Voerde offervee met zich op zijne hooge raden,
En een rondas, niet trots met wapenprael beladen.
Door hem wert Pretus poort afgrijslijk aengerant.
De vorst Hippomedon hiel met zijn stormers stant
Aen d'Ogygeensche poort, met eenen schilt vol oogen,
Of open, als gestarnt, ter kimme uit aengetogen,
Of toegeloken met der starren ondergangk,
Als Argus stervende 't gezicht look dootsch en krank.
De Homoloische poort zagh Tydeus fel genaeken,
Met zwavelvier om haer te branden en te blaeken.
Hy voerde een leeushuit, ruigh van borstlen, heel parmant,
In zijnen schilt, de torts in zijne rechte hant,
Gelijk Prometheus. maar Polnyces dreef de raden
Naer ons Kreneesche poort, en droegh de Potniaden,
Gezwinde merriën, in zijnen beukelaer.
Het schijnt van verre dat zy dol, dan hier, dan daer,
Vast triplen om de pen, de manen luchtigh zwaeien.
Men ziet'er Kapaneus ten storm de blikken draeien
In 't vliegen naer de poort, die als Elektre heet.
Het ysre beeltwerk grimt in zijn rondas heel wreet.
Daer stont de reus, een zoon der aerde, in uitgedreven,
Die torste een heele stadt, op zijnen nek geheven,
En met een dommekracht geschroeft uit haeren gront,
Een voorspook dat dees stadt dit ook te schroomen stont.
Adrastus zocht met kracht de leste poort te klieven,
En voerde aen zijnen arm den hooghmoedt der Argiven,
Een' wreeden poeldraek, met afgryslijk addrenhaer,
Wel hondert sterk, en zoo veel slangen rukten naer,
Met opgesparden bek, de knaepen van de tinnen.
Dit zagh men klaer, toen ik Thebaensche hoofden binnen
De leus brogt van de wacht. eerst streênze met den boogh,
En pijl, en slinger, die de steenen smeet om hoogh.
Uw zoon en Tydeus, als de kans ons aenlacht, roepen:
O zoons van Danaüs, wat toeftge met de troepen
Der lichtgewapenden en wagenmeestren voort,
Eerze ons beschieten, fors te stormen op de poort?
Toen toefde niemant lang. een groote hoop getroffen
Stort neder op het hooft. een menighte komt ploffen
Van boven voor de wal, en geeft den geest heel kort,
En d'aerde drinkt het bloet, by beeken uitgestort.
Maer reuklooze Arkas, zoon der strijtbaere Atalante,
Doch geen Mycener, toen hy zich ten storrem kante,
Streeft naer de poort, en brult, gelijk een storremwint:
Brengt fakkel: brengt houweel, als een die Thebe, ontzint
En dol, verdelgen wil. Periklymeen, gewonnen
Van godt Neptuin, verleert terstont dien aengeronnen
Het roepen met een' steen, gerukt met volle kracht
Van Thebes muur, zoo zwaer gelijk een wagenvracht,
Dat hy het blonde hooft en bekkeneel verplette,
Het bloet de kaeken verfde, en jammerlijk besmette,
De zoon zijn moeder niet zal zien, na dit gevecht,
Een dochter van Menael, op schieten afgerecht.
Uw zoon, aldus dees poort verdaedight ziende, streefde
Naer andre poorten heen, daer elk voor Tydeus beefde,
Die, uit een' schilttroep van zijn' Kalidoonschen, met
Etolisch schutgeweer ons torenwacht verzet
Van haeren hoefslagh, en den toren, daerze weeken.
Uw zoon vergaêrtze, en drijft de schaer, alree bezweeken,
Gelijk een jaeger, weêr te rugge op haere wacht.
Wat tong kan Kapaneus uitbeelden, en zijn kracht!
Die met een lange leêr ten storrem aen komt zetten,
En schreeut: de donder van Jupijn zal niet beletten,
Dat, over graft en muur, ik recht in Thebe vaer'.
