floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Hun hechtnis baart my hoop: men doe 'er voordeel meê.
Ik schenk hen tot dien prys de vryheid met het leven.
Wat zou myn teder hart niet voor myn' Vader geeven!
Ik bood het grootst gebied der waereldheerschappy
Voor zyn behoudenis, indien het stond aan my.
De Hoofdliên naadren. Mogt uw voorslag hen bekooren!
Cavalier, Cadet, Ravanel, Billard, Villars, La Lande, Wacht van Camisards
						in 't verschiet.
tegen Billard, in 't opkomen.
Is deeze uw Veldheer?
Wat lot hebt ge ons beschoren?
Wat lot zou 't myne zyn, zo gy in deezen stond
U-zelv' in myne plaats, en ik me in de uwe vond?
Men zou misschien, indien ge uw dwaaling kost verzaaken,
En knielde voor 't altaar, uit gunst uw boeijen slaaken.
En zo ik vasthield aan 't geloof dat ik beleed?
Gy beiden zwygt? Spreekt op.
Gy vraagt naar 't geen gy weet.
Gy spreekt uw vonnis uit.
Hoe! waant gy dat wy denken
Dat ge aan gevangenen als wy zyn 't lyf zoud schenken?
Wy kennen al te wel der kettren razerny
En hoe ze woed en moord in deeze heerschappy.
Wat hebt gy, aan het hoofd van uwe vloekgenooten,
Al dorpen afgebrand en stroomen bloeds vergoten,
Gewyde priesters zelfs voor 't outer omgebragt!
Ons schuldloos hart heeft aan die gruwlen nooit gedacht.
Ik-zelf heb Montrevel in brief op brief gebeden
Dat hy zich spaanen zou van zyne onmenschlykheden;
En op het ernstigst hem gewaarschouwd dat we, in 't end
Door wanhoop aangespoord, tot stuiting der elend,
Genoodzaakt zouden zyn tot wettig schaêverhaalen,
Tenzy hem myn geschrift zyn gruwlen deed bepaalen.
Heeft hierdoor eenig dorp geleden, 't heeft my meer,
Veel meer gesmart dan u. Maar, zonder tegenweer,
Godvruchte onnoozelheid alöm te zien vernielen;
Of haar geperst te zien voor 't Roomsch altaar te knielen,
In weêrwil van haar hart, door 't folterend geweld,
Betaamt geen ziel die in de deugd haar glori stelt.
Men zou wanhoopigen de noodweêr ligt vergeeven;
Maar heeft die noodweêr ook Saint Come op weg doen sneeven,
En 't bloed vergoten van Mevrouw de Miraman?
Wyt ge ons die gruwlen? Wyt ze aan 't heilloos vloekgespan
Der roovren, die te snood ons onzen naam ontvremden,
En op ons voorbeeld zich bekleên met overhembden,
Maar dwaas met kruis by kruis gemerkt van wit of zwart.
Dees zwerven door al 't land. Wat zyn tot onze smart,
Door dit roofgierig volk al euveldaên bedreven,
Die ons, onschuldigen, als schuld zyn toegeschreven!
Dat heilloos rot ontzag gewyd noch ongewyd;
Noch Roomsch noch Onroomsch bleef van hun geweld bevryd.
Men zag het strafloos aan, om ons gehaat te maaken.
Tot ik in 't eind besloot voor onzen naam te waaken.
Myn dapper volk heeft zelfs uw kerken wraak verschaft,
En 't plondrend rooversrot naar billykheid gestraft.
Gy zocht door deeze daad ligt voor uw volk verschooning
Voor 't oproer dat het stookt.
Wy eeren onzen Koning.
't Is geen oproerigheid die ons te wapen prest;
Maar 't is de jammerkreet van ons verdrukt gewest.
Wie word door 't noodgeschrei niet in de ziel bewogen?
En wierd de Koning niet door Priesterlist bedrogen,
Hy-zelf beschreidde ons lot en hoopeloos verdriet.
