floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Eêr ik haar geeve, zal Perdikkas ’t leeven derven.
En eêr ik Orondaat hen geef, Roxane sterven.
Geveinsde Vrienden, is mijn vriendschap zo gering!
’K zie door dat masker: gy verstaat u onderling.
Gy maakt u dus der gonst onwaerdig, diewe u toonen.
’K wil die niet waerdigh zijn, Perdikkas; ’t zou my hoonen.
Ik breek de vriendschap, die dus lang ons heeft vereent.
Ik heb al lang gemerkt, hoe flaauw zy wierdt gemeent:
De vyandt heeft gesmoort, al ’tgeen gy meê gingt draagen,
En ’k voel met vreugdt my van dat lastig pak ontslagen.
Dat ’s recht. Uw vriendschap strekt u vrienden maar tot last.
Zy sleept veel oneers na; daar ’s niet, dan schande aan vast.
Seleukus, ’t gaat te hoogh.
O neen, ik zal my wreeken.
Hoe, dreigen?
Vreest gy niet?
Voor u? dat ’s nooit gebleeken,
Voor mijns gelijken, toen gy my verliet in noodt,
En in den laatsten slagh zo schandlijk heenen vloodt.
De doodt tarte ik in ’t veldt, gy vreest die hier te vinden.
O Heemel! ’k zie nu eerst met wie ’k my ging verbinden!
Die waerdiglijk op ’t spoor van Alexander draaft.
Met zulke deugden heeft natuur u niet begaaft.
’T en waar de Koningin, het zou hier anders blijken.
Een schoon beschutsel, daar uw gramschap voor moet wijken!
Seleukus, deelt gy dan in ’s vyandts wreeden haat,
Dat gy weêr keert na ’t heir, en ons zo koel verlaat?
’K zal houden mijn belofte in alls, daar ik zal konnen;
En zo gy Orondaat zijn vryheidt niet wilt gonnen.....
Neen, neen. De Vyandt dingt vergeefs na zulk een schat,
En ’t valt ons lichter, u te missen in de Stadt,
Als toe te staan, het geen gy komt van ons begeeren.
Gy kont, als ’t u behaagt, weêr na uw kerker keeren.
Wel aan, ondankbaare, wel aan: Seleukus gaat;
Maar ’t zal u rouwen, dat gy hem dus bits versmaadt.
ROXANE, PERDIKKAS, HEZIONE.
DAt liep te hoog.
De drift vervoerde mijn gedachten.
Hy is een Oorlogsheldt, men moet hem niet verachten:
Verlaat hy ons, Mevrouw; men krijgt een dappre krak.
Gy zult hem natreên, en verhoên dat ongemak.
Maar ’k hadde niet verwacht, dat gy zijn eisch zoud stijven.
Ik veinsde slechts, om ons voorneemen door te drijven
Met beetren schijn: Ook rook hy daadlijk, hoe ’t er lagh.
Ik merkte ’t ook; en hield my blindt, schoon ik ’t wel zagh.
Wat baart de min in een verliefde ziele al vlaagen.
Ik moet van Orondaat steedts quaadt onthaal verdraagen,
Hy hoont, hy lastert my, en echter kan mijn hart
Hem niet ontbeeren, schoon ’t den staat met naadeel smart.
Mevrouw, een zelfde lot schijnt u, en my, beschooren.
Ik vley, ’k smeek Statira; maar alles is verlooren.
Zy overheert mijn ziel, gelijk haar onderdaan,
En schoon ’t ons schaadt, ik heb geen maght haar af te slaan.
Heeftze u dan iets gevergt?
Hoe, blijft gy steeken?
Zy heeft verzocht Prins Orondaat te spreeken.
O doodelijk verzoek! En hebt gy ’t haar belooft?
Ik kon ’t niet weigeren.
Wat heeft u ’t brein beroofdt?
Denkt gy dan niet, wat quaadt hier uit zou konnen spruiten
Voor onze liefde? Neen, laat ons dat spreeken stuiten,
Perdikkas: Ach! daar steekt voor ons maar nadeel in:
Zy hebben ’t slechts*begeert tot voordeel hunner min.
