floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Verandert, ’k durf my niet vermeeten dat ik zal
Hém kunnen hélpen in zyn droevig ongeval.
Men zou veel lichter zélf de naare hél doen beeven,
De donder stillen, én de bliksem wétten geeven,
De winden témmen, hoe onstuimig aangevoert,
Als een gemoed ’t wélk door de liefde word ontroert.
Helaas! Mevrouw, kan uwe kunst hém dan niet baaten?
En zult gy hém als ongeneesselyk verlaaten?
Ter liefde van uw’ vrind, die onverwinb’re héld,
Word alles wat myn kunst vermag in ’t wérk gestélt?
Myn Hófgezin, om hém, wanneer hy komt te ontwaaken,
Te streelen staat bereid, óf hém iets kon vermaaken,
Mét zang, én snaaren spél, én zoete mommery,
Op zyne kwaal gepast. Licht raakt zyn razerny,
Als meermaal is gebeurt, daar door wat aan ’t bedaaren.
Zy nad’ren vast. Elk maak op ’t kunstigst voor te vaaren.
Mén wacht’ van ’s Hemels gunst, door innige gebeên,
Een wénschelyke uitkomst in zo groote zwarigheên:
Die kan alleen ’t gewéld van zyn ontstélde zinnen
Meêdoogend aanzien, én genadig overwinnen.
Ach! wierd in zyne ziel zyn dolle min geblust,
Ik zag hém haast hérstéld in zyn voorgaande rust.
LOGISTILJA, ASTÓLFUS, ROELAND slaapende, Hófgezin.
Verméng met zang uwe vrolyke snaaren;
Men blus voor altoos zyne gloed.
Hémel, gun zyn ontrust gemoed
Voor de Liefde te vlien, én eeuwig te bedaaren.
Wat heil, wat heil, die zyne ziel behoed,
Voor ’t snood vergif van ’t liefde zoet!
Het Hófgezin.
Wat heil, wat heil die zyne ziel behoed,
Dans, van het Hófgezin.
Vergun aan deeze héld uwe genade wéder,
O Réden, geneez zyne smart.
Hoe ongelukkig is, als gy’t verlaat, een hart!
Ay, zie meêdoogend op hém néder.
Alle te zaamen.
Het Hófgezin vervolgt zyne dans, ondertusschen roept Logistilja de
						geesten der oude Hélden om haar te hélpen tót Roelands herstélling.
O gy, doorluchte Héldenschimmen,
Gy wiens onstervelyke naam,
In volle luister praalt, vereeuwigt door de faam,
Komt uit uw duistre rustplaats klimmen.
Verschynt, én stérk mét uwe gunst,
De poogingen van onze kunst.
De Héldenschimmen verschynen.
LOGISTILJA, Hófgezin, Schimmen der Hélden.
Ontwaak, én wil ons hooren.
Laat de Roem u bekooren.
Wie haar aanbidd’lykheden eert,
O Roeland, eeuwig triomfeert.
Logistilja mét de Héldenschimmen.
Op het geroep der Hélden, ontwaakt Roeland.
Wat’s dit! waar bén ik? wat geluit verzacht myn zinnen?
Wiens édle bystand komt myn zwakheid overwinnen?
Wat voel ik! is het vier van myne min gedooft,
Dat my zo deerelyk van oordeel had berooft?
O Hémel! stond my zulk een gunst van u te wachten?
Maar, hoe ontroeren my myn treurige gedachten!
Ach! kan ik zonder schrik gedénken in wat staat
De min my heeft gebragt door zyn heillooze raad.
Ach! van wat kwéllingen voel ik myn ziel bestryen,
Wanneer ik overpeins, o spyt! myn razernyen!
’k Héb, doolende, verwoed, én gantsch beroofd van geest
Een Schouwspél, én een spót voor ieder een geweest.
Een eindeloos verwyt gevoelt myn ziel van binnen.
