floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Dicht by de wooningh van, die daar mijn hert om-blaakt,
Gaat heen Bellardo vraaght eens na mijn uitverkoren.
Al roep ik noch zo hart, zy zal my nu niet hooren,
Om dat zy nu al slaapt.
Gaat heen Fred’rikus, weest gy een Gezant van mijn,
Door wat al pijn en smart werd’ ik al heen gedreven:
Holla, is daar niet een die my kan antwoort geven?
Ach! al te wreeden hoon, hoe zolt gy mijn gedaghten;
Ik daght zy zeggen zou dat het niet kon geschiên,
Om dat het was te laat Constantia te zien,
En zy zeit nu ik ga en ik kan my niet wreeken,
Want hoe zy my meer hoont, hoe ik schijn meer t’ontsteken:
’t Is best dat ik dan zelfs mijn lastigh leven kort,
My dunkt de venster van haar Zaal geopent wort.
Gelijk de Vogelen ontwaken al haar leden,
Wanneer de Morgen-stont haar in het Oost vertoont,
Zo doet u glans de slaap die mijne ziel bewoont,
Van’t droevigh af zijn van u schoone gans verdwijnen,
Wanneer het Werelts oogh geheel begint te schijnen,
Vieren zy met gezangh de oorzaak van haar vreught:
Zo doe ik heden meê: Ik kom van uwe deught
En schoonheit, die meer glimt als Febus Sonne-stralen
Voor mijn bedroeft gemoet, en hoop wat lichtingh halen,
Met wat een vleyent en bekoorelijke klacht,
Toont zich u Majesteit in’t naarste van de nacht,
’k Geloof mijn Vorst dat een van d’alder-schoonste Vrouwen,
Vol van verstant en deught, u nu heeft onderhouwen,
Om dat mijn Vorst zijn spraak is vol van lieflijkheit.
U lof is meerder waard’ als ik noch heb gezeit,
Maar zo ’t geoorloft was om aan Mevrou te zeggen
Een groote dwaasheit, ik zou ’t u nu uit gaan leggen,
Om dat ik zulken stof van avont uit een Vrou
Gekregen heb, die ik voor d’alder-lelijkst’ hou,
En d’onverstandighst’ die sich op de Aart mach reppen,
Ja dat natuur zich schaamt om zulken beelt te scheppen.
Hebt gy dan Vorst geweest daar zulken Monster is,
Dat leelijk, en daar by noch onverstandigh is?
’t Is Frederikus lief, doch ’ken het qualijk loven,
Dat zulke leelijkheit zijn zinnen ken beroven:
Ik heb het quaat dat ik my nu van lachen hou.
Ten is geen nieuwigheit, dat een leelijke Vrou
Een brave Jongelingh krijght, en dat een slechte Minnaar,
Wel van een schoone Vrou kan werden overwinnaar,
Als hy met overvloet van diensten aan haar toont,
Dat in zijn heus gemoet, oprechte trouheit woont.
’t Is zo Mevrou, hoewel ik zeker moet bekennen,
Dat in dat stuk de Mans heel te beklagen bennen,
Om dat de schoonigheit een Vrou begeerlijk maakt,
’k Geloof het Huwelijk van Venus, die zin raakt,
Om dat de Donder Godt haar met Vulkaan gingh paren,
En wou de leelijkheit en schoonheit evennaren,
In spijt van Godt Apol, ’t geen Venus dapper hoont,
Waarom dat zy en Mars Vulkaan met hoorens kroont.
Ik wenste wel dat ik nu Fred’rik eens mocht spreken,
Nu my zijn zotte Min is al te veel gebleken.
’k Heb aan Constantia in stilte hier gezeit,
Dat gy my hebt getoont u lief en uitverkoren.
’t Geeft my geen wonder, gy op zulken lelijkheit
Verlieft bent, en daar op zo vast u zin geleit,
Door dien zy meestendeel zijn kluchtigh en verstandigh,
Maar op een dwaze Vrou, dat is voor u te schandigh;
My dunkt het kan niet zijn, gy zijt te wijs daar toe:
Is dit u eerste Min, loopt gy u daarom moê?
