floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Esayas beschrijft tontfanghen en baren
Van eender maeght, en naer zijns zelfs verclaren:
Een cleyn kindt es u gheboren onghedaert
En eenen zone is u ghegheven zeer waert.
Micheas schrijft dat hy zal werden gheboren
In Bethleem, zo es gheschiedt.
Vriendt vercoren,
Magh ict vraghen dwelc voor my staet verholen?
Ia ghy vry, met vraghen en zuldy niet dolen.
Laet hooren of ghy u yewers in verschrict.
My dijnct dat tniewe testament ons ooc bestrict,
Meer dan Redene en Wet doen fynalick.
Ghy verstaet den zin daer af gheheel qwalick
En verkeert, daermen Christus es ghebruuckende.
Zoo zijn zy ooc den zin van my versmuuckende,
Die Gods ghenade van my niet wt en scheyden,
Dwelc groot qwaet es.
Wilt u om hooren bereyden.
Christus, oudt dertigh iaren, doen ghijngh hy preken,
Daer hy om ghezonden was zoot es ghebleken,
Teghens den verkeerden zin, al versmaden zijt,
En riep: comt al tot my die beladen zijt,
Ic zal u vertroosten en niet wtiaghen.
Waer om spreict Christus dan, ic moet ooc vraghen:
Wildy zaligh zijn, houdt de gheboden alle,
Alst niemant doen en can?
Dit compt by ghevalle,
Want Christus daer ghebruucte mijn officye
En strafte met my zijn qwade condicye,
Want hy die ghehouden hadde, zoo hem dochte,
Van ioncx, zoo ghy zeght.
Maer oft ickt vraghen moghte,
Daer Christus spreict: zo wie een vrauwe anziet
En haers es beghaerlic, die heift ghedaen, ziet,
Overspel int herte; en die hier spreict
Dwaes tot zynen broedere,
Is waert dat hy steickt
Int helsche vier; dus ghebruuct my overvloedigh
Christus byde ghenade.
Ende ooc gloedigh
Staetter noch, datter niet en magh achter blyven
Een tytelken des wets.
Wat magh ic beclyven
Anders dan benautheyt? dus wilt my toch vinden
Eenyghen troost in dezen.
Wil ict ontbinden?
Ic en de Wet moeten by de ghenade staen,
Op dat den zin niet verkeert en werde ontfaen,
En om dat alzo niemant zoude schynen
Hem zelven te helpene en voorts verdwynen
In hypocrisye, ghelijc zy meest deden.
En wilden huers zelfs waercken an God besteden
Om zaligh te zyne en bleven doen gheschent.
Dat was de cauze dat zy Christum, hier present,
Niet en ontfijnghen om te zyne beschermt.
Zal ic ooc van Christo wezen ontfermt,
Daer ic gheduerende mijns levens termyne
Op my zelven heb ghestaen?
Naer de doctryne
Der Evangelyen en valt noyt te spade.
Maer scheet dus de ghenade met wyzen rade:
Devangelye en wet zijn beede tzamen
Gods woordt, maer zy hebben verscheeden namen.
De wet verdomt en devangelye vergheift,
Dus elc een zonderlijnghe officye heift,
Al eyst tzamen gheschreven in eenen bouck,
Tzy int oude oft nieuwe.
Dat verstant es clouck.
Hoe hebben de schriften my altijts gheqwelt
Gheheel verkeert!
Ghy werdt evangelisch ghestelt,
Als ghy niet en anziet waert staet gheschreven.
Devangelye comt voor de wet ghedreven,
Duer de beloften Gods wten paradyze
En voorts duer God met der propheten advyze,
Die u wyzen op Christum, den weldadere,
Die met hem ghebraght heift voor u te gadere
Dwelc u was benomen, daer de wet af es
Een dienersse, die over de zonden straf es,
Om dat elc van Christo beghaerlic zijn zoude
Verlost te zyne.
