floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Meer op den jongsten valt, en op den outsten min.
Zou 't wezen, dat de spade en leste vrucht van allen
Gemeenelijck wat teer en zwacker wil bevallen;
Als spruitende uit een raeuw en ongekoockter bloet;
En dat dees teerheit treckt der ouderen gemoedt
Tot d'onvermogenste en onnozelste der erven;
In wien zylieden, nu op d'oevers van hun sterven,
Verryzen uit den grave? of zou 't wel zijn uit vrees,
Dat moeder Lea niet die moederlooze wees,
Na vaders doot, wat ruw moght op zijn stiefmoers handelen?
Of Bilha al te haets, of Zilpa hem deê wandelen,
En Agar Saraes zoon eens wees zijn broeders baen?
Hoe 't zy, eenzydigheit, broght altijt onlust aen
In huisgezinnen; en 'ten ging 'er noit zoo even,
Of Esaus liefde stont in Isax hart geschreven,
En Iakob had de gunst der moeder op zijn hant.
De weeghschael helt aen d'een of aen den andren kant.
Indien u 't preecken lust, zoo preeck voor deze boomen.
Komt mannen, ziet eens uit: de Droomer zal strax komen.
Hoort broeders, ick beken 't, zijn droomen zien wat veer:
Maer droomen in der daet zijn droomen, en niet meer.
De droomen grenzen dicht aen d'ydelheit en logen.
Wie 's nachts van schatten droomt, vint 's morgens zich bedrogen.
Al wat op zulck een' gront gebout wort, zackt terstont.
Bedenckt oock, hoe wy staen op een' uitheemschen gront,
Die naeuw om Sichems moort, verdraeght de vreemdelingen.
Splist tweedragt 't huis, 'tgaet vast, dit volck zal 'thuis
							bespringen.
't Vergoten bloet roept wraeck, en roockt noch over 't landt.
Verwijt ghy ons dat stuck? ô aller schanden schandt!
O bloetschant van 't geslacht, wat bed durft ghy beklimmen!
Die moederschender. ziet zijn aenzicht nu eens glimmen.
Wijt ghy ons, dat wy zien van Hemors bloet bekladt.
Hy zelf heeft van dien buit het beste deel gehadt.
Wy hebben Dienaes smaet en schennis recht gewroken.
Och broeders, 'k heb u niet een woort te na gesproken.
Hy draeght vergif in 't hart, den honigh op zijn tong.
Het heught ons noch, hoe kleen hy lest by vader zong.
Wat wroet ghy op de wraeck van ons verkrachte zuster?
Wij leefden na die straf veel vryer en geruster.
Dit loopt recht averechts. Toen strafte ghy gewelt,
Tot voorstant van uw bloet: nu raest ghy al t'onstelt
Op dezen armen hals, die uitziet zoo verlegen,
Naer u en 't vee, en brengt zijn vaders groet en zegen.
Hy hou dien zegen zelf, en schut hier meê den vloeck.
Wij zullen hem terstont gaen helpen om een' hoeck.
Zal dan dit heiligh huis vermoorden zynen broeder?
Zal dan dit heiligh huis onteeren zyne moeder?
Ay broeders, waerom toch zoo bitter gekrackeelt,
En wonden opgekrabt, die nauwlix zijn geheelt?
Ik waerschuw u. ziet toe, 't plagh hier ontrent te schuilen.
Hebt ghy dat wreet gedroght, dat dier, niet hooren huilen?
Loop heen met uw gedroght.
Wy weten van geen dier.
Een schrickelijck gedroght. het broet, niet veer van hier,
In 't grondelooze hol een heiloos slagh van jongen.
Het knaeght zijn eigen hart, van spijt schier toegewrongen.
Het aengezicht ziet dootsch. het keert de blieken dwars
Van yeder af, van 't licht van lach en blyschap wars.
Het blaeuwe schuim begroeit de scherpe en holle kiezen.
