floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Te voeren, met de kroon van vollen oorloghszegen:
Maer toen'er zwaericheit, voor d'uitgereede kiel
En zeilgereede vloot, om zee te kiezen viel,
De wint ongunstigh bleef, begon hy raet te leven
Met wichlerye uit vier. tolk Kalchas, wel bedreven,
Sprak Agamemnon aen: ô hooft der Grieksche vloot,
Men kan de haven niet met eenen ruimen schoot
Uitzeilen, eerge uw kint en dochter Ifigene
Opoffert aen Diaen; naerdienge zwoert voorheene
De schoonste vrucht van 't jaer de straelende godin
Te wijden. Klytemnestre, uw vrou en koningin,
Brogt toen een dochter voort. met dezen naem betekent
Hy ons, de schoonste vrucht van 't jaer by hem gerekent.
Dees moet gy offren. maer Ulysses voertme ontrou,
In schijn als of ik helt Achilles trouwen zou,
Met moeder heene: en toen ik t'Aulis was gekomen,
En op 't altaerhout knielde, en wachte vast met schromen
Den dootsteek van het zwaert, vervoerdeme Diaen,
Die eene hinde liet in mijne plaetse staen,
Door d'ope lucht hier in der Tauritanen oorden,
Daer d'ongriek Thoas heerscht met zijnen staf in 't noorden,
Die, vlugger dan een valk, den naem van snelvoet draeght.
Hy steltme in deze kerk, gewijt tot offermaeght:
Daer zijn godin Diaen gedient is met de wetten
Van een schijnheiligh feest, in 't midden van de smetten,
Die 'k uit eerbiedigheit veel liever zwijgen zal:
Want ik ten offer slaght, naerdien de stadt dit al
Van outs gewoon is, wie hier lant uit vreemde steden.
Ik wichle uit d'offerhande, en laet de schendigheden
Der bloedige offren, in Dianaes kerk geslaght,
Aen andren over. 'kwil verhaelen wat te nacht
Ons in de lucht verscheen, of dit te pas moght komen.
'K was t'Argos uit dit lant gevaeren in mijn droomen,
En sliep in 't midden van de maeghden. d'aerde scheen
Te daveren, en ik te vlughten ergens heen.
Ik stont van buiten, en zagh hof en dak van boven,
En posten, overhoop gevallen en geschoven,
Ter aerde storten: maer een eenigh hofpylaer
Van vaders huis scheen stant te houden in 't gevaer.
Een blonde haerlok quam op 's pijlers kruin uitbreeken,
En sloegh, gelijk een mensch, geluit, en scheen te spreeken.
Ik, die de gasten doode, en hier mijn ampt bekleê
Wiesch deze hofkolom, en zuchte, om datze mê
De doot was toegedoemt. dees naere droom betekent
Orestes doot, voorheen by my al doot gerekent.
De hofpylaer bediet de mannelijke vrucht.
De gasten sterven hier, als ik hen wassche en zucht.
Doch zulk een droom slaet niet op vrienden: want te voren
Was Strofius geen zoon, toen vader storf, geboren.
'K wil broeders uitvaert, of hy tegenwoordigh waer,
In zijn afwezen, hier gaen houden by 't altaer.
Ik kan 't uitvoeren met mijn dienstboôn, Grieksche vrouwen,
Van koning Thoas my gegunt, op goet vertrouwen.
Zy zijn om reên noch niet gekomen hier ter stê,
In deze kerk, daer ik mijn offerampt bekleê.
Zie toe, sla gade, dat geen mensch ons hier betrappe.
'K bespiede, en zie rondom, voorzichtigh, waer ik stappe.
Zie Pylades, schijnt dit Dianaes tempel niet,
Daer 't schip van Argos hier aen strant belande en stiet?
Orest, het schijnt me toe. 'k geloof het dunkt u mede:
En 't outer druipt van bloet, vergoten hier ter stede.
De kerk is nat van bloet, en root van moort voor 't oogh.
De wapenroof hangt aen het kerkgewelf om hoogh:
Als eerstelingen der geslaghte vreemdelingen.
Men zie dan wakker heene en weêr, eerze ons bespringen.