De réden voel ik weêr ontvonken in myn zinnen,
Maar ongelukkige als ik bén, ’t geschied alleen
Om my, helaas! myn schande, én myn rampzaligheên
Te klaarder te doen zien. ach! moet ik overleeven
Myn roem! hoe kan het lót my zwaarder straffe geeven?
’k Stérf ieder oogenblik, van schaamte, duizend doôn,
Waar schuil ik in myn ramp, ach! waar na toe gevloôn.
Onzaal’ge Roeland? in wat onderaardsche kuilen
Zult gy, na zulk een val, én hoon, u tóch verschuilen?
Verbérg, zo ’t mooglyk is, in ’s afgronds duistre nacht
U zélve voor u zélfs. O dood, hoor myne klagt,
Hélp my uit lyden...
’k Bid laat uw droefheid vaaren,
Héld Roeland; gun uw ziel een weinig te bedaaren,
Na zulk een onweer als zy korts heeft uitgestaan.
De Hémel die, als ’t blykt, mét uwe ramp begaan,
U uwe zinnen door zyn gunst heeft weêrgegeeven,
Eischt van uw’ dankbaarheid te zorgen voor uw leeven.
Hérstél uwe eerste roem, én uwer deugden glans;
Behaal door uwen arm een onverwelkb’re krans.
Laat u de schaamte van ’t voorleden’ niet belétten.
Waar is ooit héld geweest die niet somtyds de wétten
Der réden overtrad, én in de zwakheid viel?
Maar ban, myn Heer, verban voor eeuwig uit uw ziel
De snoode liefde, die zo stréng haar heeft bezéten,
En wil wat zy u heeft doen lyden nooit vergeeten.
Helaas! Mevrouw, vergeefs stélde ik zulk uit myn zin,
De heele waereld weet van myne dwaaze min,
En myne uitzinnigheid, die niemand kan verschoonen.
Mét wélk een aangezigt zal ik me gaan vertoonen
Voor mynen Koning, voor myn vrienden, die myn staat
Verfoeyen? ik verdien zyn toorn, én hunne haat.
De vyand zélf, die my voorheen nooit durfde wachten,
Zal my in ’t Oorlógsvéld beschimpen, én verachten.
En gy, myn trouwe vriend, Astólfus, ach! wat smart
Gevoelt door u te zien, myn ongelukkig hart.
Wat dryft uwe éd’le ziel zich nóch met my te moeyen
My, die gy mét meer récht als and’re moet verfoeyen,
Wyl ik uw’ goede raad gehoont héb, én veracht.
Waar door verdien ik dat gy na myn bystand tracht?
Ay, Roeland, wil myn raad op nieuw niet wéderstreeven,
Maar, nu de hémel u ’t verstand heeft weergegeeven,
Door dees Prinséssen hulp, doen zien aan ieder een,
Dat gy weêr meester zyt van uwe zwakkigheên,
Doe uw verbolgenheid dén vyanden gevoelen:
Wil in hun heilloos bloed ’t vuur uwer woede koelen.
Gy weet dat gy alleen door haar bekoorlykheid,
En vals gevley niet waard bedroogen, én misleid,
Wyl duizend andere om haar snoode liefde zuchten.
De braave Sakripant, verheert van ongenuchten,
Op ’t hooren van haar trouw, légt reeds het hart doorboord,
En heeft, uit wanhoop, zich mét eigen hand vermoordt.
En Ferragus, door een gelyke zucht gedreeven,
Heeft zich gantsch troost’loos, én verwoed op reis begeeven.
Maar gy wien béter lót van ’s Hémels gunst gebeurt;
’t Is tyd dat gy ’t gerucht van uwe zwakheid steurt.
Laat u voortaan de zucht tót roem alleen bekooren.
Ja, Roeland, wil een raad voor u zo heilzaam hooren,
Ga, pluk de Lauw’ren die u zyn van ’t lót belooft,
’t Is tyd dat uwen arm de ontfange hoon verdooft,
Ga, réd uw vaderland, ten uitersten verlégen:
’t Wacht zyn behoudenis alleen van uwen dégen.
