floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
'T is Godt bekent, waerom dit hapert en blijft steken.
De bulle en aenhang van den Pauselijcken stoel
Verbitterden den wrock. De Pausen nimmer koel
In yver, Portugael, de Franschman, Yr en Spanje
Verzochten reis op reis in d'onrust van Britanje
Te visschen, door verbont en heimelijck verstant,
Met ingezetenen, ontslagen van den bant
Des eedts, Elizabeth, het hooft des Rijcks, gezworen;
Een aenslagh Norfolck zelf ten zwaren val beschoren,
Die vlammende op de kroon, en bruit, hem vast belooft,
Opofferde aen de bijl zijn wederspannigh hooft.
Gansch Kristenrijck gevoelt de ketens van dees vrome.
De Pausen yverden voor 't Recht des stoels van Rome,
Den Tyber, van den Teems, eenstemmigh toegestaen;
Naerdien Elizabeth zich noit als onderdaen
Wou dragen onder hem, en 't leen verheergewaden,
Maer volghde 's vaders voet en averechtse paden,
Onthielt de Kerck haer Recht, verdruckte 't Roomsch altaer,
En steef het Ketterdom, zoo stout als openbaer.
Men vondt geraên den arm der Vorsten te gebruicken,
Om dit hardtneckigh zaedt de vleugels kort te fnuicken;
Te blusschen zulck een pest, eer 't een en eenigh bedt
Al 't huis, en 't eene lidt al 't lichaem voort besmett'.
Dat ooghmerck bleeck wel klaer, toen d'opgehitste Graven
Met dien verliefden Vorst zich vlack in 't velt begaven,
En kap en kelck en kruis stont om soudy verzet:
Had Albaes afgunst zelf dien zeetoght niet belet,
Het scheelde een etmael tijdts Vitel waer ingevallen,
En met een Vlaemsche vloot al meester van stadts wallen,
Elizabeth geschupt, Marie alree gekroont:
Noch heeftze veertien jaer haer sedert 't lijf verschoont.
Marie droegh geen schult, noch waeghde oit zulcke kanssen.
Zy was nochtans de Bruit, om wie de Roomschen danssen,
Een yeder heeft zijn wit: verlossing was haer wit.
Die gun ick haer, en d'andre een ongesteurt bezit.
Wie steurnis haet vermijde een anders rust te steuren.
Wat rust moght Engelant of Schotlant oit gebeuren?
In Schotlandts onrust heeft gansch Engelant gevischt,
En door den bastertbroêr Mouray dien burgertwist
Gekoestert: hier uit sproot de steurnis van het huwelijck
Der vrome Koningin, besproken al te gruwelijck
Van ongebondenheit, toen Riccio zijn ziel,
Daer hy voor 't reine altaer van hare voeten viel,
Opofferde in zijn bloet, dat zelf 't gewaet besmette
Der zwangere, op wiens borst de moort het zinckroer zette,
Om t'effens met een' schrick en snick en zelven zucht
Te smooren op het hof de moeder met haer vrucht.
De Koning gaf te licht geloof aen 's basterts treken.
Zoo wert het bussekruit moordadigh aengesteken,
Het Koningklijcke bedt geslingert in de lucht,
D'onnoosle Gemalin van manslaght valsch berucht,
En echter schalck in 't net van Botwels echt getrocken;
Waer op d'aertskettery, noit afgemat van wrocken,
Als op een lecker aes vast aenbeet te gelijck,
En stack banieren op, waer in het oir van 't Rijck,
Voor 's vaders dooden romp en uitgestreckte beenen,
Den hemel weckte om wraeck, met jammeren en steenen.
De moeder, na veel smaets, gekerckert in een' poel,
En midden in 't morasch getrapt van s'vaders boel,
Moet scheiden van den staf, en goddeloos verlastert,
Haer eenig kint, haer' troost, betrouwen aen dien bastert.
Men zoeck' niet aen den Teems de springkaer van al 't quaet,
Maer aen de Seine, als zy, door Guises blinden raet
Voor Koningin verklaert, bestont naer 't Rijck te gapen,
En mengde Schotsch en Yrsch en Fransch en Engelsch wapen
In 't velt van haren schilt; braveerde met dit merck,
Gewrocht in hoftapijt, gebootst in zilverwerck:
De Wapenrocken zelfs der Stuartsche Herouten,
Haer gevelprael, waerop de Franschen zich verstoutten,
Onaengesien 't beklagh des Londenschen Gezants,
Bestelden d'eerste stof tot zoo veel misverstants,
Hier entloos uit gebroeit, en lijdigh zwaer te smooren.