Heeft Orondates dan u zulks ook voorgedraagen?
Hy heeft het wel verzocht; maar ’k heb ’t hem afgeslagen.
In weêrwil van mijn min, heb ik ’t haar toegezeidt.
Maar, vindt gy ’t goedt, ik heb die minnaars iets bereidt,
’T geen hen, in dat gesprek, te bitter op wil breeken,
En daar, voor onze liefde, iets nutlijks in zal steeken.
Uw woordt heeft u verplicht: ’k wil dat niet teegenstaan.
Nu zeg.
Ik zal, terwijlwe, om hen te spreeken, gaan.
Einde des Tweeden Bedrijfs.
ORONDATES, HEZIONE.
BEgunstigt Statira my dan met zulk een teeken
Van haar geneegenheidt? Zal ik haar zien, en spreeken?
Is ’t waar, Hezione? Heeft zy ’t my toegestaan?
Ja, Orondates, en zy treedt vast herwaarts aan.
Het lust my nu niet meêr mijn rampen te beklaagen!
’K zal dan mijn Koningin, voor ’t einde van mijn dagen,
Al is ’t niet op den troon, met Persische Eedelliên,
En Koningen bestuwt, gelijk ik wenschte, zien?
Maar, zal mijn ziele, in al die vreugdt, zich wel betoomen,
En niet verstikken! ach!
Mijn Heer, ik zie haar koomen.
STATIRA, ORONDATES, HEZIONE.
TReê nader, Orondaat.
Mevrouw, waar meê beloont
Mijn dankbre ziel de gonst, daar gy mijn min meê kroont.
Wat vreemder hartstoght voel ik mijn gemoedt beweegen!
In zulk een overvloedt van vreugdt sta ik verleegen!
Mevrouw, laat ons, Roxane, en wie ons haat, ten spijt,
Niet slijten, zonder vrucht, deeze uitgekochte tijdt.
’T herdenken onzer ramp, daar wy zo diep in steeken,
Belet in blijschap ons gulhartig uit te breeken.
Elk oogenblik bestormt, met nieuwen druk, ons hart;
Perdikkas razerny berokkent ons die smart.
Roxane aan d’andre kant, zal ’t onheil noch vergrooten.
Zy steurt zich niet, al heeft zy schandlijk ’t hoofdt gestooten.
’T schijnt, dat haar dolle min, door al mijn afslaan, groeit.
Zy is in ’t vergen, ik in ’t weigren onvermoeidt.
Zo haar getergde haat veroorzaakte mijn lijden,
’K vond in mijn zwaarigheên noch stoffe tot verblijden.
D’ondraagelijkste pijn spruit uit haar minnegloedt.
Perdikkas, dag op dag, houdt meê dien zelfden voet.
Roxane zal ’t niet aan vermeetelheidt ontbreeken.
Zy heeft my, roodt om ’t hooft gezwollen, en ontsteeken
Van gramschap, flus gedreigt met een afgrijslijk lot.
Wat heeftze u opgelegt?
Een haatelijk gebodt,
Een vloekwet, waerdt alleen van haar te zijn gegeeven,
Die my in wanhoop stort, en rooft de lust tot leeven.
Zal ik ’t u zeggen? Zy begeert; dat gy my haat.
Perdikkas, Prins, wil meê, dat gy mijn min verlaat,
Of dreigt uw hals, en zalze u doen door ’t staal verliezen.
Uw doodt, en leeven hangt, Mevrouw, aan dit verkiezen.
Gy hoort uw vonnis.
En gy ’t uwe uyt mijne mondt.
Zo is het ons alleen veroorloft op dien grondt,
In d’uiterste oogenblik, van hunne last te spreeken?
Zy hoopen dan door vrees den bandt dier min te breeken!
Prins, wat is uw besluit?
Prinsses, wat is uw zin?
Zult ghy my haaten?
Gy verlaaten mijne min?
Vertrouwt gy, dat ik kan Roxanes eisch volbrengen,
En mijne liefde zulk veranderen gehengen?