Dan ach! men houd hem blind. Hy kent ons onheil niet.
Men toont hem week aan week de lysten der bekeerden,
Die, door de pyn geperst, het rein geloof ontëerden.
Wat zeg ik? neen. Hun hart, wat ook de mond belyd,
Blyft, jammrende in zich-zelv', aan 't waar geloof gewyd.
Indien de Koning zich door Priesters niet omringen,
Noch zich misleiden zag door snoode hovelingen,
Wier ziel geen vroomheid kent, hy deed aan allen recht
Die, op zyn voorbeeld, aan hunn' Godsdienst zyn gehecht.
Dan had men aan zyn' eed den Vorst getrouw bevonden.
Dan waar' 't gestaafd verdrag van Nantes nooit geschonden.
Wie is zo stout dat hy des Vorsten wil weêrspreekt,
Die, tot het heil des volks, de wetten maakt en breekt?
Het voegt geen' wettig' Vorst de Rykswet aan te randen:
Die te ondermynen is het werk van dwingelanden.
De groote Henrik lag den grond tot dit gebouw,
En eerde door die daad der Hugenooten trouw.
Zyn Zoon besnoeide allengs 's volks dierbezworen rechten;
Maar ach! zyn Kleinzoon durft die openlyk bevechten,
En trapt ze met den voet, en levert ons ten roof
Aan al de woede van 't onzalig Bygeloof,
Dat ons den Godsdienst door dragonders tracht te leeren,
En ons al foltrend moord door averechts bekeeren.
Had nooit waanwysheid en gevloekte hovaardy
U van de kerk vervreemd, gy allen zoud, als wy,
Het heil van uwe ziel aan haare zorg beveelen.
Nu laagt gy-zelf den grond tot deeze staatskrakeelen.
Uw nutloos onderzoek van 't geen gy niet verstaat;
Uw afkeer van de kerk, die ge onbedacht versmaad;
Uw dwaaze dweepery, die wy met smart beschouwen,
En die reeds zo veel ramps aan Vrankryk heeft gebrouwen,
Doorgrieven 's Konings hart. Zyn naauwgezet gemoed,
Dat voor de kettren zelfs een teedre deernis voed,
Heeft nimmer iet verzuimd dat tot hun heil kon strekken,
En wil, zelfs tegen dank, hen uit hun blindheid trekken.
't Is dan die deernis, die, in dit rampzalig oord,
All' wat 'er adem schept gedoemd heeft tot den moord;
En ongeboorne jeugd zo min als gryze hairen,
Hoe schuldeloos, verschoont; en last geeft niets te spaaren;
Die 't gantsche Languedoc vervuld met moordgeschrei;
Een enkle kerkhof maakt van berg en van valei;
Door de uitgezochtste smart der wreedste foltertuigen
't Gemoed durft dwingen zich naar Romes wil te buigen?
Gevloekte deernis, die geen' Christen Vorst betaamt,
En die het Heidendom zich mooglyk had geschaamd.
Neen. Schoon de wreedheid zich op 's Konings last durft gronden,
Men wyte ons lot hem niet; 't zyn Romes looze vonden.
De Hartekenner, die de bitterheid beschouwt
Der wreede Geestlykheid, die al dees gruwlen brouwt,
Zal eens haar rekenschap van 't schuldloos bloed doen geeven.
Myn ziel bedoelt geen wraak. Ik schenk u beiden 't leven.
Hemel! hoe!
Vertrouwt u op myn woord.
Wy zyn niet als uw volk, dat wapenloozen moord.
De stem der menschlykheid eischt dat we onweêrbren hoeden,
En 't voegt den Christnen niet op doolenden te woeden.
Deeze edelmoedigheid wekt myne erkentenis.
Indien ik iets vermag dat u tot voordeel is,
Ontdek u ongeveinsd. Myn ziel wenscht u te toonen
Dat ik genoten gunst grootmoedig zoek te loonen.
