floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Als zy ten outer gingk, of quam door 's konings zaelen,
Gelijck een lentezon, het hofgewelf bestraelen!
Dan eerde kerck en hof haer, als een heilighdom.
Wat oogen had in 't hooft stont voor die schoonheit stom.
En lagh ick doot of blint in dicke duisternissen,
Dat waer my liever dan haer aenschijn lang te missen.
Vrou moeder, had u oit mijn vaders min geraeckt,
Zoo troost en help den zoon, wiens hart van minne blaeckt.
Gy kunt mijn vaders asch noch in het graf verblijden.
Hem stont met maghtigen, my staet alleen te strijden
Om eene schuwe maeght, de zuiverste die leeft,
En daer heer vaders bed getuighenis van geeft.
'K beken, de koning, die dees bedtgenoot noit repte,
Getuighde dat natuur noit kuischer schoonheit schepte:
En zulck een diende hem, in zijnen lesten dagh,
Tot 's levens onderhoudt, daerze in den arrem lagh
Des ouden kouden helts: maer is zy niet manachtigh,
En schuw van huwelijck; hoe valtge dan dus klaghtigh?
Een jongelingk, als gy, in 't blaeckenst van zijn jeught,
Hoeft wedermin, een bruit, die leven schept en vreught
Den bruidegom en helt in 't velt van min t'ontmoeten,
Den kus met wederkus, een echte schult, te boeten.
Ontstaet u dit; wat baet u 't liefdeloze schoon?
Eene ongevoelijckheit? de roozen op de koon
Te kreucken, en van haer geen' wedergroet te voelen?
En veinstze min, dat kan oprechte min niet koelen.
Een zoon van David blijft voor geene Abizag staen.
Gy mooght door al het rijck ten kusse en keure gaen.
Of lust het uwe jeught de rijxgrens t'oversteigeren;
Geen omgelegen vorst zal u zijn dochter weigeren,
En broeder uw verzoeck inwilligen, indien
Dit, zonder Moses wet t'ontwijden, kan geschiên.
Bedenck u liever. laet uw liefde wat bedaeren.
Hy struickelt menighmael, die haestigh voort wil vaeren.
Doorluchtste koningin, naest Godt, mijn toeverlaet,
Al wie een minnend hart in 't blaecken wederstaet,
Die noopt rechtschape min met sporen, helptze aen 't hollen.
Men schut geen' donderkloot: hy moet ten ende rollen.
Zoo berst een zwangre wolck met vier en blixem uit.
Mijn leven loopt gevaer, wort deze drift gestuit.
Gy kent te wel den aert van koning Davids zoonen.
Zy volgen vader na, die leven staet en kroonen
Min schatte dan een schoone en aengenaeme ziel,
En, toen de maght bezweeck, noch treck tot vrouwen hiel,
Ja 't leven onderhiel door levende artsenyen.
Zijn hooghste vreught bestont in wapenen en vryen.
Als hy de harpsnaer op de hooghste toonen treckt,
Dan hoort men 't bruiloftsliet, Godts wijsheit, zoo bedeckt
Met loof en bloemwerck, dat men billijck hem ten prijs zeit:
Het harpgezangk begrijpt een overbloemde wijsheit,
Wat anders in den klanck, wat anders in den zin.
Zoo hing hy gansch aen een van vrouwenliefde en min:
En schoon Abizag my bezweeck in minneplichten;
Zy kanme uit vaders mont met raet en wijsheit stichten:
Want onse bruske jeught behoeft een spoore en toom,
Om in godtvruchtigheit, recht tusschen hoop en schroom,
Voor Godt te wandelen, en, schuw van 't spoor der boozen,
Te letten hoe de quaên zich zelfs verreuckeloozen.
Had blaeckende Ammon, en staetzuchtige Absolon,
Eer elck van beide blint zijn lasterstuck begon,
Met zulck een raetsvrou raet geleeft; zy bloncken heden
Noch in hunn' vollen glans, gedient, en aengebeden:
En noit had ick voorheen 's rijx erfgenaem, uw' zoon,
Den recht gewettighden, zoo reuckloos naer de kroon
Gesteecken, dat hy ons genadigh heeft vergeven;
Dies houde ick nu, naest Godt, van hem alleen mijn leven
Te leene, en wensch dien dagh te leven, dat ick dit
Noch eens verdienen magh. ick toone u 't zuiver wit,
Waerop mijn minne mickt. och of men 't moght beschieten:
Dat waer noch eens van hem het levens licht genieten.
