floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
o Vader goed, nu eens ten langen laatsten neer
op deze ellendige, geschend', onteerde vrouwe,
die t' enenmaal, helaas, gedompeld leidt in rouwe,
dien ramp volgt als haar schim, dien aanhangt enen klis
van zwarigheên waar geen doorredden aan en is.
En nademaal 't niet is Uw goddelijke wille
dat ik van deze val herrijz', of opwaarts tille
het overladen hoofd en beur' het door mijn kwaal,
zo gun mij dat de dood het voorts heel onderhaal'
en met haar killende hand deez' wenend' ogen luike,
en graav' in d' aard een weg waarlangs dat ik ontduike
des levens leide licht van al te sterken dag
en al den druk waar ik niet tegens op en mag.
Doch is de dood, die de gelukkigen vervloeken,
te waarde gast om mij, verfoeide, te bezoeken,
zo zijt gij welkoom mij in mijne bange nood,
o zorgzachtende slaap, namage van de dood,
die stillen kunt alleen het knagen van mijn smarten,
die u ontfarmen laat der afgepijnder harten
en nodigt 't lichaam mat en 't treurige gemoed
nu tot vergetelheids volschonken beker zoet.
Och, of de togen zo mijn hersenen bevingen,
dat 's lichaams rust den geest beschutte voor 't bespringen
der beelden ijselijk, voetstappen, diep geplant
van 's daags verlopen angst in 't wekelijk verstand.
Hier, opgedonderd uit de voorburcht van der helle,
ben ik, scheurzieke Twist, die gij met moeden felle,
Hollandse vorsten, hebt bezworen om de kop,
tegen den hemel, vol van spijt, te steken op.
En wordt hij nog niet paars? Bezwalken nog de starren
niet van mijns adems gift? Zal nog de mane marren
met saluw worden van het gruwel dat zij ziet?
En zweet van grote angst de bange nacht nog niet?
Zij doen 't gewisselijk. 't Vergiftigd aardrijk mede
gevoelt dat ik er ben. En waar ik het betrede,
daar geven haren geest de bloemen fris, en 't kruid,
en wat mijn voetstap dekt, daar smoort de wortel uit.
De torens schudden van het hoge Huis te Muiden,
niet anders of de wind van tegenover 't Zuiden,
in 's aardrijks holligheid benauwd met ongemak,
om aêmtocht woeld', en al zijn vinnen van hem stak.
Zo schrikt haar 't open doen van deze grijns: zo angen,
met giftig blazen, haar deze gekrulde slangen.
Aarzelen zie ik hier de Zuiderzee vervaard
en uit verbaasdheid vliên zijn golven achterwaart,
begevende het strand, alwaar ik ben verrezen.
Of zou mijn achtbaarheid, dacht ik, verwellekt wezen?
En gij, verkeerd Bedrog en moedwillig Geweld,
een eersleep die mij staag met ziel en zin verzelt,
en nu kort volgen moest, zo gij mij ooit verzelden,
waar blijft gij?
Geweld, Twist
Wacht u voor verlater mij te schelden.
Verwijt mij slappen moed noch traagheids ongerucht.
Uit boosheids lendenen is nooit gesproten vrucht
die zoveel harde moeit' en arbeids heeft verzwolgen,
noch ander zoon zo fors, zo dapper, zo verbolgen.
In d' oorlog treed' ik staag aan Mars zijn rechter zij
en nergens houdt hij 't lijf verzekerd zonder mij.
'k Heb niet vergeefs gedoogd dat mij de God der vonken
in 't ruwe staal van hoofd tot voeten heeft beklonken
en nagelvast aan 't lijf dit knarsende gezeet
met kracht gedwongen, dat van riem noch gesp en weet,
maar omdat ik mij t' ontwapenen t'genen tijen
gezworen heb bij d' heiligheên der Razerijen.
Dus ga, dus sta, dus waak, dus slaap ik nimmer uit
het ijzer bars en bruik het harnas als mijn huid.
Dit zwaard is m' in de vuist gesmeed, naaktarmde reuzen
op aambeeld zouden 't met geen logge mokers kneuzen.
Mijn zuster volgt met vlijt en kan niet wezen veer.
Bedrog kom voor den dag.
Twist, Bedrog, Geweld
Geen ding en haat ik meer.