Indien gy waarlyk my verpligten wilt, Mynheer,
Geef Nages Overheên ons door uw voorspraak weêr,
Eer wreede Montrevel hen jammerlyk doe sneeven;
Verwacht voor deezen dienst de vryheid by het leven.
Wierd onze toestand door den Landvoogd slechts verstaan,
Ligt zaagt ge aan uwen wensch op ons verzoek voldaan.
Maar zal men aan uw volk de vryheid doen erlangen
Als niemand weet of wy geveld zyn of gevangen?
Indien gy een' van ons vergunde op 't woord van eer
Zich naar de Stad te spoên...
Gy spreekt gegrond, Mynheer.
Tegen La Lande.
Geef my uw woord dat gy ons volk, op myn begeeren,
Verlossen zult, of hier gevangen wederkeeren.
Ik zweer voor al myn heir dat smaad noch ongeval
In uwe afweezendheid uw' Vriend bejeegnen zal.
Villars aanziende.
Zoude ik, terwyl gy hier? ...
Voldoe zyn' eisch, La Lande!
Ontrust u niet om my, en geef uw woord te pande
Voor uwe wederkomst.
Ik neem uw' voorslag aan.
Als ik myn Vrienden zie, zal ik u straks ontslaan.
Tegen Cadet, op La Lande wyzende.
Doe deezen Hoofdman fluks naar Nimes vest vertrekken.
Laat twintig uit ons volk hem ten geleide strekken.
Uw trouw staa voor hen in.
Verlaat u op myn woord.
Waak zelf voor d'Aygalliers. Verzel hem in dit oord.
Tegen Villars.
Vrees geen gevaar, Mynheer! 'k Beveel u aan myn' Broeder.
Gy kunt uw hart door rust verkwikken by myn Moeder.
De Hemel zy gedankt voor hun gevangenis,
Die de oorzaak van 't behoud van uwen Vader is!
Och, dat de vroome man gespaard waare in het leven!
Hoe vrolyk zoude ik hen de vryheid wedergeeven!
La Lande zal gewis all' wat hy kan bestaan
Om Nages Overheên terstond te doen ontslaan.
'k Hield d'Aygalliers, dewyl me, uit kleed en ordenteeken,
Den rang dien hy bekleed gelukkig is gebleken.
Men winn' hem, zo men kan, door vriendelyk onthaal,
Opdat hy onzen staat het Hof naar waarheid maal'.
Ach! dat de vyand uit uw loflyk voorbeeld leerde,
En 't schuldelooze bloed op hooger prys waardeerde!
Ik wacht dien zegen niet. Het woedend Bygeloof
Is voor de traanen blind en voor de klagten doof,
En zal nooit rusten voor 't ons allen heeft doen sneeven.
Men vleij' zich niet vergeefs; ons is geen hoop gebleven.
Schoon de overwinning ons beklaaglyk eind vertraagt,
Schoon thans een blik van heil voor uwen Vader daagt,
Ik zie geene uitkomst voor de elend der Hugenooten.
De Koning zal in 't kort zyn leger weêr vergrooten;
Dan zien wy ons op nieuw in zwaarder ramp gestort
Naarmaate ons klein getal gestadig dunner word.
Indien de Koning, nooit geraakt door onze klagten,
De elende van zyn volk niet kan of wil verzachten,
En onze wanhoop vreest, die zo veel weêrstand bied,
Waarom vergunt hy ons voor 't minst het vluchten niet?
Schoon wy die vryheid al verwierven, wat zou 't baaten?
Wie van ons allen wil zyn have of erf verlaaten,
Indien hy niet den troost in zyne elend verwerft,
Dat hy ten minsten Kroost noch Echtgenoote derft?
Maar ach! na dat de list, door duizend snoode treeken,
Ons van de onroerbre have en roerbre heeft versteeken,
Rukt ze op het laatst, in spyt van 't weenen en gekerm,
De droeve kindren wreed den oudren uit den arm;
En maakt ze afvalligen door folterende pynen,
Of sluit ze in kloosters op, daar zy van rouw verkwynen.
