floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
En zy zal licht’lyk met jou gekken
Zo die verand’ring in haar hart geen ingang heeft.
’t Lykt scheeren!
Vindt ge iets in haar dat de eer, óf goede naam kan deeren?
Hoe! zo je ’er trouwt, zou jy haar, zonder jou verdriet,
Die zélve vryheid in de kleeren
Behouden laaten?
En laaten haar dan nóch by ’t jonge vólk verkeeren?
Die zy dan ook somtyds weêr op de Thé
Of Koffi nooden zal?
Dat beurt wel.
Op een Kaartje?
Dat is ’t gebruik.
En dan een glaasje wyn?
Al meê.
En somtyds wat bankét, pastei, óf mangeltaartje?
En als de maag
Vol water is?
Dan heeft men graag
Een kélkje Frontinjak.
En dan aan ’t danssen?
’t Is als gy zégt.
Dus leert men de ondeugd niet der Franssen
Alleenlyk; maar, récht uit gezeid,
Ons Holland overtréft der Fransen dolligheid:
Want op een chaise, óf in een sleetje.
Of op ’t bezoek sléchts van een Teetje,
Gebeurd ’er somtyds wel een beetje,
In ’t afzyn van een vader, óf een man,
Dat ieder juist niet raaden kan;
Maar deuze lés zel jou niet baaten:
Want jy zult Willegond haar vryheid laaten,
Schoon dat een ieder jou bespót.
Ga jy na binnen toe, én hoor niet na dit praaten.
GOEDAARD, STEILOOR, WILLEGOND, KATRYN.
’k Heb ’t u gezeid, ik zal my blind’lings op de trouw
Verlaaten van myn’ vrouw;
Dit ’s myn begrip, dus zal ik leeven.
Gants bloed! wat zou ’k ’er wel om geeven,
Wat waar het goed, wat waar het goed,
Wierd hy een Koekernoet!
Ik ben onkundig wélk een lót my is beschooren.
Maar zékerlyk het schort
Aan u niet, zo gy ’t niet en wordt:
Want naar uw wys van doen, zyt gy ’er toe gebooren.
Och arme spóttert, ik moet lachchen om die praat!
Zie jy maar toe, het is wel jonger wédervaaren.
Hoor: zo ’t gebeurt, dat ik met Goedaard kom te paaren,
Behoeft hy niet te vreezen voor dat kwaad;
Maar zo ’k met u als vrouw moest leeven,
Zou ’k zorglyk u daar van verzeek’ring durven geeven.
Het waar conscientie werk zo zy ’t hem deed;
Maar zulk ien ouwe Gryn daar is het aan besteed.
Katryn gaat met Willegond haastig wég.
Verbruste Vuilbek, jy meugt vreezen!
Heeft zy licht wat te stout gesmaald,
Je hebt het op je hals gehaald.
Verander van humeur, geloofme, laat u raaden;
Een vrouw óf dóchter op te sluiten kan sléchts schaaden.
STEILOOR alleen.
Je mogt de Drommel zyn!
Myn Dienaar? Dit ’s één Vólk! de één heel beroofd van zinnen,
Durft zulk een ydeltuit beminnen,
En deeze is al zo gék als hy. * O myn, o myn,
Ik lach me slap! Hoe kan ’t geschieden?
Zyn dienstboôn zullen nóch in ’t end die gek gebieden,
En myn Ruffyntje... maar, ik ga met heur op ’t land,
Daar zel zy veilig wezen: want
Haar Zus zou haar beploegd verstand,
De lessen die zy door myn’ voorzórg heeft genooten
Wel haast uit heur geheugen stooten.
LEKKER, STEILOOR, HEERMAN.
LEKKER.
Hy ’s in deez’ kamer die Ruffina houdt beslooten.
STEILOOR, by zich zélf spreekende.
Is ’t niet beklagens waerd, hoe lang hoe meêr te zien,
’t Verdérf der zéden, zelf ook in bejaarde liên?
HEERMAN.
,, Ik spreek hem aan.
In plaats, dat in voorgaande tyën
De oprechte trouw, de zédigheid
Gepreezen wierd, wordt lédigheid,
Verkwisting, grootsheid, zotternyën....
,, Hy ziet my niet.
