floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
De droeve Faëton, zoo diep in d'aerdtsche delling
Van boven ziende, zat gedootverft uit ontstelling,
En al te sterck een' dagh van 't onverdraeghsaem licht
Verduistert door dien glans zijn schemerend gezicht.
Nu wenscht de zoon dat hy zijn' vader noit eens kende,
En slechts, als Merops zoon, ontslagen van elende
Te leven. och, hy ziet te spade eens achterwaert
Een lange streeck, en voor een langer, om zijn vaert
Te staecken. och, hy ziet dan westwaert, dan ten oosten,
En niet dat hem in noot beschermen kan, en troosten,
Noch weet den teugel niet te houden, noch t'ontslaen.
De hemel jaeght hem schrick met stargedroghten aen.
't Venijnigh Scorpioen steeckt van zich in zijn lijden.
De jongen laet, verbaest van schrick, den teugel glijden.
De paerden voelen 't, en, van muilprang nu ontsnoert,
Aen 't heenestreven, waer de drift hen heenevoert,
Zien spoor noch onspoor aen, verbysteren, verwarren,
En steigeren van losse oock naer de vaste starren,
Dan weder hoogh, dan laegh, daer vier en lucht zich mengt.
De wolcken roocken. d'aerdt wort van de vlam gezengt.
Het aerdtrijck splijt, en weide en beemt verbrant tot assen.
De bosschen branden, en alle ackers en gewassen.
De steden lijden last. de bergen staen in brant.
De stroomen droogen uit. de kil verkeert in zant.
De visschen leggen bloot, en ademloos bezweken.
De dolfijn durf het hooft niet uit de baren steecken.
Jupijn, beschut ons. zie den noot der weerelt aen.
Hoe wil dees zonnevaert ten leste noch vergaen?
De voedtzaeme Aerde hief haer aengezicht naer boven,
En, van een koorts bereên, riep 't hooge hof der hoven
Aldus om bystant aen: ô opperste Jupijn,
Verdiende ick zulck een straf, zoo kort dees smart en pijn:
Doorschietme met uw' schicht: laet my alleen verwerven
Door uwen blixem, en geen ander vier, te sterven.
Mijn keel is heesch. de tong slaet nauwelijx geluit.
Mijn vlechten zien gezengt. ick aessem dampen uit.
Beloont men endtlijck dus mijn' last, geleên in 't baeren,
Den zuuren arbeit, en het zweet van zoo veel jaeren?
Mijn' boezem jaer op jaer doorsneên van schaer en ploegh?
Bestelde ick mensch en vee niet vrucht en voêr genoegh,
Uw outer wieroock? 'k ben te vrede, en hy geduldigh:
Maer aen wat misdaet zijn de brongodinnen schuldigh,
De stroomgodinnen, en de godtheên van de zee?
De zee zinckt laeger. ja de viervloet dreight alree
Den hoogen hemel in een zee van vier te zetten:
Want d'assen roocken. al de watergoôn trompetten:
Waeck op. de brant steeckt op, en flackert fel en snel.
De hoop is uit, ten zy Jupijn flux orden stell'.
Merkuur, verdaegh Jupijn. wy wachten hier ter stede.
Hy heeft de tijding wech. Jupijn genaeckt alreede.
O groote koningin, u voeght het uwen heer
Te prickelen in noot tot hulp, en tegenweer.
Belieft het u, hou aen, en stel den noot voor oogen.
Geene uitkomste is'er dan door Jupiters vermogen.
JUNO. JUPITER. HEMELRAET.
Myn bedtgenoot, mijn heer, wat raet in dezen stant?
Wy staecken, reis op reis, een lant, een rijck in brant,
En hof en toren, oock mijn eigen koor en kercken.
Wy spaerden heiligh noch onheiligh, onder 't stercken
Van 't hooghste recht, om streng door aengejaeghden schroom,
Ten spiegel van elck een, 's volx boosheit by dien toom
Te houden: maer nu blaeckt de dolle zonnewagen
Den ganschen aerdtboôm, en bezaeit met pest en plaegen
De wijde weerelt, van het een aen 't ander endt.
Nu worden schuldige en onschuldige geschent.
Wy hooren het gekerm van allerhande troepen
Van volcken, die van oost en west om noothulp roepen.
Zu schreien hemelhoogh, in dien verlaeten staet.
