floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Ha Rodomont! schrild uyt, met droeve galmten klachtich,
Beklaeght u vande Goon, 't Orakel u misdoet,
Of wreeckt u van Mandricard, wreeckt het aen zijn bloedt:
Toont uw manhafte hert, doet uw leet-wezen blijcken,
En dwinghd Mandricard dat hy Rodomont moet wijcken,
Ja schricken voor uw naem, zal deez' Tartariaen
Zo trotzich poghen na uw Doralijs te staen!
Onlydelijcke trots, ick wil, ick zal myn wreken,
Om zijn bemickte we'erliefd van myn lief te breken:
Ick zweere by de Goon, dat op d'omring van d'aerd,
En acht ick niemant Doralices liefde waerd
Als Rodomont d'Argier, d'Argier zal't hem beletten
Dat Doralys op hem gheen weer-liefd en zal zetten.
Het leven is my veyl, om wreken met geweld
Dat Mandricard op heur zyn liefde heeft gestelt.
Betoont nu Rodomont wat liefd' in u ken wercken,
Laet Doralice nu door daed uw liefd' bemercken:
Bemercken zal zy nu wat hert d'Argiere heeft.
By Iupiter ick zwere dat Mandricard leeft
Niet tot de zonne zet, 'k beneme hem het leven,
Om Doralice proef myns hertens trouw te gheven:
Hy leven? 't zal niet zijn, al hingh de wereldt al,
En gantsch'lijck aen zijn dood, Mandricard sterven zal.
Ha heughelijcke lommer! die gheen doente meld,
Noch 't sprakelooze klaver, noch het lov're veldt
Verklickt niet liefdens vreughd', maer heym'lijck alles helen,
Wat smaeckelijcke vreughde dart'le minnaers stelen.
‘'t Is Medor, Medor is 't, myn Medor is het beeldt,
Waer dat Angelicaes ghedachte steeds op speeldt,’
In d' after-smaeck van 't zoetste zoet des zoetheyts zoetheydt,
Ach aenghename schicht, die noch in 't grill'ghe bloedt leydt!
Met henghelende wensch, met prickelende graeght:
Hoe woedich hert en ziele heftichlijcke jaeght
Na 't weerghenieten van de lieffelijcke smaken,
Doch 't is natuur die na natuurens lust doet haken.
Angelica waer toe is deze zuyv're handt,
Als strenghelende met die ghy liefdt, de trouwe bandt,
Te zweeren van uw liefd, Angelica wat eeden?
Dat ghy met graeght voldoet zijn smeken en zijn beden.
‘Ha Medor! Medor is 't, mijn Medor is het beeldt
Waer dat Angelicaes ghedachte steets op speelt:’
Waer toe zijn deze ooghen die hy noemden sterren?
Alleenelijck om Medors ziel in te verwerren.
Waer toe zijn deze haren, om te boeyen vast,
Als door 't geglinster Medors hert werdt aengetast.
Waer toe, Angelica, zyn uwe kaekens daelen?
Om al d'aenschouwers in't ghezicht te doen verdwaelen.
En waer toe zyn de lippen? als ghy die slechts roert
De smakers hert, en ziele schielijck zy ontvoert.
En d'azems-geur? alleen om d'herten te bedouwen
Met tovery. hoe luckich zyn de schoonste vrouwen!
Ja die het minste lit heurs lichaems slechts gheraeckt
Werdt door de zoetheydts smaeck een slaef van heur ghemaeckt.
Ha Hemelsche natuur! hoe eedel zyn uw wercken,
Vw kunst-proef in een Vrouwe kenmen wel bemercken.
Hoe Roeland Furieus om myn weer-minne stryft,
Wat lagen dat hy om Angelica bedryft,
Ja leven, goed, en bloed, hy om my zoud verliezen:
Nochtans zal ick voor Roeland, Medor nu verkiezen.
Mijn waerd ick zelven ken, en wat natuur besteet:
Niet hebben kenmen yets, het zy men 't zelven weet.
