floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Ick moet hooren wadt hij seijt // nu terstont
Den Ouden tobijas
Willecom mijn soon
                            die mijn hert heeft doorwont
nu isset gesont // dat ghij mij compt visijteren
Ja vader Ick verblijde mij dat Ick u noch Levendich vont
met mijn Lieve moeder inde werrelt ront
Ick moet u cussen voor u mont tis mijn begeeren
vader Ick sal wadt op u Oogen smeeren
wiltet niet keeren tis gods bevel
Ghebenendijt moet wesen die heer der heeren
hoe sal Ick sijn naem connen glorificeren
sijn Loff vermeeren // hier in ijsrael
Heer mijn Oogen gaen Open Ick sie nu wel
van alle gequel ben Ick genesen
die heer heeft mij gecastijt soo fel
dat die heele werrelt mijn was rebel
dit spel // is verkeert Laet ons danckbaer wesen
hoe vaert gabelum mijn vrient gepresen
Ick begonst te vreesen off hij metter doot waer bestreden
Daer was sulcke Lieffde In sijn hert geresen
so drae als hij thantschrift sach ende begonst te
                            Lesen
gaff hij mij desen coffer met vreden
hij heeft u gedanck inder waerheden
Int Lant van meden // heb Ick hem gebrocht
In u soons bruijlooff hoort dese reden
wij hebben Om Sara u susters dochter gebeden
die veel heeft
                            geleden vanden vijant onsocht
Vader hier compt Sara daer Ick ben aengecnocht
door den selvigen tocht // die wij comen gegaen
Wellecom beelde nae gods beelde gewrocht
mijn Lieve dochter / daer Ick Luttel om docht
Ick woud Ick mocht // te sien u kinder voor mij staen
compt hier mijn Lieve dochter toch aen
Ick sal u ontfaen met Armen beloocken
brengt dat goet In huijs daer ghij mee sijt gelaen
bode wilt een vedt weer inde coocken slaen
als dat Is gedaen // so sult ghijt coocken
Den Cnaep.
Wel Tobijas Ick sal dat vier op stoocken
so ghijt hebt gesproocken // so salt geschien waerachtich
het Jonckwijf
Ick sal sien dat de hutspot wort gebroocken
Ick weeter mee om te gaen Laet mij gaen smoocken
die mijn spijs heeft geroocken // sal nae geen ander sijn bedachtich
O heer des hemels waerachtich
hoe crachtich // gaet dese vreucht ter herten in
Laet ons gaen Leven met malcander eendrachtich
om te helpen den armen die sijn clachtich
offt weerslachtich // off bedroeft van sin
Ick heb veel te vraegen Lieff kint dat Ick bemin
Ick weet niet waer Ick bin // mijn geest is opgetogen
Ick was blint om te sien Ick begin
Ick was Arm groot goet Ick vin
Ick was geen gemin // nu sal Ick wadt doen mogen
Ick hebbe mij beclaecht dat ghij mij borsten hadt gesogen
en mijn selven verspogen // dat Ick u vant gelt liet
                            weten
Ick heb mijn hooft naerder aerden gebogen
denckende dat ghij waert van ijemanden bedrogen
dat ghij waert belogen off vanden besten verbeten
Den ouden tobijas
Mijn Lieve kinder veel te vraegen wil Ick mij niet vermeten
voor wij sijn geseten // met geneucht
ghij sijt moe gegaen u verlangt na eeten
dus gaen wij tsaemen binnen maer wilt godt
                            niet vergeten
noch sijn propheten // vertelt die met deucht
die sijn troost in godt sedt dat is de meeste vreucht
Pausa Een weijnich binnen / ende weder uuijt
Lieve soon gaet met mij te rae
u Leijtsman wadt sal hij hebben voor sijhn schae
groot genae // hij ons verleent heeft
hij heeft met u gereijst smorgens vroech savons spae
hij heeft u geholpen aan die schoone Sarae
oft Ick hem bae // dat hij hier bleeft
en gave hem de cost so lang als hij leeft
dat ghij een brieff schreeft // dat hij ons goet verthient
deen helft begeer Ick dat ghij hem geeft
van tsaemen dat ghij tsaemen / nu mee aendreeft
doen ghij die Lever wreeft tegen den Losen
                            vient
geeft hem dat gelt dat Ick gabulon heb gelient
hij heeftet wel verdient weester mee te vreen
