floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Geeft onze vrindschap, én uwe onschuld vaster grond.
Hérneem de plaats, die gy pleegt eertyds te bekleeden;
Wil wéêr in uwe trouw, én oude luister treeden.
Eufórbus wachte ook zyn genade, men verschoon
Dit stuk dat morgen de écht haar beider min bekroon:
Indien gy haar bemind zal dit uw’ straft verstrékken.
Die wét is al te recht om morren, te verwékken.
’k Ben meer verbaast dat gy me op nieuws uw’ gunst belooft.
Myn Heer, als nydig dat my word die schat ontroofd.
Gedoog dat myne deugd, die zich heeft wéér gevonden,
U heylige eene trouwe, zo schandelyk geschonden:
Maar, zulk een waare, én onverbreekelyke trouw,
Dat zélf des hémels val die niet doen wank’len zou.
Kon tóch de schikker van het noodlót onze dagen
Verkorten om u een lang leeven op te draagen
En dat ik honderd maal voor u mogt óft’ren ’t geen
Ik van uw’ gunst, myn Heer, ontfangen héb alleen.
Myn Heer, na deze daad staat u niets meêr te vreezen.
De waereld zal mét vreugde u onderdaanig weezen!
En Róme dat u schynt te haaten, geeft gy stóf
Om, vol van yver, uit te brommen uwe lóf.
’k Wil dat men morgen zal verdubb’len de ófferhanden
Die we in een béter staat dén Góden zullen branden;
En dat het eedgespan bekénd zy, hoe August’
De straf hén kwyt schéldt, schoon hém alles is bewust.
Einde ven het vijfde, én Laatste Bedrijf.
Battaefsche vrienden-spieghel
Jan Sijwertsz Kolm, Battaefsche vrienden-spieghel. Amsterdam: Gerrit H.
						van Breugel, 1615.
Sr. Anthonio
Cinthia
Den Knecht
De mom
Den waert
Delio
Rijchaert
Dondalfado
Edelman
T'gherucht
De Cameniere
Laselva
Sr. Mariole
Mesisterna
Signoor Rodrigo
Sargeant Mayoor
Thoren-Wachter
BATTAEFSCHE: Vrienden-Spieghel: WT LEVENDER IONSTE.
DE BRABANDTSCHE RETHORICA CAMER. 1613.
WT LEVENDER IONST.
t'Amstelredam. By Gerrit H. van Breugel, 1615.
D'Edelen Erentfesten, wijsen, ende van yder gheliefden, Heer Theodre
					Rodenburgh, Ridder van d'Ordre vanden huyse van Borgonie. Mijnen hert-jonstige
					Heere, en Achtbaere Vrient.
NIET sonder rechte verdiensten vverden V. E. D. toe-gheeygent, achtbaerder
					vvercken als dit mijn gheringh bevvarp, deur leer-giers ijver aengedronghen en
					Speel-wijs verthoont, V. E. D. die t'licht der Rijm-rijcke Cunste hebt, en
					overtreffelijck betoont: Waer van d'harten noch blyd'lijcken, vvt-schat'ren u
					faems glorie. Heeft my gheport, lae ghedvvonghen V. E. D. toe te eygenen dese
					mijne Battaefsche Vrienden-Spieghel, verhopende V. E. D. gunstelijck ontfangen
					sal t'goetvvillige spruytken mijns prickelende vlijt der Cunst-lievende
					bereytselen t'gheen V. E. D. vvert op-gheoffert vvt het staegh yverende Beecxken
					mijns on-versaede leer-lusten: En dienstelijcke buyght aen't Outaer uvvs
					in-gheboorne beleeftheden, ende recht-vvaerde t'loff te ghenieten der
					Redenrijcke Const-eyghenschap, vviens Tresoor in u bedaerde boesem huys vest,
					niet tvvijffelende, off mijn Muses teere Lootken, sal onder soo treflijcken
					bescherm-Heers Vleughen, vayligh-bevvandelen der spitse Soyliste vvegen ende
					niet schricken voor Momus berispende vvaen-weten VVenschende.