Is dit u kloek vernuft? is dit u kloekheit aardigh?
En denkt niet dat gy my hier in beschuldight wis,
Om dat de liefde in my zulken nieuheit is:
Zoo docht my zonder keur, datmen most alle Vrouwen
Wel waardigh achten, en voor ons beminde houwen;
Want zoo de leelikheit altijt met haars gelijk
Gingh paaren, zoo zou haast het heele weerelts rijk,
Tot zulken leelikheit in korten tijt zoo komen,
Datmen die niet zou zien, of men zouder voor schromen:
Dus is het redelijk, datmen een mengel maakt,
Met leelijke en schoon, als dat te zamen raakt,
Zal ’t al te leelijk noch niet al te schoon dan wezen.
’t Is niet, wat reden zou voor dezen
D’al teelende natuur, daar toe hebben geprest.
Dat zy de swarte Moor, zoo veer van ons gewest
In Etiopien zou hebben afgescheiden.
Daarom zoo zietmen, dat de meng’lingh van die beiden
In korten tijt, het swart in wit verand’ren doet.
Ik krijgh barmhertigheit met uwe tegenspoet;
Ik zal aan u daar voor een Juffer by doen wonen,
Die gy wel zonder schroom mooght aan den Keizer tonen.
Bewaart die vry voor een gelukkiger dan ik:
Mits ik voor schone Vrous gekregen heb de schrik,
Om datze zijn te trots, hooghmoedigh en lichtvaardigh.
Een leelijke heeft iets dat haar maakt minnens waardigh;
Wy zijn verzeekert ook, dat wie haar spreekt of ziet,
Haar niet beminnen zal, als ’t schoone wel geschiet:
Ik wil mijn leelijke daarom steets by gaan wonen,
Zy zal door dag’lijks zien, haar schoon voor mijn vertoonen.
Wat een hooghmoedigheit mijn Vorst, ik bid gebiet,
Dat hy dees plaats en ook dees straat terstont uitvliet.
Gaat heen Fred’rikus, ’t is my leet dat zy in tooren
Dus brant, en van u, hier geen spreeken meer wil hooren.
Nu gy het my gebiet, zal ik gehoorzaam zijn,
En gaan. Bellardo, za kom ras en volleght mijn.
Helaas! wat ken ik anders zeggen:
Als dat mijn hoon in my weêr nieuwe smert komt leggen.
’t Is zeeker wie ’t ook is, hoe wijs en wel belezen;
Of daar is eene fout die hem besmet doet wezen.
Keiz
Wanneer een wijs vernuft een misslagh maar begaat,
Gaat hy de dwaaze verr’ te boven.
’t Is al laat,
My dunkt ik hoor gerucht. Mijn Vorst ’t is tijt van scheiden.
Constantia binnen
Dat voor de wel-beminden
De tijt niet langh en valt, ’k meen gy geen smert kost vinden,
In ’t by-zijn van Mevrou?
’t Is zo, komt laat ons gaan:
Mits ik niet gaare wou, dat my hier een zagh staan.
HElaas! Bellardo, ach! de pijn die doet mijn sterven.
Ach! ik en ken niet meer, het leven my begeeft.
Of hy my mint of haat dat kan my weinig raken,
Nu ik doch sterven moet, en hebt ghy niet gehoort
Met wat een wreede straf, dat zy my heeft gemoort?
Mijn Heer gy hebt aan haar daar oorzaak toe gegeven,
Met uwe valsche Min, die gy zo fraay na ’t leven
Hebt afgebeelt, dat zy daar in bedroogen is.
Twee dingen zijnder, die dat voorbeelt maken wis:
Het eerst is om de Vorst oprecht te doen gevoelen
Met dezen valsche Min; dat niet mijn zinne doelen
Na zijn Constantia: maar op een and’re maagt.
