floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Gy ziet nu hoe de nacht in 't westen onder gaet.
Nu toef niet langer: want de schaduwe is gescheiden.
De dageraet verschijnt. men magh niet langer beiden.
Aenvaert den teugel: doch laetge u van vader raên,
Zoo laet, het is noch tijt, den zonnewagen staen.
Gy hebt het vaste lant noch onder uwe zolen,
En zit noch niet. laet my den wagentoght bevolen,
Daer gy t'onnozel dus, ter quaeder tijt, naer haeckt.
Zie met gerustheit aen, eer uw bederf genaeckt,
Dat ick den aerdtboôm met mijn hemelsch vier verlichte.
Heer vader, met verlof, 'k bedancke u. gy verplichte
My eeuwigh door dien raet. dit eenige is mijn bê:
Zendt mijn vrou moeder, en haer schoone dochters mê
Al sluimrende in een wolck, naer Padus. dat's mijn haven.
Daer leght het vrolijck hart van Faëton begraven.
Ick hoopze aen d'oevers daer t'ontmoeten, en sla voort.
Nu moeder, zusters, dat's u veur door deze poort.
Wat is de kinderliefde krachtigh,
En oudersliefde kout en kil!
Wie kan dit onderling geschil
Beslechten, en haer beide eendraghtigh
Vereenigen? wie dit vermagh
Kan vier en water t'zamenmengen:
Dat zelf Natuur niet zou gehengen.
Zy strijden fel, als nacht en dagh,
Als vier en ys, en kool en kegel.
Men kan geen rechtuitstrijdigheên
Vereenigen. dat blijft een regel
Die vast gaet. zetze tegens een.
Gy ziet haer op elckandre afsteecken,
Gelijck de deughden by gebreken.
Nochtans had Faëton verlangen
Te zien zijn vaders aengezicht.
Hy zocht het alverquickend licht,
Met moeielijcke en zwaere gangen:
Doch 't was om zijnen vader niet,
Maer om genot van hem te trecken,
En schande met deze eer te decken,
Het eenigh wit, dat hy beschiet.
Het sproot geensins uit vaderliefde,
Maer om t'ontgaen de bittre smart
Van Epafus, wiens tong hem griefde,
En trof in 't binnenst van zijn hart.
Zoo duurt de min in 't kinderoordeel
Niet langer dan 't genot en voordeel.
Zoo zal het westen 't heldere oosten
Gaen aendoen, over zee en zant,
Om purper, gout, en diamant,
En zich Charibd en Scyl getroosten.
Gewinzucht ziet geen rampen aen,
Geen hitte, noch bevrozene assen.
Geen waterhonden haer verbassen,
Geen storm, noch bulderende Orkaen.
Zy vreest geen wilde menschevreeters.
De winst verzacht den arrebeit,
En veilt en vent zich om wat beters.
De liefde scheit, daer aenwinst scheit.
Hier worden d'ouders uitgezondert.
Dat is een stem, die eeuwigh dondert.
De vader Febus, rijck van schatten,
Die d'eerste kroon in 't starlicht spant,
Bemint zijn' zoon, als 't rijckste pant,
Dat aerde of hemel kan omvatten.
Hy wacht geen voordeel van den zoon:
Noch bleeck zijn trou en liefde in 't scheien.
Men zagh de zon van droefheit schreien.
Dees liefde zagh op winst noch loon.
Zy zagh alleenop 's jonglings beste,
En vreesde een dreigende ongeval.
Hoe raeckt hy noch, van 't ooste aen 't weste,
Behouden in den avontstal?
Hy treet zijn vaders hart met hoeven.
Hoe menigh sneuvelde onder 't proeven!
Nu laet ons in de zonnezaelen,
Behangen met tapijt van straelen,
Klymene en haere dochters gaen
Bedienen, daerze leggen aen
Den disch, gedeckt met leckernye
Van nekterdranck, en ambrozye;
En haer, geduurende den toght
Van Faëton, alle achterdocht
Beneemen, of hem iet moght deeren.
De hemel magh geen vreught ontbeeren.
De blyschap quam hier noit te vroegh.
De rou komt altijt tijts genoegh.
KLYMENE. FEBUS. ZONNELINGEN.
De zorgh der Goden wil mijn' zoon op wegh geleiden.
