floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
In schichtigh overslaen, en langzaem in 't gewennen.
Dat zal wel vallen, komt gy maer den zoon te kennen,
Gelijck den vader. zy verliest niet aen haer vreught,
Die traegen ouderdom aen eene wackre jeught
Verwisselt. helpt ons dan ten hove triomfeeren.
Wy zullen in een tent te zamen bancketeeren.
Genadighste, wat 's dit? uw raet Achitofel
Heeft ons genoot, uit kracht van 't koningklijck bevel,
Om op het hooge dack den koning t'onderhouwen,
Laet tenten spannen, laet tien ledekanten bouwen,
Tapijten hangen, stelt bancket en tafel toe.
De koning belg' zich niet, maer neeme het in 't goê,
Datwe opspraeck schuwen, en onze eerbaerheit bewaeren,
Ten dienst van vader, schoon hem in zijne oude jaeren
Dees droeve ballingschap, dit ongeluckigh lot,
Schijnt toegevallen, by gehengenis van Godt.
Op dat betrouwen zijn wy hier in 't hof gebleven.
Verschoon onnozelen, weerlozen, wien het leven
Onwaerder is dan eer, het edelste juweel
Van koningsvrouwen. laet dit ergerlijck tooneel
Niet opgaen in 't gezicht van alle de gemeente,
Dat vader smerten zoude in 't mergeloos gebeente,
En voedtsel geven tot eene onverzoenbaerheit;
Daer anders kroongeschil kan werden bygeleit,
Den zoon, gewettight van den vader, 't rijck regeeren.
Wy willen midlerwijl u gaerne, als koning, eeren.
Noit koning was gewoon van minderen een wet
t'Ontfangen, en noch minst aen tafel, en in 't bedt.
Wie op den troon zit, voeght het wetten voor te schrijven.
Genoeght aen onzen wil. was 't vaders wil te blijven,
Wy hadden hem den burgh van harte toegestaen,
Behoudens dat het rijck den erfzoon onderdaen
De kroon en scepter quam hooghtijdigh op te draegen,
Om vaders schouders en zijn halspack t'onderschraegen,
In zijnen ouden dagh, naerdien zoo zwaer een last
Een' jongen beter dan een' afgeleefden past.
Nu vader evenwel beliefde heen te reizen,
Oock, zonder onze komst te wachten, dees palaisen
Te ruimen, u in 't hof te laeten, is het reên
Dat gy u onderworpt. dit 's recht: dus rekent geen
Bezit van have en goet en ziel en lichaem eigen:
Gy moet u dezen nacht naer ons believen neigen.
Princes, beschut onze eer, uw vaders eer met een.
Och, dit 's de jonge leeu, die in den droom verscheen.
Wy zullen dit verblijf in eeuwigheit betreuren.
Heer broeder, magh my noch gena by u gebeuren,
Zoo gun uw zuster, uw slavin, noch eens gehoor.
Uw trouw te mywaert is gebleken na en voor.
Gy weet hoe Ammon veinsde, en om 't bezoeck van Thamer
Op 't kranckbed scheen belust, haer troonde in zijne kamer,
En overweldighde, en schoffeerde, en in dien staet
Ter kamer uitstiet, met afgrijsselijcken haet,
Waerover uwe wraeck, hoe langer hoe ontruster,
Den schender laegen leght, uit liefde tot uw zuster,
Tot dat men endelijck hem grijpt, en achterhaelt,
En zulck een lasterstuck rechtvaerdigh zet betaelt;
Oock zonder u t'ontzien vijf jaeren lang te zwerven,
En vaders aengezicht in ballingschap te derven.
Hoe ick om zulck een trouw verbonden blijf aen u,
Dat tuight mijn hart, en zal het eeuwigh tuigen. nu
Verzoeck, nu smeeck ick noch: hebt gy me uit mededoogen
Gewroken, afgewischt mijne uitgekretene oogen,
Wy zogen eene borst: een moeder heeft met smert
Ons beide, eer zy gelagh, gedraegen onder 't hart.
Gy hoort hoe Ammon om zijn bloetschant wort gelastert.
Zie voor u datge niet van Godt en eer verbastert,
Als eertijts Cham vervloeckt, uw vaders zegen derft,
Als Ruben, u van 't recht der eerstgeboorte onterft.
