floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Nu gy mijn dat belast. ik missen most mijn zinnen,
Zult ghy mijn hulp-zaam zijn om die te vinden weêr?
Want ’t was verloren of ik Min en niet en leer
De liefdens raat.
Ik sweer u by mijn hooft en kroone
Zo gy u in u Min uit-muntent zo kent toone,
Dat gy loopt prijkel van verliezen u verstant.
Ik zal dan op u woort mijn Juffer gaan begroeten,
En mijn als liefdens Slaaf gaan buigen voor haar voeten.
Gy zult wanneer de tijdt gelegentheit eens geeft,
Maar eerst voor al dat gy’t aan haar gewaarschout heeft,
Haar eens voor mijn gezicht en oogen moeten toonen,
Nu ik door’t zeggen u de mijn niet gingh verschoonen,
Nu wil ik dat gy gaat en groet Constantia
Met tijtel van Gravin van d’Hofstêê, die naam na
Haar wezen swijmt, nu dat natuur in haar veel bloemen
Geschildert heeft, zoo datmen haar oprecht mach noemen
Auroor, die door haar glans de kruyden groejen doet:
Maar in een minnaars hart daar baartze niet als gloet.
Zoo u gunst niet wil woonen
By my, zoo isser niet: maar zoo die op mijn glijt,
Zoo isser veel. Daar vraaghden eens op eenen tijdt
Een Borger aen een Boer; mijn vrient wilt my doch zeggen
Wat dat u Ezel draaght: de Boer gingh over-leggen
Dat hy iets zorg’lijkx droegh en vol perijkel was,
Door dien den Ezel was gelaân met korven glas:
Hy antwoort, och! mijn vrient het is al niet met allen
Zoo my het onluk treft dat d’Ezel komt te vallen:
Zoo is het ook met my, ’k moet dapper voor my zien
Om niet te vallen, want dan zou het licht geschiên,
Dat al de gunste die ik eertijdts heb genooten,
Dan licht verliezen zou, en leven noch verstooten;
’k Pas daarom lustigh op: wat dat mijn Heer gebiet
Dat doe ik vlijtigh en met vreught zonder verdriet.
Nu dat gy my gaat prijzen,
Wilt gy niet anders dan aan my u gunst bewijzen.
s’Is groot, maar vleyery
Die maakt het hooft eer leegh als vol, en nu gy my
Niet geeft, zo ben ik u een vleyery weêr schuldigh.
Draaght u verlangen tot op morgen noch verduldigh,
’k Beloof u dan wat goets.
Dat is een woort van kracht,
Keizer Binnen
Daar is geen middel om mijn hoop meer te versterken,
Nu dat den Keizer my belast heeft groote spijt,
Aan die mijn ziel vermoort met doot, zo minne nijt,
Noch met de naam nu van Gravin te gaan begroeten.
My dunkt het is profijt, gy zult haar trouwen moeten;
Daar na togh strekt die gift aan u dan tot een hoon.
Ten schaat niet dat een Vorst eerst een nieu huis bewoon,
Noch ook niet dat hy drinkt eerst uit een gulden Beker,
Noch eerst een kleet aan trekt: altoos dat weet ik zeker,
Dat niemant aan een Vorst die vryheit geven zou,
Dat hy tot zijne lust genieten moght zijn Vrou.
De eer werd afgemaalt met dubble aangezichten,
Een voor de trou, en d’aâr die wijst een Vrou haar plichten
Noch na volbrachte trou: maar ’t grootste dat my smart,
Is dat die geen die door ondankbaarheit mijn hart
Aan stukken scheuren komt, haar woon-plaats heeft genomen
Recht over ’t Hof, zo dat ik daar niet uit ken komen,
Of moet haar venster zien: of ik schoon doe mijn best,
Om ’t vuur dat in my blaakt te doven, ’t wert ten lest’
Noch meer ontsteken door ’t aanschouwen van haar wooningh.