En meer ondeugden niet te lyën....
,, Ik loof hy ziet niet wel uit ’t linker oog, myn Heer;
,, Groet hem van de andere zy.
Dit werk dat deugd niet meer!
Na ’t land, na ’t land!
Neen, neen, het is zo hoog als ’t diende,
’t Gezélschap in de stad verleidt.
Maar wat is dit? myne ooren tuiten!
Op morgen wis na buiten;
Op dat... de Droes!... wat ’s dit? hoe komt dit volk toch hier?
De plaag noch toe!... ai, zie die hoed!... noch meer gezwier?
Is ’t wel op my gemunt?
Myn Heer, gy schynt verslagen
Dat ik zo inkom, én u geen verlof deê vraagen.
STEILOOR met een’ wreevelige stuursheid.
Dit onverwacht bezoek vindt gy licht vreemd?
Dat kon wel zyn.
Maar ’t is naar dat men ’t neemt.
Gy zult my lichtelyk verschoonen....
Dat ’s hachchelyk.
Dat ik u kom myn’ dienst betoonen,
Dewyl ik onlangs in deez’ buurt
Een wooning heb gehuurd....
Vind ik my door de réden,
En door de kennis die ’k voor deez’, in Willemstad,
Heb met myn Heer uw’ Broêr gehad,
Verpligt, om u myn’ dienstbaarhéden
Op te óffren, als een trouw gebuur.
’k Zag hem zo daat’lyk uit uw’ wooning treeden.
En ’t is op zyn verzékering
Van uw beleefdheid, dat ik récht na binnen ging.
Zo veel te sléchter.
Hy weet heuschelyk te leeven,
En hen, van wien hy eer’ ontfing,
Ook, op zyn beurt, behoorlyke eer te geeven.
Hy ’s oud genoeg, én meester van zyn doen.
’t Is zo, myn Heer, ’k heb daar niet tégen.
Elk zoent zyn wyf op zyn fatsoen;
My ’s aan een ander niet gelégen.
Gy hebt gelyk, myn Heer, ik prys
Uwe ingetoogenheit; maar hebt gy wel vernomen
De goede tyding die ’er flusjes is gekomen?
Een die voorzichtig is, én wys,
Bemoeit zich niet met loogentaal, én droomen.
Ik sta het toe; maar voor ons land,
Dit nieuws....
Voor liên van ons verstand,
Is geen ding nieuw.
Dit nieuws behélst gewénschte zaaken,
En word bevéstigd uit den Haag van hooger hand.
STEILOOR, RUFFINA, HEERMAN
Dat weet ik niet; maar zou ik wel aan ’t dutten raaken?
Of schémert my ’t gezicht? Hoe zel ’t hier gaan?
Ben ik betooverd; óf verraân?
Zyn hoed zwierd heen én weêr; ’t gezicht geeft geen goed téken!
Waarop heeft hy ’t gemunt, met al die zótte streeken?
Wie geldt dat nou? wat ’s dit?
Hoe kom jy daar te staan?
Loop straks na binnen aan jou wérk....
Ik moet u spreeken.
Na binnen. Och, wat ’s dit!
Ik kom zo aanstonds weêr.
Of loop maar heen, zo ik niet daatlyk keer.
HEERMAN, LEKKER.
Wat dunkt je van die gek?
Myn Heer, ik zel je zeggen:
Hy ’s vinnig, bits, én zal u hinderpaalen leggen.
Die Argus zal myn min
Verydelen, en haar opsluitende, zyn zin
Doen volgen door bedwang.
Ai, wil niet eensjes vreezen.
Vermits dat deez’ jaloersche gék,
Heel mak’lyk zal te doeken weezen,
Deur de ééne óf de andere slimme trék:
Want dit ópsluiten, tégens réden,
Geeft u meer hoop, dat gy haar krygen zult tot vrouw.
En zo gy....
Maar, het is vier maanden reeds geléden,
Dat ik haar schoonheid heb gevierd, én aangebéden,
En nooit gelégenheid gevonden, om myn trouw
Haar aan te bieden, én myn hart haar op te draagen.
Maar heeft zy nooit gemerkt dat gy haar mint?