Zou 't bloet van Henrick d'Achtste, een vrouw ten troon geboren,
Verduwen, zich te zien gehoont, by groot en klein,
Voor een onwettigh zaet, een bloetschant van Boulain;
Terwijl uw Myters zelfs naer heuren val verlangen,
En aen dit lasterstuck gewijde zegels hangen?
Berooft de vader zelf het kint zijn wettigheit,
Waer toe Sint Peters stoel dit stuck te last geleit?
Zoo self de staet des Rijcks haer dorst van 't Rijck versteken,
Wat heeft Elizabeth op Paus of bul te spreken?
Zoo Guize zoo Valois oit holden zonder toom,
Wat wijt men dees de schult van schoonvaêr, man en oom?
Die, schoon men haer met recht dien tijtel wel moght geven,
Nochtans dit tijtelrecht afstonden by hun leven;
Gelijck des Konings weeuw, noch treurende op het lijck,
Den kus van vrede boodt aen dit gequetste Rijck;
Behoudens datze noit zich 't erfrecht liet ontrucken,
Hoe fel men sedert zocht haer erfrecht t'onderdrucken:
Want al d'Onroomscheit zagh niet ongedootverft in,
Hoe na de kinderlooze Onroomsche Koningin
Een Roomsche volgen moght, en Romes hope alreede
Te Kercke en Koore gingk, naer d'oude en eerste zede.
Het heughde een ieder, hoe de godtsdienst nam zijn' keer,
En t'elckens ommesloegh by wisseling van Heer.
Wie heden boven drijft is morgen de verachtste:
Dat leerde ons 't wanckel radt,'t welck onder Henrick d'Achtste
Zoo haestigh ommedraeide, en weêr in twijfel hing,
Eer Eduwart den groet des onderdaens ontfing:
Het weifelde noch eens op 't wencken van Marye;
Noch eens op 's nazaets staf, haer zusters heerschappye.
Zoo menighmael het hof Sint Pauwels wintveêr draeit,
De weerhaen van de kerk dan Roomsch, dan Onroomsch kraeit.
O Henrick, wat al leets hebt ghy de Kerck gebrouwen!
Dat kleet is uit zijn ploy: wie kan het weder vouwen?
De hant, die 't al vermagh, en 't onrecht effen vlijt.
Vrouw Stuart wort gesolt van een verwarde tijt.
In zulck een barning zat de moeder oock benepen.
Ick ducht de rechtbijl wort voor 's dochters hals geslepen.
Indien ghy moortbijl zeit, dat was de rechte naem.
Zy draeght den naem van Recht.
Een Recht dat ick my schaem.
Men zagh weleer Boulain ten block en bijl verdoemen.
Die wil ick met Mevrouw op eenen dagh niet noemen.
Ick ga: de deure kraeckt.
Gewis hier komt Burgon,
De Lijfarts van Mevrouw, een ondergaende zon.
BIECHTVADER. BURGON.
Hoe vaert de Koningin, van mijnen dienst versteken?
Burgon
Vry beter dan het scheen geschapen voor vijf weken,
Toen al dit hartewee, het welck oneindigh is,
Eens uit te bersten quam op een missteltenis
Van 't gantsche lijf; en zoo wy 't onheil noemen zouden
Met zijnen naem; het wort gemeenelijck gehouden
De wisse voorbo van een bolle waterzucht,
Uit eene trage koorts gesproten, als haer vrucht;
Een koorts, die haer een maent in 't bedde heeft bereden,
En blies dees bollicheit door al haer ziecke leden.
Dat onweêr is bedaert, en entlijck neergeleit,
Doch zy behoudt, helaes! die bleecke bollicheit,
Waer uit men anders niet dan waterzucht kan spellen,
En dat het lichaem moght allengs van water zwellen:
Want milt en lever (dees de winckel van het bloet,
En die het vuylnisvat des lijfs, te lang misvoedt)
Zijn beide schier verslenst, bedorven, overstreden
Door overvloet van raeuwe en koude vochtigheden,
Die (d'oirsprongk van dit quaet) met vuilen damp op damp
Bezwalcken 't edel brein; benevelen de lamp
Van 't kloeck vernuft, ja zelf door 't beckeneel geslagen,
'T gezalfde hair met sneeuw bedecken voor zijn dagen:
En wie verwondert zich, die op haer jammer ziet?