Vader doet dat ghij wilt wij hoorent wij sient
hij heeft mij in allen saecken so trou gedient
Ick hebbe geen beter vrient in nineve
hij heeft mij verlost vanden vijant wree
hij dee dat Ick Sara heb gecregen
hij Liep tot gabulon in mijn bruijloft mee
hij compt op dese stee // de
                            gallen dregen
hij hadse in sijn mael geregen
hij hietse mij vegen // op u Oogen dicht
hij compt met mij gaen over die wegen
hij heeft menige soete Leringe verslegen
hij heeft te degen onse herte verlicht
Den ouden Tobijas
Door hem heb Ick ontfangen mijn gesicht
door hem Is geswicht // al ons claegen
door hem wordt
                            hier vrede gesticht
door hem dat blijschap // droeffheijt bevicht
door hem is onschicht // ons droeve daegen
hier compt hij gegaen vrient hoort ons gewaegen
boven vrienden en maechgen
                            // heb ik hem vercoren
Asaria broeder dit is ons behaegen
dat ghij deen helft voor u sult draegen
van mijn goet sonder versaegen // eedel geboren
Tobijas broeder wilt mij niet storen
tis verloren dat ghij so Ordineert
godt heeft dit werck versien te vooren
dat ghij sout worden gevangen geschooren
Sara vande helsche mooren // getempteert
die heer heeft u geproeft int Lijden vermeert
ghij sijt gekeert tot Lijtsaemheijt
Sara is mee geproeft in Lijden so godt begeert
nochtans heeft sij den heer geglorificeert
sijn naem geeeert // sijn Loff verbreijt
de heer sach aen die traenen die ghij hebt geschreijt
dat u geest was bereijt totten Armen
so heeft die heer mij gesonden om te doen t'bescheijt
dat u Soon van mij tot Sara souden worden geleijt
die heer heeft gheseijt Ick wilse ontfarmen
dus heb Ick u soon vanden vijant willen
                            bescharmen
want ghij dat karmen // vanden armen naempt waer
ghij Leijdese in u huijs om haer Leden te verwarmen
die bedroeffde herten naempt ghij in u Armen
als bijen die swarmen Liept ghij over al naer
daerom so ben Ick gesonden van godt den
                            vaer
Ick ben daer // raphael een vandie seven
een engel goods die den heer Loven openbaer
die daegelijckx aenschouwen goods wesen claer
hebt vreese swaer al stae Ick hier beneven
want ghij barmhertich sijt / soo is u barmherticheijt
                            gegeven
O heer mijn Leden beginnen te beven
engel goods verheven // weest godt gebenendijt
.Den Engel Raphael.
Bijdt mij niet aen oft ghij wort bekeven
bidt godt aen so lange als ghij inde werrelt sult Leven
Ick hebt bedreven door hem In dese tijt
dus siet dat ghij godt van sijn werck danckende sijt
want hij heeft u bevrijt van alle turbatije
Ick wil weder reijsen ten hemel subbijt
dat godt u heeft gedaen / voorden menschen belijt
ghij sijt verblijt // om dat ghij troost den armen natije
die bedroeffde herten troost / die crijcht goods gratije
Ho Lieve soon wadt soeter disputatie
wadt vriendlijcke recreatie // is ons geschiet
want den engel goods comende Eijlatije
gereijft uijt goddelijcke comptemplatie
hij heeft onse blamatie // gedaen te niet
Hij is dije geen // door wiens gebiet
den donckerheijt siet
van u is genomen...
Hierom Loff sij godt die tonser vromen
hier neder heeft Laeten comen
voor ons algelijcken
een die ons dus heeft bevrijt / voor tvijandelijck schroomen
dies Loff / eer sij godt door wien Trouw TMoet Blijcken
fijnis Lang in dicht 1365 Regelen.
P Trouw Moet Blijcken
Thienen
Staervende mensche
Eerlicke ionste
Figuerlic bewijs
Ionstigh herte
Lieflic begrijp
Schijn van heligheyt
Schriftuerlic zin
Ydel voortstel
Thienen.
Prologhe.In dit spel zijn acht personagen: Ionstigh herte, Lieflic
                        begrijp, Eerlicke ionste, Staervende mensche, Schijn van heligheyt, Ydel
                        voortstel, Schriftuerlic zin, Figuerlic bewijs.
Ionstigh herte.