Och! of, gelyk men ons zo dikwerf hoopen deed,
Britanje nog in tyds met Holland voor ons streed!
Och! landden ze aan deez' kust met saamverëende vlooten!
Dan zag ik redding voor de droeve Hugenooten.
Maar neen: men geeft ons hoop, en houd zich van dees ree.
Men wanhoop' niet; ligt zyn die vlooten reeds in zee.
Hy, die ons, boven hoop, deez' dag deed triomfeeren,
Heeft duizend middlen om ons onheil af te weeren.
Zyn albeschouwend oog ziet onzer haatren wrok;
En al 't onschuldig bloed van 't jammrend Languedoc.
Men steune op hem-alléén in 't barnen der gevaaren:
Hy spaarde ons in dit uur, hy kan ons langer spaaren.
Cavalier, Billard, Ravanel, Catinat.
Clari is van Rolland gelukkig weêrgekeerd,
Met krygsvolk en behoefte, en all' wat wierd ontbeerd
Van kleeders, schietgeweer, en kruid en lood en zwaarden,
En zelfs een' onderstand van driemaal vyftig paarden.
Hy brengt ons tyding dat Rolland korts op Tournon,
Niet verre van Anduse, een groote zege won,
Waarïn zyn volk Courville en Viala deed sneeven;
En dat Tournon met hen op 't slagveld is gebleven;
Dat 's Konings volk alöm gevloôn is op die maar',
En 't hoog gebergte thans bevryd is van gevaar.
Rolland maakt zich gereed naar 't Vivarees te trekken,
Terwyl we Alez, Vaunage en 't Gevaudansche dekken.
Dit wekt den moed.
En 't geen nog grooter blydschap baart,
Savoije heeft niet slechts dit Ryk den kryg verklaard,
In spyt des echts die hem tot Vrankryks hulp verpligtte;
Maar, zo het vlug gerucht de waarheid ons berichtte,
Heeft onlangs Marlbourg, van Eugenius verzeld,
By Hochsted, 's Konings heir geheel ter neêr geveld.
Myn Vrienden! welk een heil! laat ons met dankbre klanken,
In de overwelfde grot, de gunst des Hemels danken.
Dat al het volk, 't welk sints den morgen hier verscheen,
En reikhalst naar de kerk, zich nevens ons verëen';
De Godheid nedrig smeeke om eindlyk rust te erlangen,
En haar bescherming roeme in dankbre psalmgezangen.
Marianne, Villars, Cadet.
Mynheer! ik twyfel niet of uw meêdoogend hart.
Neemt edelmoedig deel in onze elende en smart.
Uw oog vertoont hoe sterk uw geest is neêrgeslagen.
Zou 't my geöorloofd zyn de reên daarvan te vraagen?
De Godsdienstöefening, waarïn ge ons hebt verzeld,
Heeft nuttig u gesticht, of zonder reên ontsteld.
Wat ook uw ziel ontroere, u stond geen leed te vreezen
Van ongelukkigen, reeds tot den dood verwezen.
Myn diepgetroffen hart smoort zyn verwondring niet.
Nog is het of myn oog uw somber berghol ziet,
Slechts hier en ginds verlicht door aangestoken lampen,
En opgepropt met volk, de schrikkelykste rampen,
Ja zelfs den wreedsten dood om zyn geloof getroost.
't Is of ik nog aanschouw dat zy met gade en kroost
Zich, op des Leeraars spoor, in 't stof ter neder boogen.
'k Zie nog hunn' eerbied voor 't ontzagchlyk Alvermogen;
Hunn' yver voor 't geloof dat hunne ziel belyd,
En dat de Roomsche Kerk misschien vergeefs bestryd.
Hoe kweet de Leeraar zich in 't bidden en vermaanen!
