floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Altoos bevonden dat ik heb zyn vlam weêrstreeft.
Dit was ik schuldig, toen ik moest uw dood beweenen:
Maar 't is veranderd, en gy leeft weêr in Myceenen.
Laat my nu toe, dat ik meêwaarig met zyn smart,
Kassandre aan hem mag biên met een geneegen hart:
Laat zyn elendige en bedroefde Moeder heden
Dien troost gebeuren: zo zal zy met meerder reden,
Wanneer zy van hem is, verachten al dat leed,
Dat zy hem zocht te doen wanneer zy was te wreed.
Laat hem, eêr ik vertrek, noch trouwen voor myne oogen;
Op dat hy, dit door my ontfangende, uit meêdoogen
Als ik te Sparte ben, koom 't leevenloos gezicht
Der Moeder sluiten, door een kinderlyken pligt.
Die reden, ik beken 't, klinkt wonder in myne ooren.
Waar is die zucht toch voor Orestes uit gebooren,
En zulk een nieuwe zorg? Ik zal wel zelf zyn staat
Bevord'ren zonder u, en zonder uwen raad.
Wil u in d'Echt uws Zoons aan 's Vaders zorg gedraagen.
Waarom kan u die van een Moeder niet behaagen?
Waarom wilt gy dien pligt, zo heilig en zo zoet,
De laatste weldaad die zy van u hoopen moet,
Haar weig'ren? Waarom mag Kassandra toch niet trouwen
Aan myn Orestes? ach!
Mevrouw, 'k ben ongehouwen
U opening te doen van myn geheim besluit.
't Zy u genoeg, ja 't is te veel, dat ik u uit'
Dat ik zyn min vergeef die myn gezicht durft tergen.
Vaar voort; laat af van uw gedachten te verbergen.
Ik weet, 'k zie alles; en 't is geen meer veinzens tyd:
De Faam, die uwe daân langs 't aardryk breed en wyd
Verbreidde, heeft alleen uw lof niet uitgekreeten,
Maar ook de gruuw'len van uw hart my laaten weeten;
Dat voor Kassandra voed een snoode minnelust.
Ik twyfelde eerst hier aan, om uwe en myne rust:
Maar 't weig'ren van myn bede ontdekt me uw schandlyk blaaken.
Wel aan, wil u Slaavin tot uw Meestresse maaken.
Wat stout verwyt op zulk een stond, waar in men my
Moest bidden om genaâ! Maar was uw hart wel vry
Van schandlyk minnevuur, toen uw verdwaasde zinnen
Der lieden harten voor een ander durfden winnen,
Die op myn huwlyksbed zou treên en op myn troon?
Was toen u, eêr ge my onteerde met dien hoon,
Een zeek're kennis en getuigenis gegeeven
Dat ik in 't onweêr en de schipbreuk liet het leeven?
Het was uw pligt geweest te gaan van kust tot kust,
Tot dat ge van myn dood volkomen waart bewust.
Als Moeder van myn Zoon, en Weduw, nagelaaten
Van Agamemnon, moest ge aan de eer van zyne Staaten
En aan dien grooten naam, met schrik alom gevreesd,
En aan zyn schim getrouw voor eeuwig zyn geweest.
Maar eind'lyk, 't is genoeg: ik breek onze Echt op heden,
En wil niet dat gy ooit de plaats meer zult bekleeden
Van myne Weêrhelft, of van 't Ryk, als Koningin.
'k Verlaat dan Atreus troon met verheugden zin;
Dit Ryk, deez' stad die staâg der Goden haat verdienden;
Dit hof met bloed besmet door 't moorden van zyn vrienden;
Dat honderdmaal, onteerd door vloekenswaarde daân
Van hunne Koningen, te gronde scheen te gaan.
