floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
'k Heb uyt de Steedevoogd Valerius verstaan....
Uw zuster, met mijn zoon, Heer Prins, komt herwaards aan,
Hy heeft, door mijn beleid, haar stil te spraak gekreegen.
Mijn waarde held!
Mijn lief, wat maakt u dus verleegen!
Julia, Attilius, Fabius, Vituria, Balbinus.
MYn zusterlijke liefde, en dier verbonden pligt,
Verlangden na 't genot van 's Veldheers aangezicht;
En, om u zelf 't bericht, 't geen gy vereyscht, te geeven,
Wierd ik door yver, en uw vrind, hier heen gedreeven.
'k Vond u ten mijnen dienste alle ogenblik bereid,
Bevind nu ook wat hert voor u hier binnen leit:
Maar hoe, Vituria vol droefheid en bekreeten?
Wat 's de oorzaak?
Nu, mijn lief, doe ons de reeden weeten.
Ik zal nu gy 't begeerd; de Stadvoogd, die zoo schoon
Zijn trouw u veylen komt, stak de uwe na de Kroon.
Dat eervergeete mensch... ach! gun my niet te spreeken,
Versta my!
Gun my toch, dat ik uw leet mag wreeken!
Is uwe kuisheid, of gezach geweld gedaan?
Mevrouw, doe uw gemaal uw herteleet verstaan.
Toen gy te Veld voor Rome, en niet voor my mogt waaken,
Zocht hy mijne eerbaarheid zijn drift ten buit te maaken.
'k Heb hondert stormen van zijn geilheid uitgestaan,
Wat ving hy listen en bedriegerijen aan,
Om 't schelmstuk van zijn min behaagelijk te dekken!
Maar zoo zijne ontrouw u tot onrust kan verwekken,
Mijne onbezweeke trouw stel weêr uw hert gerust;
Hy minde, ik haate, en heb zijn vlammen nooit gegeblust.
Hy vreesd uw wraak, en zoekt zijn misdaad goed te maaken,
Maar uw voorzichtig oog moet voor zijn veinzen waaken.
Schrei niet, gy zult uw hert vernoegen in zijn straf.
Hoe quam 't, dat zuster my dit nooit te kennen gaf?
Om dat ik u mijn last niet vruchtloos wou doen draagen;
En niet eer klaagen, voor daar voordeel was in 't klaagen;
Meêlyen eischte ik niet, dat's vrouwelijk vermaak.
'k Verlangde na de tijd van mijn gerechte wraak.
Bedekte vijand, zoekt gy dus my te achterhaalen?
'k Zal u deeze ontrouw, schoon mislukt, doen duur betaalen.
Zoo was de Stadvoogd hier?
Hy ried my ernstig aan,
Niet by de Keizer als omzigtelijk te gaan.
Of immers wel verzien van waapens, vrinden, borgen,
Hy scheen niet voor zich zelf maar mijn behoud te zorgen.
Ook had hy daatelijk gehoord uit Moeders mond,
Dat Vader heimlijk na mijn val en leev en stond.
Wat Godheid zou zoo boos een hinderlaag gehengen,
En uw doorluchtig bloed zo schandelijk zien plengen.
Uw vroomheid blinkt te klaar in haar gerechtig oog,
Uw stiefmoêr, die u graag dus tot de vlugt bewoog,
Heeft dit maar uitgestroold. Valerius, geneegen
Tot uwen dienst, misschien omzichtig en verleegen,
Hoopt u door deeze raad een groote dienst te doen,
En dus te winnen zijn vergiffenis en zoen.
Nu zuster zeg my eens hoe 't staat ten Hoof geschooren?
