floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Door eenig lijfgevolg, vermoeden zy terstond
Dat hy verbreeken wou zijn woorden, en verbond,
Pompeus wierd door schrik een weinig ingenoomen,
Maar, als hy onze vloot zag in de wapens komen,
Verbande hy de vrees, die hem onwaardig scheen,
In 't moeijelijk geval, verzorgde hy alleen,
Kornelia, om die in geen gevaar te waagen.
Laat onz, spraak hy, dit hoofd, alleenig op gaan draagen
Aan d'intrêe, die AEgypte onz nu heeft toebereid,
En wijl alleen 't gevaar op my is aangeleid,
Zoo denk maar om uw vlucht, en my daar na te wreeken,
Den Koning Juba zal zyn trouw en woord niet breeken:
Mijn Zoonen, en den held uw Vader, zuldgy daar
Wel vinden, toch, al zaagt gy hen in doods gevaar,
Zoo wanhoop niet, zoo lang gy Cato ziet in 't leeven.
Terwyl bun teed're min, het afscheid niet kon geeven;
Had hem Achillas met zijn boot aanboord geleid,
Septimius, die hem de hand toereikt, en vleid,
Als veldheer, groet hem in de spraak van 't groote Romen.
Bid hem, uyt 's vorsten naam, in zijne boot te koomen,
Kom over, sprak hy, kom, en daal in deeze boot,
De zanden, daar alhier het waater overstoot.
Doen meenig groote kiel in deezen ingang zinken.
Pompeus, die 't bedrog, zag uit hunne oogen blinken,
Belachte 't ongeval, hy kust voor 't laast zijn vrouw;
En al de zijne, die hy graag behouden zouw,
Verbied by 't volgen, en verhaast zich tot zijn plaagen.
'T gezicht waar meê hy onz de schepter op quam draagen,
Behield hy nu ook noch, en 't aangezicht bewees
Den moord'ren, dat zyn hart geen staaf was van de vrees.
Zijne onbevlekte deugd geleid hem in zijn lijen.
Zijn slaaf Philippus,die hy onlangs liet bevrijen,
Verzeld hem, deeze heeft dit alles my verteld,
Het verd're zag ik zelf, myn hert is noch ontsteld.
'K geloof dat Caezar zelf, die rampen niet zal hooren,
En zijne traanen, en manhafte zuchten smooren.
Nu spaar de mijne niet, verhaal zijn wreede dood,
Om wien mijn weeke ziel mijne oogen reeds ontsloot
Men leid hem, en wy zien hem uit de scheepsvlood treeden,
Zelf zonder dat men hem wat onderhoud met reeden,
Die smaad deed hem wel zien, wat hy te wachten had.
De boot komt end'lijk aan, men noodigd hem naar stad.
Hy stond grootmoedig op, Achillas trok zijn deegen,
Een teeken, waar op hy zoo daadlijk wierd doorreegen,
Door vier verbasterde van eer, en 't roomsche bloed,
En als Septimius met steek op steek hem groet,
Verschrikt Achillas zelf, door 't woeden van hun handen,
Verwonderd dat zy hem zoo hevig aan gaan randen,
Staat als verleegen met het uitgetooge zwaard,
Daar hem het bloed met schaamte, in 't beevende aanzicht vaard.
Gy, Goden, die in 't land een burgertwist kund smeeden,
Als gy zijn sterven wreekt, zoo spaar doch onze steeden!
En wijt het niet de plaats, maar eer de felle hand;
Want Roomen heeft begaan de misdaad van onz land.
Wat sprak? wat deed den Held, in de uitgang van zijn leeven?
Hy heeft zich blind'lings aan zijn noodlot opgegeeven.
Hy dekte met een slip der mantel, zijn gezicht,
En acht niet waardig, dat hy 't ongenadig licht
Des Heemels meêr beschouwd, nu 't dus hem zier verraaden,
Hy wil niet dat men denk, dat ook zijne oogen baaden
Om bijstand, in den nood, van zulk een gruwelstuk.