Het tweede dat die geen die nu mijn hert zoo plaagt;
Daaruit verstaan zou, dat ik als GEHEIMEN MINNAAR
Mijn liefde veinsde, voor dien groote overwinnaar
Van ’t Duits, en ’t Roomsche Rijk: maar wie had ooit gedocht,
Dat hy mijn dwaaze Min, zou hebben uit gebrocht,
En alles haar ondekt; ik wens dat ik mocht weten,
Een middel waar door ik haar mocht geheel vergeten.
’t ls eeuwigh nacht voor die zo ongelukkigh zijn:
Ten is niet mogelijk dat zy ook licht ontfangen;
Om dat zy niet en zien, waar na dat zy verlangen.
Paadj
DE nieuwe Schildt-knaap van Constantia; mijn Heer
Verzoekt verlof om u te spreeken.
Neen ik sweer,
Dat ik van haar gezin of vrinde niet wil hooren;
Om dat ik in haar komst, mijn onluk spelt te vooren.
’t VErlof is niet van nood’:
Het heugt my noch, dat gy wel aars u gunst my bood’:
Maar zint dat gy u Min, tot mijn Madam gingh staken;
Zie ik u van haar volk gans geen meer werrek maken:
Daar ik u van te voor, des Hertooghs Haaze-wint
Wel heb zien streelen: ja ’t was al van u bemint,
Wat in haar Huis maar was; en nu mijn spraak te weig’ren
Dat ken ik niet verstaan, ’k wil uyt mijn vel schier steig’ren.
Ik brengh u hier een Brief, daar gy wel eertijdts zoudt
Die loon hebben betaelt; met groote stikke Goudt.
Langh my, zy zal van my haar Brieven weer begeeren,
Men zeide in ons Dorp; Ergasto wanneer gy
Ten Hoof gaat, sullen u de Jonckers rijk doen leven;
Zy worden wel Zee-ziek, maar niet tot overgeven.
Aan de Minnaar van de alderleelijkste Juffer in de verloore
zinne-straat: in ’t verkeert verstant.
NU gy u verkeert verstant om sulken schoone leelijkheit verlooren hebt;
                            zo ken ik geen beter wraak, strekkende tot herstellingh van u zinnen
                            vinden, als mijn leelikke schoonheit van deze nacht te Offeren aan den
                            Keyser.
HOe aan de Vorst? of ik al wel mach zien?
O ja! kom hier gy Schelm, en oorzaak mijns bederven,
Ik zal ’t u loonen, gy zult van mijn handen sterven.
Ey! bedaart, wilt zo niet woên.
Wat schult heeft dezen Man? hy doet dat zy hem heten.
Ik wens die my van ’t Dorp, tot hier toe heeft gevoert;
Dat hem op zulken wijs, de keel wierd’ toe gesnoert.
Een Minnaar van de alderleelijkste; wat zaken
Doen u zo spreeken? nu wel hoe Constantia,
Zijt gy dan leelijk? of meent gy mijn zinnen na
Een ander traghten? neen! gy zijt mijn uitverkooren,
Geen and’re Min op aardt zal mijne liefde smooren,
Die ik u schoonheit draagh; gy hebt tot zegenpraal,
Uws schoonheit my geboeit, veel vaster als met Staal,
Oft Yser een Tiran een arme slaaf ken sluiten.
Die ongelukkigh leeft,
Daar is ’t niet noodigh voor, dat hy een ziele heeft:
Want die een ziel heeft, leeft en spreekt met goet gevoelen;
Zo ik geen ziel en hadt, zo zou in my niet woelen,
De zorg dat zy te nacht haar overgeven zal.
Ey! toeft Constantia, brenght my zo niet ten val.
O brief! zo ik scheure;
Het zelve wensch ik dat u Vrou ook zal gebeure.
Begeert u dan tot klagt, ô wel beplante aardt;
Dat nu de Roos verbleekt, die u eerst maakte waardt.