Wat eischtge Abizag van uw moeder tot een bruit?
Dit hangt aen mijnen zoon, en 't koninglijck besluit.
Ga spreeck den koning zelf, uw noothulp, en uw' broeder.
Helaes, mijn aert is bloo. de voorspraeck van de moeder
Vermagh dit op den zoon, die zijne moeder eert.
De hemel heeft het rijck van my op hem gekeert;
Schoon my de rijxkroon van den hemel scheen beschoren:
Want ick, na Absolon, was d'outste en eerstgeboren;
Waerom al 't stamhuis op het wettigh kroonrecht zagh,
Toen elck my toeviel. nu by onderling verdragh,
En 't hemelsche beleit, en vaderlijck begeeren,
Bezworen met een' eedt, de jongste moet regeeren,
Zoo buigen wy ons hooft gewilligh onder hem,
En smeecken u, verwerf dat broeder toch zijn stem
Verleene op uwe bede, en my Abizag schencke,
Gelijck een pant, waer by ick zijn gena gedencke.
Wat is ter weerelt dat een zoon in dit geval
De moeder, hem zoo hoogh bevolen, weigren zal?
Stemt uw en mijn verzoeck in billijckheit te zamen,
Gy zult mijn bê, noch hy u voorbê, niet beschaemen.
Abizag minne ick met een moederlijck gemoedt.
Z'is waerdigh uitbesteet aen 't koningklijcke bloet.
Een die den vader minde, en onderhiel in 't leven,
Zal Davids trouwen zoone in trouwe niet begeven.
'K verwachte uit haeren schoot een' zoon ten steun van 't rijck,
Die zijn' grootvader in geen dapperheit bezwijck'.
Adonias, 'k belove uw woort ten hoof te houden.
Mijn zoon heeft uw vergrijp van harte quijtgeschouden.
Volhardt stantvastigh en getrou tot's levens endt.
Gy weet hoe hy zich quetst, die majesteiten schent.
Abizag zal u niet dan loutre deught inscherpen,
En leeren hoe men zich de kroon moet onderwerpen.
Wy gaen ten bergh op Godt aenbidden veur het koor.
Belieft het u, beklee mijn zijde op 't heiligh spoor.
Hoewel wy 't roukleet nederleiden,
En maenden lang, op Davids lijck,
't Verlies des grooten helts beschreiden,
Met al de vromen van het rijck;
Noch draegen wy den rou in 't harte.
De rou hangt allerminst in 't kleet.
Den nadruck voelen wy met smerte,
En al te bitter harteleet.
De weezen missen hunnen vader,
De weeuwen haeren man en vooght.
De traenen vloeien uit eene ader
En bron van droefheit, noit verdrooght,
By zonneschijn en by het maenlicht.
De helt is meer dan traenen waert.
De druck zet kreucken in ons aenzicht.
De jongkvrou schijnt te vroegh bejaert.
Al leert de reden rou ontwennen;
Het geeft ons danckbaer hart te kennen.
Met reden eeren wy hem danckbaer,
Die zoo veel strijts heeft doorgestreên,
En steilten, woest en onbegangkbaer,
Met zuure trappen opgetreên.
Zoo wy van Goliath beginnen,
Tot dat hy out met lijfsgevaer
Reus Isbibenob holp verwinnen,
Al viel het harrenas te zwaer
Den bevenden en afgeleefden;
Wie kon hem volgen, toght op toght,
Daer zoo veel brave mannen sneefden?
Wat rampen liet hy onbezocht?
Uit vrees van al zijne eer te doven
Most zelf de krijghsraet hem gebiên,
Die lang alle afgunst was te boven,
Te rusten, om gevaer te vliên:
Een minder zou het rijck beschermen.
Toen viel hy in Abizags armen.
Abizag heeft al 't rijck verplicht,
Toen d'alleropperste gehengde
Dat zy den helt met haer gezicht
Bestraelde, en 't leven noch verlengde,
Uit loutre liefde, niet uit lust
Tot wellust, zoo de nazaet weder
Die schoonheit, waert van hem gekust,
Vergolt, en uit den rijxtroon neder
Quaem daelen, om haer aen zijn zy
Te zetten; zeker z'is het waerdigh,
Maer 't huwlijck hachelijck: en wy,
Tot 's jongen konings dienst wilvaerdigh,
Begroeten hem, op 's vaders graf.
