floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Door 'tvoeteloos geluck, my heden waer vereert.
Holla! Zijn Maiesteyt, wiens groote rijck vermeert,
En d'Hemel heyl verleen, sy desen Brief gegeven.
k'Sie dat hy van de hand Sinesi is geschreven,
Staet op. Wat isser nieuws? waer leyt het Leger stil?
In Galaad mijn Heer; maer Raet, noch Macht, noch wil,
En isser bij de Ioon, om teghenstant te bieden.
(In't Leger gaet het wel,) 'k sach veel duyst ys're lieden,
Die vlytich op hun wacht bewaken 'sKoninckx Heyr.
Israel sich begraeft te Mispa.
'kHoor de speyr
Is moedich opgerecht, met Ammons roode Wimpl'en,
Ontrent daer de Iordaen, zijn voorhooft wacht te rimp'len.
Vertreckt, en morghen eer de Sonne valt in't gras,
So krijghdy antwoort op den Brief, die 'kheden las.
Tweede Handelingen. III. Vytcomste.
Iephthah. Thola. Zarezar. Israel.
De GOD van Abraham, die wy Hebréen vieren,
Na d'ingeschreven Wet zijns vingers, door zijn woort,
'tWoort dat de Hem'len selfs, deed' met zijn lichten cieren,
Wanneer 'tvolmaekte werk der Schepping eerst quam voort.
Dees GOD heb ick bekent, te Mispa in het Leger:
De Reden en het geen dat heden is geschiet;
Op dat hy Rechter sy, en d'alderkeurste Weger,
Van onsen Eedt, soo wie zijn woort houdt ofte niet.
So wie den Hemel mint, die Min nu Israëls kind'ren,
So wie de Waerheyt mindt, en is Getrouw altijt,
Die Blyft Volstandigh vroom, om d'Ammonyt te hind'ren,
En grijp den taeyen Boogh en veerdicht hem te strijt,
Hy gord zijn sweert op zy, en laet zijn hellem binden
Op 'thooft, en past de Kreeft met yver voor de borst,
En metten slincker arm (vrymoedich voor de vrinden,)
Hy draeght een schilt, waer op men Ammons pijlen morst.
Besichtich om en om: Ghy Outste hoe de wallen
Van 'tomgegraven heyr, tot noch toe zijn bewaeckt,
En laet u ouden Moedt so licht'lijk niet vervallen,
D'wijl dat Israëls GOD doch nimmer is vervaeckt!
Hy sluymert noch en slaept, en zijn Al-siende Oogen
En werden door den vloet van Lethes niet bedeckt.
Hy spreeckt: Dit is mijn Volck, siet ick heb u getogen
Uyt slaefs Egypten-land en heb mijn knecht verweckt:
Een onbespraeckte Man, maer Tael-rijc door zijn broeder,
Den Aaron die vertolckt mijn Reden Pharao,
Die sich so lang verhart; tot de droeve Moeder,
Haer eerstgeboren soon sach liggen op het Stro.
Ick baende u den wech, door d'ongebaende wegen,
En maeckte 'tRoode Meyr tot een geschelpte vloer,
En heb door mijne hant d'Egyptse roem verslegen,
Die met zijn Oorlogs heyr u na de hielen voer.
K'heb u in de woestijn gevoed viermaal thien iaren,
En 'kgaf u 'themels-broot, van d'hoogen Hemel af,
U dorst: De Steen-rots splijt, en laefde uwe Scharen,
En lusten u het vleesch: ghy weet dat ick't u gaf.
Den Amalech voor eerst, wou u door-gang weygeren:
Hy quam en streed met u, ia druckte dy door 'tswaert,
Dies Mose mijnen knecht most op den Berg steygeren.
Door wiens gebedt ghy saeght hoe lief dat ghy my waert.
'KHeb u door Iosua de sone Nuns gegeven
Ruymt in 'tbeloofde land, daer Melck en Honich vloeyt;
Maer dijn ondanckbaerheyt, en dijn afgodisch leven
Veroorsaeckt, dat het Vyer mijns torens om u gloeyt.