Begeeft tot klachten u, ô Hemel! dat d’ Auroore,
Die gy zo zeer bemint, in Nevels komt te smoore;
En vliet niet zoete Beek, midts al u Kristalijn,
In zoute tranen van mijn leet verandert zijn.
Helaas! wat ken de tijdt een groot verand’re geven:
Dat ik leef zonder ziel, gy zonder my kent leven;
Daar eerst u levens kracht bestont in my te zien.
Ach! mijn Constantia die ik zo zeer beminne,
Vergeet gy zo mijn Trou, wat gaat gy doch beginne:
Dat gy die u zo mint, zo ongelukkigh maakt.
Ik ga, en zal Mevrou het zo wel uyt gaan leggen,
Dat zy altijdt aan hem niet meer veel quaat zal zeggen.
O neen! ik ben niet half een tiende van een snick,
Ik weet niet watter is, noch watter ook geweest is;
Of ik noch leven heb, dan of mijn Lijf een Geest is.
O ja! ik ben al doodt, mijn mondt heeft al geproeft
Van Letes domme stroom. Hoe ik ben noch bedroeft!
O neen! want die dat drinkt, die leit zo diep verzonkken
In de vergetelheit: Ik voel te zeer mijn hoon;
En door die hoon geparst, wil ik mijn hoonder doôn:
Maar als ik dan bezie zijn over vroome daden,
Zo ben ik zeer met hem, en met mijn zelfs beladen;
Om dat hy van mijn hoon, noch gansch geen kontschap heeft:
Zo leef ik dan gehoont, en mijnen hoonder leeft.
Want doe ik zoght mijn Ziel om die tot u te voeren;
Zo zagh ik, zy van zelfs tot u gevloden was.
Verwondert u des niet, dat zy zo haastigh ras,
By u haar woonplaats neemt; de reden zult gy voelen,
Wanneer gy dezen nacht, u Minne brandt zult koelen:
Gy zult dan weten wie is oorzaak van mijn noodt:
En vraaght my niet na zulks, ik ben op heden doodt,
En die gesturven is ken niet tot antwoordt zeggen:
Maar zo gy het begrijpt, zo wilt het zelfs uit leggen.
U met een wijs vernuft, in zulken tegenspoet
Te geven antwoordt, dat was voor u pijn niet goet.
U leet, ô waarde vriendt, die doet my zulke smerte,
Om u volmaakte deught, dat zy my raakt aan ’t herte.
Zeght my Bellardo, hoe dat komt dit ongeluk,
Dat hy zijn zinnen mist, Helaas! wat grooter druk?
Ik meen, ô Vorst? dat hy door al te hevigh Minnen,
Geschiet door uwe last, verloren heeft zijn zinnen:
Om dat ik zeeker loof, dat hem Fenise heeft
Yets in gegeven, dat hem nu dees smerte geeft:
Midts dat de leelikke, de Mans zoeken te dwingen
Tot Min door Tovery, of diergelijke dingen.
Ik wil dat men haar sluit, en wel te deegh bewaar,
De zaak die leit te klaar,
Nu dat zy Frederik zijn zinnen heeft genomen,
Zal ik op haar tot wraak een wreede straf doen komen.
NA zulken ongeluk is ’t best dat ik besluit,
Om al deez’ veinzery oprecht te spreken uit.
Ik kom ô groote Vorst! door kracht van u geboden,
Waar meê gy door u gonst ons gisteren deed noden:
En kom tot dankbaarheit voor veel genoote deught,
U danken: Maar ik bid, ô Vorst! volmaakt die vreught,
En wilt de Huw’lijks-bant met Haar, en Fred’rik sluiten.
Hout op en vaart niet voort Wat reden komt gy uiten?
Dat een ondankb’re Vrou,
Die ik tot wraak van hem, zal laten wreed’lijk dooden,*
Zijn zinnen heeft berooft, door al te oversnooden,
En vuile Toovery! dat hare schult maakt wis.
Weet gy dan wieze is ? Wilt my haar naam beschaffen;
Want ik heb lust haar daat met groote straf te straffen.
