floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Als mijne godevaert uit omgelege steên
Begunstighden. het volck quam op dien roep by een,
Noch vroeger dan men docht. dit perst my dus te spoeden,
En hunnen yver, die zoo groot is, aen te voeden,
Eer zy verstroien. door dien toeval, niet verwacht,
Dient mijne reis gespoet, ontijdigh, en by nacht.
Magh ick dees godtschult nu in Hebron Godt betaelen,
Uw kroon zal op mijn hooft met vollen zegen straelen.
Wat haelt gy Thamar op, en Ammon? zwijgh hier af.
Gena bestulpt uw schult, gelijck de zerck zijn graf.
Brengt uw belofte dit door zoo veel toestels mede;
Treck op, mijn zoon: treck op naer Hebron: keer met vrede.
'k Had dees godtvruchtigheit en tijding dezen nacht
Van mijnen Absolon, dien schoonen, niet verwacht.
Hy licht alle andren voor, in Godt zijn woort te houden.
Wy hebben hem te spa zijn misdrijf quijt geschouden.
Wat draeght de zoon ontzagh aen vaders majesteit!
Met welck een nedrigh harte en onderdaenigheit
Bejegende hy ons, in 't bloeien van zijn jaeren!
Wat heeft mijn troon een steun aen zulcke ryxpylaeren
Van zoonen! een geluck, dat weinigen gebeurt.
De hemel heeft voor hem zijn gaven uitgekeurt,
Naerdien de schoonheit en godtvruchtigheit te gader
Met grooter gunst zich in hem paeren. volgh uw' vader,
Mijn dochter Thamar. volgh my na, terwijl de rey
Van Aron ons met zang naer Moses hut geley'.
Levyten, heft nu aen met uitgeleze klancken
En vrolijckheit den naem des oppersten te dancken,
Om 't onderling verdragh van vader en van kint,
Ons waerder dan de kroon, en 't waerste dat men vint.
Wanneer de zang bestemt het geen men heeft verkoren,
Dan klinckt die galm en wijs veel schooner in onze ooren.
REY VAN LEVYTEN. DAVID.
Zingt ter eere van de kroon,
Nu de zoon
Treckt op vaders welbehaegen,
Nu gehoorzaeme Absolon
Met de zon
Godt zijn offers op zal draegen.
Wie Godt zijn belofte houdt,
En betrouwt
Op den troost der oude vadren,
Toont dat hy zijn' oirsprong nam
Uit den stam,
Daer de stammen om vergadren.
Hebron is het kerreckhof,
Dat de stof
En 't gebeent der oudren heiligh
In zijn' stillen schoot bewaert,
Daer elck vaert
Om te bidden stil en veiligh.
Om der vadren overschot
Hoort'er Godt
Naer d'aendachtige gebeden.
's Volx brantoffer, hem gewijt
Op zijn' tijt,
Eert zijn' naem uit alle steden.
Hebron, vryburgh der Hebreen,
Zagh voorheen
David hier de kroon opzetten,
Daer hy zeven jaeren trots
Van die rots
Zijn benijders zagh verpletten.
Absolon, die schoone, zagh
Hier den dagh
Opgaen uit des hemels poorte.
Billijck dat zijn hart geweckt
Nu noch treckt
Naer de stadt van zijn geboorte.
Billijck dat hy op die stê,
Om den vrê
En zijn vaders zoen verworven,
Godt wil eeren, nu hy lang,
Droef en bang,
Als rijxballing heeft gezworven.
Wie zijn woort verwaereloost,
En zich troost
Dat Godts naem by Jakobs troepen
Los en ydel blijft onteert,
Wort verleert
Hem lichtvaerdigh aen te roepen.
Tusschen bloet en bloetverwant
Is een bant
Van natuur, niet licht te breecken.
Van een' boom scheurt nimmer tack
Zonder krack,
Zonder zucht, en jammerteken.