De tong hangt zwart van gift. de beck doet niet dan biezen.
De kaecken vallen in, begruist met eene korst
Van schimmel. groene gal verstopt de raeuwe borst.
Het slorrept menschenbloet, en plast 'er in tot d'enkelen.
Het lijf schijnt een geraemt, gestut van magre schenkelen,
Gansch dor en mergeloos. het schept alleen vermaeck
In 's anders ongenoeght. het oogh krijght nimmer vaek.
Een scherreprechter, in zijn ingewant gewickelt,
Met staele prickelen zijn borst en nieren prickelt.
Dan balckt het overluidt, tot razens toe verstoort.
Een gruwelijck gedroght: heeft niemant dat gehoort?
'k Geloof ghy schimpt, en waent de broeders in te luien.
Hoe heet dit dier? zegh op, wat wil dit dier beduien?
Dat dier heet Haet en Nijt, het welck niet zonder smart
Vervloeckte jongen worpt in 't hol van 's menschen hart.
Ay mannen, geeft gehoor. ay laet dat dier niet binnen
Ons huis; want waer het komt, daer sloopt het huisgezinnen
En huizen in den gront, en scheit met schande en stanck.
Dat keer die goede Godt. ghy weet my luttel danck,
Nu ick de waerheit spreeck, die dickwils wort verschoven:
Maer 'k weet men zal mijn' raedt ten hooghste namaels loven,
Het ga zoo 't wil. mijn broêrs, ziet toe. waer loopt dit heen?
Verantwoort eens 't gewelt van negen broêrs op een'.
Verantwoort ghy 't, die dus den droomer komt beschutten.
Wy zien den val van 't huis, en zoecken 't huis te stutten.
Zoo wrickt niet aen de stut van vaders ouderdom.
Verwrickt ghy die, zoo valt de vader met haer om,
En stort op Josephs borst. zoo storten wy met vader,
In 't algemeen bederf. ziet toe, 't en dient niet nader.
Daer koomt hy van de stadt, naer dezen heuvel toe.
Nu Ruben, hou uw rust. wy zijn dit tergen moe.
Verbeelt u, dat dit kint, het welck zijn broêrs komt groeten,
Met traenen op de wang, voor uwer aller voeten
Vergiffenis verzocht; zoudt ghy, gelijck ontzint,
De handen durven slaen aen dat onmondigh kint?
Wie hitste oit tigers aen, om weerelooze zielen,
Een onderbraghte schaer, met klaeuwen te vernielen?
Zoudt ghy bestaen een stuck, dat leeuwen zich ontzien?
Geen leeuw verslint een' man, die neerleit op de knien,
Noch min de kinderen, die ouder zijn, of jonger
Dan dit, 't en waer uit noodt, en schrickelijcken honger.
Och Joseph is geen straf maer eer erbarmens waert.
Ick wil hem tegen gaen, eer yemant verder vaert.
Hou stant, en ga niet voort.
sta vast, of 't gelt u 't leven.
Laet los, of 'k zal een kreet op dezen heuvel geven,
Daer Syrien van waegh, en dat het Mambre hoor.
Laet los. help Iudas, help. wat hebt ghy met my voor?
Zwijgh kort, of 't geldt dien hals.
wil ick hem 't hart afsteecken?
Hoort broeders. houdt gemack: vergunt my tijt te spreecken,
Nu Iudas, laet my los. ick zal hem niet misdoen.
Nadien 't onmooghlijck schijnt, dat ik den knaep verzoen
Met u, zijn broedren, al t'onmenschelijck gebeten,
Zoo gunt my dan een beê.
dat is maer tijdt versleten.
Laet hooren, wat ghy bidt, nu spreeck, en rep u, dra.
Ick bid u, dat de zon noch eerst eens onder ga,
Eer yemant zich vergrype aen dien verwezen jongen.
Ia straf hem morgen, pas wanneer hy is ontsprongen.