Och, nu ict dus herknouwe,
Zo crijgh ic eerst devangelisch verstant.
Dus helpt my hier wte.
Comt, werdt vast gheplant
In Christo, en light redelic op vredelicke ruste,
Die u Christus was ghevende met luste.
Want vertroosten es zijn officye grootelic
Voor de benaude.
Dat beken ic blootelic
Warachtich tzyne, zonder eenigh bedrogh,
Zoot is ghebleken.
Tzelve zegghic ooc noch,
Want ic ben die den mensche heift beschuldight.
Maerckt hoe hem Christus an u heift verduldight,
De zonden verghevende, elc makende ghezont,
Ende naer tschrifte vermont, gheleden te dier stont
Voor u de passye die ghy hadt verdient.
My dijnct dat wy God hadden tot eenen vriendt,
Anders en haddet ons niet moghen gheschieden.
Esayas willet u gheheel bedieden
Metten Evangelisten, hoe proffytelick
Figuere.☞ Hier zalmen tooghen Christum ant tcruce hanghende.
Dat zijn doot was; dus anziet hoe verwytelick
De zone Gods hijngh ghediffameirt te schanden,
Ghewont duer zijn voeten, zyde en handen.
Dus heift Christus gheleden uwe qwalen
Ende ghedraghen uwe smerten zonder falen.
Ghy hebt hem gheacht als eenen melaetzen,
Gheslaghen van God en vernedert ter plaetzen
Daer hy om u onrechtvaerdigheyt es ghewont,
Ontwee ghewreven, en ghy zijt naer tschrifs oorcont
Met zijn bulen ghenezen; en ooc als zijn feyt
Heift hy u onrechtvaerdigheyt op hem gheleyt
Ende is gheoffert, want hy zelve wilde.
O God, vadere, zydy voor ons zo milde,
Op dat ghy behouden mooght der menschen zielen?
Noch heift hem de heere willen vernielen
In crancheyt, en ghelevert zeer ootmoedelic
Zijn ziele ter doot, en riep doen behoedelic:
Tes al vervult, en was midts dien ghevende
Zynen gheest.
Och, moght my dat zijn anclevende,
Zo waer ic levende int staerven verhueght.
De schrift zeght, dat ghy u daer op verlaten mueght.
Aldus heift Christus an tcruce ghesleghen
Thandtgheschrift dat u hier in therte stont tseghen,
Dwelc es de zonde, doot ende thooft serpentelic.
Dit es van tzaet der beloften presentelic
Vertreden, want Christus reyne was waerckende
Een perfect leven, alzo elc es maerckende,
Wt gront zijns herten, ghelijc God gheboden heift.
En swaerels beghaerte van hem ghevloden heift,
Want alzo alle zijn leven was van buten,
Zoo was therte daer de vruchten wtspruten.
En waest niet? willet met u tween betughen.
Ic ken dat waer es.
Ic en cans ooc niet bughen.
Hy heift wille ghehadt in des heeren wet, ziet,
Op dat tminste tytelkin daer af zou net, ziet,
Blyven staende. dwelc niet en was in uwe maght,
Dat dede God en zandt wyzelic bedacht
Zynen zone inde ghedaente opt ronde
Des zondyghen vleeschs, en verdoende de zonde
Duer de zonde, op dat zou zijn an elcken cant
Vervult de gherechticheyt des wets vaylliant,
Die u wt schult en op groote punicye
Gheheescht werdt.
Eyst ieghens Gods iusticye
Dat ic dwaerc Christi ooc voor tmyne nomen magh?
Tes waer, diet ghelooft hem dies wel beromen mach,
Want God noch yngelen en haddent van doene,
Voor wien zoudt dan zijn?
Ic zeght ten sayzoene:
Al dat Christus ghedaen heift es voor den menschen,
Van deerste beghin.
