floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
In zulk een quelling, 'k bid dat gy my doch verklaerd,
Op wat manier gy zijt uyt Liefde dus beswaerd.
Ach! Huysman, als ik maer in mijn gedachten krijge,
De tijd mijns vryery, onmog'lijk dat ik swijge,
Van al de zoete vreugd dien ik uyt Liefd genoot,
Als mijn geliefde my zijn trouwe dienst aenbood;
Noyt gaf hy my een kus, noyt drukten hy mijn handen,
Oft zeyde, Lief, dit zijn de ketenen, en banden,
Waer mede ik mijn Ziel, aen uwe Zieltje bind,
Dat u tot in de uur mijns doods getrouw bemind;
Eylaes! hoe meenig nacht in dezer wijs versseten,
En nu, och arm! en nu onwaerdelijk vergeten
Word ik van hem; die my zoo vaek zijn trouwe swoor,
Vergeet zijn Liefd, en steld mijn Liefde gantsch te loor;
O droefheyd! al te droef, ô lijden! niet om lijden,
Ach! dat de dood de draed mijns levens afwoud snijden,
En zenden my te graef, zoo waer mijn quel gedaen.
Iufvrouw! mijn deerd uw quel, dan doch gy moet verstaen,
Dat gy de Goôn misdoet, met onverduldig spreken.
Neen, maer om dat gy wenscht te zijn uyt uw verdriet,
Door 't sterven, welk gebrek men in veel menschen ziet;
Wanneer de Godheyd haer om beter schijnt te plagen,
De swakke mensch terstond wenscht om het eynd zijns dagen;
Soo hy na wensch niet werd van zijne plaeg bevrijd,
Wenscht hy, gelijk als gy, dat hem de dood af snijd
De draed zijns levens loop; ô ongodzalig wenschen!
En of gy duystmael wenscht te sterven, 't baet u niet;
Ten aenzien, gy niet kund voor dat de Goden willen,
Dies is het best zich met der Goden schik te stillen,
Tot dat haer Mogendheyd een uytkomst ons verleen;
Dies bid ik, Iufvrouw! steld door reden u te vreên,
En zegt my wien het is die Iufvrouw zoo beminde,
't Geviel wel licht dat ik voor u kost hulpe vinden;
Vertrouwd my als een Vrund, en geeft my te verstaen,
Hoe men dees Iongman noemd.
Men noemd hem Cypriaen;
't Is Cypriaen, eylaes! wiens Liefd ik heb genooten,
Maer nu een ander vrijd, en heeft voor vast beslooten
Met haer te treên in d' Echt.
Mijn beyde wel bekend, maer hebt gy van haer trouwen
Eenige zeekerheyd?
Die zal ik by mijn houwen;
Doch zoo veel moet ik u ontdekken, waer door gy
Sult speuren Cypriaens en Rozemonds gevry;
Zy is wel eer geliefd van eener die met reden
Zijn afscheyd nam van haer, dooreen'ge tegenheden,
Die hem ontmoeten, na hy haer lang had gevrijd,
Zoo dat dees Cypriaen, eens op een zeeker tijd,
De eer van Rozemond verzocht, by haer te wezen,
't Geen Raniclis aen zag; waer uyt dat is gerezen
Een haet, (door jalouzy) waer meed hy oorzaek gaf,
Dat Rozemond haer Liefd van Raniclis trok af;
Want zoo was die genaemd.
Wat brengt de vlugge tijd ons al veranderingen,
Wat zietmen langer niet door tijds, en toe-vals schik!
Dien Raniclis, van wien gy zeggen wild, ben ik;
Wy beyde met een wond gepijnigd.
Och ja! tot ramp gebooren,
Wat doet de Liefd niet al! gy in dit Boeren kleed,
Segt om wat reden gy (ach Raniclis!) dit deed?
Hoe; wild gy uwe zinnen,
Met vruchtelooze list noch stellen om te minnen?
Uw Lief die is getroud, uw Lief die heeft de mijn,
En Rozemond die zal een anders Vrouwe zijn.