Op dat geschreeu verschijnt de breede Hemelraet,
En wacht op uw gebodt en uitspraeck in 't byzonder.
Nu blixem, het is noot. nu bulder, balder, donder,
En weêrlicht. stort nu al uw sluizen teffens uit.
Ten zy uw majesteit dien blinden voerman stuit,
In zijnen wulpschen toght, het is'er omgekomen.
Wat raet, ô Hemelraet? wat best ter hant genomen?
Zit aller Goden hooft in zijnen troon verbluft
Van achterdocht en schroom? zoo 't hooft der Goden suft,
Wie zal dien weereltbrant uitblusschen? wie ons redden?
Dit komt van bastertbloet, van vuile onechte bedden.
Klymene, had Lucijn, in uwen arrebeit,
U niet geredt; toen gy, bestorven, afgeschreit,
Om noothulp jammerde naer 's hemels hooge poorte;
Had zy dit bastertzaet gesmoort in zijn geboorte,
En vrucht en moeder, op een' oogenblick, verdaen,
De weerelt zou nu niet in lichte vlamme staen.
Des naklaght kan ons nu geen' raet noch uitkomst geven,
Neen zeker, dit's te spa. is iemant meer bedreven
En wijzer, laet hem raên. men sla een middel voor.
Wat ons belangt, helaes, wy zien hier naulijx door.
Zoo most uw adelaer veel scherper zien van boven.
Gy trefte menighmael de boozen, datze stoven,
Als asschen in den wint. sla toe. verdelgh. sla doot
Wien dootslaen? Febus zoon? de vader is te groot.
Wat gaet u over? spreeckt Jupijn nu voor een' bastert,
Een' onverlaet, een' vloeck, een' booswicht, waert gelastert?
Wie dezen zoon quetst, quetst den vader in den zoon.
Dit is een nieuwe spraeck, onze ooren ongewoon.
'k Waerdeere en weeg den zoon naer 's vaders staet en waerde.
Verschoonde uw blixem wel het snoot gebroet van d'Aerde,
De berghopstapelaers, de reuzen, die met kracht,
Langs hunne storrembrugh, niet schroomden dagh en nacht
Te stormen op uw' burgh, om 't Godendom t'ontblooten
Van wapenen, en u en teffens ons te stooten,
Te bonzen uit den stoel, van eere en majesteit
T'ontluisteren? al zaeght gy d'Aarde root beschreit,
Zy most haere afkomst, van geberght bestulpt, zien smooren.
Der reuzen vyantschap verweckte's hemels toren
Tot nootweer: maer onnoosle en wulpsche Faëton
Vergrijpt zich zonder haet, in 't voeren van de zon.
Hy haet geen Goden, noch beoorloght hun uit boosheit.
Dees misdaet spruit alleen uit stoute reuckeloosheit.
En zoo al 't aerdtrijck by dees reuckeloosheit lijdt?
Hy lijdt zelf eerst, en schreit, en is de toom al quijt.
Laet hem met reden dan dees reuckeloosheit boeten.
Ja tree en trap hem: trap dit bastertbloet met voeten.
Och Isis, toghtigh dier, van schaemte en eer berooft,
Uw toght naer stieren kost mijn' trouwen wachter 't hooft:
Noch wortge, langs den Nijl, op 't outer aengebeden,
Bewieroockt en gedient in kercken en in steden.
Wat rechten basterden en boelen niet al aen!
Sla Faëton, of 'k wil hem met den donder slaen,
U zelf ontwapenen, en uw geweer ontwijden.
De Godtheên staet geen' schimp van basterden te lijden.
Niet hooger, Juno. draegh den oppersten ontzagh.
Men waerschuw' Febus eerst.
Ja, waerschuw met den slagh
Dien stouten schelm, niet waert in 't leven te gedoogen.
En waerom schijnt uw hart met Febus rou bewogen?
De last der zonnevaert, het licht, wert hem betrout,
En zijn voorzichtigheit. hy koestert, onderhout
De menschen en het vee. beneem zijn hooft dien luister,
Zoo wort het eeuwigh nacht; zoo leght de weerelt duister,
En woest; zoo wort voor ons geen offervee geslaght.
De Faem beweeghde ons hart met eene zelve klaght
Van d'Aerde, een moeder en voortbrengster aller dingen:
Want zonder d'Aerde, een bron van vruchtbaerheit, vergingen
De menschen, dieren, en wat lucht en adem schept.