Het viel my, als een steen op 't hart, dat hy in 't scheiden
Den vader smeeckte my en zijne zusters naer
De kust van Padus heen te zenden, om ons daer
t'Ontmoeten. wat moght hem bewegen dit zijn haven
Te noemen? wat wou dit: daer leght mijn hart begraven?
En waerom leght zijn hart begraven aen dien stroom?
Dit voorspoock spelt niet goets, en baertme schrick en schroom.
Waertoe den watervliet van Padus uitgekoren,
En Ethiopie ('t gewest, daer hy geboren
En zijne zusters, eerst uw klaerheit straelen zagh,)
Verlaeten, en uitheemsch verhuist? een ieder plagh
Naer zijn geboortelant natuurelijck te haecken.
Dees lantstreeck voede hem dat kan hy niet verzaecken.
Oock paelt het zuiden zoo veel nader aen uw hof,
Den oirsprong van zijn heil; het welck tot grooter lof
En zegen streckt, dan van zijn vaders grens te dwaelen,
Een' vreemden nagebuur te zoecken, in de paelen
Van 't doncker westen, eens zoo wijt van uwen troon.
Of schijnt de middaghzon in 't hooftpunt niet zoo schoon,
En al te krachtigh op het hooft der zuiderlingen,
Dat hy den avont kiest, en westwaert uit moet springen?
Ick kan, hoe 't zy, geensins dit vatten en verstaen.
Zijn afscheitrede jaeght my schroomte en dootschrick aen.
Ay moeder, zet uw hart gerust, en wil niet schricken.
Ick weet deze afscheitrede in haere vou te schicken.
Uw zoon ging niet verdwaelt noch blindeling te keur,
In 't kiezen van dien stroom in d'avontstreeck. de geur
En adem van dat lant verquickt mijn heete straelen
En paerden, nat van zweet en moede, in 't nederdaelen;
Wanneer de daghvaert, om den halven hemelkloot,
Is afgeleght, die streeck ontfangtme in haeren schoot:
Gelijck een blijde bruit den bruigom plagh t'ontfangen
Met opene armen, en een onverzaet verlangen.
Hy weege, wien het luste, al 't aerdtrijck in een schael;
Dees lantstreeck overweeght de landen altemael
In schoonheit, waer mijn zon het gansche jaer haere oogen
En aenschijn nederslaet, uit 's hemels goude boogen.
Waer 't wonder zoo uw zoon verlangde naer dit lant,
Dat d'eerste lantkroon van alle andre landen spant?
De lantstroom Padus, die ten bergh af neêr komt spoelen,
Is maghtigh 's jonglings brant in zijne kil te koelen,
En hem te waschen, daer zijne afgeronne kar
Te water onder gaet, begroet van d'avontstar.
Och, had hy zich dien toght niet durven onderwinden!
Schep moedt, gy zult hem daer in 't nederdaelen vinden.
Hiertoe verleenen hem de Goden heil en spoet.
Dat ick hem kransse met zijn vaders lauwerhoet.
Wat oefenspelen laet de jongling zich behaegen?
Te vliegen over 't velt door bosch en groene haegen
Naer dassen, hart en hinde, en allerhande wilt.
Hy zweemt naer vaders aert, die maght van pijlen spilt
Op weereloos gedierte, oock vreeslijcke everzwijnen
Den zwijnspriet plagh te biên, in ruighten en woestijnen:
Gelijck zijn moey Diane, in 't heetste van haer jaght,
Alle andre wellusten om deze lust misacht:
En deze uw dochters, hoe besteden zy haere uuren?
Aen cieren, tekenen, bootseeren, en borduuren.
En dans, en maetgezang, en spel, en fluiteklanck,
Ontsteecken aen 't geluit van blijden voglezangk.
Ter liefde van de kunst, geen moeiten haer verdrieten.
Alle even afgerecht en fix op starreschieten.
Zoo volgenze den rey des zangberghs, rijck van toon:
Daer spant Melpomen, die de treurrol speelt, de kroon,
Der negen zusteren, en kan mijn hart beroeren,
Als zy Prometheus komt ten treurtooneele voeren,
En klinckt hem door Vulkaen, op 't baere noortsche strant,
Met eenen spijcker van geslepen diamant,
Aen eene strantklip, vast geketent ongenadigh.
Aen welck een gruwelstuck was d'arme man misdaedigh?
Hy was vol geest, en in bootseeren uitgeleert
Van menschebeelden.
