floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Verpletter hem tot stof, 'k loop graegh de doot te moet,
Soo ick beoogen magh dat hy meed' sterven moet:
Ick walg reets van syn naem, syn toren doet my schricken,
Dies moet ick my een eynd voor mijne vrees beschicken.
Wanneer de gulde Son in Thetijs armen leyt,
Vertrouw' ick sal syn doot hem seecker zijn bereyt,
En d'uytgeleefde ziel in Charons dennen sweven.
Wie met de Kancker wil op 't alderseeckerst' leven
Die kerf en sny haer uyt, eer sy haer wortel in,
Eer dat men twijfel hoe dat men haer overwin.
Archippus. Stragulio. Barges.
Mijn vriendẽ weet gy niet dat schelmẽ zijn te straffen.
Stra.
Wie dat syn tijt versuymt keur ick voor loom en laffe;
Een moedigh hert verduwt geen hoon of bitse spijt.
Barg.
Wort ghy in tijt gehoont, ghy slijt licht wel door tijt.
Wanneer de tijt vertraegt, en ons geẽ stof komt biedẽ,
't Moet dan door manne moet en dapperheyt geschieden.
Mẽ wreekt een boosaert als mẽ hem verduldig draegt.
O! dat is 't uyterste met sulck een soort gewaegt:
Men moet de bosen in syn lusten wat besnoeren,
Die swijgt en 't quaet verdraegt, soeckt meerder quaet te voeren
Tot d'eerst-gestelde ramp: maer wie de palen set
Tot d'ongetoomde lust, heeft syn verstant gewet,
Dat 't overnoodigh is hem soo met straf te mercken,
Dat hy als moedeloos sich tot geen quaet kan stercken.
Strag.
Wy vatten wel dat ghy 't op ymant hebt gemunt,
Ick stae 't u toe, soo ghy my ymant noemen kunt
Strafwaerdigh, sal syn doot met sure straf bekoopen.
Van uw' bescheydenheyt kon ick niet anders hoopen,
De Koningh ist.
Hoe? wie?
De Koningh ist; een man
Boos, wreet en goddeloos, een duyvelschen tyran,
Vervreemt van al het geen de werelt deugt kan noemen:
't Is hem een eer dat hy van wreetheyt sich magh roemen,
Dies delgh syns levens licht; men roey dien wortel uyt,
Eer dat ons meerder quaet uyt sulck een stamme spruyt.
Durft gy het dencken om des Konings ziel te delgen?
Niet denken, maer ook doen. De aerde moet my swelgen
Soo ick mijn haet niet heb alleen op hem gekant,
Ick rust niet voor dat ick syn leven zie gestrant:
Want die versachting denckt te krijgen van een wreeden,
Die wacht niet anders als van hem te zijn vertreeden;
Hoort wat syn voorneem is: Areta is aen 't Hof
Verseit met Koningen, en meent te koopen of
Door voorspraek van AEgypt de doot van beyd' syn Soonen;
Hy hebbend' 't hert gesult in gal, wil niet verschoonen
Noch vader, soon of vrient, maer wil syn bloedigh stael
Doen swemmen in het bloet, getapt uyt altemael,
Soo weynigh past hy op beloften of op eeden;
Hy meynt door desen slagh drie rijcken te vertreeden:
En op dat hem syn Soon niet al te lastigh sy,
Soo heeftmen hem gestemt te wegen d'and're by.
Wil hy syn eygen soon van 's levens grens verschoppẽ:
Het geen ick segh is ernst, en niet om mee te poppen.
Ick segh dat al het Hof reets is ten val gedoemt,
Geen mensch verschoont, dan die syn werck als prijslijck roemt;
Soud gy uw' raet by hem, by sulck een wreedaert vlyen,
't Sou u tot geender tijt tot eer of nut gedyen.