Meent gy, dat ik uit vrees Perdikkas wreede wet
Zal volgen, en dat hy mijn vast gemoedt verzet?
Gy weet, Mevrouw, aan welk een kant u staat te hellen.
Gy weet het ook, mijn Prins.
Zal ik dan ’t oordeel vellen?
Zo weet, dat ik de doodt veel eêr verkiezen zou,
Als ’t onvergheeffelijk schoffeeren mijner trouw:
Maar ’k eisch niet, dat gy my zo groot een blijk zult geeven
Van uwe liefde, om niet door ’s vyandts handt te sneeven.
Ook raade ik niet, dat gy Perdikkas min beloont,
Dewijl zijn vuig gemoedt zich die onwaerdigh toont;
En ’t magh my niet van ’t harte, om van u te begeeren,
Dat gyme in deeze staat zoudt met uw min vereeren:
Uw wisse doodt zou daar.....
Die is zo schriklijk niet,
Wanneer een moedigh hart haar onder d’oogen ziet.
Al dreigde ’t noodtlot my het bekkeneel te pletten,
’T zou mijn standtvastigheidt noch grootsche ziel verzetten,
Neen, vrees niet Orondaat; gy zult my nooit mijn zin
Uit vrees zien buigen na Perdikkas weedermin.
Ziet gy my daar voor aan, dat ik zou konnen lijden,
Datge, om tot mijne gonst Perdikkas min te mijden,
En gruwlijke overlast, zoudt sterven in mijn schoot,
Neen, ik zal u daar voor bevryden met mijn doodt,
Leef gy, Mevrouw.
O wreede, is dit dan uw begeeren,
Dat ik mijn min van u zal na Perdikkas keeren?
Ja, stondt de keur my vry, en voegde ’t my, Mevrouw,
’K zag nooder u gedoodt om my, als ongetrouw.
De liefde, die ’k u draagh, vertoont veel eedler blijken.
’K zag liever u in ’t graf, dan in uw trouw bezwijken,
En ’k zoude u sterven zien met min misbaar, en smart,
Dan of Roxanes min vast velt won in uw hart,
En triomfeerde. Blijf voor my dan in het leeven,
Of sterf voor my.
Om u verzeekering te geeven
Van mijn getrouwigheidt, zal ik, na dat gy ’t voeght,
Of leeven maar voor u, of sterven wel vernoegdt.
STATIRA, ROXANE, ORONDATES, PERDIKKAS, HEZIONE, ARBATES.
MYn Heer, ’t is tijt een eindt van uw gesprek te maaken,
De Prins Perdikkas, en de Koningin genaaken.
Onzaligh Dienaar, die slechts toelegt op verspiên,
En uitvoert, wat die twee verwaatene u gebiên.....
Doch ziet hen beide daar. In ’t norsch en dreigend weezen
Is ’t uiterste besluit van onze doodt te leezen.
ROXANE teegen Statira.
Mevrouw, geen zwakheidt heeft mijn trotse ziel bevlekt,
’K voel geen beweeging, die my wroegingen verwekt.
Al wie lafhartigh vreest zijn oogwit na te jaagen,
Verdient de prijs niet van zijn misdaat wegh te draagen.
Wacht niet van my te zien een euveldaadt gelaakt,
Die ’k door veel reedenen reets wettig heb gemaakt.
Ik kom niet om met u te spreeken tot mijn voordeel.
’K betrouw in dit besluit alleen mijn eigen oordeel.
’K erkenne niemant, als my zelf, tot toeverlaat,
Ook stel ik my alleen tot rechter van mijn daadt.
Mijn voordeel is mijn wet, ’k wil na geen andre hooren.
Het vonnis light gevelt; ik heb uw doodt gezwooren.
Heb ik d’uitvoering, zo rechtvaerdigh, opgeschort,
Heb ik de wraak vertraagt, daar my de spijt toeport:
’T verwijft meêdoogen heeft by my voor u gedongen,
Perdikkas heeft met haar mijn heevigheidt bedwongen;
Zy beide deên de straf schoorvoeten in ’t besluit,
En hebben noch uw doodt, zelfs in mijn handt, gestuit.