Des kerckers eeuwigheit, en 't nypende verdriet,
Verdruckten de natuur, die al te noode aen 't wijcken,
Ten leste eens onder 't pack der rampen most bezwijcken.
Zy houdt nochtans den moedt, en in verwezen staet,
Schijnt kloecker dan ick 't hart gestelt vinde in der daet.
Een edelmoedige aert kan qualijck zich verbergen:
Hy schiet zijn stralen uit, en breeckt door al dat tergen,
Door zoo veel onrecht, hoon en wederwaerdigheit,
Aen alle kanten door met grooter majesteit.
Doch 't aertsche deel lijt last, door stadigh tegenwoelen
Der geesten, die wel scherp hun ongelijck gevoelen:
Want schoon de mensch van mensch te wonderlijck verscheelt;
Men schudt den mensch niet uit: oock schiet het vrouwebeelt
Door tederheit te kort: en of 't zijn leet wil schuwen,
Het kan al d'ingekropte ellende niet verduwen.
Zoo sleepte een stroom van ramp haer wijze moeder me.
Kon Kalis, het verlies van zulck een kleine ste,
Marie, hare nicht, door waterzucht verslijten;
Hoe zou Mevrouw bestaen, die uitstont al dit wrijten
Van twintigh jaren wrocks en staetzuchts, hoogh in top?
Het yzer wijckt den vijl, jae steen den waterdrop.
Wat raet? Hoe zoeckt men best 't gevreesde voor te komen?
't Gebreck zit diep, en heeft alreede toegenomen,
Zoo datmen langkzaem baet verwacht van artseny:
Doch aengeperst van zorgh en eere, zullen wy
Met puick van heilzaem kruit, gepluckt in winterweiden,
Het zwacke lichaem eerst een luttel toebereiden,
Tot dat de zomerzon ons beter hope geef,
Een keur van weeligh groen in beemt en heide leef.
Wy gaen in 't velt, om kruit met krijghsvolck uitgezonden.
Ick bidde u luister scherp naer tijdingen van Londen,
En kunt ghy, troost Mevrouw, tot lichting van haer smert:
Een blijde nieuwmaer zet de zwaricheit van 't hart.
REY VAN STAETJOFFEREN.
Zangk
MARIE, uit Jesses stam geboren,
En tot een rijcker kroon gekoren
Dan David droegh in 't Jootsche Rijck:
Marie in ootmoet hoogh verheven,
Van vreugt en blyschap aengedreven,
Bezoeckt haer nicht in Arons wijck.
ELIZABETH, tot Godt genegen,
Schiet op, en vlieght Marie tegen,
Omhelst en kust die groote Nicht.
Aenschouw dit hartelijck verlangen,
Hoeze in elckanders armen hangen:
Hoe liefde bloet aen bloet verplicht.
Tegenzangk
MARIE, uit Stuarts stam geboren,
En tot een rijcker Kroon gekoren
Dan Henrick droegh in 't Engelsch Rijck:
Marie, in rampspoet hoogh verheven,
In druck en ballingschap gedreven,
Neemt tot haer Nicht in noot de wijck:
ELIZABETH tot wraeck genegen,
Blijft pratten, zent heur wachters tegen,
En vangt en spant die groote Nicht.
Zy laetze twintigh jaer verlangen,
En tusschen hoop en dootschrick hangen:
Want Staetzucht past op bloet noch plicht.
Toezangk
Hoe stemden dees twee leste t'zamen,
Indien de daden met de namen
Te gader stemden juist en net,
Als 't eerste paer; maer nu beschamen
De wreetheên van ELIZABETH
Haer' naem, vol geurs, en 't heiligh voorbeelt;
Naerdienze op haer gesmede wet
MARIE tegens Recht veroordeelt.
MARIE. REY.
Aertsbisschop Hamilton, hoe dick, hoe menighwerf
Beroude 't my, dat ick (noch op mijn Vaders erf,
Gelijck een simple duif ontslipt, en onbenepen
Van 's oproers klaeuw, en reede om over zee te schepen)
Niet hoorde uw gryze les, uw' Vaderlijcken raet;
En schuwende den muil van ingekropten haet,
Het aenzette op de Vlaemsche of Fransche Koningskusten;
Daer ick, schier afgesolt, moght zacht en veiligh rusten,
In dien gerusten schoot; daer mijn gemael Francois,
Mijn eerste bruidegom, die telge van Valois,
Zoo lieflijck slaept en rust by 't Vaderlijck gebeente,
Beklaeght van my, zijn weeuw, en alle zijn gemeente.