Myn ballingschap, en breuk van uwe trouw behaagen
My meerder dan 't verblyf ter plaats daar ik myn daagen
Versleet in traanen en in zuchten; ja veel meer
Dan zulk een snood Gemaal, die honderdmaal welëer
Het bloed van Jupiter, waar uit hy zogt te leeven,
Verloochent heeft door 't geen hy schandig heeft bedreeven:
Maar 'k moet u, eêr ik gaa, tot uw verdriet en wee
't Afbeeldsel laaten van de gruw'len die gy deê.
Gedenk hoe gy voorheen door uw staatzuchtigheden
En dwaaze hovaardy, in spyt van myn gebeden,
Myn Dochters bloed, helaas! vergooten hebt zo wreed,
Die droeve Isigenië . . . Ach! droevig hartenleed!
ô Jammerlyk gezicht, daar Kalchas voor moest schrikken!
De vlam der houtmyt had ontzagh alle oogenblikken
Voor 't jeugdig offer; en zy wendde zich daar af,
Om 't noch te spaaren voor de afgryzelyke straf.
Denk door wat vlam, vermengd met zo veel ongelukken,
Gy liet Briseïs uit Achilles armen rukken.
Maar dit is niet genoeg: uw eigen Zoon wilt gy
Verslaaven aan de magt der kind'ren, die ge bly
Uit Paris zuster wacht. Ja, dit betreft u nader,
ô Waard Gemaal! ô groot Monarch! rechtvaardig Vader!
ô Held! trouw vry Kassandre; en zy gebiede uw Staat:
Maar, tot een straf van die verdoemelyke daad,
Zo vrees de knaaging van uw ziel door duizend dooden;
Vrees my, uw Zoon, ja al de Grieken, en de Goden.
Wat heeft de gramschap, die haar overheert met magt,
In die vervoering my een blydschap toegebragt!
Hoe wel te pas verlost zy, met zo trots te spreeken,
My van haar huwlyksband, door zelf onze Echt te breeken!
't Rampzalig huwelyk doet my geen meer geweld.
Myn min krygt ruimer en veel aangenaamer veld.
Laat ons Kassandra zien, en laat ons opgetoogen
De hoop van myne vlam ontdekken aan haare oogen.
Laat haar vertrekken. Hoe! myn Heer! wat wilt gy? Ach!
Myn ryksstaf en myn trouw haar aanbiên deezen dag.
Maar zy komt zelf.
Agamemnon, Kassandra, Ismene, Euribates,
Myn Heer, hoe verr' wilt gy my haaten?
Na dat ge my geboeid, beroofd van ouders, staaten,
Zond naar Mycenen in myn bitterst ongeduld,
Zo zegt men dat ge ook my naar Argos zenden zult.
Zal ik langs bergen, en langs baaren moeten streeven,
Meêvoerende myn straf, met myn elendig leeven,
Van Ithaka tot in Epyren, Kreten, en
Tot in Atheenen? Ach! hoe zult ge, daar ik ben
Door leed op leed gedrukt, my noch, na al dit hoonen,
Alom ten teken van uw krygstriomf vertoonen?
Zo ik vertrekken moet, zo zend my weder heen
Naar myn geboorteplaats: Laat my daar zien 't geween,
De graven, de asch en puin, en 't overschot der plaagen;
Voorwerpen, die myn oog onëindig meer behaagen
Dan al de hovaardy der Grieksche steên en pracht.
Laat de Trojaanen zien hoe hun Prinses hen acht,
Die aan de leevenden verzachting toe wil brengen,
Door haare zorg; en aan de dooden, door het plengen
Van traanen, zuchten, en een onbepaalden rouw.
Is u Mycenen dan tot zulk een schrik, Mevrouw?
Gy zyet hier vry aan 't hof, en de opperste Voogdesse.
En al die dienst en eer, die 'k u bewys, Prinsesse,
Zyn die niet magtig om zo verre uw zin en hart
Te raaken, dat ge die ontledigt van uw smart?
Wilt ge aan Scamanders boord, wilt ge op de woeste steenen
En de asch van Trojens brand dan liever zitten weenen;
Dan my, die in myn Ryk kan Koningen gebiên,
Aan uw geboden meer dan ooit gehoorzaam zien?