Maar nu gy voortvaart, en met opzet, my te schaaden,
En roekloos arbeidt, om u zelven te verraaden;
Nu Orondates meê mijn zinnen, reets ontroert,
Met meêr versmaadingen tot wanhoop heeft vervoert,
Heeft mijne hartstoght geen meêr ooren voor die reeden,
Ik heb belofte, en recht, nu met de voet getreeden,
En ben onmaghtigh om mijn woede, en razerny
Te toomen; zy barst uit met volle kracht, ten zy
Prins Orondates, met een neederigh berouwen,
My weêr doe stemmen, om u ’t leeven te behouwen.
PERDIKKAS teegen Orondates.
En gy, o Prins, weet ook, hoe ver mijn gramschap gaat
’T scheen tot dit oogenblik noch maar een kleene haat.
Zo lang de wanhoop mijn verwoedheidt kon beletten,
Zocht ik gestaagh uw straf tot morgen uit te zetten.
Maar mijn wraakzuchtigheidt wil heeden zijn vernoeght,
En heeft, tot uw bederf, zich naauw by een gevoeght.
Mijn driften zijn vergroot, en mijn getergde tooren
Heeft met Roxanes woede uw ondergang gezwooren.
Een toevlucht is alleen u ovrigh in dien staat,
Dat Statira my minne, en gy haar min verlaat;
En weigert gy ’t, gy zult straks van mijn handen sterven.
Wat poogtge, oneedele Perdikkas, te verwerven?
Wat hebtge, onmenschlijke Roxane, in uwen zin?
Gy zelve maakt, dat ik zo onverduldigh min.
Gy hebt hem my ontrooft, gy zult hem weedergeeven.
’K zal hem bewaaren.
Neen, gy zult niet langer leeven.
Gy hebt uw hart in wraak, en wreedheidt opgevoedt,
Gy zette uw Vaderlandt in eene zee van bloedt,
En hebt voor elk uw dier gezwooren trouw verbrooken,
En uwen Koning zelf verwoedt na ’t hart gestooken,
Wanneer uw liefde, opdat haar niets verhindren zou,
Met zulk een bloedigh spel haar lust verzaaden wouw,
En u die lekkerny doen smaaken, daar uwe oogen
Zo dikwijls hadden ’t zoet der voorsmaak uitgezoogen.
Die schrikkelijke toght tot moorden sloeg staâg voort,
En maakte u deelgenoot aan Alexanders moordt.
Uw ziel, die toestandt hadde aan ’t kroonverraadt gegeeven,
Heeft door haar wensch de kracht van ’t helsch vergift gesteeven,
En, met zijn moorders in een vloekverbondt geraakt,
Die schelmen heeter na huns Konings doodt gemaakt.
Gy dorst door eigen drift hun bloedigh opzet stijven,
En onderstondt daarna om Statira t’ ontlijven,
Als zelf uw wreede beul, schuw voor die gruweldaadt,
Op ’t bloedtooneel haar niet wilde offren aan uw haat,
En, noch onmenschlijker, als gy, met haar te spaaren,
En ’t haatlijk leeven aan die droeve te bewaaren,
Haar elken oogenblik deed sterven duizent maal.
Roxane, dus hebt gy gewoedt met gift en staal.
Welaan, ik zal mijn werk voleinden, en verbolgen
Door uwen hoon, ’t spoor van mijn eerste toghten volgen,
En die verzeegelen met een beroemdt bestaan,
En kroonen met uw doodt mijn gruwlijke euveldaân.
Kom, wreede, voer vry uit dat bloedige begeeren.
Maar vruchtloos tracht gy mijn standtvaste min te keeren.
Zijn beeldt zal na mijn doodt noch leeven in mijn borst.
Gy zwijgt; maar wat is uw besluit in ’t einde, o Vorst?
Bloedtdorstige Tieran, nu gy zijt opgereezen.
Door mijne val, waant gy u alles vry te weezen.
Op zo oneedlen grondt hebtge u alleen vertrouwt,
En op mijn neederlaag uw laf gezwets gebouwt.