O had my toen 't verstant niet averechts gestaen,
Tot straffe van het gene ick geensins heb misdaen
Mijn lieve bloetvriendin, maer zelf den Heer van allen;
Ick waer aen deze kust noit blindeling vervallen,
Tot schipbreuck van mijn' staet gezontheit goet en bloet;
Een dwaesheit, die ick hier zoo dier bezuren moet;
Daer alles zackt, om zich tot mijn bederf te neigen,
En Zusters byl begint alle oogenblick te dreigen
Mijn' afgematten hals, gesleten onder 't juck
Des kerckers, zonder endt, en nimmer zonder druck:
Doch ick verdiende aen Godt, helaes! noch harder slagen:
Hy stercke my, om 't kruis geduldiger te dragen.
Mevrouw, ick bidde u, breeck dit treurigh steenen af:
Ghy steent u weder kranck, en voor den tijt in 't graf.
Ghy storte korts van rouw en hartewee te bedde,
En elck met u begaen, eer d'artseny u redde,
Niet zonder hulp en gunst van 's hemels medecijn,
Was kranck, terwijl ghy laeght in dien bedroefden schijn,
Op d'oevers van de doot. Wat denckt ghy aen 't voorleden!
'T zy weelde, 't zy verdriet, dat is voorby gegleden:
Het tegenwoordigh geeft ons zwarigheits genoegh:
Wy zetten 't grijze hair en rimpels noch te vroegh.
Hoe kan ick aen dien dagh gedencken zonder weenen,
Die my te scheep zagh gaen, aen 't water te Dundrenen?
Toen Hamilton zich voor mijn voeten nederboogh,
Zijn beide handen vouwde, en met de traen in 't oogh,
My toonde baeck op baeck in ons historiboecken,
Afradende de kust der Engelschen te zoecken;
Daer grootvaêr Jakob, d'eerste, eilaes! zoo deerlijck voer;
Malkolm, der Schotten Vorst, en Willemheer, zijn broêr,
Van Henrick bleef geprest in dienst op Fransche toghten;
Daer oock 't Albaensche hooft en anderen bezochten
Hun wreetheit en verraet; een eigenschap, die dit
Geslacht tot in het been en mergh gekropen zit.
d'Aertsbisschop ruste niet van bidden en bezweeren,
Toen hy den zeeman 't schip aen 't water zagh ontmeeren
Hy woude onschuldigh zijn, en eischte schrift en bladt,
Tot tuigen hoe hy zich aen my gequeten hadt.
O Vader! 'k houde u vry, en soo veel trouwe vrienden:
Mijn schulden hadden schult, die zulck een straf verdienden.
Men waerschuwt al vergeefs: wien Godt zijn hoede ontzeit,
Bemerckt den valstrick niet, die voor zijn voeten leit:
Men wort door rampen wijs, en ondervint te spade,
Hoe los men henedrijve op 's nagebuurs genade.
Ghy meet een anders hart naer 't uwe, nimmer valsch,
En voelde eerst met den slagh dien slagh op uwen hals.
De scepters gaen te traegh met billijckheit te rade:
Zy achten deucht en eere, indienze koom' te stade.
Het wrocken tusschen Schot en Engelander staet
Van weerzijde op veel bloets en oorlooghs, zonder maet.
Mevrouw, als op een rots geketent tusschen beide,
Verstreckt hun borreghtoght, tot dat de tijt dit scheide.
Wy staken af in zee, en zagen vast de schaer,
Die op den oever kermde, en badt met groot misbaer,
Beschreien deze vlught, te treurigh en verlaten,
En voor haer' boezem slaen. Zoo hoort men lammers blaten,
Wanneer de herderin, geperst van watersnoot,
Of strooper, zonder naem, oock door haer eigen doot
Geen kudde bergen kan; terwijl hy aen komt streven,
En hongerigh naer buit, te woest en overgeven
Den herder jaeght voorheen, die deerlijck ommekijckt,
Bekommert met zijn koy, die op den zeekant wijckt.
Aldus belandden wy te Wirkinton in 't ende,
En wisselden van gront, maer geensins van ellende.