Men mint verradery, men is met haet geterght
Op dien die eerst een mensch had tot verraet geverght;
Soo soud' hy op het ent, met reen een schelmstuck loonen,
Dit is 't gevaer 't geen ick aen uw' sleghs wil betoonen.
Ick was van daegh in 't Hof en sagh Sichaeus doot.
Die man was 't lant getrouw',
Dat bracht hem in syn noot.
Dies bidd' ick wilt doch niet een schelm, in 't schelm! stuck
                            stijven.
Wy seggen u ons hulp, wat sullen wy bedrijven?
De Koning moet van kant, in 't middẽ van syn vreugt,
En heeden desen dagh in liefd' en wijn verheugt,
Ick sal u t'avont ter bestemder plaetse brengen,
Ghy sult met uwe troep verselt zyn, in het plengen
Van Bachus sult ghy hem vermoorden met u klingh,
Ick sal het ander deel uytvoeren sonderlingh,
En ick sal u als dan met gelt en gunft betoonen,
Hoe dat de Koningin uw' diensten wil beloonen.
Ick gae het is hoogh tijt, en elck pas op sijn woort.
Den wreden booswicht dient al lang te zyn vermoort.
Nu laet ons uyt ons troep de beste mannen kippen,
Dat ons dien wreeden niet kom onverhoets t'ontslippen.
Archippus. Elise. Lycoris.
Mevrouw het is volbracht, de lagen zyn bestelt,
Soo is de trotze vuyst vermast door ons gewelt.
My dunckt mijn netten syn archlistigh uytgespannen
't Is noodigh dat men 't quaet uyt onse paelen bannen,
Een Leeuw vermont sich meed' wel in een vossen huyt,
Dat hy door listen magh verkrijgen tot syn buyt,
Waer in dat hem 't gewelt geen eygen keur wil laeten.
Gewelt met list doormengt is goet en kan ons baeten.
Een eedelmoedig hert het geen naer wraecksucht hijght.
Snackt naer geen ander dingh ten sy het dit verkrijght,
Dies willen wy ons lust naer ons vernoegen boeten,
Soo kan ick weer het zoet van ons gevaer versoeten.
Ons stael dat dient gewet;
't Is waer, 't is meer dan tijt.
O! waerde minnaer? ô! hoe berst ghy uyt met vlijt,
Om uwe ziel met sorgh om mijnent wil te drucken;
't Is reden dat mijn ziel tot uwen dienst komt bucken,
Want als ick slegs beschouw' al uw' aenminnigheên,
Soo quetst ghy met u liefd' het midden van mijn leên:
Vaer wel mijn lies. 't Is tijt dat ick met moeyte schicke,
Dat hy sich uyt dees strick noyt weder kom t' ontwicken.
Elise. Lycoris.
O Vaderlijcke goon! bescherm doch onsen vont,
Os ick sie eer en roem seer deerelijck gewont!
Wat koestert niet de min uytmuntende gedachten?
Hoe scherptse 't brijn?
Mevrouw' dan sult ghy eerst versachten
Uw' rouw' wanneer ghy zijt ontslagen van uw' Soon,
Die dient in tijts beheert, of schopt u van uw' troon;
Mijn dunkt dat hy syn spijt al preut'lend uyt gaet stroyen,
En dreygt u met uw' man, wat vloeck hy uyt sal goyen,
Dat kont ghy lichtelijck behartigen, als spijt
Een wack're ziel bestoockt, en voet krijgt door den tijt,
Sy soeckt geleeden smaet met meerder smaet te wreken.
'k Sal nae syn ondergangh al vaerdiger gaen steken,
En leggen 't hoost seer mack voor hem in synen schoot,
Elck voegt sich nae dat sich gelegentheyt aenboot:
So ick hem slegs met list kan van 't bancket doen smaken,
'k Sweer hy sal voor 't gelagh syns levens adem braken:
Men dient geen groot geraes te maecken, om in 't net
Een al te loosen vos te houden starck beset:
Maer 'k sal mijn wreden aert met weynig honig mengen.