Hy vreest mijn aanzicht niet, die voor mijn arm moest duchten.
Ik zie hem weêr in u, die ’k schandelijk deê vluchten,
En wiens lafhartigheidt mijn haat heeft aangeport.
Zie hier, zie hier de prijs; maak, gy ze waerdigh wordt;
Laat dit het strijdtperk zijn, daarwe ons verschil beslechten,
En met gelijke kans om d’overwinning vechten.
Mijn Koninginne zy den winnaar toegeleidt.
Ik gaf u ’t leeven, gy geef my mijn vryigheidt.
Oneedel minnaar, maak dat ik u moet benijden,
Verzwaar noch alle mijn verdrieten met dit lijden,
Dat ik een gonst geniet van zulk een schelm, als gy.
Was u ’t geluk gebeurt, een dienst te doen aan my,
Mijn hart zou ’t loochnen, en die plichten van zich weeren.
Denk niet, dat ik van u ooit weldaadt zal begeeren;
Ook is de gaaf verdicht, daar gy u van beroemdt.
Al lang genoeg; ontfang, waar toe gy zijt gedoemt:
Mijn arm wordt moê; gy moet terstont en kort besluiten.
ORONDATES, teegen Statira.
Mevrouw, wil uwe wet door uw schoone oogen uiten,
Wat gy beschooren hebt van u, en my met een.
’K wil niet verkondigen, als mijne straffe alleen.
Mijn liefde heeft u van zo wreedt een lot ontslagen.
Leef Orondates, zo gy kont mijn doodt verdraagen:
’K zal voor u sterven.
Ik geef my de zelfde wet.
Ik sterf voor u. Dus werde uw min betaalt gezet.
Leef Orondaat: maar wil Roxane nooit beminnen.
’K zal voor u sterven, en zy nooit mijn haat verwinnen.
Vergeef dees jaloezye aan een verliefde vrouw:
Ik zag u liever doodt, als leevende ongetrouw.
Ik sterf voor u, Prinsses, en kan voor haar niet leeven:
En nu gy wilt, dat ik die minneproef zal geeven,
Wordt diergelijk een toets van uwe trouw begeert.
Wijl in de weedom, die mijn ziel heeft overheert,
Zy door wat prikklings zich van minnenijdt voelt grieven,
Leef, mijn Prinsesse, leef, maar niet om hem te lieven.
En gy, Perdikkas, die dus yvert na mijn doodt,
’K vergeefze u, red Mevrouw alleen uit deezen noodt.
Laat Alexanders weeuw uw razerny betoomen.
Hoe Orondates? is de doodt dan zo te schroomen,
Dat ik, om niet berooft te zijn van ’s leevens licht,
Zoude aan Perdikkas hulpe, en voorzorg zijn verplicht?
’K heb mijn beschermer, Prins, in u alleen gevonden,
Aan wien ’k ondankbaar ben, niet min als dier verbonden.
Maar, nu mijn ziel zich dus gulhartig heeft verklaart,
Verdraag dan, dat mijn doodt uw weldaân eevennaart.
’K magh Alexanders echt, en trouwbeloften breeken.
Zijn doodt herstelt u, daar hy u van had versteeken.
Ban dan de jaloezy, die u genoegen stoort,
Mijn Orondaat, en neem dit hart, ’t geen u behoort.
Ontfang het, zo ’t u lust uw eigen doodt te zoeken.
Het leeven is een gift ...
’K zou die van u vervloeken.
Ik stierf van schaamt, was my die gunst van u geschiedt.
Ik ben het, die ’t u gaf, gy zijt het, die ’t geniet.
Perdikkas, hier ’s mijn borst: wat toeft gy u te wreeken
Op Orondates? kom, wil hem in my doorsteeken.
Ach, eêr.....
Mijn razerny, dus vinnig aangesart,
Zal door mijn wraak op u verdubbelen zijn smart,
En, smeltende onder een u beider rampen, doelen
Om hem, by zyne pijn, ook d’uwe te doen voelen.
Nu Statira, besluit.
’K vrees niet in deezen staat.