Met Iuda stond ick op, en sloeg de Cananiters,
En Simon die hem holp ving Adoni Beseck,
Sy sloegen insgelijckx oock al de Pherisiters,
En noyt haddy mijn hulp, mijn raet, noch troost gebreck.
Athniel Kenas soon ick u ten Heyland stelde,
Cusan Risathaim sloegh hy door mijne hand,
Siet! om dat de Sirïers u al 'tonred'lijck quelde,
Door Ehud wierp ick oock den Eglon in het zant.
Samgar den Anaths soon, (wanneer gy tot my schreyde)
Versloegh den Philisteen tot ses-mael hondert man,
Slechs met een Ossen stock waer me hy d'ossen weyde,
Wat meendy dat ick noch in noot niet helpen can?
Abinoams soone, den Barak u verloste
Hier na van Sissera, die Hebers Wijf verworght;
Een vrouwe Iael g'naemt, u heylant wesen moste,
Als ick g'noegh had de straf van Iabins heyr geborcht.
K'riep van den dorsch-vloer selfs Gedion Ioas soone,
Wanneer den Amalech en Medianijt u druckt;
Sebah en Salmuna sach m'hare wreetheyt loone,
En 'tMedianiters heyr wird door hem wegh geruckt.
Thola Pua soon stond doen op om u te helpen:
Na dat d'heyloosen Man Abimelech verscheen,
Een Geliaditer quam daer na u kommer stelpen,
En was de heyl de iongst voor Israel heeft gestreen.
Ondanckbaer Volck! Wat al heb ick u niet bewesen,
Voor goetheyt, sorgh en hulp? Die ghy onweerdich zijt!
En nu siet daer een man die ick heb uytgelesen,
Dit sprack de Heer tot my.
Die geve nu ter tijt
Dat zijnen knecht voor hem met open herten wand'le.
En als een trouwen Voochd 'tgemeente best verhand'le,
So met gerechticheyt, in't straffen van het quaet,
Als 'tVorstelijck beleyt, in 'tgeen de Krijgh aengaet,
Dat hy den Mose volght, en yver voor dijn wetten,
En dat hy over al d'Afgodery belette,
En sy met ons gesint: De Eendrachts Pylen-Tros,
Door List, noch door Ghewelt, noch tWist te maken los.
Geluckich is het landt 'tgeen d'Alderhoochste Zegent,
Met een Godsalich Vorst, (waer med' hy ons beiegent.)
Die 'tHarnas in Gods Vrees, en lust der Wet aentreckt,
En met den Helm des Heyls, zijn hevich hooft bedeckt,
Geharnast tot den Krijgh, gewapent tot het strijden.
Doch niet door zijne hand, en sal hy ons bevrijden,
Ten sy GOD voor ons treckt, met 'tuytgetogen sweert,
Waer me hy 'tgodd'loos heyr wil delven onder d'eert.
Om dat ghy ons vergeeft de sonden, wy genegen ,, zijn,
Te roemen op u Macht: Want HEER wie kan ons tegen ,, zijn:
Wanneer ghy met ons zyt?
Dit sal den vyant sien,
Waer hy sich aen vergrijpt, waerom, en oock aen wien.
Maer eer sich Israel rust (ghy Outste, wilt my raden:)
'kHeb lust te weten Réen: De oorsaeck en wat schaden
Ammon verhalen mach, waer in hy is vercort,
Eer dat het Israels bloet ong'rechtich wert gestort.
Komt senden wy de geen die't hem met Réen afeysen.
Tweede Handelinge. IIII. Wtkomst.
Ammon. Gesanten van Iephthah.
De onvermoeyde Grijs, die met een kromme Zeysen
Het trots gebouw vermaeyt, ('tsy hoe verheven prat
d'Egyptse Pyramid, oft d'alderoutste Stadt,
Hun Tooren-spitsen hooch in s'Hemels wolcken bergen,
En derren met hun gront, 'tvergancklijck wesen tergen:)
Dit's d'onweerhaelbre tijt, die Rijcken nederstort,
Wiens vleug'len nimmermeer Atropos scheyr vercort.