Ach heughelijck ghedacht! hoe glorieus ghy speelt
In deez' ghetrouwe borst, waer rust het waerde beeld,
Des schoonste schoon, Angelica, 't puyck, en 't verweende
Dat d'Hemelsche natuur de wereld oyt verleende,
Het prachtichste cieraet 't gheen 's aerdens kreyse heeft,
Alleen in 't schoonste schoon van dees uytmunster leeft.
O sterr' Angelica! ha Enghel aller Engh'len!
Na wiens Pheeblijcke gluuring alle zielen heng'len,
Om gh'nieten 't tintel-licht uws ooghen sterre-schijn,
Waer door de held're polen beyd' verduystert zijn,
Dat d'Artijck, en d'Andtarctijck beyd druloorich pruylen,
En bloozende van schaemte zelven hun verschuylen,
Ja 's Hemels ask verschrickt: en 't firmament ontroert,
Mits dat Angelica op heure schoonheyt voert
'tSers heyr, en d'aerdens rond, heur pracht doet alles drayen,
De sterren b'heerscht zy, licht ken zielen zy verlayen.
Ha glorieuse pleyn waer op zy heeft ghetreen!
Ach luckich lommer-lof waer op heur ooghs-licht scheen!
Ja yder teere spruyt, en telghskens lieve enten,
Ghenoot door heure komst een versche nieuwe lenten,
Door d'azems-amber-lucht (gheluckelijck toeval)
Als yder een cieraet van heur cieraetzel stal.
Goud'lely streef nae't goudt van heur goud'-draede haeren,
Wy dat provens, en d'Eglentiere-rooskens waeren
Om beed'len het robyne schoon heurs kaeckxkens kleur,
En dat de lely was in twyffelingh van keur,
Of zy van 'taenschijns, of's hands-wit heur zoud verzaden,
Om op te proncken 't schoon van heur sneeuw witte bladen:
Elck bloemken was jalours, en dat niet zonder reen,
Dus yder stal zijn kleur: Angelica alleen
Behiel het schoontste al. Ha perle aller vrouwen!
Waer in natuur heurs kunstens-beeld, en proef woud' houwen,
Waer in natuur betoonden wat natuur vermach,
Natuur was zelfs jalours als zy heur schepsel zach.
Yets moet ick u lommer vraghen,
Voeldt ghy niet een bitter knaghen?
Quijnen niet uw stomme bla'en?
Treuren niet d'onnos'le telghen,
Mits zy kunnen niet verzwelghen
't Leet dat hun werdt aenghedaen?
Barsten niet de aerde gronden?
Toont de aerd niet 's hertens wonden?
Trilt de aerde niet van spijt?
Mits zy d'Enghel heeft ghedraghen,
‘'t Luck en onluck komt by vlaghen,
't Gheen wy hadden zyn wy quyt.’
Waerom is 't doch dat wy meughen,
Weer vernieuwen door 't gheheughen,
't Gheen men had en nu niet heeft?
Zo 't gheheughen van 't ghenieten
Niet en teelden als verdrieten,
Mits 't verliezen quellingh gheeft.
Als Angelica, de schoone,
U hier stelden 't schoon ten toone,
Lommer, hoe waert ghy verçiert!
Nu, helaes, uw pluym'ghe-dieren
Staecken all' hun tierelieren
All' 't onnozel schrild, en tiert.
Tieren zy, laet Medor treuren,
Laet zyn hert en ziele scheuren,
Nu Angelica hy mist:
Doch het zuchten, en het weenen
Kunnen gheen ghetraen verleenen
Waer myn droeve klacht door slist.
Eerder zal mijn hert versticken,
Door het nocken, en het hicken,
Mits de traenens overvloed,
Die mijn herte overstelpen,
Maer, helacy, 't ken niet helpen,
't Is zy die my helpen moet.
't Is Angelica, mijn waerde,
Keurvorstinne vande Aerde,
d'Herte-breeckster, en mijn vreughd,
Door de stralinghs heurs ghezichten,
Ken zy al myn quel verlichten
Als de Voedsteres myns Ieughd.