Vertroostze, ô vader. al het aerdtrijck roept, en klept
De brantklock, schreeut zich heesch, te berste, en uit den adem,
Al wat Natuur uit liefde en zorge trou omvadem,
In haeren ruimen schoot, verwacht den jongsten snick.
Ontwaecktge niet, verwacht den lesten oogenblick.
De hemel zal terstont in lichten brant geraecken,
De daghtorts vaeren in de starrelichte daecken,
En 't hemelsche gespan: dan zultge nootweer biên,
Maer veel te spade naer uw hielen ommezien.
Een wulpscheit straffen, wat te dartel, en vermeeten?
Gy klonckt Prometheus aen een steenrots, met zijn keten
Gebonden, en doorpickt van uwen adelaer
Zoo diep in 't harte, en niet gepijnt een eenigh jaer,
Maer eeuwigh, om een' tack aen 't zonneradt ontsteecken.
Gy vaeghde 't aerdtrijck van zijn smetten en gebreken,
En smoorde al 't menschdom, in een' hoogen watervloet:
Wat suftge nu, om slechts met eene hantvol bloet
Te blusschen deze zee van vier, eerze in koom' breecken?
Het is geraden eerst den vader zelf te spreecken,
Of hy bestemmen kan ter straffe van den zoon.
Zie toe, beschut uw recht. het gelt uwe eer en kroon.
JUPITER. FEBUS. JUNO. HEMELRAET.
Hoe laet nu Febus 't hooft zoo droef en treurigh hangen?
Der Goden koning heeft de tijding al ontfangen.
Verschoon het dat de zoon zijn vaders les niet houdt.
De zonnewagen was den vader zelf betrout
Van al den Hemelraet, doch eerst op ons behaegen;
Geensins om dit heelal, op eenen sprong, te waegen,
Op uwen wagen, in dien blinden wagenaer.
Nu loopen hemel aerde en zee en lucht gevaer.
Hoe kon het Godendom en menschdom dit verwachten
Van zulck een' Godt als gy? nu steigeren de klaghten
Van onder door de lucht naer onzen hoogen stoel.
Wy zaten evenwel dus lang noch stil en koel.
Nu perst de noot het recht te scherpen uit den hoogen.
Genade, ô vader. och verschoon uit mededoogen
Dien ongebaerden knaep: het is zijne eerste proef.
Wat raet? ons rijxkroon hangt aen eene paerdehoef.
Oock 't leven van mijn' zoon, noch jongk en onervaeren.
Hoe sluit dit? zal men, om een' eenigen te spaeren,
Het al bederven, en de weerelt zien vergaen?
Hy is noch niet gerolt ten ende van zijn baen,
En zal afzitten, na dees daghvaert, in het weste.
Dat is onmogelijck. het loopt met hem op 't leste.
Onze ooren worden door 's volx moortgeschrey verdooft.
Hy tuimelt om en weêr, en over hals en hooft.
De zonnewagen moet en is alreede aen 't storten.
Het waer u nutter hem de vleugels snel te korten,
En door een korte doot te helpen uit dees pijn,
Dan langer 't leven uit te zetten, of den schijn
Van 't leven: want dit kan geen' naem van leven draegen.
'k Heb Python, oirzaeck van der sterfelijcken plaegen,
Doorschoten, en gevelt, gezuivert bergh en vliet:
Gedenckt het aerdtrijck nu aen Febus weldaet niet?
'k Genas der menschen quael door vonden van artsnyen,
En kracht van kruiden, om het kranckbedde in zijn lyen
Te zalven. ick verdreef zoo lang de naere schim,
En voerde met mijn licht de blyschap op de kim
Der weerelt. 'k wert alom bewieroockt, aengebeden,
En toegejuicht van 't volck, op 't lant, en in de steden.
De dichters zetten op mijn harp een' blijden toon:
En noemt men nu een feil een' misgreep van mijn' zoon
(Geen boosheit, maer alleen een reuckeloos vermeeten)
Een gruwzaeme euveldaet? wort al mijn deught vergeeten?
O vader Jupiter, 't believe uw majesteit
My aen te trecken een natuur van sterflijckheit,
En zoon en vader met uw' donderkloot te schieten:
Want dus te leven, zou een godtheit zelf verdrieten.
Indienge raet weet, schut het hollen van uw zon.
Geen wil ontbreecktme, indien men 't onheil schutten kon.
