floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Zo is 't haar koelheid, die zy toont in hem te roemen.
Als zy zyn heldendeugd my hoort onsterflyk noemen,
Staat zy 't wel toe, (en wie zou minder doen dan zy?)
Doch nimmer hoort men haar verheffen dien voor my
Bekoorelyken Held. 'k Wil, zonder haar te krenken,
Van haar stilzwygendheid veel liever 't beste denken.
Is 't vreemd dat gy haar hart zo onverschillend ziet?
Zy, nooit verliefd, begrypt de kracht van 't minnen niet.
De liefde zal veeltyds een bitt're zoetheid geeven.
Maar 't onverschillende, is dat een gelukkig leeven?
Leer van den Koning dit, die, van uw glans verblind,
Zo veel niet lyden zou, zo hy nooit had bemint.
Enarus, Ariadne, Nerine.
Uitmuntende Prinses, ei! laat u dit niet belgen,
Nu ik, verdrukt van 't leed, gereed my te verdelgen,
Die droeve vryheid zoek, om, voor de laatste maal,
U te onderhouden van myn doodelyke kwaal.
Wat u myn vlam, die me in uw weêrwil blaakt, laat' hooren;
Die vlam, die me al te sterk verheert en kan bekooren,
Zo kunt gy, zonder schroom, ten koste van myn pyn,
Myn liefde aanhooren, die alleen beklaagd wil zyn.
Ik ken de liefde, welke u drukt met zo veel plaagen.
Haar drift heeft meermaal met verbaasdheid my geslaagen.
Gy kunt niets zeggen dan dat geen, 't welk ik, met recht,
In myn ontroerde ziel, reeds heb voor u gezegt.
Zulk een volmaakte vlam verdiende wel een harte
Wat meer gevoelig en gebuigzaam voor uw smarte,
En, om al de achting die gy 't draagt, tot u gezind.
Maar eêr dat ik u zag was Thezeus reeds bemind.
Gy weet tot welk een prys zyn deugd my is gebleeken,
Na dit, myn Heer, zal ik u hooren, gy kunt spreeken.
'k Weet Thezeus waarde, en heb ze u honderd maal gemeld.
Wie vond volmaakter, wie vond heerelyker Held?
Men hoort de Waereld van zyn naam en deugden waagen:
Hy bid u aan, en zoekt alleen u te behaagen;
Dit u te zeggen, is zyn zoetste zorg, Mevrouw.
En wie kon minder doen, van u bemind zo trouw?
En nu, na zo veel gunst aan hem getoond, ge uw ooren
Gewaardigt, om my eens, uit deernis aan te hooren,
Zal ik niet zeggen, hoe myn ziel, zo haast myn oog
U zag, verwonnen voor de liefde nederboog:
Gy wist het straks. Van deeze ontemb're drift gedreeven,
Durfde ik vermeetel 't u terstond te kennen geeven.
'k Moest ook, om van u niet geschuwd te zyn, daar stil
Van zwygen: 'k volgde dies eerbiedig uwen wil.
'k Deê my dit wreed geweld, om uwen toorn te ontvluchten
En overtrad ik, met heel zacht daar om te zuchten,
Gy hebt daar over my gestraft, en niet gehoort.
Zo groot een afkeer heeft myn vlam noch niet versmoort.
Gy hield niet op van wreed, ik van verliefd te wezen.
Ik heb geleên, gekwynt van liefde, steeds vol vreezen,
En zonder hoop van ooit te zyn bemind. Alleen
Om uw, niet myn belang, zyt gy my waard: ô neen!
'k Diende u uit liefde, om dank noch loon daar van te aanschouwen;
Zelfs in dit laatste en in dit droevig onderhouwen,
Tot sterven licht gereed, begeer ik niets, Mevrouw.
Trouw Thezeus, hy mint u, en gy mint hem getrouw.