Dees comt, door 'tvlugh gerucht my in de ooren donderen.
Israel maeckt sich op, wie soud hem niet verwond'ren?
Hy condicht dat een Man, sich waent wel so veel mans,
Om ons 'tvoorhooft te bien, en tasten na de Lans.
Ia grijpen 'tswaert in d'hant, om Israel te bevrijen,
En met een vroom gemoet derr' 'tweeld'rich Ros beschrijen.
Zijn bruyn geharden schilt, bemaelt hy met dit schrift:
Dees Vorst is met het Sweert, van GOD zyn heyl begift.
En seyt daer by: De Ioòn zijn Abrahams zaet gerekent,
Dit lant hoort ons. En die't ons wederhout, wy wrekent.
So mannen so, grijpt moet, en kruypt uyt uwen nest,
En glorijt uwen Naem in hoop, en doet u best.
Hier is een Roe! een Schrick! en Blixem voor u Zielen,
Die u sal metter yl, doen omsien na u hielen!
'tIs wonder dat de aerd' u raserny niet belght,
En datse 'tcrijgel-Rot niet in haer Keel verswelght!
Wat Vreemders sie ick hier hun voeten tot my wenden?
Ghesanten. Ammon.
Eerst.
Groot-Koning g'luck en Heyl: d'Heer Iephtha die gaet senden
Zijn Boden, voor de troon van uwe Maiesteyt,
Wiens wijt-beruchte Naem, het vlug-gerucht verbreyt,
Door dien g'u roemt begunst, van die ghy hout voor goden.
'kHoor dat ghy Boden zijn, gesonden van de Ioden.
Segt op dan: wat's 'tgene dat ghy wilt?
De geen die't al beheerst, waer voor de Globe trilt,
En d'Hemelen beweeght, wanneer Hy ons wil nad'ren:
De GOD die is en was, de GOD van onser Vad'ren,
Die op de Winden vaert, en breyt de Wolcken uyt:
Den Maker van het Noord, het Oost, het West en Zuydt,
Ia alles, al uyt niet. Wiens Eng'len zijn de Posten,
De Heere Zeboath, die Israel verloste
Uyt Pharaonis handt, die heeft een Strijtbaer Helt
Verweckt, en tot een heyl van Israel gestelt:
Om so g'onred'lijck zijt, u red'lijckheyt te leeren
Door Réen of door het sweert: Maer eerst is zijn begeren
Te weten wat ghy hebt met hem of t'volck te doen,
Dat ghy tot hem en 'tland comt krijgen?
Also groen
Alst u Heer Iephthah staet, wiens naem 'tgerucht my conde,
Die uwen mond vervult met woorden, heeft gesonden:
So groen, en groender (Ioon) gelooft vry staet het my:
Versoeckt hy strijdt? Ick meer. Maer nu gaet henen vry,
En condight uwen Helt, ick werd, (segt hem) te korsel
Om reen te geven, doch eer ick het Rot vermorsel,
'tGeen dertel-mondich my de Oorsaeckx-Reden eyst:
Dat Israel sich eerst ten vollen wel bepeyst,
Oft niet de waerheyt is, of hebben wijt gelogen?
En namense geen Land doens' uyt Egypten toghen?
Siet! van 'tLand Arnon aen tot so verr Iabock grenst
Aen dees syd' de Iordaen. Nu w'hadden wel gewenst
Dat dit ontloopen volck, (Niet weerd datmer om strede)
Na rouw van sulcken daet, my hadden weer in vrede
Gegeven, 'tgeen men ons onred'lijck noch onthout:
En so dit noch geschiedt? gaet, seght, en my vertrout,
'kSal hun genadig zijn.
Veel danc sy d'hoochweerdige
Koning, die ons gaet met rijcke Reen afveerdige,
So immers t'een oor hoort, maer 'tander ongestopt,
Verhoord de andre réen, so ons de Waerheyt klopt:
Door 'tvvroegen van 'tGhevvis, gelooft op onse monde:
So kennen vvy de schult.