De hoop (ach! Celestyn) mijn trouwe Liefd toezeyd,
Hoe dat de Liefde noch zal onder dit beleyd
Yets vruchtbaers werken; dies ik voor mijn heb genomen,
In deze schijn noch eens by Rozemond te komen;
Om hier door te verspien, en wel te onderstaen,
Of Rozemond getrouwd is, met uw Cypriaen;
Genomen ik bevind de zaek alzoo gelegen,
Soo is 'er evenwel noch goede middel tegen,
Indien gy neffens my, wild volgen mijnen raed,
En kleeden u als ik, in onbekend gewaed,
Om zoo by Rozemond met listelijke trekken,
De trouw van Cypriaen, aen u gedaen, 't ontdekken;
Waer door dat Rozemond gewis, door dit geval,
Haer Liefd van Cypriaen verzeeker trekken zal;
Te meer als gy u kleed in Herderinne kleede,
En haer ontdekt op wat manier, en door wat rede
Hy trouws belofte brak; zy zal bespeuren, dat
Hy u, uyt geyle lust, beloofd te trouwen had;
En voorders wat daer by meer boord, de tijd zal leeren,
Wanneer gy by haer zijt in Herderinne kleeren;
Gaet (Celestyn) met my.
Ik ga, en volg uw raed,
't Werd licht verschoond, mits Liefd het al te boven gaet.
GEvleugeld Goodje, ach! gy blinde Venus jongen,
Door uwe macht zijn my de zinnen zoo bedwongen,
Dat ik niet kan, nocht wil, 't geen ik wel gaern zouw,
Mijn wil is willig te versmaden 't geen ik houw
En keur voor 't opperste mijns herts, en Sielens vreugde;
O wispeltuerge Liefd! gy die d' ellend mijns jeugde
Met bittre quijning dord; ô zoete brand van min!
Hoe vaek verwissel ik de neyging mijner zin;
Hoe vaek verkies ik wel, en zonder te verkiezen,
Doet my de min, (eylaes!) 't verkooren weer verliezen;
Hoe vaek heeft lust haer lust genoten in 't gevry;
Vryagie, ach! gepleegt met Raniclis en my;
Maer nu is 't Cypriaen; ach! Cypriaen, mijn waerde,
Mijn eenigste vermaek, en wellust op der aerde;
O Afgod mijnes Siels! ô dwang van mijn gemoed!
O Huys-heer van mijn hert! gy die my knielen doet
Eerbiedelijk ter aerd, met beeding aen de Goden,
Wat gy (door haer bestier) Liefds opperste geboden,
Uyt liefd, mijn Lief, volbrengt, en op een kort verschijnd,
Waer gy uw Rozemond, om 't af-zijn, treurig vijnd;
Vermits bestemde tijd nu lang al is verloopen,
Van welk de Liefde my u by zijn deed verhoopen;
Hoe wel gy noch vertoefd, vertrouw ik vast dat gy
Door't een of 't ander werd zoo lang verlet van my;
De Liefde dwingt mijn lust om stillen het verlangen,
Door 't zoet gerijm, waer aen mijn hert en zinnen hangen,
Van u (mijn Lief) gemaekt; want waer ik zit of sta,
Ik queel en neury steeds uw zoete rijmpjes na;
De woordjes schijnen my tot minnen te bewegen,
En 't zoete voysje maekt tot zingen my genegen;
Wel op dan droeve geest, laet mijn Liefs klagjes zijn,
Een voedzel mijner Liefd, getuyge van zijn pijn;
Kunstrijke Cypriaen, zoet vloeyende Poët,
Die door uw rijmpjes 't hert, en Siel te steelen weet
Van uwe Rozemond; uw rijmpjes zijn 't die dwingen
Uw Rozemonde, haer op 't vrolijkst na te zingen;
O rijmpjes! zoet gerijmd, ô rijmpjes! zoet van zin,
O woordjes! die my voên in grondelooze min,
Ik voel de lusten my met lieve graegte dwingen,
Dat ik het Liedje my eens laet te voren zingen;
Margriet, waer zydy nu? koom, zet u hier wat neêr,
Voldoe my in het geen dat ik van u begeer,
'k Verzoek, Margriet, van u, en ook van uw Gespeelen,
Dat gy dit Liedjen my eens wild te vooren queelen.