Angelica, zal nimmer wenden 't avontuure?
Zal nimmer ick ghenieten d'aenghename uure?
De luckighe ghenietingh van u schoonste beeldt?
't Gheen d'afgunst vande tyd my wreedelijck ontsteelt,
Vw liefde houd ick wis, dit meerdert de verdrieten:
Mits dat ick het gheliefde niet en mach genieten.
Ick weet dat Medor speeldt ghestaegh in uw ghedacht,
En dat ghy oock van my niet minder en verwacht.
Ghe-evenaerde liefde immer was rechtvaerdich,
Mits liefde en weerliefde waeren oyt een-aerdich.
Zo dat ick met de Tortel-doffer, lacy, me kor.
Hoe? Medor, lieve galmt, zweert dat ick alree dor.
En teere uyt, ja in mijn hert de droefheyt smede.
Mede.
Ghy mede Echo? zeght, ick bid u, door wat reden?
Eeden.
Door eeden? lieve stem, oft is 't mits mijn ghebeden?
Mijn eeden? eeden waren 't, Echo, want ick zwoordt.
Woort.
Of woordt, en Medor nimmer oock zijn woords-band schoort.
'k Wil hooren, wat 's uw wil? u gunst wil ick verghelden.
Helden.
Zijn 't helden, die stantvast zijn waer zy liefde stelden?
Stelden.
Zo steldt my in 't ghetal, en antwoord door 't gheschal.
Ha glorieus gheluydt, ghetrouw ick blyven zal.
Al Echo al en al tot Angelica neyghen.
Eyghen.
Ja eyghen, heurs ick ben. Angelica heur eyghen,
Eyghen?
Ja eyghen al hoe wel heur by-zijn ick nu mis.
't Is waer ick mis, vermits zy in myn herte is.
Waer dat de schoonste schoon oock eeuwich in zal blyven,
Wijl hoope en 't verlanghen om heur by-zijn strijven,
En knielen voor de plaets waer ick heur laetste zach
De heughelijckste uur, de glorieuste dach
Die lievert oyt ghenoot, met hoop van weeghenieten,
Wijl uyt dees droeve ooghen bloede traenen vlieten,
Die hert en ziele door de knagingh distileert,
Tot dat de gouden tijdt gheluckelijck weer keert.
Ach dat 't gheboomtens murmureeringh-spraeck kost spreken,
Of dat dees lieve lommer gheven mocht een teken.
Of't ruyzen vande bladen spraken duyd'lijck uyt,
Of dat de labber-winden melden door 't gheluyt
d'Ambroselijcke smaeck, de Nectarlijcke zoetheydt:
Die levendich noch in gheheughenis behoed leydt:
Wy doen ghenoten hier: ick vrees Iupijn die zou
Van d'Hemel aerdwaerts daelen, en aen deze vrouw
Zijn scepter offren op, en mits heur hooghe waerde
Verzaecken d'Hemel en hier blyven op de aerde.
Ach luckige ghewest! de wel sprekentste man
Vw lof in langhe eeuwen niet uyt-brallen kan.
Doch op dat nimmer zy de gunst uws luck vergheten,
En dat een yder oock uw glorien mach weten,
Mits ghy Angelica ond'r uwe lommer had.
Waer Medor met zijn Enghel strenghel-narmich zat,
Plaets' ick op deze plaets 't gheen liefde my deed schrijven,
Op dat uw glory mach in stael gheheughen blijven.
Triumphelijcke lommer, zuyv're water-vlieten,
Beloverde ghewest, waer Medor vaecken von,
Angelica zijn lief, dochter van Galafron,
En hem de lieve vrucht van liefde liet ghenieten,
't Was hier, ha luck! 't was hier! waer quelling en verdrieten
Lichamelijcke vreughde gantsch'lijck overwon,
't Was hier, waer ick ghenoot myn hert en zielens Zon,
't Was hier waer willen willich, wil en lust toe-lieten.