Wat wiltge dan? gy ziet den Hemelraet verlegen.
Laet Juno door een berst van wolcken en slaghregen
De lucht verkoelen, en het brandende aerdtrijck me.
Geen wolcken trecken naer den hemel uit de zee.
Men ziet den hemel met geen donckre wolck behangen.
De gloet verteert al 't vocht. de starren zelfs verlangen
Naer eenen druppel nats. de bron, die eeuwigh sprong,
Staet stil. de Watergoôn beginnen met hun tong,
Bykans van dorst verstickt, het drabbigh slym te lecken.
Een zwaere storting, buy noch regenvlaegh kan strecken
Tot koelnis van dien gloet. al d'aerde tot den gront
Gelijckt een oven. uit haer keele en droogen mont
Vlieght gloeiendige damp, en pest, en heete waessem.
Ten zy men haer verquick', zy geeft den lesten aessem.
Hier gelt geen lang beraet. de weerelt hangt beklemt.
Wy willen datge flux der Goden raet bestemt.
Hoe kan ick stemmen het bederf van mijn' beminden,
Om een lichtvaerdigheit, een reuckloos onderwinden?
Gy zult het stemmen, om dien algemeenen noot.
Och Faëton, hoe kan ick stemmen in uw doot?
Het zy gy stemt, of zwijght, men kan uw' zoon niet spaeren.
Zoo straf eerst Epafus, te trots in uit te varen.
Uw Epafus gaf stof tot dees vermeetenheit.
Zie toe met wien gy spreeckt, en quets geen majesteit.
Verschoon mijn ongedult. de rou gebruickt geen reden.
De brant wint aen, slaet voort, en steigert van beneden.
Wy voelen 't, doch vergeefs, ten zy gy d'oirzaeck blust.
Hy rolt al neder, en genaeckt de westerkust.
De zonnekloot zal haest te water gaen, en zincken:
Zoo wy met eenen strael hem in den afgront klincken.
Ja klinck dien bastert, en zijn moeder in een' poel.
Och zwijgh. my dunckt dat ick dien slagh op 't hart gevoel.
En beter dat het een gevoel, dan wy te gader.
Och zoon, in welck een' staet verlaetge uw' lieven vader!
Hoe menigh vader lijdt in zijnen zoone alleen?
Nu Febus, hou eens op van 't ydele gesteen.
Gy zult besluiten, of de Hemelraet zal sluiten.
Ick wensch den donderkloot op deze borst te stuiten.
Bestem het, Febus: of wy stemmen zonder u.
Vaer voort. dit duurt te lang. waerom dus traegh en schuw
Het vonnis vast gestelt? de Hemelraet moet scheiden.
Zoo scheide ick eerst, ga heene, en wil dien slagh verbeiden.
Ja schey vry: het is tijt. wy zijn dit kermen moê.
Nu vader Jupiter, hy stemt het zwijgend toe.
De hemel stickt van smoock, en opgestege dampen.
Getrouwe schiltknaep, voort: verschijn: gy wort met stampen,
Dat al de hemel dreunt, gedaghvaert hier ten hoof.
Te wapen, wapen voort. hier valt een vette roof
Voor u te strijcken. voort: gehoorzaem 't hoogh vermogen.
Daer komt mijn arent met den blixem aengevlogen,
In alle eerbiedigheit. nu rep de vleugels vlugh.
Wy willen voor de poort beschrijden uwen rugh,
En, zonder omzien, flux dit bloedigh treurspel sluiten:
Dat zal op Faëtons en Febus borst afstuiten.
Geluckige Adelaer,
O vorst der voglen, die, geheven
Van d'aerde, door den hemel zweven,
Neem nu ons klaghten waer.
Gy kunt met scherpziende oogen
Den brant van aller straelen bron,
Het steecken van de middaghzon
In 't hooftpunt zelf gedoogen.
Gy schroomt geen wederlicht
Noch gloet des blixems. uwe veêren
Alle andre pennen snel verteeren,
Genaeckenze u te dicht.
O schiltknaep van den vader
Jupijn, vol majesteit en kracht,
Betoom de snelheit van uw schacht.
Genaeck het westen spader.
Verschoon den jongen knecht.
Gena, gena, geen recht.
Betoom uw snelle vlught.
Waerom zoo heftigh toegeschoten
Met blixemschut, en donderklooten,
Door 't gloeien van de lucht?