VLied heen, droeve zuchjes,
Raniclis in boere gewaed uyt.
Hebt haer in de min, met troows beloften waerdiger verbonden;
Dat ik, om de Min,
Ach! hoe kan ik leven,
Als ik, Rozemond, bedenk hoe gy in lusjes, van de minne,
Lipjes, borsjes, hartje, zieltje, ja u zelfs aerds Goddinne;
Droeve gedachjes zullen mijn tuygen wat u geschied,
Door 't lieffelijk gezang, schijnt my dit hert ontvlogen,
De ziel verlaet haer plaets, al wat 'er is in mijn,
Wenscht aen die zoete vreugd deelachtig steeds te zijn;
Soo lieven stem, (Jufvrouw) ik lange niet en hoorde.
Maer Huysman, hebt gy wel met aendacht op de woorden
En zin van 't Lied gelet?
Och ja! de zin is goet,
Het Voysjen aerdig, en de woorden overzoet,
Na ik bespeuren kan is 't voedzel uwer minne.
Dit Liedjen (Huysman) heeft tot Liefde mijn beweegt.
Geen Reden anders als dat ik wel heb verstaen,
Dat Iufvrouw werd gevrijd van eenen Cypriaen.
Noch vreemder, dat hy scheyde
(Na Trouws beloftenis) van deze Herderin,
Om dat hy niet en mocht gebruyken geyle min;
Daer komt zy zelver aen, mijn deerd haer droevig treuren.
Die haer gelaet aenschoud; de oorspronk kan bespeuren,
Van haer weemoedigheyd; God groet u Herderin,
Noch even treurig? ey! stelt droefheyd uyt uw zin.
Ach Huysman! dat gy wist, (helaes!) wat dat ik drage,
Met reden zoud gy my, mijn leed helpen beklagen.
Bedroefde Herderin, het schijnt aen uw gelaet,
Dat gy inwendig voelt een quelling die u schaed;
Ach Jufvrouw indien ik van mijn quelllen
Mocht zijn verlicht, ik zoud u alles gaen vertellen;
Maer (leyder!) of men klaegt een ander zijn verdriet,
Het spreek-woord zeyd: men hinkt van anders zeere niet;
Best dat ik heel mijn smert.
Best is 't u die t' ontdekken,
Licht ik in dit geval u kost een een hulp verstrekken;
Ik heb ten naesten by de oorzaek al verstaen,
Na dat dees Huysman zeyd, zoo is 't om Cypriaen;
Heeft hy u toegezeyd als echtelijk te trouwen?
Ach neen! hy elders vrijd.
Zeer qualijk komt in mijn
't Geloof, dat Cypriaen zoud zoo lichtvaerdig zijn,
En dat hy zijne Liefd door neyging zijner zinnen,
Zoo laeg zoud stellen, op een slechte Herderinne;
Niet dat ik slechtheyd haet, maar zeg 't alleen daer by,
Ten aenzien zijn perzoon, en hooge eers waerdy,
De braefste Iuffers weet, zoo door zijn geestig leven,
Als groote rijkdom, een oorzaek tot Liefd te geven;
Dies dunkt my vreemd, dat een zoo heusch en rijk van goed,
Zoud minnen eener, die zoo arrem opgevoed,
En zober leven leyd, ik kan 't niet wel vertrouwen,
Dat hy een Herderin verzocht heeft tot zijn Vrouwe.
Jufvrouw! indien ik maer eens sprak met Cypriaen,
'k Zoud in zijn by-zijn u de oorzaek doen verstaen;
k' Weet dat ik zijn gemoed met reden zoud bewegen;
Dat hy in 't minste deel niet hebben zoud daer tegen.
Daer komt hy aen, eylaes! 'k verander in 't gemoed,
De leden trillen my, met grilling door het bloed.