Ic moet hem ooc toe wenschen;
Al schijn ic straf, tes mijn wterste meenijnghe
Hem daer toe te drijnghene.
Twaer vercleenijnghe
Om zegghen van Gods ghenade, wilt dat schutten,
Zy es te groot.
Ghy en zultze niet wt putten,
Want God heift hem die van gheen zonde en wiste,
Voor u allen tot zonden ghemaect met liste,
Doen ghy al tzamen noch zijn vyanden waert;
En heift u zonden ghedreghen onvervaert
An thout, dus maect u zijn bloet van zonden reynlic
En al dat hy heift behoort u toe ghemeynlic,
Van zijn gheboorte anne; dus leift vastelic
Int gheloove.
Ghy, verstaet duer my tastelic;
Als oft ghijt al ghedaen hadt principale.
Hoe zoude te vullen in my eenyghe tale
God van dezen troost dancken, tdijnct my wondere.
Niet dan in hem vast ghelooven by zondere;
Gods beliefte es u zekerlic schijnckende
Zijn rijcke om niet.
O God, weist mijns ghedijnckende,
Als ben ic zondigh, int gheloove zeer cranck.
Zondigh zuldy ooc blyven al u leven lanck;
Maer die ghelooft, dezen es God niet tellende
Voor zondigh, want God es u Christum stellende
Tot wijsheyt, heligheyt ende gherechtigheyt.
Dus waest wel van u een groote slechtigheyt,
Dat ghy u zelven woudt zaligh zijn makende.
Ooc heere, es my therte staerckelic hakende,
Hoe moghtic yewers meerderen troost vercryghen?
Rust u zelven noch, en wilt een weynigh zwyghen.
Hy es begraven, den derden dagh verrezen
Inden zelven staet; zo moet ghy ooc wezen,
Want die ghedoopt zijt in Christo Iesu goet,
Hebt Christum anghedaen en zijt zeer zoet
Leden zijns lichaems en ghebeenten staerck.
Dus zijn de gheloovyghe in swaerelts paerck
Tzamen met Christo ghecruust gheweist rijckelic,
Ghestorven en begraven autentijckelic,
Figuere.☞ Hier zalmen tooghen de figuere daer Christus, verrezen
							zijnde triumpheirt over tserpent en de doot.
Ende ooc met hem verrezen, want al dat hy es
Zijt ghy ooc; dus ziet hoe Christus vry es
Levende ende ooc over al triumpheirt.
Dit zydy ghemaect.
Mijn herte veriubyleirt
In Christo, die op zijn lekens noyt en viel wreedt.
Dit es de figuere van u bruloft cleedt
Tot eenen rocke daer ghy u mede bedect,
Ende den nieuwen mensche die ghy antrect,
Die naer Gods beilt es gheschepen onstaervelic;
Zo dat ghy met Christo nu zijt aervelic
Trijcke der hemelen, daer Christus in eeren
Gheclommen es met hem, om ws vrueghs vermeeren,
De ghevanghenesse ghevanghen leydende,
En es aldaer uwe plaetze bereydende
Ende ooc zittende tzijns vaders rechter handt.
Lof God, vader almaghtigh; wat waerder pant
Hebdy ons gheschoncken wt liefden minnelic!
Nu danc ic God dat ghy dit zijt verzinnelic.
Alzo Christus tot u sprack opder aerden:
Blijft in my en ic u altijts van waerden,
Op dat waer ic ben, ghy daer ooc met my zijt,
Aldus duer tgheloove ghy den vader by zijt
Ende ghetreden in Gods staet. dwelc (elc dit vatte)
De mensche waende van tserpent cryghen int platte,
Maer vant hem bedroghen, dit hebdy gheestelic
Duer tgheloove. Christus es ooc God feestelic,
Tstaet gheschreven: die my ziet, ziet den vadere.
David spreict: ghy zijt God; en wildijt nadere
Hebben bewezen met vaster fundacyen?