De Wetten van dit Rijk, en ook van ’t heele Lant,
Die doemen die ter doodt, die een beneemt ’t verstant.
Wilt dan u wraak op my de volle toom vry geven,
Mits ik de oorzaak ben; ik heb een brief geschreven
Tot straf zijns jalouzy, waar in ik weten liet,
Dat ik my deze nacht, tot meerd’ring zijns verdriet
Wou Off’ren aan de Vorst, door een geveinsde loogen,
Die hy voor waarheit nam, en heeft hem zo bedroogen.
Is ’t alles maar geveinst ? Hou op, en vaart niet voort,
Mits dat mijn reden komt ter plaatse daarse hoort,
Die my ontvloden was, wilt na mijn klachte luist’ren.
O wijtberoemde Vorst! die ik lang ging verduist’ren.
’t Is al drie jaar gele’en, dat mijn genegentheit,
Op Vrou Constantia, haar grontvest heeft geleit.
Dies ik door trouwe min, haar hert tot mywaarts neighde,
En was het niet geweest dat d’Oorelogh ons dreighde,
Met groote moei’likheit, ’k had aan u langh verzocht,
Of ik in d’Echten staat, met haar mocht zijn verknocht.
Dat heeft het my belet, maar zint gy hebt gaan jagen,
Ontrent des Hertooghs Huis, en doe u oogen zagen,
Dat overschoone beelt, ’t geen u bewoogh tot Min,
Heb ik mijn min geveinst, om dat ik zagh u zin
Tot haar genegen was gy pord’ my om te toonen,
Aan u, die ik bemin; ik gingh haar naam verschoonen,
Uit vrees uw’s grooten haat, en heb daar voor gestelt,
Mevrou Fenize, en geveinst in het gewelt,
En min te zijn verwert van zulke overschoonen.
Wanneer dat ik door min wert van verstant berooft,
’t Geen gy my die tijt swoer by u Gelauwert Hooft.
Nu bid ik groote Vorst! wilt u beloften houwen;
En gunt voor al mijn smert, dat ik met haar mach Trouwen.
Zo gun den Hemel u, dat gy beheerscher zijt
Van ’t gansche Werelds ront; dat ook tot alle tijt
U Zaat beheerschen mach; dat ook u Wapens pralen,
In ’t uiterste gewest, daar geene Zonne-stralen,
Haar schijnzel geven, en het Keiserlik Banier,
Daar af waayt van ’t geberght’, met eenen lossen swier.
’k Geloof niet dat gy noch u zinnen hebt gevonden,
Om dat gy zeght dat ik aan u noch ben verbonden
Met mijn beloften, daar in hebt gy misverstant.
Toen ik u gaf mijn woort om bieden u de hant:
Dat was dat gy voor u zout zoeken eenen schoonen.
’t Geen gy my doe beloofd’, en hebt my komen toonen
Mevrou Fenize, en zo gy haar trouheit sweert,
Zo zal ik mijn beloft’ voldoen op u begeert’.
Want gy hebt my gezeit dat gy eerst minnen zoude,
Nu dat gy hebt geveinst, ken ik mijn woort niet houde.
Met groote reede draagh ik nu de naam van dol,
Om dat mijn zinnen doe geweest zijn op de hol;
Doe ik u meningh niet doorgront heb, maar de reden,
Dat ik mijn veinsd’ verlieft op zo veel lelikheden,
Die in Fenize zijn, was om Mevrou bevrijt
Voor achterdocht te zijn en dootze minne-nijt:
En om zijn Majesteit niet eens te laten weten,
Dat ik die zo bemin die u hert heeft bezeten,
Met zulken groote lieft: nu mijn onwetentheit,
U woort niet heeft verstaan; die zaak dan klaarlijk leit,
Dat u beloft’ aan my, geheelijk blijft ontslagen.
Dus bid ik dan verlof om tot mijn ent te klagen:
Dat ik na Napels dan van hier vertrekken mach;
En leven daar vol smert tot aan mijn laatste dagh!