Dat ’s genoeg een kans daar na te waagen:
De liefde is listig, én je bent geen kind.
Had ik als jy geweest....
Jy spreekt als onbedreeven;
Zo ’k haar niet spreek, hoe kan ik haar verzék’ring geeven
Van myn min?
Het goud, Heer, maakt een kóppelaar.
Geef aan de meid wat géld, zy hélpt u licht by haar.
Daar is geen meid, óf knécht, in huis, het is verlooren.
HEERMAN, STEILOOR, LEKKER.
Myn Heer, gy woont hier in een mak’lyk huis.
Is ’t niet wat éénzaam?
En ik, ik zég het maar, dat al dat vraagen,
Een man als my, niet kan behaagen.
Dit dunkt me, is jou genoeg gezeid,
O vraager in der eeuwigheid!
Vergeef het my: zo ’t u niet mogt verveelen,
Wenschte ik tót mynent somtyds de eer
Te hebben, om met u, myn Heer,
Een roemsteekje, of pikét, te speelen.
Ik dobbel niet.
Dat zei Markolfus ook, én sloeg zyn wyf.
Ik zal u ook somtyds wel de vryheid neemen,
U te bezoeken, als myn vriend,
En buurman.
’k Ben daar heel niet meê gediend.
Laat ons met vreên, loop élders teemen;
Ik ben al moe hier dus te staan,
En ’k raad jou straks na huis te gaan.
Uw heusheid, Heer, zal myn vrypóstigheid verschoonen:
Want uw beleeftheid...
Zal jou toonen
Waar dat de deur is, én dat wy tót onzent woonen,
Kom jy hier óoit eens weêr.
,, O, die verbruide gék!
Ik blyf uw dienaar Heer.
Loop veur den Drommel! jy zult met die hoofsche zwieren
My zo niet loeren! die manieren,
En dat bezoek, gevalt my niet.
Al was ’t schoon dat myn Broêr ’t hem riedt,
Het geeft my achterdocht, én groot mishaagen.
Ik moet Ruffina eens gaan vraagen,
Of zy ook weet, op wélk een grond, dit zaakje leit;
Ze is niet geveinst, licht dat ze ’t zeit.
Op de straat voor de huizen van Steiloor én Heerman.
STEILOOR, RUFFINA.
Wees jy gerust, ik weet dit heel wel uit te wérken.
,, O liefde! wil my voorts met uwen raad verstérken!
,, Op dat deez’ list volvoer’ het oogmérk van myn’ min.
Ja, ik weet, hy is hier in
Deez’ buurt, nou onlangs komen woonen;
Het is die lósból die nóg straks
Zo stout was, dat hy zich tót mynent dorst vertoonen:
Ja tóch, dat was ’t bezoek askaks!
Neen, Olfert is te leep, ’k zél daar een schót veur schieten
Eer ik na ’t land ga, schuim van alle deugenieten!
’k Bekén dat ik iets stout besta;
Maar wie zou zulk een straf onthaalen, niet verdrieten?
Men dwingt me ’er toe.
’t Is een verleijer, dat blykt klaar:
Ja, een verleijer is ’t, ’t is waar.
Myn troosje, ik ga, treê jy in huis, én wacht me daar.
Verliezen we geen tyd, om hem zyn lés te leezen.
’k Verwonder my niet meêr, naar ’t geen ze my daar zeit,
Van zyn beleeftheên, én zyn vriend’lykheid;
Maar wacht, ik zal hem van die zotte min geneezen.
Dit dunkt me is ’t huis daar ik moet weezen.
De Duivel haal die stoep! ô die verbruste val!
Wat hoeft die drumpel zo vér uit te steeken?
Een ménsch zou zo de nék wel breeken.
’k Wou dat hy ze op zyn béd had.
HEERMAN, na huis gaande, STEILOOR, LEKKER. HEERMAN.
Heer, het is my leed,
Dat gy gevallen zyt.
My ook. ’k Wou jou wat zeggen.
My, Heer?
Ja jou, hoor toe, ik zel ’t jou uit gaan leggen.
Myn Heer, als ’t u belieft, ’k bid dat gy binnen treedt.
Wy kunnen ’t hier wel doen.
Nu gy my het geluk komt aan te bieden
Van uw bezoek...
