floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
En met den reutel in de keel, hoort moeders klaght,
En reikt de flaeuwe hant haer toe, doch zonder maght
Van spraeke, groetze alleen met traenen, 't jongste teken
Van liefde; en d'ander broêr ziet, jammerlijk bezweeken,
Zijn oude moeder en de zuster deerlijk aen,
En spreekt naeu, hallef doot: och 't is met ons gedaen!
My jammert moeder, en mijn zuster, en mijn' broeder,
Nu doot. mijn eigen vrient wert vyant, noit verwoeder,
Doch was mijn vrient. begraefme in mijn heer vaders graf.
Och moeder, zuster och. laet nu voortaen de straf
Der stede, om my verzoent, ophouden en versterven,
En ik een grafstede in mijn vaderlant verwerven,
Hoewel ik 't rijk verloor. ô moeder, nu my 't licht
Begeeft, luik met uw hant mijne oogen, mijn gezicht,
[Hy ley zoo spreekende haer hant noch op zijne oogen,]
En nu vaert wel. 't gezicht gebroken wort betogen.
De moeder trekt, van rouwe en ongedult vervoert,
Het zwaert uit 's doodens lijf, en zonder hoop beroert,
Begaet een gruwelstuk, en stoot het, zonder schroomen,
Verwoet in haere borst. daer sneuveltze, omgekomen
In 't midden van de zoons, in haeren arm gevat.
Dit baert een' zwaeren strijt in 't leger voor de stadt.
Het volk van Danaüs en 't zaet van Kadmus geven
Elk naer hun drift den prijs. de hoofden wederstreven
Elkanderen. d'een roemt, tot Polynices eer,
Dat hy den broeder eerst verwont met zijn geweer:
En d'ander stelze bey gelijk in eere en zegen.
Terwijl stapte Antigoon ten heire uit al verslegen.
De heiren grijpen naer de wapens heel verwoet.
Men had voorzichtigh, en ter goeder tijt, verhoedt
Dat Kadmus volk zich op de schilden nederzette.
Aldus versneldenze Myceners, met een hette
Van overval: want zy, van wapen onvoorzien,
Niet maghtigh waren zich te redden en ontvliên.
Hier sneuvelde eene maght van vyantlijke zielen,
Die, in haar bloet gestikt, door onze degens vielen.
Wy houden 't velt. men wijdt Jupijn een zegemerk.
Men voert den wapenroof der dooden uit het perk
Des oorloghs in de stadt. een ander broght de lijken
Met Antigoon in Thebe uit liefde. trou most blijken.
Aldus wert Thebe vast gesolt in haeren wal
Door voor en tegenspoet, en allerley geval.
Het ongeval van 't hof quetst d'ooren met medoogen
Alleen niet, maer men moet noch aenzien met zijne oogen
Dees dry, van eenen stam, te jammerlijk betreurt,
Op eene wijs langs 't velt geslingert en gesleurt.
Ik worde [zonder mijne wangen
En jeughdigh aenschijn te behangen
Met eenen sluier; zonder 't licht
Der oogen en 't beschaemt gezicht
Te dekken, en de roode kaeken
Die gloeiendigh van purper blaeken,]
Vervoert, gelijk een wijnpaepin,
Gedreven met een' dollen zin,
Om deze lijken te berechten.
'k Versmijt het haersnoer van mijn vlechten,
Den vlammesluier van de tuit,
En voere droef den lijkplicht uit.
O Polynices, met veel traenen
En rou beklaeght van uw Thebaenen,
Gy kreeght uw' rechten naem ten deel;
Schoon uw krakkeel geen slecht krakkeel
Maer moort op moort was, die de telgen
En 't huis van Edip quam verdelgen,
Door vloeken en vergoten bloet.
Wat lijkgezang heft mijn gemoedt
Met traenen aen, en bitter klaegen!
O sterfhuis, met mijn doode maegen,
En dry bebloede doôn belaen,
Mijn bloet, by nootlot streng vergaen,
De zoons, en moeder, een verfoeide;
Een neêrlaegh, daer Megeer in groeide,
Toenze Edipus rampzaligh hof
Vernielen quam, en schepte stof
Uit dubble en donkre raetselspraeken,
Die Sfinx den hals en beenen braeken.
Wat Griek, wat ongriek, wie was wijdt
Befaemt by d'oude en onze tijt,
Die dus ter neder wert gesmeeten!