Ha gunstich lief ghewest! met danckbaerheydt ick buygh,
En bidd' aen allen die hun ganghen hierwaerts vielen
(Op dat ick u myn dancke plichtelijck betuygh,)
Zy voor u, (waerde plaets,) ghebuyghzaemlijcke knielen,
En Zon, en Maen u diend', op dat uw glory zwayd,
En op uw lover-grond gheen Herders vlocke wayd.
Tweede bedryf
DE schrickelijcke naem van Roeland elck doet beven,
Mits deze narm vernielden duyzenden hun leven,
't Manhaftighe ghemoedt is oyt by my gheweest,
't Is Roeland die noch menschen noch de nickeren vreest,
Ick trotze Plutoos heyr, mits niemandt my verrasten,
Op al de helsche drochgen Roeland noyt en pasten.
Wat woelingh ruyst my daer?
Zerbyn ghevleughelt, de Grave Anzelmo, met vier volgers, Gabrine makende
						groot gedruys, Isabella komt eerst uyt, wringende heur handen met groote
						jammering.
Isabe.
Den Hemel hoed Zerbyn.
Roela.
Waer is't gheraes?
Helaes, 'k en weet niet waer 't ken zijn.
Laes, het quaedtste mach ick vrezen.
Houdt ghy u uyt ghevaer, haest zal ick by u wezen.
Alle d'anderen komen op't Toonneel.
Anzel.
Vernieldt de fielt, op dat hy in zijn bloedt versmoort.
Wat isser Grave?
Deez' heeft Pinabel vermoordt
Ick zweer u Heer, 't is valsch en on-waerachtich.
Dit gordel vond deez' Vrouw by hem.
z'Is leugenachtich.
Dit's't gordel van myn zoon.
Hebt ghy geen ander blijck?
Zerby.
Ick zweer u, my gheschiedt het grootste onghelijck
Dat oyt een edel herte schuldeloos ghemoeten,
Hy die de moorde deed laet die de doodtslach boeten:
Het gordel, waer Anzelmo my de schuld door gheeft,
Acht ick deez' schalcke Vrouw uw zoon ontstolen heeft.
Gabri.
By u ick 't gordel von.
Ha ghy vervloeckte Vrouwe!
k Gheloove 't gheen hy zweert, en heur ick voor valsch houwe:
Ontslaet hem.
1.E.
Hem ontslaen?
'k Gebied ghy hem ontslaet.
2.Edel.
Wat meent ghy het ontslach in uw ghebieden staet?
3.Edel.
De Graef Anzelmo zal, en ghy hier niet ghebieden.
4.Edel.
Wat brildt ons deze vent.
Mijn wille zal gheschieden!
Hy smyt alle de vier met een slach doodt, Anzelmo en Gabrina
						vluchten, Zerbyn ontbindt hy, die hem te voet valt, treckt af zyn helm,
						Isabella hem ziende, om-helst hem.
't Was uw manhafte herte die my heeft bevrijdt.
Ach Hemel wat ick zie, myn lief Zerbijn zijt ghy 't?
Twee levens vind ick, Heer, die ghy my hebt ghegheven.
En 't leven gheeft ghy my, mits zyne is myn leven.
Mijn zwaerdt ick voer alleen om gheven elck zijn recht,
't Manhafte hert om d'eer van and'ren moedich vecht.
Rijst beyde.
Heer 't is re'en wy aen uw voeten buyghen.
Om onze danckbaerheydt ootmoedich te betuyghen.
Zy spreken binnens monds een weynich, wyl Mandricard spreeckt, en
							Zerbyn met Isabella gaen binnen.
Mandricard in volle wapenen.
Ach of 't waer mijn gheluck dat ick hier Roeland vond
Om Alciodes en Manilards oude wond
Te wreken.
Wien nu daer?
Die daer ghy minst op dochte.