Men hoorde in al dien tijd geen woord van ongeluk,
Of dat hy stervende, hun straf, en dood begeerde,
En zonder dat zijn moed zich tegens hun verweerde,
Scheen't hem een slechte zaak te denken aan 't verraad,
En wat men zeggen zal van hem, en deeze daad.
Zijn deugd vergroot zijn roem, spijt hun mishandelingen,
De laatste zucht, die hy noch uit zijn mond kon wringen
Was van eene eedele aart, en eindigde de nood
Van 't noodlot deezes Helds, mot zijn beroemde dood.
De schelm Septimius heeft 't hoofd van 't lijf gehouwen,
Achillas deed het op een speer, ten pronk beschouwen,
Als was 't een merk van zege, uit eenig bloedig staan,
En eindelijk, op dat zijn rampspoed werd voldaan,
Laat hy de holle zee, dat waardig lijf bespoelen,
Die romp zal de ongenâ, van vloed, en wind gevoelen.
Kornelia, die dit verschriklijk schouwspel zag,
Wou door haar schreeuwen, dien onmenschelijken slag,
Noch weeren, en haar man met mededogende oogen,
Beschermen, maar als zy haar hoop nu ziet vervloogen,
Slaat zy haar handen na den hemel, geeft zich op,
Aan 't ongeval, dat haar bedroeftheid drijft in top.
Zy valt of dood, of flaauw, in haar galei ter neder
Onzeeker in haar vlucht, roeit straks haar bootsvolk weder
De scheepen in het ruim, Septimius, vol haat,
Die noch de helft maar ziet van zijne gruweldaad,
Zet haar in 't vluchten na, en wil met dry paar kielen,
Pompeus na zijn dood noch volgen, en vernielen!
Achillas brengt terwijl de prijs, den vorst belooft,
't Gemeene volk vol schrik, wend bevende het hoofd
Van 't helden aangezicht, d'een waand dat hy het scheuren
Van 't aardrijk noord, dat elk om zijne wraak doed treuren.
Een ander hoord den slag des donders, en verbeeld
Zich eene ontsteltenis, daar zelf natuur in speeld:
Zoo zeer had deeze daad, haar ziel met angst geslaagen,
Vertoonende de straf, die elk noch had te draagen.
Aan de and're kant, vertoond zijn Slaaf geen slaafs gemoed,
Die van de strand vast let waar heen de hollevloed
Dit kostelijke pand, gezind is heen te smijten,
Om, zoo 't hem moog'lijk is, die pligt aan hem te quijten
Die dooden eigen is, om zijn verbrande been,
In een geringen bus, te mengen met geween;
Om van een weinig aarde, een eerengraf te stichten,
Voor hem, wien al 't geluk des Watrelds wou verpligten.
Maar, wijl Kornelia naar de Afrikaansche strand,
In't vluchten werd vervolgt, doed van de Grieksché kant
Zich Caezars krijgsvloot op, die naauwlijks is te tellen,
En in 't.....
Dit is zijn vloot, 'k zal u de wet nu stellen,
Beefd, schelmen, beefd, en ziet de bliksem in mijn hand,
Die u vernielen kan, de vloot, die gy onz land
Zaagt naderen, is die van Caezar, al mijn vreezen,
En twijffelen heeft uit, ô ja! 't zal Caezar weezen.
Hy komt, ik ben vorstin, Pompeus krijgt zijn wraak,
De dwinglandy leid neer, 't lot helpt mijn goede zaak.
Laat ons terwijl 't geval der helden, overweegen,
Bemerken wat wy zijn, door 't geene zy verkreegen.