Ik moet je spreeken; maar met haast,
Maar zéker, my?....
Ja jou. Hoe! maaktje dat verbaasd?
Ik ben verblyd, én voel myn ziel als opgenomen
Door de eer die gy...
Laat de eer daarze is; ik ben gekomen...
Neen, ik zel daar niet toe verstaan.
Maar Heer...
Maar Heer, maar Heer; ik zel niet verder gaan.
Myn Heer, zo ’t is om u te vergenoegen....
Maar zéker, Heer, het zal niet voegen
Op straat te spreeken, ’k bid treê binnen toch, myn Heer.
Men hoofd doet van die komplementen zeer.
Met die liflaffery mag ik men kóp niet breeken;
Ik wil hier voor de deur, én staande, met je spreeken.
Zel jy me dwingen? dat is wel impertinént!
Maar ’t is...
’t Is onbeleefd, je maakt me moeilyk,
My dwingen?
Jy bent een kwélgeest! Sellement...
Bloed! hoe zel dit nóg gaan in ’t énd?
Ja, ’t is onménsch’lyk, ’t is verfoeilyk!
My weig’ren...
Heer, zo ik het deê...
My weig’ren hier een woord óf twee
Te hooren?
Maar myn Heer, het vólk zou met my spotten.
Al wie zich aan het vólk steurt, zyn maar zotten.
Hoor luister...
Maar myn Heer, ’t is geen welleevendheid...
Dat ’s Duivels! nóch al? is het niet genoeg gezeid?
Kom hier eens, hoor! laat al die wisje wasjes vaaren,
En luister na het geen dat ik je zel verklaaren.
Zég, weet je wel, dat ik de Voogd, én meester bén
Van een jong meisje, spreek?
O ja, myn Heer, ik kén
Haar ook van aanzien.
Wel, van haar, sprak ik je gaaren.
En wyl je ’t weet dat ik haar Voogd ben, weet je dan
Ook wel, dat zy alleen myne oogen kan behaagen,
En dat ik in het kort haar man
Zal worden? dat ze my genégenheid moet draagen,
En dat zy niemand aârs bemint als my alleen?
Zég weet je dat? zég op.
Wel weet je ’t niet, ik zég het jou, dat jy, naa deezen,
Haar ongekwéld laat, of je meugt wel vreezen.
Ja jy, jy, jy!
Wie zeit u dat ik haar ooit lastig viel?
Zy, zy;
Die zulks niet liegen zal; dies laat het veinzen vaaren.
Wie zégt gy, Heer?
Zy zélf, Ruffina, die, gelyk ’t
Een eerb’re dochter voegt, my sints haar jonge jaaren
Bemind heeft, dat hier wel aan blykt,
Om dat ze my durft in vertrouwen openbaaren,
Dat ze al jouw pooging, én gelonk acht als de wind:
Dit doet ze u zeggen, en dat je ’er vergeefs bemint.
Ja, én zy raadt jou, zoete knécht,
Dat jy jou zinnetjes, vry op een ander légt:
Geen ménsch heeft ooit haar hart, als ik alleen, bezéten.
Ik ga, onthouw ’t geen ik jou heb gezégd.
,, Hoe kykt hy nou!
Gy hebt geen reên u meer te kwellen
Myn Heer, deez Jufvrouw heeft meer als gemeen verstand:
Zy mint u zéker, én die norsse dwingeland...
,, Wat zeit, wat zeit hy?
Parst haar tót deez’ listighéden.
De pots is fyn; maar zacht, hy ziet ons aan,
En ’t geen wy spreeken, zou hy lichtelyk verstaan.
,, Ja, trék maar heen.
Hy is verstéld, én.... maar daar is myne uitgeleezen!
Dat Troetelpoppetje, hoe zédig staat heur weezen!
RUFFINA, STEILOOR.
,, Ik vrees dat Heereman myn’ list niet heeft gemérkt.
Wat zégje békjelief?
Of ge iets hebt uitgewérkt?
Myn troosje, ik kom met vreugd verstérkt,
Weêrom, én wist door reên jouw kweller te overwinnen;
Hy loochende in het eerst jou te beminnen;
Maar ik ontdékte in ’t énd de grond van zyne zinnen:
Want na dat ik ’et hem had uit jouw naam gezeid,
Heeft hy het niet meêr wéderleid;
Hy heeft beloofd van zich te onthouwen,
Jou na deez dag weêr aan te schouwen.
