floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
't Geval, 't geen licht verkeert, nu hard valt, dan weêr zacht,
Is reeds vermoeid om ons, gedrukt door zyne magt,
Noch langer met zo wreed een oorlogslot te plaagen:
't Zal ons in rust en vreê weêr 't Roomsch gebied opdraagen.
Men twyfel' hier niet aan. Doch laat ons, wel te vreên,
In plaats dat gy 't geval wyt uw rampzaligheên,
Zien dat wy onze hoop door zyne gunst ontfangen.
Maar 'zie Sophronia. Zo zy in haar belangen
Wou de onze mengen, 't waar een zaak van groot gewigt.
De Vorst breekt haar zyn woord, en Hunnerik zyn pligt.
Haar vrienden hebben magt . . . .
De Keizerin, Eudoxe, Sophronia, Camille.
Ik ben om u verlaaten,
Maar, in de plaats van u door minnentyd te haaten,
Verzekert u myn hart, uit vriendschap, hoe dat ik
De nieuwe minnevlam en wensch van Hunnerik,
Ten koste van myne eer, met vreugde zal verdraagen,
Mogt ik hier door het eind bevord'ren van uw plaagen.
Ik beef, wanneer ik zie wat dat men u bereid.
Denk eens hoe verr', hoe hoog de wreede onmenschlykheid
Van een Barbaar kan gaan, die eeuwig u doet beeven,
En niets ontziet, of 't schoon uw eer raakt en uw leeven!
'k Blyf u verschuldigd voor zo groot een dienst, Mevrouw.
Doch uwe Minnaar blyve om ons u vry getrouw.
Ik zal, in wat gevaar dit opzet my mogt brengen,
Het bloed van Genserik nooit met het myne mengen:
En Romen zal nooit zien den stichter van haar druk,
Haar droevig leed, en myn beklaaglyk ongeluk. . . .
Maar, schoon Prins Trasimond, en Hunnerik als looten
Van die vloekwaarde stam zyn uit één bloed gesprooten;
Zy hebben nooit gelyk in uwen haat gestaan,
En gy ziet Trasimond met meer behaagen aan.
Wat reden kunnen tot dit oordeel u beweegen?
Was ik ooit meer, Mevrouw, tot Trasimond geneegen?
Ja, gy verbergt my al te veel, in deezen nood,
Wat uwe gunst voor hem, en zyne min besloot.
Hy heeft aan my vertrouwt zyn aanslag, hoop en schroomen.
Myn hart, hier door geraakt, heeft alles ondernomen
Voor uwe vryheid: ja, 'k doe alles wat ik mag.
'k Meen door een aanslag, voor my waardig, deezen dag
Aan een ondankbaar Prins myn leed en hoon te wreeken.
't Is waar wat Trasimond, Mevrouw, u kwam te spreeken
Van 't voordeel en 't geluk van zynen minnebrand:
Ja, alles dat welëer zyn moed en strydb're hand
Voor ons gedaan heeft in Karthaag, en binnen Romen,
Zal ook voor de ooren der Romeinsche helden koomen,
Als daaden, waard aan die van myn beroemd geslacht.
Zo 'k met myn Dochter hem de rykskroon, die met kracht,
En onrechtvaardigheid ons is ontrukt, kon geeven,
'k Zou door zyn heldenmoed op 't heerlykst zien herleeven
De eer der Romeinen met een nieuwe majesteit.
De Hemel ondersteun zo zyne dapperheid,
Dat wy 't Karthaagsch gebied met vreugd verlaaten moogen.
Gelooft gy wel, dat hy het doelwit zal beöogen
Van 't geen hy voornam te volvoeren deezen nacht?
En zullen, tot zyn hulp en aanslag, al de magt
Van uwe vrienden, en de zyne zich verbinden?
Om zo gelykelyk zich alles te onderwinden
Voor onze vryheid . . . . . .
Sophronia, ter zyde.
Goôn! 'k ontdek in de Prinses,
Helaas! dan eindelyk myn Medeminnaares.