De wet dreight gruwelijck die vaders schaemte ontblooten.
Ontwy geen vaders bedt, noch konings bedtgenooten.
Besmet door bloetschant niet den intrê van uw hof
En rijck uit wreveltheit. bestel geen lasterstof.
Jerusalem ontbreeckt geen bloem van schoone maeghden,
Zoo schoon opluickende, als oit konings oogh behaeghden,
En geene uit duizenden, bekoorlijck als de zon,
Ontwaerdight zich de min van koning Absolon,
In 't opgaen van zijn jeught, zoo schoon, dat joffrenoogen
Hem zonder minnegloet niet eens bespieglen mogen.
Magh zuster dit op u verwerven, maghze u raên,
Dees weldaet zal haer diep in 't hart geschreven staen,
By d'andre deughden van uw trouw voorheen genoten.
O spruit van Jesse, die de schoonste van u loten,
Uw dochter Thamar noemde uit liefde naer mijn' naem,
Verschoon dees schreienden, onschuldigen. beschaem
Geensins uw zuster, in den opgang van haer daegen,
Gelijck een morgenroos getreên, en neêrgeslagen.
Gy zijt ons zuster, lief en waert, gelijck voorheen.
Gy weet wat Absolon al smaets heeft doorgestreên
By vader, om uw' rouw te troosten, u te redden;
Dies wacht u ons gedult te tergen. ziet de bedden
Daer boven al gespreit, de tenten, met den leeuw
Van Juda geborduurt, ons nooden. dit geschreeuw,
Dit huilen vordert niet. geen kermen kan dit keeren.
't Gelieve haer te nacht met ons te bancketteeren.
Dit is niet reuckeloos besloten, maer met raet.
Het dient tot aenwas, en ten steun van 's konings staet.
Dat blijft den mannen, niet de vrouwen, aenbevolen.
't Is d'Oosterlingsche wijs. komt Absolon te doolen,
Zoo doolt gansch Asien, dat draeght de kroon op dien
Zy 's voorzaets bedtgenoote op 't hof omhelzen zien,
Een blijck van wettigheit, en overoude zeden.
't Besneden stamhuis volght geen wet van onbesneden,
Maer Moses wet, zoo schuw van alle afgodery,
En haer gedichtslen, en misbruicken. komen wy
Ons naer het Heidendom en 's Brachmans wet te regelen,
Zoo hoeft men 't wetboeck met geen offerbloet te zegelen.
Staetkundigheit let niet zoo scherp op wet, of boeck.
Oock kent de noot geen wet: of vader was niet kloeck
Toen hy het toonbroot at, door hongersnoet verlegen,
Uit 's priesters eige hant, al street de wet hier tegen.
De schoonvaêr Saul dorst den schoonzoon scheiden van
Zijn dochter Michol, schonckze aen eenen andren man,
Hoewel natuur verbiedt het huwelijck te breecken.
Van koning Saul kan men luttel stichting spreecken.
Noch was 't een koningh, Godts gezalfde, een groot profeet.
Van Godt verstooten, en verbannen: en gy weet
Waer wederspannigheit hem toe vervoerde in 't leste,
Als hy verwaten, tot den appel van 't geveste,
In zijnen degen viel, mistroostigh en verwoet
De ziel ter wonde uitgoot, in eenen plas van bloet.
Magh voorbeelt gelden, zoo verlichtme, en trê wat nader.
Op welk een wijze?
ontvou hoe schoon een voorbeelt vader
Den zoon gaf, en noch scherp tien jaeren eerst geleên;
Toen Bersabe hem in haer badt veel schooner scheen
Dan een albaste beelt, de lust het hart bekoorde,
Dat hy die schoone schon, dien helt, haer' man, vermoorde,
De rijcke herder stout den armen 't eenigh lam
Uit zijnen schoot ruckte, om de geile opgaende vlam
Te blusschen. zegh ons nu, of zwijgh van vrouweschennis.
Dat hy nu voor Godts kiste eens dansse, en van de kennis
Der wet op zijne harp ons zinge een heiligh dicht.
Gelijck u vaders val ontstichten quam, zoo sticht
Zijn boete u wederom. wie kan die smet verschoonen!