'k Beloof u niet een woort te reppen van dien raet.
De harssens zijn te heet, om nu, op heeter daet,
Te straffen, zoo 't betaemt. ghy moet met billijcke oogen
Dit inzien. blinde wraeck heeft menigh man bedrogen,
Die met haer ging te ra. wat schaet een luttel tijdt?
Uw recht blijft even schoon. men scheldt hem 't sterven quijt,
Niet meer dan eenen dagh, en gaet dan vry uw gangen.
Daer staet een drooge put. men zet den knecht gevangen;
Of hy verga daer in, van honger en van dorst,
Eer ghy u met zijn bloet zoo lasterlijck bemorst.
't Luidt schandelijck een wees aen 't leven te verkorten;
Noch allerschandelijckst zijn broeders bloet te storten.
Verschoont uw' naem en faem, en zet hem in dien poel,
Op dat hy stervende zijn straf te langer voel.
Had ghy dit eerst geraên, wy waren lang verdraegen.
Hy heeft den besten raet van allen voorgeslaegen.
Wie 't stemt, die knick my toe.
de broeders zijn te vreên.
Daer komt de Droomer aen.
wel broeders, ick ga heen.
't Zal noodigh zijn mijn vee al weder te verweien:
'k Vertrouw uw woort.
ga voor.
wy zullen zo niet scheien.
Hy komt, hy komt, die jonge borst,
Als 't hygent hart, 't welck zynen dorst
Wil lesschen aen de versche sprongen
Der zilverzuivre koele bron;
Terwijl de jaegers, schuw van zon,
(Op hoop, of zy het wildt eens vongen,
In donkre en naere schaduw vast,
Daer looze brack noch winthont bast)
Met zwijnspriet en gespanne boogen
Beloeren het onnozel bloet;
't Welck niemant leedt noch letsel doet,
En, al te jammerlijck bedrogen,
Zich vint op 't onverzienst bezet
Van jaeger jaghtspriet hont en net.
Hy kom, getroost op 's hemels hulp.
Gelijck de perlen in haer schulp,
Der perlen moeder, zullen hangen
De laeuwe traenen, zilt van smaeck,
Van wederzyden op de kaeck,
Op 't perlemoer der lieve wangen.
Och stremdenze op dit perlemoer;
Dat wy dien reegen aen een snoer
Van gout om onzen hals te cieren;
Wanneer wy, tot de keel vervult
Van blyschap, 's jongelings gedult
En onverbloemde deughden vieren!
Zijn eer wil bloeien op zijn graf.
Het lof der deught valt nimmer af.
't Moet schoon zijn, 't geen een schets moet strecken
Van yet volmaeckts, en zonder vlecken.
Wie of de zon verdraegen dar,
Dat hooftlicht, bron van alle klaerheit,
Een zichtbre Godheit, 't oogh der waerheit?
Wie anders, als de morgenstar?
IOSEPH. SIMEON. LEVI.
Myn Broeders, zijt gegroet, van mijn heer Vaders wegen,
Die, hartelijck begaen, my, onder zynen zegen,
Naer Sichem heenen stuurde, op dat hy weeten moght,
Hoe 't u en 't vee al ging. wat hoeck bleef onbezocht?
Wat herder ongevraeght, om Sichem, en zijn weide
En lantstreeck? 'k hou gewis mijn Vaders Engel leide
My herwaert aen: want toen ick, moede en afgezucht,
Ging dwaelen, hopeloos en jammerlijck beducht,
Wat raedzaemst was van beide: of langer daer te toeven,
Op eenigh klaer bescheit; of Vader te bedroeven,
Met evenwijs naer huis, naer Hebron, en ons dal,
Van waer ick quam, te spoên; ontmoete by geval
(Of liever zoo 't Godt gaf) my yemant, die juist vraeghde:
Wien zoeckt ghy dus met smert? toen ick mijn hart uitklaeghde,
En badt om naeckt bericht, wees hy my herwaert aen,
En had uit u gehoort: laet ons naer Dothan gaen.
