floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Wél wat raad?
Hoe staan de dingen
Mét Frans, én Jakomijn?
Die kronje weet te zingen,
Gelijk hy danssen wil, én danst, gelijk hy zingt.
Gy zult bekomen ’t geen daar hy én gy na dingt.
Zy weet heel wonderlijk den Gék de kap te vullen.
’k Dénk dat zy beyde straks te samen speelen zullen;
Want Jakomijntje heeft een kaart gekommandeerd.
’t Is wonder na mijn zin. De staat van zaaken keert
Heel schoon. Men moet Mevrouw sléchts in de Kamer leiden,
Terwijl zy bezig zijn te speelen mét hun beiden.
Dénk zélf, als zy Fransois by Jakomyntje ziet,
Hoe haar dat aanstaan zal: voornaamlyk zoze in ’t praaten
Afmeeten kan, dat zy malkanderen niet haaten;
’t Wélk Jacomijn, zo ’k hoop, wél maaken zal.
Ik zal ’t haar in haar oor wel bijten.
Wél, dan is
Konstanse de onze; ’t zal mét een dan klaarlijk blijken,
Dat hy én Jakomijn malkanderen niet gelijken.
Heer Reinhart, zal Mevrouw ons wél gelooven?
Zy moet: doe maar uw pligt, én roep Michiel hier.
REINHART, MICHIEL.
MIchiel, wél hébtge u nu in alle bey de taalen
Geoeffend, zult gy die wél kunnen koeterwaalen?
Heel wél mijn Heer; hébt in het allerminst’ geen zórg
Voor my. Kornélis zal niet minder, ’k blijf uw bórg
Zijn ról zeer tréffelijk uitvoeren voor Notaris;
Hy heeft’er dry jaar by gewoond. Was de Invéntaris
Van zijne schulden nu gereed. Het wérk was klaar.
Wat Invéntaris, neem gy die Memorie maar,
Die zijne schulden, én zijn andre vuile feiten
Wél inhoud, maar niet mét particulariteiten.
Het hoeft zo nét niet. Doe u bést, betracht uwe eer
Hier in.
Wél, ’t zal aan my niet haperen, Mijn Heer.
Eind van het dérde Bedrijf.
KRISTINE, KONSTANCE, REINHART.
IK héb u menigmaal, ja dag op dag gebéden,
Dat gy wat nétter, én galanter u zoud kleeden;
Maar ’k zie het is vergeefs, hoe ik u meerder bid,
Hoe gy het minder doet. fi, die fontange zit
Een halve pink te hoog. wél is dat Kapers zétten?
Die strik is veel te kort. Hoe hangen die manchétten.
Gy weet niet van wat groot gevólg die dingen zijn:
De Dames van ’t Salét zijn hier in wonder fijn,
Zy weeten op een haar wat Kapzéls bést pareeren,
Zy neemen nét in acht al wat kan doen charmeeren,
Dat zijn de feintes om Galands te winnen. Ha!
Op zulk een Dame heeft een ieder ’t oog, zo dra
Zy komt in een Salét.
Konstance.
Moei, ik kan niet ontkénnen,
Dat gy ’t verzócht hébt; maar ik kan my niet gewénnen
Tót zo veel grillen als ik in de Juffers, die
De modes vólgen, én steeds Salétteeren, zie.
Een nét én zinlijk kleed, mét mooje garnituuren,
Acht ik genoeg, maar zo veel fratsen, zo veel kuuren,
Als nu het grootste deel der Juffers pleegen, kan
Ik niet goedvinden, Ja ’k héb daar een af keer van.
Zo zijn zy al te maal die niet veel converseeren
Mét le beau monde. Nicht maak my tóch niet beschaamt
Door zulk een slécht discours, by la Comptés ’t betaamt
Geen liens van kwaliteit, die taal te voeren, waarlijk
Ik bén voor u bevreest, gy zult al heel bezwaarlijk
’t Geréquireert postuur waar konnen neemen. ’k bén
Dicht by de vijftig jaar, gy nóch geen twintig, én
Ik doe in een Salét, nóch mét veel meerder gracy
Mijn Complimént als gy, ik lét wél op de spacy
Van het vertrék, én daar doe ik mijn passen na.