Minlick in sayzoene
Thertekin my verfraeyt,
De veldekins staen groene
Met blomkins bezaeyt;
Hoe zoudic ghetrueren,
Van herten zijn verdraeyt?
Vliedt wegh alle rancueren,
Wel ben ic ghepaeyt!
Die zuver claer fonteyne,
Dat lovelic graen,
Vloeyt hier inden pleyne
Met aderkins ontdaen;
Schoon sprijnghen haer conduten,
Lof moet zijs ontfaen;
Danst nu wter muten
Die wilt solaes angaen.
Dedel Ghendtsche maeght
In eeren verre vernaemt,
Die my wel behaeght,
Heift nu een feeste gheraemt;
Eere reyn met liefden
Zendic haer ongheschent,
Haer lof zy ghaerne briefden,
Zoo zijnze verzaemt.
Hoort, hoort aerdyghe Rhetorizienen
Der fonteynen van Thienen, ghenough bekent,
Trect rasschelic, hoort mijn vercombienen,
Schaerpt u engienen, by der maeght van Ghendt;
Verchiert haer feeste groot en excellent,
Tooght haer, zoo Rhetorica u bevel doet,
Wt goeder ionsten, met consten ongheschent,
Schriftuerlic, figuerlic in een spel doet,
Zeght claerlic, openbaerlic en niet el doet:
Tooght hem dat natuerlic en wel begloost es.
Maer eerst en voor al, stelt u ter prologhen:
Een dueghdelicke zaeck es goet om vertooghen.
Lieflic begrijp.
De vader almaghtigh,
Eerlicke ionste.
De zone zeer wijs,
De helighe gheest zachtigh,
Eerl.
Deeuwigh paradijs,
Dry persoonen maer een God alleene;
Even crachtigh
In alle zijn bewijs,
Wien verdachtigh
Lof, eere en prijs
Werdt toegheschreven, behoede int ghemeene
Onzen Keyzere met der maeght reene
Van Ghendt, ghevende in voorspoede goet
Metten edelen Bourgoenschen bloede zoet.
Eerst om een verzoetzele
En om een accoort
Naer ons bevroetzele,
Alzoot behoort,
Slecht, simpelic naer ons ordonneren,
Bieden wy groetzele,
Saluut en confoort;
In Gods behoetzele
Bevelende voort
Allen die de stadt in dueghden regeren,
En die goetwilligh hier compareren
Oft dezer feesten als goetionstigh blyven,
Waer zy hem gheclaerct oft onconstigh schryven.
God wil ooc bewaren
By zijnder gracyen
En in dueghden ghesparen
De dry nacyen
Dezer stadt, balliu, ooc schepenen en raedt;
En die hem hier paren
Te dezer spacyen
Haer conste te baren
Wt recreacyen,
Deis groeten wy broederlic met minlicker daet.
En boven dandere elc princelic zaet
Van steden, dorpen of rapassen met,
Die God in dueghden laet groyen en wassen net.
Notable heeren
Der Ghendtscher warande,
Die de wapenen eeren
Vanden zoeten lande
Van Vlaenderen alst byder wapene blijct,
Ons slecht voorts keeren
Neimt ten besten verstande,
Peynst: conste te leeren
En es gheen schande
En qwalicken esse by ons bedijct.
Nochtans Ionstigh Herte dwelc ons niet en bezwijct,
Brijnght ons tuwer feesten wt rechter minnen.
Valter wat fauten, wilter niet naer pinnen;
Hoort, ziet, zwijght, tspel gaen wy beghinnen.
De staervende mensche.
O wonderlic wezen en zeer meshaghelic,
Beclaghelic en onverdraghelic,
Der aermer menschelicker natueren!
Ach Adam, hoe dorste ghijt zijn ghewaghelic,
Dat ghy onversaghelic waert cnaghelic
Den appel vul van bitteren humueren,
Duer wiens amueren moet de doot bezueren
Al dat hier oyt leven ontfanghen heift.
O menschelick gheslaghte schoon van figueren,
Ghy mueght wel trueren, dwelc tallen hueren
Zonder controlueren int verstranghen leift,
En dat u de doot aldus bevanghen heift,
Want duer dat nydigh serpentigh becueren
Eyst, dat ghy subiect der helscher slanghen leift,
Die tuwaerts stekende altijts haer wanghen heift,
Zouckende wienze zou mueghen bedaerven.