Hoe blonk 's volks Godvrucht uit in ongeveinsde traanen!
Maar 't geen my tot dit uur de meeste ontzetting baart,
Uw Leeraar achtte zelfs ons krygsvolk deernis waard'.
Hoe wierd myn ziel ontroerd toen ik hem in het midden
Der zynen voor ons heil zo hartlyk hoorde bidden!
Hoe Vorst en Vaderland zyn liefde tevens trok;
Hy 't heil des Konings paarde aan 't heil van Languedoc;
En toen 't vervolgde volk, met traanen op de wangen,
Des Hoogsten naam verhief in Fransche Kerkgezangen!
Indien myn ziel niet is bewogen door uw leer,
'k Ben die, na deezen dag, voor 't minst geen vyand meer.
De Godsdienst eischt het hart. Gelukkig zo de waarheid
Zich aan het uwe ontdekk' met onbezwalkte klaarheid.
Ken, ken de Christenschaar' die gy zo fel bestryd:
In 't midden van al 't leed en 't onrecht dat zy lyd,
Leert de Euangeliewet haar voor haar beulen smeeken.
De liefde is van 't geloof een onbetwistbaar teeken.
Die eischt dat ons elk mensch, elk Christen dierbaar zy.
Uw volk zyn menschen, ach! 't zyn Christenen, als wy.
Wy dienen éénen God, schoon op verscheiden wyzen.
Wy trachten 't zelfde heil de zielen aan te pryzen.
Het nieuw Verbond verbind ons allen door één' band.
Uw Vorst is onze Vorst, uw Land ons Vaderland.
Hoe willig zouden we u als onze Broeders hoeden!
En gy, gy laat niet af van moorden en van woeden!
Welk een verschil! helaas!
'k Beklaag uw ongeval,
En zweer u dat ik 't aan den Vorst ontdekken zal.
Ach! zo ge ons deerlyk lot den Vorst naar eisch wilt maalen,
Laat dan van dit gebergte uw oog in 't ronde daalen
Op dertig dorpen in dit voormaals bloeijend oord,
Door 't onbesuisd geweld verwoest en uitgemoord,
Of mededoogenloos door 's krygsmans toorts ontstoken:
Hier liggen ze in hunne asch, ginds zyn 'er die nog rooken.
Zie al de kerken, eer den Hugenoot vergund,
Zo ver gy van 't gebergte al 't land beschouwen kunt,
In weêrwil van ons recht gesloopt en neêrgeworpen;
Geen één bleef over einde in steden noch in dorpen.
Tel, tel de duizenden door 't woedend staal geslagt;
Tel de ongeboornen met de moeders omgebragt.
Zie onzen vruchtbren grond gemest met bloed en traanen,
Bezaaid met lyken van onschuldige onderdaanen.
Beschouw, als gy van daar de zon in 't zuiden ziet,
En zy haar straalen langs de Rhone nederschiet,
Hoe die rivier, geverfd door 't bloed van onze magen,
Haar 't leed des Hugenoots al murmlend schynt te klaagen.
Of wend ge uwe oogen naar de Middelandsche zee,
Die voert de lyken in haar holle golven meê;
Of gunt ze een graf aan 't strand der andre waerelddeelen,
En maalt aan 't Heidendom der Christnen bloedkrakeelen.
Men heeft uw zaak aan 't hof naar waarheid niet gemeld;
Uw volk als eenen hoop van roovers voorgesteld,
Die, vlammende op den buit, dien zoekt langs alle wegen.
Die snoode laster spreekt zich-zelv' in 't aanzicht tegen.
Wy roovers! Hemel! ach! wy vinden, hoofd voor hoofd,
Van have en huis en erf ons jammerlyk beroofd.
Dit is nog 't minst, helaas! men rooft onze echtgenooten
En zoons en vaders, die we, in ketenen gesloten,
Zien heenen sleepen naar een schandlyk moordschavot,
Om daar ten doel te staan aan een erbarmlyk lot.