Helaas! mijn trouwe min, is dit dan u belooningh?
Heeft zy door ’t zien verbeurt? zy boet het met haar tranen.
Helaas! die komen my om haar te zien vermanen.
Ik gaâ maar ’t hert my beeft,
Als een wiens vonnis men noch niet gesproken heeft,
Die tusschen ’t leven en de doot met hoop en vrezen,
Verwacht wat van den Raadt al mach gevonnist wezen.
Semp
IK wensten niet nu gy u in het Hof onthout,
Dat gy voor d’Edel-luy een doel-wit strekken zout,
Zint dat ghy u liet zien zo zijnder veel gewikkelt
In uwe liefde, maar de Juffers zijn belaân
Met wan-gunst tegens u, en zien u nijdigh aan,
Om dat u schoon gelaat veel zal tot Min verwekken,
Hoe meerder dat u zien, hoe meer gy zult trekken.
Ik meen mijn Heer dat gy alleen de gene zijt,
Die my aanschout met gunst, gansch zonder haat of nijt.
’t Is waar nu dat ik tracht om u in Heimens banden
Te sluiten.
Nu dat zijn de kind’ren waarde panden:
Van d’ouders traghten zy altijt met grote vlijt
Haar kinders voordeel.
Dat is waar, mits nu ter tijt
Ik u besteden wil aan een der Edelingen,
Die meest begunstight is en hart al na u dingen:
Daar is niet een van al of hy is u wel waart.
’t Is wel ik zal u zin niet aandoen meerder pijn,
Maar zou ik Frederik voor u noch derven noemen;
’t Verschiete van u kleur, heeft spraak’loos meer gezeit
Als uwe Tongh.
’t Is quaat grote genegentheit
Te dekken.
Dat Fred’rik van hun allen
Is, die daar’s Vorsten gonst het meest is opgevallen.
Daar is geen zaak zoo swaar of ’t wert hem toevertrout;
De Vorst hem ook voor zijn geheime Raats-heer hout.
uit weinigh woorden speur ik u genegentheden,
’k Zal die op ’t zierelijkst gaan aan de Vorst ontleden..
’k Weet niet hoe ’t mogelijk is daar Fred’rik hem onthout
Van u te zien, gy noch u Vader toevertrout
U herts geheimenis.
Ach! mijn ontstelde zinnen
Die hebben ’t al ondekt, het gene dat hier binnen
Zoo vast gesloten lagh, en mijn verstant dat maalt,
Dat Frederick van my nu heel is afgedwaalt,
En dat hy alle vlijt doet om my te vergeten,
Nu hy de Keisers Min gekomen is te weten;
Ik wensch dat ik hem noyt mijn leven hat gezien.
Laas! na een korte vreught zoo komen veel gebreken.
Ergast
IK* weet niet waar ik met dit kleet noch heen zal gaan,
Want komter van mijn volk om my te spreken aan,
Zoo vragen zy aan my altijt nu na mijn zelven,
Of ik het zelfs al ben, wat kenmen hier uyt delven?
Als dat al haar verstant en zinnen slincks moet staan;
Of dat ik heb mijn zelfs in ’t kleet verliezen gaan,
’t Is vreemt hoe dat een kleet een mensch kan transformeren.
Ik zoek zelfs na mijn zelfs dat doen my deze kleren,
Wel Frederik,
Ey! wacht dan hier noch wat, dat ik my wat bedaar.
GY doet heel wel Mevrou dat gy het niet gelooft,
Dat die van u gezicht moet leven als berooft
U noch bezoeken komt. Ik kom niet om te spreken
U voor mijn eigen zelfs; maar nu het is gebleeken
Dat u de Vorst bemint, zo heeft hy my belast
U te gaan spreken aan, zijn woort dat bond my vast;
En dwingt my tot mijn plight, maar anders geene krachten
Buiten zijn streng gebod, noch al de grootste machten
Des Werelts dwongen my dat ik mijn nu vertoont,
Aan die mijn trouwe min zo dapper heeft gehoont.