Wat lust u roof te haelen
Op Febus afkomste, op het bloet
Van Jupiter, wiens torengloet
Geen grenzen kent, noch paelen?
De zon heeft noit ontdeckt
Aen Juno Jovis snoeperyen,
Boeleeringe, en ontuchtigh vryen,
Noch haere wraeck geweckt.
Jupijn, nu t'ongeduldigh,
Te streng in 't straffen van een zaeck,
Medoogenwaerdigh, vlamt op wraeck
Des jonglings, al t'eenvuldigh.
Een Godt, die 't al beheerst,
Bestraff' zich zelven eerst.
Had Faëton Jupijn
Gewelkomt aen den disch, geladen
Met menschevleesch, aen spit gebraden,
En, onder schoonen schyn
Van heusch onthael, besloten
By nacht den grooten dondergodt
Al stil te stooten door den strot,
Daer hy van slaepnat lagh begoten;
Gelijck het wreede dier
Lykaon hem zoo helsch onteerde,
En hierom in een' wolf verkeerde,
Gestraft door 't hemelsch vier:
Wy zouden dus niet kermen
Om Faëton, die naulijx leeft,
En ree de doot geladen heeft,
Te bergen, en beschermen.
Hou draegende, en vaer slim!
Zoo wint de zoon de kim.
Apollo voelt noch hoe
De felle pijl der dertle liefde
Hem onlangs in het harte griefde.
Dees wonde is naulijx toe.
Hy voelt, het welck ons deerde,
De nasmert en quetsuur, geleên
Om Peneus dochter, toenze in een'
Laurierboom snel verkeerde.
Hy staeckte al 't zanggeluit,
En hing de harp aen lauwerboomen,
Om 't lieve pant zijn liefde ontnomen,
En zagh'er deerlijck uit.
Och treffen donderslaegen
Den zoon, alleen van hem bemint;
Hoe zal het vaders hart zijn kint,
Dat hemelsch pant, beklaegen!
Och Adelaer, verschoon,
Verschoon toch Febus zoon.
De schiltknaep, zwanger van Godts donder
En blixem, acht ons klaghten niet.
Het aerdtrijck wacht den slagh hier onder.
De vogel streeft al voort, en schiet
Voorover naer de westerstreecken,
Hy achterhaelt den zonnetoom.
Indien Jupijn koome uit te breecken
Met donder, zal men stroom op stroom,
Stortregens uit de lucht zien bruizen
En koelen deze weereltkoorts,
Dien brant van kercken, hoven, huizen,
En Febus hooren hoe zijn toorts
In 't water kist. vertoeft niet langer.
Daer berst de lucht, van weêrlicht zwanger.
DE FAEM. FEBUS.
Ick blaes klaeroen van vreught. nu weêr Iö Pean
Gezongen, dat het klincke, en 't hemelsche gespan
Den weêrgalm zevenwerf te rugg' kaets' heene en weder.
De dolle wagenaer wort met een' ruck de veder
De slaghpen uitgeruckt. een heele weereltplaegh,
Een wreeder Python kreegh een zwaerder nederlaegh.
Men eere Jupiter in kercken en in kooren.
Och Faëton, helaes, ter quader uur geboren
Tot zulck een ongeval, ter schande van mijn' naem!
Koom herwaert aan: ontvoume, onwellekome Faem,
Hoe deerlijck Faëton, mijne afkomst, quam te sneven.
De dondergodt quam op zijn' arent nederstreven,
En zagh den wagenaer neêrhangen, dootsch van schroom,
Op 't hollend radt, ontbloot van zweep, en torts, en toom,
Beroockt, gezengt, gebraên van hitte, en afgeronnen.
Hy had de westkim en den avont schier gewonnen,
Wanneer Jupijn, van toorne ontsteecken, brult en bruist,
Den rooden blixem vat, in zijne rechte vuist,
En drymael wickte van zijn oortip, drymael mickte,
Zoo vreesselijck dat zelf de Hemelschutter schrickte.
Ten leste schoot hy toe. de donder sloegh geluit.
Zoo bluschte 't eene vier terstont het ander uit.
De blixem sleepte een streeck van weêrlicht, blaeu als zwavel
En root, na in zijn vlught. de slagh wert op den navel
Der aerde zelf gevoelt. de zonnepaerden staen
Verbaest, en steigren op elckandren blindling aen.
