floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Nu Dochters, koomt, leit Rispe voort.
Koomt, leit haer buiten deze poort.
Verstreckt een stut voor 't zwacke lijf,
En stuurt dit traegh dit lastigh wijf
(Weleertijds Sauls bedgenoot,
Nu yeders spot) noch voor haer dood.
Hoe buight mijn stock? hoe beeft mijn hand?
Ick trede, als tot den hals, in 't zand.
Hoe lastigh valt my tred voor tred.
Wat droom heeft my in 't koude bed
Zoo hard, zoo onzacht opgeweckt?
O droom, die my een voorspoock streckt
Van 't leed, dat ick voorhanden zie;
Wie zal ick 't klaegen? ay, zeght, wie?
Een valck vervolghde een doffersvlught,
Een zevental, dat uit de lucht
Quam plotsling storten, om, uit nood,
Het lijf te bergen in mijn' schoot.
Ick deê mijn best, toen ick 't vernam.
Maer al vergeefs. d'erfvyand quam
En pickte my mijn handen door,
En roofde vast, den eenen voor,
Den andren na, met beck en klaeuw,
Verbeetze, en zoogh hun bloed al laeuw.
De veeren vlogen om mijn hoofd.
Daer koomt de valck, die ons berooft
Van onze doffers: dat is hy,
Die zoet is op dees leckerny,
En toeleit op een' verschen moord.
Nu Michol, 't past u; doe het woord,
O koningklijcke vrouw en spruit.
Ick zal u volgen. stap vooruit.
De hemel schijnt belust sich tegens ons te kanten.
Och Benajas, ghy hoofd van 's Konings lijftrawanten,
Wat wanckt 'er wederom? wie geeft u dit verlof,
Dat ghy ons erfpaleis, en Vaders oude hof
Met wacht bezetten durft, en dus in alle hoecken
De Prinssen vangt en spant, en overal loopt zoecken?
Ghy jaeght ons kinders na, zoo bitter, zoo verwoed,
Gelijck de jaeger 't wild en schuwe harten doet,
Die haegh, noch hol, noch struick, noch bosch t' afgrijslijck vinden,
Om 't snufflen, en gebit van brack en haezewinden
t'Ontglippen, en 't gevaer des jaghtspriets, dick bemorst
Van 't al t' onnozel bloed der ademlooze borst.
Magh dan een vreedzaem hart, 't welck niemant zoeckt te steuren,
Noch quetsen, nimmermeer een weinigh rust gebeuren?
En dompelt men al weêr, tot d' ooren toe, in rouw
Mijn vaders grijze weeuw, en my, verschove vrouw?
Dat werde God geklaeght. maer och! hy heeft geene ooren,
Noch hart tot Michol. och! ick ben tot ramp geboren.
Mevrouwen, ghy hebt reên te klaegen van verdriet,
En ick te volgen 't geen de Koning my gebied;
Hoewel dit lastigh valt. 'k had liever 't hoofd te kneuzen
Van Moabs felste leeuw, of't brein van Memphis reuzen,
Dan uit te voeren yet, 't geen tegens d' eere strijd
Van wylen onzen Vorst, van wien ghy weeskind zijt,
En zy verlaete weeuw, en dees gevangens zoonen,
En neven; alle waerd te draegen koningskroonen,
En scepters van een Rijck, niet min vermaert als dit:
Maer God, een eigenaer van 't weereldlijck bezit,
Begeeft de staeten slechs te leen, en zet elck paelen.
De zon weet op haer tijd te ryzen en te daelen,
En koomt en gaet by beurt; zoo doet oock d'aerdsche maght,
Die 't altemet eens lust te wisslen van geslacht,
Om reden, voor den mensch en zijn vernuft verholen;
Dies buight u onder hem, dien 't heerschen is bevolen.
Wat 's d'oirzaeck, dat men dus ons zoonen vangt, en spant?