Ik zoek vergeefs voor u myn hartewee te smooren:
Dus heeft myn dochter reeds haar' echtgenoot verloren.
En ach! den mynen, al myn heil en heul en troost,
Die aangebeden wierd door my en door ons kroost,
Den jongsten nacht, helaas! door 't krygsvolk overvallen,
Dreigt ligt den zelfden ramp deez' dag in Nimes wallen.
Ken de vrucht van onze leer.
Daar reeds myn Zusters Gaê gemarteld is, Mynheer!
Daar wy voor 't groot gevaar des besten Vaders beeven,
Daar ons zyn sterflot moord, daar spaaren we u in 't leven.
tegen Marianne.
Indien myn hulp uw' Gaê...
'k Versmaa uw' bystand niet;
Doch wacht van hooger Magt myn' troost in dit verdriet.
De algoede Hemel zal myn' Egaas ramp bepaalen,
Of, zo hy sterft, my haast met hem in 't graf doen daalen.
Doch zo uwe eedle ziel het woên der wreedheid wraakt,
Indien gy over ons met deernis zyt geraakt,
Red onze Broeders dan, die 't licht des hemels missen,
En sterven van gebrek in hun gevangenissen;
In duistre kuilen, daar de menschlykheid van yst,
En daar men dag op dag ter foltring hen verwyst,
Tot hen de felle smart de waarheid doet verzaaken.
Geef aan uw kloosters last dat zy haare offers slaaken,
Die jeugdige offers, wier gevaar ons hart ontroert,
Die door geweetensdwang hunne oudren zyn ontvoerd.
Verlos de onnoozlen, die, uit dorpen en valeijen
Als roovers heengesleurd, ten dienste der galeijen,
De ketens sleepen der ondraagbre slaverny.
Hoe! die gedoemden? ....
Ach! 't zyn Christenen als wy;
Godvruchte Christnen, die geen euveldaaden kenden,
En die geen eind zien aan hun duldelooze elenden.
Hun leven is een dood van eindeloozen duur,
Die hen veel wreeder moord dan 't blaakend martelvuur.
Hoe sterk de moedwil ook hun lyden moog' vergrooten,
Hun ziel lyd eindloos meer van hunne lotgenooten,
Van snoode schepslen, tot de zelfde elend gedoemd,
Wier hart in misdaên groeit, en in de gruwlen roemt,
En die, als de onzen in 't gebed de Algoedheid zoeken,
Haar' nooit volprezen naam uit snooden moedwil vloeken.
Gy maalt een schouwtooneel waarvan ik billyk schrik.
'k Heb nooit uw lot beseft dan in dit oogenblik.
Doch 't waare onbillyk u met ydle hoop te voeden.
Gy zult geen einde zien aan uwe tegenspoeden
Tenzy ge uw kerk verzaakt. Geen één van ons ten hoof
Die deernis toonen durft met die van uw geloof;
Men vreest by de yveraars te sterk in 't oog te raaken,
En zich van kettery verdacht te zullen maaken.
't Is echter noodig dat de Koning alles weet'....
Marianne, Villars, Cadet, Cavalier, Gui, met een bende Camisards.
tegen de Camisards, in 't opkomen.
Myn Vrienden! gaan we daar ge u flus zo loflyk kweet.
Vind ik u hier, Mynheer, by myn geliefde magen?
Laat deeze ontmoeting in dit uur u niet mishaagen.
Wy kwamen uit de grot waarvan gy d'Aygalliers
Den toegang hebt vergund op zyn herhaalde beê.
Gy hebt een kerk gezien ons door natuur geschonken.
Zy bied ons, by gebrek van tempels, bergspelonken.
Ja, 'k zag die kerk; ik zag uw' Godsdienst, en beken
Dat ik door dat gezicht in 't hart getroffen ben.
Wie had zich ooit verbeeld zo veel Hervormdgezinden
Uit liefde tot Gods wet verëend te zullen vinden
In duistre holen, waar de zon nooit lichtstraal schiet?