Spil, sprack hy, hier geen tijdt. zy zijn al voortgetogen.
Zoo spreeckende, geleeck de vrientschap in zijn oogen
Aen 't flonckeren een' geest, zoodanigh als voorheen
(Na dat men hen beschrijft) onze oudren wel verscheen.
Zijn oogen stemden met d'aenminnigheit der lippen,
Geverft, als met een' geur van roozen, op de tippen.
In 't scheiden danckte ick hem, en roock een frisser lucht,
Een lange streeck langs 't padt, en schepte mijn genught
Veel reizen stil te staen, en t' elckens om te kijcken;
Verbaest om zynen gangk, en hoe hy heen ging strijcken,
Niet als een sterflijck mensch, maer een van 't hemelsch koor,
Ons tot een licht gestiert, op 't onbekende spoor.
Het zy wie 't wil, Godt lof, hy heeft my recht gewezen.
Ick vinde u hier gezont. nu is mijn hart genezen
Van die quetsuur. ô hoe verquickt uw aengezicht,
Zoo welgedaen, my meer, dan 't alverquickend licht!
Mijn Broeders, och ick weet, de Vader zal verlangen,
Om tyding, uit mijn' mont, van u, zijn zoons, t' ontfangen,
De Grootvaêr desgelijx, en onze Moeders meê.
Hoe gaet het toch, mijn Broêrs? hoe staet het met ons vee?
Helaes, wat magh dit zijn? wat magh de helden deeren,
Dat zij dus overdwars het aenzicht elders keeren?
My aenzien met den neck, en stom als beelden staen?
Och Broeders, heb ick u met myne komst misdaen,
Of niet gegroet als 't hoort? ontschuldight mijn gebreecken.
Verschoont mijn dommigheit. hoe krijgh ick hen aen t' spreecken?
Ick ben geen antwoort waert. helaes, het is mijn schult.
Ay ziet dien huichelaer. hoe terght hy u gedult,
En spreeckt ghy niet een woort?
Wel heerschap over moeders
En vader, en al 't huis.
Bezoeckt ghy weêr de Broeders?
Komt ghy ons weer bespiên? verklicker, wellekoom.
Wat of de droomer nu weêr voorquam in den droom?
Vertel ons uw gezicht, uw' droom. zing op, laet hooren.
Wat of hem schort? hy zwijght, en heeft zijn tong verlooren.
Mijn Broeders, och ick val voor uwe voeten neêr.
Vergeeftme mijn vergrijp, noch eens, en dan niet meer.
Rijs op, het is geen wijs, dat Koningklijcke zielen,
Zich buigende in het stof, voor onderdaenen knielen.
Was vader niet de zon? was moeder niet de maen?
Wij starren, schooven? he!
och broeders, laet my gaen.
Och broeders, laet my gaen: 'k wil gaerne voor u bucken,
Gelijck den jongste past.
rijs op. hoe zal 't hier lucken?
Nu koning Joseph, zegh, wie zal uw stalknecht zijn?
Wie schryver? wie poortier? wie schencker, om met wijn
Te kroonen's konings disch? wie kamerling verstrecken?
Wie muilpaert? wie kameel? wie uw karrossen trecken?
Koom herwaert Napthali. koom herwaert Zabulon.
Komt Asser, Isaschar, Gad, Judas, Simeon,
En Dan: dit is de schoof: vernedert uwe schoven.
Duickt starren, zon en maen, dit licht zal 't al verdooven.
Ontweldight hem dien staf, en drijft hem naer den put.
Och broeders.
voort, ga voort: dit jancken is onnut.
Dit's d'oude en drooge put. 'k wil hier ontrent vertoeven.
Maer 't zou wel noodigh zijn met eenen steen te proeven,
Of oock de duistre gront met water sta bedeckt,
't Welck van dees heuvelen by wylen herwaert leckt.