Mijn E. D. Heere:
d'Algunner V. E. D. gunt, t'gheen u gunt u hartgunstighe en dienst-vvillighe
					Dienaer:
Ian Sievertsen Colm.
In Amsterdam desen 1. Mey, 1615.
Tot den Cunst
ICk was schreumigh dit wercxken, (off om met minder goetduncken te spreken, dese
					mijn bly-eyndende veerskens) int licht te laten comen, vermidts de recht
					reed'lijcke onwaerdighste acht en hun eyghen bedrijf. Maer vermits veelen my
					porden, beschaduw'den ick schreum, met een een gunstighe welduydingh ws bedaetde
					ghemoet, twelck ick van V. L. allen verwacht. Biddende alle Cunst-lievende
					Battavieren ende u ghy deught-rijcke Amstelsche Heliconinnekens, dat V. L
					ghelieft t'soetste met een wel-tierigh Byken te aesen, wt een over-gunstigh
					ghemoet. Soo V. l. toch heedens daeghs ontelbaere keuren genieten onses
					Battaefsche g'laurierde Poëten: Tis Spieghel-wijs V. l. voorghebeelt, leerende
					Deucht boven de lichtvaerdighe Schoonheyt te verkiesen, weder so veel overmachts
					t'Kints Heerscherken, in bloedighe slavernye niet toelaten, en soo verwaende
					heyloose Ziel-schaed'lijcke wercken daer deur aen te vanghen, en by verkeerden
					ijver begonnen. Aenvaert het V. l. soo danckbaerlijck ghedruckt, ghelijcket
					aenghenaem is gheweest alst V. l. Tonneelijck vertooghden den loff-waerden
					Lavendel Camer. Wt Levender Ionst. (Die'ck toewensch hun hartens wensch.) Soo
					vercrijgh ick t'geen ick verwacht.
OM t'juc van gril'ge Min, t'gevley zijns snood ontught
Wraecx toght, de argelist, de laffe aert van vrouvven,
Vervormde min in haet, een tuylingh, moord, ontrouwe,
Berading, moed'vvils-staeck, becommer, vrees, en dught
De neigings vvispel-tuer, nu grimt, dan laght, nu sught,
Bedaerde liefdes born, de vreuchde, en vveer rouvve,
De vvisselende tijts, afbeelding, recht t'aenschouvven
Heeft Sieverts: cloecke rym, dool-hovigh t'saem gevlught
Woort-cierlijck, en zin-rijck, sang-soete maet gedichten,
Op treffelijcke reen, so aerdiglijck gheleyt
Dat leer-giers ijver hier, zijn lemmet wel magh lighten,
Ick seyden meer, maer hy b'hoort niet te zijn gevleyt
Dus schuw ick zijne lof in vvoord-lof te bedelven,
VVaerom? vermits zijn Musa toont heur waerde selven.
Acuerdo Olvido.
Ghelijck een Spieghel, wart ghestelt voor yders ooghen,
Speel wijs, een Leerlijck werck, tot stichtingh, als gheschiet
Hoe t'boos opset eens vrou kan teelen swaer verdriet
Om dat d'opmerckers hun verhoeden na vermooghen
Oock recht trou vriendens plicht, ghy hier door tijts ghedooghen,
Bepeylen mooght, soo wie wetend' voordachtich siet?
Dies sy den Rijmers lof, en waerdigh oock t'gheniet
Eens eer Crans, g'lijck die wt Pegasi beeck oyt sooghen,
Hoe nutlijck ist dat sulcx den mensch wart voorghebeelt
Hoe noodigh ist dat sulcx staegh in ghedachten speelt,
Een noodich nut ist recht insiend' de suyvre klaerheyt,
Dus Lesers zijt doch niet onachtsaem, wert beweeght,
Tot Reden, u vernuft wel ernstelijck verleeght,
Niet Moom'lijck, maer alleen, in God, Bemint de Waerheyt.