Och elendige, my deert
Uw jammer om een kunst wel waerdigh te benijden:
Al waer 't een misdaet, z'is veel minder dan dit lijden.
De straf en misdaet staen hier zeker t'ongelijck.
Maer neen, dat was het niet. hy quam het hemelsch rijck
En heiligh vier te na. dat kon geen Godt gehengen:
Want om het leven in zijn klaien beelt te brengen,
Genaeckte hy mijn zon met eenen bercken tack,
En, eer ick ommezagh in 't steigeren, ontstack
De vierdief 't berckenhout van achter aen den wagen,
En broght het leven in zijn vrouwebeelt, de plaegen
Ter weerelt door de vrou, de bron en 't eenigh zaet
Van alle schelmery. verdiende zulck een quaet
Een zachter straf dan dees? wie uitspat buiten orden,
En 't vier te na komt, dient zoo streng gestraft te worden.
Vrou moeder, best dat wy 't bootseeren laeten staen.
Hoe wil mijn' Faëton dees zonnevaert vergaen?
My dunckt ick hoor Promeeth noch schreien aen zijn keten.
Hy schreide jammerlijck, verlaeten en vergeeten
Op 't naere baere strant, daer 't eeuwigh stormt en ruischt.
Jupijn, te recht vergramt, met zijn vergramde vuist
By wijlen afstijght, en met gloeiendige vingeren
Den rooden blixem zwaeit, en schricklijck onder 't slingeren
Den stouten vierdief roost, maer niet tot asch verbrant.
Helaes, hoe kon hy dit uitharden in dien stant?
Het ruste hier niet by. de dondergodt beschickte
Dat d'arent door de borst hem in den lever pickte
By daegh, de lever 's nachts hergroeide en telckens wies.
Zoo boete d'aenwas 's nachts het dagelijx verlies.
Dat leert den zonnevloeck zich aen de zon vertasten.
Genade, ô Febus, och wie zal mijn hart ontlasten?
Nu zorge ick Faëton quam uwe zon te na.
Hy steegh met mijn verlof te wagen. wort'et scha
Geleden op dien toght, my past dat ick 't verdaedigh.
Och vader, vader, och zijt broeder toch genadigh.
Mijn hart hangt over hem noch eveneens als 't plagh.
Ay sterck dit met een pant, dat ick betrouwen magh.
Ick zal het stercken, u aen d'oostpoort trou geleiden,
En met juweelen rijck beschencken, nu wy scheiden.
Deurwaersters, Uuren voort, en haelt ons voor den dagh
't Juweelekoffer, 't schoonst dat menschenoogh oit zagh,
Gewrocht van Mulciber. men magh de stof waerdeeren
Maer kunst beschaemt de stof. hy woume dit vereeren,
En wy vereeren 't u, en uwe dochtren me.
Het puick van diamant en perlen, daer de zee
En Ganges moedt op draeght, leght in dees doos gesloten.
Sluit d'oostpoort open. nu mijn liefste dischgenooten,
Gy smaeckte ambrosie, en dronckt nektar, godendranck,
Dat kan u stercken: en gy zult den ondergangk,
Aen Padus oever, stil gevoert van oostewinden,
In eene koele wolcke, al sluimerende vinden,
En 't avont uwen zoon, Godt geve zonder smert,
Gelijck het wort gewenscht van 't vaderlijcke hart.
Nu kustme, ô roozemont Klymene, mijn getrouwe,
En gy mijn dochters; dat de westersche landouwe
U vrolijck wellekoom'. wy willen t'elckemael,
In 't nederzincken van den avontzonnestrael,
U daer bezoecken. weest te vrede. spaert uw traenen:
Ons zorgen zullen u den wegh ter eere baenen.
Nu treet door d'oostpoort. wy geleiden uwe reis.
Dat heene is d'uitgang van het oostersche palais.
JUNO. FEBUS.
Wat wolck is ginder snel naer 't westen heengevlogen?
Wat vier ontsteeckt de lucht? mijn paeuwestaert, vol oogen,
En schoon van veder, ziet geschonden en gezengt.
Wat komt ons over? suftge in 't hof alleen? gehengt
Gy zonder toezicht dat uw paerden heenerollen?
Of kennen zy hun spoor? of is u 't hooft op hollen?
De zonnewagen stijght met kracht naer 't hooftpunt toe,
En steeckt mijn lucht op 't hooft. uw paerden zijn de roê
Den teugel en 't gezagh des meesters lang ontwassen.