Ach staerven, staerven, ghy zijt een zwaer aerven;
O doot, ghy zijt elckerlijc even milt;
Nochtans ghewilligh wil ic staerven,
Nemende een vast gheloove voor mynen schilt.
Schijn van heligheyt.
Vriendt, hoe vaerdy?
Alzo de heere wilt;
Wat hy ordonneirt, dat moet ghedaen zijn.
Ydel voortstel.
Staerfdy ooc willighlic?
Tmoet eens bestaen zijn,
Wy en hebben hier gheen blyvende plaetse;
Elckerlijck heift zynen tijt en taetse,
Niet wetende wanneer den slagh vallen magh.
En grouwelt u niet?
Laet dat stallen, ach;
Ic weet wel dat ic staerve datt noot es
En dat dit leven een loop ter doot es;
Douders zijn vooren, dat slae ic wel ga.
Ghy zijt noch ionck.
Daer en vraegh ic niet na,
Ben ic ionck of oudt, ten brijnght niets nevens by;
Tstaerven es de poorte des eewigh levens vry,
Die daer magh gheraken, alle vruecht hy verwaerft:
Zaligh staerft hy die inden heere staerft;
Dit maect mijn herte meest los van zorghen.
En of u de heere noch wilde borghen,
U verlossende van dezen verzeere fijn,
En zoudijs niet beghaeren?
Hy es de heere mijn,
Wat hem ghenaem es in zynen ooghen
Dat zallic goetwillighlic ghedooghen,
In hem alleene staet mijn betrauwen.
Es dat u voornemen?
Iaet, zonder flauwen;
Want leif ic, staerf ic, dats zeker alzo,
Ic ben des heeren altijts; dies ben ic vro,
Zijnder goedertierigheyt ic my bevele.
Dats wel ghedaen, maer te dezen spele
Wildy u brijnghen ten hemelschen choore
En vry zijn vanden helschen ghestoore,
Zo anvaert ons oorden, tzal u baten;
Doet u ter aerden bestellen zonder laten
In ons heligh habijt, ghy en zult niet falen;
God zelve zal u ontwyfelic halen
In zijn rijcke met vroylicken bedryve.
Ons oorden es van zulcken beclyve,
Dat alle de ghuene die begraven werden
Int heligh habijt, zullen verheven werden
Int rijcke des hemels, dit wilt bedijncken.
Zulc gheluut en wilt my in dhooren niet clijncken,
Tzoude my crijncken; laet dat blyven dan.
Ghy zoudt u ooc bedrooghen schryven, man.
Maer wildy u zake wel ghereghelt hebben,
Zekerlic vaste ende als bezeghelt hebben,
Anvaert ons orden die veil heylygher es,
Met der begravijnghen, die veil veylygher es,
Van onzen zeer helyghen habyte;
Ten staet my nemmermeer te verwyte
Ghy en werdt verlost van allen gheweene.
Ons oorden heift die gracye alleene.
Volght mynen raedt, wildy wel bewaert zijn,
Inden choor der ijnghelen zuldy gheschaert zijn;
Hier op troost u, wildy zalighlic scheyen.
Ic zalt met Gode wel anders beleyen
En verbeyen zijn groote ghenade.
Laet dat varen, doet by mynen rade,
Zonder schade crijghdijs lof en danck, prijs.
Zo zoudic temmeren op een cranc ijs,
Nergherens ganc wijs; ooc zoudic dat doen?
En ghelooft hem niet, ghy en mueght niet bat doen
Dan dat ghy u op mijn woorden fondeirt,
Want die zijn waerachtigh.
Ghy abuzeirt;
Dat ic hem zegghe dat es warachtygher,
Ons helyghe oorden es veil crachtygher
Dan duwe es, en lates niet bedrieghen
Met flatternye.
Laet vry dat vlieghen;
In ons oorden en was noyt bedrieghere
En zy es beter, ic en ben gheen lieghere,
Dan duwe es, dat zoudic wel dorren prouven
Met disputacyen.
Gaet henen schouven,
Want ic en achte u woorden niet waert een sletere.
Inden heere betrauwen es veil betere
Dan inde princen, met corter verhaligheyt
Inde zonen der menschen zonder zaligheyt.
Gaet wegh, ic en zoucke gheen ydel supersticyen,
Noch vicyen van qwaden suspicyen;
Gaet, ic en magh u niet langher ghelusten.