Apollo, waer vervoert uw antwoort my met kracht
Nu weder in dit net? na mijne moederslaght,
Tot wraek van vaders moort, verdreven Razernyen
'S lants ballingen uitheemsch rondom, aen alle zyen,
Geduurigh heene en weêr onrustigh en alom:
En toen ik u om raet vraeghde in uw heilighdom,
Op welk een wijs men best moght raeken aen een ende
Van dees bezetenheit, en jammerlijke elende,
In 't ommezwerven door gansch Griekenlant geleên,
Gebootge my door zee, naer 't noortsche Tauren heen
Te streven [daer Diaen, uw zuster, op altaeren
Gedient wort] om haer beelt, van over veele jaeren,
Gevallen uit de lucht, te schaeken uit de kerk,
Met list, of zoo het valle, en dit geheilight merk,
Gehaelt door veel gevaers, t'Athene in 't licht te stellen,
Om lucht te scheppen van benaeutheên, die my knellen,
En schriklijk pijnigen: een middel, u bewust,
En 't eenigh om te staen naer een volkome rust.
Ik kome, op uwen raet, dan herwaert aen ten leste
In 't vreemde en onbekende ongastvry lantgeweste.
Nu Pylades, gy zijt mijn halsvrient wijs en trou,
Wat vangen wy best aen? gy ziet dit kerkgebou,
Dees hooge muuren. zal men best naer boven stijgen,
Langs deze ladder, en aftreênde een venster krijgen,
Of breeken 't ysren slot met boomen en gewelt,
Niet weetende hoe 't hier van binnen is gestelt?
Ontsluitenwe de poort, en wordenwe genomen,
Als beeldestormers, dan is 't met ons omgekomen.
Doch eerwe sneven, laet ons haestigh vliên aen strant
Naer ons galey, waermê wy reisden aen dit lant.
Het vliên is ongeraên. wy zijn geen vlught gewoone.
Het is niet billijk dat de vrees Godts antwoort hoone.
Laet ons afwijken van de kerk, en stil in vrê
Ons bergen in een hol, waer op de zwarte zee
Haer golven breekt, heel wijt van 't schip, dat geene lieden
Het merken, en terstont den koning ons verspieden
Aenbrengen, en met kracht aengrypen by den hals.
Maer als de donk're nacht, die alle dingen valsch
En zonder verwe ziet, komt vallen, dan, als mannen,
Met alle middelen en krachten aengespannen,
En 't zuiver kerkbeelt stil geschaekt uit d'oude kerk.
Zie hoe men langs den muur by 't ronde pijlerwerk
Afglijden moet. een dappre ontziet geen zwaerigheden.
De bloode suffer zwicht, staet stijf, en rept geen leden.
Wy roeiden vruchteloos veel mijlen herwaert aen,
En moeten keeren langs het spoor der zelve baen,
Weshalve, gy spreekt recht, men dient Godts raet te hooren.
Nu ga een' schuilhoek en een dootse plaets opspooren:
Want valt Apolloos raet en antwoort qualijk uit,
Men wijte onze eige schult noch Godt, noch Godts besluit.
Het moet gewaeght zijn. laet gevaer u niet verbluffen.
Het past geen jonge maets in zwaericheên te suffen.
Ifigenie
Hoort toe, inwooners, op de twee
Steenrotsen van d'Euxijnsche zee,
Te zamenklinkende, gesteegen.
O maeght Diktin, langs bergh en wegen
En streeken, rennende op de jaght,
Latonaes dochter, hoogh geacht,
Ik uwe dienstmaeght, koorkostresse,
En kerkgewijde priesteresse,
Zet mijn' gewyden maeghdevoet
Naer uw gestichten, heet van gloet,
Naer uwe goude heilighdommen,
Geciert met blinkende kolommen.
'K verliet Europe en vaders hof,
En Grieken, trots op oorloghslof,
Zijn torens en boschrijke beemden,
En slijt mijn dagen by de vreemden.
Hier ben ik. zegh, hoe gaet het nu?
Wat zorgh, wat angst bekommert u?
Waerom waerom woudtge, afgescheiden
Van andren, my ter kerke leiden?
O telgh van 's konings hoogen stam,
Die moedigh naer de vesten quam
Van Troie ontelbre krijghsliên sleepen,
Met eene vloot van duizent schepen!
O dienstboôn, och helaes, hoe slijt
Ik jammerklaghtigh mijnen tijt,
En klaegh luitruchtigh iders ooren
Mijn leedt, onaengenaem te hooren!
Helaes, hoe lange steeke ik vast
In huisverdriet en last op last,
Betreurende, hier omgezworven,
Mijn' broeder, och my afgestorven!