VVAer waere vrientschap is, besitmen niet als eyghen,
Waer twee ghevrienden zijn is alles alghemeen,
Twee zijn daer niet meer twee, maer beyd' te gader een;
En tot elckanders nut goedwillich sy haer neyghen.
Noch tijdelijcken schat, noch goud noch silvre schijven
Den eenen niet alleen den andren gund in nood,
Maer selfs zijns harten lust, Wat segh ick? Jae de dood
En mach de scheydsman niet van waere vrunden blijven:
Diet Speelwijs lust te sien, kom herwaerts en aenschouwe
Hoe dat den eenen vrient den andren helpt in rouwe
Hoe dat den eenen trou des andren hulper is.
O Nederlandsche Jeught hebt niet soo lieff vercoren,
Waerom ghy laeten soud een lieven vriend verloren
Die boven alle goed seer dierbaer is ghewis.
Ghetrou altijt.
GEen dinck bepeerelt meer, in vvyde vverelts ront,
Dan deught: de deught teelt trou, de trou met deught vereenicht.
De gulde Croon beheerscht, de mensch van schant-vleck reenicht
Des yd'le schepsels clap, soms schepsels heyl vermondt,
Tot ziel-hayls achterdeel, maer trou de nutste vondt.
Als Dichter deses wercx, voorbeelt met naecte claerheyt,
Hoe nood de trou verclaert, eens, die Bemint de VVaerheyt:
Geijvert door de deught, tot trou, in hooploosz stondt.
Weert dit Feronia, in heughnis Tempel hechte,
Tot terghe Pijlades, hy vvaerdtste vrundt berechte,
V rymer, Mijrtis Crans, ghy cloeck in spieghel stelt.
Den mensch, de trouwicheyt, dees Italiaenschens Heere:
Laselvae ziel tot schut, deugd-rijcke trou tot Eere:
Vaeck vrous onnut geraes, Ziel-dragher neder velt.
P.V.Z. Sondich is den mensch.
Sonnets:
VVIlt ghy de weyflery der looser lichter Vrouwen
Eens affgheschildert sien? soo doorsoeckt eens dit Boeck,
T'welck als een spieghel u sal klaarelijck en kloeck
Al haer lichtveerdicheydt, en valscheyt doen aenschouwen.
Die die te recht bedenckt, sal hem by sulcken houwen
Met wien dat hy ontsweeft de gramschap en de vloeck,
Des ijverighen Godts, wel die: zijn ondersoeck
Min, als d'Ervaarentheyt van anderen vertrouwen
In t'stuck van Boeldery: dat meestendeel doch gheeft,
Ellende, Ramp en smaat, waar deur men end'lingh leeft,
In jammerlijcken staat, van buyten, en van binnen
Het Lichaam en de Gheest. Veneetsche Cinthia,
Wat laat ghy hedensdaeghs al Susterlinghen na,
Die immers alsoo slim bedrieghen die haar Minnen.
Vervolch.
Der Vrunden waare Liefd' en Aver-oude Trouw
Is door Heer Delio an Laselva ghebleeken,
In voeghen, dat ick niet vrymoedich dar wtspreeken,
Wat dat ick voor het hooghst', of voor het grootsten houw.
De broederlijcken Jonst of boosheyt vande Vrouw,
Die verghen dorst an d'een, om d'ander te doorsteeken,
Om dat hy was ghetrouwt, o spijt! o lust tot wreeken:
Hoe haast, maar meest te laat, soo baar gy het berouw.
De schalcke Cinthia soo knap als sy maar hoort
De looghentijng straat-maar, van d'onghedoode Moort,
Claaght sy den Moorder an, en leyt hem valsche laghen.
O dubbelheyt deurtrapt: Wee hem die licht ghelooft,
Leest met op-merck, en vlecht een Lauwer-crans om t'hooft
Des Duytschen Rijmers, dies met eeren wel mach draghen.
G.A. in Brederode. T'kan verkeeren.