Ick zende aen zuster 't hart, haer diamanten pant,
Maer och! haer eigen hart verkeert in diamant,
Vermorwt door be noch klaght. Zy houdtme zitten quijnen;
Zy boeitme in eenzaemheit en duistere woestijnen,
Vervoert van slot op slot. Zy geeft party geloof,
En och! voor my alleen zijn ieders ooren doof.
Zoo vlught de nachtegael het vogelvangers garen,
En valt in 's arents klaeuw, op vrybuit lang ervaren.
Zoo schuwt het weerloos lam den wreeden wollefstant,
En wort van een leeuwin of luipert aengerant.
De roozen gloejen schoon, maer wacht u voor haer doren.
Het roozebladt bedeckt een adder bits van toren.
Het diamanten hart, u toegezonden, spelt
Te vore hoe haer hart van binnen is gestelt:
Noch kan het bockenbloet op diamantsteen winnen,
Maer Koninginnebloet verzacht geen Koninginnen.
Mijn broeder speelt terwijl den Koningk op mijn' troon,
Misbruickt d'onmondigheit en kintsheit van mijn' zoon,
Een onderdruckte wees, van 's moeders raet verstooten.
Hy plondert en verwoest kasteelen, huizen, sloten,
En laeuw, maer niet verzaet van 't Koningklijcke bloet,
Vint smaeck en slaet zijn' klaeuw in 't onverbeurde goet,
Ziet Godt noch menschen aen, om 't ketterdom te stercken,
Te stichten op het puin van kloosteren en kercken,
Berooft van tiende en schat en offer en altaer,
En geestelijcken staet, gedoken in gevaer.
Soo veel baldadigheits geleên, by t'zamenrotten
Der wederspannigen, verdriet mijn vroomste Schotten,
Die duizenden in 't velt het harnas schieten aen,
Getroost het Recht van Godt en Koningk voor te staen.
Ick laetme niet te min op toezegh noch gezeggen,
En hopende op verdragh, de wapens nederleggen.
Mijn klaght en onschult wort in 't Parlement gehoort,
Ick vry gekent: Maer och! men houtme trouw noch woort:
Geen voorslagh baet: ick vindt my reis op reis bedrogen:
Wat zich beweeght of niet, mijn ramp staet onbewogen.
KENEDE. MARIE.
Kenede
Geluck, Mevrouw, geluck en zegen sla hier toe.
Getrouwe Kamenier, wat wil dit zeggen? hoe?
Nu wensch uw Kenede dat haer geluck bejegen'.
Dat quam in twintigh jaer uw Koningin noit tegen.
Ick zie ons morgen vroegh ter goeder tijdt verlost.
Ghy stuurt, naer uw gewoonte, uw hoop vooruit te post.
Ick hoop u morgen vroegh, als eertijts, na te springen.
Gelijck te Lochlevijn? belachelijcke dingen.
Waerom belachelijck? 't is errenst, en geen spel.
Hier leit geen Douglas t'huis, geen jonge Daniël.
En of mijn aenslagh eens in 't endt met Godt geluckte?
Uw brein verziert wat nieuws: zoo troost men de bedruckte.
Mevrouw ontslipte toen in mannelijck gewaet.
Vergeefs. Nu rep my niet van oproer of verraet.
Het geen natuur ons raet: ons staet een kans te waegen.
Dat waegen stont voorhene op bloet en nederlagen.
Men heeft, hoe dick en sterck dit slot oock schijn' bemuurt,
Van langer hant een hol van onder uitgeschuurt,
Waer door men aen de graft gemackelijck kan kruipen,
En langs een biesbrugh stil by donckre maene ontsluipen,
Daer een gezadelt paert u, zonder lantgerucht,
In luttele uren tijdts, zal bergen met der vlucht,
En voeren strandewaert, bestuwt met brave Ridderen,
Om in een visschers pinck....
Och! zwijg: mijn leden sidderen.
Wat heeft het edel huis van Hawart niet geleên!
Wat heeft het niet bezuurt! hoe is het plat getreên!
Mijn vrydom kan, hoe kloeck een aenslagh zy begrepen,
Niet anders dan 't bederf van velen met zich slepen.