En denkt niet dat ik soek mijn min daar meê te kleeden,
Noch u verleiden kom met deze schijn van reeden,
Om u in zulken schijn maar eens te komen zien.
O neen! dat doe ik niet, noch ’t zal ook nooit geschien.
De Vorst die heeft geleent aan my nu zijne oogen,
Om u door my te zien, nu wilt my dan be-oogen:
Doch niet als Frederik, maar als u Opper-heer
Die door mijn oogen ziet: ik ben die geen niet meer
Die ik te wezen placht; ik soek mijn min te doove,
Nu dat de Vorst u mint en u van my komt rooven.
’k Zegh rooven groote Vorst, ik doe u ongelijk,
’t En is u schult niet, neen. van smert mijn tongh beswijkt!
Gy zijt’er d’oorzaak van, had gy u lust bedwongen;
Daar was uit u gezicht niet zo veel quaat ontsprongen.
Waar om doch ? Nu gy weet dat ik met na-berou
Mijn fout betreur; ja zo, dat het den Hemel zou
Beweege. Komt gy noch u wreetheit zo uitwerken
Aan my, ach! ik begin u valscheit al te merken
In uwe Min, mits ik met recht wel geve ken,
De naam van valsch aan u, ik self getuige ben.
Indien het waarheit was dat gy oprecht beminden,
Gy zout in zulken zaak u zo niet late binden
Aan ’s Vorsten wel-geval: maar ’t schijnt veel eer dat gy
Maar oorzaak hebt gezocht om u te maaken vry
Van my; u wreetheit noch is zo groot van vermoogen,
Dat gy noch trachten wilt mijn nimmer te be-oogen;
Daar ik een mislagh maar met d’oogen heb begaan,
En d’eer behouden heb, wel nu ik zal voortaan
U niet meer lastigh zijn, noch smeeken tot meêdoogen;
Maar ’t geen ik heb verbeurt dat zullen mijne oogen
Ook boete, ’k zal haar zo met tranen overlaan,
Dat mijn gezicht daar door geheel noch zal vergaan,
’k Zal treuren tot mijn ent; wanneer ik ben verscheide,
Zo hoop ik dat gy zult noch met een zucht geleide
Mijn Lichaam, en dat noch wel wenschen eens te zien,
Dat gy nu zo versmaat; maar ’t zal dan niet geschi’en.
Daar is een dier in’t Wout dat heeft een mensche wezen,
Dat weet met droef gelaat de reizers te belezen,
Zo datze uit meedoogh haar rechte wegh afgaan,
Om eens te zien wie zo met droefheit is belaan:
Daar valt het dan op aan, en stort haar bloet met plassen:
Maar als het zich van’t bloet dan weder wil gaan wassen
In d’een of d’ander Bron, en in haar zelven ziet,
’t Gelaat van die zy heeft gebracht in doots verdriet.
Wil zy die moort met kracht dan op haar zelven wreeken,
Springht zy in ’t water en verdrenkt haar in die beeken.
Het zelve doet gy ook, gy ziet in ’t Spiegel-Glas,
In u het zelve beelt dat u gehoorzaam was.
Maar dat gy hebt gemoort door u lichtvaardigheeden,
Nu wilt gy neemen wraak over u eigen leeden;
Verdrenken u gezicht in eenen traanen vloet.
Het is vergeefs Mevrou wat klachte dat gy doet,
Het is zo ’t blijven moet, laat u deez’ druk begeeven,
Wilt gy dan niet om my, zo wilt om Otto leven.
’k Wil niet dat men my noemt de oorzaak van u doot:
Maar wel dat ik mijn zelfs om u bracht in den noot.
Leef dan al is deez’ dach nu oorzaak dat wy beiden,
Voor eeuwich en altoos nu van malkander scheiden.
U droefheit smert my wel, maar ’t wankelbaar geval,*
Ons min verandert heeft, dat ik betreuren zal,
Zo langh tot dat de doot mijn levens draat komt snijên.