B erst wt ghedwonghen Nimph,
E y gheest vlieght na Olimph,
M enght blom en cruyt te saem,
I uycht wt ghy snelle Faem,
N ieu clinckende gheclanck,
T ot noch toe in bedvvanck,
W orden door spits vernuft,
A l'tsaem sy onversuft,
E en Spieghel ghy ons stelt,
R echt ieder een toespelt,
H et beste van tvvee quaen,
E n der Ouden vermaen,
Y everen nae de Deucht,
T 'ontvlien t'quaet als gy meucht,
I uycht Emstelsche Cirenen,
E n haelt een Lauren Hoet,
A lst, Myrt, en Balsem soet,
N u langhs de Aerde henen,
S peelt op u Fluyt Silenen,
I liades ghevaen,
V an u nu gans ontdaen,
E en loff-Liet u verleenen:
R ijcklijck met reen verciert,
T och trouvve Vrienden viert,
S oeckt altijt te verkiesen,
O ns ghy te achten ,, leert
O ock t'goet te vvachten ,, leert
N ummer laet lieft vervriesen.
Eers Clinck-dicht.
COmt Reden-rijcke Maegt, vlecht Zeges Crans ter eeren,
Een reyn Cunst-lievent hart, die rechte Waerheyt Mint:
V wel-bespraeckte gaef, hy met Levendel bint,
Het nutste tgheen ons sticht, tis deught met vreught te leeren.
Cunst-sin-rijcke Poeet, die t'wanckelbaer verkeer en
Van d'onghestade Eeuw affschildert hier int licht,
Door een ghetrouwe vrient, die zijn vrient door vrients plicht
Ghetrouw in Lieffde is, strijdt teghen t'boos begheeren.
Dees lichte Cinthia: niet een vermomt ghelaet
Ontsteeckt de harten gh'lijck Ethna int branden staet,
Doch neemt een Delio, die d'Oogh-lust had vercoren,
Maer als t'vernoeghde hart die Courtisaen versmaet,
Meent door Leselvaes hulp te speelen sulck een daet
Dat beyd' haer leven endt. maer t'quaet doet haer selfs smooren.
Dient om beter
Mey-Liedt,
Op de Voyce: E ce Mars, &c.
REyt nu Amstelsche Heliconinnen
Maya Loff,
Philomela dient Dianinnen
t'Wilde Hoff,
Satiers Pan // queelt nu van
Die so soet // het Harder Pijpjen voet
Wat chieren can.
Mayas vreucht // frissche Jeucht,
Doet nu eer // tis Cupidos begheer
t'Gaet Venus an.
Lockende gaile diertjens u tongen
t'Al verlust,
Daer d'ontelbaer stemmetjens songen
dG'liever kust,
Muses sanck // soet gheclanck,
Byde Son // Orpheo, Helicon
O duert soo lanck.
Doet nu eer // tis Cupidos begheer,
Deur Mins dwanck.
Luystert, hoort de Nayadekens woelen
t'Boom-rijck deur,
Alsse de bloeyende Aura ghevoelen
Lieve gheur,
Lenten kust // hart en lust,
Zoo ghy wilt // alst lieve Harder gilt
tLeeft ongheblust:
Mayas vreucht // frissche Jeucht
Vrou Cypre rust.
Rust inde schoot van Flora coleurig
Bloemen Crans,
Roept nu Bataefse maegdekens keurig
Swiert ten dans,
Hebe treet // maeckt u reet
Spoet u dus, het loonen wert een kus
Daer wacht u weet,
Die d'Liefd besteet.
PRINCE.
Soo dan Princesgens onder de Linden
d'Jeught vant Jaer
Wy aen u Poesele Caecxkens ghevinden
Wel is waer,
Port u vlijdt // gunt de tijdt
Met ghenoegh // in alder eeren voegh,
Dus t'recht belijdt,
O soete strijdt
Anno 1615. Bemint de waerheyt.
d'Inhout des Spels.