Waarom? wat is ’er dat je lét?
Gy had uw voeten van de drémpel naauw gezét,
Wanneer ik achter uit myn vénster lag te kyken,
Of ’k zag terstond van verre een man,
Zeer wel gekleed, beleefd, met buigen, én met stryken...
Wat zégje? hoe! sprak hy jou an?
Ja, én uit Heermans naam, gy kunt eens denken,
Hoe ik ontstéld was!
Zou je niet
Ontstéld zyn liefstentje? zou ’t niet jou zinnen krénken,
Wanneer je zulk bedróg van zulke guiten ziet.
Terwyl dat hy zyn’ dienst my aan kwam bieden,
Gooit hy deez’ gouwe doos in myne schoot,
Waar in ik mérkte, dat een brief was.
Kan ’t geschieden,
Dat zulke Schrobbers!... maar hoe snood
Wordt nou de waereld!
En toen ging hy aanstonds schuiven.
Hier blykt zyn valsheid! Bloed, kryg ik hem in myn’ kluiven!
Myn békje, jy bent waerd dat ieder jou beklaagt,
Om zulke parten als jy van dien schurk verdraagt.
Dit zyn die kunsjes die die vagebonds gebruiken,
Om ’t visje, op die manier, te krygen in de fuiken.
Nu dwingt my de eerbaarheid, dat ik
Hem ’t doosje met den brief, weêrom beschik.
Durfde ik ’t u vérgen.
O! daar is niet aan bedreeven,
Kom, geef jy ’t maar, ik zal ’t hem straks weêrom gaan geeven.
Daar is ’t zo ik ’t ontfing. Ik ben ’er van ontstéld!
’t Is goed; maar laaten wy de brief eens saamen leezen.
Och! deed gy dat, myn Heer, zo leê myne eer gewéld.
Zo gy de brief laast, wierd ik zékerlyk verdacht:
Want élk zou denken dat ik hem beminde.
Dan is het béter dat wy die niet open maaken.
Een Dóchter, zo ze niet in opspraak wil geraaken,
Die moet voor alle zaaken,
Geen minnebriefjes leezen, Heer!
En las ik deez’, hy zou my nóch veel meer
Met brieven kwellen; nu zénd ik hem alles weêr,
Verzégeld als het was.
O Deugd! waar vindt men heurs gelyken!
Ik ga zo na hem toe, myn troost, myn waardste pand!
De brief, myn Heer, is in uw hand,
Gy kunt die échter, zo gy wilt, vry open breeken.
O neen! ô neen, ik zal dat veurneem laaten steeken;
Jou réden zyn gegrond, ’t is my gebleeken:
Ik prys jouw overgroot verstand.
Ik ga hem, en daar na de boekverkooper spreeken,
Om ’t boekje van de Huuw’lyksband:
Ga in, dat zullen wy dan leezen op het land.
Zo, dat gaat wel! Myn hart dat springt van vreugden!
Dat ’s eerst een voorbeeld van weêrgâlooze eerbaarheid!
Zy breekt de brief niet op! Dat zyn de zuiv’re deugden
Die maagden passen! O! zy vólgt myn lés, al zeit,
En schélt myn Broer, op myn’ manieren, ’k leef geruster.
Zy scheelt geen kleintje van haar Zuster!
De opvoeding, ô! de opvoeding doet
Een wond’re wérking op ’t gemoed,
En maakt de meisjes, óf tot goede, óf kwaade* wyven!
Hy klópt aan ’t huis van Heerman.
LEKKER, STEILOOR.
Wat is ’er van uw dienst, myn Heer?
Geef dit jou meester, aanstonds weêr,
En zég hem, dat hy voortaan ’t schryven
En giften zénden, vry laat blyven:
Dat myn Ruffina niets om zyn schénkaadje geeft,
Dat haare gramschap hier door is geraakt aan ’t kooken.
Dat zy deez’ gouwe doos, nóg brief, heeft opgebrooken:
En doet hy ’t nóg eens, ’k weet wat hy te wachten heeft.