Wat zagh ik voor een nachtgezicht,
Een' nevel, schuw van hemelsch licht!
'T is uit met my: 't is omgekomen
Met vaders huis, ik heb 't vernomen.
Helaes, wat's t'Argos niet geleên!
Och nootlot, laetge my alleen!
Berooftge my van mijnen broeder,
Mijn' troost en eenigen behoeder,
En zentge hem ter zielen heen,
Wiens uitvaert ik met rou beween,
En storte dees lijkofferdranken
Ter aerde met bedroefde klanken,
Dien jammerkelk, vol offerbloet
Van kalven, op geberght gevoedt,
En offerwijn en honigh mede,
Zoenoffers, tot der zielen vrede?
Reik hier het gouden offervat,
Des overledens zoen geschat.
Och Agamemnons telgh, wy geven
Dit u, gescheiden uit het leven.
Ontfang dees blonde haervlecht toch,
Op dezen grafzerk u tot noch
Niet aengeboôn. het kan niet baeten
Mijn traenen over u te laeten.
Wy beide zijn nu van der hant
Te verre van ons vaderlant,
Daer elk my schat in dat geweste
Geslaght, het vaderlant ten beste.
Mevrou, 'k zal op zijn ongrieksch nu
Met Asiaensche wijzen u
Antwoorden, en treurzangen zingen,
Gelijk voor 's lants verstorvelingen
Godt Pluto zingt op deze stof.
Och Atreus huis, och vaders hof,
Het licht der kroonen is verdweenen.
Der Grieken maght, lang uitgescheenen,
De schult met rijke vorsten boet.
Het eene jammer 't ander broet.
De zon verberght haer blijde glanssen,
En wijkt te rugge aen 's hemels transsen
Met een bewolkt gespan alreê.
Het eene volght op 't ander wee,
En moort op moort, en slagh op slagen.
De straf treft Tantels bloet en magen,
Voorheen geplaeght. een helsche geest
Slaet voort, en plaeght u allermeest.
Het nootlot van mijn moeders huwelijk
En haere bruiloft trofme gruwelijk
In 't eerste, en een wreet nootlot leit
My van 't begin de zwaerigheit
Van mijn geboorte voor mijne oogen,
En waerom ik wert opgetogen,
Die van den Griek was aengezocht
Ten echte, om hunnen oorloghstoght
Te spoeden. ik, al t' ongelukkigh,
Een kint van Ledaes dochter drukkigh,
Ben al te weeligh opgevoet,
Om opgeoffert vroegh mijn bloet
Te storten, weghgevoert te wagen
Naer Aulis, daer de legers lagen,
Gelijk een bruit, een schoone bruit
Van Thetis zoon. ik jonge spruit
Och och in Pontus neêrgezeten,
Ongastvry Pontus, woon vergeeten
In 't guure en barre noortsche lant,
Versteeken van het huwlijkxpant,
Van kindren, maegen, en Micene,
En Junoos dienst, gelooft voorheene,
Al wevende door Pallas gunst
De zonnebeelden naer de kunst.
Ik ben een priesterin by vreemden,
Van bloet geverft in dorre beemden,
En doop de Vloekgodin in bloet,
Ook d'outers bloetroot en verwoet,
Op deerlijk jammeren en klaegen
Der schreienden, ter neêr geslagen.
'K herdenke 't leet, van outs geleên,
En klaege om broeder, te Miceen
Gestorven, mijn' Orest, geboren
Ter kroone, dien ik liet verloren,
Een teder kint, en zuigeling,
Dat noch aen moeders borsten hing.
Hier komt een herder van het zeestrant aengestooten.
Gewis hy brengt wat nieus.
ô dochter van den grooten
Vorst Agamemnon, spruit van Klytemnestre, hoor,
Ik brenge een nieuwe maer, die vreemt klinkt in uw oor.
Wat schrikmaer brengtge ons nu?
twee jongelingen quamen
Naer 't Cyaneesche lant te scheepe hier te zamen
Gevloôn, een aengenaem slaghtoffer voor Diaen.
Wilt gy het waschbadt en d'inwydinge en het slaen
Niet spoeden naer den eisch?
Wat zijn dit voor gezellen?
Hoe heet hun lantgewest? kunt gy dien lantaert mellen?
't Zijn Grieken. dat 's het al, en meer niet, met een woort.