De hemel hanthaef Jesses staf.
ABJATHAR. IOAB. ADONIAS.
Zaeght gy Adonias met Berseba den drempel
Opklimmen, en hoe hy opwachte in Arons tempel
Met alle eerbiedigheit?
Ioab
eerwaerdighste Abjathar,
Ick zagh d'opgaende zon de heldre morgenstar
Abizag volgen, en de koningin geleiden.
Wat docht heer Joab?
zy betoonde hem in 't scheiden
Een openhartigh hart. hy danckte haer, gelijck
Een' zoon van David voeght, die, d'opperste van 't rijck,
Des konings moeder eert, en troost wacht op zijn bede.
Daer komt de prins nu zelf.
Wat tijding brengtge mede?
De kans is eens gewaeght met een' benaeuden geest.
Het hart klopte in mijn lijf. zy zagh ick was bedeest,
En hoe het aengezicht van angst zijn dootverf zette.
Dat gaf wat achterdochts. zy vraeghde wat my lette:
Maer ick bewimpelde mijn bleeckheit met de min,
En kreegh gehoor. zy nam het aenzoeck gunstigh in.
De koningin beloofde in 't endt mijn woort te houden.
Dat 's d'eerste grontsteen, daer wy 't werck op bouwen zouden.
Houdt zy u woort ten hove, ick zie u bruidegom,
En alle ons vyanden voor zulck een huwlijck stom.
De koning zal het eerst met hofraên overleggen.
Hier hebben Banajas en Sadock in te zeggen,
En Nathan boven al, dies wenschtme geen geluck.
Zy zullen niet zoo licht tot dit gewightigh stuck
Hun stem verleenen, maer den vollen raet eerst hooren.
Zoo dat gebeurt is eerst de zwaericheit geboren:
Want dit besluit zal dan aen alle stammen staen.
Die zijn Adonias in 't kroonrecht toegedaen.
Dat bleeck, toen, in den drang en 't juichen van de troepen,
Gy met bazuingeschal zoo trots wiert uitgeroepen
Voor erfgenaem des rijx, en zelf by vaders tijt,
Die 't kommerlijck belette: en nu hy doot is slijt
De gunst tot Salomon, te wulpsch en jongk van jaeren.
De wapens kunnen hem hanthaven, en bewaeren.
Wat baeten wapens, zoo al 't volck hier tegens kraeit?
Urias moort roept wraeck: dat bloet is niet gepaeit.
Al stutte vaders hals dien ingedrongen bastert,
Een' overspeelsters zoon: hy wort van elck gelastert.
Het eerstgeboorterecht ontstaet u nimmermeer,
En wettight u vooruit tot koning en lantsheer.
Toen vader zijdeloos den toom der staeten mende.
De deught ten hove onthaelde, en haer verdiensten kende,
Stont Abjathar en ick in eere aen zijne zy:
Maer toen hy Amaza met 's rijx veltheerschappy,
Zoo trou van my bekleet, beloofde in top te zetten,
En Abjathar van 't boeck, dat Arons dienst en wetten
Bewaert, versteecken woude, om Sadock in zijn plaets
Te wijden, konden wy, gequetst door zoo veel smaets,
Niet laeten 't recht aen u, den outsten zoon, te geven:
Doch niet als Absalon, die by zijn vaders leven
Ten troon dorst klimmen, en hem stout naer 't leven stont.
Dat 's recht, en hier op rust ons onderling verbont,
Zoo gy stantvastigh tijt en luimen kunt verbeiden.
Geluckt dit huwelijck, het kan den wegh bereiden
Ter kroone: want zoo ras Abizag uwe hant
Zal trouwen, wint uw recht meer velts door 't gansche lant,
Naerdien geen ander dan de koning 's konings vrouwen
En weeuwen, naer den stijl van Asie, magh trouwen.
En zouden Salomon, de moeder, en de staet
Niet riecken dat hier broet een heimelijck verraet?
Verraet is glimpelijck te wercke gaen door laegen:
Nu schuwt men achterdocht met oorelof te vraegen.
Het vraegen staet ons vry, maer 't weigeren hier by.
Gy wont alree de gunst van moeder op uw zy.
Dat 's meer dan 't halve rijck, en zonder last gewonnen.
Het is gerockent, maer helaes niet afgesponnen.