De Prins des roomschen raads, de meester van 't Heelal,
Aan wiens beroemde deugd, 't gelukkige geval,
Verbonden scheen, de Held, die dry maal van dry deelen
Des Waerelds, zegenpraalde, en Roome zijn beveelen
Zag vreezen, en voldoen, die in de laatste slag,
Twee burgermeesteren, zijn standaard volgen zag,
Ziet, nu 't geluk zijne arm, en aanslag heeft begeeven,
De AEgyptsche monsters, hem voort dingen naar het lee-
Men moet Septimius, Achillas, en Photin,
Als hooge rechters, van zijn eed'le noodlot zien.
Een vorst, die van zijn hand den schepter heeft gekreegen,
Laat pesten van het hof hun moedwil aan hem pleegen!
Zoo sterft Pompeus, en misschien zal ook van daag,
Vorst Caezar op zijn beurt, gevoelen deeze plaag,
Maakt mijn voorzegging valsch, ô Goden! ziet mijn traanen!
Wilt voor mijn wensch den weg, en voor zijn waapens baanen!
Mevrouw, den koning komt.
Ptolomeus, Cleopatra, Charmione, Ptolomeus.
Myn Zuster, weet gy niet
Van 't groot geluk, dat ons zoo daad'lijk is geschiet?
Ja, 'k weet dat Caezar komt, en vind my nu ontslaagen,
Van al de wetten, daar uwe Raad my meê dorst plaagen.
Zoo haat gy altijd dan dien trouwen onderdaan!
Neen, maar ik lach, met al zijn werken, en beraân.
Wat voorstel deed hy doch, 't geen u docht quaad te weezen?
'k Heb veel van hem geleên, en had noch meêr te vreezen,
Zoo groot een amptenaar voerd zijn gedachten uit,
En gy bied hem de hand, in al wat hy besluit.
Om zijn voorzichtigheid, waardeer ik ook zijn raaden.
Om zijne dwing'landy, vreeze ik ook voor zijn daaden.
Een vorst mag, om zijn rijk, ook alle daaden doen.
Van die gerechtigheid kan ik niet goeds vermoên.
Na dat men, om dat recht, mijn recht heeft weg genomen,
Is ook Pompeus, aan zijn deerlijk eind gekomen.
Nooit wierd zoo zwaaren zaak tot beeter eind gebragt,
Daar ik hem helpen zou, verraste ons Caezars magt.
Gy ziet zijn vlugheid, en 't ontroerd mijne onderdaanen.
Eer ik in staat ben van te helpen, zijn zijn vaanen
Alhier gevoerd, nu kan ik veilig aan de hand
Van de overwinnaar biên, uw hert, mijn hof, en land.
Draag zorg voor uwe gift, ik zal de mijne brengen.
Wild, in uw rijks belang, dat niet van and're mengen.
Het uwe, en't mijne, is van een zelven aart, en bloed.
Gy kund ook zeggen, in gelijke staat gevoed,
Bei zijnde vorsten, maar ik weet dat inde zaaken
Van onz belang, nochtans, is onderscheid te maaken.
Ja, Zuster, want het rijk, waar meede ik ben te vreên,
Strekt zich tot de overkant der Nylstroom naauwlijks heen,
Maar, Caezars hert, verpligt aan uwe strenge wetten,
Komt onder uw gebied de Taag, en Ganges zetten.
Mijn hert, 't welk groot vermaak in eer, en heerschen blind,
Word wel ontfonkt, maar maakt mijn achterdocht niet
Maar, laat van Tagus, noch van Ganges, onz hier spreeken,
'k Zal mijn vermogen, noch veranderen, noch breeken.
't Geval dat lacht u toe, bedien u daar nu van.
Indien ik 't niet gebruik, beschuldig gy my dan.
'k Verhoop daar veel van, wijl de min hem heeft bezeeten.
Maar moog'lijk hebt gy noch de vrees niet heel vergeeten.
Toch wat gelegenheid, mijn liefde heeden vleit,
Vrees niet, ik heb mijn oog op niemands goed geleid.
'k Ben tegens u door haat noch gramschap aangedreeven,
'k Wil wel met u, schoon gy nier wel met my, wild leeven.