Hoe heetenze? hebt gy hun naemen niet gehoort?
d'Een noemde Pylades zijn' reisgenoot.
zegh hoe men
Nu Pylades weêrom den reisgenoot hoort noemen.
Dit's onbekent tot noch. wy hoorden 't van geen liên.
Zegh op, hoe vingtge hen? hoe quaemtge hen te zien?
In eene holle rots, aen d'ongastvrye stranden
Van Pontus.
en wat zoekt gy herders, die de randen
Der zee niet bout, aen zee.
wy quamen 't offervee
En d'ossen spoelen en afwasschen in de zee.
Koom herwaert. zeghme nu, hoe kreeghtge hen gevangen,
En op wat wijs? 'k wensch dit te hooren met verlangen.
Zy komen spade hier. geen Griek heeft naer ons wet
Het outer van Diaen oit met zijn bloet besmet.
Na dat wy herders een drift ossen derwaert dreven,
Daer 't water van de zee komt door twee rotsen streven,
En eene rotsspelonk de borst voorover steekt,
Waer op met woest gedruisch de golf geduurigh breekt,
En in wiens hol gewelf de purpervisschers doken,
Verneemt een herder van ons volk, eer wy het roken,
Twee jongelingen. hy deist schichtigh achterwaert
Op zijne toonen, zeght: och zietge niet een' aert
Van geesten zitten? een van d'onzen opgetogen,
Vout met eerbiedigheit zijn handen, slaet zijne oogen
Ter aerde, en bidt hen aen, ootmoedigh en gedwee:
O Godt Palemon, zoon van onze Leukoteê,
Schipredder, help ons toch: het zy gy bey te gader
Op strant zweeft: 't zy gy 't kroost zijt van den sterken vader,
Godt Nereus, die een' rey van vijftigh dochtren teelt.
Een ander los gezel en godtloos, wien 't verveelt,
Beschimpte zijn gebeên, en zey dat dees gestranden,
Na schipbreuk in het hol gedoken, onze handen
Uit schrik ontwijken, om t'ontgaen den offermoort,
En 't menscheslaghten, op hunne aenkomst eerst gehoort.
De meesten dochten dit was recht en wel gesproken,
En stemdenze aen te slaen, om voor Diaen te smooken,
Naer 's lants gebruik en wet: maer midlerwijl verlaet
Een van dees twee de laeghte, en stijght, tot dat hy staet
In top der steenrotse, en begint dan heene en weder
Het hooft te schudden, en te zwaeien op en neder,
En kermde al bevende, sloegh d'armen overal,
En raesde harssenloos, en schreeude, als uit een dal
De jaeger op de jaght: ô Pylades, zie deze:
Maer zietge niet hoe dees draekin, des afgronts vreeze,
My wil verslinden, en, met adderengebroet
Gewapent in de vuist, my aenrant zoo verwoet?
Een andre blaest vast vier en vlam uit haere kleêren,
Stookt moort, en, strevende op de zwarte draekeveeren,
Houdt moeder in den arm, om in dit steenen graf
Mijn lijf te dompelen. och och, zy valtme straf,
En wilme moorden. waer gevloôn uit doots gevaeren?
Men zagh hem razen, niet met eenerley misbaeren,
Maer op veel wijzen: want hy bulkte of baste fel,
Gelijk een kalf, of hont, of rees, als uit de hel
Een helsche Razerny in 't licht komt opgerezen.
Wy zaten stom van schrik, en als ter doot verwezen.
Hy rukte een zwaert uit, viel de kalvers op het lijf,
En dreef hun 't lemmer in de darmen fel en stijf:
Gelijk een wreede leeu, als een die, heet verbolgen,
De Razerny waent aen te tasten en vervolgen,
Zoo dat het bloet in zee zich mengde met het schuim.
Toen al de herders [nu vergadert op het ruim,
De neêrlaegh van hun vee en offerossen zaegen]
Den horen bliezen, dat' er 't lant af moght gewaegen,
Om alle huisliên flux te helpen op de been,
Dewijlze hunne maght oordeelden veel te kleen,
Om 't hooft te bieden aen dees sterke vreemdelingen;
Zoo quamenze te hoop uit alle hoeken springen:
Maer daetelijk bezweek de dolheit met dien gast.