Is 't oproer? of verraed? of hebben zy de hand
Geslaegen aen den Vorst, of yemant van den zijnen,
Of willen slaen? of is 't om d'ackers, die nu quynen
Aen zulck een heete koorts, te koelen met hun bloed?
Dit mompelt men in stad. en zoeckt ghy zoo den voet
Te zetten op den neck van Sauls overbleven,
By dees gelegenheid, om 't stuck een' glimp te geven?
Het nypen van de smart, het tegenwoordigh leed
Veroirzaeckt, datghe my dus scheld met onbescheed,
Uit moederlijcke zucht tot henlien, dieghe baerde;
Maer 'k wenschte, dat ghy niet zoo reuckeloos bezwaerde
De banden van uw zoons, en hun gevangenis,
Door ongeduld, en 't geen ter zaecke ondienstigh is.
Vertrouwt mijn' heer dit stuck. hy zal met vonnisstrijcken
Geen schoonvaers weeuw, veel min zijn bed, verongelijcken.
Vertrouwt vry, dat hy 't minst hier in niet handlen dar,
't En zy met rijpen raed van God, en Abjathar.
Ja Abjathar. helaes! hoe smoor ick mijn gedachten?
Wat goed stond Sauls huis van Abjathar te wachten,
Van dat Ahimelech, zijn vader, hem den troon
Van Arons priesterdom had ingeruimt? de zoon
Kreegh toen het zwaerd, om zich en zijn geslacht te wreecken
Aen Saul, die hen had met Edoms zwaerd doorsteecken.
Och vader, toen ghy u aen Priestren had misgaen,
Aen dien gewyden rock, kon 't Rijck niet langer staen.
Een dolle vaders bui kan, op een' sprong, verbeuren,
Het geen, daer, jaeren lang, zijn kinders omme treuren.
Wie Gods gezalfden raeckt, raeckt Gods ooghappel aen.
Zoo Abjathar dit stemt, zoo is 't met ons gedaen.
't En past niet yemants wraeck in Godes zaeck te mengen.
Als David dit gehengt zal God dit eerst gehengen.
Ja wat gehengt God niet? wat was hem vader waerd,
Na dat hy 't vee voor God, en Agag had gespaert,
Uit mededoogentheid? kan deughd de kroon berooven?
Een deughd, gehoorzaemheid, gaet offer veer te boven.
'T vernuft buigh zijnen hals gewilligh voor Gods last.
Zoo hebtghe op Gods bevel dees Broeders aengetast?
Die zijn uit 's Konings last verzekert.
Zegh gevangen.
De Koning heeft dien last van Abjathar ontfangen,
En Abjathar van God, of't goddelijck besluit.
Of't goddelijck besluit. of zoo 't de gunst beduid.
Dit staet ons hier niet vry te straffen, of bedillen.
Dit duid men naer Gods wil.
Zoo 't onze haeters willen.
En zoo 't de wraeckzucht lust.
Ick bidde u, ô Vorstin,
Ick bidde u, toom uw' moed en gramschap toch wat in,
Men oordeelt allerbest na uitspraeck van de zaecken.
Die hen verzekert houd vermagh hen weêr te slaecken.
Men vangt geen Prinssen om weêr los te laeten gaen.
Aen 't vangen van dit bloed is ree te veel misdaen.
Indien men reuckeloos hen aantast zonder reden.
Men kan een quade zaeck met schijn van recht bekleeden.
Men maeckte een quade zaeck met schijn van Recht noit goed.
Dat acht men niet, wanneer 't ons haeters voordeel doet.
Rechtvaerdigheid trock noit uit anders schade voordeel.
Noit daer Rechtvaerdigheid ten troon ging, en ten oordeel.
Zij gaet'er nu, indien oit Recht op aerde was.
Op dat zy ons verdruck?
Wie maeckt het elck te pas?
Die, yeder even na, niet krom gaet, noch eenzydigh.