Zoo sprekende bedekt hy met den beukelaer
Zijn hooft voor eene buy van groote hagelsteenen,
En vlieght ter stormleêre op, en reukloos met de beenen
Gesteigert op de wal, treft hem de donder, dat
De gront der aerde dreunt, en loeit door al de stadt,
Van 't schrikkelijk gedruisch, dat arm, en been, en vinger
Heenspatten overal; gelijk uit eene slinger,
Het bloet ter aerde vloogh, de haerlok door lucht,
De handen, voeten, en de leden met een vlught,
Gelijk Ixions radt, omdraeiden, 't lijf geslagen,
De leên, gerabraekt van den slagh, geslingert lagen.
Adrastus, ziende hoe Jupijn hem tegenviel,
Voert flux zijn heirkracht af. de stadts bezetting hiel
Dat 's hemels gunst haer droegh, en rukte, niet te stuiten,
Met paerden, wagenen, en al het volk naar buiten,
En maeit met sabelen in 't Griexe vleesch en bloet,
Een yslijk schouspel, al te deerlijk en verwoet.
Dees geeft den geest, die breekt den nek van zijnen wagen;
Daer warren d'assen, raên in stukken. dooden lagen
Getuimelt overhoop. dus lang beschermden wy
De torens. wensch ons heil: 't geluk houdt onze zy:
Maer of 't geluk voortaen den burger zal bevrijden,
Dat 's Godt bekent.
de zege is heerlijk na het strijden:
Indien de goden met den blijden zonneschijn
Van zege ons zegenden, hoe heerlijk zou het zijn!
De gunst der goden en gewenschte voorspoet toonen
Ons noch een schoon gelaet, nu 't lant en mijne zoonen
Behouden bleven: maer broêr Kreon deelt terwijl
In onze onzalige echt, berooft van zijnen stijl,
Dien lieven zoon, tot heil van stadt en lant geboren,
En hem tot hartewee: doch laetme wijder hooren
Wat beide mijne zoons nu neemen by der hant.
Ay vraegh niet wijders. 't gaet dus verre wel in 't lant.
Gy jaeghtme schrik aen. neen, gy moet het al ontvouwen.
Ist niet genoegh dat beide uw zoonen zijn behouwen?
'k Wil hooren of 't geluk hen hanthaeft tegens last.
Ik bid, verschoonme. uw zoon ontbeert zijn' schiltknaep vast.
Gy schaduwt ongeval met loof van ommewegen.
Het magh van 't hart niet ramp te reppen na den zegen.
Gy moghtme ontvliegen, maer ontloopen kuntge niet.
Wat mooghtge een' blijden bode ophouden, om verdriet
Te haelen uit zijn' hals? uw zoons bestaen, ô rampen!
Een schendigh lasterstuk, dat's lijf om lijf te kampen,
In 't aenzicht van Mycene, en Thebe, en haere maght,
En roepen overluit 't geen godtloos is gedacht.
Eteokles, hier voor den hoogen toren staende,
Begon het krijghsvolk, dat men tot gehoor vermaende,
Dus aen te spreeken: ô groothartigen, vol moedt,
Die d'eer van Grieken stut; en gy, uit Kadmus bloet
Gesproten, Argos heil, houdt entlijk op uw leven
Voor twee gebroederen ten beste op 't velt te geven.
Laet al 't gevaer op my aenkomen. ik alleen,
My tegens mijnen broêr verzettende, uitgetreên
In 't vechtperk, zal 't krakkeel met min verlies beslechten,
En mijnen broeder met den blanken zwaerde rechten,
En 't rijk behouden, of verwonnen op het velt
Hem overleveren. gy, al het krijghsgewelt
Dan staekende, zult vry en vrank met volk en heeren,
Behouden's lijfs, gerust naer Argos wederkeeren.
Het zaet van Kadmus heeft al bloets genoegh gestort.
Polnyces hoort het, en bestemt dit voorstel kort.
Thebaensche grooten, en Myceenschen, alle benden
Bezeeglen 't schorten van den veltslagh, en d'elenden,
In 't aenzicht van al 't heir, en wat voeteert en draeft.
Aldus wert dit verdragh met eenen eedt gestaeft.
De trotse zoonen van den ouden vader schoten
Het harnas aen. de bloem, uit Argos struik gesproten,
Rust Polynices toe, en Thebe zijn party.