In dikke duisternis en wordt geen eer verkregen.
Die jaag ik niet.
Noch ook geen aanzien?
Dat 's mij tegen.
Lust valsheid u alleen?
Komt even graag.
In 't duister tiert ze best.
Z' is allergrootst bij daag.
Met weinig pronks en is het licht zo niet te mompen.
Uw voorschoot is zo schoon.
Dat net is voor de plompen.
Blanketselkorst beveinst uw aanzicht om en om.
Blanketsel liegt te blauw, wacht dat ik mij vermom.
Mijn sluier en mijn kap nog wat verschikt zijn moesten.
Onzalige godin, wat neemt gij te verwoesten
voor bloeiend rijk, 't welk sloopt, vermast van weeld' en schat,
of uit te roeien voor vermogen grote stad,
of voor doorluchtig huis en stamme te vernielen?
Werwaarts hebt gij 't gemunt?
Wij volgen op uw hielen.
Mijn zinnen zijn, o al t' onderbrengende Twist,
gescharpt tot uwen dienst op duizenderlei list
en valsheid weifeloog. Al wat er in 't vermogen
van blinde lagen is en van verbloemde logen,
van arge schallikheid, van dubbeltongsheid stout,
van haatlijk veinzen, van deurtraptheid menigvoud,
van nijdig' achterklap, al wat met slimme streken
verraderij vervloekt, is machtig te besteken,
wat met meinedigheid, die godvergeten prij,
is door te drijven, laat dat komen aan op mij.
En zijt gerust, heb ik de Grieken kunnen leren
de goôn te roepen om een dakschaar met haar zweren,
te leiden om de tuin, de kindren door het spel,
de mannen door den eed, en, met het vossenvel
behendig aangenaaid, te stoppen en vervangen
al waar de leeuwenhuid niet toe en mochte langen;
heb ik het Roomse volk, nazaten van dat vrij,
oprecht en preuts geslacht 't welk tot verraderij
te vroom, nauw anders streed als onder vliênde vlaggen,
doen keren tot vergif, en tot bedekte daggen;
heb ik den helsen Jood, bewaarder van de bus,
zijn Meester en zijn God doen leev'ren door een kus,
ik zal wel strekken nu een dochter van de boosheid.
Aan werk ik helpen zal uw vernuftige loosheid
en uw schendzieken arm aan oeff'ning tegelijk.
't Zij gij gegrepen aan wilt hebben 't Franse rijk,
tussen Garonn' en Loir' de borgerschap ontuien,
de Seine, krom van loop, tegen de Rhône opruien,
of Witte en Rode Roos verhitten in 't geschil
en stoppen toe de Theems met lijken zijnen kil,
of Duitsland schudden dat de vorsten haar verzetten
tegen de steden op haar vrijheid trots, of wetten
de Portugese haat tegen de Kastiljaan,
of in het averoud Italiën klauwen slaan
en rijten het vaneen door 't dodelijk krakelen
van Guelf en Ghibellijn, de schadelijke delen,
of dat u lust den Turk tegen den Tartaar rap,
tegen den Mameluk der Perzen ridderschap,
den gelen Indiaan tegen het rijk van Chine,
den schenstraat Arabees tegen den Abessine,
tegen den Christen kloek des Moors verbolgen krop,
strand tegen strand, zee tegen zee te maken op,
de koningen vol prachts, hertogen grof van have,
te doen in haar bederf met arren moede draven,
't aardrijk in vuur en vlam te stellen, en in roer
weerspannig overeind 's ontzetten werelds vloer,
mijn hand en wederstaan noch wapenen, noch wallen,
z' is reed, geeft, als gij wilt, teken om aan te vallen.
Mijn spieren jeuken.
Ik van groten ijver zwoeg.
Waar leidt de tocht?
Gij zijt voor deez' tijd ver genoeg.
Legt krachten gij te kost, gij konst en listigheden
aan 't plagen van dit volk. Op adel, graaf en steden
uw razerije velt. Gaat haar met loze grond
en gladde strikken aan en brengt met helse vond
de voorzichtigste bij, bedraait haar de gedachten,
dat zij niet weten waar vertrouwen, waar haar wachten,
door al te scheven gang verbijsterd in het spoor.
Houdt mijn voetstappen warm, ik treed u moedig voor.