Ik zét mijn voeten, als ik langs de straaten ga,
Heel proper op de maat, ik héb by u doen komen
Monsieur du Temps, gy hébt verscheidemaal genomen
De léssen; maar ik zie nóch geen verandering.
TWEEDE TOONNEEL.
KRISTINE, KONSTANCE, MAINSJE, REINTJE.
DAar is je wajer, én de strik die boven hing
Op onze groote zaal.
’t Is wél.
Nou zulje kijken,
Of die Knoetin, én ons’ Konstancy niet gelijken.
Zy...
Wat Knoetin, spreek mét meer omzigt én réspéct
Van zulke luiden.
Reintje.
Zy is een Gravin.
Je gékt
Daar ómmers mêe, wél Rein, waar uit is jou gebleeken
Datze een Gravin is, ik zag daar van niet één téken,
z’Had ommers aan ’er hals gien gouwe kétting, nóch
Gien pénning, hoe is zy dan een Gravin, zég tóch,
Zaag jy de kétting?
Neen zy draagt geen goude kéten,
Ze is échter een Gravin.
Ik zal ’er zo wél heeten.
Ik zég dan die Gravin, die zonder kétting gaat,
Die hier zo datelijk geweest is, aan de straat,
Gelijkt nét op én top, van boven tót benéden,
Van ’t hoofd tót voeten toe, en is nét zo besneeden.
Zo lang, zo kort, zo smal, zo lijvig, en zo rank,
Zo vét, zo mager, nét zo zwart, zo bruin, zo blank
Als deeze Juffrouw, die Konstancy hiet, ’k wil zweeren,
Zo jyze allebei ziet in de zélfde kleeren,
Die zy straks alle bei aan hadden, dat jy zult
’Er in verdwaalen.
Maar ’k zég, Mainsje, ’t is de schult
Van jou gezigt, jy dwaald, jy bént hier door jou oogen,
Die reets van ouderdom wat duister zijn, bedroogen.
Mevrouw die zal het zien.
’k Wil ’t stéllen aan Mevrouw
Jy hébt niet wél gezien, kom aan wat zégje nou,
Bén jy’er mée te vrêen?
Ik wilt ’er wél aan stéllen.
Belieft U dat ik aan zal schéllen?
’k Bid, Mevrouw, ei lét tóch wél op alles, want
Zy lijkt Konstancy nét, van neus, van mond, van hand,
Van hals, van borst, van haar. ik zou wél durven zweeren,
Dat zy van rug, én al het geen dat door de kleeren
Bedékt word, ook zo is.
Wy zullen haar gaan zien.
De deur word opgedaan. kom gaan we Nicht.
Indien
Jy maar ter deege ziet, je zult het dadelijk kijken,
En lachchen Rein wat uit, Mevrouw, ’k zeg ze gelijken
Mekaar zo nét
Als jy én ik.
Mainsje,
Ja ófje spót
En grimlacht, ’k zég nóch ééns, je praat gelyk een zót.
Ze lykt ’er...
Al genoeg, ik zal u aanstonds scheiden,
Ik kom zo weer, kunt gy zo lange niet verbeiden?
Mevrouw, hoor nóch één woord moet ik je zéggen, ziet
Eens na de opslag van haar oog j’hébt anders niet
Van doen als dat, én lét...
Zo zy niet meer verscheelen,
Als gy gezégt hébt, ’k hoef geen acht op alle deelen
Te slaan, mijn oog zal dat voort konnen zien.
O ja,
Ik twyffel daar niet aan jy zult het zien, zo dra
Als jy maar by ’er komt. én wild in acht tóch neemen...
Kom nicht, die Meid zou zo de heele dag wél teemen.
REINTJE MANSJE.
NU héb je ’t wél gemaakt, wél Mainsje. hébje dat
De Graaf belooft, toen hy jou’ op het érnstigst bad,
Dat jy geen mensch van hém óf deeze zaak zoud zéggen;
Nou hoort hy ’t Maar; ik meen daar zal een huisje leggen.
Wat zou ik doen, toen myn Mevrouw dit zo verstont,
Ze wou dat ik het zei toenze ons krakkeelen vond.