Gy toond my onderwijle al vry wat veel uw haat.
Cleopatra,
De tijd is 't die een zaak naar waarde kennen laat.
De wijze van uw doen laat my genoeg dit blijken.
Held Caezar komt, hy is nu meester van uw rijken.
Hy is het van at de Aard, en ook van mijn Bestier.
Ga. offer hem uw dienst, 'k verwacht de zijne alhier.
Ga, hy verdiend het wel, gy kund hier toch niets maaken.
Ik zal voor de eer des kroons, in uwe plaats; wel waaken.
Photinus komt om u te helpen, nu, ga voort.
Beraatslang met dien man wat tot uw pligt benoord.
IK heb uw raad gevolgt, maar hoe ik haar meêr vleide,
Hoe meer de dertelheid haar onverstand misleide.
Zoo dat ik eindelijk, door zoo veel smaad ontroerd,
Miin felle gramschap, in mijn woorden heb volvoerd.
Mijn arm, die door dit leet zich naauwlijks in kost binden,
Kon haast geen achterdocht in Caezars aankomst vinden:
Mijn hevigheid had haar schier in dien slaat gesteld,
Dat zy Pompeus mocht gaan klaagen van geweld.
'k Moest hooren dat ik haar als koningin moest ecren.
Indien haar haat, en trots, kan Caezars hert verheeren,
Werd ik van broer, en vorst, tot onderdaan gebragt.
Neen, komen wy haar voor, 't is zwakheid dat men wacht,
En 't quaad den teugel vierd, 'k zal 't middel haar ontrooven,
Waar door zy mijn gezach, en achting, uit kan dooven.
Waar door zy heerscht, en't oog van Caezar heeft behaagd.
Laat ons niet dulden dat zy onz ten rijke uitjaagt,
Ten koste van een lonk,
Heer Koning, geef geen reeden
Aan Caezar, om AEgypte ook op den nek te treeden.
Zijne eerzucht, die al de Aarde, in lijn gareel wil slaan
En in de woede Tan zijn oorlog doen vergaan,
Vermeetel door zijn zege, en 't smertelijk gevoelen,
Dat waare minnaars treft, zal onophoud'lijk woelen,
Om wraak te neemen van die zijn beminde straft.
Schoon gy niet anders als u zelve recht verschaft.
En om uwe ondergang, en die van 't rijk, te brouwen,
Zou hy uwe eed'le toorn maar voor een misdaad houwen.
Zoo hy mijn zuster ziet, werd zy mijn koningin.
Cy zijt om hals, verdelgtgy't voorwerp van zijn min.
'K zal haar, terwijl ik my niet redden kan, niet spaaren.
Om haar met vreugd re doôn moet gy uw zelf bewaaren.
Hoe! om op Zulk een hoofd mijn goude kroon te zien!
Mijn staf, zo u mijn hand niet langer mag gebiên,
Ga, ga, dan voor de hand, des overwinnaars bukken.
Gy zuid hem uit de hand eer van een zuster rukken.
Wat vlam haar Caezar toond, denkt dat hy haast vertrekt,
Dat gy dan meester zijt, de vlam der liefde strekt
In zijns gelijke nooit zoo ver zich uit, of 't waaken
Voor haare grootsheid kan die drift zeer licht doen staaken.
Ook ziet hy Africa, en Spanjen in de magt
Van Juba, en zoo lang de zoons niet zijn geslagt,
Die held Pompeus teelde, en Scipio in 't leeven
Gezien werd, zal hy elk geen wetten kunnen geeven.
Hy, wien Pharzaliën met schrik na de oogen ziet,
Zou qualijk doen, zoo hy baar adem scheppen liet.
Indien hy tijd gaf, aan deeze onvertsaagde helden,
Om zich te wreeken van de slaagen die haar velden,
Indien hy haar verwind, moet hy naar Rome gaan,
En daar de zeetel van zijn rijk, ter needer slaan
Genieten 't groot geluk, van zijn beroemde daaden,
Verand'ren naar zijn zin, alle amptenaars, en raaden.