Stelt u te vreden vriendt, en wilt u rusten
Op tghene dat ic u ghezeyt hebbe.
Gheloovet dat ic u vooren gheleyt hebbe,
Of anders zuldy u zelven schenden.
Gaet van hier en leedt elders den blenden,
Ghy en zult niet vinden dat ghy hier zouct;
Gaet, of voor God werdy van my vervlouct.
Thoyn, ic ga dryven!
Ic rume ooc tcrijt;
Hier langhe te blyven waer cleyn proffijt.
Och alder zoetste Iesu ghebenedijt,
Wien hemel en aerde en helle belijdt,
Ghelooft zijt, dat ic de gasten ontledight ben
En dat ic met u alleene bevredight ben;
Haer ingheven zou my bedroghen hebben,
Haer voortstellen zou my gheloghen hebben;
Ic en wil op zulck waerck niet temmeren
Noch mijn zinnekins daer met belemmeren,
Maer ic wil my voughen metten bekenden;
Mijn hertekin willic tuwaerts wenden,
U hulpe anroupende op deis stonde
Wt vierygher herten metten monde:
God, vader almaghtigh, die gheschepen hebt
Hemel en aerde duer u godlicke cracht,
Ic gheloove in u diet al begrepen hebt
En in Iesum Christum, u wterste maght,
Uwen eenyghen zone hooghe gheacht,
Ontfanghen vanden helyghen gheeste,
Vander maeght Maria, ootmoedigh bedacht,
Gheboren binnen swaerels foreeste;
Bevrijdt my vanden helschen tempeeste,
Altijts my staerckende in goede waercken
By dordonnancye der helygher kaercken.
Ic gheloove dat hy tonzer behauwenesse
Ghepassijt gheweist es onder den richtere
Pilato, tot elcx anschauwenesse;
Ic gheloove dat hy, ons verlichtere,
Ghecruust es gheweist, een beslichtere
Des toorens die Adam hadde verworven
Int prouven des appels, dootzondigh stichtere,
Dies tmenschelic gheslachte was bedorven;
Ic gheloove dat hy daer om es ghestorven,
Afdwaeyende alle zondyghe waercken
Ic gheloove dat hy begraven, ghedaelt es
Ter hellen, ten derden daghe verrezen;
Ic gheloove dat hy clemmende ghepaelt es
Ten hemele duer zijn goddelic wezen,
Zittende ter rechter handt midts dezen
Van u, o God, hemelsche vadere,
Van allen helyghen ghelooft, gheprezen;
Ic gheloove dat hy, ons beradere,
Oordeelen zal de menschen alle gadere,
Levende, doode, leeke en claercken
Prince, helyghe gheest goederthieren,
In u staet mijn gheloove zeer vaste;
In der helygher kaercken bestieren
Comt mijn gheloove ten rechten maste;
In de ghemeenschap der helyghen ic paste,
In vergheffenesse der zonden puerlic,
In deeuwigh leven, ons wterste raste,
In verrizenesse des vleeschs ghebuerlic.
O heere, es my de vyandt vervuerlic,
Houdt my stantvastelic zonder haercken
O zoetste Iesu, wilt my nu staercken
In dit alder helighste Christen gheloove,
Dat my de helsche vyandt niet en roove;
Want hier met ghewapent willic my zaten
Metten wapenen van charitaten
Met hope te staerven als een kaersten mensche.
Maer heere, zendt my te mynen wensche
U helyghe Schriftuere, die my ter noot
Met Figuerlic Bewijs nu voor mijn doot
Als zalyghe helpers moghen by staen,
Zo zallic van allen zonden vry gaen.
O heere, anhoort mijn vieryghe bede,
Onderzoucker der herten.
Schriftuerlic zin.
Hier zy Gods vrede
En met hem allen die hier vergaert zijn.
Wien hooric daer?
Figuerlic bewijs.
En wilt niet bezwaert zijn,
Tzijn twee vriendekins, zone vercoren,
Die u ten trooste (wilt staercheyt oorboren)
Hier commen bezoucken; twerdt u ghewin.
Hoe heetty vriendekins?
Schriftuerlic Zin
En Figuerlic Bewijs zijn onze namen,
Die den staervende mensche naer tbetamen
Solaes, troost en crachtigh confoort gheven,
Als zy duer temptacye ghestoort beven,
Vander waerelt, tvleesch en den duvel bevochten.