Het schuim droop langs de kin. toen leedt men weinigh last,
En ieder pooght met kracht den overlast te keeren
Met slaen en worpen. om het onheil af te weeren
Sloegh Pylades hem gade, en vaeghde mont en kin
Van spogh en schuim, en vlyde en dekte uit trouwe min
Zorghvuldig 't kleet om 't lijf, en paste aen alle zijden
Hem voor de steenen en voor wonden te bevrijden,
Als een gedienstigh vrient, die zijnen plicht bewaert.
Maer als de dolle zijn verstant krijght en bedaert,
En schichtigh oprijst van zijn' val, ziet hy met schroomen
Een schriklijk onweêr van den vyant nader komen,
En dreigen met gevaer. hy zucht, wy vaeren voort
Met steenenworpen, elk om 't felste uit zijnen oort.
Wy hooren flux hoe d'een den andren maent heel deerlijk:
Wy moeten sterven: doch vrient Pylades, om eerlijk
Te sterven, volgh mijn zwaert, en pas nu weer te biên.
Wy, als zy moedigh dus de sabel zwaeien, vliên
Ten bosch, op 't voorgeberghte. in 't vlughten van den eenen
En 't staen van anderen, zoo rust men niet met steenen
Te treffen, datze in 't endt bezwijken. men liet af
Van worpen, toen men zagh hoe elk zich overgaf.
'T is ongeloofelijk, en wonder vreemt, dat onder
Al dien ontelbren hoop van lantvolk in 't byzonder
Niet een den offer der godinne veiligh kon
Aengrijpen: evenwel 't geschiede. men verwon
En kreeghze, toenwe schier te moedeloos veraerden.
Men slootze in eenen ring, en wrong met kracht de zwaerden
Uit hunne sterke vuist. zy vielen, flaeu en mat
Van worstlen, op hun knien. wy brengenze aengevat
Den koning toe, die zietze, en, zonder lang te wachten,
Verzentze aen u, om hen te wasschen en te slaghten.
Nu hebtge, ô priesterin, het geen uw hart begeert,
Twee vreemdelingen, ten brantoffer u vereert.
Het gansche Grieken zal rechtvaerdigh endtlijk moeten
Den nederslagh, aen u begaen in Aulis, boeten.
Het zy wie 't wil, gy hebt wat wonders ons verhaelt
Van dezen Griek, dus wijt aen Pontus kust verdwaelt.
't Gaet wel. nu ga vry heene, en brengme dees gezellen.
Wy willen onzen plicht aen hen te werke stellen.
O wee mijn hart, gy waert voorheene wel gerust,
En toonde u tegens elk, die lande aen deze kust,
Medogende, gewoon te schreien om de zielen
Der vreemde gasten, die in uwe handen vielen:
Nu zultge, wie gy zijt, gevoelen onzen haet,
Ontsteeken door den droom, die op Orestes slaet,
Nu doot gerekent. dit verstoort mijn hart van binnen.
Dit 's zeker. waerde rey, trouhartige vriendinnen,
Ik wort gepijnight: want wie ongelukkigh leeft,
Valt wrevligh tegens hem, wien 't lot gezegent heeft.
Noit liet Jupijn een' wint uit Grieken herwaert ruischen.
Noit schip voerde oit Heleen, mijn schennis, door het bruischen
Der Cyaneesche rots, met Menelaüs hier,
Op dat ik wraek aen hen moght neemen trots en fier,
En offrenze op dit strant, gelijkze voor hun schepen
My, als een jonge vaers, op Aulis zeekust greepen,
En slaghtten. vader zelf verstrekte d'offerman;
Een gruwelstuk, dat ik noch niet vergeeten kan.
'K viel vader om den hals, en knielde, en kreet te gruwelijk:
O vader, gy besteetme. och och, een schendigh huwelijk!
Mijn moeder te Myceen, terwijlge my vermoort,
Verwekt den bruiloftsgalm met zang en fluit, gehoort
In 't hofgewelf. gy velt my met uwe eige handen.
De bruigom, my belooft, in 't voeren naer de stranden
Van Aulis te karros, met eenen loozen toon,
Ter moortfeest, was geensins Achilles, Peleus zoon,
Maer Pluto. 'k zagh helaes, heer broeder weêrgekomen
Door eenen sluier. 'k heb hem in den arm genomen,
Die nu al doot is, en schoon ik Orest bestont,
Als zuster, 'k myde hem te kussen mont aen mont,
Uit eerbre schaemte, als een' die Peleus hof zou eeren,
En staekte 't groeten, tot ik t' Argos weêr moght keeren.