Wat vogel, op een eik gezeten,
Of moederloos in denneblaên,
Verzelt mijn jammerklaght voortaen?
Ik, arme wees, zal dus met krijten
In traenen al mijn leven slijten,
Om wiens wil zet ik met misbaer
De handen in 't verwarde haer?
Om haer, wiens borst ik heb gezogen,
En die my koesterde uit medoogen.
Wee my, ik trek de vlecht van 't hooft,
Om mijne broeders, my berooft,
En dus gewont. ô oude blinden,
Koom my uit uwen schuilhoek vinden.
Koom voor den dagh. och laetme, och laet
U zien in dien bedroefden staet,
Gelijkge uit dwang de zon most missen,
Besloten in uw duisternissen,
Toen uw hant, verrukt van wraek,
Uwe oogen rukte met den haek
Uit hunne winklen, daerze schoolen,
Dat gy verblint door 't hof most doolen,
Den drempel zoeken, of beschreit
Het hooft op eene bulster leit.
Och vader, kuntge my niet hooren?
O maeght, ter quader uur geboren,
Wat roeptge dus met groot gedruis
En kermen uit zijn donkre kluis
En bedde hem, die in dees hoeken
Met zijnen stok den wegh moet zoeken?
Wat ben ik? enkel stof en slijk,
Een onbegrave schim gelijk,
Een levendlijk, een droom, verscheenen
In een gezicht, en flux verdweenen.
Ik boodtschappe u veel ongevals.
Uw beide zoonen zijn om hals,
En uwe vrou, die, waer gy dutte,
Uw blintheit leide, en onderstutte,
En hoede voor een struikeling.
Och vader, vader, hoor hoe 't ging.
Och dochter, welk een ramp van staeten!
Ik kan helaes geen traenen laeten,
Doch steenen kan ik. dochter, melt
Hoe zijnze t'zaemen neêrgevelt.
O vader, 'k zal 't met rou vertoonen,
En zonder u uit schimp te hoonen.
Uw nootlots vloek, die moort en brant,
Holp uwe zoonen ook van kant.
Wee my, helaes.
waer toe dit zuchten?
Om dit verlies van mijne vruchten.
Zoo 't licht der zonne u niet ontstont,
En gy, op eenen zelven gront,
U vrou en kinders doot zaegt leggen,
Dat zou, want zien gaet boven zeggen,
Uw hart bestulpen door dien druk.
'k Verstont der kindren ongeluk.
Maer meltme, ô dochter, mijne elende.
Hoe nam mijn bedtgenoote een ende?
De legers weenden alle bey.
De moeder rukt op 't veltgeschrey
Den boezem open, om haer zoonen
De bloote borsten noch te toonen.
Een beemt, met kreupelbosch geboort,
Leght buiten voor Elektraes poort,
Een droevigh vechtperk voor twee loten,
Gebroeders, recht als kampgenooten,
Twee Marmarijnsche leeuwen, om
't Gemeen genot en eigendom
Van 't groene dal. de jongelingen,
Van Mavors aengedreven, gingen
Het koude bloet, in zulk een' schijn,
Den onderaertschen godt Jupijn
Opoffren, daerze bey bezweeken.
De moeder, in het hart doorsteeken
Van al te groot een' rouwe, rukt
Het zwaert des dooden, daerze bukt,
Ten lichaeme uit, en drijft met smarte
Het lemmer in haer eigen harte.
De moeder stort met dit geweer
In 't midden van haer zoonen neêr.
Wat Godt, ô vader, uwe maegen
En afkomst schuldigh was te plaegen;
Hy zette op eenen dagh dus rijk
Al d'oude oneffenheit gelijk.
En zelve dagh heeft hem dien wissen slagh gegeven.
Men wensch' dat Edipus voortaen gerust magh leven.
Nu staek dees weeklaght eens: het is begravens tijt.
Maer luister, Edipus. voor 't aengaen van den strijt
Wou d'outste broeder dat mijn Hemon zoude paeren
Met uwe dochter Antigoon. ik schenk hem garen
Het rijk ten bruitschat, doch gedooge u langer niet
Te blijven binnen het begrijp van dit gebiet:
Naerdien Tiresias ons spelt wat ongevallen
En plaegen, alzoo lang gy binnen deze wallen,
En 't rijk van Thebe, blijft, den algemeenen staet
Alom te schroomen staen door 't nootlot, blint van haet:
Dies wandel voort. ik wil u haeten, noch versmaeden,
Maer schroome uw vloeken, en, om elk te hoên voor schaden,
Begeere 't lant van zoo veel jammeren t'ontslaen.