Thans zullen haar ook bijkomen de krijg moorddadig,
de leedkauwende wraak, de wreedheid ongenadig,
de rouwe roodoog en de honger slijtevlees
met haren kwaden raad, de verveloze vrees
met argvermoên, haar naaste bloed, de armoe smalijk,
de kortademde moeit', de dood van opzicht lelijk.
Elk schriklijker om zien als ander, met een zwerm
van zorgen knagend' en te machtig alle scherm.
Scheuren en schenden zullen zij, roven en rukken,
vellen en villen elk om strijd, scheren en plukken
't betoverde geslacht.
Voogdesse, treedt voorheen.
Wij volgen onvermoeid met evenwijde schreên.
Wie zal in prinsendienst voortaan
zich kwijten vroom, oprecht en heilig?
De besten 't booste loon ontvaên
en nergens is de trouwe veilig.
De here van Velsen in vreemden land
lag onder onbekende daken,
als nijver en nechtig en trouw gezant
en dreef des graafs van Holland zaken.
Om 't voordeel zijns landsheren liet
hij 't zoete slapen alle nachten,
zijn nieuwe bruid en had hij er niet,
die hem zijn zorgen kon verzachten.
Hoe luttel vermoedt hij dat oude haat
hem had zo verre doen verzenden,
en middelertijd, met euvelen raad,
de graaf zijn ere zocht te schenden.
O zaad des Roomsen konings waard,
wat oorzaak had uw onbezweken
en moedig hart van eelder aard,
met zo verwoeden brand ontsteken?
Dat was een antwoord al te straf
en kwalijk op zijn hoofs behouwen,
dat d'al te vrijpostige ridder gaf,
toen gij hem vergd' uw boel te trouwen.
‘Dat ik, God lijd' het nimmermeer,
zij tegen die schand' opgewassen’,
sprak Geeraerdt van Velsen tot zijn landsheer,
‘uw slete schoen mijn voet niet passen.’
De graaf verbeet zijn leed totdat
men d'adellijke maagd van Woerden,
in staatlijk zelschap, uit haar stad
voor vrouw op 't Huis te Velsen voerde.
Toen raakte, door verspeten smart,
de vorstelijke boel aan 't razen
en heeft het smokend vuur in 't hart
weer, door zijn oren, opgeblazen.
Hoe zelden zal, in minnes gloed,
smekende mond haar bede missen?
En gij, hovaard en overmoed,
hoe kunt gij 's mensen bloed ophissen?
De grave reed naar 't slotelijn
dat in 't geboomt' verschuilt zijn kruinen
waar Holland op zijn smalst mag zijn
en krimpt voor 't stuiven van de duinen.
De duinen die bij verwaaid onweêr
met grond met al de vruchten snoepen,
als de Noordzee en Wijkermeer
elk met oneven keel beroepen.
Vrouw Machtelt staakte haar naaldwerk knap,
als zij de tijding heeft vernomen
en daalde van de wenteltrap,
om haar landsheer temoet te komen.
‘Nieuws van uw man, mijn nicht,’ zei hij,
‘niet lang gij spanen zult uw minne,
leid mij waar 't is om spreken vrij.’
Zij gaat, hij volgt ter kamer inne.
Mits dat de grendel gaf een kras,
hoezeer ontzetten al haar leden.
De grave werd gewaar wel ras,
dat woorden daar geen proef en deden.
Zij riep zo luid kracht en geweld.
‘Wat maakt gij, mijn edele landeshere?
Waar daar een man op mij gesteld,
gij zoudt hem met uw zwaard afkeren.’
Hoe zij meer riep en kermd' en bad,
hoe dat hij dwong en drieste grover,
totdat de heilloze lust was zat
en gaf zijn hart de wroeging over.
Nu, ducht ik, brouwt de wraak versteurd
den gantsen lande kwaad met hopen:
O God, wat d'overheid verbeurt
d'onnozelen al te duur bekopen!
Tweede bedrijf
Geeraerdt van velsen, Schildknaap
Mijn paard staat bij de brug vast aan de teugelsnoeren.
Men doe 't terstond gerak met havenen ende voeren,
eer het de koud' bevang.
Met blijdschap ik aanschouw
uw wederkomst mijn heer, hoe is 't vergaan?
De wouw
placht eens de schrik te zijn van kiekens mak en duiven.