Dat voorbeelt wettight ons hem weder dus te kroonen.
Hy liet ons deze tien, tien tacken tot een kroon.
De bruiloftstafel noot tien bruiden, alle schoon
En evenwaerdigh in te haelen, en te minnen.
Schept moedt, wy kroonen u te nacht tot koninginnen.
Och, Thamar, bergh ons toch voor schipbreuck van onze eer.
Ick vergh de majesteit des konings nu niet meer,
En kan uw jammer niet aenschouwen met mijne oogen.
Godt trooste u: ick vertreck.
is dit u mededoogen?
Dat hadge vader in zijn afscheit niet belooft.
Naerdien wy, weerloos dan van alle hulp berooft,
Niet maghtigh zijn gewelt te schutten, of te keeren,
Zoo laet ons toe dat wy ter aerde ons noch verneêren,
U smeecken voor het lest, van angst en noot geprest.
Is niets den koning aengenaemer
Dan 't licht van 's levens dageraet,
Opluickende in uw zuster Thamer,
Daer alle schoonheit doof by staet:
Zaeght gy haer noode in schenders kluiven,
En kermen in een' arentsklaeuw,
Verschoon dan bloode en simple duiven,
Alree van wederstreven flaeuw.
Zoo groeie uwe erfgenaeme in weelden,
En schoonheit, en bevalligheit,
Om eens wat lust zich kan verbeelden,
In een verliefde majesteit,
Te queecken, zoonen voort te planten,
Daer Absolon in wort gekent.
Verschoon toch vaders bedtverwanten,
Die, eenmael lasterlijck geschent,
Niets staet te wachten dan verstooten
Van vader, om dien hoon en smaet,
Te treuren, eeuwigh opgesloten,
Gy hem herstelde in staet.
Och, of de koning zich beraede!
Wy stellen ons tot uw genade.
Men blaest de hofbazuin. nu volght de majesteit.
De dacktent noot ons. u wort geen genade ontzeit.
AERTSPRIESTERS. ACHITOFEL.
Geheimraet van het hof, wat drift verruckt uw zinnen?
Vervloeckte Achitofel,
Wat wiltge nu beginnen?
Meineedige rebel,
Wat hebtge u onderwonden?
Door uwen valschen raet
Is 't koningsbedt geschonden.
Wat troost, wat toeverlaet
Verwachtge? plaegen, plaegen.
'k Heb koning Davids stadt,
Den rijxstoel, daer hy zat,
Verraên door loze laegen,
Den zoon in top gevoert,
Het vaderlant beroert,
Dit burgervier ontsteecken.
Men ziet de vlam uitbreecken.
Zy slaet van dack in dack.
Mijn aenzien krijght een' krack.
Mijn raetslagh is verloren.
De krijghsraet heeft geene ooren.
Wat Chusaï besluit,
Dat draeft terstont vooruit.
Ick riedt den zoon den vader aen te rannen,
Met puick van strijtbre mannen,
Eer hy, van vlughten nu vermoeit,
Zijn kracht herwint, en weder groeit.
De hofraet roept: het is te vroegh.
Men ruck' by een de gansche maght,
En sla hem dan met volle kracht.
Dus wint de vyant tijdts genoegh,
Bereit te nacht zich eene baen,
En, vlughtende over ons Jordaen,
Wint ruiteren en knechten.
Men zet zich schrap te vechten.
Daer wint hy weder 't out gezagh
Alleen met eenen slagh,
En Absolon aen 't vlieden,
Onmaghtigh weêr te bieden,
Verstuift, gelijck een roock.
Waer ben ick? wat gespoock
Verschricktme? 'k wil naer Gilo trecken
Mijn vaders erfstadt maghme decken,
Of ick verkieze op 't slot
Den kortsten wegh, bevrijt voor spot.
Hy ga den kortsten wegh, een strop om hals en strot,
Gelijck het billijck past een' bloetraet, rijxverraeder,
Een' stoockebrant, die zoon durf kanten tegens vader,
De rijxkroon tegens 't rijck. geheel Jerusalem
Verwachte eerlang den post, en een blijde stem,
Hoe 't wederspannigh hooft, geslagen na dit wrocken,
In 't bosch van Efraim, by zijne blonde locken,
Bleef hangen onder 't vliên, en, gaepende van dorst,
Den dootsteeck voelde in 't harte, en zijn verwate borst.