Daar liet zich dag op dag verscheide tijding hooren;
Nu had men narigt, dat gy 't leeger had besteed,
In noodeloos gevaar, dan, dat gy niets bestreed,
Of dwongt het door uw magt; nu dat gy, opgebrooken,
Geheel Brittanje zoud met scheepen gaan bestooken;
Ten laatsten quam'er een zeer heimelijk bescheid,
Dat alles by u tot een aanslag wierd bereid;
Die, na 't zich aan liet zien, de Vorst en 't rijk zou gelden,
Veel Leegerhoofden zelf na u de hoofden helden;
Ja, 't scheen byna vergeefs te wlllen weêrstand biên:
Maar toen men hier omtrent uw leeger quam te zien,
Riep met verbaasde kreet een deel der hovelingen,
Nu komt hy de Adelaar, zelfs in zijn nest, bespringen:
Acht geen Romein zijn eed? wat goddelijk ontzach
Zal tog 't uitheemsche volk haar woorden en verdrag
Doen houden? als'er winst by 't breeken werd gevonden:
Veel burgers, die de tong scheen door uw komst ontbonden,
Bedankten opentlijk de gooden, dat gy waard,
Na zoo veel ongemaks, tot haar behoud gespaard:
Ja gingen 't heir te moet, of klommen op haar daaken,
Om uwe ontwonde vaan en de opgerechte staaken
Der leegerhutten eens te zien in 't veld verspreid.
Zoo dan, elk sprak van u na zijn genegentheid.
Maar Vader, die zig op uwe inborst durft betrouwen,
Heeftu, zoo veel ik ooit kon merken, vry gehouwen
Van alle rijksverraad; des wacht hy, om met vreugd,
Noch eens in u te zien het sweemzel van zijn Jeugd.
Daar's reden, schijn altijd van reden, om te vreezen,
En Vader veinst geen vrees? 'k moet op mijn hoede weezen:
Of zou mijn deugd hem wel zoo vast voor oogen staan,
Dat hy my niets mistrouwd? maar hoe? geloof te slaan
Aan 't woord des Stadsvoogds, die zig eerloos heeft gedraagen?
Neen veiliger is 't zich op Vaders woord te waagen.
Eisch ik een zeegepraal? ik eisch die met goed recht,
Ik naakte Rome niet voor alles was beslecht.
Wat is uw oogwit dan?
Voorwaar ik durf verkiezen,
Noch ook verwerpen, wijl ik voordeel zal verliezen.
Faustinaas heerschzucht jankt na mijn verderf, en val,
Haar vleiery, die licht de Vorst verleijen zal,
Ontsteekt mijne achterdogt; mijn roem in top gereezen
Heeft Vaders nijdig oog aan alle kant te vreezen,
Ik heb met minder magt meêr uitgevoerd als hy,
Hem vreesd de raad, my liefd de raad, en burgery.
Mijn zeege is groot genoech, om hem heel klein te maaken,
Dat hy voor my niet waakt, doet my voor hem nu waaken,
En vreezen dat hy my, al heimelijk, wel vreest;
Schoon nooit verraad in mijn gedachten is geweest,
Dat tuige 't Altaar, 't welk, op de aangepaalde landen,
Een witte stier voor Mars zag op zijn vlakte branden.
Dat tuige 't godendom, wiens hulp ik heb gebeên.
Toen ik van Roomschen ben op Duitschen grond getreên.
Elk eert uwe Oorlogsdeugd, vrees voor geweld noch laagen.
Zou ik hier sterven als Verrader? ik verdraagen
Dat mijne weederkomst werd schandelijk misduyd!
Zoo trok ik, goede goôn! ter quaader uuren uit.
Maar 'k ben te ver, en nu my schuyl of weg begeeven,
Strijd tegen de achtbaarheid van mijn beroemde leeven.
Ik ga, komt volgt. vaarwel, mijn trouwe gemalin,
En waarde Zuster.
Hier hangt de uitslag aan 't begin.
Vertoef een oogenblik. 'k werd meêr, en meêr verleegen,
En zie geen overwigt in al het overweegen,
't Is beide vol gevaar, het zy gy blijft, of gaat,
't Een leid u na de dood, en 't ander in de haat.
'k Heb, door Valerius, Marcellus pas gewonnen,
Of hoor een schelmstuk, ach! terwijl wy pas begonnen
De slibberige voet wat vast te zetten, komt
Een warring op, die my beangst maakt en verstomd.