Tes ghenough bewezen voor alle nacyen.
En eyst niet alzo in u herte ghezaeyt?
Och iaet, mijn ziele die es in God ghepaeyt;
Waer ic nu verlost van dit vleeschelic pack!
Zo willic u dan laten in dit ghemack;
Want ghy alsnu niet meer en zijt beghaerende,
Dan dat hemels es.
O doot, zijt vertaerende
Dit vleesch; leght my neder, mijn leden die flauwen.
Hier naermaels zo zuldy u leven anschauwen,
Dwelc met Christo staet in God verborghen certeyn.
Als hem Christus zal openbaren, tzuver greyn,
Werdy ooc openbaer int converseren
Met God en dijnghelen int eeuwigh hoveren,
Met een lichaem int wezen onbegrypelick.
Dus leift de rechtvaerdyghe mensche rypelick
Duer tgheloove in Christo, zonder verdrieten.
Of God my noch hier laett, hoe zal ict ghenieten,
Dezen troost teghens dit zondigh ghespuusele?
Hier teghens heift Christus, voor een becuussele,
U ghegheven tot de zonden qwijtschellijnghe
Zijn vleesch en bloet; zeght hebdy noch meer qwellijnghe,
Om yewers noch meerderen troost te zouckene?
Och neen ic, zo waer ic waerdt te vervlouckene.
My dijnct, ict hebt al, daer en blijft niet buten.
Voorwaer vrient, noch en magh ic daer op niet sluten
Dwelc den mensche staervende meesten troost es.
Zeght my, ic moet vraghen, want zeer goet propoost es:
Eyst my, zondyghe mensche, naer de schriftuere
Niet ghenough, dat God wt bermhertigheyt puere,
Naer zijns zelfs beloften, niet en heift ghespaert
Zynen zone, maer voor ons ghegheven vermaert?
Die ons gheboren es in swets vulbrijnghen,
Ghepassijt, ghestorven, boven alle dijnghen
Verrezen; heift zonde, doot, duvel verwonnen.
Zoo God den mensche dat heift willen ionnen,
En zijn in Christo ghestorven onghestoort,
Met hem begraven, verrezen, en noch voort
Gheestelic met hem ten hemel ghevaren?
Nu wilt deze solucye wel bewaren,
Want de helyghe apostolysche kaercke
Gheloovende belijdt (elc hier op maercke)
Des vleeschs verryzenesse heel lichamelic.
En Iob zeght ooc: Ic weet dat ic beqwamelic
Zal verryzen inden wtersten daghe,
Ende in mijn vleesch tot mynen behaghe
God zien; en Paulus willet ooc bedien,
Dat ghy ten wtersten daghe eerst zult zien
De doot gheheel te nieten met hueren strale.
Dus es tvleesch verryzen, tot mynen verhale,
Des menschen troost meest, want en caem dat niet,
Zo waert van Christo al te vergheifs gheschiet
Dat hy ghedaen heift, en smenschen troost waer wte.
Ziet, dus zalt commen inde laeste mynute,
Dwelc God Ezechiel heift ghetooght gheheel.
En Christus zal hier gheven het oordeel
Over levende en doode: dus verblijdt nu,
Dat hy oordeel gheven zal die daer bevrijdt u.
Figuere.☞ Hier tooghtmen de verryzenesse des vleeschs.
En alsdan zuldy eewigh zonder zwaerheyt
Met Christo, u hooft, ghebruucken inder waerheyt
Al dat hy heift en es, met God dryvuldigh.
Wat zeghdy daer af?
Dien troost es ghehuldigh,
Wie zoude daer teghens zijn murmurerende?
Ghy zijt my daer den meesten troost solverende.
O God, haelt my wt des waerelts allende,
Nu ic den meesten troost hebbe in mijn hende;
Ic danck u, eer dat vergaet mijn memorye.