Zoo koom' de koning in de stadt te triomfeeren.
Zoo treff' Godts vloeck den zoon, die d'ouders durf onteeren.
Het spookend weeuwtje
Nil Volentibus Arduum: Het spookend weeuwtje. Amsterdam: Adriaan van
                        Gaasbeek, 1670.
JAKOBA
PIETER
KATRIJN
FERDINAND
LUIDEWIJK
ANTONETTE
NIKLAAS
HET SPOOKEND WEEUWTJE.
BLYSPEL;
Nooit op de Amsterdamsche Schouwburgh vertoont.
By ADRIAAN van GAASBEEK, op de Voor- burgwal, by ’t Stadthuis,
                    1670.
Aan den Eedelen HEERE JOAN van VLOOSWYK, Sekretaris der Stadt
                    Amsterdam.
DAt wy aan U.E.dt die noch een Jongman zijt, ons verstouten een Weeuwtje op te
                    draagen, geschiedt niet, opdat gyze, als eene Uitverkoorene, zoudt achten en
                    onthaalen: Want, alhoewel zy helder en rustigh genoegh is, en daarenboven by
                    haaren overleeden Man, dien zy met teegenzin genomen hadde, zo luttel vreugdt
                    genooten heeft, dat haar geen aantrekkelijkheidt gebreekt; om’er meêr, als onzen
                    Minnaar, tot haare weedermin te bekooren; zo weeten wy doch wel, dat zy uwe
                    verdiensten op ver na niet kan opweegen.
Maar, mijn Heer, wy draagen ze aan U.E.dt op, opdat zy onder U.E.dts vleugelen
                    schuil moghte gaan, en, hier uit Vrankrijk in een vreemdt landt gekoomen zijnde,
                    en Hollandsche zeeden en kleeden aangetrokken hebbende, niet zonder alle heul en
                    hulp moghte doolen, en zwerven; maar iemandt hebben, die, volgens zijne gewoone
                    eedelmoedigheidt, zich haarer woude aantrekken, en haar konde beschermen, zo
                    haar misschien eenigh ontuchtigh geboeft aanrande, waar van haar eer last moghte
                    lijden.
Want U.E.dts groote geneegenheidt tot de Tooneel-konst, en doorzichtige kennis in
                    de zelve, zijn ons allen, en voornaamelijk my, zo meenigh maal en klaar
                    gebleeken; dat, toen U.E.dts naam van mijne Meedegenooten op het tapijt gebraght
                    wierdt, om die op ’t voorhoofdt van dit Blyspel te prenten, ik, wien van hen
                    toegevoeght was, met mijnen naam de Opdraght te sluiten, my grootelijks
                    verheughde, dat hunne keur overeenquam met de mijne, die niet alleen uit de
                    voor-verhaalde reedenen, maar noch daarenboven uit byzondere verplichtingen
                    haaren oorsprong hadde.
Welke mijne verplichtingen, beneevens die van ons gansche gezelschap sterk
                    aangroeyen zullen; indien U.E.dt zich verwaerdige, onze hoop, en vertrouwen haar
                    doel te doen bereiken: Met welken schildt gewapent, zullen wy ons luttel
                    kreunen, wat iemandt van minder kennis in de konst, als U.E.dt daar teegen aan
                    moghte keffen.*
Want, doordien dit Spel in’t Fransch van een slechte stelling is, en byna niets
                    goedts begrijpt, als de inhoudt, of geschiedenis; doordien het een Brabander in
                    Neerduitsch rijm gebraght heeft, en op de Schouwburg vertoont wordt, door gebrek
                    van wat goedts (gelijk men voorgeeft): zullen veele weeder te borde brengen, dat
                    wy ons op nieuws met leuren bemoeyen, gelijk ons te gemoet gevoert is over de
                    twee voorgaande vodden, daar wy ons teegen gekant hebben.
Dat dit een vodde is, als de voorige, willen wy niet teegenspreeken: maar, dat wy
                    daarom (gelijk men daar by gevoeght) daar niet teegen aan gaan moesten; konnen
                    wy niet zien.