Gy placht my (Cypriaen) op ander wijs te groeten;
Gy die dees lippen hebt zoo menigmael gekust,
Gy die uw lust daer meed zoo dikwijls hebt geblust;
Gy die in uw gemoed, het al, en al kend weten,
Wat dat'er tusschen uw, en my al tijd versleten
In Liefdens handel is; zult gy niet denken an
Beloften die gy deed te werden mijne Man?
Is dit de eer genoeg? bedenkt uw wel te degen.
Gy liegt al 't geen gy zegt, want ik u niet en ken,
Maer zal betoonen dat ik een voorstander ben
Van waerheyd, en mijn eer! waer kend gy my doen blijken,
Dat ik oyt heb gezien, uw ofte uws gelijken?
Ik vraeg, of gy my wel hebt tot eeniger stonden,
By eenig Herderin uw leven lang gevonden?
Ik vraeg u waer dat gy getuygenis zult vinden,
Dat ik oyt Herderin, oft u tot min verzocht?
Ik zal 't bewijzen, dat gy 't hebt aen my volbrocht;
Denkt gy niet, Cypriaen, dat zelfs de Goden weten,
Hoe gy u hebt met my, in vryery gequeten?
Denkt vrylijk Cypriaen, dat ik getuygen ken
Van 't geen waerom ik hier by u gekomen ben;
Hebt gy my niet belooft als Echte Vrouw te trouwen?
Hebt gy my niet belooft (met Eeden) woord te houwen?
Swoert gy niet by de Goôn, by hemel, en by aerd,
Dat ik in Liefd met u (door trouw) zoud zijn gepaerd?
Swoert gy niet meer als eens by 't drukzel uwer handen,
Als dat dat waren onze Liefds verplichte banden,
Waer meed gy zeyden, ik mijn Liefd aen d' uw verbind,
Dees kus is tot getuyg, dat Cypriaen u mind;
En wat gy zeyden meer, dat swijg ik om der eeren,
Vermits dat het de tijd noch alles wel zal leeren.
Wat let my dat ik niet verdedig mijne zaeke,
En u in 't geen gy spreekt, gantsch loogenachtig maeke?
Ach Goôn! kan 't, goede Goôn, geschien,
Dat ik dees laster zal onlijdlijk moeten hooren?
Dat gy ontkennen wild het geen gy swoert aen mijn;
Doch licht zijt gy verdoold, door d' onbekende schijn,
Waer in ik my (uyt Liefd) tot uwaerts heb begeven.
'k Zeg het leven
Des mensch, is anders niet als quelling en ellend.
Van uwe quel gy zelfs alleen de oorzaek bent;
Eylaes! had gy my niet uw trouw zoo hoog gesworen,
Soo waer uw quelling niet uyt mijn verdriet geboren;
Om dat gy trouwheyd swoert, zoo toon ik nu mijn trouw,
Aenschouwt eens een Cypriaen, wat Liefd werkt in Vrouw.
't Is waer, dat ik wel eer met Celestyn verkeerde,
En handelde van Liefd; doch mits gy niet begeerde,
Dat ik in mijn gevry met u zoud verder gaen,
Soo heb ik ook met reên geen meer verzoek gedaen.
Ach Cypriaen! gy kunt met reden niet verweeren,
De oorzaek waerom gy uw liefde trokt van mijn,
't Was om dat ik niet woud tot uwen wille zijn;
Gy trachten na mi'n eer, gy zocht uw lust te boeten,
En mijn onwaerdelijk te treden met de voeten;
'k Sal my geenzins ontzien, te melden wat gy deed,
De waerheyd spreek ik uyt, het zy u lief, oft leed;
Mijn hebt gy trouw belooft, mijn swoert gy trouw te houwen,
En zoo gy 't niet en doet, ik sweer u, 't zal u rouwen.
Ik zie, ach Cypriaen! en speur aen u gelaet,
Dat deze zaek met u, niet al te wel en staet.
De Iufvrouw, en de Boer, die liegen 't (zeg ik) beyde.