Gy voert de schrik mét u, waar gy u heenen wénd.
Al ’t Sarazynsche heir is uw gewéld beként.
De Roem verbeid u, ga, én wil haar eeuwig vólgen;
Maar blyf de ontrouwe min in eeuwigheid verbólgen:
Het is een leidsman die ons ten verdérve voert.
Mevrouw, ik voel myn hart door uwe reên ontroert:
Myn dapperheid begint op nieuw in my te ontsteeken,
Om myn geleede smaad op ’s Vyands heir te wreeken.
Astólfus, gaan we daar de waarde roem ons nood:
Nooit was myn zucht tót haar zo hévig, én zo groot.
Myn zwakheid die my korts in traanen deede smooren,
Verstréktme tans alleen een prikkel om myn tooren
Te ontvonken; al myn druk is tévens uitgeblust;
En ik voel myn gemoed bezadigt, én gerust.
Maar, hoe zal ik aan u myn dankbaarheid betuigen,
Grootmoedige Prinsés? die my ziet néderbuigen,
Uit diepe érkéntenis; voor zo veel deugd, én gunst,
En de ed’le bystand van uwe onwaardeerb’re kunst.
En gy, wie gy ook zyt, die door uw minzaam kweelen
Half slaapende my in myn droefheid bly kwaamt streelen,
Mét zang, én snaaren spél,’k bén u te zaam verpligt.
Gy hélden schaduwen, die myn ontroert gezigt
Mét uwe mommery verheugt, én komt vermaaken,
Weet dat ge inwendiglyk myn moed hébt doen ontwaaken.
Uw spél verveeltme niet, ik héb ’t mét vreugd gehoort
Toon nu om stryd uw kunst, vaar in uwe yver voort.
De ROEM, de FAAM, de SCHRIK, mét heur gevolg, ROELAND, LOGISTILJA,
						Hófjoffers, ASTÓLFUS, Héldenschimmen.
De ROEM.
’t Is tyd, o Roeland tyd dat ge u ter wapen geeft.
De schrik vliegt voor u heen, waar door uw vyand beeft.
Ga, réd uw Vaderland uit der Barbaaren handen;
Verzaak de laffe Min, verbreek zyn snoode banden,
Maak, onverwinb’ren héld, dat gy tóch nimmer ’t leed
’t Geen hy uwe édle ziel doen lyden heeft vergeet.
Neen: waarde Roem; ’k bekén de min had my bedroogen,
Maar’k voel me vry, én buig alleen voor uw vermoogen.
Men geef my wapenen. Ik moet myn Vaderland
Gaan rédden uit de gloed van ’s dollen Oorlogsbrand.
Roeland ontfangt de wapenen, die de joffers, én hélden hém
						aanbieden.
De joffers, én hélden, terwyl hy zyn ongeduld om te vertrékken doet
						blyken, danssen wéderom, tót téken van vreugd, waar na door Logistilja, haar
						hófgezin, het gevolg van de Roem, én de hélden schaduuwen word
						gezongen.
Logistilja en de Chooren.
Ay hoor de Roem u nooden:
Volg voortaan alleen haar gebooden.
Neen, neen. vergeet tóch niet
Het leed door de liefde u geschied.
EINDE VAN HET VYFDE, én LAATSTE BEDRYF.
Loo in Vuerne Ambocht
Schriftuerlic woordt
Sgheests cracht
Loo, in Vuerne Ambocht.
Prologhe.In dit spel zijn dry personagen: Sgheests cracht, Schriftuerlic
						woordt, Staervende mensche.
Sgheests cracht.
Hoogheyt, moghentheyt, cracht, victorye,
Laudable wijsheyts consistorye,
Eere, prijs, glorye van sleews ghenoten,
Wt wien Karolus, met gracyen duergoten,
Ons es ghesproten, Roomsch Keyzer verheven,
Met die hem en u ionstigh ancleven
Altijts in tleven, naer sgheests virtuut innelic.