Tusschen vader, en zijn kint,
Dat hy mint,
Is de taeiste bant van maegen;
Daer natuur, geraeckt in strijt,
Maghtigh lijt
Watze kan en niet kan draegen.
Als Godts zegen dan 't gedeeld'
Heilzaem heelt,
En vereenight het gescheiden,
Spaert een danckbaer hart geen stof
Om Godts lof
Door danckoffers uit te breiden.
Absolon treckt, heet van gloet,
Op dien voet,
Daer de stammen sterck vergaeren.
O godtvruchte en vreedzaeme aert,
Gode waert
Meer dan wieroock, en altaeren!
Beleef ick dees gezegende uur!
Gewis een versche dootquetsuur
Bequam noit balssem aengenaemer
Dan my dees wijs. mijn dochter Thamer,
Hoe luidt dit anders dan het plagh!
'k Verlang na'et opgaen van den dagh
Te hooren hoe ontelbre zielen,
Als byen in een' bykorf, krielen
Te Hebron, daer geheele steên
Mijn zoons danckoffers bly bekleên.
Trê met ons in, om tijt te winnen.
Nu straelen goude cherubinnen
En Godt, uit zijn' genadetroon,
Ons klaerder toe, op dezen toon.
De Godtheit schijnt mijn hart te wecken.
Ick wil hier op mijn snaeren trecken
Zoo hoogh als oit, tot 's hemels prijs.
Dees blyschap eischt een nieuwe wijs.
Urias Geest
Ick helt Urias, lang by geesten afgezondert
Van 's levens licht, quam uit den voorburgh opgedondert
By nacht te Sion, in dit oude hof, en vondt
De bedgenooten, die, van Davids min gewont,
In haeren eersten slaep gerust gevallen lagen.
Zy schrickten, toenze my by maenlicht waeren zagen
Voor haere ledekant, en mijn doorschote borst
Vol wonden, root van bloet geverft, en vuil bemorst.
De haeren rezen, en de teêre leden trilden.
'k Verweckte een krijghsgerucht van schilden tegens schilden,
Geklickklack van metael en harnas tegens een,
Bazuin- en yzerklanck, als of'er wert gestreên;
Een voorspoock van den strijt en 't oproer, reede op handen.
Zy zagen d'oogen in mijn hooft, als koolen, branden,
En hoorden een geschrey van wapen, wapen, wraeck,
Door alle kamers heen. haere oogen, van den vaeck
Verwonnen, zien gespoock, en twijfelen. haere ooren
Bestemmen naulijx het gerammel, datze hooren,
En d'ysselijcke stem: maer d'uitkomst van dien droom
Wil haest uitwijzen dat mijn geest geen'ydlen schroom
Den bedden aenjaeght van mijn' heer, die ongebonden
Zijn' troustens dienaers bed zoo schendigh heeft geschonden,
Mijne overschoone onteert, die, zwanger van een vrucht,
Verlegen zat om raet. de schender, om 't gerucht
Van overspel, by tijts, met eenen glimp te smooren,
Ontboodtme t'huis, of my de zwangre moght bekooren:
Maer 'k weigerde eerelijck, als een rechtschapen helt,
't Gemack van 't bed, naerdien de veltheer lagh op 't velt,
Met al de stammen, en de bontkiste in hun tenten.
Wat raet? zijn eer in last, besluit de dreigementen
Van schande en laster af te keeren op mijn' hals,
Verzendtme met een' brief, moordaedigh, overvalsch,
Naer 't leger. Joab volght, daer 's meesters last hem preste,
En joeghme in Ammons zwaert te Rabba voor de veste.
Zoo klampte David, [och wie yst niet, die dit hoort!]
Op overspel, verraet, en godtvergeeten moort,
En laeu van 't bloet des mans, die Juda wou beschermen,
Omhelst de zwangre vrou, als koningin, in d'armen.
