floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Gentius, Attalus, Didos, Cleomenes, Evander, Atis, Lyfwacht.
Gentius.
MYn Zoon, nu zult gy zien het wit van uw verlangen;
Wy hébben eindelyk 't besluit der Góôn ontsangen;
Dóch, eer ik dat ontdék, wilde ik u op uw' plicht
Doen dénken, door een kort, dóch nódig, voorbericht.
Gy weet met wélk een' zucht ik te uwaarts bén genégen,
Dat al myn wélstant, aan uw wélstant is gelégen,
Dat ik, mét óverlég, én raad, én ryp besluit,
Voor u, Theóxena verkoos tót eene bruid.
Maar ónderzoek niet, wyl de tyd het zal ontdékken,
Waarom ik 't huw'lyk niet deed na uw wensch voltrekken?
Dénk niet dat my bewoog, óf droom, óf spook, óf schyn
Van iets, dat beelden van verbaasde zinnen zyn;
't Spruit uit eene oorzaak die ons Hammon zal verklaaren;
En ik, gezint om, na die godsbraak, voort te vaaren,
Zal dézen dag met vreugde, én vórstelyke pracht,
Uwe écht zien op het grootst en heerelykst volbracht,
Of u voor eeuwig van die zoete hoop versteeken.
Nu wil ik, hoe de zaak ook uitvalt, tégenspreeken
Noch klaagen hooren; maar vernoeg u mét de wil
Der Góden. Didós lees. Een ieder houd zich stil.
Didos leest.
Indien uw Zoon word aan Theóxena verbonden
Door 't Huwelyk zult gy verliezen staat, én kroon;
De Prins zal sneuvelen, wyl 't Kroonrécht is geschonden,
Ten zy yvert om zyn Vyand eerst te doôn.
O Góden!
Zie nu het gevaar dat ons komt dreigen.
Kan uw verkeerde zin nóch na dit huw'lyk neigen,
Dat my berooven zou van kroon, én staat? neen zoon!
Zoek liever moedig naar de hand die u wil doôn,
Vervólg die vyand, én betoon dat u het leeven
Zo waard is, als 't vermaak dat eene bruid kan geeven.
Bedank myn' zórg, die, door 't opschorten uwer trouw,
Zo waard een leeven, als het uwe is, bergen wou,
En wilt, voor dat genót, uw eigen wélstant kiezen.
Als 't huw'lyk word volbragt zal ik myn' kroon verliezen,
Gy sneuvelen, indienge uw vyand niet verkloekt.
O Góôn! wat houd ons, dat men voort die schélm niet zoekt,
Hém naspoort, om niet meêr dat groot gevaar te vreezen?
Ach! had 't Orakel ons zyn schuilplaats aangeweezen,
Zo mocht ik hoopen, dat hy heeden wierd van kant
Geholpen, door 't beleid van uwen dapp'ren hand.
Maar laaten wy, nu dit ontbreekt, mét érnstig poogen,
De Góôn verplichten, dat zy hém ontdékken moogen.
Laat ons niet rusten, want myn wélstaat hangt daar aan,
Gelyk uw leeven. Zoon, 'k laat alles op u staan.
Verban de liefde, en prént alleen in uw gedachten,
Door wélk een middel gy uw vyand eerst zult slagten,
Vertraag niet langer zulk een heerelyke daad.
Tégent Didós ter zyden.
Hoor, Didós. blyf, én steun de prins met uwe raad.
Gy weet myn oogwit; stél zyn minnent hart te vreeden
En tracht, zo 't mooglyk is, zyn driften te overreeden
Tégen Cleoménes.
Gy kunt Theóxena ontdékken, wat de Góôn
Beslooten, in de trouw van haar, mét myne zoon.
Cleomenes, Attalus, Didós.
MYn Heer, ik zie, hoe tót verzeek'ring uwer staaten,
Het lót wil, dat gy zult Theóxena verlaaten;
Dat ook uw fier gemoed, met groote ontstéltenis,
Om déze swaarigheid alreeds beswangert is;
'k Bekén, 't valt hart, na zulk een lang, én lastig beiden,
Zo op een oogenblik van 't minlykste af te scheiden;
Maar, wyl u 't Gódendom die ramp heeft toegevoegt
Zo toon om dit besluit u zélve niet misnoegt.