’T is door mijn doodt alleen....
PERDIKKAS, zijn sabel trekkende, en de punt op Orondates borst
							zettende.
Neen; beeter Orondaat.
’K heb nu ’t geheim ontdekt, om u van een te scheuren.
Sterf, trotse, sterf, u zal geen uitstel meêr gebeuren,
En geef my weer de rust, die gy my hebt ontroofdt.
ROXANE, Arbates sabel uittrekkende, en die op Statiras boezem
							stellende.
Hou stil, wat razerny heeft u ’t verstandt verdooft?
Perdikkas, sta, en ga te raade met uw zinnen,
Wat hartstocht allermeest behoorde op u te winnen.
Wat hebt gy liever, dat Prins Orondates leef,
Of dat ik Satira met een den doodtsteek geef.
Verkies.
ORONDATES teegen Perdikkas.
Perdikkas, ach! wil Statira behoeden.
Ik zal daarna die gunst u met mijn doodt vergoeden.
STATIRA, teegen Roxane.
Kohortans Dochter, kom, moord met ontzinden moedt,
In Alexanders weeuw, Darius godlijk bloedt.
Kom uwe razerny tot barstens toe vergrooten,
Prins Orondates hart in deeze borst doorstooten,
En, ons opoffrende aan den Afgodt van uw haat,
Verbrijzel ’t outer, en het beeldt, dat daar op staat.
ORONDATES, teegen Roxane.
Neen, wreede Dwinglandin, kom hier u wraak volbrengen,
En ’t bloedt van Statira, door my te moorden, plengen:
Want, nademaalze alleen in deeze boezem leeft,
Is ’t billijk, dat gy haar daar in den doodtsteek geeft.
ROXANE, zich stellende voor Orondates.
Gy zult niet sterven, neen; ik zal uw vyandt stutten.
PERDIKKAS, zich stellende voor Statira.
En ik zal Statira voor uw geweldt beschutten.
STATIRA, teegen Perdikkas.
Hoe, meentge, dat ik voor een dienst acht, ’t geen gy doet?
Roxane is minder wreedt, nu zy mijn heldt behoedt.
Mijn deel dat sterven wil, bewaart gy in het leeven,
En had uw sabel haast ten boezem ingedreeven
Van ’t lief gedeelte, dat my meest ter harte gaat.
Ik sterf in Statira, en leef in Orondaat.
Door zijn gevaar was mijn verleegen ziel aan ’t flaauwen,
Zo hem Roxane niet gerukt hadde uit uw klaauwen,
En teegen mijne doodt zich door die gunst gekant.
En gy, ô Tijgerin, vergeefs vleit zich uw handt,
Dat zy een wegh, tot mijn bescherming, heeft gevonden.
’K ben aan Perdikkas gonst, niet aan uw dienst, verbonden;
Dewijl hy, aarzelende om na mijn doodt te staan,
Een deel behoedt, waar voor ik ’t meeste was begaan,
Daar uwe wreedheidt, metme in ’t leeven te bewaaren,
Mijn helft, die sterven wil, poogt teegens dank te spaaren,
ROXANE, teegen Orondates.
Ik zal u eevenwel, in weêrwil van die smaadt,
Beschutten voor geweldt, en voor Perdikkas haat.
PERDIKKAS, teegen Statira.
En ik zal, schoon gy ’t vloekt, u moediglijk beschermen,
En voor Roxanes staal bevryden, met mijn armen.
Ik zie Perdikkas voor mijn teegenstander aan.
Gy hebt mijn vyandschap ook op uw hals gelaân,
En zult met alle uw maght niet teegen my vermoogen.
Ziet toch elkander aan, met meêr bezaadigde oogen.
Uw onderling verschil versterkt des Vyandts zy,
Prins, ga van hier.
Prinsses, ontvlie haar razerny.
Ontmenschte, zou dat vliên ons van de doodt bevrijden?
Een eevengroot gevaar dreight ons van weederzijden.
Arbates, breng den Prins weêr veiligh aan een kant,
Roxane, keer ’t geweldt en woeden met uw handt,
Indien Perdikkas hem trouwlooslijk wil bespringen.