Princes, ick zey noch strax, ghy oordeelt veel 't ontydigh.
De zon ziet niemant aen: zy schijnt voor yegelijck.
Een zon versmelt het was, verhard de klay, en 't slijck.
Een zon verblijd elx hart, alle oogen gaen haer tegen.
Behalven nu ter tijd, nu yeder roept om regen.
Behalven wy alleen. het regent ons genoegh.
Ghy Koninginnen schreit, maer zeker wat te vroegh.
Ghy noemt ons met dien naem. wy zijn geen Koninginnen.
Hoe zijtghe Sauls noch oock Davids gemaelinnen?
Geweest, maer nu een weeuw, en een verlaete vrouw.
Zegh niet verlaeten, maer verknocht aen Davids trouw.
O averechtse trouw, waer is die trouw gebleven?
De naem van Michol staet in 's Konings hart geschreven.
Dat Merob, in haer kroost, een vangenis bereit?
Dees Merob Jesses kroost belooft, en weêr ontzeit.
Ghy werd hem noit ontzeit, zult ghy't dan meê betaelen?
Zoo ghy op Sauls weeuw wilt Sauls schuld verhaelen.
Wat Saul heeft misdaen, dat heeft hy zelf geboet.
Waeromme schend ghy dan uw handen aen zijn bloed?
Versteur u niet te vroegh. de zaeck leit noch te duister.
Benijdghe noch mijn zoons den overigen luister?
Die luister doet het niet. wat kan een ydle naem?
De naem maeckt zonder daed den lompste wel bequaem.
De heerschappy vereischt geen kinderen, maer mannen.
Zy draeght de wyze, en zotte, en vromen, en tyrannen.
Maer d'eerste wel het langst, de leste een korte tijd.
Zy schold het zaed van Kis met luttel jaeren quijt.
Zoo gaet het, die 't gebod des oppersten verachten.
Och kan men 't steenen hart met traenen niet verzachten.
Daer koomt de Koning zelf. treed toe, en spreeckt hem aen.
Koom Rispe, ick hoop hy zal ons klaghten niet versmaên.
DAVID. RISPE. MICHOL.
Daer koomt mijn gemaelin, en Rispe, met de traenen
In d'oogen, om my 't hoofd te breecken met vermaenen.
Een uitgelaeten rouw van moedren houd geen spoor.
Wat doe ick best? wat raed? best geef ick haer gehoor.
Best niet: maar neen, dat zou al 't onbarmhartigh luien.
Best sta ick haer te woorde, en laet deze eerste buien
Des drucks wat overgaen, en zet haer dan wat neêr.
Het vrouwelijck geslacht is byster weeck, en teer,
En d'allerstoutste man moet zwichten, als zy schreien.
't Zal kunst zijn, kan ick haer met goede woorden paeien.
Lang leef zijn Majesteit.
En die hem 't leven gunt.
Dat in der eeuwigheid
Zijn heerschappye duure, en elck zijn kroon bedancke.
Dat in der eeuwigheid zijn zetel zijgh, noch wancke,
En niemant onder hem met reden klagen magh.
God weet, dat waer my lief, ja liever dan de dagh.
Zou 't oock geoorlooft zijn ons klaghten uit te storten?
Wie meer, als u? zou 't niet? ick zou mijn kroon verkorten,
Indien ick 't u ontzey. stort vry uw klaghten uit.
Genadighste, men denck, of ons het harte sluit,
Om 't vangen van ons bloed, en overbleve zoonen,
Altzaemen hoogh en dier verbonden aen uw kroonen,
Op hoop, dat zy voortaen, in onderdaenigheid
Volhardende, onder uw voorzichtighste beleit,
Deelachtigh moghten zijn aen d'eer, voortaen bevochten
Tot Gods en 's Konings eere, op zegenrijcke toghten,
In aenslagh, of belegh, en allerley gevaer.
Maer dat heeft ons gemist. helaes, wat valt dit zwaer!