'k Zie u vergeefs uw ziel met vrees en zorgen krenken.
Elk zal hier meer in doen dan gy zoud kunnen denken.
Gy zult aanschouwen of ik hem, die my versmaad,
Kan straffen, en hoe verr' dat myn verwoedheid gaat.
Ja, welk een uitslag ook deez' aanslag zal gebeuren,
De Ondankb're zal wel haast met klaagen, zuchten, treuren,
Betaalen 't weigeren van zyn genegenheid.
De Koning komt.
Genserik, De Keizerin, Eudoxe, Sophronia, Camille, Amilkar, Hoofdman der
							Lyfwacht.
Sophronia, tegen Genserik.
Zie, zie 't verraad voor u bereid.
Myn Heer, Prins Trasimond, door dolle liefde aan 't blaaken,
Wil u Prinses Eudoxe in deezen nacht ontschaaken.
O Hemel! wat heb ik gedaan?
O groote Goôn!
Onze aanslag is ontdekt!
Zyt gy het, die myn Zoon
Verleid?
Om meerder kracht aan hunne wraak te geeven,
Zo zullen zy u licht berooven van het leeven.
Genserik, tegen Eudoxe.
Ja, zonder twyffel stelt ge op zulk een prys uw hart.
Maar ik zal de overdragt, tot uwe, en zyne smart,
Beletten. Wreede Zoon, uw aanslag is verraaden:
Gy zyt onwaardig om te aanschouwen, door uw daaden,
't Geliefde leevenslicht. Dat hy zich eeuwig schaam.
Tegen den Hoofdman der Lyfwacht.
Ga, eisch hem zyn geweer, Amilkar, uit myn naam.
Zo die Vermeet'le noch weêrstreeft myn last en wetten,
Zult ge, in de plaats dat gy hem zoud gevangen zetten,
Zyn hoofd my brengen. Ga.
O waarde Prins! ô Held!
In welk een groot gevaar heeft u de min gestelt!
Hoe kan uw hart van vrees zo licht zyn ingenomen,
Tyran? Ik zie vergeefs u voor uw leeven schroomen.
Kunt gy wel denken, dat in een Romeinsche ziel
Ooit zulk een snood verraad, en laffe wraakzucht viel?
Neen, neen, men mag zo licht niet op myn Dochter hoopen,
Ze is tot den prys niet van een vadermoord te koopen.
'k Zou haar verzaaken, zo ze, uit eenig inzicht, 't bloed
Der Cezars schande aanbragt. 'k Braveer uw laf gemoed.
Dit acht gy weinig. Maar de zaak, die hem doet vreezen,
Myn Dochter, is door u niet in zyn hart gereezen.
't Is om zyn Zoon alleen dat hy dus spoorloos beeft.
Hy meent, om dat hy 't licht door hem geniet, en leeft,
Dat hy een trouw'loos hart moet hebben, als zyn Vader,
Alom bekend voor een vloekwaardigen Verraader.
De Keizerin, Genserik, Eudoxe, Ispar, Camille, en eenige der
							Lyfwachten.
Men ziet hoe Trasimond, myn Heer, uw last weêrstreeft.
't Gemeene volk, dat steun aan zyne weig'ring geeft,
Is reeds in oproer, om zyn aanslag voort te zetten.
Ja, zonder dat ontzagh of pligt hem kan beletten,
Tast hy uw volk aan, en verstrooit het overal.
Maar 't geen uw gramschap op het hoogst vermeerd'ren zal,
Is dat hy in elks oog ontwapend heeft zyn Broeder,
Daar hy door minnenyd wierd stouter en verwoeder.
Door duizend wonden, Goôn! zie ik hem gaan te grond.
Helaas! prins Hunnerik is, buiten nood, gewond.
De Prins wil meester van uw lot zyn, en myn staaten:
Maar 'k zie dien Ryksverraâr eerlang van elk verlaaten,
Op 't schandigst sneuv'len in zyn aanslag. Ga straks heen,
Myn Ispar; ga, en ruk 't verstrooide volk by een:
Val, als een bliksem op zyn magt, om hem te prangen.