Wat leid my aan die Mof, wat geeft ik om die Knoeten.
Ik bén zyn Meid niet, wis!
Ik meen hy zal jou groeten,
Indien hy jou maar eens krygt in zyn huis, jy ként
Die moffe kóppen niet, hy is zo wreed een vént,
Wie weet wat hy jou niet, krygt hy jou’ in zyn handen,
Zal leeren; zo hy jou op straat niet aan laat randen,
Ik stond niet in jou plaats om duizend gulden, ja,
Ik deed het om geen twé, ’k zou, waar ik ga, óf sta,
Altyd vol angst zyn dat hy my mogt vinden,
Héden!
Wél Rein, ik word zo bang, dat my van vrees de léden
Staan beeven als óf ik de koorts had, ja, ik doe
Van bangheid schier wat aars.
Wél meid, hoe komj’er toe?
Ik wénkte jou genoeg, maar ’t wénken was verlooren,
Je vólgde maar jou hoofd, jy woud na my niet hooren.
Daar is de mof, ô my, ô Reintje,’t is gedaan,
Waar, waar verbérg ik my.
Wild ras na binnen gaan,
En sluit de deur in ’t slót, ik zal zyn gramschap trachten,
Indien het mooglyk is, een weinig te verzachten.
VIERDE TOONNEEL.
REINTJE, STOFFEL.
DE deur is toe, vrees niet dat zy weer komen zal,
Ik héb daar voor gezórgt, hoe staat het binnen al?
Na wénsch, Kristein zag vreemt dat zy ’er neef ontmoette
By Jacomyntje, die zy zeer eerbiedig groette,
Zy zwol van spyt, als zy zag dat hy Jacomyn
Toelonkte, én blyken liet aan haar verloofd te zyn.
Ja tóch, zy heeft hém mét het kaarten
Wél zés ducaten afgehaald, én na wat praaten
Kreeg ze een Oorlogie van de gék op trouw, én zy
Gaf hém wêer in de plaats een groote ring, die jy
Haar hébt gegeeven om aan haare pink te steeken,
Ze hadder twee, die nét malkanderen geleeken,
Je weet het nu wél, ’t is die Amesfoorder steen;
Hy pryst de ring heel hoog, wil wédden dat ’er geen
Zo schoonen ring meer is te krygen. ’k moest vertrékken,
Zo ik de zaak niet door myn lachchen wilde ontdékken:
Het is onmogelyk zich in te houden, want
Zy maakt het wonderlyk, dan kust hy eens haar hand,
Dan ligt hy op zyn knie, én bid dat zy de grasy
Hém doe van ééne lonk; dan houtz’ haar réputaty
Gelyk als een Gravin, dan vierd zy hém wat bót,
Zy weet ’er ongemeen te voegen na die zót.
STOFFEL, REINTJE, MICHIEL.
MIchiel.
HÉm, hém, ze zullen gaan.
Ras Stoffel dan na binnen.
Dit wérk moet uitgevoert gelyk als wy ’t beginnen.
Ik zal ’t wél klaaren.
ZÉSDE TOONNEEL.
REINTJE, MAINSJE.
Kom nu maar weer voor den dag.
Mainsje
Ik weet niet, Reintje, óf ik het waagen durf, hy zag
zo wreed.
Hy is al wég, én heeft het jou vergeeven,
Dóch op conditie, dat, zo lang als jy zult leeven,
Jy van zyn Dóchter, nóch van hém meer spreeken zult
In dien jy dat beloofd, vergeeven is de schuld.
Ik zal myn leeven niet van hém één woord meer spreeken,
Als mét Mevrouw.
Hy zégt dat hy het ook zal wreeken,
Indien hy anders hoord.
Maar Rein, nou zyn we alleen,
Biegt eens oprécht, én na jou consequéntie, meen
Jy zélve niet dat wy Constancy flusjes zagen
Daar naast? ei, antwoord eens ter deegen op myn vraagen.
Wél Mainsje, bénje slécht ging jy niet zélf terstond
Na haare kamer, daar jy zélf Constancy vond?
MAinsie.
Geleek de Juffrouw die wy zagen dan Constancy
Niet op en top? ja aan haar heele Contumancy?