VVY sullen V. L. de spit-sinnighe lust-grendels doen openen, ende met desen
					wacker maken, int cort verhalen d'gront ende Inhout onses Trage Comedie.
d'Veneetiaensche Cinthia, alle andere treflijcke Pack-draghers van't dolereuse
					Min-ampt, afgeschaft hebbende: Behalven Delio, die sy svvoer alleen ghetrou deur
					de Liefd te beyden, dit druct de vervvonnen Françoys, vviens aenvangh al te
					vvoest en ijdel scheen.
Nae seker tijt van Iaren versleten vvas, de spaer-vvaerde tijt tusschen den
					Ridder Delio, met de Courtisaene, doen geschat d'eenighe Phoenix der Italianen,
					zijn de voorst' der Signorye vvt jammer bevveeght, hebbent deur vvijs en deftich
					beleyt, soo vvijt ghebracht, dat Delio verghetende d'lichtvaerdighe schoonheyt,
					Zijn trou wet'lijck overgeeft aen een van staets ghelijck, Machtighe Princesse
					tot Veneetia. Laselua brandende Mins prickelinghen, leeft in svvaere passie.
					Cinthia deur t'Gherucht hoorend' dat Delio heur verlaten heeft, verandert heur
					veurighe gheneghentheyden in een dood'lijcken haet, soeckt deur zijn besten
					Vrient Laselva: Delio te vermoorden, t'vvelck hy, al te vart in blinde slaverny
					vervvonnen zijnde, heur be-belooft, en aen-neemt. Hier strijt Vrients plicht, en
					der Vrouvven lieffde te samen, eyndelingh ten goeden beleyt is den Laselva tot
					zijn beminde Delio ghegaen, hem veyn-sende te vertrecken, vvert beticht van
					ander svvaerheden, vvt beroeren zijns vvesens, gheeft den Godloosen eysch der
					vrouvven te kennen.
Sy besluyten t'zijnen besten een valsche Camp, en laeten t'Gerucht svveyen oft
					also geschiet vvaer. Laselua comt bedect binnen: Delio heym'lijck vertrect.
					Cinthia niet anders vvetent als t'volbrochte feyt, merckende der Veneetianen
					ghelijck bedroeven, gaetet heym'lick aenbrenghen, ende doet Laselva t'haren
					huyse ontbieden, en vanghen. Hy siende deur de Vrou nu opt hooghst' soo schelms
					verraden te zijn, kent door vvee-moen schult, en vvert ter doot veroordeelt,
					maer door Delio verlost.
Biddende den Eersamen toehoorder ons Cunst-lievent voorstel ten goeden op te
					nemen, t'gheen leer'lijck leert. de eerst-tuylende Minne, soo veel overmachts
					niet te vergunnen, en soo vervvaent de verganckelijcke schoonheyt der glorieusen
					verderflicken toe-val, boven de Deucht te-laten heerschen, maer volghen ons
					Regeltjen daerop gesteldt:
Leert van twee quaen te kiesen t'best,
Het swaerst sal t'meest doch weghen t'lest.
Biddende V. L. vergunt ons dyn ijverigh op-mercken, gherechte lust tot
					her-kauvvingh der gheduyde Reden, snoert u ijdeltuytighe Exter-tongetjens, die
					dick op alle mercten vvt-munten, datje van dier mis-noeghen gheen vroeghe
					lootingh cryght. Nu hier VVt Levender Ionste, VVy beghinnen
Bemint de waerheyt.
Personagien van dese Trage-Comedie.
Cinthia verlieft op Delio, ende haet Laselva.
Dondalfado, Een Edelman vvt Hispaenien.
Laselva een Frans Edelman verlieft op Cinthia.
Mesisterna, een Dienaer van Delio.
Delio, een Veneetiaens Adel, versot op de lichte schoonheyt van
						Cinthia.
Sargeant Mayoor over de gaerde ofte Wacht
Signoor Rodrigo, een der voorste vande Signorie.
Sr. Anthonio, Edelman tot Veneetia.
De Cameniere van Cinthia.
Laurentia, een jonghe Ioffer trouwende aen Delio.
Den ouden Rijchaert, Rechter tot Veneetia.