Maar denk, wanneer gy eens myn wanhoop mogt beklaagen,
Dat ik u nooit verpligtte om iets voor my te waagen;
Dat gy niets voor my deed; en stervende aan myn smart,
Dat ik opöfferde u een onverschillend hart,
Ten prys der zuiv're min, die 't ook daar toe kan noopen:
En, zo 't op eenige genade noch mogt hoopen,
'k Zou van u eischen, om te vleijen myn verdriet,
Wanneer gy Thezeus trouwt, dat gy ten minste liet,
Verwaardigende u zelf hier toe, myn liefde hooren
Dat, zonder 't eerste vuur, zo krachtig in 't bekooren,
Ik u verwonnen had door myn genegenheid;
Om 't bitter leed, dat my uw huw'lykszoet bereid,
Wat te verzachten. 't Is gering dat ik kom spreeken:
Maar een oprechte zucht, een gunstig woord te spreeken,
Is 't al voor een, die, na dien troost, te sterven tracht.
Uw min, vol deugd, heeft op myn hart zo groot een magt,
Dat ze u dit toe moet staan: 't zal niet ondankbaar wezen:
't Is overtuigd, en 't dwingt my zelf daar in te leezen
Hoe veel 't u schuldig is; en zo het stond aan my,
'k Betaalde ook u daar meê: maar 't miste zyn waardy,
Zo de ongetrouwheid u daar van deê triomfeeren:
't Is Thezeus, die 't alleen bezit en kan regeeren:
Hy 's daar in aangebeên. 'k Heb 't u geöpenbaart
Van de eerste reis . . . . .
't Is reeds genoeg aan my verklaard.
Voldoe, voldoe de min van Thezeus, zonder schroomen.
Pirithoüs is aan myn hof daarom gekoomen:
Voltrek uw Echt; stel 't uur der bruiloftstaatsy vast:
En zo 't vervaardigen dier pracht vereischt myn last,
Zo spreek. 't Is my genoeg wanneer 't u kan verblyden:
'k Zal 't zelf uitvoeren . . . Maar ik zou licht minder lyden,
Zo myn gezicht van zulk een wreeden voorwerp vlood.
Wat zal de slag niet doen, zo 't denkbeeld zelfs my dood?
Maar, ach! ik zou hier door uw toov'rende oogen derven.
Dit maakte al myn verdriet. Neen, 'k wil veel liever sterven,
Dan zien, en u niet zien.
Enarus, Thezeus, Ariadne, Nerine.
Prins, myn verbaasdheid spreekt,
En zo ik zweeg van 't lot, dat wreed my 't hart doorsteekt,
Myn kwynend aangezicht, met traanen overlaaden,
Zoude, in myn weêrwil, toch myn zielsgeheim verraaden.
'k Bemin, en de Prinses is 't voorwerp dat my blaakt.
Maar, dit ontstelle u niet, het vrolyk uur genaakt,
't Welk uwe liefde zal met myn toestemming kroonen,
Om de achting, die ik voor uw liefde heb, te toonen.
'k Won, door de rede, in myn ontroerde ziel het veld;
En buiten twyfel is 't niet zonder groot geweld.
'k Zal licht, hier door, uw hart tot deernis overreeden.
Een Medeminnaar, van zyn eigen drift bestreeden,
Verraaden van zyn deugd, die zyne min verlaat,
Verdient, helaas! beklaagd te zyn, en niet gehaat.
'k Zal dit alleen van zulk een groote zege wachten.
'k Poog, met dus ongeveinsd te ontdekken myn gedachten,
Te weeren de achterdocht, die gy in uw gemoed,
Tot nadeel van myn deugd, en myn oprechten gloed
Mogt neemen. Neen, ik zal u geen verhind'ring geeven.
Terwyl ik smaaken zal de rampen van myn leeven,
Zo proef het huw'lykszoet, bevryd van allen druk:
Voltrek op morgen vry dat langgewenscht geluk:
Ik stem het toe, en niets kan meer uw vreugd betoomen;
Pirithoüs is reeds, om die te zien, gekoomen.
Daar 's geen belet. Myn hof, dat uw verdiensten acht,
Heeft dit groot schouwspel van uw bruiloft lang verwacht.