Mevrou ei! schreit niet meer, ik zal u we’er verblijên,
Ik kom uit last des Vorsts om u geluk te bi’en,
Met het Gravinschap van de Hof-stee, onder wien
’s Naam hy het Graafschap Glats stelt* onder u gebieden.
Mijn Heer gelooft het vry, indien het nu geschieden
Dat ik beheerster wierdt van zo veel Steden zaam,
Alsser nu Letters zijn in mijn Gravinne naam,
Noch was’t niet mogelijk om iets uit mijne zinne
Te bannen, van d’oprecht en ongeveinsde Minne
Die ’k u te dragen plagh, en noch op heden draagh
Maar nu gy my verlaat, wat hellept of ik klaagh:
’t Schijnt dat gy zelver wilt mijn lichaam nu verkopen,
Om dat gy vande Vorst mijn schatten brenght met hopen.
’k verzoek ootmoedelijk dat gy doch voor hem veinst,
En hem niet weten laat wat gy van binnen peinst,
Dat bid ik om de Min van drie gehele Jaren,
Die ’k u gedragen heb met zo veel over-sware
En groote moeylijk-heên, en om de eeuwicheit
Van al de droeve pijn die mijn zijn Min bereit:
Ontdekt doch niet aan hem dat ik een over-winnaar
Uws hert ben, mits de naam van een geheime Minnaar
Ik altoos heb bekleet: ach! zijn voorzichtigheit
Zou dat’lijk merken op wat gront die reden leit,
En straffen deze daat veel meerder als z’is schuldich,
Zijn Minne-nijt die zou hem maken onverduldich,
En parssen tot een daat die hy niet denken zou,
Indien hy niet op u zo was verlieft Mevrou.
WAcht my daar buiten nu, mijn komst alhier Gravinne
Die is een groote blijk van mijn oprechte Minne.
Zy is zo groot mijn Vorst, dat ik door spreken niet
Uit-drukken kan wat eer dat my daar door geschiet:
Ik zal ook dankbaarheit betoonen nu voor dezen
Genegentheit en gonst; ik wens dees stoel mocht wezen
Een Throon van’t gantsche ront des Weerelts daar altijt
Gy overheerschen zout, mits gy het waardigh zijt.
Zet u hier nevens my, dan zal dees stoel verstrekken
Voor my een Febus Throon.
Wanneer de Zon komt rekken
Zijn stralen tot in ’t glas, zo schijnt ’er noch een Zon:
Zo is u Majesteit de recht en ware Zon,
En ik ’t af- schijnzel maar.
Heel anders is ’t Mevrouwe,
Mits dat ik al mijn glans van u geleent moet houwe.
Gy zijt de rechte Zon, waar van dat ik nu haal
Een weêrschijn uit de glans van uwe oogen straal.
En doen ik haar die brocht, met wat beveinsde reden
Kon zy doe weig’righ zijn: wat dunkt u van dat feit?
My dunkt een groote list daar in verborgen leit,
Om dat zy daat’lijk kreet en nu haar bly ken toone.
Dit is nu maar een proef van mijne Min ô! Schoone
Gy hebt my door u glans in zulken staat gebracht,
Zint ik u eerst maal zagh, dat ik noch dagh noch nacht
Niet rusten kan: de Min die komt my zo beswaren,
Dat ik mijn Rijks-bestier nu heel moet laten varen:
’k Heb ook mijn Volk belast dat ’er geen Schildery
In mijn vertrek moet zijn, of daar zal van gevry,
Of eenigh Liefdens blijk altoos een teken wezen,
’k Heb aan mijn Edel-luy, ook niemant uit gelezen,
Belast, dat geen zo stout is die voor my verschijnt,
Of hy moet zijn verlieft, en met die smart gepijnt;
Ik heb’t zo veer gebrocht, dat Frederik zijn zinnen
Door mijne last al meé moet buigen na het Minnen:
En van dees Juffers, schoont my heeft zo veel gezeit,
Dat my van zijne Min geeft vaste zekerheit.