Lof God, vader almaghtigh, van uwer victorye,
Want ghy my zonder verdienste gheloont hebt
Duer u bermhertigheyt die ghy my ghetoont hebt.
Tvleeschs crachten vergaen my als een druckigh tempeest.
Vader, ontfangt in uwen handen mynen gheest.
Hebt lof en danck God, vader ghebenedijt,
Die den mensche voor swaerels fondacye vlijt
Voorzien hebt, eeuwigh crachtigh in u zelven.
O God, ic moet u ooc nu lof toe welven
En ooc u ghenade eeuwigh zijn pryzende.
O God, ic moet u ooc danck zijn bewyzende,
Die ons met troost zijt spyzende
En minlick int zayen laet dalen dijn rayen,
Voor tverlayen
Van allen qwayen, dwelc ons moght beschayen
Duer Sverkeerts Zins crayen, die my hilt ghevanghen,
Gheleyt in tverstranghen in verkeerde ganghen.
Dies my tverlanghen dit wou zijn bevroyende,
Dat nu es vloyende.
Zijt nu schrifs moyende,
En wel verfroyende dat qwaet es broyende
Den zin verkeert, groyende in zulc bestieren
Teghen schrifs manieren.
Neimt danckelic thanthieren
Van ons Violieren, slecht in tverchieren,
Eil Fonteynisten, reyn in conversacye,
Hier met blijft bevolen Gods milde gracye.
Het huwelyk van Orondates en Statira
Nil Volentibus Arduum: Het huwelyk van Orondates en Statira. Amsterdam:
						Adriaan van Gaasbeek, 1670.
ROXANE
STATIRA
ORONDATES
PERDIKKAS
SELEUKUS
HEZIONE
ARBATES
SOLDAAT
>HET HUWELYK VAN ORONDATES en STATIRA,
Nooit op de Amsterdamsche Schouburg vertoont:
Neevens een Dichtkunstig ONDERZOEK en OORDEEL over een Spel van de zelfde
					naam, dat daar gespeelt wordt.
By ADRIAAN van GAASBEEK, op de Voorburgwal, by ’t Stadthuis.
					1670.
Aan den Weleedelen, Gestrengen HEERE, Dr. GEERAARD BIKKER, Heere van
					ZWIETEN,
Raadt en Reekenmeester over de Do- meinen van de E. G. M. Heeren Staaten van
					Hollandt en West-Vrieslandt,
Hooge Heemraadt van Rijnlandt, &c.
WELEEDELE, GESTRENGE HEER.
WY twijffelen geensins, of het zal U. WelEdt. zeer vreemdt voorkoomen, U.
					WelEdts. naam op het voorhoofdt van dit Treurspel te zien; te meêr, om dat een
					ander van de zelve naam zo eeven aan U. Wel Edt. is opgedraagen.
Maar, mijn Heer, ten waare die Opdraght, wy hadden ’t niet bestaan zonder U.
					WelEdts. verlof, nademaal wy van die meyning zijn, dat men niets behoort op te
					draagen aan iemandt, van wiens toestaan en vergenoeging men niet ten vollen
					verzeekert is; ten zy het werk zo uitsteekend zy, dat het geen ongenoegen
					verwekken kan, of dat die geene, daar het aan opgedraagen wordt, amptshalven het
					goede en quaade voor lief moet opneemen; wanneer ’t blijkt, dat des opdraagers
					inzicht is iets aan te wijzen tot verbeeteringe of voortzettinge van dingen die
					de bediening, van dien ’t opgedraagen wordt, raaken, al was ’t schoon dat het
					werk, neffens de reedenen, en bewijzen verwerpelijk en bespottelijk waare;
					doordien d’opdraager dan maar zijn eigen spot bewerkt, ende niet des geenen daar
					hy ’t aan opgedraagen heeft.