De Keizerin, Genserik, Eudoxe, Ispar, Camille, Amilkar.
Amilkar.
De Prins, myn Heer, is reeds verwonnen en gevangen.
Ach! bitter noodlot! Goôn! waar ben ik toe gebragt?
Ik stel, Amilkar, dien Weêrspanninge in uw magt.
Breng hem in zekerheid. 'k Zal dien trouwloozen straffen,
En aan zyn Broeder, en myn staaten recht verschaffen.
'k Wil dat de ontäarde, die myn Ryk van rust berooft,
Zyn stoute misdaad zal betaalen met zyn hoofd.
En gy, Mevrouw, maak u gereed tot het voltrekken
Van myn bevel, en denk hoe ver myn magt kan strekken.
Uw Afrika, Barbaar, waar voor ik eeuwig gruuw,
Droeg nooit een monsterdier zo groot, zo wreed als u.
De Prins is raadeloos, ontbloot van hulp en krachten,
Zyn Vader zal hem voor zyn Broeders staatzucht slachten.
Hy 's wreed genoeg om 't vuur van zyne wraak en haat
Te blusschen in zyn bloed. Maar 'k zie, in deezen staat,
De trouw, en liefde voor uw Minnaars misdaad spreeken.
Ja, hoe Sophronie ook in gramschap is ontsteeken,
En wat Prins Trasimond die trotse heeft misdaan,
Waar door zy, blind en dol van wraak, hem heeft verraân;
'k Wacht echter van haar hand zyn vryheid, en zyn leeven.
Verliefden worden tot berouw zo haast gedreeven,
Als tot de wanhoop; en de wraak wykt voor de min,
Geduurig beurt om beurt. Zo ik dan in haar zin
Aantreffen kon één van die gunstige oogenblikken,
'k Ontzag niet met gebeên haar tot myn wil te schikken.
Ik ga haar zoeken, maar gy moet haar by zyn vliên:
Haar spyt zou lichtelyk verbitt'ren op het zien
Der Medeminnaares. 'k Zal dan den weg gaan baanen
Tot zyn verlossing: staak uw zuchten en uw traanen.
O Welk een zwakke troost voor 't hart,
Waar op de Goden zyn verbolgen!
'k Voel dat de rampen, druk en smart,
My, als de schaduw 't ligchaam, volgen.
Myn trouwe Minnaar is in nood,
Gantsch hoopeloos, van elk verlaaten,
Waar dat hem dreigt een wreede dood;
En ik, beroofd van magt en staaten,
Geboeid in slaverny, ach! ach!
Noch wil men dat ik in zal toomen
Myn traanen, zuchten en geklagh,
Daar ik noch moet voor erger schroomen.
Neen, neen, schoon 't gruwzaam ongeluk,
Myn waarde Prins! vervolgt uw leeven,
Ik zal, tot troost van al uw druk,
Myn hartebloed voor 't uwe geeven.
Ik ben niet meer voor 't sterven schuw.
Hoe zou my 't leeven steeds verdrieten,
Zo ik, helaas! het zonder u,
En uwe liefde moest genieten!
Waar word ik eindlyk toe gebragt?
O welk een vruchtelooze reden!
'k Doe aan myn Minnaar klagt op klagt,
Die licht zyn ramp is doorgestreeden,
En wiens getrouwe minnegloed,
Die door zyn weêrglans my deed blaaken,
Gebluscht zal wezen in zyn bloed,
Om nooit de vrucht der min te smaaken.
O wreed gedenken, dat my pynt,
Verzwaarende myn droeve kwaalen,
Daar 't daglicht zelfs my duister schynt,
En ik myn rouw niet kan bepaalen!
Laat ons, laat ons, die droeve maar'
Voorkoomen, en myn ziel bevryden,
Door ééne dood, van al 't gevaar,
In plaats van duizend doôn te lyden;
Daar my de wanhoop drukt op 't hart,
Dat in zyn droevige ongenuchten,
Vliegt naar den Hemel uit zyn smart,
Nu de aard' te naauw valt voor myn zuchten.