Lye.
Wilt ghy hem dan met een oock om syn leven brengen?
Als ick een stam afknot, verschoon ick dan een tack?
Uw' is noch niet bewust wat goetheyt in hem stack;
Hy is een Prins voorwaer wel waerdigh lijf en leven;
Ick neem het wederom, ick hebb' het hem gegeven;
En wat dat in hem is betoont sich klaer en wel,
Dat hy onwilligh is te doen naer mijn bevel,
En hy soud' lichtelijck mijn handel heel verklicken,
Wie leven wil gerust moet sulck soo naeuw niet micken.
Gins komt dien jongeling soo moedigh en soo schoon,
Dat hy in syn gelaet selfs overtreft Adoon.
Archistratus. Elise. Lycoris.
Wel Moeder meynt ghy my noch langer te vervoogden?
'k Val nu soo buyghsaem niet?
Het geen de goon gedooghden
Sult ghy dat sonder reen verschoppen en versmaen?
't Schijnt dat sy mijn vooghdy soo over uw' verstaen.
Oneen, Jupijn en smaeckt noch kracht noch dwinglandyen,
Maer ghy sult eyndelijck voor u misgrepen lyen.
Wat hebb' ick al geleen? wat heeft mijn volle krop
Niet goddeloose daen verswolgen? och! ick stop
Mijn ooren, als 't verstant noch sleghs begint te heugen
Van 't uyrgekipte quaet, en gruw'len die niet deugen:
Uw' t'saem gekuypte list, en ongetoomde lust,
Die ghy verhit in min, hebt met u lief geblust;
En my vervreemt van troost, die kinders aen haer moeder
Genieten, in haer leet: geen beer was oyt verwoeder
Gekant op eygen vlees, als ghy zijt tegens my,
En dat alleen uyt sucht tot wreede heerschappy.
Ick hebb' mijn vader reets beginnen te verhalen,
Hy dreyght dat hy u dit seer diersal doen betalen,
Want syn verbolgentheyt brant boven maten seer,
En soo hy nu niet was belemmert door een sweer
Die hem is opgebracht door beyd' Areetaas kinderen,
Hy soud' u trotse maght en geylheyt haest verminderen,
Want ghy hebt langh genoegh getergt ons taey gedult:
De straf wort recht besteedt naer grootheyt van de schult,
En dees uw' Pol sal meed' voor syne lusten boeten,
Wanneer dat wy uw' beyd' vertreden met ons voeten;
Ghy beyd' verdient voorwaer geen eerelijcke doot,
Die eer, en roem, en deught soo wreevelijck verstoot.
Mijn Soon ick bid houw op van moeder soo te lasteren.
't Is u vermaeck u ziel t' onteeren, en verbasteren,
Die eedelmoedigheyt die u heeft voorgeteelt,
Ick gruwel voor u daet.
Ghy hebt my niet verveelt,
Uw' vader was al langh in menschen bloet versoopen,
Dus docht hy door dees vont syn vryheyt te bekoopen:
De Koning swemt in vreugt wanneer hy swemt in bloet,
En soo syn dorstigh hert met doode rompen voet,
Seyt hy, dees leeuwen aert is 't billijck te ontvlieden.
U ziel schijnt oock geheel te jancken naer gebieden.
Ach neen! mijn soon! mijn wil is buygsaem aé een Vorst
Die niet soo hongerigh naer menschen bloet en dorst,
Maer toont sich reckelijk voor kleynen en voor grooten.
Most gy uw' plicht dan soo quaetaerdig van u stooten?
Ick stietse niet, maer dacht dat hy syn plicht eerst brack,
Vermits hy sonder reen vaeck naer mijn leven stack:
Doch ik neem willig weer 't juck van gehoorsaemheden,
Waer door ick aen mijn lief verplicht blijf.
't Is met reden.
Verschoon my heb ick oyt mishandelt tegens u!
Neen, paeyt de Vorst alleen.