O schikgodinnen, is'er iemant deerlijk aen,
Wat ben ik, och helaes, ter quaeder uur geboren,
Wien, eerme moeder baert, de vadermoort te voren
Zoo vroegh wert opgeleght, door Febus antwoort zelf,
Die Laius avontuur ontvoude in 't kerkgewelf.
Mijn vader doemtme strax ter doot, als ik voldraegen
Ter weerelt koome, en acht zijn' zoon voor een' geslagen
Dootvyant, om zijn doot t'ontwijken door mijn doot.
Ik, noch een zuigling, derf vrou moeders borst en schoot,
En wort gesmeeten, om te stillen vaders zorgen,
Voor wilde dieren, en nochtans, 't is vreemt, geborgen.
Och of Citheron, die my voede bang en naer,
In 's afgronts poelen met de vrucht gezonken waer.
By koning Polybus most ik een slaef verstrekken,
Hier na mijn handen snoot met vaders bloet bevlekken,
Vergreepme aen moeders echt bloetschendigh onbekent,
Wert broeder van mijn zaet en afkomst, dus geschent,
En teffens vaders vloek, vervloekte mijne loten.
Zoo dwaelt mijn brein niet, dat, ten waer het goôn besloten,
Ik zelf mijne oogen en mijne afkomst haeten zou:
Doch dit voorbygegaen, wat staetme in dezen rou,
Rampzalige, nu toe? Wie zal den blinden leiden?
Zy die, nu overleên, van 't leven is gescheiden?
Ik weet, zij zou het doen, aenschoudeze het licht.
Of wachte ik op mijn zoons, en hunnen kinderplicht?
Helaes, zy zijnme ontrukt. och waer ik jongk van jaeren,
De nootdruft moghtme licht gebeuren met bespaeren,
En och van waer? Waerom, ô Kreon, my dus straf
Verneêrt? verdrijftge my, gy snijtme 't leven af.
Noch zal de vrees my tot een' voetval niet beweegen,
Al valtme de fortuin van alle kanten tegen,
Rechtschapen adel zwicht, noch worpt zich in het stof.
Dat gy tenvoetval u geensins verneêrt baert lof:
Maer 't lant wort u ontzeght. men laete nu den eenen
Ten hove brengen, maer terstont den algemeenen
Erfvyant, die met kracht zijn vaderlant bestreet,
Wechvoeren, zonder dat hem d'eer van 't graf bekleet.
Men zegge Thebe aen dat wie 't lijk met stof begrave
Of kransse, het betael' met zijnen hals en have.
De jongste strek', van 't graf versteeken, onbeweent
Den vooglen tot een spijs: en gy, die deerlijk steent,
Antigone, hou op te treuren om dry lyken.
Vertrek in 't maeghdeslot, en wacht u uit te kijken,
Tot dat mijn Hemon u naer 't bruiloftsbedt geleit.
Hoe veele elenden zijn rampzaligen bereit!
'k Betreur de dooden, en vooral den rou van vader,
Die draeght dit niet ten deel', maer al den last te gader.
Och Kreon, hoe dus streng? waerom verzwaertge knap
En straf heer vaders druk met droeve ballingschap?
En hoe bestaetge, naeu in 't rijxgebiet getreden,
't Rampzaligh lijk ten last, zoo straf een wet te smeden?
Dit is Eteokles en geensins mijne wet.
Onredelijk van hem en u in kracht gezet.
Is 't redenloos met recht den jongsten wil te sterken?
Gewis zoo 't onrecht is, en niet dan quaet kan werken.
Verdient hy niet den hont te strekken tot een aes?
Die straf der misdaet is een misdaet boos en dwaes.
Hy heeft zijn vaderlant bestreden onrechtvaerdigh.
En boet'et met den hals, maer was die straf niet waerdigh.
Hy boete ook buiten 't graf zijn lasterlijke daet.
Wie vaders erfdeel eischt, bedrijft die eenigh quaet?
Hy derve d'aerde. laet dit vonnis u behaegen.
'k Wil hem begraven. laet de stadt hier over klaegen.