Wt reynder herten, met een saluut minnelic,
Wy u goetionstigh int generael eeren.
Schriftuerlic woordt.
Edel prince, met u loyale heeren
Der Fonteynen, die met iolyte zoet
Nu vloeyen, alst past by apetyte, doet
Der consten fonteyne met wel beraden zin,
Daer elc magh den gheest commen baden in
Duer rhetorijckelicke operacye,
U bieden wy ionstyghe salutacye.
Om voorts tuwer vraghen, edel nacye,
Solucy te gheven met claren betoghe,
Zo vaett doch danckelic deis onze prologhe.
Wee my, eylaes, aerm mensche staervende:
Den boom des levens moet ic zijn daervende,
Bevreest dat my Gods ijnghel schenden zal,
Wt thof der wellust, inder allenden dal
Ghestelt duer mijn inobedyencye.
Voor seeuwighs levens excellencye,
Es sdoots sentencye op my ghedaect,
Daer ic van staerven was vry ghemaect.
Duer Adam, die eerst anvaerde tverzeeren,
Moet ic nu weder in daerde verkeeren
Met pynelic labuer; niet magh Gods woort falen.
Waer zal ic moghen troost en confoort halen,
Om niet dezolaet in eeuwigh toren sneven
En desperaet den moet verloren gheven?
Zo zeght my, vrienden, wie my doch magh baten?
Ach broeder bemint, wilt zulc gheclagh laten,
Want God die zo bermhertigh bereet leift,
Wie zo ghenadigh zelve becleedt heift
Adam en Eva, vol zonden qwaligh,
In teeckin dat elc werdt bevonden zaligh
Wiens zonde bedect es naer schriftuere vranc,
Die heift om staercken u figuere cranc,
Op dat ghy niet heel zoudt over boort wenden,
Willen my, Schriftuerlic Woordt, zenden
Met hem, die de name Des Gheests Cracht draeght,
Op dat ghy, die eeuwigh doot, versmacht laeght,
Zoudt hebben duer ons teghen desperacye
Troosts consolacye.
Lof, God der gracye,
Die my noch in des doots blamacye
U lieden in troost excellent zendt,
Die my te vullen zult doen bekent gent:
Welc my, ey laes, naer trechte propoost fijn,
Onder alle troosten magh meesten troost zijn,
Waer af mynen gheest hem gheen bevroeder vindt.
God de heere die, boven de moeder tkindt,
Eeuwyghe liefde heift tuwaert bermhertelic,
U ziende ghevallen in zonden smertelic,
Dryerande doot staervende blamelic:
Gheestelic in Adam, dan lichamelic,
Voort deeuwyghe doot vul pynen verzijckelic,
Heift wt puerder ghenaden blijckelic
Dit cleedt rijckelic ghewroght te wensche,
Om daer met verchieren u, Staervende Mensche
Duer my, Sgheests Cracht, pryzelic van waerden.
Dus, broeder beminde, willet anvaerden,
Dan zo werdt u eerst troost betoghelic.
Zonder dit cleedt zo waert onmoghelic,
Want zo wien tongheloove verdooft zwaer,
Van allen troost es hy berooft daer,
Tot dat hy van God deis gave chierigh wint.
Lof God almaghtigh die my zo vierigh mint,
Dat ic met deis gave ben verchiert vry;
Ach minnelic troosters, nu allegiert my
Mynen meesten troost naer u bewijs doch.
Adam, ghevallen int paradijs noch,
Als God hem naect vant int benauwen qwaet,
Zo trooste hy hem met der vrauwen zaet
Voor den meesten troost (hoort my present spreken)
Welct zaet zoude om u torment wreken,
Thooft van tserpent breken, vaett dit propoostelic.
Dit zaet alder meest voor u es troostelic.