't Is daer meê niet genoeg, doet blijken zulks met reên,
Dat kan hy, Iufvrouw, niet, want ik zal hem alleen
Met een woord zijne trouws beloftenis getuygen;
Soo zeeker als ik hier ter Aerde neder buyge,
In kennisse der Goôn; wiens wetentheden al
Bekend zijn onze doent, en droevig ongeval;
Die Goôn, voor wien dat niets en kan verduystert werden,
Die gunnen eeuwig my in droefheyd te volherden;
Die Goôn, voor wien ik leg geknield ter aerden neêr,
Die gunnen my de vreugd haers Hemels nimmermeer,
Indien gy my niet hebt belooft als bruyt te trouwen,
Ach leyder! welk beloft schijnt Cypriaen berouwen;
Om dat mijn eerbaerheyd ontzeyden hem mijn min,
Tot wiens onkuysche lust ik niet genegen bin,
Voor dat ik in de Liefd door 't trouwen ben verbonden,
Dies sproot uw haet alleen uyt mijne vrees der zonden;
Is 't anders als ik zeg, bestraft my Cypriaen.
Ten is geen antwoord waerd, ey Lief! kom laet ons gaen.
Schaemt u, lichtveerdig mensch; wat waent gy, dat mijn zinnen
Niet gantsch zijn af-gekeert, van uw godlooze mine?
Ik dank die goede Goôn, dat ik noch niet en ben
Zoo verr' in Liefd met u, oft dat ik scheyden ken;
'k Ontzeg u mijn verzoek, en raed u noyt te komen
Uw leven meer by my; vermits ik heb vernomen
Uw snoode valscheyd, ach! gaet, eere schender, gaet,
Denkt niet dat ik u lief, maer op het bitterst haet.
Vlucht daer gy wild, ik zal mijn zaken zoo beleggen,
Dat gy uw Liefde niet zult kunnen my ontzeggen;
Ik heb u verd' genoeg, gy zult mijn. Vrouwe zijn,
Het spijt dan wie het wil.
Ach Raniclis! hoe zal 't geval noch met ons leven?
Seer wel, ik hoop 't geluk zal ons goê uytkomst geven;
Koom laet ons t' zamen gaen besluyten goede raed,
Ik zie dat deze zaek in goeden doene staet.
Gy zult eens in mijn kamer gaen,
En halen 't Liedjen, 't welk ik heb van Cypriaen
Begeert; maer ach! hoe is 't begeren mijn berouwen,
Gaet haelt het, want ik wil 't niet langer by my houwen;
Brengt ook Papier en inkt.
Binnen. En weer uyt.
O valsche woorden! die mijn Zieltjen hebt bekoort,
Ik zend u weêr te rug, en gaet daer gy behoord;
Uw valscheyd oorspronk is van dees mijn ongelukken,
Dies scheur ik uw tot wraek, aen hondert duyzend stukken.
Ey! trouwe Liefde, wild met bloed mijn traentjes mengen,
En dit papier eylaes! met lettertjes besprengen,
En woortjes voegen t' zaem; steld lettertjes by een,
Van bloedige koleur; tot teeken mijns geween;
Tot teeken mijns berouw zal ik al schrijvend klagen;
Ey! Letter-drager wild de droeve bootschap dragen
Aen hem, die in mijn hert zijn beeltens woonsteed heeft,
Wiens Zieltjen in het mijn, door trouwe Liefde leefd;
't Is hy die ik mijn Liefd, door jalouzy ontzeyde,
Als hy getrouwlijk my om weder-liefde vleyde;
Door Liefdens jalouzy, rees eerstmael onze haet,
Die nu een oorzaek is van mijn bedroefde staet;
Ach! dat ik zeeker waer, en vastigheyd mocht vinden,
Dat noch mijn Raniclis, zijn Rozemond beminden,
Hoe graeg zoud deze Ziel verhuyzen uyt haer steê
Tot teeken mijnes Liefd mijn hertje voeren meê,
En offeren't hem op; ik weet als hy mocht weten,
Hoe ik hem noch bemin, zijn smaed waer weêr vergeten;
Nu dan, wat schaed verzocht, ach! staet het my al vry?
