floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Ach! haat my niet.
Zie daar, zie daar 't gevolg der heillooze overheering.
Vriendin!
't Is uit. Hier baat noch smeeken noch verweering.
Zo hy de Vorst is die Verragua gebood,
De schrik des Castiljaans, uw dierbaare Echtgenoot,
Zal Spanje nimmer hem zyn' tegenstand vergeeven.
Ach! waar' dit een geheim! ô Hemel! mogt hy leeven!
Melinde omhelzende.
Ach! leefde hy voor u!
Tegen Semire.
zuchtende.
Ach! was dat heil en hem en u bereid!
Mogt ik u dat geluk door mynen dood verwerven!
Maar ach! dan zou myn kroost zyn moeder moeten derven?
Dit schriklyk denkbeeld scheurt myn bloedend hart vanéén.
En ik zou zo veel trouw rampzalig maaken?
ô Neen, Semire! ik zal uw' Gade u niet ontrooven.
Hoe groot myn onheil zy, ik kom het haast te boven;
Myn ziel, wanhoopig...
Leef! verwin uw hartverdriet.
'k Beklaag my niet van u, 'k beklaag van hem my niet.
Myn trouw zocht myn' Gemaal te hoeden,
En ik, ik heb, (wie kon dit groot geheim vermoeden?)
Myn' waarden Echtgenoot, u, en my-zelf verraên.
Myn Meestresse-zelf heeft ons gesprek verstaan.
Semire, Melinde, Catharina.
ô Ja, ik heb 't verstaan. Uw lot doorgrieft my 't harte.
Uw hart deelt in ons lot als Spanje in onze smarte.
Gy kent my niet, Melinde, en hoont my door die taal.
tegen Catharina.
ô Ja, gy kent de liefde, en hebt ze aan uw' Gemaal,
Toen hem de bitsche nyd in yzren kluisters boeide,
En door zyn ballingschap uw mededoogen groeide,
Op 't glorirykst betoond. Herinner u dien tyd,
En al 't geleden leed, dat gy te boven zyt;
Maar ons, rampzaligen, ons is geen troost gebleven.
Ons leed zal eindigen by 't einden van ons leven.
Laat u de wanhoop niet vermeestren; en zo gy
Zambiza waarlyk mint, verberg met zorg dat hy
Ooit Opperheerscher was: dit zou zyn' ramp verzwaaren.
Hoe! zoud gy-zelf, om ons, dat groot geheim bewaaren?
Ik min Semire, en zie haar smart met deerenis.
Gy, oordeel zelf of zy die neiging waardig is.
Ik weet niet of ik haar of u tot nut kan strekken.
Maar zo de Raaden in Zambiza ooit ontdekken
Den Heerscher, die welëer Verragua gebood,
Dan storten zy zyn bloed om 't bloed dat hy vergoot.
Hun wraak zal hem...
Ach! mogt ik voor hem sterven!
Zambiza! mogt uw Gaê voor u het leven derven!
De Raadsvergaadring scheid. De wacht genaakt de zaal,
En spelt door zyne komst de komst van myn' Gemaal.
Gy zyt te sterk ontroerd. Ontwykt zyn scherpziende oogen.
Melinde, kan het zyn, verberg uw mededoogen
Voor uwen Echtgenoot; en gy, Semire, smeek
Dat Alvarado op Zambiza zich niet wreek'.
Ik zal u nader zien. Ik wensch uw smart te heelen.
Mevrouw! duld dat we ons lot uw goedheid aanbeveelen.
Bewys, Grootmoedige! bewys uw deerenis
Aan ongelukkigen, wier toestand hooploos is.
Ik staa verbaasd. Wie kon ooit vreemder zaak beschouwen?
Welk een grootmoedigheid in beide deeze Vrouwen!
Heeft dan het enkle licht der reden zo veel kracht
Op wilde volken, door beschaafdheid niet verzacht?
Werkt dus de hartstogt in onkundige Barbaaren;
Wat zou 't, ô Hemel! zyn indien zy Christnen waren,
Daar haar beproefde deugd ons reeds beschaamd doet staan!