Ga, zég hem dat.
Wat heeft die Gek nu weêr bedreeven?
Hy gaf me dit, myn Heer, én zei, dat al uw doen
Vergeefs was, én dat zy u ook nooit gehoor zou geeven.
Deez’ brief zal onverwacht in uwe handen komen;
Maar, hoe ook myn bestaan, by u word opgenomen,
Ik vind me in zulk een droeven stand,
Dat ik genoodzaakt ben te springen uit de band.
De schrik die ’k heb, dat ik, in weinig dagen,
Zal moeten in een haat’lyk huuw’lyk treên,
Doet my, als wat ik kan, tot myn’ verlóssing waagen.
Bemint ge my, zo réd me uit deeze zwaarigheên:
’k Verwacht uw antwoord; wil geen tyd verliezen.
Op dat gy weeten moogt wat wég ik zal verkiezen:
Verliefde harten, met élkanders leed begaan,
Die kunnen zich, door een half woord, verstaan.
Wat dunkje, Heer, van deze réden?
Voor zo een meisje dat by niemand heeft verkeerd,
Schynt ze in galantery te zyn gepromoveert.
Ach! ’k vind haar zo volmaakt van geest én léden,
Dat zy verdient, én waard is, aan te zyn gebéden!
En deeze trék van haar verstand,
Waar door ze ’er liefde my betoont, met achting,
Verdubbeld myne kuische brand,
En overtréft vér myn’ verwachting.
Al zafjes! zwyg wat stil, myn Heer:
Want zie, daar komt die gék al weêr.
STEILOOR, HEERMAN, LEKKER.
Zo, zo, de Heere Staaten
Verbieden door plakkaaten
De Fransche waaren in te brengen! ô! dat ’s braaf!
’k Heb dit plakkaat, ô ja! op ’t boekje toe bedongen.
Het zal Ruffina ook verstrekken tót een leer.
,,Is ’t anders niet?
STEILOOR, terwyl Heerman de brief overleest.
Ja wel! ja wel, dit bólt me neer!
De Rótzak maakte ons al te hooge sprongen,
En wou dat wy altyd naar zyne pypen zongen
En jy Monsieurtje, die my naar de mode groet,
Jy zelt deur giften, nóch deur brieven, armen bloed,
Niet opdoen; neen, je zult niet trekken;
Het meisje is al te wys, ze zou maar met jóu gekken,
Zy het my lief, je ziet hoe dat ze met jou lacht.
’t Is waar, ’k heb reeds bespeurd, én érnstig overdacht,
Dat niemand immermeer Ruffina zal beleezen,
Dan hy, die haar is van het noodlót toegeweezen;
Dies is het zótheid dat men gunst van haar verwacht.
Wat? zótheid? dolheid! ’k durf het zweeren
Dierhalven heb ik afgeleid,
De hoop, tót het bezit, van haar bekoorlykheid.
Een Médevryer als gy zyt...
Wil me ekskuzeeren...
Neen; ’t waar al lang geschied, indien ik had verstaan,
Dat gy de Juffer zélf wou trouwen.
En ik zal voortaan,
Uw’ liefde heel goedsmoeds aanschouwen,
En my, in rust, én vreeden houwen,
Nu ’k weet dat zy u mint.
Dat ’s wysselyk gedaan.
Ja, ’k deê onreed’lyk, in dit kas,
Zo ’k van eene and’re meening was.
Dat ’s een geweeze wég.
Maar zo ’k u iets dorst vraagen?
Een énk’le gunst, tót mind’ring van myn’ pyn.
Laat hooren, ’t mag ’er ligt na zyn.
Wat is de beê? zég op, zég op vry, zonder schroomen.
Dat gy aan haar, die my myn’ vryheid heeft benomen,
Betuigt, dat myne min, gansch onbevlékt...
Hy ’s mal!
Nooit heeft getracht, met hart óf zinnen,
Haare eer te kwétsen, maar haar wét’lyk te beminnen.
Zo ’t my niet wierd belét.
,, Hy ’s zót! Ik zal, ik zal,
En dat myn’ zuiv’re keur, gegrondvést op de réden,
Niets wénscht, als met haar wil, in de écht te treeden.