Laat, naar uw keur, de pracht straks daar toe vaardig maaken;
En, in een lot zo zoet, hoe bitter 't my mogt smaaken,
En ik mogt lyden, zo voltrek uw vreugd, myn Heer.
Thezeus, Ariadne, Nerine.
Ik moet dit toestaan, tot zyn eer,
Dat zyne deugd is meer dan ik ooit dorst vertrouwen.
Hoe! 's Medeminnaars Echt te vord'ren, en te aanschouwen?
Zyn glory heeft hem tot dit groot besluit gebragt.
Wat zou hy doen? Bewust dat de onverbreekb're kracht
Der liefde, die 'k oprecht u schonk, niet zou bezwyken,
En hebbende alles, om uw oogen te doen blyken
Door welk een trouwe vlam myn hart zo vierig brand,
Myn Vrienden, Vader, en het waarde Vaderland
Verlaaten; weet hy, dat zyn min, schoon opgewoogen
Met duizend kroonen, op dit hart niets zou vermoogen.
Zo groot een min maakt my beschaamd. Hoe meer, Mevrouw,
Dat ik myn schuld zie. . . .
Zie een proef van myne trouw;
'k Wil me aan u vaster, door Pirithoüs, verbinden,
Wiens trouw en vriendschap wy zo lang volmaakt beminden.
Myn Zusters huw'lyk meng' zyn lot en 't haare in een,
Op dat de vriendschap als de liefde ons zy gemeen.
Ze is jong, ze is schoon, en haar verdiensten te waardeeren.
Zy volgt myn raad reeds, 'k staa u in voor haar begeeren.
Gy kunt Pirithoüs gaan vinden, en hem raân,
Op onze keur, zo groot een huw'lyk aan te gaan.
De aanbieding van dees echt zal hen gelukkig maaken.
Maar, als de Koning . . . . Gy wist lang zyn hevig blaaken.
Kan ik . . . . .
Ik kan 't verstaan. De Koning, fel bestreên
Van min, waant gy, kon licht zyn deugd te buiten treên.
Ik zie uw minnezorg, die my niet kan mishaagen.
'k Weet wat ik doen moet om die uit uw hart te jaagen.
't Is al te veel. Dat hart . . . ô Goôn! . . .
Wat zyn my zoet
Die teed're ontroeringen van uw verliefd gemoed!
'k Zeg 't my voor u; 'k zeg my . . . .
Ach! wilden het de Goden!
Gy wist den dwang . . . .
Noch eens: waar toe is meer van nooden
Die minnenydige vervoering? Ja ik weet
Wat zorg u smart. En zo ik word bemint, wat leed
Hebt gy daar van, en welk een reden om te klaagen?
Maar, zo u Minos wraak vervolgen mogt en plaagen,
Hebt gy . . . .
Heb ik aan u geen toevlucht voor zyn magt?
Ze is zeker: maar . . . .
Wat maar? Volëind.
Mevrouw, ik wacht . . .
Gy wacht te lang, zo zeer verrukt en opgetoogen.
Kan ik meer veinzen? . . Maar, genoopt van mededoogen . . .
Neen, die wanörde duurt te lang, tot myn verdriet.
Verklaar u eindelyk.
Ik wil, en durf toch niet
'k Ben tegen my, en schyn zelf tot myn val te nygen;
'k Hoop een toestemming, en ik vrees die te verkrygen.
'k Moet echter spreeken. Gy bemint my, en mischien
Heeft niemand schooner noch volmaakter vlam gezien,
Om een doorluchtig hart te blaaken; en myn leeven
Is niet genoeg om 't in erkent'nis u te geeven:
En midd'lerwyl het lot, benydende vast stil
Myn glory, door een dwang zo doodlyk aan uw wil. . . .
Vaar wel: Pirithoüs zal 't ov'rige u doen hooren:
Doch, buiten 's Konings Echt, zo weiger hem uw ooren.
Ariadne, Pirithoüs, Nerine.
Welk is dit groot geheim? Door wat verborgenheid
Of hy my niets, die me iets wil zeggen, heeft gezeid?