Staat op, en luistert toe: ’t zou mijn beroemde leven
Tot zulken eer niet zijn, indien ik had gegeven
Aan u Constantie, tot voldoeningh van mijn woort.
Nu ik ontslagen ben, en gy in wan-hoop smoort;
Wil ik uit lout’re gonst mijn zelven overwinne.
Die geene die zich zelfs wel overwinnen kan:
Verdient de Zegen-praal van een gelukkigh Man.
Mey spel van Cloris en Philida
CLORIS
KONING
LERINDE
PHILANDER
PHILIDA
THIRSUS
Mey spel van Cloris en Philida.
CLoris, een Hoveling in 't Hof van Persen, komt in de Mey tijd met den Koning ter
				lagt; verlieft, door de bevallicheden, vermengt met schoonheyd, op de uytmuntenste
				Herderinne Philida; om wien hy 't Hof verlaet, zich als Herder ten boschwaerd voegt,
				't land leven aen neemt, en pleegt met haer vrijage; zy, haer veynzende, gelaet
				Philander te beminnen; die mistroostig daer verschijnt, over de afkeerigheyd van
				zijn Lerinde; hy, by Cloris wel bekend, ontdekt zijn ongeval, met meening zich
				uytlandig te begeven, dies Cloris voort vaert in zijn Minne.
Den Koning, op de lagt, gebied zijn Edelen te vertrekken; hy in minne-lust, tot
				Philida, ontsteken, veynst voor Cloris, en verzoekt zijn komst ten Hove; 't gun
				Cloris schroomt te weygeren, en voldoet den Koning in zijn begeerte; neemt afscheyd
				van zijn geliefde, met belofte van mederkomst; hy die in 't Hof komt werd in boeyens
				gezet, als een misdadigen, doch zonder schuld; den Koning ondertusschen gaet, in
				gelijke kleeding als Cloris, na Philida, onderstaet in dien schijn haer t' onteeren;
				hy die niet op en doet, zoekt haer met geweld tot zijn wil te brengen; 't gun belet
				werd, door Philander; over wiens komste den Koning, verbaest en vreesachtig, de
				vlugt neemt.
Philander ontdekt het schelm-stuk, als die daer van kennis had gekregen; Philida
				geneygt tot wraek, ter liefde van haer Cloris, begeeft haer in manne kleeding na 't
				Hof, bestraft den Koning over zijn bedrijven, brengt de valscheyt in het licht,
				verlost Cloris uyt de boeyen, aen wien den Koning verschooning zoekt, 't gun
				geschied; omhelzen malkander in trouwe beloftenisse; Lerinde komt op 't slag,
				verandert haer voorige afkeerigheyd, trouwt met Philander.
Indien zijn Majesteyt gelieft met my, wat verder
In 't dichte bosch te gaen; ik wijs hem, daer den Herder
De Zonne-brand ontschuylt, in schaduw van 't geboomt,
En daer een koele beek, van 't hoog gebergte stroomt.
Wel Cloris, sprey de boomen
En telgen wat van een, op dat m'er door mach komen.
Ey! zie dees lommeren, met roos en bloemen, pronkken;
Sou niet 't bedroefste hert daer door in vreugd ontfonkken?
De boompjes, om en om, met bladertjes geçierd,
Genieten het begroet van 't queelende gediert;
Het zoetlijk ruyssen van de beekjes, die hier vloeyen,
Doen langs dees groene kant, de water-roozen bloeyen.
Dees plaetze nood my vaek van 't hof uyt enkle luft,
Kan zy zijn Majesteyt niet noden tot zijn rust?
Ey zoete zuchjes vlied,
Waer heen? ach minne!
Na Thirsus? neen, ey niet!
Verliefde zinne,
Vaert voort, 't is best, O neen! best is 't gelaten,
't Is niet ach! Philida,
Laet gy uw zuchjes na;
Wat zeg ik neen, of ja,
't Kan al niet baten,
Schoon dat ik zuchjes loos, 'k zal geen verlichting krijgen,
Soo lang gy Thirsus van de zoete min wild swijgen;
U aenschijn van het mijn is (leyder!) nu zoo verd;
Dat het gehoor niet brengt mijn zuchjens in uw hert.