Myn ziel, 'k ontken het niet, ziet haar met eerbied aan.
Haar toebetrouwd geheim is heilig aan myn harte.
Och! of ik middel wist tot heeling haarer smarte!
Catharina, Cortes.
't Hardnekkig zwygen van Zambiza tergt myn' geest.
Hy brouwt gewis verraad: ik ben met reên bevreesd.
En zo Semire weet van zyn geheime laagen,
Heeft haar myn gunst te vroeg van ketenen ontslagen.
Laat u uw goedheid niet berouwen. Wees gerust.
De eenvoudige Semire is van geen kwaad bewust.
Haare ongeveinsde ziel heeft niets voor my verborgen.
Het nachtgesprek in 't bosch geeft weinig stof tot zorgen.
Semire heeft Melinde, op haar verzoek, geleid
By haaren Echtgenoot, of deeze haar bescheid
Kon geeven van een' Vriend, voor langen tyd verloren,
En in het zelfde Land, waarüit hy sproot, geboren.
Zy weet niets meer.
Ik ducht dat hier wat anders broed.
Zy kent uw gunst voor haar.
Ik ken haar vroom gemoed.
'k Staa voor haare onschuld in; zy zal geen rampen brouwen.
Op zulk een borg durft zich myn hart gerust vertrouwen.
Zy kan onschuldig zyn. Maar 'k wenschte dat my bleek
Waarom de Ryksprinses zo onverwacht bezweek,
En wat Zambiza dwingt tot dit hardnekkig zwygen.
Door dreiging of belofte is niets uit hem te krygen
Dat in dees duistre zaak het minste licht verspreid.
Hy steunt misschien te veel op zyne onnoozelheid.
Zyn zwygen doet my voor zyn schuld met reden vreezen.
Ook had de Raad hem reeds ter foltering verwezen,
Indien...
Ter foltring, hem, door wiens beproefden moed
Myn waarde Cortes wierd in 't grootst gevaar behoed?
Hem, wien ik danken moet voor 't redden van uw leven?
Poog, poog dit denkbeeld toch geen meerder kracht te geeven;
Het pleit reeds sterk genoeg in myn erkennend hart,
En heeft my aangezet hem voor de wreede smart
Der pynigingen tot dit oogenblik te hoeden.
Doch Alvarado blyft, verbitterd, op hem woeden,
Om zich te wreeken van den hoon door hem geleên.
Zambiza was zo stout, zo tergend nooit voorheen;
En Alvaradoos trots, die alles dwingt te bukken,
Kon ligt hem onbedacht een driftig woord ontrukken.
Al gaf die trotsheid grond tot onbedacht bescheid,
Ze is thans de reden niet van zyn stilzwygendheid.
Ik ben myn hartsgeheim gewoon u meê te deelen.
'k Stel vast hier broeit verraad, hoe loos men 't zocht te heelen.
Ligt dat Melinde ons dit geheim kan doen verstaan.
Maar 't is te hagchlyk thans de hand aan haar te slaan.
Haar Vaders Vader spoeit naar 't einde van zyn leven:
Zyn dood moet haar de kroon van Sempaola geeven;
En zo myn onderzoek haar tergen mogt, zou zy
't Verdrag ligt breeken dat die Gryzaart sloot met my.
Melinde, in dit gewest gevierd en aangebeden,
Heeft moeds genoeg om 't volk tot oorlog te overreeden.
Myn optogt is gestuit zo zy den vrede breekt.
't Is veiligst dat geen mensch van deeze zaak haar spreekt.
Doch Alvarado maakt me aan d'andren kant verlegen.
Zo ik Zambiza tot geen spreeken kan beweegen;
Indien ik hem niet straf, zo ik hem schuldig vind,
Zal Alvarado, die my opvolgt in 't bewint,
Na myn vertrek veelligt my tot een' vyand strekken.
'k Staa met het heir gereed om landwaart in te trekken.
De vloot, die 'k aan dees kust van Hispanjola wacht,
Valt dan met volk, geschut en voorraad in zyn magt;
Zo ik dien bystand derv', is 't met ons omgekomen.