Maar het wordt tot nadeel van iemandt geduidt, met groote Letters, als
					begunstiger en beschermheer van een boek te staan, dat al de weerelt bespot, en
					hy zelve, indien hy eenige kennis heeft moet verachten: want het is ieder niet
					uit te leggen, of zijn naam, met of teegen wil, daar na toe gesleept, en voor
					geplakt is.
Wy willen dan hier meede ieder wel bekendt maaken, dat wy dit zonder U.WelEdts.
					verlof bestaan, en dat U.Wel Edt. diesweegen noch lof noch laster behoordt
					onderworpen te zijn.
Ook zouden wy de geleegenheidt van waerdiger stoffe, en beblokter uitvoering
					waargenoomen hebben, om U. WelEdt op te draagen, indien ons geen groote reeden
					hier toe geperst hadde: naamelijk eene inwikkeling, die wy ons zelven gemaakt
					hebben, met aan den Overzetter ende Opdraager van de voorgaande Orondates en
					Statira belooft te hebben, indien hy zo vermeeten waar, U. Wel Edt. de zijne op
					te draagen, gelijk hy al voor jaaren lang heeft durven dreigen, dat wy ’t ons
					ook verstouten zouden.
Wy willen wel bekennen, dat wy toen meenden, dat het daar niet eens toekomen
					zoude, en dat hy, die korteling zo jammerlijk met het overzetten van de
					Menechmen van Plautus gebotmuilt was, U. Wel Edt en zich zelven voor de schande
					bewaaren zoude van voorneeme beschermers tot leuren te kiezen, of leuren aan
					konstkenners op te draagen. Maar dat hy zich vergenoegen zoude, het zelve, ten
					Tooneele gevoert, den Bur- [fol. *3r] ger voor zijn gelt in de handt te stoppen,
					wanneer hy doch, als Hoofdt of Regent van de Schouwburg, ampts-en plichtshalven
					gedwongen zoude zijn, ’t zelve, by gebrek van wat beeters, voor den dag te
					brengen.
’t Is wel waar, dat, om minder in ’t klaare licht te staan, hy die samenvloeying
					van opdraghten aan U.Wel Edt. zo veel hem moogelijk geweest is heeft zoeken voor
					te koomen, met uit te strooyen, dat d’onze U.Wel Edt. zeer onaangenaam zoude
					zijn.
Maar wy hebben U. WelEdts. noch ons eigen oordeel zo veel niet te kort willen
					doen, van dat voorgeeven aan te neemen. Ten eersten, om dat U. WelEdt. zich van
					een andere mondt zou gedient hebben, om ons dat ongenoegen bekent te maaken. Ten
					anderen, dat het U.WelEdts. kennis een onvergeeflijk ongelijk zoude aangedaan
					zijn, te vreezen, dat U.WelEdt. meêr behaagen zoude hebben in een zeer ellendige
					overzetting, als in een wel gemaakt Tooneelstuk.
Wy zeggen welgemaakt alleen in vergelijking van ’t zijne: want wy zijn zo
					verwaant niet om te gelooven, dat het onze onverbeeterlijk zoude zijn. O neen;
					wy weeten wel, dat andere (doch niet zonder moeyte en opmerking, gelijk wy meede
					aangewendt hebben) ons verre zouden konnen overtreffen, en veele gebreeken
					aanwijzen, en verbeeteren, zo wel zulke, die wy niet hebben konnen verhelpen,
					als die wy over ’t hoofdt moghten gezien hebben.
Doch dit hebben wy van zodaanige niet te verwachten, die zonder oordeel en
					opmerking hunne rijmeryen slechts uitstooten, en met een hol en ydel gerammel
					vermaakt zijn, gelijk wy te gemoete gezien hebben van de [fol. *3v] voorgaande
					Orondates en Statira, waar van ons een groot gedeelte ter handt gekomen zijnde,
					wy, als ex ungue leonem, van ’t geheele Spel, als niets verscheelende van alle
					zijne andere werken (gelijk nu klaar gebleeken is) gemakkelijk hebben konnen
					oordeelen. Behalven dat in het Fransch zelf eenige misslagen zijn, die hy met
					zijn overzetten verzwaart, en met zijn veranderen vermeerdert, en wy, zo veel in
					onze magt is, gemijdt en verbeetert hebben, welk alles hier aan te wijzen U.