Zoo graeftge u zelve een graf, en volght hem wienge dient.
Het is heel heerelijk te leggen by een' vrient.
Trouwanten, tast haer aen, en brengtze daetlijk binnen.
Wy scheyden niet van 't lijk des dooden, dienwe minnen.
O dochter, Godt beschikt het anders dan gy meent.
Godt wil niet dat men doôn mishandele onbeweent.
Wie aerde op 't lichaem worpt, dat strekke hem ten laste.
O Kreon, 'k bidde u noch ter liefde van Jokaste.
Verlore moeite, rust: ik keerme aen geen geklagh.
Ten minste gunme dat ik 't lichaem wasschen magh.
Het lijk te wasschen zy op halsstraf ook verboden.
Laet my de wonden dan bedekken van den dooden.
'k Verbiede al wat het lijk des dooden strekt tot eer.
Ten minste gunme een' kus voor broeders mont, niet meer.
Wacht u de bruiloft met den lijkrou hier te steuren.
Hoe, zoude uw zoon my tot een echten man gebeuren?
Dat is bestemt. gy kunt zijn huwlijk niet ontgaen.
Ik zal, als Danaus bloet, een' bruiloftsmoort begaen.
O welk een trotsheit! hoe vermeeten durfze spreeken!
Dit zwaert zal tuigen, en ik zweer dien smaet te wreeken.
Maer om wat reden vlught gy 't huwlijk van mijn kint?
Op dat ik vader volge in 't vlughten arm en blint.
Gy zijt groothartigh, maer verstandeloos vermeeten.
Ik sterf met vader waer hy sterft, dit moetge weeten.
Te lande uit, eer mijn zoon om hals raekt door uw zwaert.
O dochter, ik verheffe en love uw' dappren aerdt.
Och vader, hoe zoude ik gaen trouwen, gy gaen zwerven?
Leef hier in weelde: ik draegh mijn' last, en wil u derven.
Wie zoude uw blintheit dan bezorgen overal?
Waer my het nootlot stuurt, daer legge ik: 't val zoo 't val.
Waertoe quam Edipus, die 't raetsel openbaerde!
Een zelve dagh holpme op, en smeetme weêr ter aerde.
Behoorde ik niet in 't leet te deelen dat gy erft?
't Is schande dat een maeght met vaders blintheit zwerft.
Niet voor een zedige, maer trotse, hem ten laste.
Breng my by moeders lijk, dat ik het noch eens taste.
Tre toe: genaek het lijk van d'afgeleefde vrou.
O moeder, bedtgenoot, hoe deeltge in mijnen rou!
Och onder hoe veel leets mostze eindelijk bezwijken!
Waer vinde ik twee gebroêrs? waer leggen hunne lijken?
Zy leggen zy aen zy ter aerde, schuw van 't licht.
Laet mijne blinde hant eens streelen 't aengezicht.
Nu tast uw doode zoons eens alle bey: tre nader.
Bedroefde doôn, geteelt van eenen droeven vader!
O Polynices; och wat was uw naem my waert!
Nu is voltrokken 't geen my Febus openbaert.
En staet u noch meer leets te schroomen na uwe erven?
Dat ik t'Athene noch in ballingschap zal sterven.
In welk geweste trekt gy naer Athene heen?
Naer Kolon, Godt Neptuin geheilight. gy alleen
Stut vader, om hem in zijn ballingschap te leiden.
Nu ga in ballingschap, en geefme noch in 't scheiden
De hant, ô oude man, en laet u mijne ziel
Geleiden, als de wint een afgevaere kiel.
Ik ga, elendigh kint: geleime met uw traenen.
d'Elendighste van al de maeghden der Thebaenen.
Waer zet ik mijnen wanklen voet?
Geef my den staf, mijn kint, mijn bloet.
Dit heenen, vader, ga dit heenen,
Als in den droom met zwakke beenen.
Och jammerlijke ballingschap!
Zoo ziet men met een' zuuren stap
Den ouden uit het lant gedreven
Van Kreon. och de beenen beven!
Wat komt, wat komtme al over! och.
Wat draeghtge al, en wat lijdtge noch!
Rechtvaerdigheit beloont geen vroomen.
De booze hoeft geen straf te schroomen.
Ik ben de man, die hemelhoogh
Verheven zat in ieders oogh,
Toen ik, als 't gansche lant verfloude,
Het raetsel van 't gedroght ontvoude.