Die hoop bezwijckt, nu wy, van 's Konings gunst verlaeten,
Zien hof en kinderen bezetten met soldaeten;
Als of'er oproer school, of yet wat diergelijx,
Gebrouwen tot bederf en ondergang des Rijcks.
Wy vraegen vast vergeefs. men zeit ons slechs in 't honderd,
Dat Gods Orakel zelf op Sauls afkomst dondert,
En zulck een offer eischt. wat hier nu schuile, of niet,
Dat weet de Vorst, en hy, wien dit ten dienst geschied:
Derhalven bidden wy, gebogen voor uw voeten,
Ontdeck ons wat'er schuile, of wat'er sta te boeten.
Verhoor, gelijckghe plaght, ons vriendelijcke be.
't Geen Rispe hier verzoeckt, verzoeckt uw Michol meê.
De schennis en 't geweld, begaen, in Ammons kamer,
Aen d'allerkuischte ziel, mijn eige dochter, Thamer,
En Ammons bloedigh einde, en dat van Absolon,
Een jongeling, zoo schoon gelijck de morgenzon,
Bedroefden my noit meer, dan dat ick last moet geven
Tot het verzekeren van zwageren, en neven,
En al wat manlijck zy van 't koningklijck geslacht.
Wy zijn niet reuckeloos tot zulck een stuck gebraght.
De hemel wijt de plaegh van deze diere tijden
(Waer by al 't land en vee en menschen kommer lijden)
Het leed, dat Gabaon weleer geleden heeft.
De wraeck, die eeuwigh klaeght, en nergens omme geeft,
Eischt uit verbittering tot boete 't puick der mannen,
Om Sauls zaed, als kaf, uit Israël te wannen,
'K heb vast beleefdelijck gearbeid om den zoen;
En zoo het hun om goud of zilver waer te doen,
Ick zou 'er al mijn' schat ja schier mijn kroon aen hangen,
Veel liever dan mijn' staf bezoedelen met vangen
Van schoonvaers overschot, tot onrust van zijn graf:
Dan 't Gabaonsch geslacht, niet zonder reden straf,
Om dat meineedigh stuck, laet met geen' schat zich sussen,
Maer dringt op 's hemels eisch; en ick sta ondertusschen
Vast tusschen twee, geperst van hunliên, en de zucht,
Die ick uw' kindren draegh, doch meest voor God beducht.
Weet ghy by God en hen verzoening te verwerven;
Gaet heen. 'k verzeker u ghy zult mijn gunst niet derven.
Mijn uitverkoren heer, of schoon Bathseba nu
Onze echte plaets verwarmt, en meer vermagh by u
Dan Michol; laet nochtans u niet zoo veer verrucken,
Dat heilooze Amoreen, door uw gezagh, verdrucken
Dit bloed, waer over ick zelf moey ja moeder sta,
In Zuster Merobs plaets; dit gaetme veel te na.
'K heb Zuster, toen de dood haer bed begon te dreigen,
Gezworen, deze vijf te koestren, als mijn eigen,
En houze oock voor de mijne, indien dit baeten kan;
En zoo ick moeder ben, weest ghy 'er vader van.
Gedenck wat Michol heeft om uwent wil geleden;
Gedraegen vaders toorne: u menighmael verbeden:
Geborgen in haer' schoot, met eigen lijfs gevaer:
Haer lief, in ballingschap, gemist, zoo menigh jaer,
In 't bloeienst van haer jeughd. wat smaed most zy niet draegen,
Zy, die noit kinders droegh? geperst werd te behaegen
Een' andren man, dien zy op uw bevel verstiet,
En smelten zagh van rouw, om datze hem verliet?
'K heb Vaders val beleeft, en 't sneuvlen van mijn broeders;
Oock tusschen man en broêrs (wie hoorde oit vet verwoeders?)