Hoe nu bezwijckt een zoon van David in 't begin?
'K bezwijck noch niet, maer zie 't gevaer wat dieper in.
Indien 't geweigert wort, men laet het tijdigh steecken.
En berst het uit?
Dit lijdt geen' last van uit te breecken.
Zoo 't huwelijck geluckt, hoe lange dan getoeft?
De tijt zal leeren. eerst uwe eer in top geschroeft.
men hoeft geweer, noch volck, noch harrenassen.
Uw aanzien zal allengs opsteigeren, en wassen
Den koning over 't hooft, eer 't iemant droome of waen'.
Dan zal het zeil des rijx van zelf voort overslaen.
Ick durfme, tusschen vrees en hoop, dit niet beloven.
Men zeilt eerst scherp, daer na heel ruim den hoeck te boven.
Zoo krijght men, recht voor wint, de loef van zijn party.
Aldus leght Salomon, eer hy ontwaecke, in ly
Ick noodighde op dees hoop mijn broêrs ter offerstaci,
Als vaders erfgenaem: maer d'aenslagh bleef, eilaci,
Zoo plotsling steecken, als men moedigh 't werck begon.
Dit gaf een' opgang aen den kleenen Salomon,
Gezalft door vaders last: en ick, die 't hof dorst tergen,
Kon aen den vryburgh van 't altaer mijn lijf nau bergen.
Die misslagh leert ons dat men nu wat verder ziet.
Wie niet durf waegen, als het tijt is, wint oock niet.
Uw vader dorst den hals om 's konings dochter waegen.
Wie niet durf waegen, is niet waert een kroon te draegen.
Zy wort u nu met kans en voordeel aengeboôn.
Hier dreightme 't zwaert, en daer bekoortme vaders kroon,
Gewogen in een schael: aen 't overslaen zal 't hangen.
Men kan een' prins hierom betighten, nochte vangen,
Die naer een huwelijck met 's konings kennis staet.
Naer 's konings bedgenoot?
hy sla het af, is 't quaet.
Ick schroom hem achterdocht door dit verzoeck te geven.
Zoo 't by de moeder slechts eenvouwigh wort gedreven,
Hoe kan de zoon dees bê haer weigeren met glimp?
Een koning stelt niet licht zijn moeders woort ten schimp.
Men zal haest mercken hoe dit kluwen af wil loopen.
My dunckt van ver daer gaet de gulde hofpoort open.
Laet ons vertrecken in de hutte, eer 't iemant zie.
Het kan slechts hindren, zoo men ons gespreek bespie.
De koning gaet ten troon, bestuwt van alle grooten.
De stammevaders en doorluchtste raetgenooten
Verschijnen voor het hof, en vallen hem te voet,
Uit ootmpedt en ontzagh. zy wenschen heil en spoet
Aen Davids nazaet met den intrede in Godts rijcken.
Het is geraên dat wy verschovelingen wijcken.
De moeder zal terstont ter hofzaele innetreên,
Om, u ten dienst, den zoon te winnen met gebeên.
SALOMON. BERSABA.
Gy stammevaders, en rijxamptenaers, en heeren,
Die Davids nazaet elck uw gaven komt vereeren,
K'zal uw miltdaedigheit erkennen, vroom en trou,
In 't rijck, dat ick van Gode alleen te leene hou,
Die vader met een' eedt verzekerde te vooren
Dat my de heerschappy van boven was beschoren,
En ick, zijn' naem ten prijs, inwijden zoude een kerck,
Een goddelijck gebou, en weereltswonderwerck,
Om Arons heilighdom, dus lange met tapijten
Beschaduwt, diep in gout te zetten, daer Levijten
En priesters wieroocken en offren dagh en nacht,
Een ieder op zijn beurt, en toebetroude wacht.
De Godtheit is by nacht ons in den droom verscheenen
En hemelsch licht, waer voor de schaduwen verdweenen.
Zy boodt ons rijckdom eer en eene lange ry
Van blijde jaeren en veel zegens aen: maer wy
Verkozen wijsheit, om dit rijck, en zulck een' zegen,
Door vaders wapens en grootdaedigheit verkregen,
In staet te houden, en door kloeck en wijs beleit
Het volck, Godts eigendom, naer recht en billijckheit
Te stieren. hanthaeft dan mijn wettigheit, als braven.