Vraag niets, Mevrouw. Hy gaat verbaasd van hier. Zyn wezen
Geeft dat de ontroering van zyn ziel niet klaar te leezen?
'k Begryp u beide: Gy komt uit Atheenen, daar
't Oproerige gemeen licht aanspant met elkaâr.
't Wil Thezeus aan geen Vrouw, uit Minos Telgen, geeven,
Noch, tot Vorstin, zien op d' Atheenschen troon verheven.
Dat Egeus hem ontroov' de wettigheid der kroon;
De roem van in 's Helds hart te zitten op den troon,
Mag hy my, zo hy kan, ontrooven. Scepters, staaten,
Zyn overtollig goed, dat ik licht kan verlaaten.
In Thezeus is alleen al myn geluk bepaald.
'k Ben met zyn min, voor 't geen hy me is verpligt, betaald.
Het overige is niets.
Hy zal gewis u minnen.
Hoe! zou de ondankbaarheid zo 't heldenhart verwinnen,
Daar ge alles waagde voor zyn leeven en zyn trouw,
Dat hy u eeuwig niet weêrom beminnen zou?
Maar echter kan de liefde alleen 't geval bestieren
Van laage zielen, en daar over zegevieren.
Dat vry Atheenen voor of tegen u zich stelt,
Gy hebt steeds Minos toorn te vreezen en geweld.
Alleen het huw'lyk van den Koning kan u geeven,
Voor zulk een zorgelyk, een onbekommerd leeven.
Hy mint u, en hier door zult gy haast zien gestild,
Als gy draagt Naxus kroon, uw Vaders. . . .
Hoe! gy wilt
Dat ik den Vorst trouwe, en myn eerste vlam zal dooven?
Gewis uw raad is vreemd; en, zo 'k u durf gelooven,
Gaf my deeze edele verwisseling groote eer.
Kent gy me wel?
O ja! ik weet, Mevrouw, hoe zeer
Ge uw glory acht, en op de deugd stelt uw vertrouwen.
Maar, hoe myn raad ook zy, gy zult in 't einde aanschouwen,
Dat gy, dien volgende, hebt wel gedaan.
Wie? ik
Die volgen? ik, die voor myn Held elk oogenblik
My stelde in duizenden en duizenden gevaaren!
Welk een verwondering, ô Goôn! zal hem dit baaren,
Wanneer hy ziet dat gy wilt rooven 't geen hy mint,
En zyn Meêminnaar heeft een voorspraak in zyn Vrind?
Geloof hem zelven, zo gy raad met hem wilt pleegen.
Hoe! zo ik, om een Kroon, den Koning wierd geneegen,
Zou ik hem vraagen of ik moest zyn min verraân?
Of ik zyn hart moest met de wreedste pyn belaân,
Die ooit een Minnaar . . . .
Ik kom niets u openbaaren
Dan 't geen ik moet; en als de tyd eens zal verklaaren
Uwe oogen, zult gy licht een weinig minder min,
En meerder spyt, voor hem gevoelen in uw zin.
Helaas! hy komt aan my ontdekken
Het geen hy moet? Neen blyf, myn Heer; wil niet vertrekken.
Gy heb te veel ontdekt, om niet te ontslaan myn ziel
Van de achterdocht, die daar zo dood'lyk reeds in viel.
Ik beef'er van, geen slag kan my ooit wreeder wezen.
Trek me uit die twyf'ling, en verlicht me in 't zwaarst te vreezen;
Of'k moet gelooven dat myn Thezeus, tot myn smart,
Kwynt van een nieuwe min, die my ontrooft zyn hart.
Ach! zou dat hart wel om een ander voorwerp blaaken,
En, ongetrouw aan my, zyn heldendeugd verzaaken?
Ik zwyg. 't Staat u te zien wat gy gelooven moet.
Wat ik gelooven moet? Ach Hemel! hoe verwoed
Maakt gy myn ziel! zou hy een ander voor my achten . . .
Maar welk een kwaad vermoên voed gy in uw gedachten?
Neen, neen, Pirithoüs, gy zyt gewis misleid:
Hy mint me; en zo'er iets zyn ziel van myne scheid,
Ik zal, helaas! zyn dood, en niet zyn min, beklaagen.