De togt naar Mexico is hieröp voorgenomen.
't Is met dit oogmerk dat dees Vesting wierd gebouwd,
En Alvarado, als myn Vriend, die toebetrouwd.
Om aan dit Opperhoofd geen stof tot wrok te geeven,
Zal, hoe zyn zaak ook zy, Zambiza moeten sneeven;
Want Alvarado heeft, door deezen onderstand,
Myn krygsgeluk, myn' roem en leven in zyn hand.
Zoud ge ooit besluiten om onschuldig bloed te plengen?
Zou Cortes goedheid, zou zyn deugd dit ooit gehengen?
Zou hy ooit wreed, zou hy ondankbaar kunnen zyn?
Hy is te vroom daartoe. Hy zal nooit, onder schyn
Van recht, de onnoozelheid aan wraakzucht overgeeven,
Noch 't leven korten van den redder van zyn leven.
Ik wenschte dat ik hem behouden kon.
Ik, waarde Cortes! u zyne onschuld kon doen zien,
En dat hy nimmer dacht het minst verraad te smeeden;
Zo ik hem redden kon in deeze omstandigheden,
Zo ik een middel wist, zoud gy uw Hartvriendin
Vergunnen buiten u....
omziende.
Wie treed zo stout hier in?
Cortes, Catharina, Semire, met twee Kinderen.
Zich met haare Kinderen aan Cortes voeten werpende.
't Is de ongelukkige Semire, die, besprongen
Door duizend angsten, door het doodlykst wee gedwongen,
Daar alles haar ontzinkt, vol raadeloozen schrik,
Zich aan uw kniên werpt.
Ach! in welk een oogenblik!
Wat dryft u hier?
De huwlyksliefde. Ach! hoor my smeeken!
Denk, zo ik 't waagen durf u van myn' rang te spreeken,
Dat u een Koningstelg als haar' Beschermer eert,
En met haar Kindren zich in 't stof voor u verneêrt.
Tegen haare Kinderen.
Knielt neêr, rampspoedig Kroost, in slaverny geboren!
Ligt doet uw zwakke stem in Cortes hart zich hooren.
Smeekt om het leven van uw' Vader. Kust met my
De voeten van uw' Heer; besproeit, besproeit die vry
Met uwe traanen. Voegt uw beê by myn gebeden.
Hy is, hy is niet wreed. Hy zal u niet vertreeden
Als Alvarado.
bewogen.
Eerst de Kinderen, en vervolgens Semire aanziende.
'k Heb vruchteloos getracht
Om 't hart van dien barbaar te winnen door myn klagt.
Zyn wrok heeft ons alreeds het deerlykst lot beschoren,
En zelfs myn' Echtgenoot den wreedsten dood gezworen.
Uw man is schuldig aan verraad en muitery.
Hy is onschuldig. Ach! Mynheer, geloof my vry;
Geloof myn traanen. Zou Zambiza, die voordeezen
Zyn leven waagde voor het uwe, schuldig weezen?
Hy immer u verraên? Helaas! gy wend het hoofd.
't Is uit met hem, nu gy, gy-zelf zyn schuld gelooft.
Rampzalige Echtgenoot! gy zyt gedoemd tot sneeven.
Ter dood gedoemd! moet ik, ô Hemel! dit beleeven;
Ik, ongelukkige!.. ô myn Kroost! vermeng, vermeng
Uw teedre traanen met de traanen die ik pleng.
haar aanziende.
Ach! 't is gedaan.
'k Ben met uw lot bewogen.
Gevoelt uwe eedle ziel een vonk van mededoogen,
Verdoof die werking niet. Vergun my eene beê.
Verschoon myn' Echtgenoot, en slagt me in zyne steê.
Laat al myn bloed voor 't bloed van myn Zambiza vloeijen.
Zo kroone u 's Hemels gunst, en doe uw' luister groeijen!
Zo ondervind ge nooit wat smart de ziel verscheurt
Als een beminnend hart een' dierbren Gaê betreurt!
tegen Cortes.