Dien kryglen krijgh bezuurt: en had nu al mijn' troost
Gestelt in dees vijf zoons, mijn ouder zusters kroost,
Twee broêrs, en eenen neef; en hier gerust gezeten,
Docht al 't verleden leed en hartzeer te vergeten;
Tot dat mijn tijd vol ramp verdweenen, als een roock,
Noch een van al, voor 't lest, mijn duistere oogen loock.
Nu krabt men vinnigh dus al d'oude wonden open,
En neemtme al 't overschot van 't geen my stond te hopen.
Magh David dit van 't hart? vergeld hy zoo myn trouw?
Doch of zijn treck, als blijckt, tot d'eene of d'andre vrouw,
Veel meer by hem vermoght, dan al het goed, genoten
Door Michols ommegang, en 't hart waer toegesloten
Voor bed- en halsvriendin; noch zou ten minste dan
De liefde van mijn' Broêr, zijn' halsvriend, Jonathan,
Wiens liefde (magh men zelf zijn eigen woord gelooven)
Alle andre vrouweliefde en vriendschap ging te boven,
Hem roeren, en die eed, en 't heilige verbond,
Tot driemael toe, zoo dier bezegelt met zijn' mond.
Ick rep niet van my zelve, een ander leit u nader.
Heeft Jonathan u niet, veel meer als zijnen Vader,
Ja als zich zelf bemint, en met zijn hart omarmt?
Hoe dickwils u in nood gewaerschuwt, en bescharmt,
En vaders haet geschut, oock met gevaer van 't leven,
Ontwijckende dien schicht, hem fel naer 't lijf gedreven?
Is zijn gedachtenis met zijn gebeent verrot?
Zoo klaegen wy vergeefs ons lyden u, en God:
En past men op verbond, noch diergezworene eeden;
Zoo klaegenwe met recht, en met die zelve reden
Daer dit gebroed om klaeght; en ghy, die slaeven paeit,
Word in meineedigheid gewickelt, en bedraeit;
Ja zult gehouden zijn, tot weerwraeck dezer zielen,
't Moordaedigh zaed van Cham te trapplen met ons hielen.
't En is geen heelzaem arts, noch die zijn kunst verstaet,
Die eene wonde heelt, en zeven andre slaet.
Die u dees wonden slaet moet bloed en wonden stelpen.
Klaeght God, klaeght Gabaon. men kan u hier niet helpen.
De Gabaonners staen alleen tot uw gebod.
Zy staen wel onder ons, maer wy staen onder God.
Men stel dit vonnis uit. de tijd zal d' onrust smooren.
Terwyle gaet het Rijck met mijn gemeent verloren.
Het weêr kan lichtelijck verandren, zoo God wil.
God stemt hun toe, en eischt een slot van 't moordgeschil.
Verdruckt God Isax zaed, om schuim van vreemdelingen?
Die ons voorvaders zelfs in hun verbond ontfingen.
Als slaeven, om het juck te dragen by gebreck.
God wil niet, dat men vreemde een' voet zet op den neck.
Is Cham dan waerdiger als 's hemels bondgenooten?
Van 't zelve klay gemaeckt, van eenen struick gesproten.
Wat voordeel hebben dan de stammen in het recht?
Geen voordeel boven hen. Gods Recht kent heer noch knecht.
Spreeck zoo, en leer hen zoo de stammen zelfs verbassen.
Zy moeten op hun' dienst en Levys diensten passen.
Wat marrenze dan hier? men laet hen liever gaen.
Zy staen gereed, zoo ras hun zaeck zy afgedaen.
Het is des Konings zaeck: hy kan dit voort beschicken.
Hy kan met zijn gebeên onze ackers niet verquicken.
Zoo wachten d'ackers dan alleen naer hun gebeên?
Was God en zy gepaeit de regen viel beneên.
Zoo is aen hun gebed al Isrels heil gelegen?
De hemel wacht alleen op der versteurden zegen.
Zoo hangt 's lands zegen nu aen Sauls vloeck en smaed?
