Ick brenge, ô doorluchtighste Vorst, uwe Grootmoeder, waerlijck een groote
					Moeder, Dochter, Gemalin, Moeder en Weduwe der Koningen, en, dat het
					allergrootste is, een Koningklijcke Kruisheldin en gekroonde Martelares op ons
					Nederduitsch Toneel; niet gelijckze in Schotlant gezalft, nochte te Parijs
					getrout, gekroont, en op den troon gezet, maer in Engelant, haer grootvaders en
					naer Rechte haer eigen erfrijck, op een schavot, na een langdurige gevangenis,
					van de naeste bloetvriendinne gemartelt wert, alleen om haere erfwettigheit tot
					de zelve kroon, en stantvastigheit in het Katholijck Geloof, heur waerdiger dan
					vier scepters en kroonen, ja haer eigen leven. Weinigen streecken hier die kroon
					van (Gode en zijn eere ten dienst) een zichtbare kroon en dit leven te
					versmaden. In de heilige boecken wort Moses en Kristus alleen die lof
					toegeschreven. Moses weigerde, geloofs halve, een zoon van Faroos dochter
					genoemt te worden (en zoo Iosephus getuigt, de kroon zoo vroegh van zijn hooft
					ruckende, tradtze met voeten) en schatte Kristus rijckdom en zijn volcks
					versmaetheit hooger dan de schatten van Egypten. Kristus, het eenige voorbeelt
					der volkomenheit, versmade beyde de kroon en dit leven, om Godt, zijnen vader,
					met de doornekroon te eeren. In d'oude Martelschriften vint men de Koningen en
					Koninginnen, om den godtsdienst gemartelt, dun gezait, gelijck trouwen gekroonde
					hoofden zelfs dun gezaeit zijn. In deze leste, zoo veel koeler in yver dan
					d'eerste, tijden, komt een eenige MARIA STUART op, als een nieuwe star. Zy
					versmaet haren grijzen stam, het edelste geslacht van geheel Kristenrijck. Zy
					vergeet over de hondert voorzaten en voorvaders, alle Monarchen van haren
					bloede, wiens oirsprong het einde van Alexander de Grootes tijt bereickt. Zy
					buight haer vrye schouders gewilligh, geduldigh onder het kruis, ten spiegel van
					alle Kriste Vorsten. Hierom blincktze nu met recht onder de zalige Martelstarren
					in Godts hemelsche klaerheit, aen de voeten van Maria, wiens naem zy zoo
					waerdigh gedragen heeft, als zy haer, onder het twintighjarige kruis, en met zoo
					vele zwaerden van wederwaerdigheit doorregen, nader dan zoo vele Koninginnen
					stont. De tooneelwetten lijden by Aristoteles naulicks, datmen een personaedje,
					in alle deelen zoo onnozel, zoo volmaeckt, de treurrol laet spelen; maer liever
					zulck eene, die, tusschen deughdelijck en gebreckelijck, den middelwegh houde,
					en met eenige schuit en gebreken behangen, of door een hevigen hartstogt tot iet
					gruwzaems vervoert wert: waerom wy, om dit mangel te boeten, Stuarts onnozelheit
					en de rechtvaerdigheit van haere zaeck met den mist der opspraecke en lasteringe
					en boosheit van dien tijdt benevelden, op dat haer Kristelijcke en Koningklijcke
					deugden, hier en daer wat verdonckert, te schooner moghten uitschijnen. Zoo
					steeckt gouden en purperen glans op nevels en wolcken, en licht op bruine
					schaduwen af. Het docht my al t'onbillick, dat de Nederduitschen hier in andere
					volcken en tongen, die haer tooneelen met dit kostelijcke bloet purperden iet
					zouden toegeven: en het lagh al eenige jaren geleden by my, als een belofte,
					haere Majesteits godtvruchtige faem, die zoo hoogh gestegen, mijne nochte
					iemants pen behoeft, van verre in haer schaduwe naer te streven; en noch te
					vieriger, dewijl ick, des onwaerdigh, mijn boortejaer by Mariaes moortjaer
					(marteljaer most men zeggen) of liever geboortejaer gedencke. De Heilige Kerck
					is van outs gewoon de geboorte der Martelaren naer de geboorte der ziele, en
					niet naer de lichamelijcke, te vieren; aengezien de ziel ten marteldage, van den
					lichame ontbonden, in den hemel, en het licht der onsterflijckheit, ten eeuwigen
					leven geboren wort. Ick nam de vrymoedigheit dit treurspel uwe Vorstelijcke
					Doorluchtigheit op te dragen, die d'eerste van uwe Grootmoeders nakomelingen
					haer heilige asschen en geest verquickt met den Katholijcken Roomschen
					Godtsdienst t'omhelzen, en haer godtvruchtige voetstappen na te volgen; een
					zaeck, die zy in het uiterste haren eenigen zoon Iakob, uwen Grootvader, namaels
					Monarch van Groot Britanje, zoo hartelijck beval, als zy die groothartigh met
					haer Kristelijck bloet bezegelde: en zeker boven uw Grootmoeders voorbeelt
					vermaent u daer toe u eigen naem, zoo loflijck by de Katholijcke Koningen van
					Engelant, uwe voorvaders, gedragen, en waer onder men twee Eduarden telt, eenen
					met den tijtel van Martelaer, den anderen met dien van Heiligh gekroont. Oock
					ontbrack het van outs den Hertogen van Bajere, waer uit uw Keizerlijck en
					Keurvorstelijck stamhuis zijnen oirsprong nam, noit aen voorbeelden van
					Heiligheit en godtvruchtigheit, die u nu op deze hemelsche heirbaen welkomen,
					zegenen, en met hun voorbede stercken, terwijl ick het gewijde tooneel openzet,
					daer uwe Grootmoeder weder te voorschijn komende, den aenschouweren te gelijck
					schrick aenjaeght, en tranen van medoogen ten oogen uitperst.