Reintie.
Neen, zég ik je, je droomdt.
Neen? én ik zégje ja;
Maar nou, daar komt Mevrouw, die zal ons scheiden.
ZEEVENDE TOONNEEL.
STOFFEL, CONSTANCY, KRIST, MAINSJE, REINTJE.
’k BIn uich fur obligiert. ze wol nicht ubel tuyten,
Das ich ihr nicht tractier, gelych man solche luyten
Erscholdicht jes.
Myn Heer wy zyn zeer wél voldaan.
AGTSTE TOONNEEL.
KRISTIN, KONSTANCY, MAINSJE, REINTJE.
Konstancy.
MOei maekten ’t kort, ik dacht niet datje nóch zoud gaan.
Ik kan niet langer zien François uitspoorighéden.
Héb ik voorheenen hém geacht, nu héb ik réden
Om hém te haaten, die ondankb’re, maar ik zweer,
’k Zal ’t hém berouwen doen. hoe zonder dat hy de eer
My aandoet van één woord te vraagen óf te zéggen,
Zich te verlooven, ja dat ’t slimst’ is steets te léggen
En léllen aan myn hoofd dat ik u trachten zou
Te disponeeren, dat gy worden mogt zyn Vrouw.
Nóch gist’ren heeft hy my geklaagd, dat gy zyn zinnen
Op hól bragt, wyl gy hém niet wéder woud beminnen.
Wie weet ook of het niet uit désperatie is,
Dat hy mét la Comptés maakt die verbintenis?
Ja, dat zal zéker zyn, Morveuze, zulke grillen
Richt gy al uit, nu zou men lichtelyk wél willen
Dat dit niet voort ging.
Moei, ik gun hém zijn Gravin.
Geloof dat ik niet bén verlégen om zyn min.
Hoe zou een Juffer juist verplicht zyn, hoop te geeven
Als zy eenmaal, óf tien bezócht word? Moei, wy leeven
Wél in een tyd, én land, daar lange vryery
Niet meer de moden is, maar échter mogen wy
Wél eens beproeven, door ons wygerig te houden
Of ’t érnst is, ’t grootste deel, zo wy ’t niet deeden, zouden
Wél meenen dat er iets aan scheelden, ja daar na
Aan ons verwyten, dat men stond gereed, zo dra
Als ’t maar gevraagd wierd. Voeg hier by nóch, in ’t byzonder,
Dat ik meer réden héb als andren, ’t kwam my wonder,
En vrémt te vooren, dat ik niet het minste woord
Kon spreeken, niet kon doen, of neef die had ’er voort
Veel op te zéggen. als de vryers récht beminden,
Héb ik altyd gehoord dat zy geen fouten vinden
In hun Meestréssen; want de liefde ziet geen leet.
’k Geloof dat Moei noch wél het oude zéggen weet:
’t Is al goed
Watze doed
Die men bemind
’t Is al kwaad,
Die men haat,
Watze begindt.
Zoud gy dan énd’lyk zyn mét hém in de écht getreeden,
Konstancy?
Moei, dat is nu een vergeefsche réden;
Hy is verloofd.
Ik hou gewis, zo gy u maar
Wat vrindelyker toond, dat hy, in plaatz van haar,
U trouwen zal.
Geensints, ’k héb flus my zo gedraagen,
Dat hy mét récht niet kan van myne strafheid klaagen.
Toon u wat vriendelyk in myn tégenwoordigheid,
Contrarieer my niet voor al.
Ik bén bereid
Te doen wat Moei gebied.
Ik kan niet langer duuren:
Mevrouw, wél nu héb jy geweest by onze buuren.
Wat zégje, wie heeft nu van ons gelyk? kost jy
Haar uit malkanderen wél kénnen? waaren zy
Niet nét in alles, van de hoofden tót de voeten,
Al éven eens? men zou ’er in verdwaalen moeten.
Men ziet geen onderscheid.
Ja, Mainsje, zo Gy maar
Van blinde ménschen spreekt, dan is uw zéggen waar.
Een blindeman zou geen verschil in haar bemérken,
Wat malligheid komt hier uw méning in verstérken.