Maar of de Stedevoogd was trouwer als wy denken,
Wat kan de voorzorg van u zelf, de Keizer krenken?
Verzie u van geweer en wapening, en al
Wat u tot lijfsbeschut, in eenig ongeval,
Als noodweer dienen kan; beveel voorts al uw zaaken
De gooden, die voor 't recht van ieders onschuld waaken.
Ik vind uw raadslot goed, en ga my voorts verkleên,
Breng al mijn vrinden, in de voorzaal, vast by een.
Laat ik u dienen, of 't misschen voor 't laatst mogt weezen,
Gy vreesde nooit.
'k Had ook nooit zoo veel recht tot vreezen.
Fabius. tegen Attilius.
Maar gy, verzuym geen tijd.
Ik breng uw Zuster maar
In veiligheid weêrom.
Fab. Vitur. Balb. binnen.
Julia, Attilius.
NOch naauwelijks 't gevaar
Der woedende oorlog en zijn moordgeweld ontvlooden,
Bied ik de Prins mijn dienst, daar 't Hof hem heeft ontbooden;
In hachgelijk bezoek, daar hy zich waagen moet,
Zal hy bevinden, wat een vrind die trouw is doet.
Laat dit de toegang zijn om op uw gunst te hoopen.
Die toegang staat u vry, en is voor ieder open.
Uw hoop hangt van uw keur en wil en inzicht af.
Wat baat het, of ik my dat zoet verbeelden gaf?
En geen beloften had? of 't dan misschien gebeurde,
Dat met uw broeder my uw stiefmoêrs haat verscheurde,
En ik, mijn vrind getrouw, met hem te sneuv'len quam;
Zoo bid ik, laat de kracht der eerelijke vlam,
Die in mijne oogen blaakt, uit uw bekoorlijke oogen
Een vonkje drijven van uw liefde, aan wiens vermoogen,
Alleenig mijn geluk en hoogste zeegen hangt.
Denk dat heer broeder na uw byzijn al verlangd.
Denk dat ik 't uw geniet.
De tijd wil dat wy scheiden.
En gy, dat ik u zal mistroostig heen geleiden?
Maakt dat ik door de dienst, die ik van u zal zien,
Aan broeder reeden heb, van u mijn gunst te biên;
Zijn welstand is de mijne.
En mijne, in u geleegen,
Heeft nu een grondslag, van bestendigheid gekreegen,
Ik spoei my na de Prins, ô langgewenschte dag!
Waar in ik, door mijn dienst, uw gunst verhoopen mag.
Jul. Attil. binnen.
De Keizer, Faustina, AEmilius, Calisthenes.
KAn al mijn streelen nu mijn Keizer niet bekooren?
Heeft uw genege hert dan alle gloed verlooren?
Zijt gy 't niet, die vol lust mijn boezem hebt gedrukt,
En van mijn Maagdeschoot de bloezem afgeplukt?
Kan uw genadig oog deeze oogen, zoo vol vonken
Van liefde, weigeren eens vrind'lijk toe te lonken?
Wat misdaad deed ik aan mijn waarde bedgenoot,
Dat hy, afkeerig, mijne omhelzingen verstoot?
Keizer.
Mijn zinnen, door 't gewicht van zorgelijke zaaken
Gedrukt, zijn niet gestelt om 't aangename blaaken
Van uw aantrek'lijk oog te ontfangen, en met gloed
Weêrom te voeren in uw brandende gemoed.
Zoo mind gy my?
Waar toe dit twijfelachtig vraagen?
Begeerte om my alleen, alleen te doen behaagen,
Maakt dat mijn yver, als met duizend oogen, waakt,
Of ook een tweede mijn geheiligd bed genaakt.
Gy moet met zulk een taal mijne ooren niet verveelen.
Kan u de Moeder niet? zoo laat haar kroost u streelen;
Is dit de vrugt niet van ons Vorst'lijk huwlijksbed?
Is dit de vreugd niet daar uw hoop was opgezet?