De brant wort ree gevoelt van beide 's weerelts assen.
Hoe gaet dit? zijtge tong en spraeck nu teffens quijt,
En teffens doof en stom? spreeck op: 't is spreeckens tijt.
'k Hadde eenen enklen dag besloten stil te vieren,
En liet een' ander in mijn plaets den wagen stieren.
Een' ander in uw plaets te zetten, zonder last,
En Godt Jupijns verlof? dees reuckleloosheit past
Een' droncken Boxvoet, of Sileen, die licht kan dolen.
De zonnewagen is u veel te hoogh bevolen.
De zegen en de vloeck der weerelt hangt'er aen.
Ick hoopte dat die toght ten beste zou beslaen.
Op eene losse hoop al 's aertrijx heil te waegen?
Met eere moghtge wel uw' vader oorlof vraegen.
Had hy dit reuckloos stuck bezegelt met zijn stem,
Zoo bleeftge buiten last, en schooft de schult op hem.
Men hoope dat de toght ten beste magh gedyen.
En wien betroude gy den toom in 't heeneryen?
Aen eenen, my niet vreemt, doch traegh op zijn verzoeck.
Zoo waren eischer en bestemmer even kloeck.
Wie zoude eens droomen dat hier onheil uit kon rijzen?
Zoo spreecken dommen, geen voorzichtigen, geen wijzen.
Van achter zienwe dit met andere oogen aen.
Zoo staenze u in den neck. zy plaghten voor te staen.
't Verstant is altijt niet op 't snedighste geslepen.
De plompheit blijckt. hier is te dapper misgegrepen.
Wie zijne misgreep ziet, kan 't beteren hier na.
Dat 's niet genoegh. hoe boet men d'algemeene scha?
Een ouder had ick best gezet in mijne stede.
Zoo koostge een' wulpschen? want dit schijnt aen uwe rede.
Men denke een jonge moet oock leeren door een proef.
Wat was dit voor een' wulp? ô proefstuck, al te droef!
Men noemt hem Faëton, gewonnen by Klymene.
Hoe, reisde uw zoon zoo wijt van 't zuiden herwaert hene?
Om zijnen vader zelf te groeten in 't palais.
Betroutge een' stouten knaep de beurt van uwe reis?
Ongaerne, alleen uit dwang. ick kon het niet ontzeggen.
Ontbey, ontbey, hy zal het schendigh laeten leggen.
Ick stont te hoogh en dier verplicht aen mijnen eedt,
En kon hem zijn verzoeck, dat my in 't harte sneedt,
Niet weigren, zonder snoot het heilighste t'onteeren,
Den jammerpoel, waerby alle oppergoden zweeren.
Gy zwoert dan reuckeloos, en stont het reuckloos toe?
Helaes, veel nutter hem met eene vlammeroe
Ten hove uit naer 't gewest, van waer hy quam, gedreven,
Dan dien vervloeckten eisch den ruimen toom gegeven,
Al 't aerdtrijck ten bederve, en hem ten zwaeren val,
Waer van de hemel aerde en zee gewaegen zal.
Zoo hy te vallen quaem', gewis het zoume treffen.
Wie, boven zijnen staet, verwaent zich durf verheffen,
En steecken overdwaels den Goden naer hun kroon,
Verdient, ten spiegel van verwaenden aert, ten toon
Te staen op een schavot, zoo hoogh als 's hemels tinnen.
Hy won den halven wegh: dat's meer dan eerst beginnen.
Maer in het ende van dees renbaen blinckt de prijs.
Ick onderrechte hem. volhardt hy op dees wijs,
Zoo magh men 't jeugdigh hooft met eere lauwerieren.
En mist de daghvaert, pas zijne uitvaert dan te vieren.
Zoo most hy blijven, in zijne allereerste proef.
Een droeve wagenbreuck! noit schipbreuck viel zoo droef.
Den oogst verzengen is noch d'ackers niet verbranden.
Een watervloet verdelghde en dompelde alle landen:
Nu staet een viervloet elck te vreezen dezen dagh.
Tot noch toe hoort men schaers van onder het gewagh.
Ontbey, d'ontvonckte brant zal haest den slaeper wecken.
Vergader wolcken. laet de lucht bytijts betrecken.
Dees heete brant verteert de wolcken dor en droogh.
Uwe Iris spanne voor de zon haer' regenboogh.