Die svverelts vvyde ronde
Behangt met zijn Tapijt, en Israels sonden deckt,
Bewaer zijn Maiesteyt.
Eers.
Wy bidden verlof.
Trekt
Vyt mijn bedvvelmde Zael, na d'opgevvorpen Heyl ,, vvis,
En segt dat Ammons Reen voor Israel al te veyl ,, is.
Ghesanten.
Ten is de waerheyt niet (O Koning) die u port,
Te geven reén: Waerom ghy Israel soeckt te drucken:
Noch 'tis geen lust tot recht, waer doort u mocht gelucken:
Noch langh geleden smaet, waer door m'u goon vercort.
De makers van u goon, sien laes! hun houte blocken
Verheven en gepronckt, geschildert en vergult,
Geoffert uwen Smidt, en s'hebben noch gedult:
T'is brandich licht en droog seer dienstich voor de kocken.
Den maker gaet int bosch, en neemt zijn bijl, en houdt,
En velt een boom, daer weet hy beelden van te schaven,
Hy beytelt, steeckt, en snijdt, O wonderlijcke gaven!
Den mensch die maeckt het geen, waer in hy self betrout.
Nu Coning dits u ernst, de goden wildy wreken,
Ick acht de handen van u Camos zijn vol gicht,
Of heeft hy 'tPodagra, dat hy hem niet en licht?
Ofsal hy ty genoech sich in het harnas steken?
Of ist den yver niet die g'om u goden drijft?
Maer ist de rijcke Reen, (Meesterse vande vromen,
En drijfster tot de deucht,) waerom g'hebt voorgenomen
Te richten onder ons? O Koninck siet toe! Blijft
Volstandich in u doen, gerechtich in u wercken,
En heylich in u Eedt, waerachtich in u woort:
So sal 'natueren recht, Tydts-Dochter brengen voort,
En d'Hemel sy u Borch, en sal u heyr bevlercken.
De reden is een vonck, die in ons herte ruert,
De reden is 'tgemerck, van al die Waerheyt Minnen,
De Reden teugelt staegh de reddeloose sinnen,
En wijst ons d'Hemel leer, so lang het leven duert.
'tIs dan de Reden niet, waer door g'u Monarchien,
Hier soeckt so grondich diep te wort'len als de lucht:
U Hel-gods rijck bedaeckt. En so hooch als 'tgerucht
De snel-gewieckte-Faem, gaet s'Hemels wegh doorsnijen.
Wat ist: (O Ammon!) 'tgeen dat u op ons verhit?
Ist ongestadicheydt? Of ist bedrieghlijck wanen,
Van't ydel, 'tgeen gedroomt, u eygen wegh mocht banen?
Die nu gelijck ghy segt dat Israel besit.
Den Wollef vind wel yet, wil hy het Schaep verslinden,
Hy dicht een quaet en roept den neervallende stroom,
Begruyst u ruyge muyl. O Kauwer zijt so vroom,
En sondloos als ghy wilt, ick dal u toeft wel vinden.
Gelijck een Appel leyt aen 'tblikk'rich vuyr en blaest,
En niete min de hitt' zijn vochte schellen bluystert:
So ist met d'Ammonyt, die na geen Reden luystert,
Maer blaest 'tvier zijns verderfs.
O Mensch die u verdwaest!
Dat is het blint geluck, met voeteloose wiecken,
Die op haer Ronden kloot, u vriendelijck toelacht.
Ghy denckt: Israel is u ongelijck in macht,
Sy g'lijcken met hun heyr, de half gesonden siecken.
Bedrieght u niet, siet toe, siet toe, wie dat ghy trotst.
By ons is voor u Zee, een Staelgevijlde grendel,
Die al u Baren schut. Ontrolt vry 'tbloedig Vendel,
Wy zijn met Godes macht en 'shemels heyr berotst.
De Son onttoomt zijn Iacht, ick sie de gulde stralen
Verand'ren in Saffraen, by Thetis grauwe vest.
De Vogeltjens zijn heen gevlogen na hun nest,
Wie keert by tijts doet wel, wel doen bevrijt voor dwalen.