Wat mooghtge ophaelen al uwe eer
Genooten, toenge, Sfinx ter neêr
Gesmeeten, raekte aen 't overwinnen.
Zet d'oude zege uit uwe zinnen.
Apollo spelde u in zijn woudt
Dat gy 's lants balling sterven zoudt.
En ik, ô vader, nu ten leste
Gescheiden uit dit lantgeweste,
Dat noit gehoort is van een maeght,
Wort van mijn speelgenoots beklaeght,
Die nokkende haer rede schorten,
En over my haer traenen storten.
O edelmoedige aert!
Mijn vader, dus bezwaert,
Gaf my dien adel. onverzaetheit
Van rouwe druktme, om dees versmaetheit
Van broeder, leggende in het stof,
En onbegraven buiten 't hof.
'k Zal hem begraven met verlangen,
Al zoude ik hier den hals aen hangen.
Ga naer uw speelgenooten heen.
Die leerden al ons droef gesteen.
Stort uw gebeden voor d'altaeren.
Die zijn verzaet van ons misbaeren.
Ten minste ga naer Bacchus kerk,
Gebout ten hemel aen het zwerk,
Op dezen bergh voor wijnpriestrinnen.
Voorheene dansten wy daer binnen
En langs den bergh op zang en spel,
Omgort van 't rosse hartevel,
Een 'dans om Semel te behaegen,
En ook den goden, die ons plaegen.
Befaemde burgers, nu zie uit wie uitzien kan.
Hier is dees Edipus, de wijt vermaerde man,
Ontvouwer vand'alom bekende raetselvonden,
En die 't moordaedigh Sfinx, welx klaeuwen 't volk verslonden,
Alleen den hals brak, en nu jammerlijk verkort
In eere, als balling 's lants, van elk verstooten wort.
Maer waerom zich vergeefs beklaeght voor ieders ooren?
De mensch moet draegen wat de goden hem beschoren.
Doorluchte zege, vaer zoo voort,
En kroon mijn' wandel, zoo 't behoort.
Cleomenes
David Lingelbach: Cleomenes. Amsterdam: Jakob Lescailje (erven), 1687.
Ariarates
Atis
Axiane
Didos
Dorine
Evander
Gentius
Laodice
Theoxena
CLEOMENES.
By d' Erfgen: van Jakob Lescailje, op de Middeldam, op de
                        hoek van de Vischmarkt, 1687.
Aan de E.E. heeren, Hendrik Vastrik. Michiel Hinloopen. Wichbold
                    Muilman. Michiel Wiltschut. Abram Bakker. Kornelis Verpoorten. Regénten van het Weeshuis.
Myn Heeren,
WY neemen de vrymoedigheid, om aan u. E.E. dit Treurspél van
                    Cleoménes op te draagen, mét die hoop, dat, niet tégenstaande uwe wichtige
                    belangen, én noodige bezigheeden, hy échter aan u. E.E. niet
                    onaangenaam zal zyn, schoon hy als een Vondeling te voorschyn komt; te meêr om
                    dat ons gebleeken is uwe érnstige geneegentheid om de Schouwburg eens wéder in
                    zyne oude luister te zien bloeijen, én de Nederduitsche Poëzy, én Taal voort te
                    zétten; én nademaal het u. E.E. heeft belieft de belangen, én wélstand der
                    zélve, tót voorstand der beide Godshuizen, aan ons beide te vertrouwen, vinden
                    wy ons meêr verplicht, ja genootzaakt onze eersteling aan u. E.E. eerbiedig op
                    te offeren, om daar door te betoonen, dat ons inzicht het uwe tracht te
                    évenaaren, én dat wy, zo veel doenlyk is, voorhébben, om een oogwit te bereiken,
                    én de Schouwburg voordeel by te bréngen.
Wy zyn échter zo verwaant niet dat zulks in onze macht alleen bestaat; ô neen, wy
                    weeten dat Yver, én Liefde van veelen, de
                    konst doet Bloeijen, dat niet eene Bie, maar veele Drommen de
                    kórf met honingraaten vullen.