Ach! Cortes!..
tegen Semire.
Droeve vrouw! rys met uw huwlykspanden.
Ik stel uw aller lot myne Echtgenoote in handen.
Mevrouw, uw Gade kent uw oordeel en beleid;
Doe aan zyn inborst recht: gy kent zyn tederheid.
Vrees niet dat uw besluit hem immer zal mishaagen.
Catharina, Semire, met twee Kinderen.
Semire, wees getroost, 'k heb deernis met uw klaagen.
Vergeefsche deerenis! ach! Alvarado zal
Niet dulden dat ik, in myn treffend ongeval,
Den minsten troost geniet'. 'k Zie, dunkt my, reeds myn' Gade
De felste smart ten doel; ten doel aan de ongenade
Van wreede beulen, die, in hunne onmenschlykheên....
Dit aaklig denkbeeld scheurt myn droeve ziel vanéén.
Zo hy door myn beleid het leven kon verwerven;
Kunt gy besluiten om voor altoos hem te derven?
ô Ja, Mevrouw, hy leev'. 'k Bekreun myn lot my niet,
Indien myn Echtgenoot zich slechts behouden ziet.
En zo uw Gaê zich met Melinde dan verëende?
Indien de Hemel hem het groot geluk verleende
Dat hy behouden wierd, hy zie niet om naar my.
Maar, ydle hoop! helaas! hy ziet zich nimmer vry...
ô Neen. Zo gy hem voor Melinde kunt zien leeven,
Zal ik zyn' dood verhoên, en hem zyn vryheid geeven.
Behoud, behoud hem dan. Hy leev' met haar in vreê.
Van hem te scheiden was me op gistren 't aakligst wee;
'k Ben thans voor niets bevreesd dan voor zyn deerlyk sneeven.
'k Getroost my alles tot behoeding van zyn leven;
Ontferm u over hem!
Wat edelmoedigheid!
Semire, hoor naar my; hier dient niet lang gebeid;
De dag genaakt. Ik zal myn oogmerk u ontvouwen.
Een zyner wachten, dien ik veilig durf betrouwen,
Die aan my is verpligt, zal heimlyk op myn woord
Uw' Echtgenoot ontslaan. Hy vliê straks uit dit oord.
Gy moet dit aan Melinde op 't oogenblik ontdekken.
Laat ze in der yl met hem naar Sempaola trekken;
Daar zyn zy veilig. En Zambiza zal gewis,
Als hy zyn leven aan myn gunst verschuldigd is,
Door snoode ondankbaarheid zyn vroomheid niet besmetten,
Of trachten dit gewest ten oorloge aan te zetten.
Neen, neen. 'k Staa voor hem in. Zyn Gade en Kroost, Mevrouw,
Zyn, blyvende in uw hand, de panden zyner trouw.
Laat hem Melinde straks naar Sempaola leiden.
Maar ach! voor eeuwig van een' Echtgenoot te scheiden!
Beraad u wel, Semire.
Ontzeg niet aan myn' rouw
Dat ik voor 't laatst Zambize een oogenblik aanschouw'.
Gun my dien kleenen troost, na 't slaaken zyner boeijen.
Laat my nog ééns, nog ééns zyn aangezicht besproeijen
Met myne traanen. Laat nog ééns my uit zyn' mond
Den lieven naam van Gaê, in deezen jongsten stond
Zo dierbaar aan myn hart, by 't eeuwig afscheid hooren.
Nooit zal Semire uw rust door haare klagt weêr stooren.
Het is onmooglyk dit te dulden in 't kasteel.
De zaak eischt spoed. De tyd is kort. Men waagt te veel.
En, stemde ik in uw beê, men zou hem straks ontdekken.
Ik verg dit niet in 't hof. Doe hem terstond vertrekken.
Hy schuile een oogenblik in eenen hollen boom,
Niet verr' van onze hut, totdat ik derwaart koom'.
Hy kent die plaats; daar zal Semire haare klagten...
'k Bespeur uw list. Dorst ik dit ooit van u verwachten?
Uw oogmerk is met hem te vluchten.