Rampzaelge Orestes, gy zijt doot. wat ongeval
Heeft u, die vader volghde in deughden boven al,
Vernielt? 'k versma den list der godtheit, die wy eeren,
En, als een' smet, een' man van 't outer af durf keeren,
Zoo hy een nederslagh met zijne hant beging,
Of een doot lichaem raekte, of versch geboreling,
Naerdienze schept vermaek en lust in offerhanden
Van vreemdelingen, die op deze kust belanden.
Latone, gemaelin van Jovis majesteit,
Heeft geenerwijs geleert dees blinde onwetenheit:
En 'k hou het dischgerecht, de godtheên aengeboden
Van Tantalus, verziert. geen godtheit laet zich nooden
Op zulk een spijs, noch vont oit smaek in kinderspier:
Neen zeker, ik geloof dat d'ingezeten hier,
Moordaedigh uit den aert, dees smet op goden schoven:
Want geene boosheit hecht op 't godendom daer boven.
O blaeuwe toevloet van het meer,
Dat stroomende langs Argos heen,
Met kracht doordringen quam weleer
In grondelooze Euxynsche zeen,
Op Asiaenschen gront, zoo wijt
Gedwaelt uit vliet Eurotas bedt;
Wat gasten [scheidende met vlijt
Van Lacedemons vloet, bezet
Met riet, en Dirces heilgen stroom,]
Verscheenen herwaert in dit lant,
Der vreemdelingen vloek en schroom,
Daer eene maeght brantoffers brant,
En voor de kerk het outer voedt,
Besmet en verft met menschenbloet?
Of roeidenze door zee dus vry
Met riemen van abeelen hout,
Slaghhoudende van wederzy,
En zeildenze voor wint heel stout
Om huis en hof met gelt en goet
Te proppen? want de hoop op gelt
Is onverzaedelijk en zoet
En zorghelijk. men streeft door 't velt
Der zee naer alle uitheemsche steên,
Uit ydele ingebeelde waen
Der menschen, vol begeerlijkheên,
Niet rustende naer winst te staen.
Gewinzucht prikkelt hart en zin
Den eenen meer, den andren min.
Hoe ruktenze door 't luit geklots
Van Fineus ongeruste klip
En tegens een aenslaende rots,
Langs 't zeestrant met hun hobblend schip,
Daer Nereus dochters, vijftigh sterk,
Gaen zingende aen den ronden rey?
Hoe stuurdenze in het waterperk
Met zuidewinden hun galey
Naer 't vogelrijke lantgewest,
Daer 't krijtstrant van Achilles blank
Zich opdoet op het allerlest,
En helden met een' snellen gangk
Zich rustigh spoên, noit strevens moê,
Tot aen 't Euxynsche Pontus toe?
Och of, op 't wenschen van mevrou
Helene, Ledaes waerde spruit,
Eens by geval aen dees landou
Van Troie quaem, dit hof ten buit,
Om haeren hals en blonde vlecht
Te buigen voor mejoffers bijl,
Tet doot gedoemt van 't offerecht,
Gestraft als zy, naer Griekschen stijl.
Quaem hier [wat waer 't een blijde maer!]
Een Grieksche gley, en maekte een endt
Van slaverny. och of men waer,
Gelijkze droomde, uit deze elend
In 's vaders hooftstadt te Myceen,
En zong tot blyschap van elk een.
Maer deze beide, vast gebonden,
En streng gevleugelt, komen gaen,
Nieuwe offerhanden van Diaen.
Vriendinnen, zwijght, en houdt uw monden:
Want zy, der Grieken eerstelingen,
Genaeken ons van dichte by,
Op dat men hen ten offer wy',
Gelijkwe uit 's herders mont ontfingen.
Eerwaerde maeght [och of de stadt
Dien offerdienst u wou vergeven,]
Ontfang toch zonder wederstreven
Dien offer naer 's lants wijs, geschat
Voor goddeloos in Grieksche steden.
My staet eerst ga te slaen des tempels offerzeden,
Op dat de godtsdienst der godinne wel besla.
Ontbint de handen van de vreemdelingen, dra,
Op datze aen Godt gewijt, ontslagen staen van banden.
Vertrekt gy naer de kerk, en zuiverende uw handen,
Bereit al 't geene wat u d'offerwet gebiet,
En nu ter zaeke dient. ô wonder, wat men ziet!
Wie was uw moeder, wie uw vader? spreekt, laet hooren.