Ick gisse dat ick vinde die ick langhe zochte,
En ernstich haeckten na, ick gh'loove dat ghy't zijt,
Wiens fame steegh zo hooghe in Parysche strijt,
Waer qualijck een van duyzent zielen hoden 'tleven,
Maer hebtze alle aen't Stygiensche Rijck ghegheven,
Dus tot ghedencken wat de manhaft wercken kan,
Mits ghy de Noricijns versloeght, en die van Tremisan,
De yver porden my u zelven te bezichten,
Voor wien zo moed'ghe helden moed'loos moesten zwichten
En na 't af-beeldt uw's wapens heb ick u ghekendt,
Ja gh'loove die ick zoeck, dat ghy de zelfde bent,
'k Verheughe dat ick vonde waer ick langh na trachten.
Nae t spreken moet men u van eed'le af-komst achten,
Ten aenzien van de eer die my van u gheschiet,
'k Onthelm zy zelfs, om dat ghy wezentlijcker ziet,
Oft wezen evenaert ghelijck 't de faem verspreyden,
En of't waerachtich is het gheen men van my zeyden,
Beziet my wel te recht, en zo ghy't raedtzaem raemt,
Beproeft myn machte dan, zo ghy om proef hier quaemt,
Doch gheen gheweer ick zie, om met u hier te vechten,
't Gheweer dat brengh ick mede 't gheen myn recht zal rechten.
Vuyst-hamer en myn schildt.
Is dit ghebodt of wet?
Ghy weten zult, zins ick deez' helm heb op-ghezet,
En deze waep'nen voere die van Hector komen,
Dat ick met voor-beradingh hebbe voorghenomen
Te voeren klingh noch zwaert, voor dat ick zelven zal
Af-nemen met gheweldt van u 't zwaert Durendal.
Tot deze wapens my ghebreeckt noch Hectors zwaerde,
En dat ghy met voordacht dit zwaert zo wel bewaerde,
Gheschiet alleen, mijns oordeels, en 't oock zeker acht,
Dat al de macht ghy hebt het zwaerdt alleen u bracht,
Als een verburghentheydt die daer in is verholen,
Het zwaert my heeft ghemist, en wie 't oock heeft ghestolen
Dat laet ick oord'len u, ghelijck ick mach vermoen,
Doch ick vertrouw dat ick 't u zal aflegghen doen,
En wreken oock met eene my vanden verrader
Die listelijck vermoorden d'Africaen mijn Vader.
Hoe listelijck vermoorden? recht was hem ghedaen,
Ghy, en oock wien het zeydt die liechter valsch'lijck aen,
Het zwaert daer ghy na tracht daer zult ghy eerst om stryden,
Kundt ghy 't myn nemen af, plaetst het dan aen uw zyde,
En al-hoewel het zwaert rechtvaerdelijck is mijn
Zal 't nochtans nu door my hier op ghehanghen zijn,
En d'eyghendom van 't zwaert de winner zy ghegheven,
Te weten, een van twee, die blyven zal in 't leven.
Ghy doet my recht, en willich vecht ick om de eer.
En Roeland is ghereed, dus stelt u in 't verweer.
Zy vechten langhe, en ten lesten vlucht Mandricard.
Hy vlucht, 't was vluchtens tijt? is 't zwaert nu niet gewonnen?
De eyghendom was mijn, ghelijck hy heeft bevonnen.
Ick voegh u waer ghy waert, en waer ghy blyven moet,
'k Verdedich oock mijn recht met d'laetste druppel bloedt.
Wat regh'len zie ick hier? zoud Medor dit hier stellen?
En met Angelica in geyle lust verzellen?
Ach Hemel wat ick lees! o Hemel wat ick hoor!
Dat ick Angelica door Medors lust verloor:
Zal Roeland nu van Medor deze trotze lyden,
Zo heeft deez'narm gheen kracht, noch dit zwaert ken niet snyden.
Een Wandelaer komt half uyt, maer vrezende Roeland, houdt hem uyt
							zijn ghezicht, en over ziet zijn zijn bedrijf.
Maer Roelands hert door-snijd deez' al te droeve maer,
O onrechtvaerde Goden! is dit zegghen waer?