Zy schudden 't juck af van den neck, een wijl aen 't roocken,
En spatten buiten hun garreelen, nu gebroken.
Hier leght de breidel, daer de dissel van zijne as
Gesprongen, ginder speeck en radt. de wagen was
Gerabraeckt van dien slagh, en lagh gestroit aen stucken.
Och Faëton, uw val zal vader eeuwigh drucken.
Helaes, waer bleef mijn zoon? hoe was 't met hem gestelt?
Het gouden haer gebrant. de groote schoonheit smelt,
Gelijck een wassenbeelt, het vier te na gekomen.
Hy stort voorover, dat zelfs hemeldieren schroomen,
Gelijck een heldre star om hoogh by nacht verschiet,
Eerst hangt, en twijffelt of zy vallen wil of niet,
Hy plompt in d'Eridaen, van zulck een' slagh gebroken:
Die spoelt den roock af van zijn aenzicht, onder 't smoocken.
De Watergodtheên van Hesperie, begaen
Met hem, begraven 't lijck. de moeder ziet het aen,
Met haere dochteren, en missen hunn' beschermer.
Zy lezen 't grafschrift, flux gehouwen op den marmer.
Hier rust de voerman van zijn vaders rijcke zon.
Italje is 't kerckhof van den stouten Faëton.
Och Faëton, mijn hart leght in uw hart begraven!
Dat komt van al te hoogh te reuckeloos te draven.
Hoe voer Klymene in 't endt, bezweecken door dien rou?
Zy smilt van groot misbaer in traenen, d'arme vrou,
In wie de liefde noch het sterven tegensportelt.
De dry gezusters, met de voeten diep gewortelt
In d'aerde, worden met een dorre schors bedeckt.
De moeder ziet de schors, die over 't aenzicht treckt,
En kust de stervenden, tot stervens toe beladen.
Zy grijpt het vloeiend haer, maer grijpt een hantvol bladen.
Zy pooght de popelschors te rucken van de borst:
Maer 't is te spa, en zy t'onmaghtigh bast en korst
Te rucken van den buick. zy ziet de poeslige armen
Verkeert in tacken. och zy konze niet beschermen.
De traenen biggelen, als brantsteen, in de zon.
Daer leght nu al uw hoop gesmoort in Faëton.
Och, kon Klymene niet de schors van 't lichaem rucken?
De dochters schreeuden: wee, ô wee, hou op van plucken.
Verschoon ons. moeder, och, hoe scheurtge ons zoo verwoet?
Gy breeckt de tacken; op de tacken volght het bloet,
Als uit een versche wonde. och, leer uw leedt gedoogen.
De boomschors sluit terwijl den mont, en luickt haere oogen.
Toen quamer Cycnus by, de koning over 't rijck
Van Ligurye, in aert neef Faëton gelijck:
Dees klaeghde en jammerde om zijn bloetverwanten droever,
Waerop de stroomgalm, langs den Eridaenschen oever,
Hem telckens antwoorde: en dus klaegende op het ruim,
Verandert al zijn vel en haer in zwaenepluim,
Het lichaem in een zwaen. toen vloogh ick herwaert heene.
Och Faëton, mijn zoon, och bedtgenoot Klymene,
Och dochters, Cycnus och, och heiloos blixemvier!
Gy Hemeluuren, brengt mijn' rouwesluier hier.
De vreught is uit. 't is tijt mijn aengezicht te decken.
Dees rouwesluier kan een regenboogh verstrecken,
Waerachter Febus glans der sterfelijcken oogh
Ontschuilt, en 't volck misgunt mijn straelen van om hoogh,
Om hunne ondanckbaerheit. het lustme nu te treuren,
De locken uit het hooft te trecken, 't kleet te scheuren,
Te huilen door 't gewelf des hemels zonder endt.
Och, dochters, popelbosch, och Faëton, geschent,
Geblixemt, och mijn zoon. och waertge noit geboren!
Was my dit ongeluck, dit hartewee beschoren?
Is dit rechtvaerdigheit? is 't hemelsch hof zoo dra
Verkeert in een gerecht van wraecke en ongena?
JUPITER. HEMELRAET. FEBUS.
Wy komen uwen rou medoogende beklaegen:
En wenschen u gedult en kracht om dit te draegen,
Zoo kloeck en ongesteurt, gelijck een godtheit voeght,
Die onbezweken aen der Goden wil genoeght.