De duisterheid is licht voor 't oog dat alles ziet;
Voor hem die de aarde vormde is niets op aard verscholen.
Hy hoort zyn volk, daar 't hem uit bergklove en uit holen
Om zyn bescherming smeekt, en aanschreit onder 't kruis.
De ruime waereld is zyn kerk en bedehuis.
Geen onderäardsch gewelf kan onze weeklagt smooren:
Zy dringt de rotsen dóór tot in de hemelchooren.
Ik ben een krygsman en geen kerkgeschil gewoon:
Maar zoud ge niet, zo u de vreê wierd aangeboôn,
Tot onderwerping aan den Vorst besluiten kunnen?
Zo 't hof ons vryheid van geweeten wilde gunnen;
Zo 't oude vreêverdrag van Nantes wierd hersteld;
En Languedoc bevryd van 's krygsvolks woest geweld;
Wie van ons allen zou den vreê dan niet begeeren?
Doch zo men om den vreê de waarheid af moet zweeren;
Indien hy ons berooft van Gods geheiligd woord,
Dan heeft zyn heil, hoe groot, niets dat ons hart bekoort.
Ik wilde, zo ik kon, uw verdre rampen stuiten.
Uw aller tyd is kort; tenzy gy kunt besluiten
Naar 't aanbod van genaê te luistren op myn' raad.
Gy weet te weinig hoe 't aan Vorsten hoven gaat.
De waarheid ligt veeltyds daar in een' hoek verschoven.
De magt bepaalt 'er 't recht, en 't grootst gezag dryft boven.
De gantsche geestlykheid is tegen u gekant.
De Koning steunt op haar: zy is zyn rechtehand,
En zal nooit dulden dat uw leer word' toegelaaten.
Zy noemt die leer een pest, een wis bederf der staaten,
En maalt u als een rot van snoode kettren af,
Dat waardig is gedoemd tot de allerstrengste straf.
Ik zie sints deezen dag u aan met gunstige oogen.
'k Beklaag uw lot. Heb met u-zelv' toch mededoogen.
Vergun my dat ik aan den Vorst....
Hou op, Mynheer!
Span onze onnoozelheid en deugd geen strikken meer.
Wy allen zyn bereid ten koste van ons leven
Den Koning en het Ryk bewys van trouw te geeven,
Zo ver 't bestaan kan met des Oppersten gebod.
Ons lyf behoort den Vorst, de ziel behoort aan God.
'k Heb achting voor uw volk. 'k Wensch aan uw deugd belooning.
Hy werpt een beurs met goud voor de voeten der Camisards.
Aanvaart dit gul geschenk ter liefde van den Koning.
Hy zwygt een oogenblik en vervolgt:
Versmaad gy zyne gunst en myn goedhartigheid?
Hun hart is zonder loon tot 's Konings dienst bereid.
Herneem, herneem uw goud: het kan hier niets verrichten.
Een ziel, die Godsdienst mint, betracht altoos haar pligten.
Dat dan myn gift tot nut der kwynende armoê strekk'
Die ge onderhouden moet.
Zy lyd hier geen gebrek,
En weet waar ze in den nood haar onderhoud kan vinden.
Terwyl Cadet, op den wenk van Cavalier, de beurs opneemt en Villars
							aanbied, vervolgt by:
Doch zo ge ons allen aan uw goedheid wilt verbinden,
Schenk ons een eedler blyk van uwe deerenis:
Doe aan den Koning zien dat hy bedroogen is;
En smeek hem dat hy ons eerlang een' vreê wil geeven
Waarby de Hugenoot zyn' Godsdienst moog' beleeven.
de beurs aanvaardende.
Schoon gy myn gift versmaad, versmaad myne achting niet;
Ligt dat gy tot uw heil daarvan nog blyken ziet.
Een eedle ziel kan op der braaven achting hoopen;
Zy volgt de deugd van zelf, doch laat zich nimmer koopen.