Men neemt, door 't noodlot, in zyn dooling vaak behaagen.
Spreek klaar. Schend Thezeus dan zyn trouw en pligt? Heb ik
Een Medeminaares?
'k Heb op dit oogenblik,
Door myn stilzwygen, 't u verklaart. Ik ben verleegen
Met uw verdriet, Mevrouw, en tot uw troost geneegen;
En 't allerzekerste hulpmiddel, in uw leed,
Is u tot Koningin te maaken. Ja, vergeet
Voor al niet dat men u te Naxus tracht te kroonen.
Ik kan geen veiliger hulpmiddel aan u toonen.
Myn tegenwoordigheid verdriet u reeds: 'k zal gaan.
Ik ben verraaden, ach! Hebt gy myn ramp verstaan?
Ik twyfel nu niet meer. O welk bitt're plaagen!
'k Beklaag u in myn ziel.
Wie zou my niet beklaagen?
Gy weet, gy zaagt wat ik voor Thezeus deed. Alleen,
Alleen heb ik, voor hem, zyn kwaad geval bestreên;
En nu ik alles mogt van zyn getrouwheid wachten,
Heeft hy een and're als my geplaatst in zyn gedachten:
Een and're liefde nam zyn ziel in. Ach! wat pyn!
Nerine, hoorde ik 't wel? Neen, 't kan niet mooglyk zyn,
Dat hy zyn zuiv're deugd, zyn trouw en helden daaden
Al tevens haatlyk zou bevlekken en verraaden.
Kan ik gelooven dat zyn ontrouw zoekt myn dood?
Neen, Thezeus heeft voor zulk een gruwel 't hart te groot.
Pirithoüs zegt niets dan 't geen hem is bevoolen.
Ja, Thezeus heeft, met hem te wachten, slechts verhoolen
Zyn nieuwe vlam, die reeds uitbarst in feller gloed:
Zy had lang plaats in zyn veranderlyk gemoed.
Gy doet me een afgrond zien van schrikkelyke kwaalen,
Daar 'k in verzinken zal, en hoop noch licht zie straalen.
Ha Wreede! waarom my, als 'k niet wil zien, verlicht?
Ach! 't is dan waar, ik heb met myn misleid gezicht
En hart, in Thezeus een Ondankb'ren aangebeden.
O Goôn! versterkt voor zulk een zwaar verdriet myn reden,
Die reeds bezwykt voor deeze ontmenschte trouwloosheid.
'k Gevoel . . . Maar, nu zy zelf verdwaald is en misleid,
Waarom of ik haar tot myn hulp tracht op te wekken?
Zy dient my nergens toe, dan om aan my te ontdekken,
Waar uit myn raazerny en wanhoop oorsprong nam.
Nerine, hoe! ten trots van de allerteêrste vlam. . . .
Ariadne, Phedra, Nerine.
Ach! Zuster, wat heb ik zo daadlyk moeten hooren?
Kwam Thezeus deugd aan u niet steeds volmaakt te vooren?
En, buiten twyfel, gy hield hem uw achting waard:
En in wiens hart had hy deeze achting niet gebaart?
Wacht eer noch trouw meer: neen, gy moogt voor alles vreezen.
Ach! Thezeus, Thezeus is 't die trouweloos kan wezen!
Hoe! Thezeus . . . . .
Ja, die my, voor 't geen hy me is verpligt,
Verlaat: en op den stond dat myn gehoond gezicht
Aan myn geschonden trouw den weg tot wraak komt baanen,
Ontlast myn spyt zich ('k schaam my 't zeggen) door myn traanen.
Zyn bloed moest my alleen geneezen van die smart.
Dit is, myn Zuster, dit 's de woede van myn hart:
Ja, zonder medelyde en zonder min, naa 't pleegen
Der euveldaaden, die zo zwaar in boosheid weegen,
Straft men de ondankb'ren; en myn Thezeus is'er een.