Wilt gy, na zo veel smart en trotse weigeringen,
Die my zo dikwils noch met pyn het hart doordringen,
Niet dulden dat ik myn getrouwe liefde u mag
Met onderdaanigheid vernieuwen en ontzagh?
Dacht gy dat myn min en haar vermoogen
Verdooft was door den tyd en 't missen van uwe oogen?
ô Neen! ik leefde alleen door 't goddelyke licht
En eed'len zwier van uw aanbiddelyk gezicht.
Ach! zo myn hart voor Troje om u door min moest zuchten,
Wat heeft die sedert my gepynt met ongenuchten!
In 't hevigste begin der liefde dorst ik niet
Dan beevende u doen zien myn zuchten en verdriet:
Maar nu ik ben van myn ontrouwe Vrouw ontslaagen,
En u met ruimer drift mag hoopen te behaagen,
Nu kan myn liefde, stom, verbaasd door uw gezicht,
En haare kracht, niets doen naar eisch van mynen pligt,
Dan zeggen dat ik u myn Ryk beveel en wetten,
En hart en hand, om u op mynen troon te zetten,
En op uw hoofd een kroon. Mevrouw, ik bid u, laat . . .
Ach! staak die reên; en wil met deeze laatste smaad
Van 't aanbiên uwer min, myn ziel niet langer drukken.
O Hemel! wat bespeurde ik niet al ongelukken!
Myn vrienden omgebragt, myn Vader zelf vermoord,
het Trooische volk verdelgd, en Ilium versmoord
In omgewroete steên! En zal men hier meê vieren
Kassandraas huwlyk, en haar feest daar meê versieren?
Zou Priams Dochter en Apolloos Bruid haar staat
Met Agamemnon, van al 't Godendom gehaat,
Vermengen onder een? Zoude ik bedroefde leeven,
Om deeze onnooz'le hand aan zulk een hand te geeven
Noch met het bloed beklad van myn verdelgd geslacht?
Ik zoude u trouwen voor altaaren, die tot pracht
Verscheurde vaandelen van Trojens neêrlaag draagen!
Helaas! myn Heer, laat, tot uw wraak, de felle plaagen,
Die al het Trooische volk door uwe tieranny
Geleden heeft, alleen maar vallen over my:
Zo zult gy onbevreesd zien sneuvleen dit harte,
Trouw voor myn eer en bloed, de Goden, en myn smarte.
Ach! ben ik van uw haat dan voor altoos de stof?
Achilles huwde aan zyn Polyxena met lof;
De groote Pirrhus zal met Hektors Weduw trouwen.
Zal Agamemnon dan . . . .
'k Zeg, zonder naberouwen,
Wat wraak ge ook neemen moogt, hoe dat ik ben gezind:
'k Haat Agamemnon, ja, veel meer dan hy my mint.
De wet van 't noodlot maakt dat we alle vriendschap derven.
Myn haat, myn Heer tot u, zal nooit, dan met my, sterven.
Maar deeze groote haat en trotse afkeerigheid
Heeft die zyn grond geheel op zulk een wet geleid
Die ons vyandig maakt? Zyt ge ook zo uitgelaaten
Om door het noodlot elk zo streng als my te haaten?
Haat ge al het Grieksche volk, en ook myn Zoon, zo fel?
Uw Zoon? Hoe dat, myn Heer? Gelooft gy . . . .
'k Zie te wel
Door uw ontstelt'nis heen 't geheim van uw gedachten.
Dit 's de eer, de smart, de Goôn, die u my doen verachten,
En daar uw min zich door voor my verborgen hiel.
Ik heb geenszins, myn Heer, zo onbeleefd een ziel,
Dat ze uwen Zoon met u in mynen haat zou mengen.
'k Zie hem geen rampen aan myn droevig leeven brengen,
Maar hy beklaagt, beschreit myn ongelukkig leed,
Dat uwe wreede hand aan myn gevoelen deed.