Den Knecht van Sr. Rodrigo.
T'gherucht, ofte Maer-vercondinghe.
Sr. Mariole del Poette.
Thoren-Wachter opt Palleys.
Den waert daer Delio comt ter Herberghe.
Eynde der Parsonagien.
Eerste Handeling
Eerste Wtcoemste.
Cinthia verhandelt door't in-beelden des drooms, als off heur Lieff Delio
						met gheveynsde Min, de vvaerdy al te hooch voor vvijl, te ghenieten
						socht.
Cinthia:
ISt waenweets ijver ijdel schim en schaeu gelijck
De licht verdreven vvint, al mijn versturven Rijck
Ist proeff van trouheyts trou, ist lockraen Ziels ghevveten,
VVaer toe dan hartloos vvicht soo veel onnuts versleten?
Ist maer de Ruyv'ste schets, ontvvarps onsekerheyt
Heb ick daerop mijn heyls verkiesingh opgheheyt?
Te vry opt schoon vermomt van sants verstoven gronden
So bont noyt bondigh vvoort vvt sulcke achtbaer monden
So vvist noyt vvissens recht, t'gheen hart en Ziel besat
En gaft al over aen mijn vvtghekeurde schat,
Die kiesse schoon-siect niet volcomen groote prachten:
VVt onverstant gedreijcht, t'onwis voor vvis te achten.
Hier gouverneert de keur, dats s'Werelts vvel-gemaect
VVt-mutichst die by dien vervvisselingh versaect,
Al and're daer het Hoffs oncing'lingh by cost baren
De valsche achterclap in groene Lentens Iaren.
Maer hoe ict put te diep, en laster over t'recht
Beschuldigh in mijn gheest de aldertrouste knecht
De grootsheyt van zijn staet, sal nemmermeer gedoogen
Siende de branden vvt s'harts booden door de ooghen
Isser te vinden treck off teecken sonder schijn.
Delio. Sult ghy mijn den rechten Bruyd'gom zijn?
Isser te vasten sterckt uyt Lieffden roem te bouvven,
Mach Venus Ionghen Soon Venetia vertrouwen
De Seignorie van hoogh Adeldom te bet,
Waer min Cunst-minnigh sal't vermoghen sonder Wet
Groot-maken, en voor sulcx zijn Altaren te vvyen,
VVt natuers eyghen ghift die by de Prophecyen
Italia te lot gheviel, en machtigh hout.
Ghelijckmen op den toets t'al-lievent roode gout
t'Vermeerster Cruyt, bedrochs na nichte claer doet proeven
Vermoet ick deur de Goon. My niet sy tot behoeven
Na dien ick recht bedenck vvat suycker-soete reen
VVat Roose-lippen Dou, bevende met ghevveen
VVt diepe suchten die t'gants inghevvant ontroerden:
En als ghelijck verbaest stock-stil de reden snoerden,
Ver opghetoghen boven alle gheesten g'loor:
Opt Diamanten vvelf des hooghe Hemels Choor.
VVaerop mijn werelts Prins tracht over hooch ten top
Des branden Ethnas, veur een Lieff te vlieghen op.
Betichte dartelheytjens vvaer zijn nu vervloghen,
T'beroersel schrael en damp der sinnen opghetoghen?
De schrick vvensch des onforms verwaende setels-trap
Om vals vveer-spoockery, heel sonder eyghenschap
VVt vvaere vindingh dat noch achterclap sou bijnen,
Doet ghy ô heyle Deucht te niet, en overschijnen
t'Al-suyver licht, g'lijckt root des Tytons Poesle vrou,
Nyp-oogigh, biet heur strael, die sy te noode sou
Versluymren, en de smoock der Christalijne hoven,
Met lieffelijcke sprengh natuerlijck nat bestoven,
Deurviert het blicker-starretgen uyt d'Oosten root
En licht het blauvve cleet van d'Aertse vvyde Cloot.