Ei! wil u zelf wat rust in uwe droefheid geeven.
Waar heeft ooit eenige mensch een laffer daad beschreeven?
Wat gruw'len deed ik? Goôn! in welk een naaren nacht
Van wanhoop, van elend', heb ik my zelf gebragt?
Ik wensch, ik zoek my nu in's afgronds schoot te bergen.
Al wat ik zie schynt myn verwoeden zin te tergen.
Ik haat het daglicht, en ik schuw het overal
On onrechtvaardig, wreed en vyandlyk geval!
't Is al te lang my van myn kindsheid af te plaagen,
Met droeven ramp op ramp, daar al myn leevens dagen
Zyn door byzond're smart getekend en bekend.
Gy weet hoe dat ik, in den loop van myn elend',
Zo ongelukkig, als onnoozel heb geleeden,
En niet verdiend had om zo fel te zyn bestreeden,
Terwyl myn onschuld was zo groot als myne smart.
Maar die onnoozelheid, helaas! is van myn hart,
Op vleugels van de min, tot myn verdriet, vervloogen.
'k Heb door verwoede spyt, en minnenydig poogen,
Tot wraak van myne min, 't Beminde zelfs verraân.
Nu lyde ik schuldig, en de wroeging grynst my aan.
Ik heb, roemwaarde Prins! ik heb, van deugd verbannen,
Tot uw verderf al myn vermoogen ingespannen.
Ja, 't is door my, en myn vervloekten minnenyd,
Dat gy tot sterven, ach! zo wreed verweezen zyt;
En aan den handen van een beul dat dierbaar leeven,
My duizend leevens waard, op 't moordschavot moet geeven.
Wat blyk van liefde stelde ik aan uw oog ten toon!
U wreed te dooden, is u dat beminnen? Goôn!
Neem wat geduld, Mevrouw, in uw beklaaglyk lyden.
Gy hebt een hulp, die u voor alles kan bevryden.
Karthaage bid u aan, en yder is gereed
Om leeven, goed en bloed op te off'ren aan uw leed.
Zy waagen alles, en de waardige gedachten
Van uw heer Vader geeft verdubb'ling aan hun krachten:
Zy vloeken Genserik, en 't breeken van 't verbond.
Sophronia, Ispar, Justine.
Wat moet ik hoopen, en wat doen voor Trasimond?
Men maakt begin met hem een treurspel aan te vangen.
Maar dank de Goôn: al't volk is reeds in uw belangen.
Nooit zag men yver zo gesterkt met moed en kracht.
Het heeft de havens reeds verzekert, en met magt
De poorten van Karthaag in hun geweld gekregen;
En door een heilzaam lot, tot u, zo 't schynt, genegen,
Smelt deze meenigte uw belangen onder een
Met die van Trasimond: men hoort naar recht noch reên,
Noch koninglyk gebod; daar uwe, en zyne vrinden,
Voor uwer beider heil, zich blindelings verbinden.
Elk wil dat Trasimond in vryheid werd hersteld;
Dat Hunnerik u trouw'. Dewyl gy nooit gemeld,
Maar kunstig hebt ontveinst, uw hoop en minnesmarte,
Meent yder dat deeze echt de wensch is van uw hare.
De traanen, die men straks, als tekens van uw rouw,
Op uwe waagen zag, gelyk een paereldouw,
Verwekten 't hardste hart tot deernis; en uw klaagen
Heeft meer gedaan, dan als men ooit zou durven waagen.
Maar Genserik, verbaasd in zulk een ongeval,
Weet niet hoe hy 't geweld der muiters stillen zal;
Terwyl de wroeging drukt een schrik in zyn gedachten,
Die hem in vrees laat voor de Roomsche wraak, en magten,
Waar door zyn leger op een 's anders grenzen leid.
Men kon nooit meer geluk, noch meer geneegenheid
Begeeren van de Goôn, om ons te ontslaan van plaagen,
En 't slaafsche juk dat ons die Rykstyran laat draagen.