Wat isser édeler als zyn gemoed te stillen
In tégenspoeden die de Goôn volbréngen willen?
't Is 't grootste middel, als die félle slag ons raakt,
Waar door een héld, met hén, zich zelve onstérflyk maakt.
Laat dan geen kleen belang uw groote ziel beklémmen;
Stém onverzaagt, myn Heer, het zélfde dat zy stémmen;
En overweeg, wat heil u ooit te hoopen stond
Van dat gevaarelyk, én dood'lyk trouwverbond.
De Góden willen, dat uw bloed op de aard zal stroomen,
Indien gy aarzelt om die manslag voor te komen.
Kunt gy, in dit gevaar, u zélve nóch beraân,
En twyf'len, aan wat kant uw hart moet overslaan?
'k Weet, in een onweêr van verbysterde gedachten,
Hoe 't kunstig is, voor zich het zékerst te betrachten;
Maar, daar ons leeven in gevaar staat om de min,
Verbant men lichtelyk die swakheid uit zyn zin.
Toon dan uwe yver om uw vyand op te zoeken,
Verkloek hem eerst, myn Heer, eer hy u kan verkloeken,
Elk oogenblik is reeds voor u te lang gewacht;
En, zo hy door meêr hulp moest werden omgebracht,
Ik óffer u myn dienst zo gy die hébt van nooden,
Gebruik myne arm, myn Heer; ik zal uw vyand dooden,
Of sneuv'len, zo hy word door uw beleid ontdékt;
Verschoon myne yver, Prins; myn moed word opgewékt,
In dit geval, om u het zékerste te raaden;
Myn heil bestaat daar in. Ik zal u, overlaaden
Van vreugd, ten dienst staan, én, afwachtende uw gebóôn,
't Vervólg beveelen aan het hoog besluit der Góôn.
Attalus, Didos.
ACh! Didós, waar is 't eind van al myne ongelukken?
Didos.
Na by; ik zal u haast uit die verwarring rukken:
En wat u 't lót ook dreigt, door zo veel tegenspoed,
De zin is klaar genoeg, ik zie 'er deur. Hou moed.
Ach! Didós, ach! ziet gy voor my nóch eenig ópen?
Mach ik, door uw beleid, een wenschlyke uitkomd hoopen?
Ik bid u, zég my dóch, waar in voor my zo groot
Een heil bestaan kan, spreek.
Waar in? in 's Kónings dood.
In 's Kónings dood?
Ja, Prins; het noodlót heeft beslooten
Dat door uwe arm moet zyn het Kónings bloed vergoonten.
Is dit het heil, dat ik verwacht van uwe raad?
Hoe! Didós, vérgt gy my zo gruwelyk een daad?
Zou ik 't récht van natuur, en alle wétten schénnen?
Zou my de waereld voor een vader moorder kénnen?
Zou ik vergieten 't bloed waar uit ik leeve? ô Góôn!
Wat vérgt men my? hoe! zou een vader, door zyn zoon
Het leeven missen? ach! ik beef door die gedachten.
Vaar niet te haastig voort; gy moet het eind verwachten.
Als gy de réden hoort van zulk een vrémd besluit,
En uit wat grond de raad van zulk een voorslach spruit,
Zult gy my hooren mét vry meêr bedaarder zinnen.
De Kóning is het, Prins die u belét te minnen;
Door hém word uwe trouw, én alle vreugd gestaakt,
Om dat zyn boezem zélf in heete liefde blaakt.
Hy mind Theóxena, én, om u uit te stéllen,
Vraagt hy de Góden raad, die zulk een vonnis véllen
Dat my verbaast. Hy heeft 't geheim my zélf ontdékt,
En dat Theóxena die vlam heeft opgewékt.