Daer staenze en branden, elk verhit van wederzy,
Om met een' dollen moedt elkandere te raeken.
De voorbygaenden hen op deze wijs ontstaeken:
O Polynices, 't hangt aen u, Jupijn heel prat
Een merk van zege toe te wyden, al de stadt
Mycene tot een eer: en andren, heet op 't wreeken,
Zien dus Eteokles een hart in 't lijf te spreeken:
Gy vecht voor 't vaderlant, en steigert op den stoel.
Waerzeggers slaghten vee ten offer, slaen niet koel
De vlam in 't ryzen gade, en hoe de rook, naer boven
In top opklimmende, de vlam begint te kloven,
Dat hun twee dingen spelt, of neêrlaegh, of geluk.
Gelt kunst, of weetenschap, of toverzang, zoo ruk
Naer buiten, om 't gevecht der zoonen flux te scheien.
Een donkere oorloghswolk, met traenen te beschreien,
Hangt ieder over 't hooft. wat wil'er een beklagh
Opsteeken in de lucht, indien een zelve dagh
U van twee zoons beroof, het welk gy noch mooght stuiten!
Och dochter, Antigoon, koom uit, koom haestigh buiten:
Uw onheil laet niet toe in 't maeghdelijk salet
Te blijven, noch den rey te volgen naer uw wet.
Help moeder, dat de broers het lijfgevecht toch staeken,
Eerze alle teffens in den kamp om hals geraeken.
Hoe kermtge, ô moeder, voor de deur, in droef gestalt?
Wat ramp is 't weder, die den vrienden overvalt?
Och dochter, 't ende van uw broedren is voorhanden.
zy staen gereet elkandere aen te randen.
Hoe hardt valt zulk een woort!
wel hart. nu volgme voort.
Van maegden scheiden?
recht naer 't leger, voor de poort.
Mijn schaemte ontziet de mans te komen onder oogen.
Die schaemte zijnwe al quijt.
wat eischtge?
uit mededoogen
Der broedren dreigement te scheiden met der spoet.
Hoe scheide ik hen, helaes?
val hun met my te voet.
Tre voor naer 't leger toe. dit lijdt niet datwe wachten.
Och dochter, game voor. kan ik dit paer verzachten,
Aentreffen, eer men vecht', zoo berge ik noch mijn lijf.
Maer zijnze om hals, zoo ben ik mede koudt en stijf.
Myn haer rijst overende.
Mijn hart wort koudt, als ys.
Een jammerlijke elende
Komt haer, nu out en grijs,
Bedroefde moeder, drukken
Door bey de zoons. ô smart!
Wie stoot in t' zaemenrukken
Het spits in 's anders hart!
O jammer, toenze baerde,
Geleden! ô Jupijn!
O koesterachtige aerde,
Elx moeder! och ik quijn.
Zal 't leven der gemelden
Ons leggende zoo na
Aen 't hart, het welk wy stelden
Op d'afkomst vroegh en spa,
Nu onder schilt en degen
Verloren gaen? zy moet,
En kanze niet beweegen,
Dit aenzien in haer bloet.
Wiens lijk zal zy met steenen
En kermen flux beweenen?
O lantschap! ô landouwen!
Van Kadmus! bittre haet!
Verbysterde ongetrouwen!
Verwilderden, wat staet
Gy reede in broeders ziele
Te verwen 't scherpe punt,
Op dat het hem verniele?
't Is al te deerlijk. kunt
Gy dus met voordracht treden
In dootlijk lijfgevecht?
Ik zal met huilen heden
En traenen, daer gy leght,
Den dooden droef beklaegen.
Een bloedigh endt genaekt.
Dees dagh zal 't ons gewaegen
Hoe 't afliep. vader braekt
Op d'afkomst dolle vloeken
Uit zijne donkere hoeken.
Maer nu men Kreon hier zoo treurigh ziet genaeken
Met een bedroeft gelaet, moet ik mijn rede staeken.
Wat recht ik aen? wat zal ik zeggen? och wiens ramp
Beklaege ik eerst, of mijn, of stadts, wien zulk een damp,
Een donkre en zwarte wolk schijnt over 't hooft te hangen?