Maar, schoon de wraak myn noop', myn liefde is, tegen reên,
Noch sterker dan myn toorn. Myn hand beeft; en myn zinnen,
Hoe haatlyk hy zich maak', zyn 't noch die hem beminnen.
Zo zwaar een slag maakt u beklaaglyk: en uw leed
Aanziende, dat men niet verwachten kon zo wreed,
Ontfangt men lichtelyk een denkbeeld van uw kwaalen . . . .
Myn kwaalen! ach! die zyn onmoog'lyk af te maalen.
Die door wou dringen tot het vuur dat my verteert,
Moest zyn van de eigen vlam, die my blaakt, overheerd,
En hebben een Ondankb're, als ik, myn hart gegeeven.
Wie wierd, als ik, ooit van zo teêr een drift gedreeven?
Hoe kan die Held, zo groot van deugd, met zulk een kwaad
Bezoed'len . . . . Maar 't berouw volgt licht een snoode daad.
Zo hy van zulk een wreede aanvechting wierd bestreeden . . . .
Myn Zuster, om den wil der Goôn, en myn gebeden;
Om 't bloed daar gy en ik uit sproot, verlaat my niet,
Nu ik uw bystand heb van node in myn verdriet.
Ga, ga by . . . . Maar, helaas! durf ik zyn naam wel spellen?
Ga by de Ondankb'ren. Ga: wil hem voor oogen stellen
Myn dood'lyk leed; en doe hem, om zyn borst te ontslaan
Van deeze nieuwe min, 't gevoeligste verstaan,
't Geen ooit kon in een drift gelyk de myne wezen.
Zeg dat ik aan zyn vlam myn leeven, zonder vreezen,
Opoff'ren wou, zo hy kon leeven met geluk,
Na dat hy my verried. Poog hem dit lasterstuk,
Met al zyn wroeging, op het schriklykst af te maalen.
In 't einde, ik hoop alleen op u, in zo veel kwaalen.
Ja, ja, myn Zuster, 't is door't voorbeschik der Goôn,
Toen ik, misleid, ben uit myn vaderland gevloôn,
Dat uwe liefde en trouw, uws ondanks, my verzelden.
't Was of ze my daar in myn ongeluk voorspelden,
En dat gy my tot troost zou dienen in den nood.
Ach! vond ik, zonder u, wel hulp dan in de dood?
'k Ga Thezeus vinden: en, zo 'k, met gebeên en traanen,
Zyn hart niet weêr kan tot zyn eerste pligt vermaanen,
Moogt gy vermoeden dat . . . .
Dat doch der Goden magt,
By ondervinding, u deê voelen al de kracht
Der vlamme die my blaakt, om 't harte te beweegen
Van myn Meineedigen, zo zoud gy al de wegen,
Met minder moeilykheid, inneemen van dat hart:
Gy waart bekwaamer om het myne, alom verward
In gramschap, lyden, liefde, en wanhoop, hem te ontdekken.
Gy zoud die schilderen met leevendiger trekken.
Doe echter alles: spreek, bid, pers, en triomfeer;
Ja, by gebrek van min, schoon die u nooit verheer',
Zal uwe vriendschap voor my alle hulp verwerven.
Ga, ga, myn Zuster: vlieg, belet my dus te sterven.
Geeft, geeft, ô Goden! dat haar hulp my gunstig zy!
Nerine, volg me: sta een hoopelooze by.
Pirithoüs, Phedra.
Het waar slechts tydverlies. Denk, wat gy ook moogt poogen,
Zyn onverzetlyk hart blyft echter onbewoogen.
'k Zie noch, met welk een kracht van woorden, en gebeên,
Gy hebt op nieuw met hem zo lang vergeefs gestreên;
Ja zelf hem tegen u gewapent, en, in 't schenden
Van zyne trouw, vertoont een Zuster vol elenden.
Gy hebt getracht zyn hart te brengen tot berouw,
En tot zyn eerste liefde, en tot zyn eerste trouw.
Met fieren moed dorst ge uw gebeên met dreigen mengen,
Geen rede spaarende om tot reden hem te brengen.