Bedénk nu wat gy moogt verwachten, van een Vader,
Die zélf, tén aanzien van uw min, speelt voor verraader;
Hy handelt niet mét u, myn Heer, als mét een zoon,
Maar als een vrémde, en doet uw liefde zulk een' hoon.
Helaas! óf Vader schoon is aan die swakheid schuldig,
Die kleene misdaad geeft geen reên, om onverduldig
Te woeden, óf dat ik hém na zyn leeven sta.
Niet? is u dan de kroon, is u Theóxena
Zo veel niet waardig, om een hand vol bloed te spillen?
Hoe! vadermoorden, zoud gy my dat raaden willen?
O ja, Prins, want daar hangt uw staat, én leeven aan;
En 't geen waarom gy zyt zo noodeloos begaan,
De swarigheid, die gy kunt in die manslach vinden,
En wat natuur belangt, die knoop zal ik ontbinden:
'k Zie dat gewoonte in ons 't natuurelyk verzaakt,
En dat de neiging van natuur, het bloed niet maakt;
't Spruit daar uit niet dat wy onze ouderen beminnen;
De plicht, van kindsbeen af geprént in onze zinnen,
Het goed onthaal dat ons van de ouderen geschiet,
Maakt die verbintenis, én anders is het niet.
Gy zyt een voorbeeld; gy, tén uiterste verleegen,
Zyt, door gewoonte, tót uw vyand nóch geneegen,
Die u gantsch niet bestaat. Ik sweer u, by de Góôn,
Dat gy geen Prins zyt, maar myn bloed, myn eigen zoon.
O Ja. Ik héb iet schrikk'lyks ondernoomen,
Op dat ge, als wettig Prins, op déze troon zoud koomen,
Myn boezem brande om u in koninglyke staat
Te aanschouwen, maar ik kon u nooit, als mét verraad,
Die groote waardigheid opóff'ren. 'k Héb de wétten,
Myn plicht geschonden, Zoon, om u zo hoog te zétten.
Des Kónings afzyn, én der Kóninginnen dood
Verrukten my, dat ik zo groot een daad besloot.
Ik heb het wettig zaad doen sneuv'len, tot belooning
Heb ik Evander, en zyn zoons, na uwe krooning,
Myn ampt, en schat belooft, en voort tot staat gebracht
Voor zulk een groote daad. Ik héb altoos gedacht
Dat Vorsten Góden zyn, én waereldlyke zaaken
Veranderlyk, dat, om zyn zaad vergood te maaken,
Men nimmer schroomen moest een schélmstuk aan te gaan.
Op déze grond, myn Zoon, héb ik de Prins verraân,
U in zyn plaats gelégt. De star, die als na 't leeven
Op zyne réchter borst stond van natuur gedreeven,
Die had ik nagebootst op de uwe.
O Góôp! ik schrik
Voor 't gruwelyk bestaan. Ach! Didós, ach! ben ik
Uw zoon? zal ik uw daad óf pryzen, óf verdoemen?
Zal ik u wreed voor my, óf wél barmhertig noemen?
Hoe dorst gy 't wéttig kind verstooten van de troon,
En dooden, om daar op te plaatzen uwen zoon?
Dat was noodzakelyk, wilde ik myn wit voltrékken.
De star mocht eens zyn staat, en myn verraad ontdékken.
Ik wist wel dat die op uw borst niet lang zou staan,
Dies gaf ik voordat hy, door konst, was weggedaan,
Die vond gelukte: én, om voorts alles te bekleeden
Met schyn, veinsde ik uw dood door veele omstandigheeden.
Evanders Egemaal was uwe voedster, zy
Versweeg myn list, én hielp u tót de heerschappy.
Nu had ik voor niet eer aan u 't geheim te ontdékken
Voor ik, na 's Kónings dood, uw krooning zach voltrékken:
Maar, nu ik zie dat u de Vórst verongelykt,
Dat óver u het lót zo wreed een vonnis strykt,
Nu moet ik zéggen hoe gy staat, én op wat gronden.
De Prins zal sneuvelen, wyl 't kroonrécht is
                                geschonden,
Ten zy hy yvert om zyn vyand eerst te doôn.