Dat's recht en billijck, en Jupijn zijn eer gegeven.
Men kan noch magh den wil der Goden wederstreven.
Wat onherstelbaer is wort met geen' rou geboet.
Hy mat vergeefs zich af, wie hier noch tegens wroet.
Het tegenworstelen kan lijden slechts bezwaeren.
Gy stelde menighmael uw harp en taeie snaeren
Op eenen rechten toon: nu stel uw droefheit maet,
Ten spiegel van elck een, en schuw dit ongelaet.
Gy kunt met artsenye een anders smert verzachten.
Genees u zelven nu, en wil geen' raet misachten.
Wie zijnen rou voedt, voedt eene ope wonde in 't hart.
Genees uw hartquetzuur, zoo raecktge uit deze smert.
Met jammeren wort niets gebetert, niets gewonnen.
Men vint geen ende aen 't werck, dat telckens wort begonnen.
Gy schud het hooft, en kunt tot geenen troost verstaen.
Ay, zit niet langer stom: de vader spreeckt u aen.
Wie kan u helpen, zoo de rou naer niemant luistert?
Legh af den sluier, die uw helderheit verduistert.
Rijs op, rijs op. gy valt den rou te streng en straf.
Ick legge in eeuwigheit, ick zweer 't, den rou niet af.
Ay, zweer niet reuckloos. laet u raeden en gezeggen.
Zwijght stil: het is geen tijt den sluier af te leggen.
Gy kunt de weerelt weêr verheugen in den druck.
Wat weerelt, die noch lacht in Febus ongeluck?
De weerelt zonder u kan lust noch leven scheppen.
Zy kan, tot mijn verdriet, met lust de brantklock kleppen.
Uit hoogen noot, geensins uit lust tot uw verdriet.
Dat onweêr is voorby: dat's over: dat's geschiet.
Het onweêr in mijn hart begint eerst op te steecken.
Wy vlogen t'zamen hier, om dezen slagh te breecken.
Wie komt'er? die my trof met zulck een' donderslagh?
Met uw bestemminge, en een onderling verdragh.
'k Heb Faëtons bederf, een' moort, niet willen stemmen.
Het hollend zonnepaert was anders niet te temmen.
Nu is het zonnepaert getemt en neêrgeleit.
Wat eischt men meer van my? 'k verdroegh dat onbescheit.
Dat gy uw ampt bekleet, en 't weder op laet klaeren.
Ick heb dat lastigh ampt bekleet een ry van jaeren,
Van 's weerelts aenvang, en noit dagh, noit uur gerust,
En word dus snoot beloont. zoo u de moeite lust,
Of iemant anders, laet hem dezen last aenvaerden,
En, leerende den aert, de kracht der zonnepaerden,
Gevoelen of dees knaep verdiende dus geschent
Te leggen, die te slap den wagen heeft gement:
En is Jupijn belust den gloênden vlammeteugel
Te houden; dat hy leer' met blixemen den vleugel
Van Febus lieven zoone, om zulck een stout bewint,
Te korten: dat hy leere een' vader van zijn kint
Berooven. Faëton, och, waertge noit geboren!
'k Heb mijnen Faëton, mijn' Faëton verloren.
Och Faëton, hier staet de blixem, die u trof.
Ick wellekomde u flus met blyschap in mijn hof:
Nu zijtge een stinckend lijck. waer zijtge toe gekomen?
Uw zusters om uw graf, verkeert in popelboomen,
Beschreien uwen val, en onverdiende doot.
De moeder, die u docht te vangen in haer' schoot,
Gelijck eene avondzon in 't zincken noch t'onthaelen,
Zagh u neêrtuimelen, en zulcke schoone straelen,
De straelen van uw jeught, verdrincken in den vliet.
Zy hoorde u plompen in het water. ô verdriet,
Mijne afkomst leght'er toe. kan Febus dit vergeeten?
En wortme mijnen rou, die billijck is verweeten,
Gelijck een ongelaet, dat geenen vader past?
En durf de Hemelraet mijn' onverzetbren last,
Mijn al te lastigh pack, met schimpen noch bezwaeren?
Verscheur uw rougewaet, en sluier. treck uw haeren,
Eerst straelen, uit uw hooft. de vierde hemel schrey',
En voere in eeuwigheit hier na de roulivrey,
Getuige van mijn' rou, al d'aerde, in rou gezeten,
In naere duisternis verlaeten, en vergeeten,