De Goden schikken 't naar hun wil met Afrika:
Ik heb geen staatsbelang, maar min; wiens ongenaâ
Myn rampen maakt, en blyft hardnekkig door myn zinnen.
Indien de burgery 't paleis niet tracht te winnen;
Zo Genserik aan hun begeerte wederstreeft
De vryheid van den Prins, waar dat myn hart door leeft;
Zo die Eudoxe blyft beminnen, my verachten;
Haar aanbid, myn gebeên versmaad in zyn gedachten,
Dan zal de wanhoop zyn myn hoop in dit verdriet.
Tot zulk een uiterste, Mevrouw, zyt gy noch niet:
En, hoe verward ook schyne onze aanslag, wil niet vreezen,
Dat de uitslag voor uw min zal ongelukkig wezen.
Maar 'k hoor de Koning komt. Verberg toch, kan het zyn,
Uw spyt,uw gramschap, en verwoede minnepyn.
Genserik, Sophronia, Ispar, Camille.
Karthaag heeft op uw naam de wapens aangenomen,
Op dat ge uw wenschen in dit oproer zoud bekoomen.
Durft uwe stoutheid alle ontzagh en pligt vertreên?
Hoe! zoekt gy dan, Mevrouw, door al de afgryslykheên,
Die de oorlog met zich sleept, een hart voor u te winnen?
Wilt gy u zelf door zulk een wreeheid doen beminnen?
Kan dit wel mooglyk zyn? is zulk een snood beleid
't Loon dat gy schuldig zyt aan myn geneegenheid,
Die 'k van uw kindsche jeugd zo teêr u hebt bewezen?
En zonder deeze zorg, welke u ontsloeg van vreezen,
Had gy al vroeg gemist het leeven en het licht.
'k Was aan 't gemeenebest van Afrika verpligt,
U, als het offer van myn staatsbelang, te dooden.
Ik, als verwinnaar door de magt der groote Goden,
Heb u, in plaats van u te slagten, aangeboôn
Een vaderlyke gunst, en 't huw'lyk van myn Zoon:
En uw ondankb're wrok durft noch myn roem bevlekken?
Zo kunt ge uw ondeugd licht met schyn van deugd bedekken.
Maar ach! wat had ge my door die onrype dood
Al ramp op ramp gespaart! Doch 't was alleen uit nood,
Tot uw verzekering, dat gy my zocht te spaaren.
Ontveins dit niet, gy moest u zelf door my bewaaren.
Men heeft als Vyand u, en niet als Vorst geächt.
Geduurig dreigde uw hof, ten spyt van al uw magt,
Een onverwachte slag, en duizend onweêrsvlaagen
Uw staat met oproer, en verwoestende oorlogsplaagen.
De Hoop van 't huwlyk, daar myn hart wierd door gevleid,
Heeft toen 't oproerig woên der muiters neêrgeleid;
En tot dien prys behield gy Afrika in handen.
Maar toen gy zaagt Karthaag verzekerd in de banden
Van uwe dwinglandy, hebt ge uwe trouwloosheid
Doen blyken, en het recht der oppermajesteit
Zelf dier geschonden in 't verbreeken van uwe eeden.
't Gemeene volk, dat zulk een ontrouw vloekt met reden,
Brengt in dit groot gevaar uw leeven, kroon en staat,
Om my te wreeken van myn ongelyk en smaad.
't Gevaar is niet zo groot by my, als in uwe oogen.
't Gemeene volk durft dan hun pligt, en myn vermoogen
Vertreên om uw belang: maar 'k zweer, uw leeven zal
Betaalen voor hun schuld. Gy geeft aan 't wreed geval
U zelf al te onbedacht. Ik ben de muitenaaren,
Die zich zo stout voor u, en tegen my verklaaren,
Een voorbeeld schuldig van myn gramschap, en myn wraak;
Ik weet hun boosheid. Doch hoe 't gaa, in deeze zaak,
'k Wil meester wezen in myn ryksgezagh en staaten.