Wie is die vyand als de Kóning? ja, myn Zoon,
Hy is het. Kom hem voor. Natuur hoeft niet te beeven,
Nóch uwen arm, om hém een steek in 't hart te geeven.
Voldoe de gódspraak, dood uw vyand onverzaagt,
En wasch de troon af, met het bloed dat u belaagt.
Ach! wat zal myn gemoed in déze zaak besluiten?
Helaas! hier kan voor my niet als gevaar uit spruiten.
Gy hebtme een' staat bestélt die my niet toebehoort,
En wilt dat ik die nóch behouw door kóningsmoort.
O Ja! dat wil ik, én met ryplyk óverweegen;
Hoe! Zoon, beswykt gy? toont gy reeds u zélf verleegen?
Bekneld de vrees u, daar de nood nóch naauw'lyks nypt?
Wanneer men om tot staat te klimmen, zich vergrypt,
Dan moet men, eer men flaauw de kans zou zien verloopen,
Het eene schéllemstuk, mét moed, op 't ander hoopen,
En niet te ruch zien, zélfs, in 't uiterste gevaar.
Kom, vatten wy 't geluk van vooren by het haar,
Eer 't ons de nék keert. Gy moet stérven, óf u wreeken
Aan hém, die heimelyk heeft uw bedérf besteeken;
Dit is de Kóning. Ai! bekreun u dan niet om
Een manslag min óf méêr. Gy ziet het Gódendom
Begunstigen myn wit, zy komen zélf ontleeden,
Langs wélk een' wég gy kunt, als Vorst, de troon betreeden,
Zy willen, dat gy styft het vaderlyk besluit.
Peil eens het hart van uwe bruid;
't Is noodig om op haar belangen stip te létten;
'k Zal u verlaaten, om onze aanslag voort te zétten,
En 't uur bestémmen dat de Kóning brengt ten val.
Ik heb veel vrienden die ik tót ons trékken zal,
Om zo verzékert door die rampen heen te breeken.
Des Kónings liefde baant een weg om u te wreeken.
'k Zal Cleoménes, hém beloovende tot vrouw
Uw zuster, spreeken, én doen wank'len in zyn' trouw.
Zy mind hém. Hy heeft straks zich tót uw dienst verbonden.
Laat my de zórg, ik zal zyn boezem eens doorgronden.
Stémt hy mét ons, zo staat het wél, Zoon, houw dan moed,
Dénk, dat een Kónings kroon veel ongemak verzoet.
Theoxena, Laodice.
Laodice.
IS Cleoménes by de Kóning wéêr ontbóden,
Na dat hy het besluit ontdékt heeft van de Góden?
Theoxena.
Ja, Laodice, ik verwacht hém ook, én zal
Hém deel doen hébben in myn wénschelyk geval.
Hoe! wénscht gy dit geval? Ik dacht dat gy, verslaagen
In uwe ziel, u zoud van 't nydig lót bek laagen,
Dat u mishaagen zou het góddelyk besluit,
Daar, voor uw min, zo veel verandering uit spruit.
Kunt gy myn ziel mét zulk een' swakheid wél betichten?
Zaagt gy my voor 't besluit der Góden immer swichten?
En zou ik, daar myn min de grootste dienst geschied,
Nu ték ens toonen van een innerlyk verdriet?
Neen, Laodice, die in wéêrspoed niet wil klaagen,
Kan zich in voorspoed licht zo édelmoedig draagen;
En bén ik altyd in myn leet getroost gewest,
Hy vreest zyn noodlót niet, die voor geen stérven vreest.
Ik bén, door Vaders dwang, mét weêrzin hier gekómen;
Maar hebt gy in myn' reis, óf weggaan, ooit vernoomen
't Geen my op 't hart lag? toonde ik ooit dat my de min
Op Attalus ontstak mét zulk een' tégenzin?
Nóchtans besloot ik, eer ik hem myn' hand zou geeven,
Als Bruid, hier te eindigen myn ongelukkig leeven.