Barst aerde, Hem'len scheurt, en laet de Duyv'len ryzen,
Zo schrick'lijck dat de Duyv'len voor malkander yzen,
Laet Medor Duyvel zijn in Belzebubse schijn,
En stouten Roeland zelven Cebres monster zijn,
Ja ramm'len inde hel met yzelijcke dond'ren,
Dat zelfs het legioen der nick'ren moet verwond'ren.
Knarst tanden, kelen schrildt, en balckt uyt met ghedruys.
Daer komt Angelica, en Medor schut de sluys,
Wijl Carons boot gheladen met verdoemde zielen,
Voor 't autaer van Arepo voor Lucifer knielen,
En Yephacon die treckt Angelica in 't boodt.
Daer leydt de Africaen, en daer leydt Medor doodt,
Wijl zy Angelica vast inde afgrondt stomm'len,
En nu danst heynne-man, en all' de nickers tromm'len.
Daer's Roeland Furieus, hy wilder in zeer nood,
De herzenen en 't breyn die preut'len inde zood.
Verhanght u aen uw haer, ziet daer zijn d'haere vlocken.
Vliedt Roeland, laet u van de aerd in d'aerde rocken.
't Bloedt trilt van anghst, en 't hert al bevende verstickt,
Mits dat de ziele voor 't gheraes van d'hel verschrickt.
Benevelt is de lucht, de aerde werdt gantsch duyster,
De Maen heur gantsch verschuylt, de Zonne gheeft gheen luyster.
Daer komt Angelicaes gheest, en ginder komt de mijn,
En hier komt Medor nu recht in Megeraes schijn.
Nu Furyen stae by, wat spoockter in myn zinnen?
Angelica, Angelica, zoud Medor die beminnen?
En morz'len Roelands hert, ghelijck ick nu bevin.
Spoock-maeckster, Toveres, baldaedighe beulin,
Weermaeckster, trotse feecx, die Roeland doet versmooren,
Sterft Roeland, nu ghy hebt Angelica verloren.
Verkeert uw Hectors zwaerdt nu in een herders stock,
Vw wapens, en rondassen, in een beed'laers rock.
In plaetz' ghy leyden aen uw moed'ghe oorloghs-knapen,
Gaet hoed ghy nu in 't veldt 't onnooz'le vlock van schapen.
Angelica waer heen? waer heen is't dat ghy vlucht,
Angelica vertoeft, op 't donderend' ghezucht.
Een Wandelaer.
Goen dagh, mijn Heer.
Quaen dagh.
Mijn Heer wats dat te zegghen?
Niet weet ghy watte krachten hier verburghen legghen.
Hy slinghert hem van't eene eyndt van't Toonneel tot het ander, de
							wandelaer binnen, Roeland volgt hem, en scheurt zijn klederen en laet
							zijn wapenen op het Toonneel leggen.
Zerbyn en Isabella.
De woorden macht'loos zijn, mijn waerde Isabelle!
Te beelden af hoe hoogh ick mijn ghelucken stelle,
Nu tijdt ons heeft vergunt dat wy te zamen zijn,
Het by-zijn weer verzoet de langhe af-zijns pijn.
't Gheluck, helacy, was ons vinnichlijcke teghen,
Maer d'Hemel toont nu we'er zijn gunstelijcke zeghen.
Het yzelijck ghevaer 't gheen, lief, u is ghemoedt,
Door na-bedenck mijn haeren steyl op-ryzen doet.
t Gheluck noch grooter is, nu ick het ben ontkomen.
Met reden mach men voor beveynsde vrienden schromen:
Fy Oderick, fy u baldaed'ghe Biscayn!
Wien dacht in Oderic deez' wreedtheydt zoude zijn?
Corebe, Almont, ghevangen brenghende Oderic.
Daer komt Almont, Coreeb, met Oderic ghevanghen.