Maar wyl door u is zyn verandering gemaakt,
Word zyn ondankbaarheid vergeefs van u gewraakt.
Uw liefde zelfs kon tot die misdaad hem verpligten;
En scheen somtyds zyn hart, door wroeging, iets te zwichten,
Wat dit berouw u ook beloofde, het verdwynt
Zo dra uw glans in zyn minzuchtige oogen schynt.
De Goden weeten, die 'k nooit kan myn hart verzaaken,
Dat hy me, in weêrwil van myn zinnen, wist te maaken
Tot medepleegster in 't verbreeken van zyn eed.
Die trouw, waar mede zich myn Zuster voor hem kweet,
Verdiende wel dat hy haar weêr oprecht beminde:
Maar, ach! wanneer ik in my zelve d' oorsprong vinde
Van Adriadnes smart, die haar zyn afkeer baart,
Daar is geen pyn, geen straf, geen doodschuld, hoe bezwaard,
Die 'k, uit meêdoogen, niet getroost zou willen lyden,
Zo 'k van dit doodelyk verdriet haar kon bevryden.
Zy hield my in de min van Thezeus nooit verdacht;
'k Heb die gevoelt, doch nooit zyn wedermin verwacht;
Of liever, 'k voelde 't vuur reeds meester van myn zinnen,
Eêr dat ik nam besluit van hem te willen minnen:
Doch 't stond aan my, om dit voorbaarig vuur, uit pligt,
Bedekt te houden voor altoos aan zyn gezicht,
Of hem te aanschouwen, of te vlieden voor zyne oogen.
Maar 'k zag hem, dit 's myn schuld: ik zag hem, opgetoogen
In zynen hof; en hy, zich waanende gevleid,
Heeft zich hier door verstout tot ongetrouwigheid.
Hoe kwaalyk kan men zich, by 't geen men mint, verweeren!
Zyne oogen toonden my de kracht van zyn begeeren,
Myn lonken hem ter sluik, in weêrwil van myn zin,
Helaas! 't noodlottig vuur van myn verborgen min.
'k Heb echter zyne drift gepoogt te wederhouwen,
Met kracht, maar al vergeefs: ik moest zyn liefde aanschouwen
En lyden; ja ik heb daar van 't gevaar gevreest,
Maar hy geduurig die verborgen voor myn geest.
Wat zwakheid! maar men moet zich daar weêr tegen zetten,
En hem op nieuw in zyn verwachtte hoop beletten;
Zyn wankelende trouw herstellen. Ei! ga heen,
Pirithoüs, noch eens hem zien, op myn gebeên;
En poog hem van myn min, is 't moog'lyk, te geneezen,
Met hem te zeggen dat ik nooit voor hem kan wezen.
Ik heb reeds veel gezegt, doch zeg aan hem noch meer.
Wy vord'ren niets daar meê: hy mint u al te teêr.
En schoon uw afkeer kon zyn hart wanhoopig maaken,
Zal dat terstond dan weêr om Ariadne blaaken?
O neen! hy, driftiger in uwe min verward,
Kan zonder hoop zyn, maar geen meester van zyn hart.
Doch, om haar dienst te doen, behoort gy haar te toonen,
Dat Thezeus haar verlaat. Men mag haar niet verschoonen
Van deezen slag, hoe zwaar, hoe droevig en gehaat;
Op dat zy, tot haar schaâ, het huw'lyk niet versmaad'
Van Enarus, wiens troon haar kan een schuilplaats strekken
Hy mint haar: poog haar tot zyn weêrmin te verwekken.
Hoe! zoude ik haar verraân, die zich met hart en zin,
Op my verlaat, om hem te brengen tot haar min?
Hem, die om my haar hoont? Goôn, wist zy dat myn lonken,
En kleine aanlokselen die trouwelooze vonken
Verwekten in zyn hart, waarom hy schend zyn pligt!
Zoude ik zo wreed zyn, en 't beleedigde gezicht,
Met die misdaadige bekoorlykheden, tergen?
Waar zou 'k my zelf voor haar verwytingen verbergen,
Die een gerechte toorn . . . .