Nu réd de Hémel my uit dat gevaar, én ik
Van 't huw'lyk, én 't besluit myn 's Vaders, door 't beschik
Der Góden vry gestélt, mach, zonder vrees, verkiezen
Een minnaar, die ik dacht voor eeuwig te verliezen:
Ja, Laodice, ja! ik mach nu onbeschroomt
Bot yieren aan de min die ik had ingetoomt.
Bezéf hier uit, óf ik heb reên om my t' ontstéllen?
't Orakel, kon dat ooit een béter vonnis véllen?
Ik zie my vry, én van een wisse dood geréd,
Ontslaagen van myn woord, én 't haat'lyk huw'lyksbéd.
O Góôn! war hoor ik? had dit huwelyk uw leeven
Gekost, én hadge uw hart een ander wég gegéven?
Theoxfna.
O Ja; myn boezem was, eer dat ik overkwam,
Al lang ontstooken van een' minnelyker vlam.
Ik minde, maar, ik had die liefde nooit beleeden,
Indien de Hémel niet verhoort had myn gebéden.
Hy zélf, die 'k zo bemin, bleef hier van onbewust,
En myne vlam zou met myn leeven zyn geblust.
Zo schynt dr Hémel voor uw liefde zélf te zorgen?
Maar mach het zyn, Prinsés, ai! houd dit niet verborgen,
Wie is door uwe min zo hoog in tóp gestélt?
't Is Cleoménes, 't is die braaven oorlogshéld,
Die Tracers, Parthen, én de Grieken heeft verslaagen,
Om vaders rykstroon voor het vallen te onderschraagen.
Verwonder u niet dat die héld my zo beviel;
Bespeur daar uit 't beleid van een verhéven' ziel,
Die meêr op deugd oogt, als op groote staat, én kroonen.
Zo ik myn' plicht vergeet, Prinsés, wilt my verschoonen,
Maar, na myn oordeel...
'k Héb uw oordeel niet gevraagt,
Maar u alleen ontdékt wat minnaar my behaagt.
Ik weet wél dat gy zult zyn laage staat verachten;
Maar ik begryp iet meêr als gy met myn' gedachten;
Gy oogt op grootsheid, ik oog op de deucht alleen,
Die uitblinkt in myn héld, zo stérk, zo ongemeen,
Dat ik besluiten moet, schoon 't lót hem heeft verstooten,
Dat hy is uit het bloed van Kóningen gesprooten,
Dies heb ik vast gestélt om hem nóch dézen dag
Te ontdékken, wélk een' vlam in my verborgen lag.
Maar hoe! wie nadert ons, én komt myn' vreugd verstooren?
't Is Axiane de Prinsés; licht komt zy hooren,
Of gy het hoog besluit der Góden niet betreurt.
Axiane, Theoxena, Laodice, Dorine.
Axiane.
PRinsés, al valt u zulk een droevig lót te beurt,
Al is het dat de Góôn uw min verongelyken,
Ik hoop, uw édel hart zal daarom niet beswyken.
Ik zag, uit myn paleis, u wand'len in den hóf,
En mérkte, dat gy hier niet anders zogt als stóf,
Om uw beswaard gemoed te ontlasten door uw klachten;
Dierhalven, zo 't kon zyn, wilde ik uw' rou verzachten.
Verban de droefheid, die uw ziel beknélt mét pyn;
Laat ons, in wéêrwil van het noodlót, zusters zyn;
Laat onze vriendschap, schoon gy broeders min moet missen,
Aangroeijen, én dat leet uit uw' gedachten wisschen.
Prinsés, zo groot een' gunst is onverdient, ik zou
Ondankbaar zyn, als ik die niet aanvaarden wou.
Uw zórg is veel te groot, ik weet niets by te haalen
Dat waardich is, om zulk een wéldaad te betaalen.
Dóch, dit kan ik u wél verzeek'ren, dat my geen
Verdriet bejégent is, hoe swaar u zulks ook scheen.
In tégendeel, ik moet de Góden eeuwich looven.