'k Onslipte Lochlevijn geluckighlijck, en won
Het velt met zulck een hoop van haest te Dombreton
De klaeuwen van Mouray en zijn griffoens te schuwen:
Maer zoo veel Heeren als hun Koningin bestuwen
Vervielen jammerlijck te Langsid in zijn laegh;
Een jammer daer ick noch in 't harte rouw om draegh:
Men waeghde een schoone kans, van weerzijde afgeronnen,
Wat wert 'er bloets gestort! Getrouwe Hamiltonnen,
Dat Godt uw trouw bekroone in 't eeuwighduurzaem Rijck.
O Koningklijck geslacht! ghy hoopte lijck op lijck
Wel sestigh in getal. Wie ons had aengehangen
Geraeckte hier ten val, verslagen of gevangen,
En ick, verlost van 't Schotsche, in 't Engelsche gewelt.
Daer klopt Burgon: hy brengt u kruiden uit het velt.
BURGON. MARIE. KENEDE.
Of kruiden, of wat nieuws, gezonder dan mijn kruiden.
Wat brengt ghy nieuws, Burgon? dit moet wat vreemts beduiden.
Ick hoop wat goets, Mevrouw, en beter dan ghy waent.
Zegh op, ghy hebt alree genoegh den wegh gebaent.
Ontveins my niet 't geen streck' tot korting van mijn lijden.
Behaegh het Godt, hy geve ons moedigh door te strijden.
Wy lazen hier en daer het heilzaem kruit by een,
Wanneer een Ridder quam van Petersburgh gereên,
Gevolleght in 't verschiet van paerden en karrossen.
Ter goeder ure: ick hoop zy komen u verlossen.
Ick spreeck hem aan, en vraegh naer tijding uit het hof.
Hy kende my, en sprack: mijn Heer, nu hebt ghy stof
Om uitkomst van verdriet voor uw Princes te hopen:
Misleit de roep my niet, ick zie den Kercker open.
Zoo dra het vonnis was door Londen getrompet,
Heeft ieder, die haer droegh, dien zwaren slagh belet.
Men dreight Elizabeth met wraeck aen alle kanten:
Men houdt door brieven aen, vertoogen en Gezanten,
En al wat achterdocht en omzicht baert en zorgh.
Hier dreight en smeeckt Parijs, daer 't hooft van Edenborgh,
Haer zoon, Bourbon, en d'ooms, zoo Lotheringe als Guisen,
En al wie by haer bloet aen Majesteit verliezen.
Bellievre boven al verbloemt vrouw Stuarts schult,
En stuit ons Koningin, gedwongen met gedult
Ter liefde van Valois het Recht zoo lang te schorten,
Oock met gevaer van Kroon en leven te verkorten.
Het Keizerlijcke hof, gansch Duitschlant, ja Euroop
Gaen zwanger van dit pleit. De Roomschen scheppen hoop
Dat onze Koningin uw Koningin zal sparen.
Ick hoop dit onweêr zal ten leste nu bedaren.
Het Rijck is vol geruchts, dat alle dagen wast.
Dees Heeren komen nu ontvouwen hunnen last.
Verquick uw Koningin het hart met deze maeren.
De zee leit op haer luim, om met noch feller baren
't In slaep gewieghde roer te wecken met een' slagh,
Daer 't reddelooze schip niet langer tegen magh.
Betrouw een zeegedroght: betrouw uw lijf de winden
En wateren des volcks, genegen tot verslinden.
Men peilt geen gront van 't hof: zijn afgront leit te diep.
't Is noch geen hallef jaer dat zy haer woort herriep,
En onder 't lezen zelf den mont des Rechters snoerde,
Eer Amias door last u op dit huis vervoerde:
Ja menigh jaer geleên verwees u 't Parlement,
Doch zonder nadruck: al dat dreigen quam in 't endt
Op dezen kercker uit: dit zijn de zelve vlagen.
Het gae zoo 't Godt belief: zijn wil zy mijn behagen.
Daer kloppenze: my dunckt dat ick de Graven hoor.
Burgon, doe op: vertreck: de Heeren zijn daer voor.
DE GRAVEN. MARIE.