't Is wel, Tyran, ik zal u dan verlaaten,
Doch, om te schreijen zal 't niet zyn, maar om 't gezicht
Van zulk een Dwingeland, op gruw'len afgericht,
Te schuwen met vermaak.
'k Heb al te lang verdraagen
Uw trotsheid, enz. . . .
Genserik, Ispar, Amilkar.
Myn Heer, uw krygsmagt is geslaagen,
En al de muiters. . . .
Vermeesteren met kracht
Uw Hofpaleis, en al wat wederstaat hun magt.
Heeft hunne stoutheid alle ontzagh dan uitgetoogen?
En kan de Hemel dit aanschouwen en gedoogen?
Met een stoutmoedigheid in 't onverschrikt gelaat,
En een verwoedheid, die hun fel in de oogen staat,
Laat elk van hun alom met groot genoegen hooren
Den naam van Trasimond, die yder kan bekooren:
En die verliefde Prins, van alle ontzagh beroofd,
Stelt zich uit minnenyd voor hen als opperhoofd.
Dit groot gevaar. . . . .
Gy hoeft voor geen gevaar te vreezen,
Schoon u dit oproer schynt zo doodelyk te wezen.
Ik weet, Amilkar, wel door welk een krygsbeleid
Dat zy te ontwaap'nen zyn. Laat myn voorzichtigheid
De zorg bevoolen, die op honderd oorlogstogten,
Wel eêr de zege heeft met minder hoop bevochten,
En honderdmaal verkeert het vyandlyk geluk
De konst van veinzen is het grootste meesterstuk
Der Koningen.
Genserik, Trasimond, Ispar, Amilkar.
Trasimond, tegen zyn Gevolg.
Wilt my hier wachten.
Myn Vader, ver van naar uw oppermagt te trachten
Zie ik uw ongleuk met medelyden aan.
Ik ben hier, en gy kunt my weêr in boeijens slaan.
Vergeefs komt my 't gemeen tot hunnen Vorst begeeren,
Gy zult dit Ryk zo lang als 't u belieft regeeren.
Hoe lasterlyk men ook myn daaden steld in 't licht,
Ik volg eerbiedig uw geboden, en myn pligt.
Ja, ja, myn Heer, ik ben, in weêrwil van myn liefde,
Waar mede een Schoonheid met volmaakten glans my griefde,
En van myn minnenyd. . . .
Myn Zoon, ik bidde u, laat
Ons toch elkanders niets verwyten: 'k draag geen haat.
'k Vergeeve u alles. Kom, omhels my met behaagen.
'k Wil liever Vader zyn dan Koning. Staak uw klaagen.
Geniet, ik sta ze u toe, die gy bemint zo teêr,
En geef aan my uw hart en eerste liefde weêr.
'k Benyde u de eer niet, die 't gemeen u heeft gegeeven.
Maak vrede: ik wil met u in twist noch wantrouw leeven,
Op dat myn burgery de wapens nederleid,
En toone aan my, gelyk voorheen, gehoorzaamheid.
Ga dan de traanen van uw waarde Eudoxe droogen,
Om u te spieg'len in den glans van haar schoone oogen.
Gy zegt my alles dat een hart, vol van ontzagh,
Berouw, en liefde, kan verblyden. Hemel! ach!
Terwyl ik sta gereed om op uw wil te sterven,
Laat gy me een leeven met zo veel geluk verwerven.
Verwonderd en verbaasd van uwe gunst en deugd,
Kan ik myn dankbaarheid niet uiten, noch myn vreugd.
Ik ga de oproerigen tot hunnen pligt beweegen;
En, nu ik eind'lyk van uw goedheid heb verkreegen
Dat myn Eudoxe mag voltrekken myn geluk,
Haar ziel ontslaan van vrees, van wanhoop, angst en druk.
Hy gaat binnen, met Ispar.
Genserik, Amilkar.
De Ryksverrader, in zyn driften opgetoogen,
Meent nu dat hy bezit het doelwit van zyn poogen.
Maar 'k heb reeds opöntboôn myn krygsvloot, om zyn daân,
Zyn aanhang en geweld door kracht te wederstaan:
Met honderdduizend man wacht ik die op myn stranden.