Siet hier uw' moeder, nu
Gebogen, knielt voor u, wilt slegs haer fout verschoonen,
Wat kint hadd' oyt vermaek syn moeder te gaen hoonen.
Wat moeder nam vermaeck te syn een kinder-plaegh?
Ick deed' om beeters wil.
Ghy deed' het alle daegh.
Verschoon uw' moeder!
Wel 'k sal my genadigh keeren
Soo ghy u tergen staeckt, en segh my uw' begeeren?
Dat ghy het herte meuckt, 't geen op my is verhart.
Gy eyst wat groots; edoch 't getuyg'nis van mijn hart
Is machtigh om mijn ziel daer gans toe t' overreden.
Ick gae, en blijf uw' Soon:
En ick uw' moeder. Heeden
Sult ghy de scherpte noch beproeven van een dolck,
Mijn veynserijen syn een grondeloosen kolck
Die sullen beyd' den soon en vader noch verdrincken
Eer ick mijn wreken staeck, 'k wil liever selver sincken,
't Is onnut dat ick nu mijn kostelijckentijt
Soo noodigh tot mijn wil, onnuttelijck verslijt,
Die die syn voorneem wil wat klem en nadruck geven,
Moet in syn voorneem spoen, 't is beeter hart gedreven,
Als traegelijck verflaeuwt, en dan op 't eyndt geweent,
Eerst moet men sorgen, dan van sorgen syn gespeent.
Zangh.
Wat is het rijck een lastigh juck,
Het geen den drager prangt met druck,
En houdt hem gants ter neer geslagen,
Sijn kracht versaeckt dien last te dragen,
Sijn beenen sijgen, end' zijn ziel
Die is als een geladen kiel,
Te lastigh om syn last te voeren,
Die zich niet laet door 't roer verroeren.
Wie isser doch veel grooter slaef,
Als die sich uyt-slooft voor een ander,
Men schat een gulden Kroon een gaef,
Maer s' hangt door moeyten in malkander,
De gulde schael schenckt aen hem zoet,
Hoe wort syn vreught vermenght met vreesen,
Die nat elcks herssens leven moet,
En wort van niemant noyt gepresen,
Ach! sulck een Kroon wort hem van loot,
Die 't hooft verdruckt, en haest ter doot;
Sulck een siet steets de doot voor oogen,
De vreugt van 't rijck, is haest vervlogen.
Tegen-zangh.
Al sleept de Kroon een groot getal
Van ellend' die haer dragen sal,
Nochtans ist heerlijck te gebieden,
Elck soeckt dees eer by onse lieden:
De sorgh des rijcks is niet soo swaer,
Indien een Koningh geen gevaer
Dorst uyt syn eygen huys verwachten.
Een Huw'lijck baert hem swaerder quaet:
En is gevaerlijcker te achten,
Vermits de stutten van den staet
Beswijcken, en niet konnen lijden
Veel swarigheên aen beyde zijden:
Een vrouw' sleept meerder ongeneught,
Als veeltijts menschen oogen heught.
Toe-zangh.
Indien het lot syn gunst verleent,
Dat Venus sich met Mars vereent,
Soo weertmen alle swarigheeden
Die oyt in rijcken zijn geleeden:
Want Mars bewaert den onderdaen
Dat hy syn Heer ten dienst moet staen,
Soo leertmen dan vrouw' Venus knippen
Besnoeyen, dat sy niet en kan
't Gewelt doen stranden aen haer klippen;
Sy is genegen tot een man,
En buyght sich need'righ voor die voeten
Die 't huys des rijcks beschragen moeten.
Appollonius.
GEwelt queeckt sorgen aen: Hoe onlangs is 't geleden
Dat sulck een schoone vrouw' met tranen heeft gebeden
Dat ick Aretas kroost van banden soud ontslaen:
Maer neen, ick kant niet doen, ick kan dat niet verstaen,
Dat die die sulk een kracht gepleegt heeft in mijn landen,
Van my gemuylbant soo, ontkomen soud' mijn handen?