Schaft deeze u zoo veel angst als hy, die, kloek ter waapen,
Thans na uwe ondergang en laatste snik komt gaapen?
Dwingt zulk een teeder hert u niet meêr voorzorg af
Als hy? die u nu dwingt te zorgen voor uw staf.
Hy zal, met u, zich wel by vyanden betrouwen,
Daar gy, by de ander, voor een vyand werd gehouwen.
Hoe lastig is den pracht van 't Keizerlijk gewaat?
En de ingebeelde roem van hoogbewind van staat!
Wanneer een ander, met gevreesde staale ving'ren,
't Gebied zich eigend, en weet na zijn zin te sling'ren.
'k Begrijp uw meening; maar besweer u, by mijn kroon,
Dat ik zal waaken voor de welstand van uw zoon.
Dat Fabius eerlang zal voelen, hoe een Vader,
Een Vorst, zich wreeken moet aan ieder Rijksverrader.
Vorstin, dit zy genoech, en stelle uw hert gerust.
Het voegd de Prins, dat hy des Keizers handen kust,
Hy moet eerbiedig en voor alles dankbaar weezen.
Heer Vader, nu gy waakt heb ik geen leet te vreezen.
Ik dank u voor die gunst, en 't geene ik meêr genoot.
Hoe is de Keizer dus van vreugde en lust ontbloot?
'k Verwacht de Stadvoogd, die zoo daat'lijk my deê weeten
Dat hy my spreeken quam.
Het heeft my vaak gespeeten,
Dat mijn beleeft onthaal uw hert....
Mevrouw gy vergd
Het Keizerlijk geduld te veel.
Ik zal....
Gy tergd
Dus zijne oplopentheid. Ik zie de Stadvoogd komen.
Ey, neem uw afscheid toch!
Valerius, Marcellus, Keizer, Faustina, AEmilius, Calisthenes.
Valerius. Ter zijen tegen den Keizer.
WY hebben iets vernomen,
't Geene, aan uw Majesteit, alleenig diend ontdekt,
Des bid ik dat ook zelf de Keizerin vertrekt.
Het zal geschieden. Mijn Vorstin, wild nu vertrekken;
Hoe ver mijn liefde gaat zal ik u haast ontdekken
Met meêr gelegenheid. Vaarwel, mijn Keizerin,
Verlaat u op mijn zorg.
'k Verlaat my op uw min.
Faust. AEmil. Calisthenes binnen.
Keizer, Valerius, Marcellus.
WAt hebt gy beide ontdekt? spreek op, daar 's niet te vreezen.
Dat Fabius aanstonds hier by de Vorst zal weezen,
Verzelt met Hopluy, die hem zeer genegen zijn.
Hy heeft bedektelijk veel krijgsvolk in de schijn
Van edelliên en knechts, de Hofplaats doen bezetten:
En zal de toegang van uw Kamer zelf beletten.
De gallery is reeds met zijn gevolg gevuld.
Hy stel zijn kracht in 't werk. Gy, mijn getrouwe, zult
Hem, door mijn listigheid, zien in mijn handen raaken:
En nu gy dus my, van uw trouw komt zeeker maaken,
Waar in ik altijd heb mijn toeverlaat gesteld,
Zal ik ontdekken, hoe ik zijn bedekt geweld
Ontworst'len zal. 'k wil hem zoo vrindelijk ontfangen,
Zoo strooken, dat zijn hert in twijfeling zal hangen,
Of al zijn Hofverraad hem zoo veel zeege wel
Kan geeven, als ik zelf hem in de handen stel:
Maar als hem alles dus schijnt na zijn zin te lukken,
Zal zijn geduchte magt voor mijne voorzorg bukken,
Hy sterven, en de kroon weêr vast staan op dit hoofd.
't Schijnt zich de Keizer reeds deeze uitslag al beloofd.
Ik vrees zijn arm zal u dit oogenblik verrasschen.
'k Heb 't volk al by de hand, dat op zijn arm zal passen,
Zijt maar gerust. Wat waant mijn opgeblaaze zoon,
Dat ik niet waak voor de eer, en 't recht van deeze kroon?