Zo myn rampzaligheên, die my het hart doorsnyden
En beurtling pynigen, my gunden in myn lyden
Naar myn genegenheid een keur te doen; ik zou . . . .
Gy doet zulks reeds te veel: beken het slechts, Mevrouw.
'k Word eind'lyk in myn leed geheel verlicht van oogen:
Ik ben van Onderdaan, Vriend, Zoon en Vrouw bedroogen.
Elk haat my, en gy ook: elk zoekt myn ondergang,
Brengt my in wanhoop, en maakt my het leeven bang.
Ik wil myn gramschap niet meer dwingen na dit hoonen:
Ik zal daar van de kracht aan myn Meêminnaar toonen,
Die u zo waard is. Maar myn min in deezen nood
Is voor de ondankbaare Kassandra noch te groot.
Maar 'k heb niets meer, dan noch een woord aan u te ontdekken:
Gy en Orestes kunt myn magt u niet onttrekken.
Uw Overwinnaar wil in 't ende uw Ega zyn.
Bedenk dit recht. Vaar wel.
Helaas! wat wreede pyn!
O Goôn! Orestes! ach! ik voel myn ziel bestryden
Van uwe vlam, en ben gevoelig van uw lyden.
En midlerwyl, in plaats dat gy uw wensch geniet,
Geraakt gy, waarde Prins, in 't uiterste verdriet.
O ongelukkige! wien treft uw onheil nader?
U, of uw Minnaares? die aan den wreeden Vader,
Wien gy het leeven, my zo waardig, zyt verpligt,
En aan zyn gramschap u ten prooi gaf, al te licht . . . .
Ach! hoop . . . .
Wat hoop, wat troost beveelt ge my te wachten
Van myn Verwinnaar, doof en gantsch versteend voor klagten,
En van een Koning, wiens voorouders zo verwoed
De Goôn verschrikken door het plengen van hun bloed?
Kon hy, wiens ooren (Goôn!) naar niemands smeeken hoorden,
Op 't slagtältaar zo koel zyn Dochter laaten moorden?
Wat zal zyn gramschap dan niet aan zyn Zoon bestaan,
Helaas! voor wien zyn hart is hevig overlaân
Met haat en minnenyd, wiens wreedheid niets zal spaaren?
Wyl 't zo moet zyn, beschut voor de uiterste gevaaren
Orestes liever, door dit huw'lyk zo gehaat.
Ach! wat onwaarder hulp! ô Hemel! welk een raad!
Neen, laat my liever, eêr ik hier toe word gedreeven,
Myn smarten eindigen met myn elendig leeven.
Laat ons de onbillykheid van Agamemnons min
Wat vleijende, zyn Gade, en haar verwoeden zin
Ophitsen tegen hem, om zo haar staf te weeren;
Door oproer deeze Stad het onderst' boven keeren;
En aanzien hoe dat hem zyn burgery met lust,
Met vreugd opöffert aan haar algemeene rust,
En aan de schimmen der elendige Trojaanen,
Aan zyn vervloekte min en myn bedroefde traanen.
Mevrouw, wat wilt ge in dit verdriet
En onheil doen?
Helaas! ik weet het zelf noch niet.
O droeve schimmen van myne Ouders en myn Maagen!
O groote Goden, die u laat myn dienst behaagen!
O Goden, die aanschouwt myn boeijens en myn schand'!
Wat moet ik doen? Wat hulp voor myn verliefden brand!
Geeft my uw raad, en hoe 't ook ga, verzacht myn lyden,
Als 't met myn pligt, myn eer, en gramschap niet zal stryden.
't Gaat wel: Kassandre, in 't eind, vergeet haar wraak en haat.
Kassandra wil myn ziel gebieden en myn Staat.
Zy wil my trouwen, en door 't huwelyk myn kwaalen
Van daag geneezen, en myn ongeneugt betaalen.
Zo ik mogt zeggen 't geen myn vrees ontdekt en ziet;
Kassandra veinst dit, of ik ken Kassandra niet.