Wél is het mogelyk kund gy geen onderscheid
In deéze beide zien? maar ’t is zeer zót gezeid,
Zo gy van ménschen spreekt die konnen zien, myn leeven
Héb ik nooit zótter een gelykenis zien geeven.
Nicht is vry korter als de Dóchter van myn Heer
De Graaf, om kort te gaan, ze lykt haar alzo zeer,
Als Gy myn nicht gelykt, z’is bruin van haar en oogen,
Nicht in het tégendeel is blond.
Je bént bedroogen,
Je hébt verkeert gezien, Mevrouw ’t is zéker waar.
Dat gy ’t abuist, ei zég, was zy niet blond van haar,
Zég Rein hy weet het wél?
’s Is bruin; ik zei te vooren,
Dat jy had mis gezien, maar zéggen was verlooren:
Hoor, Mainsje. jy word oud, jou oogen zien zo klaar
Niet als voorheene, dat is al de schorting, maar
Jy slacht al de ouwe lui zy willen het niet weeten,
Zy worden boos als zy eens worden oud geheeten.
Meinsie.
Ja wél ik...
Gy hébt flus de bril niet op gehad.
’t Gezigt word duister, want ik zég u nóch eens dat
Zy niet na Nicht gelykt.
Ja wél, wat moet ik lyen?
Myn oogen duister, kijk ik zou ’ér wél om schreyen.
Zou ik niet konnen zien, dat is een zótte kuur,
Ja wélke daer, ik word schier uit myn tureluur.
Om jou te toonen dat ik nóch niet hoef te brillen,
Geef my een boek, of brief, zo alsje zélf zult willen,
Ik zal het leezen, ik kan zien, én hier van daan,
Dat Rijn, daar aan zyn kin, een Kommissaal heeft staan.
Zien dat de blinde lui? én op Mevrouw haar wangen,
Zie ik een druppel nóch van dat blankétsel hangen,
Dat zy te nochtent daar op smeerde, toen ik kwam
In haar...
Wat zégje, Meid, blankétsel?
Word niet gram,
Blankétsel, ik? ik zal...
Mevrouw, wil ’t my vergeeven,
’k Zal ’t tégen niet één ménsch voort zeggen van myn leeven.
Ik wist niet....
Durft Gy dat nóch staande houden? Nicht,
Nu zien wy klaar dat zy gebrék heeft aan ’t gezigt,
Nu hoortge wat van al haar zéggen is te houwen.
Ik my blankétten? kunt gy dat van myn vertrouwen?
Bei acht ik ’t éven waar, Moei, ik geloof dat zy
U heeft Blankétten zien, zo zéker, als ze my
Hier naast gezien heeft.
Récht, Nicht, dat is wél gesproken.
De sloof word oud, het heeft haar aan ’t gezigt ontbroken.
Weest op een ander tyd voorzigtiger, én zégt,
Geen zaaken voor dat Gy zyt béter onderrécht
Betrouw uwe oogen niet, nu ziet Gy hoe die missen.
’k Vergeef het nu, maar gy most u niet weer vergissen.
Geloofje nu nóch niet dat jou gezigt vergaat?
Je maakt me zinneloos mét zulke zótte praat.
Ik bén niet blind, ik zie zo wél gelyk voor deezen;
Ik zou eer zéggen dat jy zélver blind moet weezen,
Ik zie het minste ding, daar steekt een bosje haer
Dat grijs is, uit Mevrouws Kornét, is dat niet waer?
Bén ik nou blind?
Wat grijs? ik bén niet grijs.
Laat kijken,
Mevrouw, ’t is zéker waer, daar zalje konnen blijken,
Dat ik wél zie.
Wél hoe óf ’t langer lukken zal.
Ga voort uit mijn gezigt, ik zie de meid word mal.
Zwyg stil, ik wil geen woorden van u hooren.
Moei, ’t is niet waerdig u daar over te verstooren.
Niet stooren? hoe ik grijs? Gy zult nóch deeze dag
Vertrékken, bén ik grijs?
Mevrouw, ’k bid dat ik mag...
Neen gy zult voort, ik zal dat zéggen u vergélden,
Laat my naar u, een ménsch maar vraagen, ik zal mélden
Wat fraaye Meid gy zijt.