Zy smilt van hitte, en durf het in den brant niet waegen.
De Waterstorter kon de hitte licht verjaegen.
Zijn watervat is leêgh van vochtigheit en dou.
De hemelheer verquick' den lantman en den bou.
Men magh geen nootlot noch zijn paelen overtreden.
De bovenzee verschilt van 't water daer beneden,
Gelijck het aerdtsche vier van 't hemelsche element.
De noodt houdt streeck noch stijl, maer let op 't heilzaem ent.
Dat stont u toe, zoo hadtge u dit niet onderwonden,
Of hem aen uwe zy gezet, en ingebonden.
Nu is hy meester van dees daghvaert, u betrout.
Een jongen speelt met vier te zorghelijck en stout.
Indien de knaep alleen zich aen uw fackel brande,
Zoo moghtge deelen in dien rouwe en schade en schande:
Nu lijdt de weerelt, of de halve weereltkloot,
Ten zy 't geluck dit schutte en uitblussche in zijn doot.
Zoo 't hooger loopt: men zal den raet der Goden daegen,
Om raet te schaffen, voor het hollen van den wagen.
Merkuur is by der hant. my dunckt, ick hoor mijn lucht,
Die, ademloos en droogh van keel, ten hemel zucht.
Wij passen op ons ronde,
Geduurigh op de wacht,
Verzuimen geene stonde,
Voltrecken dagh en nacht
Het ampt, ons hoogh bevolen.
Wat dwaelt, of nimmer dwaelt,
Dit uurwerck magh niet doolen.
Geen zonnewijzer faelt
In 't mercken van zijn streecken.
Al hoort men klock noch klanck,
Ons stomme tongen spreecken,
En roepen: gaet uw' gangk.
Verzuimt geene oogenblicken.
Het leven rent voorby.
O menschen, kostge wicken
En weegen uw gety,
Dat nimmer weêr zal keeren,
Gy zoudt den tijdt waerdeeren.
Toen wy met onze handen
De paerden onder 't juck
Van Febus wagen spanden,
Onwilligh en met druck,
Uit angst voor 's jonglings leven,
Begonnen zy 't gebit
Het montstuck weêr te streven,
Al pruissende, en verhit.
Zy trappelen en steigeren,
Noch wordenze getoomt,
Na dat zy 't drymael weigeren,
Weêrbarstigh en beschroomt.
Dat voorspoock, dat ontstellen
Schijnt Faëton niets goets
Maer eenigh ramp te spellen,
Al dorst hy, zoo vol moedts,
Opzitten, minst verlegen.
Het waegen ging voor 't weegen.
De wulpscheit acht geen raeden,
Ziet recht noch reden aen,
Kiest zorghelijcke paden
Op ingebeelde waen,
En eigen welbehaegen:
Dat is een Godt by haer,
Te trots om raet te vraegen
In hachelijck gevaer.
Haer dunckt, zy kan niet dwalen,
En past op niemants gunst:
Maer zeil in top te haelen,
Opzitten is min kunst
Dan in behoude haven
Te raecken, en weêr af
Te zitten na het draven.
Zoo delft d'onwijze een graf
Voor 't reuckeloos vermeeten:
Dan is 't te spa gekreten.
Wy tellen d'oogenblicken
Van dezen bangen dagh,
En sidderen en schricken.
Men hoort allengs gewagh
Van 't ongeluckigh mennen
Des wagens, hemelhoogh
Gevoert op hoef en pennen.
De vader houdt het oogh
Geduurigh, en van traenen
Besprengkelt, naer den zoon,
Die, tegens zijn vermaenen
En d'eer, hem aengeboôn,
Volharde een' staet t'aenvaerden,
Die boven 't menschdom stijght.
Indien hy met zijn paerden
Behouden 't westen krijght,
Het ende, daer de prijs leit,
Dat's meer geluck dan wijsheit.
DE HEMELRAET. JUNO.
Hemelraet
O bedtgenoot van Godt Jupijn, vorstin der Goden,
Wy komen haestigh hier ten hove aen, opontboden,
Gedaghvaert van Merkuur, den oppersten herout,
Wiens hant de hemel zijn geslangde roê betrout.
Helaes, wy voelen al wat oirzaeck ons zoo schichtigh
Verdaghvaert: en gewis die reden is gewightigh,
En van een groot belang: nu wachtenwe uit uw' mont
Te hooren op wat hoop dees daghvaert wort gegront.