Verdenk myn vroomheid niet van snoô bedrieglykheên.
Semire zy en blyv' voor altoos uw slavinne.
'k Wensch niets dan 't voorwerp van myn tedre huwlyksminne
Nog eens voor 't laatst te zien; en met myn jongste groet
De trouw te toonen die myn harte voor hem voed,
En voor hem voeden zal totdat het zal bezwyken.
Hy zal u voorslaan met Melinde en hem te wyken.
Wat teder hart kan iets ontzeggen aan een' Gaê?
Maak zelf dat ik zyn' eisch onfeilbaar wederstaa.
Mevrouw, bewaar myn Kroost totdat ik weêr verschyne.
Gy kent het harte van een moeder, en ook 't myne.
Myn trouw troost zich om hen het alleryslykst leed;
'k Vergeet my-zelve eer ik myn dierbaar Kroost vergeet.
'k Zal hen, zo gy niet keert, aan Alvarado schenken.
Schenk hen dien wreeden, zo ik ooit myn woord mogt krenken.
Ja, lever hen dan vry aan 't schriklykst lot.
Op deeze voorwaarde is uw bede u toegestaan.
Vlieg naar Melinde: ik doe uw' man zyn vryheid geeven.
haar de hand kussende.
Ik offer voor die gunst, Weldaadige! u myn leven.
Tegen de Kinderen.
Vaart wel tot straks, myn Kroost!
Nadat zy dezelven omhelsd heeft.
'k Beveel hen u, Mevrouw.
Ontfang hen van myn hand als panden myner trouw.
Catharina vertrekt, gevolgd door de Kinderen, aan de eene, en Semire aan
						de andere zyde.
Verbeeldende een bosch, ter rechterzyde ziet men in 't verschiet de hut
						van Zambiza. Het word allengs dag.
Kan 't mooglyk zyn dat ik my-zelv' in vryheid vinde!
Dat ik geen slaaf meer ben! Kan 't zyn dat ik Melinde,
Melinde, 't voorwerp van myn echtkeus, weêr zal zien?
Heb ik hem wel verstaan, wiens bystand my deed vliên?
Vlucht, sprak hy, Cortes Gaê doet u den dood ontkomen.
Verberg u, by uw hut, in een der holle boomen.
Verwacht Melinde daar en wyk met haar terstond,
Uit zorg voor nieuwen ramp, naar Sempaolaas grond.
Semire is met uw Kroost in Catharinaas hoede.
Semire blyft dan hier, en blyft ten prooij' der woede!
Zy blyft in slaverny, wier liefde en deugd ik ken,
En aan wier traanen ik myn vryheid schuldig ben!
Haar schreijen heeft gewis des Landvoogds Gaê bewogen.
Zy offert zich voor ons, en ik, zou ik gedoogen,
ô Trouwe Wederhelft! dat gy, beroofd van troost,
In slaverny verkwynt met ons rampzalig Kroost?
Neen. 'k Zal om uw behoud geen lyfsgevaaren vreezen.
Hebt gy uw' Gaê gered, hy zal uw Redder weezen.
Gewis is Quantimoc met onzen Vriendenstoet
Gereed; men wacht naar my, en heeft de tegenspoed,
Die ons getroffen heeft, waarschynlyk niet vernomen.
Wy zullen door Melinde een sterke hulp bekomen;
Zy zal, indien haar hart nog d'ouden moed bezit,
Het uiterst waagen, tot bereiking van myn wit.
'k Besluit voor Gade en Kroost het leven op te zetten.
'k Zal, met de hulp der Goôn, al 't Spaansch geweld verpletten,
En niemand spaaren dan den Landvoogd en zyn Vrouw.
Wat zie ik, Goden! is 't Melinde die 'k aanschouw?
Zy is 't. Hoe word myn ziel door dat gezicht bewogen!
Zambiza, Melinde.
Melinde, myn Melinde, aan my zo lang onttoogen,
Zo lang als dood beschreid! mag ik myn oog en hart
Gelooven? zie ik u, na zo veel leeds en smart,
In 't einde weêr en vry, en zyt gy nog de myne?