Hier leit een kay, zoo zwaer als eenigh man kan heffen.
Nu mannekracht, hef op: die steen wil lydigh treffen.
Laet vallen, dat het kraeck. laet rollen zonder schrick.
Hy plompt niet eens, maer ploft. droogh is 't er: klaer ben ick.
Weest wellekoom, ô put. weest wellekoom, behoeder
Van Jakobs waertsten zoon, van mijn' verlegen broeder.
Verdien een' naem, wanneer ghy, voor een wisse doot,
Dien heldren jongen berght, in uwen naeren schoot;
Zoo veel barmhartiger dan negen broêrs te gader,
Al broederslaghtigen. ô put, 'k zal u by Vader,
Dien afgeleefden stock, haest loven voor dees deught:
Terwijl hy Ioseph kust al bevende, en van vreught
De tranen biggelen langs 't aengezicht vol rimpelen.
Hoe komtghe my te pas! hoe helptghe my bewimpelen
Mijn' heimelijcken raet, tot redding van die spruit,
Waer in de dorre boom en schorre schors besluit
Zoo luttel saps, als die noch hoeft om wat te leven.
Hoe zal de versche mont aen schraele lippen kleven!
Met welck een hartlijckheit de vader welgezint
Zijn sidderende armen slaen, om zijn herboren kint,
Om dien beschutten hals! met welcke danckbre klancken,
Met hoe veel zegens wil hy Ruben dan bedancken,
Voor broer- en vaderplicht, voor zijn godtvruchtigheit!
Dan zweef ick op zijn tong zoo hoogh, als 't onbescheit
Der broedren, root van schaemt, het hooft moet onder haelen,
Noch dieper dan de put, daer Joseph in moet daelen.
Maer zwijgh, och zwijgh, my dunckt zy komen ginder aen,
't Verwezen kint voor uit. och broeders, laet hem gaen.
O d'arme jongen wischt zijn uitgekreten oogen.
O tigers, hebt ghy nu de menscheit uitgetogen,
En voert ghy van den mensch slechs uiterlijcken schijn,
Zoo veel gevaerlijcker als woeste dieren zijn?
Die kent men aen gebit, aen gruwelijcke klaeuwen.
Helaes, wat gaet my aen? de jongen zal verflaeuwen.
Waer best mijn lijf geberght hier ergens in een hegh?
Zy naecken. och 't is tijdt, dat ick my nederlegh:
Want hoorenze mijn stem of 't ritslen van de doren,
Zoo is 't met ons gedaen, zoo gaenwe bey verloren.
SIMEON. LEVI. IOSEPH.
Nu grijn hier na. treck uit dien kakelbonten rock.
Treck uit, eer ick 't u leer.
ja leer hem met dien stock.
Och broeders, kan ick u vermurwen met mijn karmen?
Och heb ick 't zoo gemaeckt? och is 'er geen ontfarmen?
Schud uit de py, schud uit.
hoe heb ick 't zoo gemaeckt?
Hy sammelt noch.
helaes! waer ben ick nu geraeckt?
Daer ghy zult d'uitkomst zien van uwe neske droomen,
In eenen donkren put.
waer ben ick nu gekomen,
Daer Godt woont noch goed mensch, die my voor 't lest beschut!
Helaes, wat hebt ghy voor?
ghy moet in dezen put.
Verdrincken in dien put?
om van geen dranck te sterven,
Zult ghy van dorst vergaen, en wijn en water derven.
Van honger en van dorst in dezen put vergaen?
O put, ick zie geen' gront: hier schijnt noch zon noch maen.
Die zult ghy in uw' droom zien schijnen, oock die starren.
't Was mijn gulhartigheit: noit docht ick u te sarren.
't Was uw gulhartigheit, nu 't zoo te passe koomt.
Wie kan gebeteren, dat hy van starren droomt?