V hertje van het mijn
Te verd gescheyden;
Mijn zuchjens, kost het zijn,
Dat gy geleyden
Mijn hertje by het zijn, of't zijn by 't mijne;
Zoo zoud ik tot de smert,
Van mijn verliefde hert,
Dat u geoffert werd,
Wel hulpe vijne.
Maer ach! ik wil, nu 't anders is, mijn zuchjes staken,
En hier in 't bosch alleen mijn hertje wat vermaken;
Om zoo mijn min, terwijl mijn lammertjes in 't groen
Haer voedzel nemen, op mijn Thirsus min te voên.
Ik ga, en spreek haer aen; mijn Heeren, met verlof,
Dat ik u steur, ik bid, neemt my 't niet qualijk of,
Verschoont my dat ik u (wel licht vermoeyd) door 't jagen,
Dus lastich valle, met mijn nodelooze vragen.
Wat oorzaek? hoe na valt de vangst niet al te goed.
De moed gezonken, door uw heusselijk aenschouwen,
Sal my voort aen de lust tot jagen wel onthouwen.
O Cephalis! uw Iacht gelijkt niet naer de mijn,
Die van zoo lieven proy, my laet gevangen zijn.
Hoe Herderin, wat 's dit, van waer komt u 't vermogen,
Dat gy my levend Dood? ô tintelende oogen!
Die my de Ziel ontvoerd, en 't herte stookt met brand,
Gy hebt my, door uw kracht, te krachtelijk ontmand.
Barst uyt, wat doch? eylaes! ach Cloris! zijn uw zinnen
Niet meed verandert als de mijne?
'k Brand van minne;
De tong verflaeuwt in spraek, 'k beswijk heel in 't gemoed.
Een grilling, die my 't bloed
Doet stijgen van beneên tot boven, daer de zinnen
De hette van het bloed doet branden om te minnen;
Ik brand, eylaes! ik brand, de min wroet in mijn borst,
Ik noemden u mijn Lief, ach Engel! dat ik dorst;
Uw aengenaem gezang heeft door haer zoet vermogen,
My, Koning, als een slaef, naer uw begeert gebogen.
Ik ruyl de Kroon aen 't Vee, indien u 't ruylen lust;
Ach zoete kaekjens! waert gy eens van my gekust.
Genadig Vorst, heeft min uw hert zoo ingenomen,
Ost veynst zijn Hoogheyd?
Gy doet een bloosje komen,
Op mijne kaekjes, (door u boerten) moogend Heer,
Een bloosje, 't welk mijn schaemt getuygt.
Ey! zit wat neêr.
Maer dat mijn needricheyd mocht schaden uw gebieden;
Ten voegt in zulker wijs, my in het minste deel,
Maer waer 't met dienst te doen, al waer 't ook vry wat veel,
k Voldeeddan uw verzoek; maer wijl gy spreekt van minne,
Past aen zijn Hoogheyd niet de dienst eens Herderinne;
Met uw verlof ik ga, vaert Edellieden wel.
Genadig Heer, ik zel
Vergissen al mijn tijd; de wacht is my bevolen,
'k Moet zien waer heene dat mijn lieve Schaepjes dolen.
Ach Cloris! brand uw hert niet in de zoete min?
Als ik haer zoet gezang, haer minnelijke reden,
Vol Liefelijk vermaek, en 't Lichaem braef besneden,
Hier in dit Lom're woud, met ziels vermaek ontfing,
Vond ik, ach Cloris! my gantsch vol verandering.
Ik speur, dat hy niet min, als ik, in min ontsteeken,
Mijn voorneem trachten zal door alle list, te breeken;
Dies veyns ik, als of ik de min verfoeyen wouw.