Als of de jammerpoel, daer 't zielendom gevangen
Vast jammert, teffens al de stadt met zijne kil
En zwavelvlammen, root van gloet, versmooren wil.
Behalve dit vergoot mijn zoon zijn bloet, ten beste
Van 't vaderlant, en erfde een faem op deze veste,
Beklaeghelijk voor my. ik ongelukkigh draegh
Den heilzaem stervenden, verhoeder van elx plaegh,
Met droefheit uit het hol des draex, hier lang doorsteeken,
Op 't kermen van al 't hof. ik ga vrou zuster smeeken,
Dat zy mijn' zoon, niet meer mijn' eigen zoon en pant,
Toch zuivre, naer's lants wijs, met haer getrouwe hant:
Want het betaemt den plicht der levenden, die vechten
En sneven, eerelijk voor 't leste te berechten.
Uw zuster, Kreon, is naer buiten heen gegaen,
Met Antigoon, haer telgh, bekommert en belaên.
Helaes, waer gingze? zegh. wat onheil perst haer weder?
De moeder hoorde hoe haer zoons, een vrou is teder,
In 't harnas stonden naer de glori van de kroon.
Wat zeghtge? ik, bezigh met den lijkplicht van mijn' zoon,
Quam geensins herwaert aen om deze maer te hooren.
Het is, ô Kreon, al geleên een wijl te vooren
Dat zy ten hove uit ging, en 'k vrees dat dit gevecht
Van Edips afkomst ree het bloetpleit heeft beslecht.
Indienwe recht zien, hier verschijnt een droevigh teken.
Een bô komt, hangends hoofts, hier treurigh aengestreeken.
Wy zullen hooren hoe het afliep met dien strijt.
Rampzalige, wat zal ik spreken! droeve tijt,
Hoe best beginnen!
hy begint te byster drukkigh.
Dit voorspel spelt niet goets.
ik bootschappe ongelukkigh
Een groote zwaericheith.
brengt gy, behalve 't geen
Ons klaer bewust is, nu noch nieuwe zwaericheên?
Uw zusters zoons zijn doot.
ô maere, droef te hooren
Voor ons, en al de stadt!
ô stam, tot rou geboren!
O huis van Edipus! verstaetge noch niet naekt
Hoe teffens beide uw zoons om 't leven zijn geraekt?
Hoe zou het schreien, kon 't zijn onheil recht beseffen!
O schriklijk nootlot, al te vreeslijk in het treffen!
Dat zoutge eerst zeggen, waer u d'uitgang ook beduit.
Kan hier iet toeslaen, dat noch schrikkelijker luit?
Jokaste, uw zuster, storte op haere zoonen neder.
Heft aen een weeklaght. krabt de kaek en borsten weder,
En wringt de handen. rukt de haeren uit uw hooft.
Rampzalige, wat endt, wat echt wert u belooft
Van Sfinx en 't raetsel! maer verhael het al te zaemen
Hoe beide zoons om hals door vaders vloeken quamen.
De voorspoet van het heir voor stadt is u bekent,
En d'omtrek van den muur, van 't een aen 't ander endt,
Zoo groot niet, of gy weet, zoo wel als die het zagen
Al wat gebeurde, en hoe 't zich hier heeft toegedraegen.
Als Edips zoonen fors het blinkend harrenas
Aenschooten, en het hooft, voor wonden schootvry, was
Gewapent met den helm, zoo stondenze grootmoedigh
In 't midden der slaghorde, als oversten, om bloedigh
Elkandre met den schicht te streven in het lijf.
De jongste keert het hooft naer Argos, zijn verblijf,
En bidt op deze wijs: ô Juno, begenadigh
Mijn zaeke [want Adrast beschonkme uit gunst weldadigh
Met uwe burgerinne, en 'k woonde op uwen gront,]
Dat ik mijn broeders hart magh treffen, en gewont
Ter aerde vellende in het bloedigh stof verpletten,
En met zijn hartebloet noch laeu mijn hant besmetten.
Ik sta naer schendige eer, een' snooden broederslagh.