Tweede Handelinge. V. Vytcoemste.
Iephthah. Gesanten.
So haest den lieven dach wiert van den Haen gekraeyt,
En kon Doots-Suster my de Oogen niet vervaken.
So haest de ronde Son de aerd' met gloor bespraeyt,
O Israel so siet m'een herder voor u waecken.
So haest en sietmen niet de kronckelige Wolcken,
Ontswaddert van het bruyn en swart bestickte zeyl,
Of ick ben van mijn Koets, ick d'yveraer der volcken,
Ick u vercoren Prins, en opgeworpen heyl.
Als al de Werelt schijnt door Lethes stroom bestroomt,
En d'onvernoechde wraeck mach Ammons geest ontrusten,
Becommert sich u hooft, die sluymervallich droomt,
En troetelt sich door hoop, in zijn begeerde lusten.
De lusten daer mijn ziel so grondigh graeg na yv'ren,
Met wil en reden zou: Dats dat ick Ammon sla,
Eer twee-maels-thien de Zon sich spiegelt in de vyv'ren,
Of dat hy my te recht, oft ick hem recht versta.
Ghy Vaders van het volck, ghy trou verbonden staet,
Regeert met rijcken raet de veel hoofdige Hoofden,
En soeckt u sellefs niet, door vuyle eygen baet,
Die laes! niet dan te veel het rechte recht verdoofde.
So g'yemant siet vercort, daer is noch hooger pleyten,
Daer is noch hooger recht, daer is noch hooger swaert,
En Vierschaer die verdoemt, en straf der booser feyten,
Daer yeder vrome Ziel eenvoudich sich verklaert.
En kreuckt de Gods-dienst niet, door eygen wijs vernuft,
Of buyght Gods-wetten niet, na u natuerlick wanen,
De Mensch is vleesch en bloet, 'tgeen licht in 'tGodlyck suft!
En wil vervreemd van God, verkiesen nieuwe banen.
Nu treet op d'ouden weg, en vraecht hoe dat u gangen,
Gerechtet mogen zijn na 'trichtsnoer des geloofs?
Vervloeckt d'Afgodery, ontslaet die zijn gevangen,
En reynicht d'handen, die (ick ducht) noch zijn vol roofs.
Ick heb mijn sonden, siet! Voor Israels God gebicht,
Ick heb hem toegewijd, de rest van al mijn dagen,
Ick heb hem Eed gedaen, so waerlijck als hy richt!
'kEn wijck niet van zijn woordt, waer voor 'kmijn ziel wil wagen.
Treedaen verslagen volck, en nadert met gebeden:
So sal u licht opgaen gelijck den Morgen heden
Vervrolickt voor den dagh, eer ick u nut bestem,
So in't geen dat u raet en goede wille prijst,
In't rechten van u saeck, als 'tgeen de ys're lieden
Nootwendich schorten mocht, en 'tgeen de Reden wijst,
'tSy straffen van het quaed, 'tgebieden, oft' verbieden.
De Rechters zijn de geen die Godes beeld vertoonen,
En spelen op 'toneel des Werelds d'hooge Rol,
Die hun ziel bloedigh staet, so sy het quaet verschoonen,
En wroeten in het aertsch gelijck de blinde Mol.
Gesanten. Iephthah.
Zeer wel te pas, siet hier, d'Heer Iephthah ons ontmoeten,
Gesegent zy u komst: En lieflijck zijn de voeten
Die nad'ren Israel om kondigen de vreed.
Wat seyt zijn Majesteyt?
Die 'tgroen geschildert kleet
Der aerden, noemt zijn Banck, en d'Hemel zijnen Zetel,
Die geeft mijn Heer geluck:
De Koning is vermetel
Geswollen door de waen, van zijn gedichte réen!