Hoe hiet uw zuster, was oit zuster u geboren?
Wat mist de broederlooze aen zulk een' troost en schat
Van jongelingen, zooze oit lieve broeders hadt!
Wat mensch weet d'uitkomst van gebeurelijke zaeken,
Die, noch toekomende en op wegh, van ver genaeken?
Der goden raetbesluit is donker. niemant weet
Wat ramp hem boven 't hooft magh hangen, ofte leet.
Het avontuur bedekt dit diep voor 's menschen oogen.
O arme gasten, uit wat lant komtge aengetogen?
Hoe verre zworftge, eer gy belande aen deze kust?
Hoe lang van 't vaderlant, geduurigh ongerust?
Waerom beschreitge dit zoo deerlijk? om wat zaeken
Betreurtge, wie gy zijt, de ween, die ons genaeken?
Ik reken hem niet wijs, die, veegh zijnde, uit ontzagh
Voor sterven, deze vrees wil dempen met beklagh,
En ook den klaeger, reedt een ander te beschreien,
Die, al verwezen, zich tot sterven moet bereien,
En geene hoop van heil kan scheppen, naerdemael
Hy enkel leet verkeert in eene dubble quael.
De droefheit houdt hem dan door haer vermogen onder.
Dan stervenze alle beide, in stê van een' byzonder.
Elk moet zijn avontuur uitharden. hierom laet
Dit schreien over ons: want wat hier ommegaet
In 't offren melden ons de lantliên, hier gezeten.
Wie van u beide toch wort Pylades geheeten,
Dat lustme uit uwen mont te hooren en verstaen?
Dit is de man. nu wat vermaek brengt u dit aen?
Waer wert hem 't burgerrecht in Grieken aengeboren?
Mevrouw, wat baet het u, wanneerge dit zult hooren?
Zijt gy gebroeders, uit een moeders schoot gebaert?
Gebroêrs, niet van geboort, maer vrientschap uit den aert.
Hoe heetge? melt uw' naem, indien men het magh weeten.
Men moght ons beide wel met recht elendigh heeten.
Dat vraegh ik niet. wijt dit fortuin en 't hachlijk lot.
En stervenwe onbekent, wy sterven vry van spot.
Gevoeltge dit naer uw groothartige gedachten?
Gy zult mijn lichaem, niet mijn' naem, ten offer slaghten.
Ontdektge ons niet den naem van uw geboortestê?
Gy vraeght het. dit brengt my, die sterf, geen voordeel mê.
Wat hindert het dus veel te melden, my ten beste?
Ik roeme op Argos, mijn heer vaders lant en veste.
O goden! vreemdling, is daer uw geboortestadt?
Mycenen is 't, voorheen zoo zegenrijk geschat.
Vertroktge, als balling, of van welk geval besprongen?
Ik zworf, als balling 's lants, vrywilligh, en gedwongen.
Wilt gy niet melden 't geen ik aen u vraegen zal?
Zoo 't kan ter loop geschiên, in zulk een ongeval.
Gy komt uit Argos, hier gelant naer mijn gebeden.
Niet met mijn' wil, is 't u ten dienst, gy weet de reden.
Misschien kentge Ilium, alom ontzien met schroom?
Och kende ik Troie noit, noch zagh 't oit in mijn' droom!
Men zeght het leit in d'assche, uit aller menschen oogen.
Het is zoo. deze faem verkuntschapte u geen logen.
En keerde toen Helene in Menelaüs stê?
Zy keerde wel, doch bragt geen heil den mijnen mê.
Waer is zy? want zy trof voorheene my met smerte.
Zy woont nu weder by haer' eersten man te Sparte.
O algemeene plaegh, by Griek en my berucht!
En uit haer bruiloft plukte ik ook een bittre vrucht.
En keerde 't Grieksche heir, gelijk men hoort gewaegen?
Gy vraegtme teffens veel, verwartme in al dit vraegen.
'K wil weeten, eerge sterft, hoe 't daer gelegen zy.
Vraegh wat u lust. vraegh stout: ik antwoort vrank en vry.
Is Kalchas, wichelaer van 't heir, weêr thuis verscheenen?
Men zeght hy is vergaen met krijghsvolk uit Mycenen.
Eerwaerdste godtheit! of Laërtes zoon noch leeft?
Hy keerde noch niet t' huis. men zeght hy zwerft en zweeft.
Dat hy verga, en niet in 't vaderlant vergader.