Cinthia: Arm, nut dienst den Hemel biet u gaven,
Veneetiaensche Perl, u vvaerde gheest te laven
Met troost, en vvanhoopt doch nu geenichsins, de man
Is van u levent doot, en eeuvvigh inden ban
Die d'aldersvvaerst is grootst, Ia levent-loose schricken.
Dondalf.
Nau tvveemael oogenblicx saeghdy daer heden blicken
Aurora, ons vry vvis bodinne uyt-ghespeurt,
Diet bruyn nacht-hanghsel neven d'Horisont verscheurt,
En openbaert ons t'licht, Sons reyse is voor handen:
Madamma: vvat voor-over dringhent fel van branden
Iaecht u dus eenigh met de krieck van kennich licht
Nae buyten, om u vrients of vriendelijck ghesicht
Vant clinckent overtolgh.
V grootst van niet voldoen mijn eergiers plicht te boeten
Noch t'snijdigh vvoort met geen vveer-coosery versoeten
Vertreckt ons Ridder
Hoe veeren tis mijn sin
Hoe? vvast gheen Cortisaen en by verstant, gheen Min
En dvvongh soo trotsen Maecht op dees onveyle vveghen
Me Vrouvve: Alles tot u dienstbaerheyt gheneghen
Ghedooght dan schoone dat ick u verselschap doe.
Verschoont mijn teedre Ieucht, licht quaemt my niet ten goe
Stoutmoedich Ridder, breect u Godloos straf betichten
Die hier uyt vveemoed comt zijn droefheyt te verlichten
Van sulcx soo zijnt ghetuygh den Hemel vvijt ontspant
Met tintel-loov'ren so ontelbaer omgherant,
Rechts tuygers van mijn Ziels oorsaken, dus gy Heeren
Vertrect.
Laselva.
Tis heylich dat u Godheyt soect te eeren,
Vermoghen hemels Licht sent my een vvisse kunt,
De toetster mijns ghemoets, oft rechtlijck is ghemunt
Op sterffelijcke ons ghemeen gheboren staten,
So is my dit ghesicht nau menschlijck om verlaten
Ha! g'luckigh zijt ghy Helt die sulcken bral, Ia roos,
T'hart recht vervvonnen hebt, de minste gunst altoos
Diaeninne vvaerdy anders vry ghesint, Ick achtse
Gheen Aertse Vrou. Verhuyst Goddin belachtse,
Die Sotlijck nae een Rijck hun alte-hoogh verspien:
VVy die onvvaerdich zijn u zolen nae te sien,
Goddinne vvijs.
Hoe ist mijn Heer ghevalligheden?
En d'glorie trappen zijn al lichter te betreden
Als ghy t'stuck aenneemt Cinthiana is dies vvaert
De Laure Crans van't schoon.
Iae schoonste vander Aert:
Dondalfado t'gheen ghy misschien hier laect, der Vrouwen
VVtbindighe vvaerdy, verkiest die vry te houwen,
Ick gh'looft volcomen.
Nou, vvy laetent daer te neer,
Ghy lastert menich, off verheft dees veel te seer,
Die van een laghen stam in cleynheyt is gheboren,
d'Italiaensche Edelheydt verspoghen t'hooren
En gans tot niet ghedruct.
Ioffrouwe die het halff benevelt Wout
VVt gratie crachten van de schoone ooghen hout,
Deurglinstert vvelcx opclaerde goude frisheyts vieren,
Doet t'Meys ghevoghelt dus eenstemmigh tierelieren,
In s'Hemels eer.
Ick bid. Laet my doch sonder moeyen
Trect nae u beter nut: t'hart sal In Lieffde Bloeyen,
Versmaet u minder dus met spotternijen niet.
So straft den Hemel my met d'aldersvvaerst verdriet.
Ay! Laura; saeghdy in de onghemeene vlammen,
Ghy sout om vrij versoeck u aldus niet vergrammen.
Neen gy Princesge blijft in vreen, u sin volmaect
heb ick in g'luckigh uer ong'luck des Vrous geraect
Versacht den Hemel met vvaerteeckens van mijn nooden
VVat averechtse buy is met ons hier ghevlooden?