Gekeerd is 't en hij zelf benageld in de kluiven
van moediger gediert.
Wat, is de graaf in 't net?
Hij is gevangen en zal hier haast wezen met
de schaar van edelliên en heren bondgenoten,
hem voerend ordentlijk. Ik kom vooruit gestoten
met volle ren, om deez' geschiedenis bewust
te maken aan mijn vrouw. Waar is zij?
Z' is te rust.
Ik ga ter kamerwaart. Ontwaakt, mijn uitverkoren.
geeraerdt van velsen, Machtelt van Velsen
Oi mij! Wie wekt mij? O mijn here welgeboren,
mijn troost, zijt welkoom. Maar, dus in de nare nacht
mijn trouwe bruidegom, en waart gij niet verwacht.
Wat komt gij met gevaar door duisternis gereden?
En gij, wat weigert gij, mijn lief, uw waarde leden
de zachtheid van het bed en rust dus in de stoel?
Ach, wat kan maken meer dat ik uw afzijn voel
als 't bedde? Ach, wat meer doen naar uw bijzijn haken
met smart als 't bedde? Wat kan meer indachtig maken
mij mijnen droeven val als 't bedde zonder u?
Veranderd is het met den vrouwenschender nu:
gevangen is hij die te dwingen placht voor dezen.
Van hoeveel kwaads, helaas, zal ik al oorzaak wezen?
Misschien ook van veel goeds, indien de prinsen prat
haar spieg'len willen maar. Zij mogen leren dat
niemand het recht ontwast. Die schrik van onderzaten,
die onlangs hield voor spel te honen beide Staten,
adel en burgerij, met smadig onbescheid,
te tergen 's ridderschaps waardij en achtbaarheid,
is een gevangen man. De dwingeland nu lere
wie hij onzuiver heeft verreukeloosd zijn ere.
Doet u ter venster en verzaadt met wraak de geest.
Hij komt terstond.
Ach, wraak geen schennis en geneest!
Men zal hem, dat hij proev' wat leed is, leed toedrijven.
Ach, nimmer moet gij in leed doen zijn meester blijven.
De smaak van 't leed zal hem doen leeddoenslust vergaan.
Dat hoord' ik liefst dan ik zag zijn ellenden aan.
Goed is die 't kwaad verdraagt en weldaad weet te lonen.
Maar, wie met dank en wraak van beids zich dapper tonen
kan vriend en vijand, leeft doorluchtig en vermaard.
't Doorluchtig leven zij mij nimmer zoveel waard.
Tijd is het, vindt gij 't goed, om vensterwaart te pogen.
Ach neen, geen groter schrik en weet ik voor mijn ogen,
die, om hem nooit gehad te hebben in 't gezicht,
zo gaarne zouden, laas, verwensen 't lieve licht,
kunnen, in genen schijn, hem aanzien met vernoegen.
Luister, ik hoor gewag en ga mij derwaarts voegen.
God geve dat gij u ten besten moogt beraên.
Geeraerdt van velsen, Graaf Floris, Gijsbert van Aemstel, Harman van
						Woerden
Uw hoge sprongen zijn, heer meester, nu gedaan.
Gij zult na dezen tijd der voeren niet meer drijven:
in onze hand is 't, u te sparen of t' ontlijven.
't Is daar gekomen toe dat gij vervloeken zult
en uur en stond toen werd verdicht de valse schuld
tegen mijn broeder vroom en 't trouwloos lak geweven,
't welk gij hem op den hals deed werpen om, na 't leven
hem smadelijk ontroofd, uw klauwen, klem van bloed,
met holle gierigheid te slaan in 't wettig goed.
Verrader eerloos, streep en schandvlek aller groten!
Onzalig prins, hoever heeft moedwil u verstoten
van d' edel glorie, waar gij toe geroepen waardt
door hooggeborenheid en door den vromen aard
en 't vorstelijk geluk van staatlijk' overouderen,
die, tot pilaren van 's lands welvaart uwe schouderen
verkoren hadden, en u in der hand gebreid
den erfelijken toom, om, met rechtvaardigheid
te sturen volken trots, die tot verheven trone
u hadden opgevoerd, vanwaar uw deugd ten tone
mocht, nevens 't loon bezet in een vernoegd gemoed,
van ieder zijn aanschouwd en loffelijk begroet.