					WelEdts geduldt te veel gevergt zoude zijn. U. WelEdt. indien haar de moeite
					niet verveelen moght, zal ’t zelve wijdloopig vinden in ons Dichtkunstig
					Onderzoek, en Oordeel, dat hier achter aan gedrukt is, en waar aan wy ons
					gedraagen.
Maar lichtelijk zal die reeden, dat wy ons met een Derde, die U.WelEdt. niet
					raakt, ingewikkelt hebben, U. WelEdt. niet vergenoegen, noch ons ontschuldigen,
					dat wy ons verstout hebben U. WelEdt. dit werk zonder U. WelEdt. verlof op te
					draagen. Laat dan dit ons tot een schildt en toevlucht strekken, dat’er geen
					middel is om de kunst zijn volkomen luister, noch den Burger zijn behoorlijk
					vermaak te geeven, als de Onweetende met het aanwijzen van hunne gebreeken
					teegen te gaan; en aldus de Leergierige (welke het * graauw der Tooneelrijmers
					door hunne meenigte, door hun schreeuwen, en door ’t ophaalen van hun oudt
					gebruik den toegang ter kunst stopt) dien weg, en hunne oogen, door reedenen, en
					bewijzen te oopenen: en dat wy ten dien einde U.Wel Edts. doorzichtig oordeel,
					tot rechter, of wy ’t rechte wit beschieten, in deeze opdraght verzoeken, wijl
					’t een ander op een veel slechter voet heeft durven waagen, en ons als den wegh
					geweezen tot iemandt, wien wy ’t heel en al weeten te moogen toevertrouwen.
En hier by komt noch U.WelEdts beleefde Eedelmoedigheidt, van de welke zo groot
					een gevoelen is, en die zo hoog te boek staat by ons Gezelschap, waar van eenige
					Leeden voordeezen de eer van U.Wel Edts byzondere ommegang en kennis genooten
					hebben; dat wy vastelijk verhoopen, dat U. WelEdt. onze vrymoedigheidt niet zal
					qualijk neemen, noch onze geringe gaave voor ’t hoofdt stooten.
Deeze reedenen hoopen wy zullen U.WelEdt. volkomen vergenoegen; waar by noch een
					verzoek overschiet, naamelijk dat U.WelEdt. niet gelieve te versmaaden
					d’aanbiedinge van onzen dienst onder den naam van
Nil volentibus arduum, Noch mijne byzondere, die tot groote eer reeken my te
					moogen noemen,
WelEedele, Gestrenge Heer,
U. WelEdts. Ootmoedige Dienaar, D. LINGELBACH.
ROXANE, Dochter van Kohortan,
STATIRA, Dochter van Darius, } Weduwen van Alexander de Groote.
ORONDATES, Prins van Schytien.
PERDIKKAS, } Nazaaten van Alexander de Groote.
SELEUKUS, } Nazaaten van Alexander de Groote.
HEZIONE, Vertroude } van Roxane.
ARBATES, Vertrouweling } van Roxane.
Het Tooneel is binnen Babilonien, in een zaal van ’t Paleis van Roxane.
Eenige Misstellingen in den Druk te verbeeteren. Op ’t 7 9. 16. 20. 31. 44.
					bladt, 10 26. 4. 8. 17. 21. 34. 23. reegel, voor verwonen leest voorneemen uw
					velof uw krimt gaat, moedt? verwonnen voorheenen u verlof uws krimpt gaat.
					moedt,
’t HUWELYK VAN ORONDATES en STATIRA, TREURSPEL.