Aen 't stoppen van die bron, en oirsprong van dit quaed.
Heeft dit rampzaligh huis niet straf genoegh gedragen?
Genoegh voor u en my, die 't liever anders zagen.
Die 't liever anders zagh gaet andre wegen in.
Indien hy volgen magh zijn' eigen wil, en zin.
Die 't wil en wenscht kan 't werck naer zijnen wil beleien.
Hoe paey ick God? hoe 't volck, dat ree begint te schreien?
Beloften maecken 't volck tot alle dingen graegh.
Aen graegheid schort het minst hun hongerige maegh.
Men breng het voorbeeld by van andre dorre tijden.
Dit deckt geen' disch. men kan van dit gerecht niet snijden.
Zoo berght men 't leven dan in der Gebroedren dood?
Uit goddelijck bevel, uit dierte, uit hongers nood.
Het wilde woud verslond noch at noit zijns gelijcken.
Wanneer de hemel spreeckt moet alle reden wijcken.
Men zende om graen by d'een of d'andren nagebuur.
Die heeft geen overschot, noch opent nu geen schuur.
d'Aertsvader heeft zijns zoons wel naer den Nijl gezonden.
Voor een geslacht alleen, en daerze Joseph vonden.
Ontzeit ons yemant graen, men vergh het hem met kracht.
Wat raed, zoo op dien toght het volck van dorst versmacht?
O mijn gevange zoons, o neven, o Gebroeders.
'K beken wel, dit valt hard voor moeien, en voor moeders.
Omhelstghe Jonathan met dees barmhartigheid?
Mijn hart is noch als 't plagh. ick draegh geen onderscheid.
Ick vind hier heul noch troost, en klaegh mijn' rouw mijne oogen.
Ghy waert gered, stond dit alleen in mijn vermogen.
Een ander hebtghe wel op haer verzoeck gered.
Ick zie geen middelen, zoo God dit niet belet.
God geve, dat ick u vermurwe met een' spiegel
Van lijfsgenade en gunst bewezen uwe Abigel.
Die rijcke Karmelijt, haer man, hadde uwen knecht,
Op zijn beleeft verzoeck, ondanckbaer afgerecht;
Ghy Nabal en zijn huis hierop den dood gezworen;
En trockt gewapent heen, en brullende van toren.
Die schrandre vrouw, die ree dat onweêr zagh te moet,
Bejegende u by tijds voorzichtigh, aen den voet
Van Karmel, daer de bergh, het naeuwste om op te rijden,
Beschaduwt word met ruighte, en bosch van wederzyden.
Zy stuurt haer ezelen met vygekorven voor,
Rozynen, meel, en wijn; en krygende gehoor,
Verzacht zoo 't grimmigh hart, door bidden, en door smeecken,
Dat ghy alleen niet strax uw' eed bestaet te breecken,
Maer legert haer in 't hart, en kustze in Michols ste.
Ick eisch het tegendeel, en poogh door mijne be,
Niet dat ghy schend, maer houd geheel en ongeschonden
Dien halsvriend Jonathan uwe eeden, en verbonden;
Gelijck een' Vorst betaemt, dat meer is Gods Propheet:
Dat ghy, met boeten van dien overtreden eed,
Vier honderd jaeren oud, niet schend uw hooge woorden,
Een stercker band, om 't hart, dan diamante koorden.
Zijn anderen door 't bloed der slaeven meê besmet;
Wat raeckt dit Jonathans geslacht, Mephiboseth?
Een wees, een teeder kind, in 's voesters arm gedraegen,
En door de vlught verleemt, toen Grootvaêr lagh verslagen,
En d' eigen Vader meê. van zijn onmondigh kind,
Van Micha rep ick niet. Hoe oordeelt men zoo blind
Van Gods orakel? neen, dit eischt meer licht en klaerheid,
Of laet de logentael meer gelden dan de waerheid.