Hy heeft het my verklaart met Eden, dat hy zoude
Nooit zijn gedachten eens na Min hebben gewent,
Ten waar uit mijn gebodt: en is ’t niet waar?
’k Bekent
Om dat ik nimmermeer heb zulken Min gedragen
Als nu, maar tusschen ons daar is nu wat mishagen.
Ik heb beroemde Vorst dat maakt my deze pijn
De grootste vyant die men ooit zou konnen vinden,
Mits hy verstandigh en hooghmoedigh is, en inde
Beroemde Oorelogh van Duitslant op gevoet,
Maar ’t meeste noch van al dat mijn benijden doet
Dat is zijn schoon gelaat.
Het is het rechte teken
Van dootze Jalouzy, dat waar zy of hoort spreken
Beelt zich veel grooter in alst inder daat wel is,
Door dien de vrees altijdt dat voorbeelt maakt gewis;
Maar zeker ’k wil aan u de waarheyt wel bekennen,
Dat’er niet een van al de Edele die bennen
Gestadigh in mijn Hof, by u volmaaktheit haalt,
Zo heeft natuur met pracht u lichaam afgemaalt,
Dat ik niet nevens u zou dorven onderwinden
Te vryen eenen Maaght, alleen dat zou u binden
Dat gy als Onderdaan most volgen mijn gebiet;
Maar evenwel in u men meer volmaaktheit ziet.
Dat ik u voeten kus, mijn Vorst wilt my verschoonen,
Ik ben niet waart die eer noch kenze u niet loonen.
Mevrou ’k hou Frederik in zulken grooten waard’
Gelijk mijn eigen zelfs, alleen hy is beswaard
Met zulken grooten fout die al zijn gloor ontluistert,
Om dat hy niet en is aan liefdens bant gekluistert.
U woorden strijdigh zijn, of ’k hebze niet gevat:
Hebt gy my niet gezeit dat hy een Vryster hadt?
Wat komt gy my noch tergen
Ik ben mijn zinnen quijt, mijn hert dat wort beroert
Om dat de Vorst aan haar het geen ik hem in boert
Gezeit heb en verklaart, aan haar komt zeker maken.
Men ziet hoewelze veinst aan haar gebloosde kaken
Dat zy ontsteken is met groote Minne-nijt.
Helaas! wat zal ik doen zijn zeggen loopt zo wijt,
Dat uit dees malligheit noch wel veel quaat mocht komen.
In die oprecht bemint, daar heeft de Nijt genomen
Een groot en sterke plaats.
Had ’t zy het niet gedaan het zou ook niet geschiên
Geloof ik wel, maar was die lust niet inde Vrouwen,
Wy mochten hare deught wel voor onsterflijk houwen;
Maar van mijn leven heb ik’er geen drie gezien
Die niet nieus-gierigh zijn, van duizenden pas ien.
Nu dat ik van mijn Min aan u zo vele klaarheit
Betoont heb, zo aanvaardt dees schoone Diamant,
Die met haar flikker-glans verçieren zal u hant.
Indien zy aan de Vorst die gunste niet zal weig’ren,
Zo komt haar Minne-nijt tot in den top te steig’ren.
’k Zal eeuwich dankbaar zijn ô! groote majesteyt,
Mits dat gy toont aan my, zoo u mildadigheit,
Met zulken groote gift, voorwaar zy is heel aardigh.
Mijn Heer, ik ken wel vrouwe,
Die kous en schoene bei wel graagh uyt trecken zouwe,
Indient de moode was datmen droegh aan de toon
Een fraaye gouwe Ringh: acht gy nu voor een hoon
Dat zijze aan haar hant laat van den Keiser steken?
Constantia, ick wil met u een ruilingh doen,
Gy zult my voor de Ringh, die ik u gaf op heden,
U hantschoen geven, die u hant wel eer bekleden.