In teegendeel is het ons daar toe een spoor geweest, als wier oogwit geen ander
                    is, gelijk wy reets meêrmaals gezeidt hebben, dan te toonen met der daadt, dat
                    van grollen en vodden wel iets beeters, en dat door den beugel magh, kan worden,
                    als zy maar onder beeter handen komen. En omdat in dit Fransche stuk byna niet
                    lijdelijks is, als de aartige geschiedenis, hebben wy ook byna niet anders daar
                    uit genomen, de zelve eevenwel van Parijs in den Haagh overbrengende.
Insgelijks houdt Florestan zijn Karakter van Eedelmoedigh niet, en dat wel
                    voornaamelijk op twee plaatsen. Eerst daar hy de Brief van erkentenis, die hy
                    ontfangt, zottelijk beantwoordt; want hy wist wel, dat hy een zeekere Joffer
                    verplicht hadde, en ’t voegde hem niet, met die nu den spot te drijven, dien hy
                    flus, met gevaar van zijn leeven, zo groot een dienst beweezen hadde. Ten
                    tweeden, daar hy, een schoone Joffer in zijn kamer vindende, die hem niets
                    quaadts gedaan; maar in teegendeel vereeringen gezonden hadde, haar zoo
                    onhebbelijk aangrijpt, zo rouw onthaalt, vloekt, en zweert, zijn deegen trekt,
                    en dreigt te doorsteeken, zelfs zonder daarna, als Angelique hem in haar kamer
                    ontfangt, het minste verschoon daar van te doen. Welke twee groove misslagen wy
                    verbeetert hebben, gelijk men in de eerste brief van Luidewijk, en in de
                    verschijning van Jakoba in zijn kamer zal zien konnen.
Op de zelfde wijze hebben wy ook gepoogt te handelen met de meenighte van
                    brieven, die wy gelooven, dat veelen teegen de borst zal zijn, maar de
                    omstandigheeden van ’t werk hebben ’t insgelijks niet konnen lyden.
In ’t getal der Toonelisten heeft de Fransman ook gezondigt. Want daar is
                    overtolligh een Broeder van Licidas, die een voornaam Persoonazie is, en twee
                    knechten; als ook Lucinde, een Nicht van Angelique, welke alle niet nootwendigs
                    tot de uitwerking der geschiedenis te weege brengen; zo dat zijn heele spel maar
                    met vijf Bedryvers speelt. Het welk het onze ook zoude doen, ten waare wy Sofia
                    ingevoert hadden, die eene ernstachtige Weeduwe, en Moey van Ferdinand en Jakoba
                    zijnde, het oog op alle Jakobas handel moghte hebben, en namaals een vernoegend
                    getuigenis dies aangaande geeven; indien iets daar van Ferdinand averechtsch ter
                    ooren quam. Hierom zijn ’er by ons zes, want de zes laatste persoonagien konnen
                    gemaklijk achtergelaaten worden, en stomme zijn: Maar om dat men daar voor
                    gewoonlijk zulke onbehouwen postuuren in kleederen, en van lichaam, ten tooneele
                    brengt, hebben wy, om daar in te voorzien, elk liever een woordt, dry, vier
                    willen doen spreeken.
Maar wy hebben ons lang genoegh met de gebreeken van dit Spel in ’t Fransch
                    opgehouden, laat ons eens tot den Brabander, die ’t vertaalt heeft, en de
                    Schouwburg, die ’t vertoont, overtreeden.
En, alhoewel wy ’t met zulk een haast, niet overgezet, maar by na zo veel als van
                    nieuws opgeslagen hebben, meenen wy echter, noch vergen niet, dat men daarom de
                    misslagen, die wy begaan moogen hebben, ten besten houde, of door de vingeren
                    zie, gelijk zommige begeeren, dat men daar opzicht op hebbe. O neen, die het in
                    ’t kort niet wel kan maaken, dat hy lang arbeide: En hy, dien ’t gelieft ons
                    onze misslagen aan te wijzen, zal onze dankbaarheidt en achting verdienen. Maar
                    wy verzoeken alleenigh, dat U.E.dt en de Leezer de goedtwilligheidt hebbe, van
                    eenige door haast in den druk ingesloopene misstellingen, waar van het meeste
                    deel reede aangeweezen is, te verschoonen, en wy zullen ’t, als eene gunst
                    ontfangen.