Hy seyt: Als Israel trock door de Roode Zéen,
Uyt 'tslaefsch Egypten-lant, so hebben sy de Palen
Genaeckt van Arnon eerst, tot by de vlacke dalen
Van Iabok, en den vloet der glasiger Iordaen,
En dit zijn landt (door 'tswaert) dat tasten sy doen aen,
En nament met gewelt, en houden't tegen Reden:
Maer soo men't wederom hem ruymt, en geeft in vreden
Den Eygenaer die 'thoort, so hout hy hem gerust,
Dits 'tgeen hy u ontbiedt, en niet meer.
My lust
Noch andermael, noch eens zijn dwaling hem voor oogen
Te stellen: Want ick weet zijn seggen is gelogen!
Israel nam geen Landt self van den Moabijt,
Noch van den Ammonyt. Dies soeckt hy maer den strijt,
'Tzijn redeloose Réen, zijn woorden zijn als winden,
Wiens ruysschen datmen hoort; maer wie kan ondervinden
Zijn Leger, plaets, en wegh, en waer hy henen blaest.
Also m'hoort Ammon oock, die door zijn wanen raest,
En terreght my tot Krijgh! Wel aen comt met ons binnen,
Wy sullen op dit stuck met rijpen raet versinnen.
Wanneer de Waerheyt is door reden schijn verdoemt,
Komt ,, sent u Boden dan met waerheyts toorts in d'handen.
Schande ,, erft de Prins die by de réen gekromt
Somt ,, zijn eygen Macht, en slaet 'tgerecht in banden.
Ammon so g'u verhard, en hoort geen waerheyts reden,
So sal u Konings Rol met d'eere zijn volspeelt.
En denckt g'hebt met 'tgeluck u aertsche rijck gedeelt,
Daer u voor-gangers oyt so bloedelijck om streden.
De Boden zijn op weg, die u de tweede maele
Verhalen ,, hoe dat ghy onred'lijck hun beticht,
t'Licht ,, der waerheyt self verlicht u herten zale,
Dwalen ,, laet, gaet recht, want d'Opper Koning Richt.
Hy sit op zijnen troon, en wil met d'ys'ren staf
Vermorselen de geen, die hem niet willen eeren!
O mensch! sluyt niet u hart, wert wijser, en wilt leeren
Te luystren waerheyts Réen, en laet u wanen af.
Isra'el wilt door Réen, u Réen-schijnende-glans,
Gans ,, door 'trecht verhael u onrecht tegen spreken,
'kReken ,, ghy en soeckt niet 'twelvaert uwes lans,
Kans ,, en isser noch om u na lust te wreken.
Den Pharao gedenckt: Laet die u spiegel wesen,
Hy hoorde Mosen niet, hy schimpte met Aaron,
Maer als hy in het Meyr sach dat hy niet en kon
Ontcomen, most hy noch een hooger Koning vresen.
Hy riep grijse Neptun, siet! wie ghy wilt verslinden,
Winden ,, wat is u dat ghy so woedich raest?
Haest ,, ontsiet mijn Kroon! Ick ben Aeools beminde,
Vrinden die op 'thoochsts nu d'hel zijn aldernaest.
Ten holp niet het Meyr, dat heeft zijn heyr verswelght,
Hy most, hy woud of niet, het Aes zijn vande Vissen!
O Coning! leert, gedenckt, het cond' u mede missen,
De Vrou van 'theylich recht sich om u reden belght.
Ghy denckt veel licht, ick maeck mijn leger vast gerots,
Trots, vry d'Ammonyt hy comt zijn Zolen lichten,
Swichten, is u best, oft uwen val die plots.
Bots, niet aerden Pot op mijn gestaelde schichten.
Neen Koning! siet, het sweerd besturven in de vuysten,
Van 'thert genomen Volck, dat op hun Heylant bromt!
O luystert op 'tgerucht! hoort! hoort Israel comt
Met sulcken velt geschrey, als oyt de Winden ruysten.
Tweede Handelinge. VI. Vytcoemste.
Eerste. Tweede. Derde Gesanten. Ammon.
Wel tienmael 'tmorgen-rood quam spieg'len zijn Paruyck,
Met 'tkriecken vanden dach in Thetis Water-cruyck,
En deed' het lichte blaeu van 'sHemels koele tranen,
(Gestort op 'tgroene kleet, by 'tschijnsel vande Mane)
G'lijck als gedistilleert, verdwijnen in de Locht.