Monzongo! myn Gemaal! gy leeft, hoe vreemd zulks schyne?
ô Wellust van myn ziel! ô Troost in myne elend!
Word gy door uw Melinde op 't onverwachtst herkend
Nadat zy, jaaren lang, die zo veele eeuwen scheenen,
Uw afzyn en haar leed zo troostloos moest beweenen?
Lees in myn bleek gelaat myn uitgestaan verdriet.
Ja, ik ben de uwe, maar gy zyt de myne niet.
Semire won uw hart en uw genegenheden...
Men heeft my tegen dank met haar in d'echt doen treeden.
Zie daar de vruchten der gevloekte slaverny.
Ach! gy verstaat my niet. Semire is waard' dat zy
Uw minnend hart bezitt'. Geen vrouw heeft ooit voordeezen
Meer trouw, meer teêrheid aan een' Echtgenoot bewezen.
Ja, zy verdient uw liefde; en, ken ik u te recht,
Uw edel hart is aan haar deugdzaam hart gehecht.
Verdenk Melinde van geen laagheid, haar onwaardig.
Semire is uwe Gade; en 't waare onëdelaartig
Dat ooit haar heil in my een tegenstreefster vond,
Dewyl het lot ons scheidde eer ge u aan haar verbond.
Grootmoedige Melinde! ik schroom niet u te toonen
Dat dankbaarheid en trouw myn' boezem nog bewoonen;
Dat, schoon 't geweld my aan Semire huuwen deed,
Haar deugd, haar teêrheid, haar behulpzaamheid in 't leed,
Haare onvermoeide vlyt in voor myn rust te waaken,
Haar onheil-zelf, my deed in dankbre weêrmin blaaken.
Ik hoonde uw groote ziel, myn Hartvriendin! indien
Ik dit voor u verborg...
Die trouw wenschte ik te zien
In 't hart van dien ik min, in 't voorwerp myner achting.
Uw dankbre tederheid voldoet aan myn verwachting.
Kom, redden wy te saam Semire uit haaren druk.
Ik wacht haar hier.
Hoe! haar? ô Hemel! wat geluk!
Verheug u niet te vroeg. Die minzaamste aller Vrouwen
Komt slechts een oogenblik om u voor 't laatst te aanschouwen:
En Cortes Gaê gunt op haar bede aan haar dien troost,
Doch houd ten onderpand, opdat zy keere, uw Kroost.
ô Goede Goôn, myn Kroost!
Waar is myn Kroost gebleven?
Ach! verg my niet u ooit hiervan bericht te geeven.
Vergeet, vergeet het geen voorby is; vraag niets meer.
Ik myne Kinderen, uw Kindren, die welëer
De zegels strekten van ons trouwverbond, vergeeten?
Niet naar hen vraagen, en hunn' toestand nimmer weeten?
Doe aan een moeder recht. Gy zucht. Ach! meld het my.
Helaas! wat vraag ik? zy zyn slaaven.
Zy zyn vry.
Dan zyn zy omgebragt. Uw traanen, uwe ontroering,
De doodlyke angsten die ik leed sints hun vervoering,
Dit alles spelt het my. Spreek. Deeze onzekerheid
Is erger dan de dood. Wat lot was hen bereid?
Herinner u den dag waaröp wy, overrompeld,
En door Colombus in het aakligst wee gedompeld,
Gescheiden wierden; toen ge, in spyt des weêrstands, my,
Myn Vrienden en myn Kroost, gedoemd tot slaverny,
Door die geweldenaars gebonden heen zaagt sleepen,
En sleuren langs het strand, naar 't boord van hunne schepen.
'k Ontkwam gelukkig, stout gesprongen in de zee,
Al zwemmend' hun geweld. Myn Vrienden poogden meê
Hunn' ramp te ontworstlen; maar vergeefs! 't was all' verloren.
't Was toen dat zy den dood voor slaverny verkooren.
Toen heeft hun wanhoop hen en ook ons Kroost geslagt.
Helaas! had ik 't met smart daartoe in 't licht gebragt!