Nu, oordeel wat gy beft voor uw bewaaring doed,
O Vorst, zie Caezar aan, bedwing uw kloek gemoed,
Geef hem slechts alles toe; en wild wel overdenken,
Dat u 'r geval zeer licht, 't gevolg daar van zal schenken.
Geef, zonder tegenspraak, uw staf, uw troon, uw kroon,
Laat hy daar heer van zijn, 't werde al hem aangeboôn
Hy zal de laatste wil van onze vorst volvoeren,
En meenen wel te doen, gy zult zijn hert beroeren.
Met deeze laatste dienst, wiens groot belang uw staf
Wel hoeden zal voor de angst, van ongerechre straf.
Wat hy dan doed, gy moet uw ongenoegen dekken,
Prijs toch zijn oordeel, en laat hem maar voort vertrekken,
Wanneer wy naderhand, de tijd zien tot de wraak,
Verzeeker ik u magt, en vrinden, voor uw zaak.
Bedwing tot deze tijd 't geweld van uw gedachten,
Daar u de dartle smaad, eens zusters durft verachten,
Haare opgeblazentheid, is niet als beuzel praat.
Een die op zaaken denkt, geen woord ter herten gaat.
Gy geeft, met eene gift, my 't rijk, en 't lieve leeven.
Een wijze raadsheer, is een vorst tot steun gegeeven.
O steunsel van mijn troon, 'k ga Caezar alles biên,
Om 't al te houden, dat wy reeds verlooren zien.
'k Wil met mijn gantsche vloot, hem daadlijk gaan verbeiden,
En, door die valsche pligt, zijn groote magt misleiden.
Eindt van het tweede Bedrijf.
Charmione, Achoreus.
JA, wijl de Koning zelfs dien held begroeten gaet,
En voor zyn voeten de eer van zijn vermoogen laat,
Houd zich Cleopatra, in haar vertrek beslooten;
En zal daer blijven, tot zy de eer eerst heeft genooten,
Dat Caezarzells, aan haar zijn pligtbewijzing doed.
Wat dunkt u van dat groots laatdunkende gemoed?
Zoo ed'len hoogmoed past aan koninglijke vrouwen.
Die de eer van haar geboorte in waarde willen houwen,
Door krachten, en beleid kan ik haar spreeken?
Zy zend my om van u te hooren, hoe 't gemeen,
En 't hof, zich op de komst van Caezar, heeft gedraagen,
Of 't schoon geschenk van 't hoofd, zyn grootsheid kon behaagen?
Of hy vernoegd scheen, of met smaad die gift bezag.
Of hy zijn zwakheid toonde, of dwingende gezach.
En eind'lijk, wat hy tot de moorders heeft gesprooken?
Achoreusl
Het hoofd heeft wonderlijk zijn groore ziel ontstooken.
Ik zag een werking in zijn rustige gelaat,
Waar van de moorders niet veel goeds te wachten staar.
Ik weet niet of hy veinst: maar kan wel reeden vinden,
Van billijke achterdocht, zijn zy des konings vrinden,
Zoo beeft haar raadslag hem geen groote dienst gedaan.
'K ben hem gevolgt, toen gy my na de strand zaagt gaan.
Zijn Icheepen, die van strand met goede schikking quamen,
Een mijl maar zijnde in zee, voort Caezars vloot vernaamen.
Gelijk hy staag, de gunst van Mars te land genoot,
Zoo gaf Neptunus ook 't gelei nu aan zijn vloot,
Die streefde, als zijn geluk, voor wind, op 't schielijk komen,
Wierd onze ontstelde vorst zijne achterdocht benomen,
Dat hy een Koning was, hy dekte met een schijn
Van vrolijkheid, zijn vrees; zijn doen, en woorden zijn
Vol laffe ned'righeid, ik moest mijn spijt versmooren,
Die Ptolomeus, maar geen koning, daar mogt hooren.