Ook verblind ons de eige liefde zo vér niet, dat wy zouden waanen een wérk in 
                    't licht te bréngen, dat zyne volmaaktheid in alle deelen volkomen
                    heeft, wy laaten dat aan het oordeel van alle Konstkenneren, én zéggen alleen,
                    dat het eene eigene vinding is, dat van de Stoffe, Schikking, én Redeneering
                    niets ontleent is, dat wy mét voordacht ieder Bedryf op een byzonder Tooneel
                    laaten afspeelen, dat wy meerder werking daar in hébben gemaakt als men
                    gemeenlyk in de Fransche Treurstukken ziet, enz.
Wat nu tót de uitvoering van zulk een wérk behoort, zullen die licht kunnen
                    oordeelen, die het ondernoomen hébben.
Wy twyfelen échter niet aan eene goede uitslag, zo om de ongemeenheid van de
                    Verziering, als de verscheidenheid der Hartstóchten, die hier gewéldig onder een
                    arbeiden, én voornaamentlyk swanger gaan mét Liefde, én Staatzucht, twé der
                    grootste, én krachtigste beweegingen, om in de gemoederen der aanschouweren,
                    schrik, én médelyden te verwékken. Indien ons dit gelukt, én dar déze geringe
                    aanbieding u. E.E. niet kome te mishaagen, zullen wy eer genoeg
                    ingelégt hébben, én ik voortaan niet anders betrachten als mét alle
                    geneegentheid te betuigen dat ik bén,
V E.E. Verplichtste Dienaar
Ter Ordonnatie van de Staaten
De tegenwoordige Regenten van de Schouwburg, hebben het recht
                    der bovenstaande Privilegie, voor dit Treurspel, vergund aan de Erfgenamen van
                        Jacob Lescailje.
Den 26 November, 1687.
Gentius, Kóning van Bithimien.
Attalus, Gewaande Prins, zoon van
                            Didés.
Didos, Steedehouder van
                        Gentius.
Theoxena, Prinsés van Kapadocia, verlooft
                            aan Attalus
Axiane, Prinsés van Bithinien, verlieft op
                            Cleoménes.
Cleomenes, Onbekende Prins van Bithinien,
                            gezant van Kapadecia.
Evander, begunstigde van Didos en
                            Attalus.
Ariarates, vertroude van
                        Cleoménes.
Laodice, Staatjuffer van
                        Theóxena.
Dorine, Staatjuffer van
                        Axiane.
Atis, Hooftman van 's Konings
                            Lyfwachten.
Lyfwachten, stom.
Cleomenes.
Ariarates, Cleomenes.
Ariarates.
WAt swarigheid, myn Heer, benéveld uw gedachten,
Hoe! Cleoménes, moet ik op myn' komst verwachten,
Dat gy, die nimmermeer besweekt in tégenspoed,
Nu zucht, én tékens toond van een ontstéld gemoed?
Moet ik, na weinig tyds dat wy te Schodra scheiden,
Gy, om Theóxena als bruid hier heen te leiden,
Ik, om myn vader nóch te spreeken voor zyn dood,
U vinden in een staat die myn verdriet vergroot?
Wat onheil tréft uw ziel? wat maakt u zo verslaagen?
Vergunme uw antwoord dóch, nu ik 't u af durv vraageu,
En zégme, indien 't mag zyn, myn Heer, wat de oorzaak is,
Dat ik in u bespeur zulk eene ontstéltenis?
Myn Heer, de ontstélt'nis, diege in myn verandert weezen
Bespeuren kunt, is uit geen tégenspoed gereezen;
't Is iet geheims, 't welk my de zinnen zo ontroert,
Dat myn gedachten als verrukt zyn, én vervoert.
'k Sta tusschen hoop, én vrees; word my de vrees benoomen,
Wat isser dat ik hier niet zal te boren komen?
Ja, vriend, zo my 't geluk zo mildelyk bestraalt,
Zie ik een stroom van zeege op my reeds afgedaalt.
Hoor dan de réden van myn vreezen, én myn hoopen;
Twe maanden zyn nu, sint wy kwaamen, al verloopen,
En 't was bestémt dat, op onze aankomst, alles zou
Vervaardigt weezen tot de prinselyke trouw.
Maar kóning Gentius, zo dra hy had vernoomen
De schoone bruid, die hier mét weêrzin is gekomen,
Waar aan prins Attalus verlooft is, doet terstont
Opschorten al wat wierd vereischt by 't trouwverbond.
Dit bragt in ieder een verscheidene gedachten.