Duer Gods gracye wy hier gherochten
U tonderwyzene, daer op neimt gome.
Och hertelicke vriendekins, zijt willecome,
Ws by zijns es my harde nootelick;
Ic ben bedroghen by na zeer grootelick
Van tween, zy brachten my in zwaer ghepijn.
Wie zijnze gheweist?
Heligh inden Schijn
En Ydel Voortstel; elc my mellen wilde
Dat ic staervende mynen troost stellen wilde
In haer broederschepen, my daer toe ghevende
Dat ic mijn begravijnghe noch levende
In haer habyten wilde in tgoe legghen.
Elc van hem beeden waude my toe zegghen
Den hemel, maer tdocht my al qwaet zogh zijn.
Ach zone, dat zoude een daerlick bedrogh zijn,
En troost u op zulcke fantazyen niet,
Maer stelt u campelic te stryen, ziet,
In dezen cryte als een vroom campyoen.
Anvaert den ‘staf’, zone, wildy wel doen,
‘Des gheloofs’ en wapent u staerckelic
Metter ‘wapenen’, ic raedt u claerckelic,
‘Der charitaten’, zo en mueghdy niet duchten;
In een vast betrauwen laet twyfel vluchten.
Tleift al inden heere, des betraut my,
En zal daer in staerven, niet en flaut vry,
Dwelc duer een gheloove dat niet en manct
In vierygher liefden en vast betrauwen hanght;
Hier op fondeirt u, zone, twerdt u proffijt groot.
Des menschen leven es eenen strijdt bloot
Hier op der aerden; strijdt vry vromelic
Met Christo, en betrout vulcomelic
Inde barmhertigheyt Gods onhendigh,
Die zynen eenyghen zone allendigh
Voor allen menschen ter doot ghegheven heift.
In hem alleene onzen troost becleven leift,
En daer en es gheenen naem beqwamere
Den hemelschen vadere (ic bens ramere)
Waer duer de mensche magh behauwen werden.
Dats mijn gheloove.
Wilt in betrauwen terden,
Christus ghetrau en abandonneirt niet
Die in hem betrauwen, maer preserveirt, ziet,
Zijn betrauwers voor dlydelick dooghen al,
Ghelijc den appele zijnder ooghen smal.
Hier inne troost u, dit es de havene
Van zekerheden, pijnt u te stavene
Op dit onverbrekelic fondament;
Den hemel werdt u zekerlic toe ghewent
Alzo verre als ghy daer nae gheleift hebt
En in Gods gheboden niet ghesneift hebt,
Want wel leven reconcilyeirt ghemeynlic
Gods ontfermhertigheyt; ic zeght certeynlic.
Die een Christelic leven gheleyt heift
En Gods ontfermhertigheyt alzo verbeyt heift,
Magh wel troostelic staerven zonder waen.
Daer hebbic alle mijn maght toe ghedaen,
Dat ic in alle mijn daghelicx handelen
Naer Gods gheboden hebbe willen wandelen.
Niet dat ic my metten Pharizein beroeme
Oft dat ic my daer duere zaligh doeme,
Want mijn waercken acht ic als verghistigh broot.
Laett dat varen zone, ghy en hebt gheen noodt,
Want voor wien altijt een goet leven gaet,
Weir hy rustelic of verdreven staet
Oft hoe onverzienlic hy magh bestreden zijn,
Hy zal in vercoelen rusten en in vreden zijn;
Dit es dwoort Gods, nemmermeer wanckelic;
Als hemel en aerde zijn verganckelic,
Zo zal dat blyven even gheduerlic.
In evangelio zeght Christus figuerlic:
De boom die altijts qwade vruchten voort brijnght
Zal wt ghehauwen werden en ghecrijnct
Zal hy verbrandt werden en eeuwigh gloeyen;
De rechtvaerdyghe zal als tpalmkin bloeyen
En duer tgheloove zal eeuwigh zynen loon zijn
By den heere.
Ic wille zonder ghecroon zijn,
De heere doe zynen wille met my
Alst hem ghelieft.
Dats een zaligh bely,
Blijft daer by, ten magh u niet leett wezen,
Christus ghenadigh zal u bereedt wezen.
Maer zone, want de staervende van zinnen es
Van buten te tooghen dat hy van binnen es,
Zoo tooght ons, wy biddens u tuwen confoorte,
Uwen meesten troost met cleenen rappoorte,
Daer ghy mede verwinnen wilt dit vechten
Wt ganser herten.