Zonder dit zaet, naer spropheten vermaen vroedt,
Als Sodoma en Gomorrha ghy vergaen moett.
Duer dit zaedt (hoort Paulus belijdt lezen)
Moeten alle menschen ghebenedijt wezen,
Zo God dat zelve belooft heift crachtigh
Den vaders eendrachtigh.
Ach troosters warachtigh,
Welc was dit zaet dat den vyant thooft brack?
Dit zaet, daer God zelve af belooft sprac
Den gheloovyghen auders in persone,
Es Iesus Christus, zeght Paulus ydone,
Die u onverdient wt der liefden voncken
God heift gheschoncken,
Als ghy verzoncken
Laeght met Adam in sdoots verzeren,
Op dat hy u tleven zoude restaureren
Eeuwigh duerende, twelc ghy hadt verloren.
Ach, mynen gheest verhueght in dat anhoren.
Dus troosters vercoren, tooght my int sneven:
Hoe my duer Christum magh zijn ghegheven
Wederom tleven, my zo beghaerlic.
Ziet broeder, tleven dat hebt ghy daerlic
Van u ghewaert duer tzondigh exploot zware;
Zonder de zonde voor u gheen doot ware,
Maer eeuwigh leven ghy gloryues moght.
Dus als ghy de zonde dangerues wrocht,
Baerde ghy de doot als den loon der zonden.
Om van welcker doot dan te zijn ontbonden,
Moester zijn bevonden zonder condicye
Eenen die vry was der zonden vicye,
Zoudy Gods iusticye stellen te vreden.
Dwelc niemant en moght van Adams leden,
Want overtreden hadden zy ghemeene,
Zijnde al tzamen duer de doot in weene.
Dat Christus Iesus en anders gheene,
De welcke alleene van zonden vry was,
Moeste tuwen troost, als uwen Messyas,
Wt des vaders ghenadyghe trezoren
Neder dalen, voor u zijn een kint gheboren.
Zo dat beghaert hadde langhe te voren
Gods volc vercoren, bin swaerels wonijnghen,
Als patryarcken, propheten, Conijnghen,
Ghevoelende hoe zy in sdoots verdommen laghen;
Christum van verren zy commen zaghen
Als haren troost, zo ic Paulus belijdt las.
Ziende mynen dagh Abraham verblijdt was,
Sprac Christus, naer Ioannem verheven net.
Tzelve ghetuught claer Gods gheschreven wet,
Want als hy u de zonde es declarerende,
Es hy u Christum voor troost docerende,
Als de schoolmeester doet zijn scholieren.
Van swaerelts beghin duer sgheests regieren
Gheen meerder troost Gods volc en briefden breedt
Dan Christus Iesus, die voor u wt liefden heet
Zoude commen staerven de doot afgryzelyc,
Om duer zijn doot u int leven pryzelic
Te aervene, van u sdoots blame slakende,
Duer tsturten zijns bloets beqwame makende.
Waer maghmen dezen troost zijn verhoghende?
Ach minnelicke troosters, zijt u dan poghende
Dat ic, die oyt in sdoots benauwen lagh,
Figuere. ☞ Hier tooghtmen Christum an tcruce en tmotalen serpent met
							een rolle: Sicut Moyses &c.Boven tcruce deis rolle: Alzoo heift God
							de waerelt bemint, zo dat hy zynen eenyghen zone gaf, op dat die in hem
							ghelooft, niet en verga, maer hebbe dat eeuwigh leven.Ander rolle:
							Verblijdt ende lovet te zamen verlatende Hierusalem, want de heere heift
							zijn volc vertroost, hy heift Hierusalem verlost.
Doch nu figuerlic hier claer anschauwen magh
Hoe Christus my meest troost in sdoots errueren.
Wilt dit anmaercken hier in figueren,
Met de schriftueren daer toe betamelic;
Twerdt u in trooste zeer anghenamelic.
Ach God, u lovic met herten eerzamelic,
Van Christo, die my slevens behauder cam.