De noot, de hooge noot eischt raet, en daet, oock spoedigh.
De zonnevooght, waer van Natuur dus overvloedigh
En milt en minnelijck tot noch gekoestert wert;
Terwijl hy in zijn ampt, als voesterheer, volhardt,
En al wat groeit, gevoelt en reden kan gebruicken,
Geduurigh zegent, mensch en dier en boom en struicken;
De vier getijden, om den ronden weereltkloot,
Ons vruchten offeren, uit hunnen vollen schoot;
Die zonnevooght, wien gy de daghtorts liet bevolen,
Betrout dees torts zijn' zoon, die zet al d'aerde in kolen,
In eenen lichten brant, schoffeert, en blaeckt en schent
Alle elementen door een eenigh element.
Al wat geschapen wert, vergeet nu stijl en orden.
Dit wonderlijck heelal wil haest een baiert worden.
En storten overhoop in eenen mengelklomp.
Wat schijnt de weerelt nu? een hoofdelooze romp,
Een lichaem zonder hooft, dat noch wat tegenspartelt,
En wacht den lesten snick, ter doot toe afgemartelt.
Indien het Godendom noch langer stil blijf staen;
Wy mogen alle wel gepaert ten grave gaen.
De zonnelijcktorts schijnt het lijckhout aen te steecken,
Het lijckhout van Natuur, die, doot en gansch bezweken,
Tot asch verbrant. men hoeft slechts d'asschen uit den haert
Te scheppen, en alleen haer overschot, vergaert
En uitgegoten in de dootbus, t'overdecken
Met eenen zerck. dan magh al 't Godendom vertrecken.
Hun hooge heerschappy nam endtlijck eenen keer.
Natuur heeft uit: verwacht geene offerhanden meer.
Wat stem is dat? Jupijn, bewaer ons. wy verschricken.
Bewaer ons, Godt Jupijn. wy smilten, ja versticken
Van angst en heeten gloet. kon 't hooghste goet in 't lest,
Het zegenrijckste goet, verandren in een pest,
Een' dootelijcken vloeck van Goden en van menschen?
Zoo mogen wy de zon in eeuwigheit verwenschen
En vloecken. stont ons dit te wachten van de zon?
Sticht Godt dien weereltbrant? of Godt, of Faëton,
Een reuckeloos, een dwaes, een wulp, een dolle bastert,
Van Godt en menschen waert verdoemt, en waert gelastert?
Wat voerde Faëton tot zulck een stout bestaen?
Wat voerde hem zoo blint tot zulck een gruwel aen?
Dat mooghtge dencken. 't is doch d'aert der bastertzoonen
Doorgaens naer hoogen staet te streven, scepters, kroonen,
En tullebanden, en wat heerlijck bromt en praelt
Zich t'eigenen, om door dien staetglans rijck betaelt
Te zetten 't arme slot, hun toegesmackt van boven,
En langer niet, als een verschoveling, verschoven,
Verstooten, met den neck by grooten aengezien,
Te duicken, maer verwaent den trotsten spits te biên,
En, zonder wedergade, een' grooten naem te draegen,
Al zou 't zich al wat leeft in eeuwigheit beklaegen.
Gy hebt hier Febus, zoo wy mercken op gehoort?
Maer d'onschult viel te slecht.
Wat reden broght hy voort?
Verschoonde hy dit stuck, onmooghlijck te verweeren?
Hy had het toegestaen op Faëtons begeeren,
Onwilligh en beducht, maer stont te vast verknocht
Aen zijnen hoogen eedt. hy hoopte dat de toght
Ten beste zou beslaen, indien de zoon de streecken
Des heemels gade sloegh, en nergens quaem 't ontbreecken,
Gelijck de vader riedt, en waerschuwde, eer het radt
Ter zonnepoorte uit reedt.
Een wulpsche jongen vat
Noch reên, noch onderwijs. geen jongkheit laet zich raeden.
De zonnewagen hangt met eene vracht geladen,
Die last lijdt, zoo het radt zijn spoor vergeet, en schockt.
Wat raet ziet Febus nu?
Hy zit versuft, verstockt.
Van blinde liefde tot dien dwazen zoon gedreven,
Is hem, tot zijn bederf, de toom te ruim gegeven.
Hoe zit de Hemelraet met Febus nu bewaert?
De Goden hadden hem alleen de zonnevaert
Bevolen 't gansche jaer, door twee paer jaergetijden.