De Graven
Mevrouw, vergeef het ons, zoo wy uw' geest beroeren,
En komen met den last van 't vonnis uit te voeren,
Door wil der Koninginne en 't volle Parlement
Gestreken tegens u; op dat men eens in 't endt,
Bykans aen lager wal, tot schipbreuck toe, gedreven,
Den staet des Rijcks zijn rust, de Koningin haer leven
Verzekere, eer de storm van zoo veel ongevals
Door reuckeloos verzuim hun t'effens op den hals
Koom' storten, en met een den Godtsdienst te verpletten,
Waer aen ons Godt verbint, geweten, eedt en wetten:
Getroost dan morgen vroegh u zelve hier bereit
Te buigen onder 't Recht, u wettigh opgeleit;
En wijt ons niet, dat wy 't gevelde vonnis uiten,
Als dienaers van 't Gerecht, door gunst noch haet te stuiten.
Zoo lagh het niet by my, dat uwe Koningin,
Mijn zuster, die ick meer dan zusterlijck bemin,
Mijn doot bezeeglen zou, en dus dien twist beslechten;
Dewijl ick geensins ben gehouden aen uw Rechten:
Edoch behaeght het haer te zoenen dit geschil
Met storten van mijn bloet; ick stem in haren wil,
En ga die schoone doot gemoeten met verlangen:
Oock is de ziel niet waert om hoogh de kroon t'ontfangen,
Indien hier 't lichaem schroom' voor d'opgeheve bijl,
En schrick' voor eenen slagh. Ick heb my al een wijl
Bereit, en wissel bly den kercker van dit leven,
Om mijnen bruidegom en Heer de hant te geven,
In 't onbenevelt licht, daer haet noch afgunst bast;
Daer Godt de tranen zelf van oogh en aenschijn wascht.
Verschoont ons Koningin, en reinigh uw geweten
Van 't lasterlijck vergrijp en bloedige vermeten,
Te kenbaer aen het volck, dat haer om d'ooren loopt.
Men heeft verradery en list op list gehoopt,
Gedongen naer ons kroon, en Roomschen, die u noemen
Hun rechte Koningin, baldadigh hooren roemen
Op Stuarts wettigheit, en stoffen, woest en wilt,
Op uwe luiperden en aengenomen schilt.
De kroon (dit weet Mevrouw) verdraeght geen stoelgenooten.
De Londensche gemeent, de kleenen en de Grooten,
Een ieder roept om 't luitst: verzeker uwen Staet:
Maer 't gene dees gekroonde op 't hooghst ter harte gaet
Is d'eere des geloofs, gezuivert door 't hervormen,
Het welck in dezen nacht van dagelijcksche stormen
Geen veiligheit kan zien (wy tuigen 't zonder ergh)
Ten zy het door uw doot ter noot zijn leven bergh'.
De doot van 't een geloof is 't leven van het ander.
Zoo scheit men Belial en Kristus van malkander:
Zoo puurt men ons gheloof van schuim en valschen schijn;
Dies neem ghedult: het magh, het kan niet anders zijn.
Gelooft zy Godt, nu zelfs de vyanden betrouwen
Dat mijn ghezagh alleen waer maghtigh op te bouwen
Den overouden dienst van 't omgewroete altaer;
Een roem zoo goddelijck, dat ickze met gevaer
Van Stuarts kroon en bloet, den oppersten ter eere,
Ter eere zijner Kercke, op 't vierighste begeere.
Volhardt vry even stijf, en hou den zelven toon:
Maer och! zy staet vergeefs naer d'eer der martelkroon
En naem van Heiligh, die naer 's anders hart durf steecken,
Met eenen naer heur kroon, een stuck te klaer gebleken.
Dat waer vermetenheit, en anders dan my voeght.
Zy hoeft geen dubbele eer, wie d'eenige eer vernoeght.
Ghy hebt aen 't lichaem maght door Godts gehengenisse,
Geensins door Recht; dat vraeght uw overtuight gewisse,
Zoo wel bewust, dat ick, die een Gezalfde ben,
Een vrije Koningin, naest Godt geen hooger ken:
Noch stelt ghy mijne ziel door dreigement geen wetten,
En kuntze niet de hoop op die gena beletten,
Waer door ick hem mijn bloet opoffer, die my sterck',
Dat mijn vermindring streck' tot wasdom van zijn Kerck;
Waer buiten mij niet lust de werelt te regeeren,
En om 't vergangkelijck 't bestendigh Rijck t'ontbeeren,
Veel min tot zusterslagh te geven raet of daet.
Hoe lochent ghy 't geen blijckt by Babingtons verraet.
Ick legh mijn hant op 't boeck, gelijck een vrouw van eere,
Ia kriste Koningin, ten troon gezalft, en zweere
Op 't noit vervalschte Woort, dit heiligh perckement,