Theóxena, die zulk een lót niet dorst verwachten,
Staat heel verstélt; de prins houd echter ernstig aan,
En bid de kóning dat de trouwdag voort mag gaan;
Maar vruchteloos; hy vraagt zyn vader na de réden;
Die paait hém met wat hoop, én veel omstandigheeden,
Ten laatsten, ziende dat de prins mistroostig wierd,
Heeft hy hém in zyn' hoop wat meerder bót gevierd,
En vast gestélt, van daag aan Hammon raad te vraagen,
Door 's priesters mond, óf hém dit huuw'lyk zou mishaagen.
Nu wacht men antwoord; én in déze gallery
Zal ons de Vórst de zin der Góôn ontdekken: wy
Verwachten zyne komst, door dien hy, na het bidden,
Alleen in 't binnenkoor gegaan is, om, in 't midden
Der priest'ren, Hammons zin te hooren uit zyn' mond.
Hoe! staat Theóxena dan toe, dat op die grond
Haar trouw werd uitgestélt, én mét die schyn van réden?
Zy heeft de Hémel om dat uitstél zélf gebéden.
Zy is hier tégen dank gekomen, én zy klaagt
Gestadig, dat haar die gedwongen trouw mishaagt.
O Góôn! laat u die ook mishaagen, laat haar zinnen
Volstandig zyn, om nooit Prins Attalus te minnen;
Vernietig déze trouw. Ariaratés, ach!
Myn leeven, óf myn' dood, hangt aan déze ééne dag.
Hoe! aan déze ééne dag?
O ja, ik ben verlooren,
Zo my de Hémel zulk een noodlót heeft beschooren,
Dat déze dag de trouw volvoerd wérd; ja, ik acht
Myn leeven niet, zo haast dit huw'lyk is volbragt.
Mind gy Theóxena?
O ja, 'k heb onbezonnen,
Vergeetende wie 'k ben, zo stout een daad begonnen;
Ik weet wél dat ik heb iet reukeloos bestaan;
Maar zie myn grootsch gemoed, in zulk een opzét aan.
Al bén ik slécht van staat, al kén ik vriend nóch maagen,
Al weet ik niet wie my heeft onder 't hart gedraagen,
Al zyn myne ouderen tót nóch my onbekénd,
De Hémel heeft zyn' gunst op deze borst geprént;
Die star, die ik bedék mét veel omzichtigheeden,
Zal, zo 't órakel spélt, my doen een' troon betreeden.
En, zo de trouw nu werd vernietigt, 'k beeld my in,
Dat ik Theóxena ontfang als koningin.
Is dan, als 't huwelyk mét Attalus blyft steeken,
Uw liefde aan haar beként, haar weêrliefde u gebleeken?
Wie is zo reukeloos, dat hy zyn liefde zou
Ontdékken durven aan die koninglyke vrouw,
Tén zy een koninks kroon versierde zyne haaren?
Wat hoopt gy dan, wyl gy haar niet kunt évenaaren
In sttaat, ên dat haar trouw licht heeden werd volvoert?
Uit laatste is 't maaralleen dat my de ziel ontroert,
Voor 't and're, héb ik zo veel minnelyke blyken,
Dat ik my licht verbeeld de zeege wég te stryken.
Hoor dan in 't kort, myn Heer, wat my zo moedig maakt;
Ik bén door haare gunst tót hooge slaaf geraakt,
Door haar, is my de staf als Veldheer opgedraagen,
Ik kon haare oogen mét myn byzyn nooit mishaagen,
Wat ik tót hind'ring van haar huw'lyk héb geraân,
En voorgestélt, heeft zy blymoedig toegestaan;
Zy bad haar Vader, wyl zy eindelyk moest scheiden,
Of ik haar, als gezant, mocht herwaarts heen geleiden,
Zy heeft my ménigmaal ontdékt, dat déze trouw,
Door Vader aangeprést, haar dood verhaasten zou.
Wie durft op zo veel blyk geen meerder gunst ver wachten?
Inden de Hémel maar verhooren wil myn' klagten,
Myn min begunstigen door 't huw'lyk af te slaan,
Dan bén ik te eenemaal in myne wénsch voldaan.
Maar'k hoor gerucht. Het is de Kóning, 'k zal nu hooren
Wat my de gódspraak heeft in myne min beschooten.
Voldoe uw plicht, begroet Theóxena. Misschien
Zal ik een' wensch'lyke, óf een dood'lyke uitslag zien.