Ik streev, door hunne gunst, al myn gevaar te booven
Ik lief koos myn' fortuin, én stél in de uitspraak van
De Góden al 't geluk dat ik verwachten kan.
Maar laat ons liever slóf tót and're réden vinden;
Laat ons de vriendschap, van ons beide, vaster binden;
Gun my gelégentheid dat ik u wéêr, mévrouw,
Mag tékens toonen van myne ongeveinsde trouw.
Ik sta verwondert, én verbaast om déze réden.
Ik dacht u heel misnoegt te vinden, heel te onvréden.
Ik dacht benéffens u te klaagen, om myn hart
Te ontlasten van een wreede, én heimelyke smart.
Maar gy zyt heel vernoegt; én ik, helaas! daar tégen,
Wanhoopende, bedrukt, ten uiterste verleegen,
Zie my aan alle kant beneepen van verdriet.
De nacht verveelt my, én de dag gevalt my niet;
Ja, myne ziel, geprangt van een verborge lyden,
Voelt dag op dag op 't felst zich van die drift bestryden.
Ey gy zult licht hier uit besluiten, ô Vórstin!
Dat al myn' kwelling spruit uit heimelyke min.
Helaas! Ik min; maar hy, die ik heb uitverkooren,
Is veel te slécht van staat, is veel te laag gebooren;
Dit doet dat ik myn lót beschreije, én my beklaag,
Om dat ik hoopeloos een minnaar liefde draag.
Gy mind?
Helaas! ik kan myn' kwélling, myn' gepeinzen,
En wat myn ziel bestryd, voor u niet meêr ontveinzen.
Ik min, Prinsés, én óf het my tót nadeel strékt,
'T is Cleoménes die die zoete vlam verwékt.
Wie! Cleoménes?
Ja. Ai! wraak niet myn verkiezen,
Want ik wil graag myn' staat om zyne min verliezen.
Ach! heeft uw oog wél ooit een minnaar zo volmaakt
Gezien? 't is wonder dat uw boezem zélf niet blaakt
Door 't vuur dat my verteert. Wie zag, wie kénde in 't leeven
Een Héld, die zyne lóf niet vér voorby zal streeven?
Is hém uw min beként?
Ach! voegt het my, mêvrouw,
Dat ik myn' liefde aan hém zo stout ontdékken zou?
Maar, gy, aan wiên hy is verplicht door veele réden,
Kunt my die dienst doen, én aan hém myn' min ontléden.
Indien ik iet vermag, Prinsés....
Ai! hélp een minnarés, die om de liefde zucht.
Licht vind ik uitkomst zo hy luistren wil, én hooren.
Prinsés, dénk om zyn' staat, hy is te laag gebooren.
Zo veel te grooter zyn de blyken van myn' min.
Ons nadert iemand, bind uw driften nu wat in.
Ariarates, Theoxena, Axiane Laodice, Dorine
Mêvrouw, Prins Attalus, zo dra hém was gebleeken
'T besluit der Góden, wilde u nóch eens zien én spreeken.
Helaes! Prinsés, ik durv hém dus ontstélt niet zien,
Verschoon my, ik vertrék, én wil zyn byzyn vliên.
Theoxena, Ariarates, Laodice.
MYn Heer, wilt gy u aan myn' vriendschap nader binden,
Zo vlieg, zie óf gy kunt Héld Cleoménes vinden,
Zég hém, zo 't moog'lyk is, dat hy my dóch ontsla
Van 't Prinselyk bezoek, ik bid, myn Heer, ai! ga.
Attalus, Theoxena, Laodice.
MEvrouw, ik twyfel niet u is bericht gegreven,
Dat ik, u minnende, verliezen moet myn leeven;
En ook hoe myne ziel ontroert is, én verstélt,
Nu over ons het lót zo wreed een vonnis véld.
O ja, myn Heer, ik héb die tyding al vernoomen,
En dacht ook niet dat gy zo haastig hier zoud komen;
'K dacht dat gy 't voorwérp, dat u zulk een' weêrspoed baard,
Verachten zoud, als u, én uwer liefde onwaard.