Ziet hier figuerlic, die op zijn schauder nam
U, verloren schaep, wien swulfs betrapen qwelt;
Dit es hy die tleven voor zijn schapen stelt,
Daer alle Gods volck hebben verhueght naer.
Dit es den boom nu des levens vruchtbaer,
Eerst vanden ijnghel voor u bevrijdt vranc,
Die God de vader in svolheyts tijt lanc,
Op dat ghy zijn vruchten zoudt verwaerven al.
Zo wie die nutt, nemmermeer staerven zal,
Int eeuwigh leven hy hem beqwame aerft;
Al eyst dat hy naer den lichame staerft,
Noch zal hy levende eeuwigh verblyden nu.
Dit es tleven, die om bevryden u
Van teewigh staerven, heift wt ghenaden puere
De cauze des doots op hem gheladen stuere,
Dwelc es de zonde, duer wien sdoots strael cam.
Dies hy de zonde op hem liberael nam.
Mesmaect, naer Esayas verhalen wreedt,
Daerlic ghewondt, hy zelve u qwalen leedt,
Als een malaetsche ghesleghen verduldigh;
Dits de onnoozel die u, mensche beschuldigh,
Heift duer zijn doot ende wonden gheprezen
Om eeuwigh leven van zonden ghenezen.
Hoe es meerder troost bevonden, bewezen,
Dan Christus, die wt ionstyghen adere
My cam verzoenen met zijn hemels vadere,
Voor my de schult der zonden betalende?
Dits de Samaritaen neder dalende,
Die in u wonden, om waeren ghepijn groot,
Olye en wijn goot.
Een langh termijn bloot
Hadt ghy, aerm crancke, dien medecijn noot.
Duer dit serpents bebloedde aenschijn root
Van u in trooste des doots venijn vloot.
Dus voor de zonden vuldoende duer zijn doot,
Heift hy doot, helle commen verwinnen,
Die duer u zonden ter waerelt binnen
Hadden regnacye.
Wat zal ic beghinnen?
Grijpt consolacye.
En looft vul minnen
Hem, vander gracye.
Ach herte en zinnen
Loven dy, die Christum gheift in oblacye,
Die van my waert des doots blamacye.
Hy heift den vyant u obligacye
Ghenomen, zoo Paulus propoostelic wtt-
Ant cruce ghehecht, twelc troostelic luutt-
Daer ghy ter doot by waert tallen stonden
Schriftelic verbonden.
Duer zijn vijf wonden
Heift hy, David, met vijf steenen precyues
Golyas verwonnen, dies victoryues
Een heere der heeren nu triumpherende.
Dus was hy u staerven permuterende
In een eeuwigh leven vol aerven rijckelic;
Daer eerst een werden was u staerven blijckelic
Ter eeuwygher doot, in zwaer verlangh grievelic,
Nu es duer Christum eenen gangh lievelic
Ten eeuwyghen levene by hem vercreghen dy.
Lof Christus, in wien meest troost gheleghen zy
My mensche, staervende in Adam gheestelic,
Daer deeuwyghe doot volght naer tempeestelic,
Waer af my Christus dan es bevrydende.
Nu minnelicke troosters, zijt belydende
Wie tlichame hier magh consoleren,
Twelc staervende moet in aerden verkeren.
Den troost es Christus, naer Paulus doceren.
Zoo hy starf om u zonden onwaerdigheyt,
Es hy verrezen tuwer rechvaerdigheyt;
Zoo als ghy in Adam ter doot zijt snevende,
Zoo werdt ghy duer Christum weder levende,
Verryzende Christus tuwen voorspoe voren
En daer naer alle die Christo toebehooren;
Verganckelic ghezaeyt in oneerlicheyt,
Zal opstaen gloryues in grooter heerlicheyt;
Zoo Esayas can te vullen bewyzen:
U dooden heere, die zullen verryzen
Duer den dau des lichts zonder vertrecken.