Mevrouw, mag ik één woord....
Ga daadlijk wég.
Mevrouw, ik bid dat gy my hoort.
Ik wil niet hooren, Gy zult datelijk vertrékken,
Hier hélpt geen bidden, nóch Mevróuwen, zult gy gékken
Mét my, niet meer réspéct my draagen, voort, ga wég,
Kom nooit weer in myn oog, doe daadlyk ’t geen ik zég.
’t Is wél ik ga, maar jy meugt ook verzékert weezen
Dat ik niet zwijgen zal, ’k zal ook een boekje leezen,
Ik zal aan alle man ontdékken dat jy jou
Altijd blankét, én smeert, al bén jy éen Mevrouw,
Dat scheelt me niet, zou ik daarom niet zéggen mogen
Dat jy al grijs bént? wél ik héb het niet geloogen;
Ik zég het jou nóch ééns, Mevrouw, jy bént zo grijs
Gelijk een duif, zo jy wild dat ik dit bewijs,
Bok maar eens, inje nék zal dat zo daadlijk blijken.
Jy bént al oud, én wóud nóch gaerne jong gelijken.
Je bént wél séstig jaar...
Wél is ’er dan geen raad,
Om deeze Meid...
Zwijg stil, ik zégje datje gaat.
Zwijg, Mainsje, zwijg.
’t Is wel, ik zal vast uit de hoeken,
Myn goet, én kleeren by malkanderen gaan zoeken.
KONSTANCE, KRISTINE, REINTJE.
IK bén ’er van ontstélt, is zy zo assurant?
Dat is een Meid, ik geloof dat ze in het gantsche land
Geen wêerga heeft, ik grijs? ik zou my zélve smeeren,
En zyn wél séstig jaar? zou ik niet altereeren?
Ze zal voort uit myn huis.
Zal zy
Zo spreeken? zulken klein réspéct my toonen, my
My zég ik?...
Moei, my dunkt dat ik Couzin zie komen
Van zyn Gravin, hy heeft zyn afscheid ras genomen:
KRISTINE, KONSTANSIE, FRANCOIS, REINTJE.
PArdonne moy, Matante, én Ma couzine, dat
Ik u, in continent niet Conduiseerde, ’k had
Mét la Comptésse zo een entretién begonnen,
Op een zeer raar sujéct.
Dat heeft hy wél verzonnen.
Was ’t zulk een raar sujéct.
Ouy da, par ma foi,
C’est un fort delicaat discours, Matante, quoi?
’k Zie ma Couzine lacht?
Ja zulk een groot genoegen
Vind zy in uw discours, zy zal haar zélve voegen
Na mijn believen, zy zal u mét meer vermaak
Aanhooren als voor heen, zy krijgt nu zélve smaak
In de air du cour, zy is geresolveert te leeren,
Hoe dat men moet mét le beau monde converseeren;
Zy éstimeert U, heeftze u flus niet meer faveur
Getoont?
In al de tijd dat ik haar sérviteur
Geweest héb, bén ik nooit zo doux van haar ontfangen.
Je suis fórt obligé.
Het zal aan u maar hangen,
Nóch vérder haar éstiem te winnen, ik blyf bórg
Voor ma Couzine, zijt gerust op mijne zórg;
Zy zal...
Je vous rend grace, ik zal u declareeren
Un grand sécret, een zaak die my zo daadlyk is
Gerencontreert, een zaak daar mijn behoudenis
En ma fortuin aan hangt, je suis le plus heureuse
Des waerelds. Ma Cousin, je suis trop genereuse,
Om u mét een samblent te Caresseeren, én
My t’engageeren mét een andre Dame, ’k bén
Alreeds geëngageert.
Wat gy u engageeren?
En zonder my?...
Ik bid, laat ik my éxcuseeren.
Matante, ’k weet dat gy ’t niet kwalyk neemen zult.
C’est la dorable Comptésse, mijne schult
Was wél uw wys advies te hooren, eer die zaaken
Eens wierden gepousseert...
Engagement te maaken,
En zonder dat men my...
Matante mon débvoir,
Bekén ik, was wél u...