Dit, dit ontbrak nog aan myn onheil. Dierbre Telgen!
Verbeeldde ik me ooit dat zulk een lot u zou verdelgen!
Heeft ooit een moeders hart een' wreeder' ramp betreurd?
ô Kroost, door 't Spaansch geweld my uit den arm gescheurd!
Wat wederhoud my nog om my...
Ik zal hen wreeken.
Ik zal hun bloed...
Helaas! Laat af van wraak te spreeken.
Zoud gy, die naauwelyks hun moorders zyt ontgaan,
U-zelv' weêr waagen om hunn' haat ten doel te staan;
Opdat hun razerny ook u om 't leven brenge,
En, na der Kindren moord, het bloed des Vaders plenge;
En my, alreeds beroofd van myn rampspoedig Kroost,
Voor eeuwig weduw maak'? Gun my voor 't minst den troost
Dat ik u 't leven berge; u, die aan myn verlangen
Zyt weêrgegeeven.
Om myn' laatsten zucht te ontfangen.
Myn dierbre Wederhelft, vergroot myn wanhoop niet.
Bepaal, myn Hartvriendin! kan 't zyn, uw zielsverdriet.
Semire nadert ons.
Zambiza, Melinde, Semire.
Ach! deel in myne smarte.
Gy ziet me, in weêrwil van de blydschap, die myn harte,
Verrukt door 't byzyn van myn' dierbren Echtgenoot,
In wanhoop neêrgestort om myner Telgen dood.
Men heeft haar omgebragt, om ze aan de magt dier wreeden
Te ontweldigen.
tegen Melinde.
Vriendin! uw droefheid steunt op reden.
Tegen Zambiza en Melinde.
Hoort my nu 't lot ons ligt voor 't laatst te saamen brengt,
En ons geheim gesprek slechts voor een uur gehengt.
Uw stille ontkoming blyft, door Catharinaas zorgen,
Totdat ik wederkeer' den Castiljaan verborgen.
Dus zyn wy veilig; doch een uur vliegt ras voorby.
Ik ken uw tederheid, ik ken uw trouw voor my,
En mooglyk ben ik ook uw liefde niet onwaardig.
Had ik geweeten dat het lot u te onrechtvaardig
Een Wederhelft onthield, die gy zo dierbaar acht,
'k Had, nimmer naar 't bezit van uwe min getracht.
Het geeven van myn hand had u den dwang onttoogen,
'k Had door een' echt in schyn, den Castiljaan bedrogen.
't Was my bekend dat my uw hart geen liefde droeg;
'k Wist voor myn rust te veel, voor de uwe niet genoeg.
En gy waart onbewust, toen ge aan Semire trouwde,
Dat uw verloren Gaê het daglicht nog aanschouwde.
'k Beklaag my niet van u, van u, myn liefde waard',
En tot myn' jongsten snik myn dierbaarst pand op aard'.
Gy zyt onschuldig; 'k ben 't niet minder.
Myn Getrouwe! ..
Ik bid u, stoor my niet. Bewogen met myn' rouwe,
Nam 't medelyden haast uw' eedlen boezem in.
Gy vond me uwe achting waard', en in het einde uw min.
Uw tederheid groeide aan; ik mogt dien zegen smaaken;
Myn Kroost zal my dit heil altoos indachtig maaken.
'k Zeg niet dat ik myn trouw aan u heb toegewyd:
't Is door die trouw-alléén dat gy in vryheid zyt.
'k Erken des Hemels magt, zyn gunst ziet op u neder;
Hy scheid u wel van my, maar schenkt Melinde u weder.
Ik smaak den troost dat ik den band weêr saamenhecht
Die ongelukkig wierd verbroken door myn' echt.
Ik zie u beiden vry. De Hemel voer' uw' zegen
Zo hoog als ooit het heil eens stervlings is gestegen!
Maar als ge u met Melinde in uw geluk verblyd,
Vergeet dan niet dat gy 't Semire schuldig zyt.
En gy, Melinde, tracht uw droefheid te overwinnen.
Min uw' Gemaal zo teêr als ik hem plag te minnen.