Ghy zwoert dien hoogen eed alleen niet Sauls zoon,
Maer oock den vader zelf, voor 't vallen van zijn kroon,
Ja zwoert voor God zijn zaed, na hem, niet uit te roien.
Verdelgh nu dit, en breng die eeden in haer ploien.
Heeft Davids eed min kracht als d' eed van Josua?
Neen zeker, dat gerucht waer Davids kroon te na.
Van Saul, zal mijn kroon wel blyven onbesproken.
Hy zelf heeft dit verbond lichtvaerdigh eerst gebroken,
En, staende naer mijn' hals, my als voorheen beloont;
En noch heeft deze hand zijn leven staegh verschoont.
De Grootvaêr van mijn zoons, Barsillai, die stockoude,
Bezorghde u op de vlught, toen ghy den dolck mistrouwde
Des stouten Absolons, die naer uw' scepter stond.
Barsillai broght van zelf u voorraed in den mond,
En spijsde vorst, en volck, gemat van moeilijck trecken,
Door woeste wildernis, en onbewoonde plecken.
Hy schonck, na d' overhand, den Koning zelf 't geley,
Aen dees zy der Jordaen. Zal dees nu 't moordgeschrey
Der vijf Gebroederen, uit Adriël geboren,
Verneemen, daer hy zit, en nauwelix kan hooren,
Noch zien van ouderdom? zal dees, met stom misbaer,
Dien grijzen kaelen kop van 't overige hair
Berooven, zonder traen te laeten, of te weenen?
Zoo dit uw hart niet raeckt, het raeckt de hardste steenen.
Ghy stopte uwe ooren noit voor vreemde wees, of weeuw,
Veel min voor uw geslacht. Kunt ghy nu dit geschreeuw
Van uwe gemaelinne, een weeuw, doch onbestorven;
Van Rispe, die tweemael ellendigh zat bedorven,
En twemael stack in rouw, versmaden zonder pijn?
En deze kinderen, die alle weezen zijn,
Of moer- of vaderloos? waer word ick heen gedreven?
Mijn Abner werd vermoort. mijn Saul is gebleven,
Ontharnast, en onthoofd, mijn schoone strijdbre man.
De romp, tot een triomf, gehangen te Bethsan,
't Geweer voor Astaroth: om welck een' buit te deelen,
De Philistijn eerst most in alle steên krackeelen:
En of 't rampzaligh graf 't beschimpte lijck bedeckt,
Noch schijnt het, dat deze asch ons ramp op ramp verweckt,
En, na zijn droeve dood, ons lot volhard in 't wrocken,
En niet verzaed kan zijn, dan met de leste brocken,
Ja d'allerjongste kruim. o endeloos verdriet!
Maer denck om Abner toch, verdient het Saul niet.
Mijn Abner viel u toe, en maeckte een end van stryen;
Toen Sauls heir met hem in Davids schoot quam glyen,
En ley de wapens vlack voor deze voeten neêr.
Zoo veel vermoght mijn gunst, by mijnen tweeden heer;
Van wien uw Joab my zoo goddeloos beroofde,
Toen onze oprechtigheid dien schelm te licht geloofde.
Berooftghe my nu bey mijn zoonen, al mijn steun,
Twee krucken, daer ick, oud, en koud, en loom, op leun,
Zoo stort ick voort ter neêr. ja stort, stockoude vrouwe,
Op uwe mans, en zoons. 't is uit met liefde, en trouwe.
Hoe zal ick my 't gekarm der vrouwen best ontslaen?
Zy zullen zonder hoop noch troost niet willen gaen,
Belooft men haer, het geen onmooghlijck zy te houden;
Dat 's noch een erger schuld, die minst word quijtgeschouden.
Hier waer verstand van doen. wie geeftme wyzen raed?
Hoe kies ick best van twee het allerminste quaed?
Zal ick my onbeschaemt, met zuchten en met traenen,
Om veel genote deughd, om eeden laeten maenen?