Sal ick gelijck een wal voor mijn gemeynt geleyt,
Die met mijn staele borst, mijn vyant hebb' verspreyt,
Soo dat hy langs het velt ons vluchtigh toont syn hielen,
Noch lijden, dat mijn volck door kracht van sulcke fielen
Noch met mijn ondanck selfs sal werden onderdruckt!
Neen, neen! indien de kans een weynigh was geluckt,
En godt Gradivus slegs haer had gegunt mijn zegen,
Ick hadd' al lang mijn straf van's vyants dolk verkregen,
Ick sagh mijn eer mijn goet, mijn leven selfs gestrant,
Door dien ick swichten soud door haer gewelt vermant,
Daerom 't geen ick van haer soud' hebben moeten dragen
Dat legh ick nu op haer; 'k sweer by de dondervlagen
En by het schitt' rend' vuyr dat door de wolcken straelt,
Dat ick op dese stont stracx hebben sal betaelt,
De vrientschap die sy my door d'oorlogs toorts bewesen,
Die and're plagen wil moet recht syn straffe vreesen:
'k Schrey voort tot wraek, en heb die in mijn borst geënt,
Die heeft een lust tot moort, een hoop tot 't rijk geprent:
Ick sal onmeuckbaer zijn voor tranen of gebeeden,
Voor dreygen, smeecken, of voor diergelijcke reeden
Een bulderende buy van 't dreygende gevaer,
Door 's priesters mont gespelt, verlockt my, so ick spaer
De Soons, ick spaer een straf, voor mijnen hals beschoren,
Wie niet straft als hy kan, heeft 't recht tot straf verloren,
En wie syn vyandt spaert, bespaert syn eygen straf,
Een doodelijcke slangh die hem de dootsteeck gaf.
Maer hoor ick geen gerucht hier op mijn Hof genaken?
Pygmalion. Appollonius.
Metu verlof,
Segh op.
't Zijn wonderlijcke saecken,
Het zijn drie Koningen, die met een groote stoet
Verselt, syn Majesteyt, met needrigheyt den voet
Tot teecken van haer gunst versoecken selfs te kussen,
Sien of sy 't brandent hert in toorn niet konnen blussen.
Wie raet haer lien soo stout, dat sy noch na de gront
Van 't grondelijck besluyt, met teeckens en met mont
Tot onser aller trots, soo stoutlijck durven peylen,
Sy sullen met gevaer op blinde rotsen heylen,
En stranden selver eer, eer ick ontglyen liet
Die prooy, die need'righ my tracht midden in 't verdriet
Gelijck als in een kolck en afgront te verdrincken,
Gae breng haer hier, ick sal iu haer gehoor doen klincken
Sulckonverwachten maer, dat sy mijn gramschap sien,
En hoe dat sy haer straff'; en ick mijn wraeck bedien:
Indien Areta komt, hy laetter wis syn leven,
Het past hem best door my als door het graeuw te sneven,
Want hy door mijne hant syn doot roemruchtig maeckt,
Sijn doot in hem syn ramp, in my mijn sorgen staeckt.
Hoop sie ick tot syn rijck indien hy komt te sneuvelen,
Eer sal de rouwe Olymp, veranderen in heuvelen
Eer dat ick swichten sal, en nu mijn mannen hert
Niet uyte, 't geen tot wraeck steets aengeprickelt wert.
Gins komen sy.
Appolloniut. Pygmalion. Dardan. Areta. Antiochus. Ptolomaeus.
Aret.
Ick kus dien grooten Heer syn voeten,
Voor wien die machten van het aertrijck buygen moeten.