Eer Israel u Boòn de Koning spreken mocht,
Eer dat zijn Majesteyt rechtvordrich socht de Reden
Te hooren na de last. K'hoor hy comt herwaerts treden,
Hy nadert na ons toe. O Prins! blijft niet verhart:
Op dat u Rechterstoel in waerheyts Reden wert
Gehanthaeft, en bevest, Pylarich vast in gronde,
Daer anders 'tgroot gebouw zijgt door den last der zonde.
Wat wildy andermael? Rebellen segt vry aen!
K'sal u onnutte Reen genadelijck verstaen,
Wat's 'tgeen u Heer ontbiet?
Niet dan de heldre Waerheyd,
Die door u herten kolck licht met de Tourts der klaerheyt.
So ons mijn Heer verschoont, en neemt ons Reén in't goe
Wy beginnen
Dat sy verr' dat ick u anders doe.
So seyt Iephthah: (Heer) Israel heeft genomen
Geen landt soo't herwaerts quam van Nilus groen blau stroomen,
Uyt 'tRijck 'tgeen wel besucht hun droeve ramp beschreyt
Dat een onsterflijck God zijn Volck heeft uytgeleyt,
Na 'Roo-gul-zandich-Meyr, door twonder zijner handen,
O wonder! wert de Zee, tot Carmozijnen wanden!
Ia aerselt achterwaerts, op dat haer Thetis deckt,
So datse nau het stof van Israels Solen leckt!
Daer Pharao versoop met al d'Egyptse scharen,
Die riepen: Isis helpt! Neptunus wilt bedaren!
U foute Toomen grijpt, en kemt d'oneffen vloén,
Op dat wy aen het strant u d'Offeranden doen.
Siet Koning! als den GOD der aller goden gode,
Zijn Vollek door dit werk verschrickten, door het dooden
Van sulck ontsichlijck Heyr, 'tgeen d'afgront binnen slorpt.
Als hy de Zee beval, die flux de Wap'nen worpt
Aen d'Oever, die het Meyr d'Egypters had geplondert,
Het wapenloose Volck ten dienst. O die verwondert
Doen waren! Was het Heyr 'tgeen Godes liefd aensach,
En trou in wederspoet, so dàtmen roemen mach:
Dit Volleck is gelijck, den Appel in GODS Ooge!
Wie die aenraeckt, die raeckt den Heerscher, die om hooge
Besit zijn gulde Troon, en swerelts doen betoomt.
Zijn Boden voor ons Heyr, was geen Mercur gedroomt!
Maer 'twaren daegs en snachts Colomnen, d'een als vierig
Die glinsterde des nachts, en 'sdaeghs wit-Wolkich cierig,
De andere voor ons ging, van 'troode Meyr (of Schelf,
Of Riet-Zee noch genoemt,) tot Kades. Waer dat self
Israels Hertoogh sant zijn Boòn, aen d'Edomiten,
Op dat hun Koning ons verhoorde. Maer s'en lieten
Vervreemt 'tuytheemsche volc niet trecken door hun lant,
En andermael hun Boòn by Moab 'tselfde vant.
Dees gift
so doet en spoeyt u flux mijn zael te ruymen
U woorden zijn als Wint! veel lichter als de Pluymen!
V uytgeputte borst is door u reén geleeght,
Dus gaet, 'kheb u verhoort, danckt God dat ghy verkreegt
Genade, (door mijn gunst,) u lanck Relaes te hooren,
Ick ben u Reen so wars, ia so dat ick't te vooren
Geweten had, g'en soud dees hantschoen d'Hoeren soon
Niet brengen, opgeraept by d'Ammoniters Troon.
O Redeloosen Vorst! O Prinse! wilt versinnen,
Ghy kondt u selven niet,
Wat soudy dan verwinnen?
Een opgeworpen Volck, die u het Voorhooft bien?
So haest sy 'tstof en 'theyr van Ammons kinderen sien.