Gheluckelijck ghemoedt met erenstich verlanghen,
Ick haeckte na myn Heer, 't is nood'loos ick verklaer
t Gheen ons ervaren is, ick vrees de droeve maer
Mijn Vrouwe, Isabella u op 't breedst verhaelden,
Hoe Oderic in plicht van trouwe vriendtschap faelden,
En wat men naderhand om wraeck oock onderwond,
En hoe Corebe in verwerringh was ghewondt.
Wat zedert is ghebeurt, ja gheen tijdt was verlooren,
Dat zal myn Heere nu volcomen van my hooren.
Wy vonden Od'ric niet ter plaets daer ick hem liet,
Doch alle naersticheydt is door ons doen gheschiedt,
In Coningh Alphons hof w' hem vonden, waer wy zochten,
En heb met den verrader daed'lijck daer ghevochten,
Zijn Majesteyt toeliet het opentlijck ghevecht,
Al-waer ick door myn zwaert het ongh'lijck heb gherecht,
Rechtvaerdicheydt die heeft my 't overwin ghegheven,
En is ghevanghen voort in mijn gheweldt ghebleven,
Hoewel ick den verrader, mits zijn daedt zo snoodt,
Doen inde plaets wel hebben mocht ghelaten doodt,
Zo hebben nochtans reden zulckx niet willen gh'henghen,
Maer raedzaem vond' ick Od'ric eerst by u te brenghen,
Op dat mijn Heere hem 't verdiende vonnes gheeft,
't Zy dood, of dat hy in een zwaerder straffe leeft.
Ach Oderic, noyt heb ick van u dit ghevoelen
Ghehadt, dat in uw boezem vriendschaps schijn zou woelen,
Zo redeloos, zo wreed'lijck, dat ghy zoud bestaen
Dees valscheyt, dees ontrou, die ghy my hebt ghedaen.
De edelheyt uws afkomst' groflijck ghy verkorten,
En uw voorgaende glory ghy gantsch neder storten,
Al uw ghewonnen eere nu gantsch neder leyt.
Wat zeght ghy? is't waerachtich 't gheen de Ridder zeydt?
Mijn Heer, de Menschen hebben yder hun ghebreken,
Men ziet de wijste is van deughd wel afgheweken.
Een yder heeft zijn fael, wie faelt weer keeren mach.
De fael die is te snode diemen in u zach.
'k Vertrouwen u als vriend.
Vw vriend was u verrader.
Verrader inde wil.
Maer, Heer, noch gheen beschader.
De wille werdt ghestraft g'lijck of die waer volbrocht.
Mits dat ghy na de dade voor uw wille zocht.
Oderi.
'k Zocht zonder dat ick 't vond.
Tot myner groot gelucken.
Ghy trachten eyndlijck my myn Isabel t'ontrucken.
Had ghy ghegheven een Casteel my in behoed
Om te beschermen dat, met waeging van myn bloed,
En ick het moedeloos de Vyand had ghegheven,
Onwaerdich was ick dan om te behouden 't leven.
Maer zoo't gheweld my dwinght dat ick het laten moet,
En 's vijands krachte my 't Casteel verlaten doet:
Daeromme kostmen my voor gheen ontrouwen schelden,
Zo ick na macht myn machte in verwering stelden:
Vermits de nood de overheerschte buyghen leert,
En zonder zyn manhafte hert daer door onteert.
Ghenaedghe Heere, denckt dat ick was overwonnen,
En ick de vyands prang zo heerschich heb bevonnen,
Zo trotzich in't gheweldt, zo machtich in't ghebiedt;
Dat ick ontzelfden gantsch, ia bleef my zelven niet.
Zo in een Princens hert medoogen oyt kost dringen,
Ick bid u, Heere, wilt de wraeck-lust nu bedwingen.
Een Prince, Prins, daer in zyn Prince-aert betoont,
Dat hy door milde gracy de misdaed verschoont.
Door die verschooningh vaeck misdoenders meer verherden.
Zo mostmen door de gracy dan noch boozer werden.
Niet door de gracy boos, maer door't verschoonen stout.