Ick vley mijn ouden hals ten dienste van dien Vorst,
Wiens achtbaerheyt wel eer ick schandigh heb bemorst;
Ick met mijn vrienden bidt dat ghy my wilt vergeven,
Dien misslagh, dien ick heb soo tegens u misdreven;
Verschoon me, ô groote Vorst, en siet Areta hier;
Die komt, op dat syn hooft uytdooven magh het vier
Waer in uw' rechte wraeck schijnt op mijn kroost te branden;
Om d' uur van uw' geboort, en moederlijcke banden,
En 't Koninglijck gemoet 't geen tot meedogen helt,
Schouw' met een needrigh hert my tot uw' juck gestelt,
Laet my het wringen van de ketenen beproeven,
En schenkt my sleghs de Soons, het sal my niet bedroeven
Indien ick lijden magh, dat ick haer vryheyt sie,
Let op wie dat hier bidt, en oock let wel voor wie;
Ay! laet ick 't staele hert met dese tranen meucken!
Ghy legt met naer geklag mijn ooren hier te beucken:
Rijs op kleynmoedige, is nu uw' macht geboeyt,
Die eer als siedend' heeft in mijn bederf gegloeyt.
Ten past geen moedige, die andere dorst dreygen,
Verwijst met wijfs-gekerm soo ymants hert te neygen.
Maer doe uw' voorstel?
Ach! 't geluck houdt geen besteck,
Het toonde my wel eer syn voorhooft, nu den neck,
Jae heeft mijn Soonen selfs gelevert in uw' handen,
Die gy naer Krijgsrecht houd geknevelt in haer banden,
Ick kom hier selfs, dat ick haer wederom versoen,
Want sy onnosel zijn, ick kond alleen misdoen,
En bidd' dat ick de straf magh voor haer alle dragen,
Laet ick doch met mijn neck haer beyden onderschragen,
En laet my torssen Vorst den last van uwe wraeck,
Want ick met mijn gebeen, niet als naer lossingh haeck,
Die ghy, ô groote Vorst haer kont alleenigh geven,
Godt Mars gaf uw' tot prooy, haer weelderige leven,
Geef det de vader weer, en houd haer als die geen,
Die noch tot uwen dienst ten strijde sullen treen:
Os soo sy losbaer zijn, (ô goon!) bedenck vry schatten,
Al wat mijn Koninckrijck in rijckdom kan bevatten,
Dat vatt' syn Majesteyt, en fnuyck mijn krachten: dan
Verseecker hy syn stoel: want een gewonnen man
En sonder zenuwen des Krijgs en kan niet deeren;
Of soo ghy borgtocht soeckt, hier stel ick dese Heeren.
Ghy bloodaert, smeeckt ghy nu, nu ghy ontsenuwt zijt,
Krancksinnigen, ick sweer dat ghy mijn hert doorbijt,
Wanneer ghy dese spijt hervonckt in dese leeden:
Ick u barmhertigh zijn? Ick passen op gebeeden?
Ick door gesmeeck geroert? Ick door een wijfs gesucht
Gedwongen tot genaed'? en ghy mijn hant ontvlucht?
En weer u Soonen los? de donder moet my pletten
Eer dar ick lijden sal, dat ghy een voet sult setten
Uyt dees mijn zael: Ick spel u heeden sulck een straf,
Als oyt wraecksuchtige syn wreeden vyant gaf.
En ghy, ô borgen! sult meed' u vermeetelheeden
Betaelen, dat ghy dorst soo voor mijn aensicht treeden.
Antio.
Is 't wreecken dan uw' recht, en is uw' wil een wet?
En acht ghy geen gesmeeck?
Ick bid u Vorst. Ay! let
Hoe gy het recht verkreuckt, gegunt aen groote Heeren.
Bedaer u toornigheyt.
Sal ick noch moeten leeren
Hoe dat ick handelen met mijnen vyant sal?