Ach! ik niet.
Nu dat my van Mevrou, is dese eer geschiet:
Zoo rijs ik van dees plaats als groote overwinnaar.
En ik daal in een pijn veel grooter als een Minnaar
Ter werelt heeft gevoelt, of meer als een Tiran
Aan een misdadigh Man ooit straffe geven kan.
Vergeeft het my Mevrou, dat ik u waarde handen
Ontbloot laat; ’k hou dees gift voor een mijns waartste panden
Die ik ooit heb gehadt, ik zal Mevrouwe door
Dees gunst met Frederik, daar and’re zenden, voor
Wel kostelijker, maar van zulke waardigheden
Als deze niet, door dien dat zy u hant bekleden.
Gy kont ondankbare, wel aars u achterdocht
Uitwerken, als met zulke wreetheit uit gezocht.
Dees hoon die doet haar werk in mijne Ziel zoo krachtigh,
Dat ik buiten u last die wel onthouden zel.
Daar komt mijn Vader aan:
Den Hartoogh, Sempronius, Rudolphus en Arnoldus uit.
IK kan met gene woorden:
U grote gunst voldoen, zoo als het wel behoorden.
Nu is het reden dat ik voor de voeten buygh,
Van uwe Majesteyt tot zekere getuigh;
Dat gy my van een staat die arm was hebt doen rijsen,
Door u barmartigheyt; en noch komt gy bewijsen
U miltheit aan mijn kint, met zulken heerlijkheit,*
Waar meê dat ik nu wel haar Huwelijk bereit
Zal maken; mits ik tracht om haar in Heimens banden
Te sluiten, nu o Vorst! zoo stel ik in u handen
Het Huwelijks besluit; op dat voor mijn verdriet,
Ik in mijn ouderdom noch zulken vreught geniet,
Dat zy na s’Vorsten wil ten Huw’lijk waard’ begeven;
Ik weet dat zy daar in ons niet zal weder streven.
Ik kom Sempronius hier zonder oorzaak niet:
Vermits ik tracht na ’t geen waar meê ik u verdriet
Kan doen vergeten, nu dees mijne gunst genooten
Zijn van de Adelijkste stamme af-gesproten,
Van Duitslant; Nu ik wil dat gy een kiest van al,
Om dat ik nu u keur van waarden houwen zal.
Ach! het geval mijn hoop altijt komt weder-streven.
’t Is reên dat zy swijght stil,
Om dat ik nu voor haar een Taal-man strekken wil,
Zo zegh ik dat Arnold,* Rudolf en Alexander,
Zo fraaye Edel-luy zijn, dat zy voor gene ander,
In stam en groot geslacht in’t minste niet en wijkt,
Maar Frederik dunkt my, dat die haar best gelijkt,
Van wezen en gelaat, ik loof ook dat haar zinnen,
Wel meest genegentheit zou tonen tot zijn Minnen,
Mits hy van uwe gonst het grootste deel bezit,
Dus bid ik groote Vorst, bevestight doch mijn wit.
Ik zou daar niet voor vrezen,
Indien dat ik mijn zelfs niet kenden al t’onwaart,
Met die u gunst geniet, te wezen nu gepaart:
Maar buiten dat mijn Vorst hy heeft al een Beminde;
Waar in dat zo veel deught en schoonheit is te vinden,
Gelijk hy zelfs aan u ten vollen heeft bekent:
Ten is niet billigh dat die geen zijn zinnen went,
Die een Beminde heeft, om andere te trouwen,
Want d’eerste liefde hem een groote smart zou brouwen.
Dat wy van deze zaak nu spreken is geen tijt,
Het is ook niet geraân, om de genegentheit
Te dwingen, ’t gaâ u wel, komt morgen my bezoeken.
ô! Doodelijke spijt! wat weet gy nu te zoeken
Tot u verschooning! ach! helaas! is dit ’t geween
En droevigh schreyen: maar ’t was niet oprecht, ô neen!