Een yvraer voor de wet, van 's hemels geest verlicht,
Die voor de bontkist danst, de harp huwt aen zijn dicht,
Een koningklijck profeet, befaemt door profeteeren,
Ziet Godt noch menschen aen in moorden, en schoffeeren:
Maer Nathan, die hem rechte uit zijnen eigen mont,
Dorst spellen wat dit hof hierna te vrezen stont;
Hoe 't zwaert gesleepen wiert, om eeuwigh, zonder kennis,
Te weiden. hier op sterft de vrucht. de zusterschennis
Staeckt nau haer weeklaght, en de broedermoort het bloên,
Of Absolon, in schijn van offren om zijn' zoen,
Leght op zijn luimen, om nu Nathans dreigementen
Te stercken, en 't verloop, de hooftsom met de renten,
Al teffens t'eischen, en, als een weêrspannigh zoon,
Den vader onvoorsiens te vliegen in zijn kroon.
De wraeck des hemels loopt door Davids zaelen spoocken,
Rinckincken. 'k zie eer lang Urias leedt gewroken.
De wraeck zet hof en stadt, en straeten overendt.
De zoon ontziet niet dat hy zijne handen schent
Aen vaders heilighdom, en hof, en bedtgenooten.
Godts wraeck verstoot hem, die Urias heeft verstooten,
Versteecken van zijn trouw. zy volght oock in zijn schim,
Den zoon tot aen den eick in 't bosch van Efraim:
Daer zal hy sneven, die eerst groeide in vaders schade:
En niets ontzagh, als hy zijn' moedtwil slechts verzade.
Maer tijt is 't dat ick daele, en naer mijn' kercker spoê:
De zon rijt op, en hijght my met haer paerden toe.
DAVIDS BEDTGENOOTEN. THAMAR.
Bedtgenooten
De nacht, tot 's menschen rust geschapen,
Ontzeght den menschen stilte en rust.
De nacht, die moeite en zorgen sust,
En wieght in slaep, verbiet te slaepen.
Wat spoockeryen zijn ons niet
In naere schaduwe verscheenen!
Wie waerde door de kamers heenen,
En dreighde Sion met verdriet?
Of kan een droom het oogh bedriegen
Met schijn, en harssenschildery
Die, in 't verschiet, of van naby,
De waerheit naerbootseert met liegen?
Of deckt de grijns van't nachtgezicht
De troni van aenstaende waerheit,
Het hof te vrezen? 'k wenschte klaerheit
Te scheppen uit een wijs bericht.
Maer Thamar komt hier aengetreden
Uit Arons hutte, en heilighdom.
Zy ziet heel vrolijck naer ons om,
En schijnt getroost in haer gebeden.
Men gaze groeten, en met een
Ontvouwen hoe de harten schroomen
Voor zwaerigheên, en droeve droomen.
Laet 's konings dochter dit ontleên.
Geluck bejegene u, mevrouwen,
Van daegh, al rijst het hemelsch licht
Met een benevelt aengezicht.
Geen nevel steurt een vast betrouwen.
Hoe slaetge d'oogen zoo bedruckt
Naer d'aerde? wat 's u voorgekomen?
Hebt gy ons blyschap niet vernomen?
Mijn wensch, Godt lof, is my geluckt.
Wat wensch is dit, ô bloem der hoven?
Mijn trouwe broeder Absolon
Wijdt Gode een offer met de zon,
Nu hy zijn rampen is te boven.
Waer offert uw heer broeder dan?
Te Hebron, daer de stammeheeren
Ten offer met hem bancketteeren,
En zijn godtvruchtigh raetgespan.
Wanneer is Absolon vertogen?
Te midnacht, zonder groot geluit.
De vroomsten zondt hy eerst vooruit,
Van yver brandende en bewogen.
En gaf uw vader zijne stem
Tot deze bedevaert alreede?
De vader stemde 't op zijn bede.
Zoo trock hy uit Jerusalem.
Waer heeft mevrouw zoo lang gesteecken?