Ist bitsigh strijden: Nau een halver stont gheleen
So daetlijck zijn vvy van Sant Marco affghetreen,
Ghevinden vvonder.
Dan Voochdes als vry Goddinne
Son, Phenix, Perl bemint opt hoochste van mijn sinne
Vermits ghy vveyg'rich ongheleghentheyt stelt voor
Steur ick t'vergroenen by u lieve sinnen Choor
Om duysent saken niet: Siende u als t'onvreden
Biddende hooghste mijns vrij-porringh sonder reden
Ten goeden op-neemt, en voorspoedich sy u reijs,
t'Goet-duydich hart is t'lest ick voor een glorie eijs,
Een heusse afscheyt van u veylichlijck te laten.
Dondalf
Praetighe hoovaerd' dit trotseert ons vvtter-maten,
VVelcx vvervvechs evel heeft u dus t'ontij ghehaelt?
Ghy't een de vveytste Eel, met grimmer oogh bestraelt
En breect meer aenspraecx die ghy van soo vvelgeachten
Int minst niet vvaerdich zijt, genieten, noch te vvachten
De cleynste diensten om u dvvarsse stuere vlaech.
V onghereghelt fel en snijdich my een plaech,
Behoet my Palladi, om danck en eers volharden
My t'minste niet en creun, al mocht t'jongh harte warden
Gheley-strict deur een quae beroemer sonder daet:
Daer ijeders tijt in vrient en vijandy bestaet.
Dondalfado! vvat oorsaect u spijt inghebeten?
Onsalighe! vvaer toe, is veel onnuts versleten?
Ghy sprockelt my u grimmich heden aenden dans:
En bietse bitsich vvt, dartele Vrou; nochtans,
Sal't u ten grootsten niet ghelucken, by u vvaenen:
Off ghy't beguychelt vol-ghecropte bolle traenen
Tis var van t'beste by die rechte VVaerheyt Mint,
Soo ick vvt Cranckheyt deur de Passie als ontsint
Gedvvongen ben ter forts. En of ghy nu most smaken
Een saemich deur ghevvelt, de straffen der oorsaken:
Nijdighe Vijandin van mijn gheboorten heijl,
Vaerdicht u my ter vvil: De Paden zijn soo veijl,
Voor Dondalfado. Om u trots in smaet te keeren.
Sout ghy u groots geslacht schantvleckich dus onteeren
Seght vvrevelmoedich stout onvoelich mensch indien
Traen-tochten breken t'hart, siet met ghebooghen knien
V nedrighe Slavin: ootmoedich u ghevallen
Dat ghy deur t'onrecht niet het recht doet overstallen
So oyt u hart aen my versocht de vvaere deucht.
Ha! duysentmael te veel verbrande lichte Ieucht,
Dit sult ghy noch opt ent met vvreetheyt wreet beclagen
Licht aerdich vaerdich om onvvaerdigh vvelbehagen
Te siften op u zy uyt soo veel slaverny
Ha! Tijran, noyt had naem, hart-vvillich om de vry
Gheboren, so met vals bebloemde blauwe leughen
Te leyden onder t'vast ghevvelt van hun vermeughen,
Daer zijnde al te diep verhuyst u lichte Min
So Godloos en vervloecct.
D'vvijl opghesteghen sin
Dus brandich metter ijl stijcht boven vvijsheyts vveghen,
Soo rammelt henen.
Mo! vvat drommel hebjer teghen
Ist onvvaer? biste proy veel lichter als d'ontrou,
Dondalfado breect aff, de vvinst verlies gy nou
Teghen u onghevoel, mijn gramme geest te steuren
Ghedenct ons Cinthia: Loopt u t'leyt ront te veuren.
Mesister
Maer hoe mijn Heer, en zijt ghy nergens by geval?
Die ruste mist, mist zijn tijts Lenten tier en al.
K'en weet waer soecken of hier vvel te pas te blijven,
Heer Delio.
Mijn knaep, vvat oorsaect u bedrijven?