En Caezar, die de schrik klaar uit zijn aanzicht las,
Gaf hem wat nerts, door schijn, dat hy medoogend was:
De vorst, hier door gevleid, heeft hem met schrik gegeeven
De gift, die 't noodlot in zijn handen had gedreeven.
Mijn heer, sprak hy, gy hebt geen medestrijder meêr,
'T geen u de goden niet vergunden, toen uwe eer
In 't laatste strijd perk klonk, stel ik in uw vermogen,
Pompeus en zijn vrouw, de een ziet gy voor uwe oogen,
En de and re werd vervolgd: op 't einde van dit woord,
Ontdekte Achillas 't hoofd, 't welk, als op nieuw vermoord,
Zich van dien euvlen hoon, met hikken zoekt te wreeken,
'T scheen dat het helden hoofd, zich aanstelde om te spreeken,
Van zyn geleede smert, 't verwilderde aangezicht,
En de openstaande mond, herriep het leevens licht,
Ziin gramschap toonde in 't einde een yver om de goden
Zijn val te wijten, en tot zijne dood te nooden.
Maar Caezar, die nier weet wat hem te denken staat,
Blijft stom op dit gezicht, of hem den bliksem slaat,
Hy houd zijne oogen op dit voorwerp neêrgeslaagen,
Men ziet niet dat zijn geest, verheugd is, of wil klaagen,
Maar, zoo men gissen mag, my docht dat uit zijn oog
Een vonk van looze vreugd, in 't gloeijende aanzicht vloog,
Die zijne eergierigheid, vol gramschap, niet wil weeren.
'T genoegen, van alleen den Aardboôm te overheeren,
Ontstak, op 't onvoorzienste, en tegen zijn bedwang,
Zyn hert, 't welk door de vreugd van 't wigtig staatsbelang
Zeer fel bevochten wierd: maar voor zijn deugd moest zwichten.
Hy haat de trouwloosheid, neemt acht op grootsche pligten.
En onderzoekt, al stil, hoe zijne tochten gaan.
Hy overweegt de zelve, om 't red'lijkste uit te keuren.
Stort traanen: dwingt zijn deugd het hoofd in top te beuren;
En laat een ed'len aart in deeze zwakheid zien.
Die 't hoofd verbergen doed; om dit gezicht te ontvliên.
Hy heft zijne oogen, en zijne uitgestrekte handen
Ten hemel, morrende schijnt hy hen aan te randen,
Die hem deeze offer doen, hier op beneemt de druk,
En diep gepeins zijn spraak, hy laat op 't gruwelstuk,
Zoo vol van oneer, ook geen romers antwoord krijgen:
Als door zijn wreed gezicht, zijn zuchten, en zijn zwijgen.
Met dertig benden treed hy daatelijk aan land,
Bezet de haavens, en verzeekerd poort, en strand,
Steld over al zijn wacht, geeft heimelijk beveelen.
En laat zijn wantrouw, en zijn leet, daar onder speelen.
Spreekt van AEgypte, als heer, en van Pompeus, niet
Als vijand, maar als een, die hy als schoonzoon ziet.
Dit zag ik alles zelf.
Zie daar verwachte plaagen
En 't geen de Koningin, Osiris af wou vraagen.
'K zal met geen kleene vreugd haar alles doen verstaan;
En, gy volhard in 't geene uw trouwheid heeft gedaan.
Stel haar voor my gerust, maar Caezar laat zich hooren,
Stel haar de doodschrik wel van 't moord gespan te vooren;
En 't zy de zaak of wel, of qualijk slaagt, ik zal
Haar spreeken, als ik 't eind maar weet van die geval;
Caezar, Ptolomeus, Lepidus, Photinus, Achoreus.
Eenige Roomsche, en AEgyptische Soldaten.