Al 't rijck, van Berseba tot Dan
Hiertoe genoodt, gewaeght hier van,
Jordaen, en zee, langs alle streecken.
Godt geve dat dit feest besla
Tot heil der kroone en onderdaenen,
Tot heil van 't hof, dus lang in traenen.
De hemel schutte Jakobs schâ.
En waerom zuchtge dus zwaermoedigh?
Om 't nachtgezicht, dat ons vervaert.
't Is ydelheit, die 't hart bezwaert.
Noit heerste Juda zoo voorspoedigh.
Wy droomden in een berreghwoudt
Een' jongen leeuw, en maght van dieren
Te zien, die vrolijck, onder 't vieren,
Hem kroonden met een kroon van gout.
De jonge leeuw gemoedight, brulde,
En gaf een' vreesselijcken schreeuw,
Dat zelf zijn vader, d'oude leeuw,
Vernam wat boschgalm 't wout vervulde.
Uit schrick verliet de grijze 't nest.
De jonge leeuw, om velt te winnen,
Schiet toe, en grijpt de berghleeuwinnen,
Daer hy zijn' dollen gloet mê lescht.
Dat is 't niet al. toen scheenen troepen
Te worstelen, en hantgemeen,
Zich spits te kanten tegens een,
En wapen, wraeck, en moort te roepen.
De grijze leeuw in 't berghbosch maelt
Den leeuw van Juda af naer 't leven.
De jonge leeuw, tot staet verheven,
Schijnt Absolon, van gout bestraelt.
De berghleeuwinnen, aengegreepen,
Geschent van dien gekroonden leeuw,
Verbeelden dat hy met geschreeuw
Zijn klaeuwen heeft op ons gesleepen.
Dees harnasklanck, dit krijghsgeluit
Beelt af hoe tusschen zoon en vader
Een tweedraght broeit: en weet gy 't nader,
Ontvouw ons wat dit spoock beduit.
Mijn broeder wou ter sluick niet reizen,
Maer met des konings oorelof,
En viel hem hier te voet voor 't hof.
Hy wou zijn godtsvaert niet ontveizen.
Weêrspannige aert beschiet zijn wit
Ter sluick, en door bedeckte laegen,
Om uit het doncker op te daegen,
Eer zijn party te paerde zit.
Om zich den wegh ten zoen te baenen
Nam broeder afscheit, zoo verneêrt,
Dat zich de vader zijnes deert,
En niet onthouden kan van traenen.
De vader gaf op dit verzoeck
Hem openhartigh zijnen zegen.
Nu raeskalt, droomt, en spoockt hier tegen:
Hy reisde, ontlast van vaders vloeck.
Geduurende zijn ballingschappen
Vervolght, voorvlughtigh, west en oost,
Heb ick het treurigh hart getroost.
Hem lust dien zantwegh niet te stappen.
De koning zette een nieuwe wijs
Op dees verzoening, en geleenight,
Als was, heeft zijne harp vereenight
Met lofgezang, Godts naem ten prijs.
Al 't heilighdom kan u getuigen
Hoe vader met een' blijden zin
Den hemel danckte. laet de spin
Vry gal uit zulck een leli zuigen.
Of dunckt u dat ick broeder draegh',
Uit gunste en trouwe, my gebleecken,
Toen hy mijn ongelijck dorst wreecken,
En Ammon wis nam uit zijn laegh;
Gy mooght vry Joab ondervraegen,
Indienge voor den koning schroomt.
Hy heeft den vader ingetoomt,
Den zoon, als op zijn' hals, gedraegen.
Hy komt u effen in 't gemoet,
Om in de hutte Godt te loven.
Nu spreeck hem aen. ick ga naer boven.
My dunckt dat u de veltheer groet.
JOAB. DAVIDS BEDTGENOOTEN.