Ik u verachten? Góôn! waar reu ooit gebleeken,
Dat te u waards myne plicht, óf achting is besweeken?
Of dat gy myner liefde onwaardig weezen zoud?
Ik had al myn geluk op uwe min geboud,
Ja, 'k sweer dat my de kroon zo veel nooit zal behaagen,
Als uwe schoonheid, die ik steets ontzach zal draagen;
En dat ik hier verschyn, geschied alleen, Mêvrouw,
Tót een bewys hoe hoog ik u in waarden houw;
Ja, dat ons huwelyk niet kosten zou myn leeven,
'K zou blind'ling nóch myn' hand aan u als bruigom geeven.
Dit vreesde ik, én dat gy, uit al te flaauw een moed,
Myn liefde hooger zoud waardeeren als uw bloed,
Dat gy uitspoorig de gevaaren die u dreigen
Zoud in de wind slaan, én na myne weêrmin neigen;
Maar 'k mérk dat u 't gevaar van stérven nóch weêrhoud,
En dat ik héb te veel op myne vrees betrouwd;
Dés héb ik réden om uw groots gemoed te pryzen,
En dank de Góden, die voor my dit vonnis wyzen.
Gy dankt de Góôn, mêvrouw, én pryst myn groots gemoed,
Om dat ik min waardeer uw weêrliefde als myn bloed?
Wat inzigt hébt gy voor? zoud gy my daarom haaten,
Als-ik besloot om nooit uw schoonheid te verlaaten?
Myn Heer, die swakheid was voor uw gemoed te groot
Indien gy tégens 't lót zo laf een daad besloot;
Dóch op dat gy niet aan die kant zult overhéllen,
Om uwe staat, én oock uw leeven vast te stéllen,
En 't haat'lyk huwelyk te bannen uit uw zin,
Moet ik belyden, Prins, dat ik u niet bemin.
Door Vaders dwang bén ik, mét weêrzin, hier gekomen;
Ik had als onze trouw volbracht wierd, voorgenoomen
Te stérven, én u nooit op te ófferen een hart,
Dat nérgens meêr als om dit huw'lyk was benart;
Dit had ik vast gestélt; maar nu de Góden willen,
Door hunn' voorzichtigheid, geen édel bloed verspillen,
Nu al uw heil, myn Heer, alleen hier in bestaat,
Dat gy uw Vyand zoekt, en myne min verlaat,
Nu moet ik uit uw hart zo groot een swakheid weeren,
Die, tot uw nadeel, mogt myn wedermin begeeren.
Gy haat my dan, mêvrouw, én hébt my nooit bemind?
Hébt gy al veinzend' my gelief koost, én geblind?
En nu de Góden my, én al myn wélstand haaten,
Begeert gy dat ik u voor eeuwig zal verlaaten?
Moet myn ontstélt gemoed nóch pal staan voor die slag?
O Góôn! van wien ik my mét récht bek laag en mag,
Indien gy voor hébt om my eeuwig te onderdrukken,
Waarom maakt gy geen eind van al myne ongelukken?
Gy haat my dan, mêvrouw? én band myn teed're min
En zielsgeneegendheid zo licht uit uwe zin?
He laas! ik hoopte, schoon 't my al mogt tégen loopen,
Dat ik ten minsten op uw wedermin mogt hoopen.
Ondankb're schoonheid, was uw raadslót zo verwoed,
Dat gy myn' liefde woud betaalen met uw bloed?
Gy zyt mét wéêrzin dan gekomen in myn' landen
Door Vaderlyke dwang, gy hébt myn' minnepanden
Aanvaard op zulk een' grond? ô Góôn! wie had vertrouwt
Dat gy myn' liefde mét die smaat beloonen zoud?
Wie dacht in zulk een' ziel die dubbelheid te vinden?
Ik dacht; na 't dooden van myn' Vyand, my te binden,
Op 't kóninglyke woord, door eene onbreekb're trouw,
Aan één, in wien ik nu myn vyand in beschouw.