’t Zijn valsche tranen, ’k heb het wel gezeit voor dezen,
Dat die zo licht beooght, ook most lichtvaardigh wezen.
En is het niet genoegh dat gy de hant quam biên,
En geven aande Vorst, maar doe het Schip mijns hopen,
Gezolt van zoo veel smart, ter Haven in wou lopen,
Dreef gy het weêr te rugh, in zulken groten noot
En prijkel, daar in ik bezuren zal de doot.
Gy spreekt met achterdocht, gaat heen brenght zulke woorden,
Die Juffer die u zoo tot hare Min bekoorden.
Gy beyden u bedrieght, om dat ik heb gezoght
Mijn Min te veinzen; ’k sweer dat ik nooit heb gedoght,
Een ander Maaght als u te kiezen voor beminden:
Maar gy hebt niet gewilt u nu aan my verbinden.
Alleen om dat gy ziet dat het de Vorst behaaght,
U grootsheit beelt al in dat gy de kroone draaght
Als groote Keizerin, nu sweer ik by de Goden:
Zoo dikmaals ik u naam hoor noemen, of u boden,
Of ’t huys dat gy bewoont, of van u eenen brief,
Of iets van u het geen voor dees my was zo lief
Te zien, kom zoo zal ik mijn Min tot u vervloeken;
En zoo mijn Ziel in mijn gedachten weer wil zoeken
De Min te voeren in; ik zalze rukken uit
Mijn Lichaam, en dat d’aart dan geven tot een buit.
Al sacht Fred’rikus, sacht, een ieder moet zigh waghten
Te hone eenen Vrou, al is dat haar gedaghten,
Tot hem genegen is, mits zy wraakgierigh zijn.
Ik Min den Keizer niet, noch al de schone schijn
Zijns schatten, noch de glans zijns zitterende stenen:
Haar maght die is te klein om my eens ’t oor doen lenen
Na zijne klaghten, hy bedrieght hem in zijn hoop;
Mits dat de Zielen voor geen schatten zijn te koop.
Sabina wilt voort aan al mijne vensters sluiten,
Om daar de Keizer van ’t gestarnt te houden buiten;
Op dat als ik die zie in mijn gedacht niet speelt,
Dees Vorst waar aan Fortuin de Aard’ heeft meê gedeelt.
Ey! hoort hem doch.
’k Zal maken dat gy ’t weet,
Dat ik onschuldigh ben, het is u lief of leet.
Ten schaat niet of gy my met spreken wilt vermoorden,
U schoonheit moort my, ach! dat zy my nooit bekoorden.
Wat wilt gy meer? Ik sterf.
Dat ik verand’re mocht alleen tot u bederf
In eenen Bazelisk.
Ten is geen logen-taal, maar ’t is de zuivre waarheit,
Die van mijn trouwe Min u gave rechte klaarheit.
Verrader! ô Tiran! met wat een schoone schijn
Bekleet gy u bedrogh; Ik sweer ik zal my wreken.
Gy hebt my al gemoort, wat Vonnis wilt gy spreken,
Over een Lichaam dat de Ziel al is ontrukt?
Want dunkt Bellardo van die wreede die my drukt,
Met zulken grooten smart?
Hoe meer zy schijnt t’ontstellen,
Hoe meerder dat my dunkt, dat haar u Min komt quellen.
’t Gemeene spreek-woort luit, de Leeu is niet zo quaat,
Als men wel zeit, daarom ik loof niet datze u haat.
Ik weet het al te wel; mits ik wel zeven Jaar,
Het ampt bekleet heb, van een Meester-koppelaar.
Maar nu helaas! komt my een groote ramp te vooren,
Gy weet den Keizer wil dat ik mijn uit-verkooren,
Aan hem moet laten zien: en geen bezit mijn hart,
Als Vrou Constantia, of schoon haar hoon my smart.
Indien hy haar wil zien, mach hy Constanzis wezen
Aanschouwen.