Ik zal u myn pouvoir
Ook toonen op myn beurt.
Je prie, hoor my spreeken.
Je vous assure...
’k Wil myn hoofd niet mét u breeken.
My zulk een groot affront...
Ga...
Ik wil niet één woord
Meer mét u spreeken, zo gy uw belóften voort
Niet wéderroept.
Commen, ha quelle inpertinences?
J’éstime la comptés meer als tien tél Constances.
Inpertinénte is dit de dank voor al de vlyt
Die ik héb aangewénd? ha wélk een bitt’re spyt.
Ik héb uit Zéland hier Constancia doen komen,
Om dat ik by my zélf voor lang had voorgenomen,
Indien het mooglijk was, u beide door de trouw
Saam te verbinden, op dat namaals in u zou
De al ouden Adel van ons stamhuis, als voor heenen,
Ja mét meer luister als dat immer heeft gescheenen
Uitblinken, héb ik niet Constancia belét,
Ontdank’bre, dat zy zich niet zou verbinden mét
Heer Eelhart, die ik hoor van tréffelyke vrinden
En middelen te zijn, ’k wist datze élkaar beminden.
Matante, de adel van ons stamhuis, zal meer glans
Verkrijgen door myn écht mét la Comptés, die kans
Dócht my dat aan ons huis, én my te groot een voordeel
Beloofde, om af te slaan, ik stél het aan uw oordeel,
Quoi, un Comptés? ik weet, schoon gy my reprocheert,
Matante, dat gy myn conduittes applaudeert.
Gy zijt verdwaald, ik u conduittes applaudeeren?
’k Zég dat gy uit mijn huis terstond zult delogeeren.
Alon don, delogeer. op ’t Heerelogemént
Is plaats genoeg. weet gy geen kruyers hier omtrént?
Incontinent zult gy der eens een haalen,
Dat hy voort mét u kom, ik zal hém wél betaalen.
Je suis vot sérviteur.
Ik blijf uw Dienares.
Zie toe.
Om ma Couzin verlaat ik geen Comptés.
FRANÇOIS. alleen, zingende Filii Bérgere, &c.
REINTJE, FRANÇOIS.
HY komt; maar is het érnst, myn Heer dat gy zult gaan?
Ouy, par la vértu, zout gy ’t my ook niet râan?
Ik wil geen reproches meer verdraagen.
Zaagt gy wél hoe Matante, én ma Couzine zagen?
Voila mon drole, dat ik u héb voor gespélt.
J’ay sort bien de vine, hoe waaren zy ontstélt?
Ik héb u wél gezeid, dat ik nóch ééns zou toonen
Aan ma Couzine, wie dat zy had durven hoonen.
Le sótte beste, quoi? het zal een grand depiet,
En hartzeer zyn voor haar, als zy my trouwen ziet.
Zo maakt men zyn fortuin. ha dat ’s te konnen leeven;
C’est estre bien nouri; dat kan het bloed ons geeven.
Nu zietge’t onderscheid, flus kostge’t niet verstaan.
Was ik niet édel, la Comptés had ’t niet gedaan.
Mijn Heer, gy hébt belooft een man van my te maaken;
Zo ik in dienst kon van mijn Heer de Graaf geraaken...
Dat hébje wonder wél geproponeert. bon, bon.
Ja voüe, wél Reintje, ’k weet un bélle occasion.
Om u in zyn faveur heel diep t’insinueeren.
Waar mêe?
Ga, wild hém uw sérvices offereeren,
Hy heeft aan my verzócht dat ik hém zénden zou
Een Néderlander die ik kénde voor getrouw,
Hy zoekt een Hóllands knécht, ik zal u degageeren,
Zég, a le compte, om hém te konnen assureeren
Van een getrouwe knécht.
Ik bén verplicht, myn Heer,
Voor déze groote gonst, én dank u hartlyk zeer.
’k Ga dan mét uw verlóf, én hoop dat ik ’t zo maaken
Zal mét de Graaf...
Ik wénsch succés aan uwe zaaken.
Ik dank Mijn Heer, én hoop dat hy in ’t kort zal zien,
Hoe trouw, én hoe oprécht ik braave luiden dien.