O schoonheên, zonder ga, des konings liefde waerdigh,
Gy yvert met den dagh, alree getoit en vaerdigh
Ter hutte, om, 's hooghsten naem ten prijs, uw vroegh gebedt
Te storten voor het koor. dat 's recht. de zuivre wet,
Van 's hemels hant in steen op Sinai gehouwen,
Ontfangt haere eer in 't hart der yverende vrouwen.
Wy volgen gaerne: het believe u voor te treên.
Bedtgenooten.
Heer Joab, eenigh spoock, dat ons te nacht verscheen,
Versteurt de rust op 't hof. wy duchten en vermoeden
Of eenigh misverstant, het zy hoe 't wil, moght broeden
Ten hove, tusschen zoon en vader.
spruit de reên
Van dit vermoeden slechts uit droom en nachtspoock?
Ons is niet luttel stofs van achterdocht gegeven.
Zijn koningsvrouwen dan in 't hof dus onbedreven,
Dat zy niet weeten hoe de zoon en vader staen
In volle vrientschap? zijt gerust: hier schort niet aen.
Princesse Thamar melde in 't lang en breede heden
Met welck een afscheit hy naer Hebron is gereden.
Laet vaeren dan gespoock, en droom, en kinderklucht.
Doch schuilt'er anders iet, het welck u houdt beducht,
Verhaelt het ront en klaer: al viel'er iet te zeggen
Dat schijn heeft; 'k zal 't met pit van reden wederleggen.
Wat aengaet dezen zoen der broêrslaght; kentge een' man,
Die zijn gedachten loos en kloeck ontveinzen kan,
Dat's Absolon, de schalckste en listighste in 't ontveinzen
Van zijn' verborgen haet, en wraeckzucht, en gepeinzen.
Had Ammon, schender van de koningklijcke maeght,
Dit konnen riecken; noit had David hem beklaeght,
Die, op het veltbancket, van moortgeweer doorregen,
Gesmoort lagh in zijn bloet. dit 's klaer. dit springt u tegen,
Zoo gy den zoen betrouwt. onthou van Absolon,
Dat hy twee jaeren lang de wraeck ontveinzen kon,
En smooren in zijn hart.
Gy sterckt uw vrees met reden.
Nu luister. oordeel voort uit alle omstandigheden
Van 's jonglings kroonzucht, ons ontdeckt door zijn beleit.
Dat waer een dootschult van gequetste majesteit.
De majesteit is blint van al te groot een liefde.
De broeder, die den broêr met zijnen moortpriem griefde,
Ontziet den vader niet te steecken naer het hart.
De zusterschennis kon de broeder zonder smert
Niet lijden.
Recht. nu denck hoe smert hem om te zwerven,
Zijn vaders aengezicht vijf jaeren lang te derven.
Stiet hy den vader weêr, als balling, uit het rijck;
Stont vaders rek'ning met den zoon dan niet gelijck?
De zoen staet hem te dier. de lucht van 't hof te scheppen
Koste arbeit. noit dorst ick een woort ten hove reppen,
En bezighde endtlijck stil de weeuw van Thekoa,
Verworf by trappen hem den toegang ter gena,
Dat hy herstelt twee jaer, gelijck in duisternissen,
Most wandelen, en 't licht van 's konings aenschijn missen.
Indien hier oorlogh school, wat lagh hem aen dien zoen?
Om onder schijn van pais een oorlogh uit te broên.
Zou d'erfgenaem des rijx zich tegens 't rijck gaen kanten?
De blinde vader laet den zoon met lijftrouwanten,
Een' stoet gewapenden, bestuwt in 't openbaer,
De hoftrap optreên, recht of hy al koning waer.
Dit baert hem aenzien en ontzagh by d'onderdaenen.
Dit's maghtigh hem den wegh naer vaders troon te baenen.
De vader eert zich zelf, in d'eere van den zoon.
Zegh: hy onteert zich, zet zijne afkomste op den troon.
De koning magh met recht den eerstgeboren eeren.