En dat van uw? ô spijt! ghy maeckt dat my mijn gal
Opberst door sulcke reen, hy is mijn vyant, woorden
En binden my nu niet: deed' hy als 't wel behoorde,
Dien ouden schuddebol, dien wit en grijsen hont,
Dat hy 't hert van mijn volck gaf sulck een diepe wont;
Had hy mijn achtbaerheyt so schand'lijk niet geschonden
Noyt quam hy tot dit leet; hy heeft sich onderwonden
Het moorden, 'k moord hem eerst waer uyt dit onheyl quam,
Mijn saeck is recht, want ick de wapenen aennam,
Om hem 't geen 't stael misdeed met stael weer te vergelden,
Ick wil het doen, ick wil, uyt wraecksucht.
Ick kom melden
Mijn misdaet groote Vorst, en smeeck u om genae.
Ghy zijt mijn gunst niet waert, 't berouw komt nu te spae.
Men roert het ingewant selfs van de groote goden
Die recht meedogent zijn:
Die hebben selfs verboden
Dat ick mijn gunst aen u soud leenen, want de trouw
Van uw' gebroocken eedt verdient dit naberouw,
Ghy sult soo dadelijck door mijne handen sterven.
En kan ick dan geen gunst, ô groote Vorst verwerven,
Ay my! ô dubbelt wee! ô dierbetaelden strijt!
Die soo mijn eer, mijn zaet, mijn levens lamp doorbijt.
Ach groote Vorst, ghy zijt niet hardt van stael os steenen,
Al waert ghy marmor, en gesoogen hadd' de speenen
Van een verslindend' dier; al waert ghy opgevoet
Op Taurus steyle kruyn met leeuw' of draecken bloet,
Soo soud u doch het hert tot mededoogen hellen,
Want wie soud in een mensch wat anders konnen stellen.
Als 't geen gemeynschap heeft met 't menschelijcke hert,
Ay staeck uw' wraeck! stel uyt uw' gramschap! die nu wert
Geport, ghy hebt de gunst der goon tot uw' genegen
Die toonden my den neck, maer uw' een milder zegen,
Ay! port haer niet tot wraeck, door sulck' ondanckbaerheyt,
Dat my de oorsaeck is dat ick nu legh gevlijt
Voor u, 'k misbruyckte meed' mijn lof en zegebladen,
Bemorste ondanckbaerlijck der goon grootgunste daden;
Want ghy.....
Ay staeck u reen! ick acht die niet, ghy sijt
Met uwe Soonen beyd', de doot al toegewijt;
Een schandelijcke doot sult ghy soo daedelijck sterven;
Uw' Soonen sullen dan haer soeningh meed' verwerven,
En sterven neffens u, want soo de Vader sterft
't Is billijck dat de Soon met sijnen Vader erft,
En al wat manlijck is van all' uw' ondersaten
Dat gae al meed die gangh, geen tegenstant magh baten,
Want als ick 't hooft verplet, wat acht ick dan de leen?
Voor dat sy schandelijck met voeten sijn vertreen,
Ick acht geen moet of man, of kracht, of bitse woorden,
Of smeecken vaneen vrouw' 't geen andere bekoorde,
Of dreygen, of op recht, of yets daer ghy op denckt,
Ick ben niet eer gerust voor dat ghy sijt gekrenckt;
De gooden leerden my boosdadige te straffen.
Soo sal den Hemel meed' aen uw, u loon verschaffen,
Bloetdorstigen tyran, waer leyt het heyligh recht
Gekluystert door gewelt?
Uw' saeck is nu gesleght.
Is d'aerd' van heul berooft? ick soek het aen de goden,
Os sijn die meed' van huys? verrader wilt my doden,
Bekladt u klingh in 't bloet, siet hier mijn starcke borst,
Wat? neen, ick weygers uw', s' is niet voor sulcken Vorst
Die tegens trou, en eet sijn woort breekt, kom mijn sonen
Ontfangh uw' Vader dan, en wilt sijn fout verschonen,
Ick bidd' u om genaed'! of wortse my ontseyt?
En is 't u niet genoegh dat ick u heb gevleyt?