Insgelijks, Mijn Heer, zullen wy ’t ook van U.E.dt voor een groote weldaadt
                    opnemen, zo het U.E.dt niet verdrooten hebbe, onze lange reedenen met gedult aan
                    te hooren. Uw doordringend oordeel inde konst zou die buiten twijffel gezien
                    hebben. Maar die, wiens kennis zo hoog noch niet gesteegen is, meenen wy geen
                    kleene dienst gedaan te hebben, met hunne nieuwsgierigheidt te verrassen, en, in
                    plaats van uwe verdiende lof, die zy meenden te leezen, en wy onmaghtigh zijn
                    uit te drukken, hen den wegh tot meerder licht in de konst te oopenen, doordien
                    wy niet voor U.E.dt; maar alleen voor hen dus wijdtloopigh geweest zijn.
Aan U.E.dt behoorden niet alleen scherpzinniger redenen getoont, maar verheevener
                    Tooneelstukken opgedraagen te worden. Wy hoopen, dat de tijdt onzer
                    geneegenheidt daar toe geleegenheidt zal verschaffen; en bekrachtigen, dat yder
                    van ons gezelschap is, gelijk ik my roem,
U.E.dts
Ootmoedige Dienaar,
L. MEIJER.
Amsterdam, Den 14 Julius, 1670.
FERDINAND, Haagsch Eedelman.
LUIDEWIJK, Geldersch Eedelman.
JAKOBA, Jonge Weeduwe, zuster van FERDINAND.
SOFIA, Moey van FERDINAND, en JAKOBA.
KATRIJN, Kamenier van JAKOBA.
FLIP, Knecht van LUIDEWIJK.
JAN, Knecht van FERDINAND.
IDA, Kamenier van SOFIA.
ANTONETTE, Keukenmeidt van JAKOBA.
DIRK, } Lakkeyen van SOFIA.
NIKLAAS } Lakkeyen van SOFIA.
PIETER, een Timmerman.
Het Tooneel is in ’s Graavenhaage, in ’t huis van Ferdi- nand, in de kamer
                    van Luidewijk; behalven in ’t vierde Bedrijf, dat in de Kamer van Jakoba
                    speelt.
Het Spel begint omtrent te zeeven uuren ’s avondts, en ein- dight tusschen
                    een en twee uuren na middernacht.
Eenige Drukfeilen te verbeeteren.
Zijde 4. Reegel 3. voor Marseille Lees Marseilje 5. tot mijn ongeval zo de
                    tyding quam 34. en om 9. 33. oms om 15. 33. my men 26. 16. dagte datge 27. 33.
                    sidderen siddren 28. 3. is u 32. 16. zuljy zaljy 35. 17. my in ’t zin in ’t zin
                    om my 36. 17. hem hen 22. ik; ik, 37. 12. versieren versieren? 39. 32. praatje
                    praate 41. 35. die hart die het hart 59. 32. Marseille Marseilje 69. 3. onze
                    haare 77. 21. zaltje zal ’t je 80. 36. Mijn Geloof
HET SPOOKEND WEEUWTJE,
Jakoba, Pieter, Katrijn, Sofia.
Jakoba
MAar rep u wat. Gy moet een eynd van kloppen maken.
Kom, Pieter; ’k heb geen tijdt. Ik moet noch andre zaaken
Bestellen, die gy my hier door belet.
Die spijker noch, Mevrouw, en daar meê is het klaar.
Dat ’s gedaan. By gommen, is dat werken!
Maar Pieter, zal nu niemandt konnen merken,
Dat hier een deur is.
En geeft het geen
Geluidt, in ’t op te doen, of toe te sluiten?
Mevrouw, bezoekt het vry, gy zult het zo bevinden.
’t Is goedt. Moey, ’k durf daar meê den aanslag onderwinden.
Kom, neem u groote boor, en maak hier noch een gat,
By d’oopning van ’t tapijt.
Wel, Nichte, waar toe dat?
Om af te zien, wanneer men veilig in de kamer
Kan komen.
Is ’t zo wel?