Wat wonderwerk zou in een oogenblik haar zinnen,
U zo vyandig en afkeerig, overwinnen?
Geloof niet al te licht, wilt gy dat elk gelooft
Dat niets weêrstaanlyk is aan Griekens Opperhoofd.
Maar zal het Grieksche volk, hier om uw triomfeeren
By een vergaaderd, niet met kracht dit huw'lyk weeren?
En zal 't Kassandre alleen hierom gevangen zien
Op dat zy zou in plaats der Koningin gebiên?
't Zal my, als vyand van de ontrouwigheid, zien geeven
Belooning aan de deugd, lang in myn ziel verheeven:
't Zal zien dat ik met recht ben in de heerschappy,
En naar myn zin van 't Ryk mag schikken, en van my.
Hoe! zou my 't Grieksche volk dan door zyn dwang regeeren,
En myn genegenheid zyn wuften zin doen eeren?
Op zulk een stond noch als ik alles door myn moed
Daar voor heb uitgewerkt? wanneer ik door myn bloed
Gewrooken heb den roof en stoutheid der Trojaanen?
Wanneer ik wederkom met vrede- en zegevaanen?
De vryheid, eer, en goed, en leeven heb gestelt
In volle vrede, vry van oorelogsgeweld?
Ik heb, van al den buit, aan des Scamanders stroomen,
Dat goddelyke Beeld alleen voor my genoomen,
En yder Opperhoofd heeft dit voor goed gekeurt.
Hoe! zal ik dan als zy, niet mede, en op myn beurt,
Wat vryheid aan de liefde en haar vermaak besteeden?
Ik noop u hier niet toe door de eer en achtbaarheden,
Daar elk grootmoedig hart zich door beweegen laat,
Noch, 't geen u meest weêrspreekt, door redenen van staat;
Maar door de heiligheid der godgewyde naamen
Van Vader en Gemaal, die zich der wreedheid schaamen,
En niets behelzen dan een teed're liefde en vreugd.
Voert gy den naam dan liefst van Wreedaard, die de deugd
Uit laffe liefde schend? Hoe! wilt ge uw Vrouw verdrukken
Die zo doorluchtig is? En in zyn ongelukken
Uw Zoon, elks deernis waard, in wanhoop doen vergaan?
Myn Vorst!
Kweek deeze liefde in my niet weder aan,
Die my staâg aanspreekt, en noch over is gelaaten:
Ik min niet dan te veel die 'k eeuwig dacht te haaten.
Moet ik my zelf om hen dan domp'len in dien rouw?
Moet de Overwinnaar zyn de Slaaf van Zoon en Vrouw,
En weig'ren aan zich zelf de zoetheid van zyn blaaken?
Ik doe den Koningen, myn vrienden, die staâg haaken
Myn Zoon te huwen aan hun Dochters, grooten hoon,
Als ik hun Vyandin ten echt geef aan dien Zoon.
Maar zullen zy, myn Vorst, haar dan met u zien trouwen?
Die reden voor myn Zoon moet die ook my weêrhouwen?
Kassandre is myne en myn gevangen, en ik ben
Een Koning die geen wet noch oppermagt erken:
En eindelyk zy heeft dit huwelyk beslooten.
Maar 'k wil dat myn Zoon, van haare gunst verstooten,
My zal bezitter zien van haar bekoorlykheên.
'k Heb hem ontboôn: hy komt, Vertrek, laat my alleen.
Agamemnon, Orestes, Pylades.
Myn Heer, wat goedheid is 't, die my by u doet koomen?
Gy weet de vryheid die uw Moeder heeft genoomen
Door haar ondankbaarheid, verr' buiten haaren pligt,
Hoe zy myn gramschap tergt, zelfs in myn aangezicht.
Zy zal de echtscheiding en de ballingschap ontfangen
Voor haar verdiende straf: en wyl my haar belangen
Noch porren tot genaâ, begeer ik haar vertrek,
Op dat myn byzyn haar tot spyt noch schaamte strekk'.