Dan mag 't oproerig volk 't hart van myn staat aanranden.
Ik zal dan meester zyn, en wreeker te gelyk,
En voor den luister van myn glory, kroon en ryk
De muiters slagten, tot het offer reeds verweezen.
Eudoxe, zonder hulp, zal my dan meerder vreezen,
En minder stout zyn. Maar, ik zie myn liefsten Zoon.
Wat jaagt u hier? en welk een zorg ontstelt u? Goôn!
Genserik, Hunnerik, Amilkar, Ispar.
Myn yver tot uw dienst, dien ik niet in kon toomen,
Voor u alleen bevreesd, heeft my doen herwaards koomen,
Om 't overige bloed op te off'ren aan uwe eer.
'k Heb my gesterkt, hoe zeer ik ben gekwetst, myn Heer,
Om deel te neemen in de rampen van uw leeven,
Waar van uw rykstroon schynt te schudden en te beeven;
En, tot belooning van die zorg, zegt Ispar, dat
Gy al de hoop, die 'k op den troon der Cezars had,
My met Eudoxe ontneemt, ten trots van al myn klagten.
Myn Broeder wederstreeft zyn pligt, uw wil, en magten.
Maakt deeze misdaad zyn geluk, en moet ik dan
Aanschouwen, dat u dit tot gunst verpligten kan?
'k Vergeeve aan u, myn Zoon, in plaats van my te stooren,
Het klein ontzagh waar meê gy my uw klagt laat hooren.
'k Vergold zyn misdaad niet, maar vloek zyn trouwloosheid.
De Prins bezit noch niets.
Wat of zyn hart dan vleit?
Zyn huwlyk met Eudoxe; en, om u 't al te ontdekken,
Hy meent dat ik noch myn beloften zal voltrekken,
En u Sophronia opdraagen tot een vrouw:
Maar 'k stelde noch geen tyd tot deeze dubb'le trouw.
't Vertoeven geeft alleen ons oogmerk nieuwe krachten.
Laat ons met schyn van reên bedriegen zyn gedachten,
Vertoonende met list aan hem, dat gy, gewond,
Noch niet voltrekken kunt dit huwelyksverbond.
Dat zal de oproerigen tot stilstand meê beweegen.
Ga dan uw Broeder zien: toon u tot hem genegen:
Verberg onz' aanslag, en getergd geduld en smaad,
In schyn van vrede en vreugd, met een gerust gelaat;
Hou u om zyn geluk vernoegd en wel te vreden.
Genserik, De Keizerin, Hunnerik, Ispar, Amilkar.
Kom, kom aanschouw uw Zoon, in uw onmenschlykheden;
Uw Zoon, die door een Vrouw verliest het leevenslicht.
Kom, kom; vermaak, verzaad hier meê uw wreed gezicht.
Laat ons hem helpen.
Ach! wat zegt gy? welke zaaken?
Dat Sophronia, van dolle liefde aan 't blaaken,
Verblind van minnenyd en wraak, Prins Trasimond
Met een verwoede hand heeft doodelyk gewond.
Hy laat voor de oogen van myn Dochter reeds het leeven.
Ja, 't doodlyk staal, dat hem wierd door de borst gedreeven,
Doorboorde my het hart, en ik verloor den moed,
Als ik hem 't leeven zag verliezen met zyn bloed.
Maar denk niet dat het was uit liefde of mededoogen,
Neen, dit belang deed my een grooter zaak beöogen.
Hy bad myn Dochter aan: ik hoopte, in het begin,
Dat uw verderf de vrucht zou wezen van zyn min.
Maar ach! zyn liefde is nu met al myn hoop verlooren,
En met zyn leeven deed de dood myn aanslag smooren.
Nu is 'er niets meer dat uw wreedheid dwingen kan.
Ga, tot vervulling van uw gruwelen, Tyran;
Ga, kus de hand, die stout uw eigen Zoon vermoordde,
En 't bloedig staal, dat hem 't grootmoedig hart doorboorde.