KLim op den troon, mijn Heer, gy kunt mijn rijk bestieren.
Caezar.
Kend gy my wel, die dus uw tong den toom durft vieren?
Wat kan my 't noodlot, van zijn vijandschap, meêr blijk
Verschaffen? my, die zelf de naam van troon, gelijk
Als die van schande schat: voorwaar het nijdig Romen
Zou dit vermeet'le stuk, met vreugd, te vooren komen.
Met recht wierde ik vervolgd, van haar, wiens laf gemoed
De koningen wel maakt, maar ook versmaaden doed.
Die niets in koningen of vreezen of beminnen.
Die met haar leeven, ook de haat dier naam beginnen:
'T was noodig dat u dit Pompeus had geleerd,
Had hy de kroon bemind, of zulk een gift begeerd,
Hy had die reeds gehad, gy, en uw koningrijkken,
Verdienden, zoo gy hem uw bystand had doen blijken,
Die u den schepter gaf, onsterffelijke lof.
Gy kost niet vallen, of gy liet de waereld stof
Tot roem van uw bedrijf, en zoo ter neêr te vallen,
Was u meêr waard, als met die zegekreet te brallen;
En zoo u 't noodloot van dien val niet konde ontslaan,
Zou ik u zelf daar na; weêr hebben op doen staan.
Gy had geen krachten om deeze ed'le lust te wekken,
Maar, welk een recht, deed u zijn droeve dood voltrekken?
Wat had zijn bloed verbeurd? wat misdaad dreef uw slag',
Gy, die de minste der romeinen, ook ontzach,
En achting schuldig zijt, heb ik om u, de velden
Bevochtigt met het bloed, der overwonne helden?
Kreeg ik voor u de zege? en 't recht in deeze strijd,
Van leeven en van dood? kan ik o groote spijt!
Die nimmermeer dit in Pompeus kon gedoogen,
In u dit toestaan? die mijn zege, en mijn vermoogen,
Misbruikt hebt? meerder deed, als ik zelfs denken dorst,
Hoe meend gy, dat ik doch den slag, die u bemorst,
Met 's Veldheers waardig bloed, na al uw doen, zal noemen?
Schoon Mithridates op de nederlaag mag roemen
Van veele duizenden, gy doed de roomsche magt
Meer hoon, en leet, als hy! nu gy dien hoofdman slagt,
Denk niet dat ik niet weet, dat gy, was ik geslaagen;
Mijn hoofd, hem als een gift, zoud hebben opgedraagen,
Gy achte onz evenveel; maar dank zy mijn geluk,
Men eerd my, daar mijn vlucht, met allerhande druk,
Zou zijn geplaagt geweest, gy eerd die zege brachten,
Niet my geniet ik iets, 't is voor geluk slechtste achten.
Gevaarelijke drift, en vriendschap, die gedraaid
Kan werden, daar 't geval des waerelds heene waaid.
Maar spreek, verberg uw schaamte, en uw ontstelde weezen.
'T is waar, ik ben ontsteld, en meerder als voor deezen.
Gy zelf zult toestaan, dat dit met groot recht geschiet.
Ik kreeg, in mijn geboorte, een onbepaald gebied,
Nu zie ik hier een Heer, hier, daar mijn hof moet beeven,
Als 't my in 't aanzicht ziet, ik, die mocht wetten geeven,
Zie in mijn eyge hof, eens anders groote magt
Ik werd, door u te zien, tot ned'righeid gebragt.
Nu oordeel, of uw taal mijn zinnen kan herstellen?
Die zich in uw ontzach, door vreeze, en nadacht quellen,
En hoe een angstig prins, dieuwe mogentheid,
En groote gramschap ziet, best tot zijn voordeel pleit.
In al 't verwond'ren, 't welk mijn ziel nu komt ontmoeten,
En u als wreeker van Pompeus moet begroeten,
Gedenkt my evenwel, dat wy aan uwe magt
Meêr zijn verbonden, als aan die uw vijand bragt.