Gy schatbewaerders, komt ontfanght dees rijcke gaven,
En berghtze in 't schatkoor, tot eene erfgedachtenis
Hoe Davids erfgenaem in hen gehouden is.
Daer komt vrou moeder, om de majesteit te groeten.
Vertreckt, belieft het u: het voeghtme haer t'ontmoeten.
Hofdienaers, brengt een' stoel: zy komt ons nader by.
Geluck, vrou moeder. koom, zit hier aen onze zy.
Den staf van Juda, uit den hemel ons gegeven,
Aenvaerde ick liever, nu, noch by vrou moeders leven,
Dit lot ons toeviel. 'k wensch u eeuwigh onderdaen
Naest Godt, den oppersten, getrou ten dienst te staen.
Wat eischtge van den zoon, alree zoo hoogh aen 't steigeren?
Wat zoude een zoon, als ick, zijn moeder kunnen weigeren,
Die my ter weerelt brogt, en opvoede, om gewijt
Te triomfeeren, als geen voor noch na mijn tijt?
O zoon, wat is 't me een troost, datge, op den troon gezeten,
Uw moeder, Davids weêu, den lijckrou helpt vergeeten,
En haer godtvruchtigh eert! ô eerst opgaende zon,
Wat heeftme David niet belooft van Salomon!
Zoo Godt in u voltreckt de schets der profecyen,
Gy zult de paelen van uw rijck en heerschappyen
Uitbreiden van den Nijl noch hooger dan d'Eufraet.
Wat sluierkroonen voert begint naer uwen staet
En opgangk om te zien, en worpt zich voor u neder.
De Godt te Sion, op de cherubijneveder
Der bontkist zwevende, verhoore altijt uw bê.
Een rijcke goutvloot vloeie u toe van overzee.
De hemel bouwe uw hof, verheffe uw steên, en muuren,
Verbinde u door een gade aen maghtighe gebuuren,
Den vroomen tot een stut, den boozen tot ontzagh,
En schencke u vrede, en meer dan moeders wensch vermagh.
Getrouwe moeder, is uw zoon dien zegen waerdigh,
Gebieme wat de kroon vermagh: ick sta wilvaerdigh,
En zweere heiligh by den Godt, die eeuwigh leeft,
En Abrahams geslacht in ons verheerlijckt heeft,
Naer zijn belofte en eedt, te stemmen uw begeeren.
De hooghste sta getuige, en hoore wat wy zweeren.
Genaeckme, en raeck hierop den koningklijcken staf.
Zoo sla dan mijn verzoeck, een kleene bê, niet af.
Hoe luidt het? 'k zal mijn woort voltrecken naer 't betaemen,
En wil het aenschijn van vrou moeder niet beschaemen.
'K verzoecke Abizag voor Adonias, naerdien
Dit, zonder uwe kroon t'ontluistren, kan geschiên.
Gedenck hy is uw vleesch, en bloet, uw eigen broeder.
Hy nadert u van ver door voorbê van uw moeder.
Hoe nu, mijn zoon? hoe dus? ontstelt u mijn verzoeck?
'K genaeck den troon geensins op dat men u verkloeck'.
Vergun hem dezen troost, in 't blaeckenst van zijn minne.
De schoone straelen van uw vaders bedtvriendinne
Doorprickelen het hart, bykans ter doot gewont.
Hy zoeckt gehoorzaemheit uit haeren wijzen mont
Te leeren, en te staen in 't broederlijck behaegen.
Dit blijckt: de broeder wou niet zonder raet te vraegen
Aen zijn' heer broeder, vast gestelt in 't hoogh bezit,
Dit stuck beginnen, om zoo loffelijck een wit
Te treffen. ay verleen hem uw genadige ooren.
Hoe laegh vernedert zich uw vaders outstgeboren!
Vrou moeder, hoe bedroeftge uw' zoon met dezen eisch!
De hemel strafme, zoecke ick anders iet dan pais.
Onnoosle tortelduif, helaes, gy spreeckt eenvuldigh.
De koning houme vry onnozel en onschuldigh.
Maer 't voeght den koning eerst te waecken op den troon.
Wat eischtge Abizag? eisch ten bruitschat deze kroon
Met vaders schoone bruit al teffens. blinde moeder,
Is niet Adonias mijn outste en grootste broeder,
Gewettight tot het rijck; indien natuur de wet
Der erfgenaemschap stelt, de vrucht van 't eerste bedt
Den rijxstaf opdraeght, en den jongsten zoon vernedert?