Daar is de Kruyer.
FRANÇOIS, REINHART, KRUYER.
Qu’il suive?
Reinhart klópt, Stoffel doet open, Michiel én Kornelis in de
						deur.
RAs, roep Michiel ’t is tyd, ze moeten voort beginnen,
Of hy ontsnapt ons. Héb jy al je zaaken klaar?
Ik bén gereet, kom an Kornélis.
Neem hém waar
Eind van het vierde Bedrijf.
De Kruyer légt een paar pistoolen, een toom, een valeis, een dégen én een
						gecouleurde mantel op de wagen, én leid een hond aan een touw.
FRANCOIS, KONSTANCY, KRISTINE, KRUIJER, BASKE.
HO la! prend garde, mijn pistoolen niet te stooten.
Ik blyf fórt obligé, voor ’t geen ik héb genooten,
Matante, krui maar na hét Heere Logemént.
Neef, ik ra u nóch ééns, zo gy te raden bént,
Bedénk dat gy u, maar... wat willen deeze luiden?
TWÉDE TOONNEEL.
FRANÇOIS, KRISTINE, KONSTANCE, KRUYER, MICHIEL, KORNÉLIS, BASKE.
KOrnélis.
HIer zou het moeten zyn, na dat zy ons beduidden.
KOrnelis.
Haar Neef logeert by haar?
Indien ik de eer
Mogt hébben, ’k wénschte hém wél eens te mogen spreeken.
Dan komje récht van pas.
Mor bleu! geen goet te breeken.
Couzyn...
Matante, hé bien? dat gy wél zórge draagt.
Arret, stil, wacht nóch wat.
Daar wérd na u gevraagt.
Qui me demande? vit, zo gy wat hébt te zéggen*,
’t Most kort zijn.
Ik héb iets dat ik u voor moet léggen;
’k Bén een Notaris.
Ha! dewyl gy hébt gehoort
Dat ik mét la Comtés zal trouwen, kwam je voort
Om my te bidden dat ik u zou emploijeren?
Het huwelyks contract zult gy voor my formeeren,
Parole, par la vie.
Myn Heer, dat was het niet.
Ik zal het u voort zéggen.
Ras dan, vit’*
Gy zult hét ras genoeg verstaan.
Allon, laat hooren.
Die man komt van Parys.
Hoe klinkt hém dat in de ooren?
Hé bien?
Hy is aan my door brieven geaddrésseert,
Hy heeft een volmacht, voor getuigen gepasseert,
Om u te vraagen uit de naam van vyf Mevrouwen,
Die je élk byzonder hébt belooft te zullen trouwen,
Of gy begeert dat zy mét kinderen, mét al,
Hier komen zullen, om die trouw te vieren, ’k zal
De procuratie, als wy voor de Heeren komen,
U toonen.
Wie zou ooit van zulke dingen droomen?
Is ’t mogelyk? Ja wél.
Ik sta verstomt.
He, bien?
Ik héb nóch niet gedaan.
He, ha, parlé, c’est rien.
’k Héb procuratie om u in arrést te zétten,
Zo gy niet daad’lyk téld drie duizend pistolétten.
Kristina.
Quoi, van wie héb jy die procuratie?
z’ Is
Van een Monsieur Kalót, ’t is een banquier, die...
Ik kén zo geen banquier, ik bén hém ook niet schuldig.
J’en rage, ce coquin, durft...
Weest niet onverduldig.
Hy woont, laat zien, hét is... zo in een naauwe straat.
Ik zal u zéggen waar uit deeze schuld ontstaat;
Hy heeft verscheiden van uw créditeurs doen téllen
Een som, waar voor zy hém in handen mosten stéllen
Uw obligatien, wijl hy in deeze stad
Wat meerder vrinden én correspondentie had.
Wat créditeuren?
Het is een heel résje samen.
Qui donc?
Kornélis.
Ik héb juist niet onthouden al die naamen.
Altyd Dóctooren, én Tandtrékkers, Orvitaan,
En Oculist zag ik ook onder and’ren staan.
Elk van die had u van een zwaare kwaal geneezen,
Van die Spanjolos, zo ’k de naam wél héb geleezen.