Ik weet niet wat het doet, ô Liefd! hoe plaegt gy my,
Wil ik? wel ja; ik doe 't, ach my! ik ben in vreeze,
Als Raniclis dan zal mijn hertens meening lezen;
Wat zal zijn antwoord zijn? bespotten mijn bedrijf,
Dat ik uyt Liefde zoo vrypostig aen hem schrijf;
En zoo mijn schrijven hem dan mocht (eylaes!) mishagen,
Soo had ik oorzaek al mijn leven lang te klagen;
'k Weet niet hoe dat ik zal, ach Liefde! ach! wat raed?
Best Rozemond gy u bedenkt, eer gy 't bestaet;
Na dat ik met beraed, en kennis heb gewegen
Dees zaek, vind ik daer in veel swarigheyd gelegen;
Beraden is 't geluk van 't geen men wil bestaen,
Want dikmaels teeld een zaek veel droefheyd onberaên,
't Schijnt achterdocht en Liefd die willen t' zamen strijden;
De Liefd wil dat ik schrijf, 't geen d' ander niet wil lijden;
Wiens wil zal ik voldoen? hoop is vermengt met vrees,
Ik volg de Liefd; vermits de achterdocht meer rees
Uyt schroom, als rede; want indien ik ga na rede,
Soo stellen hoop en Liefd de achterdocht te vrede;
Dies ik uyt Liefd begin; ey Liefde! houd doch maet,
Dat gy niet al te verr' buyten uw palen gaet.
Wat wonder wat nieuws, wat wonder wat nieuws, heeft deze nieuwe
							Kramer.
Jufvrouw, noyt aengenamer
Oft liever vrundschap u geschiede, als van mijn,
Nu op een kort Jufvrouw u zal bewezen zijn;
Ey! laet ik my by u wat rusten; 'k ben van 't loopen
Soo moe, doch zeer versteurt dat ik niet ken verkoopen
Van dees mijn Kramery; ey! lieve Jufvrouw ziet,
Daer is wat ongemeens, uw leven looft gy 't niet.
Wel Meysje, wat is ditte?
Ey! lieve Iuffertje, laet my hier noch wat zitten,
Al deze Kramery zal ik u laten zien;
'k Heb yets dat u zoo aengenaem zal zijn, ik mien
Dat van uw leve gy noyt liever gift mocht krijgen;
Doch van wien dat het is, dat zal ik zelver swijgen,
Vermits gy 't zelfs zult zien; zie daer ik weet gewis,
Dat gy haest raden zult, van wie dit Liedjen is.
Hoo, hoo, gy zijt verdoold, ik ken uw hert en zinnen,
En dat zy zijn geneygt om Raniclis te minnen;
Ik wist (eer gy begost) dat gy hem schrijven woud,
Doch gy wist niet hoe gy den Brief bestellen soud;
Nu, nu, kom tij 'er aen, en stelt u om te schrijven,
Want ik zal hier zoo lang by u wat zitten blijven.
Cupido dat ik wist dat ik vertrouwen mocht,
Te schrijven aen mijn Lief, het geen mijn Liefd goet docht,
Ik schreef, oy me! ik schreef.
Schrijft vry, ik wil u sweeren,
By deze Boog, en Pijl, dat gy zijn hert zult keeren,
In alle liefd tot u; want ik verzeekert ben,
Dat zonder uwe liefd, u Lief niet leven ken,
Ach! dat het zoo mocht zijn.
Ontslaet u dies te vreezen
Hoe welkoom waert gy mijn, ach! dat het zoo mocht wezen.
Wel aen, ik neem voor mijn
Te schrijven; maer wie zal dan mijn Liefds Bode zijn?
Ik, Iufvrouw Rozemond, zal hem uw Brief toe dragen:
Niet; maer ik schrijf aen hem, die 'k heb in Liefd misdaen
En ik zal hier terwijl zoo lang wat speelen gaen,
En halen zoo eens al mijn goetjen voor den dag,
Daer heb ik (Iufvrouw) yets dat noyt yemand meer zach.
't Sijn rijmpjes, van een braef Poët geschreven,
Die tot vereering my dit Boekjen heeft gegeven.