Hoe ghy het betren kunt, dat zal die put u leeren,
Een rechte school van tucht. men moet zyne oudere eeren,
De broeders allermeest, en d'ouders boven al.
Wie zich te plomp verheft, raeckt plotseling ten val.
'k Roep zelfs de hemelen en Englen tot getuigen,
Hoe mijn gehoorzaem hart genegen was te buigen
Voor vader, moedren, u en al het huisgezin.
Misduit mijn droomen niet: daer steeckt niet arreghs in.
Och zaeght ghy in mijn hart. och lagh mijn boezem open:
Daer is noit list bedrogh noch arghwaen ingeslopen.
Hoe zingt hy nu zoo kleen? wat was dat voor een nuck,
Toen ghy by Vader ons betighte met dat stuck?
Wat was dat, simpelheit? of waren 't groene padden?
Most ghy de broeders noch zoo schendigh gaen bekladden,
Tot schande van 't geslacht, en rockenen dien twist?
Wat mensch leeft zoo volmaeckt, die zich niet eens vergist?
't En komt op eens niet aen.
och ziet dit door de vingeren.
Ia zoo. hoe zou hy ons hier meê om d'ooren slingeren.
Het slimst quam achteraen. het grontsop drinckt men lest.
Neen, beter 't huis geveeght van deze lucht en pest.
Treck uit dien rock, treck uit.
magh ick mijn' rock niet houden?
Die rock is u niet nut.
Hy moght te nacht verkouden.
Och moght ick Benjamin eens kussen voor mijn endt.
Een jaerigh kint? het heeft zijn' broeder noit gekent.
Ick most, voor mijn vertreck, hem noch een' kus afprachen.
Wel kende u 't kint?
mijn broêr, ghy hebt my aengelachen.
Maer och voor 't allerlest. Hoe luttel docht ick toen.
Daer is mijn rock. helaes.
wy dienen werck te spoên,
Eer yemant onvoorziens ons koom op 't stuck betrappen.
Ay broeders, laet my gaen. 'k en zal u niet beklappen.
Wy hebben in dat stuck met zinnen al verzien.
Koom, lang het laddertouw.
nu kan ick niet ontvliên.
Twee vleugels schorten u: ghy zijt een lichte veugel.
Sta vast. ick zal het touw gaen knoopen aen den beugel,
Of 't halfgebroken rat.
zie voor u, eer ghy stort,
Of uitglijt. valt het touw een vaêm of drie te kort,
Zoo blijft hy in den put licht hangen, als een bengel.
Zo spring hy voort om laegh.
maer neen, hy heeft den Engel
Van vader op zijn hant, die draegh hem in den dreck.
En feilt en mist hem dat?
zoo breeck hy voort den neck.
Hoe harder smack, hoe nutst: 't fatsoen is maer verloren.
Nu wacker, stijgh te paert: de lijn is al geschoren.
Zoo doet het. op, klim op, en stijgh gewilligh neêr.
O Godt, vergeef hun dit.
voort voort, geen woorden meer.
Verveelt het u, dat wy voor 't lest ons hart uitspreecken?
Ghy mooght in dezen put vry zeven dagen preecken.
Och schenckt my eens voor 't lest: mijn hart verstickt van dorst.
Schep water met uw hant, al ziet het wat bemorst,
Het kan den dorst verslaen. de slijm is meest gezoncken.
O Godt, dat laeft mijn hart: noch eens voor 't lest gedroncken.
Nu klim, daer is mijn knie. nu zet den voet in 't touw.
Stijgh af.
leeft lang mijn broêrs. troost vader in zijn' rouw.
Die rouw is al gemaeckt.
hy daelt met flaeuwe treden.
Zijt ghy om laegh?
noch niet. Hael op, ick ben beneden.
Maeck los het laddertouw: 't wil tijt zijn dat wy gaen.
Ons werck is nu beschickt. Hier moet een dronck op staen,
Met een' ontbijt. de zon begint alree te steecken.