Dat hemelsch uurwerck kon geen schimp noch uitstel lijden,
Oock niet eene eenigh uur, noch min een etmael langk.
Dat uurwerck staet niet stil. de wijzer gaet zijn' gangk.
Zoo slecht was Febus niet. de zon verzuimt geene uuren,
En hierom liet hy haer van dezen stuurman stuuren.
Dees maght stont niet aen hem, neen zeker, maer die staet
Eerst in te willigen van al den Hemelraet.
Die was in zijnen zin al t'ongereet te zoecken.
Wie eigenwijs den raet van veelen wil verkloecken,
Moet op zijn zelfs gevaer gevoelen hoe 't beslaet.
Dat is wel billijck: maer nu lijdt de gansche staet
Der weerelt by een hooft, dat eerst natuur zou stutten.
Wat raet? hoe zou men best den dollen voerman schutten?
De wagen is te wijt van honck en d'oosterpoort.
De pijl, getrocken van de pees, moet immer voort.
Het treffe wien het treff'? men kan de vlught niet keeren.
Laet Febus boogh dan dit met schade en schande leeren.
Dat vreest, dat voelt hy nu, bekommert en verbaest:
Doch reedtste raet is nutst. wat raet is allernaest?
Jupijn, der Goden hooft, te hooren uit den hoogen.
Hier komt de snelle Faem trompettende aengevlogen,
Met haer klaroen, die niets verzwijght, maer alles melt.
Wy zullen hooren hoe het westwaert is gestelt:
Dan kan men Jupiter met zekerheit berechten,
Om tegens onzen schijn en schaduw niet te vechten.
DE FAEM. JUNO. HEMELRAET.
Faem
De hemel hoede ons, en de weerelt voor altoos.
Hoe dus, Godin? hoe dus verbaest en ademloos?
Bedaer een poos, bedaer.
Het is geen tijt van zwijgen.
Ick koome in aller yl van 't westen oostwaert stijgen.
Hoe ging het op de reis met wulpschen Faëton?
Dat vraegh eens. Godt behoê de weerelt en de zon.
Die heeft een' wagenaer. hy zalze wel bewaeren.
Een' dollen wagenaer, te wagen onervaeren,
Een' die al 't aerdtrijck waeght, op 't zorghlijck zonnespoor.
Dat 's lang geleght, en klaer. de vader reedt hem voor.
De baen wert afgemerckt met heldre beeldestarren.
Het is geen doolhof, daer de zinnen in verwarren:
Een rechte doolhof voor dien onbedreven gast,
Een brein, dat wulpsch en dom, op geene mercken past,
En zich te veel vermeet.
Hoe voer hy toch ten leste?
'k Geleide hem van 't ooste in 't zuiden en naer 't weste.
Belieft het u, zoo gunt uw postbodin gehoor.
De paerden trappelden en brieschten eerst, om door
Den draeiboom van de kim in 't open velt te raecken,
En Tethys, onbewust wat rampen haer genaecken,
Ontsloot haer' neef het heck. de hengst rijdt ongeport
Het veldt in, trapt de lucht. de donckre nevel wort
Gebroken van zijn borst. de paerden nu aen 't zweven,
Van hunne vleugelen gevoert en opgeheven,
Spoên, rijdende uit het oost, den oostenwint voorby.
De vracht viel lichter dan voorheenen, en, dat zy
Niet merckten, 't juck begon den ouden last te missen:
En recht gelijck een schip op 't water, door 't vergissen
Des zeemans, niet genoegh geballast, heene en weêr
Geslingert wort, en danst op 't ongestuimigh meer;
Zoo schockt de wagen, op en neder, en ter zijden.
De rossen riecken 't flux, en rucken voort, en rijden
Ter baene uit, en de hoef vergeet den eersten draf.
Hy schrickte zelf, en mende, een voorspel van zijn straf,
Den teugel niet, gelijck hem vader trou vermaende.
Al blonck het spoor, noch zagh de menner op 't gebaende
Hen niet te breidelen. de Vierstar voelde alreê
Dees hitte d'eerste reis, en pooghde zich in zee
Te dompelen, hoewel 't haer eeuwigh is verboden.
De Slang, dicht aen den Beer geplant, van 't hooft der Goden,
Ontdoide, door dien gloet tot gramschap aengeterght.
De Noortboer neemt de vlught, op dat hy 't leven berght.