Hy noemd het Venus jeugd,
Om dat den inhoud is van Liefd, en minnens vreugd;
Daer is een Raedzeltjen, noyt zoeter van uw leven,
Dat heb ik, Rozemond, zeer dikwijls uytgegeven,
Onder de Iuffertjes, die 't noyt en kosten raên,
Ik moet verzoeken eens, oft gy 't wel kend verstaen;
Is 't dat gy 't raed, ik zal uw kloekheyd hoog waerdeeren,
En tot belooning met het Boekjen u vereeren.
Cupido, 'k ben te vreên; koom aen, en geeft het uyt,
Ik zal u zeggen wat het Raedzeltje beduyd.
Het Raedzeltjen is dus, hoort toe, ik zal 't eens lezen;
Mijn dunkt, Iufvrouw, 't zallicht voor u te raden wezen.
Men acht 'et voor een schat op Aerd;
't Werd dikwils tegens dank bewaerd;
't Werd met moeyten verkooren;
Met vrolijkheyd verlooren.
Het is zeer zoet gezeyd, 'k heb lust daer na te raden,
Of ik het niet en wist.
Dat kan Iufvrouw niet schaden,
Doet maer uw best, en let te degen op de zin,
Gy raed het lichtelijk.
Seer wel, vermits ik u daer meê believen kan;
Men acht de min dikmaels veel meer als Rijkdoms schat,
En tegens dank werd zy bewaert zomwijl, om dat
Gelegentheyd ons geen bequame middel stelde,
Dat die men mind, de grond zijns minne niet kan melde;
De weder min die werd met moeyten vaek verkooren,
En als men 't ja woord geeft, werd min met vreugd verloren.
't Is, Iuffertje, na by, maer dat en is 't noch niet;
Mijn leven vond ik geen die daer zoo na by ried;
Bedenkt u noch eens wel, indien gy het durft zeggen,
Ik weet voorzeeker, dat gy 't Raedzel uyt zult leggen.
Is 't zoo niet als ik zeg, laet ik het raden blijven,
Op dat ik raek ten eynd van mijn begonnen schrijven.
O neen! ik kan 't niet raên.
Soo moet ik Jufvrouw doen het Raedzeltje verstaen;
't Is hier noch noyt geraên, maer als ik in den Haeg kom,
Daer wort het wel geraên.
't Is de Maegdom;
Ey ziet, hoe lachtze daer, dat moet 'er wel behagen,
wel Rozemond, wil ik u noch een Raedzel vragen?
Neen looze guytje, swijgt, ik heb terstont gedaen,
Wilt dan met deze Brief na mijn beminde gaen;
Om reden heb ik daer geen op schrift op geschreven;
Ach! aengename gift van mijn gewenschte Lief;
Ach! oorzaek van mijn vreugd, ik kus de waerde Brief;
Ach! zoete woortjes, die uw Raniclis doet leven;
Ach! zoete lettertjes, zeer kunstelijk geschreven;
Ach! lieve Rozemond, voogdesse van mijn Siel;
Ach! afgodin mijns herts, de Liefd wil dat ik kniel,
En zoo veel dankbaerheyd de goden zal betoonen,
Als uw verdiensten, Lief, zijn waerdig te beloonen;
't Schijnt dat der Liefden god, na lang geleden pijn,
Op 't onverwachst zijn gunst ten vollen stort op mijn;
Dies ik uw godheyd zal met lof en vreugde loven,
Liefds Altaer çieren op, van onderen tot boven,
Met vuur en offerand, op 't statigste gedaen,
Op dat mijn dankbaerheyd ten Hemel op mach gaen;
Dies kniel ik voor Liefds Troon, om storten mijn gebeden,
U machtig Minne-god, alleen tot dankbaerheden.
RANICLIS knielende voor den Tempel, alwaer (CUPIDO staende) hy met
						Offerhande zijn godheyd is dankende; ondertusschen moet hier Muzicael
						gezongen, en gespeeld werden.
RANICLIS ZINGT,
Stemme: Laura zat laetst by de Beek.
AErdschen God! gy die mijn ziel,
In de minne vlam doetbranden;
Ik (die voor uw Godheyd kniel,
Vast geboeyd aen Liefdens banden)
Offer u mijn offeranden,
Aen het Altaer van de Min;
Voor uw heyligheyd gebogen,
Kleyne god, van groot vermogen,
Trek mijn klagt ter zielen in.