Ja, 'k wil, dat meer is, dat ge in dit uw vinnig lyden
Waar meê haar ramp en straf uw teed're ziel doorsnyden,
Met haar naar Sparte trekt. Met welk een zoete vreugd
Zal 't byzyn van den Zoon des Moeders ongeneugt'
Verzacht zyn tot haar troost! Daar moogt gy dan beginnen
Hoe langs hoe meer des volks genegenheid te winnen,
Waar over gy hier na als Koning zult gebiên:
Want eindelyk, gy weet hoe 't zeker zal geschiên
Dat u het huwlyk met Hermioné, by wetten
Van Vaderlyk verdrag, de kroon op 't hoofd zal zetten.
Op dat voorts uw verdriet in 't afzyn werd verzacht
Betrouw ik u de helft van al myn oppermagt:
Mycenen zal alleen naar myne wetten leeven;
Gy zult als Koning uw geboden te Argos geeven.
Nadien ik uw gezicht moest derven in myn jeugd,
Was uwe wederkomst myn grootste hoop en vreugd;
En gy, myn Heer, wilt me in uw byzyn niet gedoogen?
Wat misdaad pleegde ik toch in uw genadige oogen?
'k Dacht niet dat myn vertrek en ongunst my den dag
Van uwe zegepraal zou doen gedenken. Ach!
Gy streelt myn ziel vergeefs met aan my op te draagen
Den luister van een Kroon: die kan my niet behaagen.
'k Poog niet naar deezen Staat. Wat was 't voor my een schand'
De helft van 't ryksgebied te trekken uit uw hand!
Laat me, op uw wederkomst van zo veel oorlogsdaaden,
Met overwinningen en roem op roem belaaden,
By u genieten slechts de vruchten van uw eer.
Ik ben noch jong; en zelfs het is door u, myn Heer,
En door uw onderwys, dat ik de kunst moet leeren
Waar door ik kan een Ryk beschermen en regeeren.
Indien het huw'lyk met Hermioné, de troon
Van Argos, noch de straf uws Moeders, en haar hoon
Niet magtig zyn u tot vertrekken te beweegen;
Zo houd de dooling van uw blinde liefde u tegen.
Hoe! moet ik, op myn komst, myn Zoon, van my ontäard,
Gevangen zien van myn Gevang'ne zo onwaard!
Vlied gy op zulk een wys de laffe ledigheden,
Om op myn voorbeeld 't spoor der helden naar te treeden?
Heeft Pelops, Herkules en Theseus in den lust
Der min de frissche jeugd versleeten zo gerust,
En by een Minnaares verslaafd haar kracht en zinnen?
Zy eindigen haar tyd daar gy door wilt beginnen.
Wanneer men heerlyk zyn gedachtenis en naam
Met groote daaden heeft vereeuwigt door de Faam,
Dan is 't eerst tyd zyn rust te nemen, en te blaaken,
Om zich in de armen van de liefde te vermaaken.
Die liefde, die myn ziel ontstak in vuur en vlam,
Heeft nooit gemaakt dat ik iets schand'lyks ondernam.
Ja, Troje had, hoe teêr ik was van kracht en jaaren,
Dit staal zien blinken, en uw daaden evenaaren,
Indien ik door de liefde eens Moeders, al te teêr,
Niet was weêrhouden om te vliegen naar myn eer:
Zy meende, onkundig van 't geval der oorelogen,
Dat aan de jaaren meest de moed hing en 't vermoogen.
'k Heb steeds uw oorlogsdaân en moed my voorgestelt.
My wil volbragt, het geen uw arm volvoerde in 't veld.
Zo immermeer de Goôn, gelyk aan de and're Helden,
Een ander Ilium my ook voor oogen stelden,
Dan zoud gy aan myn moed, aan myn beleid en kracht
Eens zien of my de min tot laffe zwakheid bragt.
Kan die wel laffer wil in uwen zin verwekken?
Beschouw hoe deeze liefde u zal tot schade strekken.