Ja zég, zég vry, dat haare aantréklykhéden
Zo diep staan in myn ziel geprént,
Dat ik haar’ schoonheid, tot het énd
Myn ’s leevens, zal in achting houwen.
En zo ik niet met haar kan trouwen,
Dat zy u zulks verschuldigd is.
Wél, dat is zéker, én gewis.
Vertroost jou in jouw druk, ik zal ’t haar kénbaar maaken.
Men Heer, daar zal een dronk op smaaken!
Dien arme bloed, dien, arme bloed!
Wat óf hy tóch uit vryen doet!
Zyt gy daar weêr?
Ik voel zyn leed my ’t harte raaken.
Hoe dat? hy ziet zyn hoop vergaan,
Om dat jy nóch de doos, nóch brief, hebt opgedaan;
Maar hy verzócht my zeer, dat ik jou zou verklaaren,
Dat hy nooit dacht met jou, als wettelyk te paaren.
Waarachtig, ’t is een eerlyk man!
,, Ik ben daar wel verzékerd van.
Wat zég je!
Zo gy me récht bemind, zult gy ’t hier niet by laaten.
Neen, ’t is nou wel.
Nou wel? daar hy sints heeft béstéld
My tégens dank, deez’ nacht te schaaken met gewéld?
Neen dat is kwaad!
Het is een eerlyk man, die my nooit van zyn leeven...
Neen, neen, dat gaat te vér: maar vrees niet; want in ’t kort
Zel jy je zien van hem ontslagen.
Zo ik dit langer moet verdraagen,
Of zo ’k in ’t minst van hem beleedigd word,
Zal ik ’t u wyten. Zou ik zulke dingen lyen?
O! hy bedriegt u, door zyn’ list, én veinzeryen.
Wat ben ik ongelukkig, dat
Gy immer liefde voor my hebt gehad!
Nou, nou, myn suikerdoos, je moet je wat bedwingen.
Ik ga voort heen, én ’k zal hem fyner leeren zingen.
Zég, dat ’t ontkennen tóch geen ingang by my vindt,
Dat ik zyn voorneem wist, eer hy ’t durfde openbaaren;
Of zo hy échter meent van my te zyn bemind,
Dat hy zyn aanslag sléchts begint,
En juist niet wacht, dat ik ’t hem twémaal doe verklaaren.
Hy zal dan zien hoe hy zal vaaren.
Wat! wat, ’t is kind’re wérk, ’t raakt kant, nóch wal,
Weréntig, ’k loof de vént is mal.
Maar gy moet boven al,
U toonen héftig kwaad te weezen.
Ja, Schaapje, jy hoeft daar niet veur te vreezen,
Ga jy maar in.
Wel, ik verwacht u daatlyk...
’k Verlang ’er na!
Dat ’s een juweeltje van de Vrouwen!
Men mag op haare deugd, met récht, wel kérken bouwen.
Ja wel, wat ben ik ook gelukkig! Maar, holla!
Myn Heer, wat jaagt u hier?
Ja, én zo ’t meer gebeurt, zel ik ’t de Schout gaan klaagen.
Stél u te vréden, Heer, ik zal...
Stél u te vreên?
Met die pispraatjes stuur jy my graag weêr heên.
Maar Heer, is dat fatsoen dat jy jouw zaaken
Zo schélms durft schikken, om van deeze nacht te schaaken
Een eerlyk meisje, dat met hart én ziel my mint?
Zy, én dat jy je aanslach sléchts begint.
Is ’t waar? maakt zy me zulks bekénd?
Myn’ lieve vrind,
Hoe, twyffel jy? kom, kom, ik zal haar hier doen komen,
Dan heb jy ’t uit haar mond, én uit myn’ mond, vernomen.
Ik sta verbaasd, door ’t geen hy my verhaalt.
Myn Heer, die gék word schoon betaald
Door haare list. Maar zacht...
RUFFINA, STEILOOR, HEERMAN, LEKKER.
Wat heeft u tóch bewoogen
Dat gy my leid, daar ik zyn byzyn moet gedoogen?
Kyk, hy verächt Monkeur (had jy dat wel gedócht?)