En d'outste vreest al of de jongste moght regeeren.
Terwijl de vader leeft houdt hy hen beide in dwang.
De vader suft, en leeft den zoon alree te lang.
Hem dunckt de vader is in 't goet des zoons gezeten.
Dit weet de koning, of gewis hy wil 't niet weeten.
In welck gevaer hy zich en 't gansche rijck
Durf stellen. let hier op. gy hoeft geen klaerder blijck
Dat Absolon de kroon zich eigen door geboorte
Toerekent, en belaeght. hy zet zich in de poorte,
En 't poortgerecht, heel vroegh, als rechter van elx pleit,
Onthaelt en kust het volck, ontmoet elck met bescheit,
Als of de koning 't recht al willens wou verzuimen.
Zoo wint hy 't hart des volx, en leght op zijne luimen.
Al 't stamhuis bidt hem aen. de dageraet des mans
Zijn jeught, en schoonheit geeft hem gunst en eenen glans
By alle joffers, die hem gunstigh zien naer d'oogen,
Ten wasdom van zijne eere, en aenzien, en vermogen,
Dat stijght allengs in top van 't opperste gezagh.
Waeckt gy niet op: hy zal u wecken met den slagh,
En 't slaghzwaert op den hals. men mompelt onder kloecken
Dat hy Achitofel by wijlen ging bezoecken,
Te Gilo, zijne stadt.
die vos is hem te loos.
Niet schalck en loos alleen, maer teffens loos en boos.
Wy kennen zijnen aert.
Hy heeft het hof begeven,
Om op zijn vaders erf gerust en stil te leven.
Het draeght dien naem by 't hof, doch blijft by ons verdacht.
Het achterdencken kent geen paelen, slaet met maght
Al voort.men kan op los vermoên niet zekers bouwen.
Het gelt den koning eerst:
en echter 's konings vrouwen.
Hebt gy uwe achterdocht den koning niet ontdeckt?
Hoe durven wy? zy weckt een' leeu, die David weckt.
Een leeu versteurt zich niet, geweckt van zijn leeuwinne.
Wy koestren slechts zijn min, als voesters van zijn minne;
En reppen van geen' staet, uit angst voor ongena.
Ontziet gy 't, zoo gaet heene, ontdeckt het Berseba.
En zoo zy ons ontdeckt, dan staen wy ruim noch slimmer.
Zy spant de kroon in 't hart, en haet al 't joffretimmer,
De bedtgenooten, en haer' aenhang. d'uchtendzon,
Gelijck gy weet, behaeght hem min dan Absolon:
Wanneer die met zijn haer in zijn gezicht komt praelen,
Zoo schoon als Godt hem schiep, zou vaders gramschap daelen,
En stellen allen schijn van nadocht aen een zy:
Dan lagen al des zoons beschuldigers in ly.
De koning stelde ons tot een wachter van zijn benden.
En zoo de zoon het roer des staets eens quaem te wenden.
De zes paer stammen zijn in 's konings eedt getreên.
En zooze eens weifelen, en raecken op de been?
Daer hoeft meer tijt toe. dat gerucht zou verre klincken.
Gelooft de hulck van 't rijck is heimelijck aen 't zincken.
Hoe slaept de stuurman dan, dat hy 't gevaer niet merckt?
Wie zal ons zeggen hoe Godts oordeel hier in werckt?
De wacht van 't leger staet den koning eerst bevolen.
Wat is het leger, zoo de legerhoofden doolen?
Wat zoecktge dan by ons in dit gedroomt gevaer?
Weck uwen meester op: gy zijt 's rijx amptenaer,
En veltheer over 't heir, of hy uw' raet wou volgen.
Dat's zorghelijck. hy is oploopende en verbolgen.
Gy zoeckt zijn veiligheit, behoudenis, en rust.
Hy heeft op mijn verzoeck zijn' zoon noch eerst gekust.