Haat, daar ik 't leven sleep in eindeloos verdriet,
De nagedachtenis van zyn Semire niet.
Semire omhelzende.
Weldaadige Semire! aanbidlykste aller Vrouwen!
ô Goôn! wie mogt op aarde een Gade als deeze aanschouwen?
Ondraaglyk denkbeeld ooit van haar beroofd te zyn!
Veel eerder...
Ach! zou ik, de felste boezempyn
Ten prooije, en wreed beroofd van myne Huwlykspanden,
Verbreekster weezen van de heiligste aller banden?
Semire met haar Kroost rampzalig maaken? neen.
Vriendin! nooit rukt Melinde u en uw' Gaê vanéén.
Ik ben voldaan nu ik bespeur hoe groot een' zegen
Hy in Semire en in haar liefde heeft verkregen.
Haar gadelooze deugd en trouw strekke al zyn troost!
Hy leeve alleen voor haar en haar beminlyk Kroost!
Ik ben van Kroost beroofd: wat kan myn trouw hem baaten?
Ik schenk hem 't grootst geluk als ik u hem kan laaten.
Herinner u altoos, myn dierbre Boezemvrind,
Dat ik zo teêr u minde als uw Semire u mint.
En gy, myn Hartvriendin, ontzeg uw mededoogen
Aan uw Melinde niet; die, allen ramp onttoogen,
Zich met haar Kroost veréént door een' gewenschten dood.
Zy wil zich dooden met een' pook, dien zy in haar gewaad verborgen
						had.
Haar den opgeheven arm tegenhoudende, terwyl Zambiza haar den pook
							ontneemt, en denzelven in zyn borst verbergt.
Leef, ach! leef voor uwen Echtgenoot!
Goôn! welk een wanhoop! .. Hoe! woed ge op uw eigen leven?
Wilt ge aan Semire, wilt ge aan my den doodsteek geeven?
U moorden voor myn oog nu gy my wederziet?
Ach! is 't Monzongo, is 't uw' Gaê niet dien gy vlied?
Zoude ik u vlieden? u! daar ik, om u te vinden,
Noch nood noch dood ontzag, in 't hagchlykst onderwinden?
Leef dan voor my.
Ja, leeft gelukkig voor elkaêr.
Vertrekt. De dag breekt dóór. Voorkomt in tyds 't gevaar.
Vertoeft hier niet. Vaarwel, grootmoedige Melinde!
En gy, myn Boezemvriend, dien ik zo teder minde,
Myn dierbaare Echtgenoot, (misgun den troost my niet
Dat, ligt voor 't laatst, die naam my van de lippen vliet,)
Vaar wel, vaar eeuwig wel!
Zambiza en Melinde wederhouden haar.
Duld dat ik vestwaarts streeve!
Ik vluchten zonder u?
Ach! wilt gy dat ik leeve,
Ontwyk dan meê dit oord.
Och! of dit kon geschiên!
Hoe vrolyk zou Semire uw beider heilstaat zien!
Maar beî myn Kinders zyn in Catharinaas handen.
'k Moet keeren; want zy zwoer dat zy die onderpanden,
Zo ik my schuldig maakte aan 't schenden myner trouw,
Aan Alvarado, dien ontmenschten, levren zou;
En welk een lot stond dan de onnoozlen niet te wachten!
ô Goden! welk een ramp!
Ik beef op die gedachten.
Rampzalig Kroost van nog rampzaalger Oudren!
Zie,
Zie of uw eigen hart kan vordren dat ik vliê;
Zeg of een moeder ooit haar Kindren mag begeeven,
En om haar zelfbehoud door wreedheid laaten sneeven.
Doemwaarde Tyranny! was, was het niet genoeg
Dat ons uw wreede vuist in yzren ketens sloeg?
Ach! moesten wy, geboeid, ook dienstbaar Kroost verwekken,
Opdat ge uw snood geweld nog verder uit zoud strekken?
Ontfing dan al ons Kroost het leven, om, als wy,
Een prooi te strekken der gevloekte dwinglandy?