De last die ik hem flus heb uit jou naam gebrógt:
Hy meent dat ik ’t heb uit myn duim gezoogen,
Daarom is zyn verzoek alleen,
Dat jy ’t hem zélf zégt, zie dat weet hy ’t van ons tweên.
RUFFINA tégens Heerman.
Kon ik u myn gemoed, niet klaar genoeg ontdekken,
En kunt ge myne min wel meer in twyffel trekken?
Mejuffer, ’t geen dien Heer, my van u heeft gezeid,
Maakt my verwonderd, én vol van verlégenheid?
Ik twyffelde eerst; maar ’k heb nu een besluit genomen,
Al uw begeerens naa te komen
Dit vonnis dat ik met onzékerheid verstond,
Wénschte ik al beevend ook te ontvangen uit uw’ mond.
Neen Heer, gy moet u van dit vonnis niet beklaagen,
’k Dêe door myn Voogd, u flus myn’ meening overdraagen,
Myn wil is dat ge uwe pligt betracht,
Daarom neem op myn woorden acht:
Ik zie tweé mannen voor myn oogen,
De één heeft op myne ziel een groot vermoogen:
Want myn genégenheid wil dat ik hem verkies
Tót Bruidegom, én zonder tyd verlies.
Hier toe voelt zich myn’ ziel geneegen;
En de ander heeft, voor al zyn’ valsche schyn van deugd,
Nóch nooit als haat van my verkreegen.
Ik ben in ’t byzyn van den éénen, heel verheugd,
Hy kan alleenlyk my bekooren:
Door hem te zien wordt myne vreugd hérbooren:
Indien ik leeven moest met de ander, ’k stierf van rouw.
Hy, wien ik eeuwig min zal draagen,
Maak’ alles vaardig tót de trouw,
Op dat ik eind’lyk word uit deeze dwang ontslagen.
Je zelt, in ’t kort, in ’t kort jou wénschen zien vervuld,
Myn lammetje, neem sléchts een weinig tyds geduld.
Ik spreek wat vry; maar ’t is zo vér gekomen
Dat my zulks niet op ’t kwaadst dient afgenoomen.
Want ik verklaar de grond van myn gemoed,
Aan hem, dien ik bemin; ’k ontdék zulks zonder schroomen.
’k Weet dat hy zich vermaakt in zulk een zoet:
O ja, ik kan myn’ vreugd’, myn’ liefde niet betoomen.
Ik word van blydschap stom,
Nu dat ik vry aanschouw, myn’ lieve Bruidegom!
Mishaagt u dit ook?
Och! hoe zel ik ’t jou beloonen!
Dat hy dan zórge draag zyn’ liefde my te toonen;
Opdat ik, in het kort,
Van zulk een haat’lyk ménsch ontslagen word.
Daar békje, kus myn’ hand.
En dat voor al zyn’ zuchten,
Jy myne trouw, * te deezer stond
Ontfange: want voor eenig trouwverbond
Met anderen, behoeft zy niet te duchten.
Nou, nou myn neusje, nou myn suikerpeertje, nou,
’k Beloof ’et jou, met bei men handen,
Je zelt niet heel lang watertanden.
Kyk, zie je ’t wel, hoe trouw
Dat zy me lief heeft? Kyk, ik doe het haar niet zeggen.
Ik zie ’t. Men hoeft het my niet klaarder uit te leggen.
Ik zal in ’t kort, haar van dat haat’lyk mensch ontslaan.
Ja, die vervólging kan ik langer niet gedoogen.
STEILOOR, tégens Heerman.
Nou zie je ’t zélver veur jou oogen.
’k Zal haar gehoorzaam zyn, naar myn vermogen.
Ontstél u daarom niet, myn Heer.
Gansch niet, maar ik moet hem beklaagen.
Jou haat is al te groot.
Ik heb, om hem aldus te onthaalen, dubb’le réden.
Ik heb verdriets genoeg om hem geléden.
’k Beklaag my niet van zulk een haat,
Myn’ wénsch is, u te zien in een geruster staat.
Hier toe zal ik myn zórg én vlyt, besteeden.
Het deert me dat het jou zo kwalyk gaat.
Mejufvrouw doet ons récht, myn hart is wel te vréden.
De Duivel die bedacht nooit zulke listighéden!