Al 't stamhuis weet dit, dat hem onlangs aenhing. sedert
Heeft d'uitkomste u mijn recht en wettigheit getoont,
Daer Nathan, door Godts last en vaders last my kroont,
En zalft en innewijdt, en noch by vaders leven,
Om dien weêrspanneling geen' voet in 't rijck te geven.
Wat kan Adonias, nu hem de maght ontbreeckt?
Och moeder, riecktge noch de laegen niet? hy queeckt
Eene adder, die verwarmt hem 't hart haest af zal steecken.
Abizag zoeckt hy minst, maer al zijn leedt te wreecken,
En, onder huwlijx schijn, my listigh onder 't zwaert
Te kruipen: maer hy wet met dien geveinsden aert
Het slaghzwaert, dat hem dreight den wissen slagh te geven.
Hy brengt zich heden los om goet en bloet en leven.
Aertspriester Abjathar met veltheer Joab kant
Zich weder tegens ons. zy vliegen van zijn hant,
En vlammen op den roof, als afgerechte valcken.
Zy willen door de schoone Abizag my verschalcken.
Deze is de brantpop, om in eenen oogenblick
Dien brant te stichten door al' t koningkrijck: maer ick
Zweer tijdigh 't smeulend vier met luttel bloets te blussen.
Abizag magh voor 't jongst het gapend hooft dan kussen
Van haeren bruidegom Adonias.
verschoon
Dien schoonen jongelingk.
'k vermagh 't niet, by mijn kroon,
Doch zal het halsrecht niet uitwercken door den Satan,
Maer vraegen eerst Godts mont om raet. men roepe Natan,
Den heiligen profeet, en 't hooft van Arons hut,
Aertspriester Sadock, die de heilighdommen stut.
Behaeght het moeder, laet dit oordeel ons bevolen.
Wie Godt om raet vraeght kan in 't halsgerecht niet doolen.
SADOCK. NATAN. SALOMON.
Sadock
De Godt van Abraham behoede Davids zoon.
De zelve hanthaef d'eer van Jesse by de kroon.
Hy legere eene wacht van englen om zijn staeten.
Hy dempe erfvyanden, die Sions opgangk haeten.
Aertspriester Sadock, en gy heilige profeet,
Geheimraên van het rijck, die beide uw wacht bekleet,
Ten dienst des konings, en tot heil der onderzaeten,
Wy mogen ons, naest Godt, op uwe wacht verlaeten,
Als andren weifelen en wancklen in hun trou.
Pylaeren van dit hof, en heerlijck hooftgebou
Der koningkrijcken, ons door Godts gena beschoren,
Wy vonden raetzaem en hooghnoodigh u te hooren.
Adonias verzoeckt Abizag tot een bruit
Door moeders voorbê. laet ons hooren uw besluit.
Verzoeckt Adonias Abizag door uw moeder?
Gy hoort wat hy verzoeckt.
d'alziende zy de hoeder
Van uwe majesteit, uit 's hemels hoogen trans.
Dat is een werck van een gevaerelijcke kans.
Hoe, durf Adonias den leeu van Juda wecken?
Hy treet op kool en asch, die smeulend vier bedecken.
Laet hem uw tanden zien. waeck op, ô Salomon.
Hier smeult een oproer van den tweeden Absolon.
Een tweede Seba treckt het stamhuis op zijn zijde.
Men dempe 't oproer, eer het uitberst'.
recht, men snijde
Die slang van Bichri weêr het hooft af tot ontzagh.
Men onderzoecke eerst wat de kroon verdraegen magh:
Zoo wort het halsrecht best ontschuldight en verdaedight.
Gy en uw vader hebt hem onlangs begenadight,
En uw genade wort dus lasterlijck gehoont.
Het oproer wort gesterckt, zoo 't halsrecht dit verschoont.
Wy overweegen 't vast, en luistren met gedachten,
Oock naer den naklanck, op dit halsgerecht te wachten.
De wijze koningk, die rechtvaerdigh loont en straft,
Bekreunt zich luttel, zoo een hont hier tegens blaft.
Wie billijck loont en straft, zal 't nimmer zich ontdancken.
Een billijck koning schuwt oock lasterlijcke klancken.
De broeder moet hier voor zijn' broeder staen te recht.
Het kroonrecht kent geen bloet, neen zeker. het beslecht
Dit ongelijck door 't zwaert. wat valt hier lang te pleiten?