Perdikkas, laat Mevrouw niet uit uw magt ontwringen.
’K laatme Orondates niet ontgaan, zo lang ik leef.
En ik zal sterven, eêr ik Statira begeef.
Ik zweer, mijn Koningin, nu ik u moet verlaaten,
Dat ik Roxane nooit ophouden zal te haaten,
En sterven, êer mijn min verzacht haar ongeval.
En eêr Perdikkas van mijn weêrmin roemen zal,
Zultge in mijn grafspelonk mijn droeve doodt beweenen.
ROXANE teegen Perdikkas.
Dit teegenstreeven zal u spatten voor de scheenen,
En rouwen, dat gy uw beloften trouwloos breekt,
Dus raazende na ’t hart van Orondates steekt,
En, in uw heete min te dol en onverduldigh,
’T ontzagh vertreedt, dat gy zijt aan mijn schepter schuldigh.
En u zal rouwen, datge uw sabel hebt gewet,
En op de waerde borst van Statira gezet.
Verdeedigh vry uw lief, gebruik daar toe uw krachten:
Ik zal haar eevenwel noch in uwe armen slachten,
En koelen, door een stroom van haar vergooten bloedt,
De toomelooze brandt van mijn gehoondt gemoedt,
Gelijk gy hebt getracht mijn Orondaat te moorden.
Ik zal hem dooden, schoon gy, door uw scherpe woorden,
My dreigt. Spel uit mijn oog, hoe ik van gramschap blaak.
Verraader, vrees mijn straf.
Verwaande, vrees mijn wraak.
Einde des Derden Bedrijfs.
ROXANE, HEZIONE, ARBATES.
MEvrouw, ’k heb, op uw last, de Grieken, en Barbaaren,
In volle wapenen, op ’t voorhof doen vergaâren.
Zy wenschen welgemoedt te sterven in uw dienst.
Maar ’k vrees, niet zonder reên, men zal op ’t onvoorzienst
U overvallen. Gy hebt voor verraadt te schroomen.
Perdikkas dreigt u met den morgen op te koomen.
Daar loopt een straatgerucht, dat al zijn aanhang in
De wapens staat. Ik zorg, hy heeft niet goedts in ’t zin.
Zijn toeleg is misschien, om schielijk met hen allen,
Op ’s vyandts leeger, in het donker, uit te vallen.
Maar, wijl hy gistren niet ontzag, in mijn gezicht,
Mijn aanzien te vertreên, belofte en heldenplicht
Te schenden, en verwijft zijn driften in te volgen;
Staat my te duchten, dat hy, woedende, en verbolgen
Van minnenyver, en bezwalkende zijn lof,
My aan zal randen. Ga, bespie hem in zijn Hof,
Arbates, luister, wie hy voorheeft te bespringen.
Maar doe mijn lijfwacht mijn Paleis vooral omringen:
Beveel mijn oorlogsvolk, dat ieder zich gereedt
Op ’t eerste teeken houde, en quijte zijnen eedt.
ACh, mijn Hezione! ’k zwem in een zee van rampen!
Men dreigt van alle kant my fel aan boordt te klampen,
Perdikkas in de Stadt, de Vyandt voor de wal,
Beide eeven zeer op my gebeeten, en mijn val
Verhaastende. Zo gy, ô Goôn, de gruweldaaden
Der menschen straft, wilt nu uw tooren vry verzaaden.
Slacht mijn Beleedigers tot zoening van mijn hoon,
Vult Babilonien met stapelen van doôn;
En, als gy ’t aardtrijk splijt, om hen daar in te zwelgen,
Laat dan uw donderkloot met een my ook verdelgen.
Dus zal, terwijl de straf neêrbliksemt van uw maght,
Roxane van geen mensch ooit t’onder zijn gebraght.
Wat misdaân deedge, om dus der Goden haat te wetten?
’K verdien, dat zyme op ’t wreedst vermorslen, en verpletten:
Maar ’k troost my, schoon ik wierd gestikt in eigen bloedt,
Die straf te dulden, om een misdaadt my zo zoet.