Komt gaenwe, daer ons loof noch schaduwen ontbreecken,
Hy heft een klaeghliedt aen. hoe galmt die naere klanck.
Ay luistert wat hy zingt.
de tijdt valt my te langk.
Hoort yemant dat geluidt, zijn stem magh ons verraeden.
't Geluit reickt niet zoo wijdt: oock loopen hier geen paden.
De heirbaen leit te veer: het kreupelbosch zwijght stil:
En wie genaeckt dien put, als die 'er wezen wil?
Myn Godt, mijn Godt, magh mijn geklagh niet baeten,
En gaet uw glans en aenschijn voor my schuil,
Voor my, helaes, van u en elck verlaeten,
In dees spelonck, en onverlichten kuil?
Ick zie 't gewelf des blaeuwen hemels blincken,
Door eenen bril van damp en dicke lucht;
Al schijnt de zon, zy schroomt zoo diep te zincken.
Ick hoor den windt, maer wie hoort mijn gezucht?
De putgalm baeuwt mijn kermen na, mijn smeecken.
En kaetst te rugh den allerlesten tarm.
De steenen zelfs uit medelyden spreecken.
Ick roep ocharm: de putgalm roept ocharm.
Bedanck ick hem, die noch uit mededoogen
Mijn ziel vertroost, hy danckt my wederom.
En schrey ick: wee mijn oogen; hy schreit, oogen.
Zit Ioseph stom, de putgalm zit oock stom.
Och haetooft, och, hoe bitter zijn uw korlen,
In myne keel, schier stickende van smart:
Maer nu ontbey, daer komt wat zoets op borlen.
Wat magh dit zijn? wat troost verfrischt mijn hart?
RUBEN. IOSEPH.
Zyn dat gebroeders? och zy hebben 't lam gedolven.
Daer gaenze heen, in schijn van harders, ô die wolven.
Zy lieten allerlest hun wreede stappen hier.
't Was goet dat ick my kon verbyten. 'k hadme schier
(Mijn krop wert vol) ontdeckt met bulderen en kryten.
Ja had ghy 't maer gedaen. zy moghten u vry smyten
In eenen zelven poel; zoo waert ghy door dien raet
Niet schuldiger als zy, aen zoo vervloeckt een daet;
Om wie de vader nu misschien al leit te bedde.
Maer neen, 't was beter dus. 'k wil zien of ick hem redde.
Och help my, wie ghy zijt. och help my uit den noodt.
Hy roept, Godt lof, dat 's noch geen teecken van zijn doot.
Hoe is het, Josephbroêr? ick koom uw wonden stelpen.
Och Ruben, help my uit.
Ick koom, om u te helpen.
Mijn kint, mijn hart, mijn zoon, bedaer wat. schrey niet meer.
Och help my uit.
Mijn broêr, hier is noch touw, noch leer:
Noch wist ick raet om touw; ick zou mijn kleeren scheuren,
En strengelen een koort: maer maetigh u in 't treuren:
't Is om een korte wijl, een korte stoot, gedaen.
'k Beloof u, eer de zon op 't hooftpunt koom te staen,
Te redden met dees hant: de tijt kan 't nu niet draegen.
Zy zien noch t' elckens om, uit achterdocht voor laegen.
'k Ontschuil hun vast. mijn trouw heeft Joseph niet verzaeckt.
Ghy zijt door mijn bestel in dit verdriet geraeckt.
'k Bestemde 't quaet, op dat 'er goet uit wert geboren.
Vergeef my toch dien treck, die anders waert verloren.
't Gevaer jaeght my van hier. leer harden. ick moet voort.
Och Ruben Ruben, hoor. ay broeder, noch een woort.
Het lust ons om dees duisternissen
Des puts al 't hemelsch licht te missen:
Want zulcke duisternissen zijn
Ons schooner dan de zonneschijn.