Hoe durf ick, zonder gront, nu Absolon betygen?
En wert de zoon dit wijs?
De vader zal het zwijgen.
Dat 's hachelijck: en zoo de zoon, in 't hof gedaeght,
Verschijnt, en eischt voor recht te zien wie hem beklaeght?
Waer berght zich Joab dan? die Ammons hooft niet spaerde,
Dat koningklijcke bloet, zou my met blancken zwaerde
Vervolgen, langer dan mijn ziel in 't lichaem leeft.
'k Zie hier geene uitkomst, zoo ons Godt geene uitkomst geeft.
Wy hoopen dat hy met den avont weêr zal keeren
Van Hebron, en de vrede in Juda triomfeeren.
'k Wil evenwel uw vrees verbergen. onderstut
Het rijck met uw gebeên, en gaenwe in Arons hut.
REY VAN LEVYTEN.
De koning droegh zijn nachtgetijden
Den hemel op, die hem
En gansch Jerusalem
Ten hooghste wou verblijden,
Door 't liefelijck verdraegen
Met zijnen liefsten zoon,
Als harp en keel op eenen toon.
Die pais reckt 's vaders dagen,
Als olie, in een goude lamp,
De vlam noch aenvoedt, en den damp
Der duisternisse drijft uit d'oogen.
Wat was de koning opgetogen!
De kroon en scepter lagen achter.
Hy scheen een ziel met Godt,
Zijn heil, en hooghste lot.
Hy wenschte, als tempelwachter,
Het heilighdom te hoeden,
In 't midden van Godts schaer
Met blijden zang en harpesnaer
Zijne aendacht aen te voeden.
Hy triomfeerde met zijn maet,
Die, hoogh in top, al hooger gaet,
Van geene pennen t'achterhaelen.
Men kan den yver niet bepaelen.
Maer midlerwijl [wat moght dit wezen?]
Daer 't oor dien galm inzwelght
Verschijnt iet, dat zich belght:
Want onder uitgelezen
Muzijck wil iet ontbreecken
Aen zoete eenstemmigheit,
Die graetige ooren streelt en vleit,
Misschien om af te steecken,
Iet haetlijx, strijdigh tegens gunst,
Te laeten hooren, daer de kunst
Wat alssems mengt met honighklancken.
Geen oor kan zich dien smaeck misdancken.
Zoo ging 't. de harpenaer en zinger,
Die met zijn aengezicht,
En voorhooft eerst een licht
Van vreught gaf, zijnen vinger
En keel volghde, in 't schakeeren
Van klancken, scheen een wijl
Te flaeuwen in dien stijl,
En zijne vreught t'ontbeeren,
Als of hem d'eerste moedt ontviel.
De klaere spiegel van de ziel,
Zijn aenschijn, scheen bezwalckt van waessem.
Wat is ons blyschap kort van aessem!
Zou David, 't licht van Godts profeeten,
Bespieglen in den geest
Iet, daer zijn hart voor vreest,
Dat Arons zoons niet weeten?
Zou hy van ver' zien komen
Een onweêr, dat misschien
Geen weereltwijzen zien?
Hanthaver van de vroomen,
Beschut den koning, die uw hut
Ter harte neemt, het volck beschut
Voor inheemsche oorelogen.
Een oogh bewaeckt alle oogen.
Geen koningen is rust beschoren,
Ten minste een korte wijl.
Dit was en blijft de stijl
Der weerelt. vorsten zijn gekoren
Tot wachters over onderzaten.
Zy zitten steil en hoogh,
En slaen hun waeckende oogh
Door alle huizen, alle straeten.
Zy zien en kennen 't onderscheit
Van ieders aert. hun wijs beleit
Hoeft onorde in haer ploy te schicken.
's Volx rust is 't wit, daer wijze op micken.
De hofbazuin, die tegens 't zuiden kraeit,
Spelt onweêr, dat van Hebron herwaert waeit.
JOAB. DAVID. BODE.