Of stellen met gevaer van 't Rijck dees halsstraf uit,
Tot wederwil van Gods orakel, en besluit?
Hoe redde ick my hier door? ghy Moeders, staeckt dit smeecken,
Tot dat wy op dit stuck malkandren nader spreecken.
Dit hof staet altijd op voor uw verzoeck, en klaght.
De tijd verloopt. wy gaen, daer Abjathar ons wacht.
'k Ontsla u niet, 't en zy ghy Michol stelt te vrede.
Noch ick benaeuwde weeuw, 't en zy ghy hoort mijn bede.
Verhoor de Zuster toch van uwen Jonathan.
Verhoor dees dubble weeuw, nu tweemael zonder man.
Laet los, laet los. hoe dus? ghy houd ons by de kleeren.
Om Jonathan, uw' vriend, uw' eed, om zijn begeeren.
Om Abner, die om u onschuldigh 't leven liet.
Mijn geest is nu ter dood bedroeft, om uw verdriet.
Ghy ziet de tranen vast langs bey mijn wangen leken,
'k Beloof u, dat 's mijn hand, ick zal mijn' eed niet breecken.
Hoe maeckte zich de Vorst 't gehuil der vrouwen quyt?
Met haspelings genoegh, met geenen kleinen strijd.
't Zal noodigh zijn, eer zy u t'elckens 't hart bezwaeren,
Met dees gevangenen zoo daetlijck voort te vaeren.
De Gabaonners staen en vlammen op dien buit.
Men lever hun 't getal. men zie niet langer uit.
'k Beloofde haer mijn' eed te houden ongeschonden.
Ick sta aen Jonathan, mijn' halsvriend, noch verbonden.
Mijn halsvriend Jonathan bedroeft my boven al.
Met recht: maer 't overschot begrijpt een negental,
En d'eisch een zevental: zoo kuntghe, met te spaeren
Mephiboseth, den lamme, en 't zoontje, uw' eed bewaeren.
Dat 's God en Gabaon en Jonathan voldaen.
Och stond het vry, om my wat ryper te beraên.
Zie toe, zie toe, het volck begint alree te kryten.
De Gabaonners staen in 't hart van ons Levyten,
Dat priesterlijck geslacht. ghy weet wat dit vermagh.
Dees hebben over volck en Vaders groot gezagh,
En meer dan sestigh steên, verspreit door alle uw landen.
Dees diere tijd besnoeit hun tienden, offerhanden,
En eerstelingen meest; en scha baert ongedult.
Koom Levi niet te na, ten minste by uw schuld;
Dat bloed houd maet noch streeck, en kent noch vriend, noch mage,
Als 't op een woeden gaet. waer trof oit feller plaege?
De hemel vecht met hem. zijn yver brand, gelijck
Een loopend vier, en vlieght terstond door 't gansche Rijck,
Van Dan tot Berseba. ghy hoeft geen wyder kennis
Van Levijs aerd, indienghe 't oogh slaet op de schennis
En wraeck der lichte vrouwe, om wie men, slagh op slagh,
Zoo menigh duizend man in 't harnas sterven zagh,
En Benjamin zijn' stam beschreide op al de dooden;
Toen deze stad in d'asch, zoo luttel 't zwaerd ontvloden.
Dit zy den Vorst een les. hy treck niet aen die koord.
De Gabaonner roept, God roept: vaer voort, vaer voort.
Nu wy op uw bevel hen moeten overgeven.
Ga heenen, Benajas, als 't ymmers wezen zal,
Ga lever Gabaon terstond dit zevental.
Hier staen wy op die zelve gronden,
Daer d'uitgedreve Vorsten stonden,
Eer 't zwaerd Gods Veldheer werd vertrouwt:
En och! wat maeckt ons trots, en stout,
Om, tegens 's hemels zuivre wetten,
Zoo eigenzinnigh te besmetten
Door tegenstreven ons gemoed,