Daar komt zy aan, Mevrouw.
Beneemen wy haar al de hoop op Thezeus trouw.
Ariadne, Phedra, Pirithoüs, Nerine.
Wel nu, myn Zuster, kost gy Thezeus niet beweegen!
Hebt gy niet onverwacht een zucht van hem gekreegen?
Gelooft hy dat ik al te veel poog, nu ik tracht,
Door u, hem weder tot zyn pligt te zien gebragt?
'k Deê alles om zyn ziel te brengen tot de reden.
'k Heb zyn verandering, en 't schenden van zyne eeden,
Die zyne glory smet, hem haatlyk voorgestelt.
Pirithoüs zag, met wat uiterste geweld,
Ik hem zocht tot berouw te brengen, door uw smarte.
Hy kent de ondankbaarheid en misdaad van zyn harte;
Ja, haat zich zelf daarom: daar is geen straf, die hy
Om uw rampzalig leed niet voelt uit medely.
Maar hy moet voor 't geweld en dwang der liefde zwichten.
En 't noodlot krachtiger, vermeest'rende al zyn pligten,
Sleept hem zyns ondanks weg tot onstandvastigheid,
Hoe zeer de reden, pligt, en trouw ook voor u pleit'.
Welk een verschooning! Goôn! waar eindigen myn plaagen?
Hy haat de ondankbaarheid, en schept daar in behaagen.
Maar hy weet moog'lyk, nu hy trouwloos blyft, noch niet,
Dat ik daarom alleen moet sterven van verdriet.
Gy hebt vergeeten hem de afgryslykheid te maalen
Der raazerny, die in myn hart kent maat noch paalen.
Gy hebt vergeeten hem te schild'ren myn elend',
Met al die verwen daar zy u meê is bekend.
Hy zou, die kennende, van deernis aangedreeven,
Niet lyden dat ik sturf, ik, die hem borg het leeven.
'k Waar weiniger verdacht, zo gy had meerder blyk
Van 't geen myn liefde u. . . .
Ik beken, 'k heb ongelyk:
Maar als 't geduld, door zwaar verdriet, is omgekoomen,
Zo kan men, doolende en verwoerd, licht 't argste schroomen.
Maar dit verdriet, dat voor de reden zwicht, en stryd
Met alles, word alleen geneezen van den tyd.
't Verdriet, dat door den tyd verlicht word en geneezen,
Zal niet zo zwaar, noch van belang als 't myne wezen.
Maar nu gy Thezeus niet beweegen kunt, wel aan,
Ik stem het toe, maar 'k wil 't zelf uit zyn mond verstaan.
Myn Zuster, 'k bid u, laat hem koomen; 'k zal hem wachten.
Dat zal in u geenszins dit zwaar verdriet verzachten.
D' Ondankb'ren, dien gy mint, te zien, en van uw min
Zyn hart vervreemd, dat heeft te diep een kwelling in.
Gy zult verdubbelen uw lyden; en met schroomen . . . .
Ga, Zuster, doe my toch die gunst; laat hem hier koomen.
Denkt uit myn reden niet, dat ik, in dit geval,
Zyn nieuwe liefde, zo gehaat, ooit pryzen zal:
O neen! ik weet wel wat hy schuldig is te geeven
Aan uw getrouwe min, die hem behield het leeven.
Van dien tyd nam ik deel in 't wenschlyk lot, en 't zoet
Dat hem uw huw'lyk gaf, door zulke en schoonen gloed.
Ik kwam om beide u hier myn achting te bewyzen,
In 's Minnaars daân, de deugd der Minnaares te pryzen.
Oordeel nu zelve wat verwondering ik nam
Hem ongetrouw te zien; en dat een and're vlam
Hem blaakte; hy me alleen hier wachtte, om te openbaaren
Zyn zielsgeheimen, zelf niet durvende u verklaaren,
Dat hem de min dwingt tot deeze ongerechtigheid.
Moest ik, door 't vreinzen heen, niet zien hoe 'k wierd misleid?
'k Had dan de reden van uw herwaartskomst geweeten.