Beloningen dus hoog, hebben ze niet vermogen
u 't hart te trekken, noch genegenheid gebogen
tot weldoen, door hetwelk zo tallozen tal
bedegen zoude zijn en vrij van ongeval?
In stede van uw graaflijk hulsel te verladen
met deze perlen, zo minlokkende sieraden,
hebt gij u zelven, laas, een vuilen hoed, besmet
met ongerechtigheid, op 't reukloos hoofd gezet,
verdoemende degeen dien vrijsprak uw gewisse.
Maar, wie daar op den mond klopt het getuigenisse
zijns eigenen gemoeds, verdelgt met onbescheid
het leven van de ziel, dat is de reedlijkheid.
O gruwel, eelmans eer te doôn met valse schulden!
't En bleef daarbij niet.
Dat heb ik verdiend met dulden!
Men pass' het den tiran! Wie door geen vreze zwicht,
maar dapper is van deugd, hij op zijn hoornen licht.
En wie dat lijdzaam 't juk ontvangt met helen lijve,
daar is 't: laadt op, laadt op, tot hij daaronder blijve.
Maar of gij mij al aanzag voor zo slap van moed,
verrader, dacht gij niet dat iemand van mijn bloed,
in hoger eer verweend, en ridderlijke magen,
die haar in duistr' en licht gewoon zijn preuts te dragen,
dat iemand van mijn groott' en eedle zwagerij,
den lande door ontzien, dat iemand van dat vrij
en frank Hollandse volk zijn dagge zoud' ontbloten
om, door zijn eigen borst ook, u in 't hart te stoten
tot lossing van dit allerwaardste vaderland
en wrake van de god- en eervergeten schand',
die van uw moedwil heeft mijn eerb're vrouw geleden?
Daartoe geboren wij, dat uwer dartelheden
verwaande woestigheid die veel te weeldrig klom,
met onze naam en haav' naar lust zou springen om?
Dat wij, in dienstbaarheid verbluffet, zouden telen
voor beulen onze zoons, onz' dochters voor bordelen?
W' en zijn van de helden vroom en brave stammen, die 't
nooit veilig was te smaên, die bastaardspruiten niet.
En dat het naneef zij, God geve het t' genen stonde.
Nu trekt den dwingeland den handschoen uit den monde!
Wat wil hij zeggen?
Welk' uitvluchten dicht uw geest?
Gij heren, ben ik niet uw wettig vorst?
Gij waart het alzo lang gij eer en eed betrachtte,
toen die verstorven in uw goddeloos gedachte,
verstorf aan ons de staf des vorstelijken hands.
Aan ons, die leden zijn der Staten dezes lands,
wien gij 't voornaamste der voorwaarden hebt gebroken
dewelke waren op uw huldinge besproken.
Gij zwoer, met daging Gods en bij gestaafden eed,
dat gij dit vrije volk, in oorlog en in vreed',
trouwlijk berechten zou en vromelijk bewaren
eer dat het graaflijk goud genaken mocht uw haren.
Daar zijt gij op gehuld, en is u toegezeid
bij ede wederom, daarop gehoorzaamheid,
't welk, toen gij maakte los, los werden d'onderzaten.
Zo stelt mij dan te recht voor 't lichaam van de Staten.
't Geen mij mijn kranse gaf, dat oordeel' van mijn krans.
De minste van het volk is halsheer des tirans.
Des rechts uitroeier is onwaardig 's rechts weldaden.
Uw broeder is gedoemd bij wettig hof en raden.
Wettig gekozen, maar wel wetteloos van stem.
Zij streken 't vonnis.
Uit gij voerd' het tegen hem.
Is 't recht vervalst, zij deên 't: verhaalt het op haar allen.
Dat 's eerst de schelm, wien schiedt het schelmstuk ten gevalle.
Welk' onbeschaamdheid? Dart gij, vrouwenschender snood,
ontschuldiging bereên?
Mijn leven en mijn dood
zijn, heren, in uw macht. En wilt gij mij gebieden
te zwijgen, 'k weet ik moet gehoorzaam zijn ulieden.
Indien gij mij gebiedt te spreken, ik beken
dat ik gevallen en niet zonder schuld en ben.
Oordeelt het gij, hoever die schuld moet zijn getrokken.