Cavalier, Villars, Marianne, Cadet, Charlotte, Gui, met een bende
						Camisards.
De bergwacht meld dat hy aan d'ingang van het woud,
Met Nages Overheên, La Lande reeds aanschouwt.
Ach! smaakte ons hart den troost van, by die dierbre Vrinden,
Den besten Vader die ooit leefde weêr te vinden!
ô Hemel! geef dat heil!
tegen Gui.
Myn waarde Vriend! maak spoed.
Trek, tot aan 't eind van 't bosch, La Lande te gemoet'.
Dat zyn gevolg daar wachtt', totdat zy hem zien keeren;
En geef hen gyzelaars indien zy die begeeren.
Beveel de vrienden, die zyn bystand heeft gered,
Zo lang ik hier vertoef, de zorg van Castanet.
En zo myn Vader is gespaard door 't Alvermogen,
Gelei hem spoedig met La Lande voor onze oogen.
Gui vertrekt, met een gedeelte der Camisards.
Cavalier, Villars, Marianne, Charlotte, Cadet.
Ach! Broeder! vlei u niet met die behoudenis.
Indien Baville bleek wie onze Vader is,
Heeft die ontmenschte hem ontwyfelbaar doen slagten.
Ach! had hy beter lot dan myn Perrier te wachten?
Wat lot ook uw Perrier voorheen hebbe ondergaan,
Ik denk niet dat Baville een hand zal durven slaan
Aan iemand, eer Villars in Nimes is gekomen.
Een ongelukkig mensch zal altoos 't ergste schroomen.
De droeve Hugenoot weet tot zyn smart te wel
Wat hy moet wachten van Baville en Montrevel.
De nieuwe Landvoogd zal geen spoorloos woên gedoogen;
Doch 't spaaren van uw volk is niet in zyn vermogen,
Tenzy 't zyn kerk verzaake op 't Koningklyk gebod.
Veelëer wyde onze ziel haar jongste zucht aan God!
Indien de Hugenoot, door 't woeden of door 't vleijen,
Zich van den weg des heils rampzalig af liet leiên,
Wierd dan ooit billyk op zyn vroomheid staat gemaakt?
Wat trouw bezit een hart dat zyn geloof verzaakt?
De Koning-zelf zal dit wat vroeger of wat spader....
Cavalier, Villars, Marianne, Charlotte, Cadet, La Lande, Charles,
						Billard, Catinat, Gui, en de Camisards.
met het hoofd op de borst van Charles vallende, die met den linker
							arm haar op zyn hart drukt.
Myn Charles!
terwyl Charles zyn' rechter arm naar hem uitsteekt, en by zyn' linker
							arm Charles om de schouderen slaat, en met zyn rechtehand de rechtehand
							van Charles aangrypt.
Welk een heil!
voor Charles knielende.
Ach! myn Vader!
Myn dierbre Gaê! myn Kroost!
Wat heil! gy zyt gespaard!
Ach! die rampzaalgen zyn ons mededoogen waard'.
Beschouw die blydschap, die verrukkingen, die traanen.
Wat menschlyk hart zou zich van deernis kunnen spaanen?
't Is uw geluk dat ons uw krygsvolk heeft bezet,
Nu onze hechtenis uw' Vader heeft gered.
Zo gy 't genoegen kent van een grootmoedig harte
Dat een' rampzalig' mensch verlost van angst en smarte,
Smaak, smaak dan menigwerf dat bly geluk, Mynheer.
Geef honderden, als my, aan hunne vrienden weêr.
De Hartekenner ziet uw daaden uit den hoogen.
Een mededoogend hart verwerft zyn mededoogen.
Ja, 't grootste heil dat ooit myn ziel bejegend is,
Dank ik, naast 's Hemels gunst, uw beider hechtenis.
Gy hebt ons allen met myn' Vaders dierbaar leven
Een' onwaardeerbren schat, u onbekend, gegeeven.