De torenwachter ziet een' postmuil herwaert jaegen.
'k Wensch dat uw majesteit de tijding magh behaegen.
Het schijnt hy wort dus vroegh gestuurt van Absolon.
Zoo is hy afgereên voor 't opgaen van de zon.
Wat of hem herwaert jaegt?
Men heeft niet quaets te schroomen.
Van Absolon kan niet dan blijde tijding komen.
Hy weet hoe vaders hert naer tijdingen verlangt,
Het hart, dat over hem, gelijck een zegen, hangt,
Zijn aenschijn noode derft. wat nieus kan hy ontdecken?
De kortheit van den tijt, die tusschen zijn vertrecken
Van 't hof en nu verliep, gehengt nau dat'er iet
Byzonders voorviel, 't geen tot vreught streckt, of verdriet.
Eene uur berockent wel meer werx met bystre zinnen
Dan duizent handen in een jaer zien af te spinnen.
Hoewel ick niet betrouw dat ons van dezen kant
Iet kan bejegenen, dat niet 't gezegent lant
Tot heil en nut gedye, en allen wetgenooten.
Daer komt de bode zelf al hygende aengestooten.
Hy ziet verbaest naer 't hof, en onzen koning om.
De koning spreecke hem. hy staet verbaest en stom.
Wel bode, van wat kant komt gy verbaest geronnen?
Zit af: schep aêm: genaeck dat wy u hooren konnen.
Ten hove is zulck een post, als ick, onaengenaem.
Doch schoon ick stille zweegh, noch zou d'ontruste faem
Niet rusten haer bazuin uit tin en trans te blazen,
Van Dan tot Berzeba de weerelt te verbazen.
Is Absolon in noot, of in zijn vyants klem?
Prins Absolon dreight u, en gansch Jerusalem.
Hy is met onzen wil te nacht hier uitgereden.
Hy spant de kroon in 't hart van 't rijck en alle steden.
Spreeck klaerder, schoon die klanck niet schoon in d'ooren luit.
Zijn bevaert quam te nacht op vloeckverwantschap uit.
Onmogelijck. wie heeft dat lasterstuck besteecken?
Zoo groot een schelmstuck kon niet laeten uit te breecken.
Wat zekerheit kunt gy betoonen van dit stuck?
Ick hoorde en zagh 't verraet. Godt keere uw ongeluck:
Mijn vroom geweten, aen de kroon en uw vertrouden
Verbonden, liet niet toe dit stil by my te houden.
Zoo koom ick met dien vloeck der vloecken opgedaeght.
Verhael ons dan oprecht al wat gy hoorde en zaeght,
En pas vooral dit naeckt, gelijck het leght, t'ontkleeden.
Te nacht quam 's konings zoon te Hebron aengereden,
Met eenen nasleep van tweehondert, zonder ergh.
De maght van Israël en Juda om den bergh,
Had zich in tenten langs de dalen neêrgeslagen,
En wachte op 't offerfeest, de Godtheit op te draegen,
Met volle staetsien, en priesterlijcke pracht.
Der vadren kerckhof wert terstont met 's princen wacht
Heel scherp en nau bezet, rondom de doornehaegen.
De weelige eicken, die met schaduwen de laegen
Bedeckten, ruischten niet, daer 't licht door boschloof scheen.
De prins, Achitofel, de raet quam hier by een.
In 't ronde om Hebron loeide een menighte offerdieren;
Een voorspel van dit feest, met d'uchtendzon te vieren,
Uit danckbaerheit, zoo 't hiet, dat Absolon 't gezicht
Van 's konings aenschijn moght gebeuren, en den plicht
Van zijne Godtsbelofte,en hoogen eedt bezegelen:
Gelijck 't Hebreeusch geslacht gewoon is zich te regelen
Naer Moses wetboeck. hier ging t'samenrotten aen.
Ick kroop behendigh, by het schijnen van de maen,