Ja, Pieter; neem uw hamer,
En al het werktuig meê. Betaal hem eens Katrijn.
Katrijn
Sofia, Jakoba.
MAar Nicht, gy denkt licht niet, dat deze zwarte kleeden
’t Afsterven van uw man, noch pas een maandt geleeden
Verbeelden, en daar by, hoe weinig dat u past
Zulk spel te speelen met uws Broeders vreemden gast.
Mijn waerde Moey, gy weet; de vrolijkheit mijns harten
De gulheidt mijns gemoedts was nooit tot vuile parten
Geneegen; maar ik ben alleen gezindt mijn jeugdt
Met vreugdt te slijten, doch behoudens eer en deugdt.
Des wilt mijn aanslag niets oneerlijks toevertrouwen:
Wanneerze is u bekendt, zult gyze daar voor houwen.
Gy weet, hoe dat ik meêr om ’t goedt, en grooter staat,
Als uit geneegenheidt, op uwe, en Broeders raadt,
Mijn overleeden man getrouwt heb; en de smarte
Van zijne doodt daarom my weinig gaat ter harte.
Ey Moey, my dunkt, ’k heb lang genoeg bedroeft geweest;
De rouw verveelt my, ik ben al te bly van geest,
My staat die strakheidt, dat gedwongen veinzen tegen;
Ik haak na vryheidt, en heb in het hooft gekreegen,
Indien mijn oogmerk wel wordt van ’t geluk gedient,
Het hart te peilen van mijns Broeders grooten vriendt,
Die ons zo vreemt niet is, als gy wel zoud vertrouwen.
En, om u niet met veele omweegen op te houwen,
Het is Heer Luidewijk.
De Geldersche Eedelman,
Wiens Vader t’Aarnhem woont?
Ja, ’t is hy zelf, waar van
Ik u zo dikwils met vermaak heb onderhouwen;
Aan wien mijn Broeder my versproken had te trouwen;
Hoewel hy ’t zelf niet wist.
Wist hy het zelf niet?
Hy was in ’t landt niet. Maar ik wierd’er toe gebeên
Van mijnen Broeder, wien ’t verzocht was van zijn Vader,
Die op mijn toestaan dees verbintnis bey te gader
Beslooten, en tot op zijn weêrkomst onze trouw
Uytstelden. Lieve Moey, licht was ik nu zijn vrouw,
Indien het schip, waar meê hy keerde, in ’t overkomen
Van Genue op Marseilje in zee niet waar genomen*
Van Turksche Roovers, en al ’t volk tot buit gemaakt,
En hy om ’t leeven, zo de tyding quam, geraakt.*
Hy is het, en dee maar van zijne doodt een loogen.*
Hy leeft, en heeft het oog der Rooveren bedroogen
In Bootsgezels gewaadt, en is met twee, of dry
Ontkomen het gevaar der Turksche slaverny,
Die, hebbende in een boot zich op de vlucht begeeven,
Zijn eindlijk te Toelon gelukkig aangedreeven.
Zo quam hy te Parijs uyt dat vervloekte landt.
En, vindende in ’t gevolg van Vrankrijks Afgezant,
Die herwaarts aanquam, goê bequaamheit zich te voegen,
Is heeden morgen tot mijn overgroot genoegen
Hier aangekomen, en ik ben niet buiten hoop,
Een weg te vinden, dat hy deezen huwlijks Knoop
Vernieuwen zal, en ik met frisscher man vergeeten
Den droeven tijt, die ’k met een zieken heb versleeten.
Is’t mooglijk, Nicht, en is Heer Luidewijk niet doodt?
Weet gy het wel. Ik zorg, ’t geluk is al te groot.
Broêr Ferdinand heeft my de gantsche zaak verslagen,
En ik hem zelf gezien met zonderling behaagen.
De stal zijns lichaams tuigt zijn adelijk gemoedt,
En heeft mijn doove min gezet in lichten gloedt.
Gy hebt hem zelf gezien? hoe dorst gy dat beginnen?
Ik wist, dat d’Afgezant van Vrankrijk heeden binnen
Den Haag zou komen, en dat hy met al zijn stoet
Te Rijswijk bleef, tot dat de Staat hem in ’t gemoet