Niet mijn Heer, ik zal hem laten zien,
Mevrou Fenize, die in leelijkheden gien
Of weinigh* wedergaas in d’hele Stad zou vinde:
De Vorst zal lachen als hy zien zal u beminde.
’k Zal zoo langh treuren, nu ik zoo mijn Lief verlies,
Door mijn geheime Min, dat ik de doot verkies.
HElaas! wat gaat my aan, wat zal ik nu beginne,
Nu dat de Vorst bemint, die ik zoo zeer beminne:
Mijn hoop waar vlieght gy heen, wilt niet zoo vluchtigh zijn,
Of geeft eerst raat aan my tot lichtingh van mijn pijn:
Helaas! zy is al wegh en laat aan mijn gedachten,
Niet als een overvloet van droef en nare klachten;
Gy hebt my eerst gevleit en tot dees Min geprest,
Als eener die om winst en schat een aar gewest,
Des weerelts zoeken gaat, door Tetes zilte baren,
Door zoo veel ongeval en zoo veel over swaren,
En groote moeilijkheên, tot na veel tegenstant:
Hy eind’lijk krijght in ’t oogh het langh gewenschte lant;
Daar zet hy ’t dan na toe met vreught en volle Zeilen,
Na die gewenschte Reê: helaas! maar onder’t peilen
Voelt hy een scharpe Klip, daar ’t Schip met eenen loop
Aan duizent splinters stoot in ’t midden van zijn hoop,
En dichte by de Reê: zoo gaat mijn hoop verloren,
En gantschelijk te gront, doe ik mijn uitverkoren
Wou eisschen van de Vorst, zoo zagh ik hy zijn dienst
Rudolf en Arnolt komen luisteren.
Quam offre aan Mevrou; zoo op het onverzienst
Stiet doe het Schip mijns hoop aan hondert duizent stukken.
Nu die verdweenen is, zoo komt de Min my drukken,
Met zulken droeve smart en over groote noot,
Die ik wel dragen zal tot aan mijn droeve doot.
ô Neen! een grooter leet is’t dat mijn ziel bewoont.
Zo dragen wy ô vrint! een leet en eene smarten,
Zo wert met eene pijn geplaaght ons beider harten:
Zo treuren wy te zaam om een en zelve leet.
Gelukkigh ben ik, dat ik daar niet af en weet,
Ik kan in mijne Min een goet genoegen vinden,
Mits eene Min de macht, en my te zamen binden.
Die u gequest heeft, zal u daar na noch genezen,
Zo gy maar moet behout, om noch een storm te doen,*
Men wint geen sterke Stad zo met het eerste woên,
’t Wil zomtydts meer met list, als wel met kracht geschieden:
De tijdt verand’ringh geeft, laat zo u hoop niet vlieden.
Helaas! mijn waarde vrint, u raat die was wel goet,
Indien mijn vyant was zo groot niet van gemoet.
Wy moeten voor dit maal ons’ reden nu wat staken,
Om dat het wert hooghtijdt dat wy de Vorst genaken,
Om of zijn Majesteit aan ons yets wou gebiên,
Zo laat ons binnen treen, op dat hy ons mach zien.
Den Keizer, Frederikus, Alexander, Rudolfus, Arnoldus en Bellardo inde
                        nacht uit.
Noch ik van groote pijn, nu dat gy haar zien zoude,
Keert gy zo ras te rugh als gy gekomen waart.
ô Hemel! ken ’t geschiên, dat gy om haar lijt pijn,
Om zulken lelijkheit, zijt gy berooft van zinne?
Zy lijkt in mijn gesicht een schoone Engellinne;
’k Wou haar ook Schild’ren doen tot eer van haar geslacht:
Maar nu en darf ik niet, om dat gy om haar lacht.
Dat doet vry, maar laat hem voor verrift en penzelen,
Maar neme houte-kool, want dat zal niet verschelen
Met hare swarte kleur. My dunkt wy zijn geraakt,