Kom hier verrader, kom, wat draelt ghy? dorst gy vangen
Mijn Sonen? houw, swijgh stil, de Vorst die soud' u hangen,
En proeven aen uw' hals 't gewichte van uw' lijf;
Mijn Soonen sijn weer los, ô vreughdigh tijtverdrijf!
En ghy Elysich velt, 'k omhels u in mijn armen;
Maer sacht, wilt ghy, ô Vorst! uw' over my ontfarmen
Wat seght ghy? swijght ghy stil?
Bekent ghy nu uw' schult?
Nu ghy in 't minste geen genaed' ontfangen sult?
Ick danck u groote Vorst, nu lach ick, 'k kan niet lessen
Mijn lust tot lacchen, wel, wy staen hier met ons sessen,
Sijn wy niet sterck genoegh? of ick? dat ick het stael
Hem in sijn boesem wringh, en soo mijn Soonen hael?
Of Heeren is uw' moet soo deger nu versleten
Dat ghy de reddingh van uw' leven wilt vergeten?
Uw' danck ick Vader Mars, dat ghy my winnaer maekt,
En dat dien snoden hont is door mijn hant geraeckt;
Nu voer ick 't leger aen, en quets.....
Ay! wilt bedaren,
En leer uw' sinnen hier wat inden toom bewaren
Voor sulk een Vorst, gae heen, en smeek: end' ik val mee:
O Vorst van soo veel lants, en van de groote Zee;
Sie hier drie Koningen, die bidden u als slave,
Alleenigh om de Soons, ontsegh haer niet dees gave;
Ghy kent het draejent Radt van 't ongeluck noch niet,
Bedenck eens onse ramp, het geen niet is geschiet,
Dat kan en sal noch eens, en eyndelijck geschieden;
Ick segh het niet uyt trots, u kan ick niet gebieden;
Maer soo hier bidden helpt, ontstae de vrienden al,
Wy sullen dienstbaer sijn aen u, in al geval,
Of soo ghy wreedelijck ons wilt tot wreetheyt porren,
Soo scherpt ghy onsen moet.
Uw' staet sal heel verdorren
Wanneer gy goetheyt spaert, of schaersselijck gebruyckt,
Wat is 'er 't geen de macht der Koningen meer fnuyckt?
Als dat sy meenen, sich een vrees en schrick te baren
Door wreetheyt, en haer selfs bestricken onervaren;
Waer wreetheit over heerst, daer duykt gehoorsaemheyrt,
En 't hert dat wort verneemt, verwildert door den tijt.
O Goon! wart ick getergt? en dat van sulcke kinderen?
Uw' harẽ sijn wel grijs, maer niet 't verstant: wilt minderé
Uw' woordẽ, of ik sweer by 't onderaerts gedrocht;
Wat boeyt myn handen dat ghy niet sijt omgebrocht?
Gae Vorst Pygmalion, ick wilt niet langer hooren,
Berey hier door uw' volck, haer straffe naer behooren,
Ick kan niet langer meer verswelgen sulck een twist
Hier voor mijn ooren, neen, die dient nu voort geslist;
Ick sweer u nu Areet, ghy sult hier daed'lijck sterven;
Kom brengh my hier den block, dit autaer sult ghy erven;
Nu sterft ghy Ridderlijck, nu g'onbedwongen lijdt;
Uw' Soonen sullen u versellen, maer den spijt
Waer meed' ghy my beschimpt, wil ick op 't woedenst wreecken.
Nu splijt de duystere aerd, en wil my vaerdigh steeken
In 't alderdiepste van haer hong'righ ingewant;
Ick sterven! voor dien block? en moeten soo van kant?
Nu ick verwinnaer ben, en Godt Jupijn derf tarten;
En teugel Acheron en Styx, en elck-een harte,
Neen, ick verschop de doot, nadien ick nu regeer.
Of wort ghy do? 't is tijt dat ick u dit verleer,
Gae heersch vry by Jupijn ghy sult licht Koningh wesen,