Kan u Kassandra dan aan vrienden, kroon en staat
Ooit helpen, als ge om haar dit alles hebt versmaad?
Ik kan, ik kan alleen door de eed'le klank gedreeven
Van haar doorluchten naam, my zelven alles geeven;
Verheffen Ilium door een beroemde daad;
Verzaamen 't overschot van Trojens troon en staat,
En daar de Vader zege op zege heeft verkreegen,
Den Zoon doen heerschen: ja, door deeze hand en degen
Kan ik een Koningryk herstellen, waar van gy
De eer van verwoesting hebt genooten zonder my.
Ik kan, beminnende Kassandra, voor haare oogen
Verslaafde Volkeren, en Koningen geboogen
In boeijens brengen: ja, u eindelyk doen zien
Dat zulk een liefde, die het alles kan gebiên,
Het spoor baant om vol roems de lauw'ren weg te draagen:
Dat groote zielen zelfs het minnen en 't behaagen
Als iets doorluchtigs by gewoonte toebehoort;
En dat een eed'le min, die nergens aan zich stoort,
Wanneer ze voor zich stryd het alles kan verheeren.
Maar, daar de Koningen van Griekenland begeeren,
En elk verlangt naar de eer dat gy hun Schoonzoon zyt;
Kan u dan 't huw'lyk van Kassandra noch, ten spyt
Van twintig Vorsten en hun Dochteren, bekooren?
Ik ben aan Griekenland, de plaats daar 'k wierd gebooren,
Wel veel verschuldigd: maar de keur van myne min
Is buiten haar. Ik ben ook aan den wil en zin
Van myn Heer Vader en myn Koning meer verbonden:
Maar ach, myn Heer! de min, die al te diepe wonden
Bragt in myn teed're ziel, staat niet meer in myn magt.
'k Beklaag uw jeugd en min, die u tot hier toe bragt,
Als zwakheên uit wiêr bron veel grooter misdaân reezen.
Doch om u eind'lyk van die liefde te geneezen,
Zo geeve ik aan Kassandre een Bruigom deezen dag.
Hoe! zou een ander die Prinses dan trouwen? ach!
Wie is die Bruidegom? wie kon haar hart verwinnen?
Ik zelf. Ik overwon hier toe haar fiere zinnen.
Ik noem hem u, om dat gy wilt dat ik hem toon'.
Volg gy de Koningin: gehoorzaam myn geboôn.
Wat hoor, wat voel ik? Goôn! den grootsten slag myns levens:
In dit eene ongeval alle ongevallen tevens.
't Schynt dat de Hemel, die myn leed voorzei, 't begin
Van al myn rampen toont door deeze wreede min.
Voorkoom die doodelyke en zo gevreesde slagen:
En wyl ge uw ongenaâ moet door uw liefde draagen,
Zo stuit haar loop, myn Heer; verberg u voor den haat
Des Hemels, die op ons zyn gramschap vallen laat.
Het voorbeeld van den Zoon laat dat den Vader leeren.
Gy ziet Kassandraas gunst, by u zo waard, verkeeren;
En dat doorluchtig hart, voor alle Minnaars schuw,
Dat, zo gy meende, had meêdoogendheid voor u;
Dat hart, het geen gy dacht dat zich voor u zou houwen,
Zal in uw aangezicht haar Overwinnaar trouwen.
Wat zegt ge, Pylades? Heb meer eerbiedigheid
Voor haare deugden en vergoode Majesteit.
Hoe! zou Kassandra dan . . . ô Neen! het kan niet wezen.
'k Verdiende al haaren haat, indien ik dit dorst vreezen.
'k Moet hiermeer lichts in zien.
Kassandra, Orestes, Ismene.
Mevrouw, ach! wat ik hoor!
Wat hoop geeft aan de min myns Vaders ruimer spoor?
Hoe! zou dit huwelyk en 's Konings hevig blaaken
Gevallen aan uw hart? Zou zich uw bloed verzaaken?