Vrees niet dat 's Hemels wraak u met haar bliksem 't hoofd
Verpletten zal tot stof: neen; 'k heb al lang gelooft,
Nu gy het leeven houd, Ontmenschte! dat de Goden
Geen bliksems hebben, noch geen magt om u te dooden.
Ik antwoorde u terstond op die verwoede reên;
Doch, ga zo lang, Mevrouw, in uw vertrek alleen.
O Monsterdier! vervloekte, ontaarde en snoode Vader,
Dien 'k eeuwig haaten zal! waarom, waarom, Verraader,
Geeft gy geen wreeder last, om my van u te ontslaan?
Ik zie, wat Trasimond uw Zoon ook heeft misdaân,
Dat ge echter Vader zyt: de ontsteldheid van uw harte,
Door zyne dood, ontdekt een heimelyke smarte. . . . .
'k Beken het, Ispar, ik ben Vader: 'k voel, en weet
Dat ik zo licht den moord niet van myn Zoon vergeet.
Myn ziel is door die maar' bedroefd, en gantsch verslaagen.
Na dat ik die verstond, zo kon my niets behaagen.
Natuur neemt de overhand; ik voel myn hart verrukt
En door een wroeging, schoon ontydig, onderdrukt.
De beul van myn gemoed slaat in myn ziel zyn tanden,
Hoe dorst Sophrenia hem moorden met haar handen!
Was dan zo stout een hart in zulk een teêre Maagd?
Waarmeê of Trasimond die wreede heeft mishaagt?
Doch, nu 't onmooglyk is de dooden op te wekken,
Zo laat ons voordeel uit haar misdaad zien te trekken.
Zy oordeelt dat zy heeft groot recht op Afrika,
Laat ons dit staatsbelang voorzichtig, en, zo dra
Als 't moogelyk zal zyn, uitvoeren,en bekleeden,
Met een geveinsden schyn van recht en billykheden:
Laat ons haar dooden, om den moord van Trasimond,
En ons van alle zorg ontslaan op éénen stond
Ga, Ispar: wil terstond Sophronia bewaaren.
Genserik, Justine, Ispar.
Helaas! myn Heer, helaas! ik kom u openbaaren,
Dat zy zich zelve streng gestraft heeft met de dood.
't Was in myn arm dat zy voor 't laatst haare oogen sloot,
En gaf gerust den geest. ô Vorst! wil my verschoonen,
Dat ik hier over kom myn harteleed betoonen.
'k Ben by haar opgevoed, en haare vriendschap, Goôn! . . . .
Den Prins te moorden, en hier op zich zelf te doôn!
Wat of haar hart tot zulk een wanhoop kon verwekken?
Ik zal u d' oorsprong van haar droeve dood ontdekken.
't Is voor haare eer geen tyd om meer te veinzen; neen:
De liefde dwong haar tot zo groote spoorloosheên.
Dat doodelyk vergif, dat alles heeft doen beeven,
Is haar van Trasimond, door 't oog, in 't hert gedreeven.
Die liefde streefde 't al te boven: reden, pligt,
En schaamte vloogen weg al tevens voor het licht
Van haaren glans: die hield haar zinnen opgetoogen.
't Was haar onmogelyk te aanschouwen voor haare oogen
Haar Medeminnaares ver boven haar bemind.
Die smaak ontdekte aan u, door minnenyd ontzind,
Zyne en Eudoxes min. Maar als zy hem, gevangen,
En door uw streng bevel zag onmeêdoogend prangen,
Kreeg zy berouw, gelyk verliefden zyn gewoon.
Zy hitste al 't volk op, door haar traanen, om uw troon
En staaten, ja, u zelf, zo 't nood deed, te verderven,
Om haar beminden Prins te helpen, of te sterven.
Zy zocht hier door zyn hart te winnen: doch zyn zin,
Afkeeriger dan ooit, versmaadde noch haar min.
Dies wierd zy hoopeloos, en riep: 'k Heb uit zyn banden
Hem voor een ander dan verlost! en door myn handen