Dit darr' ik bidden, dat gij niet en laat verrokken
Uw reed'lijkheid door tocht en hevigheid van moe.
Hetgene dat gij wilt dat nu een ander doe,
stond te betrachten gij, toen gij uw korzelheden,
door een vrijpostig woord en gulhartige reden
geraakt aan 't hollen, smeet den toom los in den nek,
daar zij niet waren zelf dan veel te hard van bek.
Mij leert mijn scha mijn feil, u leer' zij niet te feilen.
Bevaren loodsman, zal ons uwe zorge peilen
tevoren onze zee? Vanwaar dit hart zo goed?
Ik acht dat wijsheid nut aan vriend en vijand doet,
des wens dat z'u verzell', al had ze mij verlaten
toen ik in mijn gemoed, verbolgen bovenmate,
besloot te doen den stap die mij aan 't glissen bracht.
Laat worden iets verschoond mijn misslag onbedacht
van d' uitstekende plaats waar ik op was gezeten,
en wilt geen vorst zijn ruimt' naar almans deunheid meten.
Wat ruimt'? De woestigheid van uwe lusten boos,
en moedwil?
Wettig vorst en was nooit wetteloos.
Hoewel hij, zonder het gemenebest te steuren,
mag ongehouden, ja moet, wezen in veel keuren,
voor welke 't vollik heeft te buigen met geduld.
Want wetten stelt altijd degeen die wettig huldt,
te weten 't eind waartoe hij iemand gaat verheffen.
Dat is opdat die 't volck in deugd zou overtreffen
met meerder wijsheid, goed bejagen, kwaad verhoên
en sturen 't al terecht, dan de gemeent' zou doen.
Deez' wet verknoopt den prins. Ook binden hem de wetten
die ons de Hemel gaf en die nature zetten
met diepe letters deed, in 't redelijk verstand.
Deez' moet hij volgen, al waar' 't maar ten spiegel. Want
de onderzaat is op de wet gewend te luieren,
maar ieder zoekt den vorst zijn wandel na te kuieren.
Geoorloofd acht men 'tgeen dat hij geboden heeft,
maar eerlijk eerst en schoon hetgeen dat hij beleeft.
De harder, als hij dwaalt met reukeloze benen,
beslommert zich en 't vee, in moerachtige venen.
Wat eist gij voor de schuld dat ik tot beet'ring doe?
Uw leven, staat en bloed zijn te gering daartoe.
Dit is het voordeel van de grootste schelmerijen,
dat nimmer naar verdienst de straf haar kan doen lijen,
en altijd d' arme wraak vindt haar verhaal te kleen.
Heeft wie zijn misdaad rouwt dan niet genoeg geleên?
Genoeg voor hem, maar niet tot beternis van andren.
Leidt jullie binnen t'zaam de kweller der Holland'ren.
Ik ga de ronde doen en zelve nemen acht
hoe brug en poort verzorgd, en torens zijn bewacht.
Verzekert hem terwijl. Ik zal mij herwaarts spoeien.
Waar is mijn schildknaap? Brengt hier ijzers om te boeien,
men kan bewaren den verrader niet te vast.
De schildknaap is daar al.
Daar dient wel op gepast.
Eendracht, Trouw, Onnozelheid
Mijn heugelijke troost, o lieve gezellinnen,
gij die met zuiver snoer gewend zijt op te winnen
uw vlechten zilververf gebleekt van menig' eeuw
en met den sluier wit ophuift deez' heil'ge sneeuw,
wiens loffenisse nooit kwetsuren leed of breuken,
die noch van lief, noch ook van leed uw woord laat kreuken,
t' eenvoudig om te doen 't gelaat met schallikheid,
ja zeggen tot hetgeen waar 't harte neen toe zeit,
wel grootmoedige Trouw. En gij dien t' allen tijden
ondragelijker valt het letten dan het lijden,
voldoend' Onnozelheid, gij ziet om heind' en veer,
wat nemen, in dit land, de zaken voor een keer.
De Twist, met groter feest ontvaên, is heel aan 't woeden,
zij heeft doen barsten uit d' ontstekene gemoeden
der edelingen trots. En niet één grote stad,
of daar en heeft het gif haars adems op gevat.
De beste leden zit de smet diep in 't gebeente,
en loopt geweldelijk voort onder de gemeente
die morrend t'zamen rot. 't Aardrijk dat ik betree
roept oorlog, oorlog, en ontzeit mijn zolen vree.