Maar weet gy wel, waaromwe ons volk zo vroeg deên wekken?
Ik zie niet, waar toe die voortvaarendheidt wil strekken.
Ik wil Perdikkas Hof, met schrikkelijk allarm,
Vermeestren; Statira doorstooten in zijn arm;
En met de zelfde hand, die noch van ’t bloed zal rooken,
Daar ’k ’t hart meê heb van mijn Meêminnaares door stooken,
Haar Minnaer met een slag opoffren aan mijn wraak,
Twee hinderpaalen van mijn liefde, en zielvermaak.
Dit schouwspel zal de vlam van mijne haat verkoelen,
Mijn borst door hunne doodt verlichtenis gevoelen,
En, als ik hen den geest zie geeven, zal de vreugdt
My overstelpen, en doen sterven van geneugt.
Hebt gy ’t op Orondaat gemunt? Waar wil dit enden!
Zou ik mijn handen aan dat godlijk lichaam schenden,
Ontmenschte? Neen: veel eer ’t staal door mijn eigen borst
Gedreeven, als het hart te quetsen van dien Vorst.
Twee offerhanden eischt mijn wraakzucht om te slachten,
Perdikkas heeft mijn straf met Statira te wachten.
Maar Orondates, hoe verhardt hy my verstoot,
Zal ik verdeedigen, al waar het met mijn doodt.
Ga heen, Hezione, zeg, dat mijn hart moet breeken,
Zo ik dien trotsen niet voor ’t laatst mag zien, en spreeken.
Indien hy ’t u ontzeidt, ben ik ten einde raadts.
Vley zijn hartnekkigheidt, en stel u in mijn plaats,
En zo de liefde ooit iets op uw gemoedt kon winnen,
Zeg hem al, wat men zeidt, om zich te doen beminnen.
Maar, wat is d’oorzaak, dat Arbates, hier zo haast
Te rugge keert. Hy schijnt ontsteldt, en heel verbaast..
MEvrouw, mijn zorg was niet gegrondt op los vermoeden;
Uw Vyandt naakt, en is vervaerelijk aan ’t woeden.
Wat vyandt? Want de ramp, daar ’k door mijn liefde in ben,
Belet, dat ik noch al mijn vyanden niet ken.
Het is Perdikkas, die, van minnenydt gedreeven,
Met zijne benden, zich heeft herwaarts aan begeeven.
Zy hebben uw Paleis rondtom bezet; de poort
Wordt reets vermeestert, en de schildtwacht ligt vermoordt.
Zy dringen aan. Uw volk, en lijftrouwanten zetten
Zich wel ter weêr, om hen den doorgang te beletten;
Maar rechten weinigh uit. Perdikkas, wiens gezag,
En opperveldtheerschap by ’t krijgsvolk veel vermag,
Geeft voor, dat hy niet komt, om iemandts bloedt te plengen,
Maar slechts om Orondaat hun vyandt om te brengen.
Ach! ondersteunt my. ’K voel, dat mijne ziel dien slagh
Niet zal verduuren, noch die wreedheidt hooren magh;
En, eêr mijn lichaam, door dien storm, is neêrgeslagen,
Kan zy de buy, die op komt dryven, niet verdraagen.
Laat my bezwijken, ach! weêrhoudt my langer niet;
Mijn lijf, gelijk mijn ziel, verdwijnt in dit verdriet.
Ik sterf, Hezione; ’k sterf, mijn getrouwe Arbates.
Mevrouw, schep moedt.
Bescherm mijn Orondates.
Dit ’s al, wat ik begeer.
O Goôn! zy geeft den geest
Van droefheidt, en is meêr voor Orondaat bevreest,
Als voor zich zelve. Ik ben met haar verdriet bewoogen.
’K zie, dat zy weêr bekomt. Zy opent flaauw haare oogen.
Waar ’s Orondates? Ach! Hezione, zijt gy ’t?
Waar ’s Orondates? Is hy doodt? Ben ik hem quijt,
Of leeft hy noch? Spreek op.
Mevrouw, hy is in ’t leeven.