Tweede Handeline. VII. Wtcomste.
Sinesius, Sisiphus.
Sinesi
Neptun die 'tblau gegolf doet swalpen over Strant,
En spoelt 'tGeduynte weg: Als zijn bestierde hant
De soute Toomen grijpt, en met zijn Dry-tandt spitsich
Verschrickt den Oceaen! en maeckt zijn Zee-iacht hitsich,
'tGeen bruysende door 'tmeyr de Koets ten Hemel went,
En schielick weer den gront van Plutoos lucht berent.
So m'ongestadich siet, de voeteloose Vrouwe,
Haer opgeblasen Zeyl oprollen en weerhouwe,
Wanneer den lichten wint door een Boream raest,
En soetlijck over 'tlant weer met zijn adem blaest.
So ist met Israel oock, de haest verschrickte Ioden,
Hun suffen in de angst, en beven inde nooden,
In't Iock zijnse gedweeg, en uytgeteert van macht,
Als 'tgeluckx gevouwen zeyl de Zee en wint versacht.
Doch wanneer maer de Son zijn gulde stralen schittert,
En lacht hun vriendlijck toe, so zijnse weer verbittert,
En grimmich in het stael. Sy derren nad'ren Die-n,
Als 'thooft des heyrs sich roemt, en van de wapen-lien,
De lien die d'oorlogs godt half maeschap connen rek'nen,
En die in't Zuyd en Noord oprechten door Mercktek'nen,
Hun Zuylen, tot bewijs hoe wijt haer heersing' romt,
En als haer Scepter reyckt, en als haer Kroone bromt.
De Ioden willen vaeck den grijsen Neptun formen,
Ia breken uyt haer wal, en op de Krijgers stormen.
En g'lijck de God des Wints de eycken boomen velt,
So schijnt dat Israel comt door 't onbestuyrt gewelt,
Op geen swack buygend riet hun stale boogh te spannen,
Maer op den Ammonijt, de Mans der brave mannen,
Wiens schichten yder vrucht en nieu geslepen stael.
Help Milcom so ick wijck, meer als een stijven Pael,
Die selfs 'tversoeck ontseyt voor Iupiter te deysen,
Dewijl hy mijlt den weg des wandelaers in het reysen.
Oft so 'khun hooft ontsie nu opgeworpen vars,
Die sich te onvertsaeght toe-rust in 'tHarrenas,
(Een Roover die onlangs noch vrient en vyand quelde.)
So moet mijn ziel voor u als in een slinger gelde,
En mijnen naem die moet so lang 'tLavender bloeyt,
Door Lethes zijn bedeckt, en eewich uytgeroeyt.
Zizip.
Heer Hooftman so't u b'haeght, en dat dijn rijpe vroetheyt
Versint 'tgeen ick betreck door ruw geslepen sin:
So bid ick dat ghy stilt de onbesnoeyde woetheyt,
Van 'tongereddert Heyr.
My dunckt dat ick bevin
Verbijstert, so mijn geest onordentlijck verwildert:
Dat ick my selven sie te radeloos geschildert,
Gedoot-verft op't Paneel, van 'tgroen gelovert velt,
Door dien 'kmijn onlust sie!
Zizi.
Dat voor u immers gelt,
Mijn onvolbrachte raet:
Ziz.
Datmen de Basuynen
Blaest, en wekkent heyr van 'toosteynd tot het west,
Op dat het Ruyter-volck beschrij de gladde Ruynen,
En 'tradde Voet-volck sla de handen aen't gevest,
Die 'twrevlich Wapen-volck omringen op het lest,
Met 'tblickkerich gheweyr dat yder vreest te vluchten;
So wert den Isralijt t'gelockt, dit dunct mijn best,
Eer hy zijn adem haelt.
'tverhaesten doet versuchten,
Sisip.
'Tverhaesten wracht veel goets, en 'tdralen wel veel quaets,
'Tberoude menich Prins te luyst'ren na veel raets,
Abimelech verhaest sich al te haest in't nad'ren
Aen Thebets toren.
Sisi.