Adonias quetst Godts en 's konings majesteiten.
Hoe blijckt dit? hy verzoeckt, indien het ons behaeght,
Zijn vaders weeu ten echte, eene ongerepte maeght.
En trout hy 's konings weeu, dan is hy daedtlijck koning.
Aertspriester Abjathar zal 't zalven, en de krooning
Met olihoorne en kroon voltrecken naer den eisch.
Als Joabs degen hem dan voert in uw palais,
Zoo staet Adonias geen' Salomon te duchten,
Die berght zijn leven, kan hy noch ten rijcke uitvlughten.
Al 't priesterdom, rondom en in Jerusalem,
Hangt noch aen Abjathars, gelijck aen Arons, stem.
Al d'oude krijghsliên, die veel jaeren met genoegen,
Ten dienst van vader, 't zwaert in Joabs krijghseedt droegen,
Zien naer den veltheer om. zy beide, aen dit verraet
Verknocht, getuigen hoe twee pylers van den staet,
De godtsdienst en het zwaert uw broeders aenslagh stutten.
Men moet den springvloet, eer die inbreeck, tijdigh schutten,
Of anders is 't te spa.
gy weet hoe Isbozeth,
De zoon van Saul snel door Abners velttrompet
In 't leger wert gevoert, en koning uitgeroepen,
Schoon Juda vader zalfde en aenbadt met zijn troepen.
Zijn rijck hielt jaeren stant, zoo pal gelijck een post,
Eer al het stamhuis wiert van dat gewelt verlost,
Niet zonder stroomen bloets godtsjammerlijck te storten:
Dies waeck by tijts, wilt gy u zelven niet verkorten.
Heer vader dempte lest zijn schoonvaêrs overschot,
De zeven broeders, en niet zonder raet van Godt,
Ten zoen van Gabaon, om hongersnoot te keeren,
Een scherp tweesnedigh zwaert. hy kon het recht verweeren
Met Gods orakel: noch ontging men d'opspraeck niet,
Zoo lasterlijck gestroit door al het rijxgebiet,
Als of de wraecklust zocht dat gruwelijck verdoemen
Met Godts orakelen te decken, en verbloemen,
Geensins genoeght dat hy al Sauls erf bezat,
Ten waer men 't overschot noch voort de borst intradt.
Uw vader vont zich zelf gerust in 't vroom geweten.
Een koning is ten toon op zijnen troon gezeten,
Als op een hoogh tooneel, daer elck hem ziet en hoort.
Rechtvaerdigh halsgerecht wort met een vlack van moort
Geschantvlackt, zoo daer iet met glimp valle op te spreecken.
Hier worstelt bloet met bloet. men magh op schijnbaer teken
Geen vonnis vellen, daer de reden tegens pleit.
Waer 't minste blijck is van gequetste majesteit
Verschoont men niemants schult. wort hier te kort geschoten,
Zoo wort door slapheit haest een zee vol bloets vergoten,
Dat door gestrengheit met een' druppel blijft geboet.
De kroonzucht schimpt niet, ziet noch Godt aen, noch haer bloet.
Wat wort dit hart beklemt, genepen als met schroeven!
Godt weet hoe noode ick mijn' heer broeder zou bedroeven,
Zoo noode als vader dien verstockten Absolon.
Uw vader stopte met dat heiloos lijck een bron
Van jammeren en bloet, voor hem en 't rijck te vreezen.
Die geest is weder in Adonias verrezen.
Dees gaet zijn broeders gangk in schoonheit hem gelijck,
Wint gunst, en spant de kroon in 't harte van uw rijck.
Om tegens vaders kroon zich met gewelt te kanten,
Bestuwde hem een wacht van vijftigh lijftrouwanten.
Hy stelde een ridderschap, en veel strijtwagens toe,
Terwijl heer vader sliep, te luttel op zijn hoe'.
Aertspriester Abjathar, en veltheer Joab streckten
Slaghpennen aen zijn wieck. zy mompelden, en deckten
Hun godtloos opzet, dat quam op een onweêr uit,
Toen elck ten offer liep, op schel bazuingeluit.
Nu popt men listigh met Abizags feestbanketten,
Om onder bruiloftsschijn met klinckende trompetten
Dien bruidegom uw kroon te spannen om het hooft.
Hy treurt, van inkomste en staetmiddelen berooft.