Uw gunst ging voorde zijne, wat zy voor ons ooit deeden,
Geschiede op uw verzoek, dat hy door kracht, en reeden,
De roomsche Raad bewoog, 't beleedigt kroongeschil
Te redden, was niet zijn, maar uw verzoek, en wil:
Maar, door die groote raad der heil'ge staatsbeveelen deelen,
Zou, zonder 't geld, 't welk gy dies tijds onz toe woud
Niet veel gevorderd zijn, en door uw geld, mijn heer,
Kreeg vader het gezach, ten trots der muit'ren, weêr.
Om kort te gaan, wy zijn aan Caezar alles schuldig.
Wy hebben uwen vrind, uw Schoonzoon, ongeduldig
Om uwe voorspoed, tot die tijd, veel eer gedaan,
Dat hy zelf tegens u, dorst in de waapens gaan,
En dwinglandy begon, en met....
Al zacht, zijn leeven,
Heeft aan uw haat, genoeg vernoeging moeten geeven.
Bevlek zijne eer niet, noch verhaal dat Romen niet
Bekennen durft, en weet gy voor uw zaaken iet,
Rechtvaardig u, maar wil Pompeus niet verachten.
'k Laat aan de Goden dan het oordeel der gedachten,
En zeg alleen, dat wy, in al den zwaaren strijd,
Daar gy door hoon, en smaad, eerst toe gedwongen zijt.
Niet wenschten, als 't geluk voor u, en uwen deegen;
En wyl hy tegens u zijn vijandschap dorst pleegen,
Heb ik zijn dood voor u, nood zaakelijk geacht.
Zyne ongegronde haat, aangroeijende in zijn magt,
Die zelfs uit de afgrond hulp tot uw bederf zou haalen,
Zou, vallende in uw hand, op u zelfs nederdaalen.
Wy vreesden dat uw hart, 't welk vol zachtmoedigheid,
Uw zinnen, met de lust van die gedachten, vleid,
Uw recht misbruikende, u mogt ongelukkig maaken.
My docht ook, dat in die gevaarelijke zaaken,
Mijn pligt was u, mijn heer, uws ondanks, dienst te doen.
Mijn brandende yver, die naar uw beveelen toen
Niet wachten kon, heeft zelf een last op zich genoomen,
Die gy misprijst en my met schande t' huis doed koomer.
Schoon gy 't een misdaad noemd, al wat men voor u doed
Is wel geooreloft; dat ik mijn hand met bloed
Besmette, was om u voor ongeval te dekken;
Hoe grooter de ondaad is, hoe meer 't u moet verstrekken
Tot teeken, dat mijne eer, en arm u dienen wou,
En dat dit offer, u geheiligd, door mijn trouw,
Uw eer, en al uw magt verzeekering kan geeven.
Uw laffe misdaad, door uw loosheid aangedreeven,
Zoekt koele ontschuldiging, en dekzel voor uw zaak;
Uw drift was valsch, indien zy vreesde voor 't vermaak,
't Geen al de waereld wenschte, uw vrees heeft my benoomen
Het nut, dat eenmaal uit de burgerkrijg zou koomen,
Daar my mijne eer toeroept; 'k begeer de zeege alleen,
Om 't einde van dien krijg te zien, en. die misdêen.
Vergiffenis te doen, zoo ras zy zijn verwonnen,
Zou haar mijne eerzucht voort, als broeders, lieven konnen.
Hoe groot, hoe vol gevaar ooit vijand was, de haat
Getemd zijnde, is mijn hert voor hem een toeverlaat.
O! wat een vreugd zou de aard, na zoo veel ooreloogen,
Genooten hebben, had men op een waagen moogen,
Als overwinnaars van hun tweedracht, rijden zien,
My, en Pompeus! mogt uw vrees dit niet wel vliên?
Belagchelijke vrees, die my met recht doed klaagen,