Des ik mijn hielen licht, besloten te vertrekken
van den gevloekten grond, om 's hemels held're plekken
te winnen en van daar een vollek te bespiên
wiens open arm mij troont en mij te jonnen dien.
Gij die de staten sticht en spoedig doet bedijen,
die zijt der steden heil en geest der burgerijen,
der volken veiligheid, der koninkrijken kracht,
godin des landbestiers, o wereldwijz' Eendracht,
waar gij bevochten wordt, ontzeit men ons ten strijde,
wij missen al te nood de luwt' van uwer zijde.
Grootmogende vorstin, 't vernielende Geweld
en 't ereloos Bedrog zijn meesters van dit veld.
Reist gij, wij reizen meed' en zijn van hier verbannen.
Aanzienelijk gesticht des hemels wijd gespannen,
die buiten zijt omheind met muur van diamant
gedopt met levend goud, en binnen d' held're wand
met Zon, bij Zon versierd, aan d' hoge welfsels keurig,
deurvrolijkt met den galm van liefdesadem geurig,
die d' allergoedigst is der krachtelheden schoon,
uw armen opent ons, o glorierijken troon
des Allerhoogsten, voor Wien alle schepsels knielen,
der zaal'gen weeldig huis en burcht der vrome zielen,
ontvangt, ontvangt, o gij heerlijken tempel groot,
ons, uw poort'ressen oud, in uw gerusten schoot.
Rei van hemellieden, Eendracht, Trouw, Onnozelheid
O heilige drietal wellekom,
die 't wereldlijk bezwaren
komt ontvaren,
en hebt den weg gekoren om
met ons volnoegde scharen
te vergaren.
Op, opwaarts stijgt, al hoger, tot
in dit verheven blinkend slot,
vervuld door alle leden
met weeld', en weltevreden
vrolijkheden.
Gelukzalige reien,
die 's hemels vloer bezwiert met zuiv're voeten,
waar ongeneugt met schreien
haar zelven wars, aan niemand kan gemoeten,
noch wrevelheid
met prikkend leid
de vensters darf genaken,
noch nestelt 't sagen,
noch zorge met haar knagen,
aan de daken.
Zweeft in, zweeft in, gij zijt verwacht
in d' hoogverdiepte zalen
vrij van kwalen.
En als 't ondankbaar aards geslacht
u kwalijk zal onthalen
in haar dalen,
zo zullen u, o landliên mijn,
deez' vaderlijke poorten zijn
gesloten t' genen tijen.
Zweeft in en wilt u vlijen
tot verblijen.
O Rome rijk van roem, o dochter 's hooggemelden
grootmoedigheids van zo kloek opgeschoten leên,
vruchtbare moeder der ouwling vergoder helden
die zijn door deugdes kerk ten eerslot ingetreên!
Die in de wolken hebt eertijds uw stoel verheven
en 't hoofd te kronen met blinkende sterren plaacht,
en met de nekken trots des aardrijks opgeheven,
en 's t' onderbrachten zees, uw voeten hebt geschraagd.
Gij die hebt uitgestrekt uw armen kloek ter dade,
waar zelden tevergeefs het gladde staal aan blonk
van 't rozerood prieel der gulden dagerade
tot 's laten avonds schemervallige spelonk,
Godin, gebeden aan van allerleie standen,
ontzigbre tuchtigster der koningen vol prachts,
voogdes der volken, schrik der felle dwingelanden,
heil en bevredigster des menslijken geslachts.
Nu zijt gij immers meer niet dan een onbegraven,
gebalsemd lijk, verzelschapt met bestoven kleên,
beraagde kronen, opgehangen scepterstaven
en wapens uitgediend en zwaarden afgestreên.
Dan peinze niemand dat hij zal te boven raken
de mogendheid des luks; of trouw' haar weif'len iet,
haar speelkind waar zij lang in minne om te blaken
en op verslingerd scheen, ten laatsten zij verliet.
Zich niemand en beloov' dan enig ding ter hoede
te brengen tegen kwets van droeve sterflijkheid
door zorgen kommerziek of stortinge van bloede
of stadig sloven van bezweten arrebeid.
't Zij dat hij onderstaat de volken t' haren besten