Wy willen hier een' hemel stichten,
Verzien met aengenamer lichten
Dan aen dat blaeuw gewelfsel staen.
Zijn mont verstrecke een nieuwe maen:
Zijn oogen, op den gront gezoncken,
Twee starren, die den nacht ontvoncken:
Het voorhooft, daer de lock om zweit,
Een zon, gekruift met majesteit
Van zyzacht hair en blonde straelen.
Wat schemering kan 't hier by haelen,
Des morgens vroegh, of's avonts laet?
Wat avontstont, wat dageraet
Beschaemt die winckbraeuw, en die wangen;
Nu met een' dunnen mist behangen?
Als met een' sluier, fijn van draet,
En bruin van verf, daer vier door slaet,
En speelt en schijnt op 't zwart te zweven,
Te zoet gedommelt en verdreven.
Laet d'oogen weiden in die kunst:
Dees schaduw geeft dit licht een gunst.
Het zal strax ryzen, om te reizen;
Om koningklijcke en aertspalleizen,
Daer aller wyzen wijsheit zuft,
Met zijn van Godt verlicht vernuft
Te proppen: maer in 't eerst zijn banden
En noch een droeven dagh voorhanden;
Eer 't, begenadight van een kroon,
In 't wit beschijn den gouden troon,
Tot heil en troost van veele volcken.
Het moet, vermomt met donckre wolcken
Van ballingschap, veel jaeren lang,
Na een' bedruckten ondergang,
In arbeit gaende, aen 't baeren raecken.
Dees langsaemheit past groote zaecken.
Een eick, die met zijn hooft vol blaên
En bladige armen zal beslaen
Veel gronts, veel luchts, en winterbuien
Van oosten westen noorden zuien,
En blixemstrael en donderkloot
Verduuren, wort allengskens groot:
Om tegens dat gewelt te sportelen,
Verzekert hy zyn' voet met wortelen;
Zyn' rugh met pit, en hout, en bast:
Gelijck zoo stout een' boschreus past.
'k Zie Jakobs kinderen en knaepen
Te weide gaen, en koey en schaepen
In schaduw van dien hoogen boom,
By eenen wijdt vermaerden stroom,
Vast bloemen gras en klaver scheeren.
'k Hoor beemden harderlieden leeren;
De fluit, aen 's harders dartlen mont.
'k Zie huppelen den vetten gront,
Op het getrippel dezer vingeren,
Die toonen door malkandren slingeren,
Tot roem van Abrams Godt, wiens hant
Hen voerde in zulck een gastvry lant.
LEVI. IUDAS. SIMEON.
Nu op den heuveltop eendrachtigh neergezeten,
En al 't geleden leedt met eenen dronck vergeten.
Komt broeders, zet u aen. hier staet de disch gereet,
Langs dit vervallen slot, met klimop groen bekleet,
En met een veldtapijt natuurelijck behangen.
De breede lindeboom (de zon ga vry haer gangen,
In 't Oosten) noodight u in 't grazige gestoelt,
Met bruine schaduwen, en aengenaeme koelt,
En koelt den leckren wijn, om 't hart eens te verquicken.
Verquick uw hart met wijn, en laet uw' broeder sticken.
Wat zeght ghy, Judas?
Niet. ick spreeck geen enckel woort.
Ghy zit niet zacht?
My dunckt 'ken zit niet zo 't behoort.
Koom, zet u hier. gemack is nimmer te versmaden.
't Is meer dan 't halve mael.
Dat hebt ghy net geraden.
Nu, zit ghy wel?
Ja ja, ick zit nu wel, of schaers.
Neen, zegh vry wat u deert. wat wringt uw' voet?
de laers.
Waer is 't?
Aen 't slincke been: of 't zijn misschien mijn wespen.
Wel ken u zelf.
Ick moet mijn' boezem wat ontgespen,
't Benaeuwt my wat om 't hart. Nu schep ick weder lucht.