Kassandra zonder wraak en zonder gramschap zyn,
En zien het leed van Zoon en Moeder zonder pyn?
Behaagt Kassandra (Goôn! wat zaak betreft my nader?)
Mycenens heerschappy en 't huw'lyk van myn Vader?
Zal ik geloof slaan, ach! aan zulk een droeve smart?
Een lot verbind ons beide, in weêrwil van myn hart,
Voor eeuwig.
Groote Goôn! voor eeuwig? welke plaagen!
Die Trojaanin, wiens haat gantsch Griekenland moest draagen,
Zy die myn Vader voor haar grootsten vyand hiel,
En, ingenomen met haar Goden in haar ziel,
De Liefde en 't huw'lyk als een vloek met haat'lyke oogen
Aanschouwt heeft! Zy, die steeds scheen met myn leed bewoogen!
Zy, die den Zoon niet met den Vader in haar haat
Gelyk vermengende, scheen door deeze eed'le daad
My voor haar vriend uit haar vyanden te verklaaren!
Zy, ja zy zelf kan my dit huw'lyk openbaaren!
En Agamennon word van haar geächt, bemint,
Terwyl ze Orestes hoop in wanhoop wreed verstind!
Verdiende ik immer dit verwyt door myne daaden?
'k Blyf Griekenland en myn Verwinnaar noch versmaaden;
'k Bewaar den Goôn, die 'k dien, volmaakt myn pligt en trouw;
'k Heb achting voor uw deugd; 'k beklaag uw leed en rouw;
In 't einde, ik wilde . . . Maar ik heb geen 't minst vermoogen:
'k Word als Slaavin, ja als een offer voortgetoogen
Naar 't bloedig slagtältaar, in weêrwil van myn zin,
Om 't noodlot te voldoen, zo veel als 's Konings min.
De groote Goden zelfs, de wet en stem der Goden,
Die overheerschende my porren door geboden,
Verwonnen eind'lyk tot dit huwelyk myn wil.
Myn overweegend hart stond voor die keur lang stil;
En de eerzucht heeft, hoe 't ook by u werde opgenomen,
Gelyk de Goden, my tot dit besluit doen komen.
Maar ach! wat zeg ik? 'k Hoor, in 't midden van myn druk,
Een Hemelmagt myn hart noch raân tot uw geluk;
Een Magt, wiens zoeten naam myn mond niet uit durft spreeken;
En Magt, die noch myn rust komt om uw leeven breeken.
Wat gramschap had gy niet, van alle hulp beroofd,
Door myne weigering zien storten op uw hoofd!
En eindelyk, wat zou een Koning niet beginnen,
Die minnenydig is, en alles kan verwinnen,
Een Medeminnaar, en een Vader al te wreed!
Ach! ga, myn Heer; ontvliê zyn gramschap, en uw leed.
Volg uwe Moeder, daar u Sparte hulp zal bieden.
Verlaat uw minnenyd, wil zonder marren vlieden
Van zulk een Koning, noch rampzaliger dan gy,
En meer beklaagens waard in al zyn dwinglandy.
'k Zie al te wel den grond van zulk een droevig raaden.
Gy bant Orestes uit uwe oogen en genaden,
En gy vervloekt hem meer dan ge uw Verwinnaar doet:
Gy vleit my, om myn hart met zulk een bitter zoet
Noch meer te pyningen door duizend wreede dooden.
Begeeft ge u naar 't altaar uit last van uwe Goden?
Helaas! gy stemt deez' Echt veel eêr zelf aan dan af.
Gy vreest om my, Mevrouw, de gramschap en de straf
Van Agamemnon; die min vreeslyk schynt te wezen
En min barbaarsch dan gy, die 'k meer dan u moet vreezen.
Voltrek dit huw'lyk dan, myns Vaders grootste schand';
Myn Moeders vrees; en, ach! de wanhoop van myn brand.
Zoek voor uw heerszucht in Mycenen grootsche Staaten:
Ik, dus vervolgd van Goôn en menschen, die my haaten,