Aerds Voogdes! vol vuur, en glans,
Om 't verliefde hert t' ontvonkken;
'k Offer u dees Roozen-krans,
Roosjes, die op 't çierlijxt pronkken;
Roosjes, menigmael belonkken,
Van mijn lieve Rozemond;
Rozemond mijn ziels godinne!
Die ik in de lieve minne,
VVeyg'rig, en af keerig vond.
Roos en blom doormengt met groen,
Sal ik op uw Altaer stoken;
En mijn offerande doen,
In uw Tempel; daer met smoken,
Deze Roosjes zullen roken,
Tot verzachting van de wond,
Toegewijd uw heyligheden;
Gun verzoening op mijn beden,
En beweeg mijn Rozemond.
O lieve liefdens vreugd! ô blijdelijke dank!
't Schijnt, Raniclis, gy zijt tot uwe wensch gekomen;
Wat diend 'er nu voor my, eylacy! voorgenomen?
Mijn vreugde is zoo groot, dat ik niet laten ken,
Te toonen aen de Goôn de dienst die 'k schuldig ben;
Ik schijn, ach Celestyn! als van de dood verrezen,
Koom, wild uyt deze Brief mijn blijde blijdschap lezen;
Dit 's oorzaek van mijn vreugd, dit zal de oorzaek zijn,
Dat Cypriaen zijn Liefd zal toonen Celestyn;
Nu weet ik, Celestyn, zoo goeden vond te maken,
Dat gy gewisselijk aen Cypriaen zult raken;
Gy ziet uyt deze Brief dat Rozemond my mind,
En om te trouwen my van herten is gezind,
Waer door ik weet dat zy my willig zal gehengen
Een middel, waer door ik zoo veel te weeg zal brengen,
Dat Cypriaen zijn trouws beloft zal komen na;
Dies ik van stonden aen na Rozemonde ga,
Met deze mijn verzoek; dat zy om uwe minne,
Haer met dees kleeding kleed in schijn van Herderinne;
En gy zult uw gewaed veranderen in schijn
Van Rozemond, en gantsch in hare kleeding zijn;
Ik (in mijn Boers gewaed) weet Liefdens plicht te plegen,
En Cypriaen tot uwe Liefde te bewegen.
Daer komt mijn Rozemond, ey lieve! wilt vertrekken.
Oy me! hoe zeer ben ik (uyt Liefde) in verlangen,
Om weten of mijn Lief de Brief wel heeft ontfangen;
Hoe haek ik na de uur, hoe wensch ik om dien dag,
Te weten, hoe hem doch mijn dienst behagen mach;
Daer komt het looze wicht, het machtig minne Goodje.
Ik dank u Cupidootje,
Ey! zegt nu of mijn Lief de Brief van u ontfing.
Hoe! is die niet besteld?
O ja! maer 'k zalje zeggen,
Op wat manier, Jufvrouw! dat ik dit aen ging leggen;
De Brief die gy my gaeft, die gaf ik aen een Boer,
Die groote kennis heeft met Raniclis, en swoer
My by zijn keel, de Brief aen Raniclis te geven,
Met middel, dat u daer op antwoord werd geschreven.
Eylaes! ik ben bevreest, en houde voor gewis,
Dat deze Brief in handen niet gekomen is
Van hem, aen wien dat ik die heb (door u) gezonden.
Ik heb die geen gevonden,
Aen wien de Brief most zijn; dees gaf hy mijn weêrom.
O aengename Brief! gy zijt my wellekom.
Zy leeft den Brief: gelezen hebbende, spreekt:
Sijt gy dien Huysman niet, die heden Celestyn
Van wegen Cypriaen, deed komen hier by mijn?
Mach ik u wel vertrouwen
Te vragen yets, het geen gy zult by ub chouwen?
Gy vraegd, oft vraegd my niet, doet Iufvrouw u begeer,
Doch van het geen gy vraegd, ik uw mijn trouwheyd sweer.