De stoutheyt schrickt, zo ons de booze daed berout.
't Berouwen dickwyls duurt niet langher als't vergheven.
Zou door't vergheven dan de mensche bozer leven?
Wy zien dat die eens faelt valt licht in't zelfde wrack.
Zo hy door onverzaeghtheydt redens teughel brack.
G'lijck die ghebroken was doort eerste boos bedrijven.
Zou dan de bozert steets in boosheyt moeten blijven?
Niet moeten, maer hy wil, die wille gheeft de macht.
Nochtans van doolwech zijn ghedoolde wel ghebracht.
Het nutbaerst' is de straf, de straffe zijt ghy waerdich.
Ha, Prins, zijt ghy in straf, en gracy even vaerdich?
Tot straf ick vaerdich ben g'lijck ghy waerdt inde daed.
Een princelijck ghemoed ghebruyckt in alles maet.
Gheen maet waer onmaet is en wrede snode wercken.
De goedertierenheydt doet 's Princens eelheyt mercken.
Ghy mercken zult in my dat ick rechtvaerdich ben,
En dat ick straffen wil g'lijck ick verghelden ken.
Wat vonnes gheef ick hem, die my verraden booslijck?
En onder vriendschaps schijn bedriegen woud zo looslijck:
Te snood was zijn bedrijf. Niets kender snoder zijn
Als vyands werck te pleghen onder vriendschaps schijn.
'k Rabraeck hem, neen, ick brand hem, 't zijn te korten plaghen,
'k Wil plaeghen hem dat hy de uure zal beklaeghen
Van zijn gheboort, zo wreedlijck, vinnich, bitzich, traegh,
En langzaem, dat zijn leven steets vol naer gheklaegh,
Ja vol gejammer quijnt, vol duurende onrusten,
Dat 't leven zy gheen levens vreughde, maer onlusten.
Zo wrede niet, mijn lief.
Wat, spreeckt ghy noch voor hem?
Zodaen'ghe wreedheydt, lief, ick nimmer toe en stem.
Te eedel is uw' hert dat wreedheydt zoude dringhen
In zo manhaften vorst.
De reden zulckx ghebied.
De reden, Lief, ach neen, de reden wil dat niet.
Wil reden niet dat ick hem wredelijck verghelde,
Die zo baldadelijck hem teghen reden stelden?
‘De straffe is gheen wreedheydt, straf recht vaerdich is,
Als straffe met de misdaed ghelijck aerdich is.’
Men nimmer straft zo straf, al heeft het recht vermoghen,
't Is noodich dat men op de misdaeds oorsprongh ooghen,
Ghy weet dat liefde wel de redenen verkracht,
En dat een wulpse tocht de stoutste mannen bracht
Tot woedelijck bestaen, ja zo wy't onderzoecken
De minne schichten kunnen twijste hert verkloecken.
Mijn waerde Isabella 't is zeer wel ghezeyt,
'k Weet dat de liefd' de menschen vande reden scheydt.
't Gheen Oderic bestondt, natuure in hem wrochte,
Natuur verkrachten hem, natuur heur neygingh zochte.
Mijns oordeels zo behoort Od'rick te zijn verschoont.
De goedertierenheyt mijn Isabel betoont.
Om heure liefde wil ick maet in't straffen houwen,
Ick zelven doolden zeer, waerom zoud ick vertrouwen
Het vlas en't vier te zaem? het schoon heeft hem gheterght,
Had ick hem niet vertroudt hy had 't heur niet gheverght.
Nu Oderick, hoewel ghy straf verdient door't sneven,
Wt gratie zo schenck ick u nochtans uw' leven.
Mandricard, ghevanghen brengende Gabrina een leelycke
						Koppelaerster.
Hier in betoont ghy Heer, uw Princelijcke aert.
Coreb.
Heer gheeft ghy 't leven hem, die 't leven niet is waerd?
Almon.
Vergheeft ghy Oderic die u zo zeer misdede?
Het leven schenck ick hem.
't Is buyten alle reden.