Ic zal u berechten,
Vercoren vrienden, mijns herten conduten-
Al ben ic becommert van binnen, van buten-
Op dat elc maercke als in eenen speghele
En tzelve beware voor eenen zeghele,
In spyte des vyants vander hellen,
Waer op ic staervende mynen troost wil stellen,
Iont my wat rusten, zonder versnellen.
O ontfermhertigh God, duerschynende claerheyt,
Onbegrypelic in u anthieren,
Zonder beghin of hende, eeuwyghe waerheyt,
Wiens woordt nemmermeer en zal faelgieren;
Die ons belooft hebt voor alle dieren
Duer uwen zone, goddelicke cyborye
Christum Iesum, ons hooghste triumphieren,
Des doots, des vleeschs, des duvels victorye,
Dafdwaeyen der zonden voor sdoots memorye
En naer dit leven dat eeuwyghe leven;
Ontfermhertyghe heere, opperste glorye,
Als ic mynen gheest zal moeten gheven
En voor u rechtvaerdigh oordeel beven,
Ontfermt doch mijnre als therte benoost es:
U ontfermhertigheyt meest mynen troost es.
Tot uwer barmhertigheyt troostelic vlie ic,
Die overvloedigh es en zonder hende;
Gheenen anderen troost, heere, en zie ic,
Waer ic my keere, waer ic my wende;
Ghy tooghdeze David in zijn allende,
Achab warter ooc met overvloten,
Die tellende, wiens herte ghy kende,
Waert ooc ghenadelick daer met begoten.
Ten heift u, heere, ooc niet verdroten
De zelve te tooghen der zonderssen,
Daer haer alle zaligheyt es wt ghesproten.
O heere, reynight mijn zondyghe merssen
Nu als de vyandt my zal willen perssen,
Altijts zouckende waer zynen roost es:
De Ninivyten hebben ooc ghesmaect
U ontfermhertigheyt, ghenadyghe heere;
De verloren zone hadt qwalic ghemaect,
Duer u ontfermhertigheyt cam hy ten keere;
Petrus en Paulus zijn wten verzeere
Duer u ontfermhertigheyt, dat weetmen claerlic;
Ontfermelic gaefdy ooc een goe leere
Der overspeilderssen, die zeer zwaerlic
Voor u beschuldight wart openbaerlic
Vanden Ioden by valscher practijcken;
Schriftuere, figuere, ghy tooght waerlic
Ontellicke andere van ghelijcken.
Och heere, en wilt my ooc niet bezwijcken,
Ontfermt mijns, arm zondare, die verloost es:
Prince, barmhertigh boven alle u waercken
Gaet u ontfermhertigheyt ongrondigh;
De sacramenten der helygher kaercken
Vloeyen daer wte, dats elcken condigh,
Waer duere alle vlecken, hoe zondigh,
Ghezuvert werden en af ghewasschen.
O heere, an mijn arm ziele wondigh
Tooght u ontfermertigheyt en wilt u rasschen
Nu als ic zal ghedyen tot asschen;
Protesterende zegghic ,want mijn propoost es:
Dats een protestacye die de duvel haett.
Och lief zone, ziet dat ghy niet en laett
Ghy en blijft volstandigh, acht gheen gheruchten.
God vergheift de zonden duer een verzuchten;
Zoudic dan duchten? neen ic niet, vrylick.
Zo zuldy ghenooten, staerft vry blylick,
Alle de weldaedt die oyt ghedaen wiert
In der helygher kaercken, oft begaen wiert;
Staet vast in tgheloove.
Ic en zal niet falen.
Nu broeder, en laet niet langher dralen:
Ic zal hem ‘dlicht van charitaten’ halen,
Tooght ghy hem, tes tijt, den rechten standaert
Daer hy in verwinnen moet als hy daer van vaert;
Ic maerck wel, hy en zals niet langhe hier maken.
Mijn herte beghint invierigh te blaken,
Ontbindt my, heere, haelt my, maght wezen.
Anzieten hier, zone, die u heift ghenezen,
Dlammekin in Apocalypsi verwonnen heift.
Anzieten die de doot en tleven can gheven,
Anzieten die de waerelt verwonnen heift.
Anzieten wiens bloedekin root gheronnen heift
In afwasschijnghe van alle zonden.
Anzieten met zynen bloedyghen wonden,