ROXANE, HEZIONE.
ROXANE.
HEzione, kom, laat ons sterven.
HEZIONE.
Laat ons leeven
Mêvrouw, en ’t ongeluk trots onder d’oogen streeven.
Hoe veel Tierannen, in een vloekgespan verknocht,
Doorpijnigen mijn ziel, waar ben ik toegebroght!
Een grouwelijk gety van dolle wraak, van tooren,
Van haat, van liefde, die na recht noch reên wil hooren,
Rijst, beurt om beurt, tot straf in mijn vertwijffelt hart;
Daar duizent wroegingen noch al die bittre smart
Verzwaaren, en gestaâg my, zonder meededoogen,
Erinneren mijn zonde, en stellen ’t quaadst voor oogen.
Mijn hart hitst, door zijn beê, de Goden op my aan,
En smeekt hen niet, maar wenscht hartnekkig te vergaan.
’K voel ’t tot zijn eigen straf de wraak der Goden daagen,
En tergen. Wreede ziel, gy wekt myn zwaarste plaagen,
Zeg, vinnigste van al mijn vyanden, zeg aan,
Verdoemt gy ’t schelmstuk, ’t geen gy zelve hebt gedaan?
Hoe kont gy, zo verwoedt, in my nu weederstreeven,
De wreedtheidt, daar gy eerst my hebt toe aangedreeven,
En sarren d’ysre roe des Heemels met gebeên,
Om u te scheuren, en te morzelen van een?
Maar neen, de heemel heeftme een ander lot beschooren;
Het eeuwig noodtlot heeft mijn doodt noch niet gezwooren.
En is’er iets voor my te vreezen in mijn noodt,
Hezione, het zijn de menschen; kleen en groot
Heeft in mijn doot gestemt, en ’k zieze niet t’ontwijken,
Al wilde al ’t godendom handthaaven mijne rijken,
En in slagorde zelf voor mijn bescherming staan.
Hoort gy dat stormen niet? hoort gy die krijgsorkaan
Niet bruischen, en de muurrammeijers d’oude wallen
Van Babel schudden? och! my dunkt, ik hoorze vallen,
En mijnen troon met haar; ’k voelze onder mijne voet
Wegzinken, en mijn hoofdt bestelpt met puin en bloedt.
Schep moedt, Mêvrouw, al dreigt de vyandt onze muuren,
En stormt’er fel op aan, wy zullen hem verduuren.
Hy hoopt vergeefs uw rijk te dempen door zijn macht.
De Heemel waakt te trouw voor ’t Koninglijk geslacht:
Hy heeft u door zijn handt gehuldigt in uw staaten.
Kon ik den vyandt zijn beleegring doen verlaaten!
Maar ’k vrees het alles, nu zijn hoogmoedt staat in top.
Zijn stormgevaert rijst reets voor onze afuiten op,
Hy klimt daar langs, en plant zijn standers op de transsen
Der neêrgestorte muur, en overwonnen schanssen.
De moedige Orondaat doormijnt de hooge wal,
Brengt onverzaaghdt de bloem van al ons volk ten val,
En trapt het harte en buik te barsten. ’K zie hem rooken
Van bloet, en, door een berg van dooden doorgebrooken,
My vliegen in ’t gezicht, met uitgetoogen zwaardt,
En zeggen; Monsterdier in gruwelen gebaart,
De Heemel heeft mijn arm tot uwe straf verbonden;
’T rechtvaerdige gebedt heeft eindlijk heul gevonden,
En ’s Heemels vierschaar my uw vonnis toegestaan.
Doch staat u langer dit misdaadig leeven aan,
Herstel my Statira, en leer uw hoogmoedt breeken,
Met haar vergifnis voor uw boosheidt af te smeeken.
Maar neen! wy trotsen zijn gevley en dreigement.
’K begeer van hem genâ, noch straf. De wreedheidt schent