Maar, wreede, al is 't dat gy my hébt die hoop benoomen,
Al is 't dat gy hier mét uw wéêrzin zyt gekomen,
Weet égter, dat ik haast, schoon mét uw tégenzin,
In staat zal zyn om u te neigen tót myn' min.
Ik weet een middel om myn' vyand te verkloeken;
Ik hoev', naar 't voorwérp dat ik doôn moet, niet te zoeken;
Als dat voldaan is, door een' heerelyke daad,
Zult gy my moogelyk heel in eene and're staat
Bejégenen, én vry van 't raadsbesluit der Góden,
Hét al zien vliegen naar hét wit van myn' gebóden.
Myn Heer, wie twyfelt, óf uw onverschrokken moed,
Zal, aangeprikkelt, door een drift van édel bloed,
't Gevaar doorworst'len, én die hoek te bóven streeven,
Ja, iet verrichten dat geen wéêrgâ heeft, in 't leeven.
Maar, dat myn' goedheid in uw hart die toorn verwekt,
Om dat ik u 't besluit héb van myn' liefde ontdekt,
Daar óver dunkt my héb ik réden om te klaagen.
Wie zou zich anders in die staat, als ik doe, draagen?
Ik kom door Vaders last, die my aan u verpand,
In weêrwil van myn hart, hier trékken uit myn land;
Ik ga myn' zinlykheid, myn' keur, myn' liefde tégen,
En toon my, op myn' komst, geheel tót u geneegen,
Inmiddels word myn' trouw, van tyd, tót tyd, geschort,
Ik uitgestélt, én in myn' meening gantsch verkort.
Ten laatsten dreigt u 't lôt, én eischt daar by uw leeven,
Zo gy aan my de hand, als bruigom, komt te geeven,
Ik, die my daar door zag ontslaagen van uw min,
Word van u aangezien voor eene Vyandin.
Hoe! Prins; zou ik, daar my de Góôn in vryheid stéllen,
Daar zy een vonnis tót myn vergenoeging véllen,
My niet bedienen van de midd'len, om myn hart
Voor eeuwig vry te zien van een' ondraagb're smart?
Zou ik, daar ik u meen een dienst te doen, door 't uiten
Van myn' genégentheid, de slach niet moogen stuiten
Waar meê gy van de Góôn gedreigt word? Hoe! myn Heer!
Is dit myn' dank, én géld myn' zórg by u niet meêr?
Het past de Prins, alleen op zyne staat te létten,
En, naar 't besluit der Góôn, de liefde te verzetten.
'K ondek uw oogwit klaar, mêvrouw; maar had vertrouwt,
Dat gy uw meening nooit zo licht ontdékken zoud.
Dóch, wyl 't u luste voor myn leeven zórg te draagen,
Zie ik my van uw gunst niet te eenemaal ontslaagen;
En, heeft het vonnis van de Góden u vernoegt,
Ik zal op myne beurt ook weeten wat my voegt.
HOe zédig dreigt hy; maar dit dreigen doet my vreezen,
Of hy in 't kort mogt van zyn Vyand meester weezen.
Dés zal ik, eer my 't lót nóch vinniger begrimt,
Eer hy de hoek van zyn gevaar te boven klimt,
Aan Cleoménes myn' verborge liefde ontdékken,
En aanstonds mét hém uit Bithinien vertrék ken.
Myn, Laodice, ga dan heen, zég aan myn Héld,
Dat ik hém wacht, én in wat staat ik bén gestéld;
Zég hoe de Prins my dreigd; wat ik héb voorgenoomen,
Dat ik zyn deugd waardeer.
Mêvrouw, ik zie hem komen.
Theoxena, Cleomenes, Laodice.
KOm, Cleoménes, kom, geniet eens na uw zin,
In 't openbaar, de vrucht van heimelyke min.
Verkryg de zeege die gy had voorlang genooten,
Zo Vader tégens my niet anders had beslooten.
Zie my nu vry van zulk een' haatelyke trouw,
Eu u in eene staat als ik u stéllen wou.
Ik hield tót nóch bedekt het raadslót myner zinnen;
Nu geeve ik u verlóf om my te moogen minnen;