Het volk dit hoorende kon zich van weegeklagh
En bittre traenen niet onthouden uit medoogen,
Maer d'outste Eteokles keert zijn wraekgierige oogen
Naer 't heiligh kerkgewelf, gebout tot Pallas eer,
Daer zy gewapent zit met gouden schilt en speer,
En bidt hier na aldus: ô dochter van den grooten
Jupijn, laat my dien schicht in broeders harte stooten,
En hem voorthelpen, die naer vaders erfdeel dingt.
Men zwaeit de torts, en een trompetter blaest en wringt
De lucht door zijn klaeroen, gelijk men by Tirrheenen
Van outs te wapen blies: waerop dit paer verscheenen
Elkandere aenvlieght, als twee everzwijnen, wit
Van schuim schuimbekkend met den blixem in 't gebit
En weêrlicht braekende, dat yslijk gloeit en schittert.
De schichten gaen hunn' gang, van weerzy fel verbittert.
De drift wort op den schilt al knarssende gestuit,
En geen van beide geeft zich bloot, en boven uit
Den schilt, of d'ander is gereet om wis te raeken:
Maer steek op steek treft mis, en schampt slechts af met kraeken,
Dewijl elk met den schilt het aenzicht berght en dekt.
Het koude zweet breekt den aenschouwer uit, dat lekt
En vloeit langs 't aenzicht neêr, terwijlze altzamen schroomen,
De strenge kampers niet. maer d'outste, in 't nader komen,
Die onverhoeds den voet aen eenen kaisteen stoot,
Geeft buiten zijnen schilt te ver zich zelven bloot.
De broeder, ziende kans om zijn party te grieven,
Drijft hem een schacht door 't been, daer 't bloot is. Alle Argiven
Aen 't juichen, schreeuwen dat het aen den hemel klinkt.
Toen stont de jongste bloot, dies duwde hy verminkt
En zwaer gewont, den schicht, in 't barnen van het vechten,
In 's broeders boezem, dat het punt hierin bleef hechten.
Toen greep hy, zittende op de knien, een' zwaeren steen,
En brak zijn broeders schicht, die kraekte en sprong van een.
Nu stont het lijfgevecht gelijk, en alle beide
Ontbeerdenze elk zijn schacht. het zwaert raekte uit de scheide
Dat op den beuklaer klonk. nu golt een ander slagh
Van vechten met gevaer. maer d'outste broeder lagh
Op zijne luim, heel tuk op zijn Thessaelsche treeken,
Om dees langduurigheit van kampen af te breeken.
Hy trekt den slinken voet te rugh, bedekt den buik
Voorzichtigh tegens spits, en treft den broêr ter sluik
By zijnen navel in, tot achter door de lenden,
Dat Polynices stort, en d'aerde en ook de benden
Besprengkelt met zijn bloet: dies d'ander juicht van vreught,
Den degen wechsmijt, en te vroegh hierom verheught,
Op den gesneuvelden geen acht slaet uit verkleening,
Maer vlamt op wapenroof, bedrogen in zijn meening:
Want Polynices noch zieltoogende, en vol moedt,
Dreef 't zwaert, in 't vallen noch behouden, gansch verwoet
Eteokles in 't lijf. zy stortten beide, en beeten
Het gras. wie overwon, d'aenschouwers naulijx weeten.
Hoe treftme, ô Edipus, de val van uw geslacht!
Het lust den goôn uw' vloek te zetten in zijn kracht.
Ja luister nu noch voort na d'overige rampen.
De zoonen lagen beide in 't vechtperk na het kampen.
Toen quam d'onzalige vrou moeder, stram van leên,
Met haere dochter bang en siddrende aengetreên.
Zy vintze dootelijk gewont, en roept: mijn zoonen,
Och moeder komt te spade, om u haer gunst te toonen,
Te raeden! en zy valt by beide uit onmaght, stijf
Van schrik, den eenen dan den andren op het lijf,
Beschreit [een steenen hart zou schreien van medoogen,]
Den vruchteloozen last van baeren en van zoogen,
De zuster steent, en kermt, en klaeght zoo droef als zy:
O steun des ouderdoms van moeder, schuwtge my?
O waerde broeders, van mijn bruiloftstorts versteeken!
Eteokles, benaeut aen 't hijgen, zonder spreeken,