Die in my ghelooft, tes Christus ontdecken,
Heift teeuwigh leven; ic zal hem verwecken
Ten iongsten daghe; vaett deis wyze lesse.
Zo wie deel heift in deerste verryzenesse,
Zaligh es hy, zo Ioannes ghetuugh gheift;
Over zulcke de tweede doot gheen maght heift,
Zeght Paulus, die duer sghelooven cracht leift.
Over die ontslapen u truerigh wezen vliet;
Gheloofdy Christus ghestorven, verrezen, ziet,
Zo zal God die wt swaerelts woonst scheeden
In Christus, met hem wt reynder ionste leeden.
De ghestorvene in Christo werden verheven
Met de veranderde noch over ghebleven
Inden wolcken, Christum gaende te ghemoete;
Met deze troostelicke woorden zoete
Troost nu elcanderen, zeght hy loyaligh.
Die inden heere staerven, die zijn zaligh;
Van allen aerbeyde zullen zy rusten daer.
Ach God, met Paulo magh ic lusten naer
Dlichamelic staerven en zo betamende,
Want tlichame metter ziele verzamende
Met Christo verrijst om eeuwigh te levene.
Onmoghelic waert my, mensche, te ghevene
Meerderen troost, die hier ben staervende.
In Christo moet ghy dit zijn verwaervende
En niet laten hem, tot uwen voordeele;
Want alle menschen ten wtersten oordeele
Zullen verryzen (hebt dies memorye)
Maer niemant om leven te zijnder glorye
Dan die in tgheloove naer Christus raedt pleyn,
Al zijn cleeren zal hebben ghedwaett reyn
Int bloet des lammekins Christi warachtigh,
Welc alleene es te openen crachtigh
Den bouck met zeven zeghelen ghesloten.
Maer lacen, daerlic met Gods gramschap begoten,
Werdt elc ghesloten ten putte beneden schier,
Die teghen tlammekin heift ghestreden fier,
Anghebeden hier in vleesschelic weilde
De Babylonische hoere en tbeilde
Der felder beeste; dies eeuwigh int sneven qwaet.
Ach troosters beminde, wilt dan gheven raedt
My, van natueren inder zonden vloet doodt:
Hoe magh ic mijn cleedren in tlammekins bloet root
Zuver en wit wasschen in alder claerheyt?
Den warachtyghen trooster, den gheest der waerheyt,
Die Christus zijn bruut zant om huer regieren,
Als een traurijngh om huer verchieren,
Die tooght u dit claer, mijn vriendt vercoren.
Want u hier ziende in zonden gheboren,
Doet hy u zuveren van zulcker lette
In bloet Christi, tlammekin zonder smette,
Duer zijn bruut, de kaercke, uwe moedere,
Daer zy u aerft met Christo uwen broedere,
Int eeuwigh leven by hem verworven.
Maer lacen, als ic, aerm mensche verdorven,
Noch niet verstorven het vleesch ancleven zwaer,
Tzuver cleedt, in tdoopsel my ghegheven daer,
Weder eylaes onnuttelic besmuert vijnde;
Als ic van den vyant becuert zijnde,
Die als een leeu my ommerijnghen can,
My hebbe daerlic laten verslijnghen dan
Duer tvulbrijnghen van zynen heessche boos,
Den gheest tonder zijnde den vleesche loos,
Zo ben ic weder duer tleven beestelic
Gheworden gheestelic?
Gheen troost zo keestelic
Als Christus voor die in zulcken noode stoet,
Die als God verwecken zulcke doode moet,
Zullen zy verryzen, zoo wy gheleert lezen.
Bekeert my heere, zo zal ic bekeert wezen.
Ic bent, zeght God, naer gheen ander wilt haken,
Die dooden zal ende levende maken;
Gheen behalven my en heifter virtuut toe.
Ic bent die om mynen twille de zonden wtdoe,
Niet willende de doot vanden zondaren.