Maer dat een schoone Vrouw,
Soo door de schoonheyd, als wat meer, in haer gebooren,
Het mannelijke hert licht kan tot lust bekooren;
En dat d' aentrekklijkheyd beweegt, en is niet vreemt;
Maer wyslijk is 't wanneer men 't hert die lust beneemt;
Door 't aenzien waer ik, laes! in lust op haer vervallen;
Maer nu ik my bedenk, acht ik het niet met allen;
Ik ban de min uyt my; en toon een meerder hert,
Dan of ik, door de min verviel in kinder smert;
't Is, Cloris, tijd om gaen, laet ons ten Hove keeren.
Gy die in 't woud uw Schaepjes weyd en voed;
Alle mijn zinne,
Ia ziel, en leven, ik u geven moet;
Ach! mijn hert,, vol pijn en Liefdens smert,
Loost duyzent zuchjes,
Als ik de vruchjes,
Van mins genuchjes,
Voel speelen in mijn zin,
Nu ik u mis, mijn schoone veld godin.
Ga Echo! ga en draeg dees zuchjes aen die geen,
Om wien dat ik 'er loos, ey ga! en drijf 'er heen,
Of is het niet genoeg, ik zal wat meerder klagen,
Indien 't u, Echo, lust, mijn klagjens voor te dragen.
Mijn Lief, mijn waerde helft, nu Echo, antwoord dan;
Soo ik u dienst verzoek, neemt gy de bootschap an?
Neemt gy 'er, Echo, an? 't is wel, ach! Herderinne,
Ik zal, hier als alleen, mijn klagten dan beginnen.
Ey minne zuchjes gaet, verzeld mijn klagjes doch,
't Geen gy my hebt belooft, houd gy dat, Echo, noch?
Houd gy dat noch? wel aen, ik moet u eensjes vragen,
Of ik vrypostich mach mijn hertens grond uyt klagen?
Sal 'k klagen? wel ik klaeg, om dat ik, leyder! mis
Lerinde, die mijn Lief, mijn Siel, mijn leven is.
Waer zijt gy, schoonste Nimph? waer doold gy met uw schapen?
In het gezelschap, daer een yeder draegd zijns krans,
Ter eeren van de Mey, om zingen aen den dans?
Lerinde, ach! hoe droefben ik, daer gy in weelde
Met and're Herders zijt; wiens luk hun blijheyd teelde,
Door't aengenaem vermaek, dat haer uw by zijn geef,
Wijl uw Philander (laes!) in duyzend pijnen leeft;
Lerinde, Nimph; kan 't zijn, dat buyten onze minne,
De vreugd u vreugd verstrekt? ach! schoone Herderinne,
Koost gy oyt meer vermaek, dan het vermaek der lust?
Lust die mijn Zieltje voed, waer in uw Zieltje rust;
Ach min! woud gy tot my Lerindes zinnen neygen,
En maken van die lieve Herderin mijn eygen.
Werd zy mijn eygen, ach! ik sweer, 't werd haer beloond,
Met zulk een Liefd, als oyt een Herder heeft betoond.
Toond (zegt gy) wel; aen my zal zulk een Liefde blijken,
Als oyt ter wereld bleek, zou zy my dan bezwijken?
Maer Echo; voer toch eerst mijn klagjes aen Lerind,
Die zelver niet en weet hoe haer Philander mind.
Mind; ja ik min haer zoo, dat ik de trouwste herten,
Die 't minnen oeffenen, in trouwheyd wel mach terten;
Ach Echo! bootst aen haer mijn minne klagjes na,
Mind zy my, laet dan zijn uw lieve weerklank, ja.
Ik zal uw zoete smert
Een vroolijk voedzel geven.
De tijd, mijns levens tijd,
Lerinde, veld-Goddinne,
Die ik met vrees, en strijd,
Gesleten heb, door 't minnen,
Vergeet ik, nu gy my
Hebt tot u Lief verkooren;
Weg droefheyd aen d' een zy,
Mijn vreugd is weêr herbooren.
Hoe zit gy nu dus stil! Philander, 't dunkt my vreemt?