Alle menschen die oyt dus ghestorven waren
Heift God, zoo Manasses ghetught vordachtigh,
Berau belooft van zonden crachtigh,
Om dies vergheven de zonden afgryzelic.
Ach lacen, al kennic mijn zonden mespryzelic,
Dan faelt my eerst troost ende confortacye,
Want de vyant wilt my tot desperacye
Gheheelic brijnghen duer mijn onwaerdigheyt,
Zegghende dat ic naer Gods rechtvaerdigheyt
Moet teeuwygher doot hebben sentencye;
Tzelve ghetuught ooc mijn conscyencye,
Dies zulcke invencye my over tboort drijft.
Ach broeder, an Christo tot u confoort blijft,
Bekennende naectelic al uwe mesdaden;
Hy en zal u als tresoor der ghenaden
Vry niet versmaden.
Want om u beraden
Roupt hy zelve: comt die zijt beladen,
Ic wil u vertroosten, uwen last vermyden.
Dus wilt wter herten uwen noodt belyden,
Als Petrus, Dismas ende Magdaleene,
Met tvraukin in overspel bevonden onreene,
Voort al die in weene naer ons propoost stonden;
Zoo zy al te zamen duer Christum troost vonden,
Zult ghy troost vinden; dit ben ic pluchtende.
Ach lacen, noch maect my de vyant duchtende;
Duer dwoort schriftuerlic by my desconfoort riet,
Want God de zondaers, zeght hij, en verhoort niet.
Maer die hy penitenten naer zijn woordt ziet,
Hemlien bekennende als een publicaen snoo,
Die verloren zone, wil hy ontfaen vroo,
Die doode gheven tleven overvloedigh,
Want een oprecht benaut herte ootmoedigh
God niet en versmaett, naer Davids leerijnghe.
Noyt en liet God mensche in sdoots verzeerijnghe
Dan hemlien die zelve ghezont te zyne dochten
En die van Christo gheen medecijn en zochten,
Als de Pharizeeus, die hem dueghdigh prees,
Of de rijcke, die maria iueghdigh wees,
Van wien elc oyt in groot vermeten zat.
Deze wten stoele zijn ghesmeten plat,
Vernedert, want zy haer verhieven groot.
Maer die van dueghden oyt haer besieven bloot,
Belaen met zonden biddende om gracye,
Die creghen duer Christum oyt consolacye.
Ach troosters, gheift my noch probacye
Of ic, die oyt met zonden belaen lagh,
Tot den vader zelve om qwijtschel gaen magh
Duer Christum, ghemaerct de groote errueren mijn;
Of moet mijn toevlucht de creatueren zijn,
Die om staercken mijn desolaten moet
Voor my bidden als advocaten goet;
Welc es hem meest troost, die in sdoots blame zitt?
Al dat ghy den vader in Christus name bidt
Zal hy u gheven, zoo wy gheschreven lezen.
Bidt, zeght Christus, u zal ghegheven wezen;
Clopt, men werdt u bin der zate latende.
Es Christus meest in dezen state batende,
Twy raedt my anders menigh gheleert claerck?
Ziet, in eenen wille gheconfirmeirt staerck
Es twarachtigh hooft, Christus, met al zijn leden;
Dus en esser niet differents ghebeden
Van Christo, thooft ende den leden pryzelic,
Maer alle ghelijc teeuwigh leven iolyzelic
Ionnen zy u, duer Christus victorye.
Dus om Christo alleen te gheven glorye,
Voor wien alle knien noch moeten bughen,
Wien al Gods helyghen lof, prijs ghetughen,
In wiens name ter waerelt ghemeene
Zaligheyt es ende anders gheene,
Voor meesten troost (op mynen raedt teimt)
U Christum Iesum als advocaet neimt,
Die voor u biddende, als drucx ontladere,
Zitt ter rechter handt van zynen vadere
Als een voorsprake voor u certeynelic;
Die duer hem zelven in een offrande pleynelic