Neen, hy zal 't anders in zijn ondergang bevinden.
Hy steunt op 't aanzien van zijn krijgsdeugd, roem en vrinden.
Die zeegekrijtery, dat juychen ben ik moê,
Eer hy my dood, is 't best dat ik hem dooden doe.
Maar om geen achterdocht aan 't waakende oog te geeven,
Gaa meê by zijn gevolg. heeft u zijn haat gedreeven
Uit alle uwe ampten, gy zult door mijn liefde weêr,
En om uw trouw, u zien hersteld in liefde en eer.
Marcel. binnen.
Keizer, Valerius.
HY zoekt, met in de schijn van hier te zeegepraalen,
Uw val, en zal die list, zelf met zijn val, betaalen.
Een ander oogwit, als 't bewaaren van mijn kroon,
Dwingd my, spijt pligt en bloed, Prins Fabius te doôn.
'k Vrees voor geen rijksgeweld, 'k ben niet beducht voor laagen,
Zijn inborst is te grootsch om zich zoo laf te draagen.
Al wat ik daat'lijk aan Marcellus heb verklaard,
Is ver van 't raadslot dat mijn boezem heeft gespaard
Voor u, wiens trouw alleen dit stuk was te openbaaren.
Mijn trouwheid zal uw gunst gedienstig evenaaren.
Maar vley u niet te veel met de inborst van de Prins,
Hy dingd u na den hals, of slaat gy eenigsints
Noch twijfel aan 't bescheid u uit het heir geschreeven?
Een and're reeden heeft my tot zijn dood gedreeven.
Ik min Vituria, wiens schoonheid mijn gemoed
Zoo heeft geraakt, dat zy my alles waagen doet
Om dat genot. Noch eer, noch bloed, noch kroon, noch pligten,
Doen mijn verlieftheid voor haar heilig aanzien zwigten:
En wijl ik, om hier toe te komen, weg noch kans
Kan zien, als door de dood en neederlaag haars mans,
Zoo moet hy sterven.
‘Ach! wat hoor ik! zoo mijn reeden,
Mijn raad, en trouw aan u ooit eenig voordeel deeden,
Zoo mijn genegenheid by u in achting is;
Zoo volg mijn raad, mijn Vorst, 'k voel eene ontsteltenis,
Wijl my te binnekomt wat nasleep van elenden,
Gy Rome, en u, bescheert met de achtbaarheid te schenden,
Die 's Keizers naam zoo hoog alom heeft opgevoerd.
't Verhaal ontsteld u, denk hoe my de zaak ontroerd.
Maar toch, wat is uw raad?
Laat die gedachten vaaren,
Zoo gy uw Heerschappy en leeven wilt bewaaren.
‘Wat zeg ik best?
Kan 't zeekerder geschiên,
Als door zijn dood, die 'k maar alleenig heb te ontzien?
Zijn sterven zal aan my een dubbeld leeven schenken,
Wie dan mijn kroongezag, en liefde kunnen krenken?
Wat maakt u dus verzet? wat bind uw tong dus in?
Want zorgt gy voor mijn lijf? ik leef nu in mijn min,
Zoo doe mijn ziel't genot van haar verlangen smaaken.
Zoo 'kueerbiediglijk iets mag indachtig maaken,
Denk dat gy Keizer zijt, dat een lafhertigheid
Als deeze is, tot uw val een vaste grondslag leit,
Dat gy aan haar geslacht, en Vorstelijke neeven,
Zult volle stof van wraak en ongenoegen geeven,
Dat ook uw bedgenood, die u zoo heftig mind,
Die u verheugd heeft, door het teelen van een kind,
Als zy uw afkeer ziet, van minnenijd ontsteeken,
Zal trachten deeze hoon, aan u of haar, te wreeken.
Dat ook een burgery, die wankelt met den raad,
In Hofkrakeelen zeer lichtvaardig overslaat.
'k Heb al die zwarigheid en meerder overwoogen,
'k Weet alles wat gy my noch meêr zoud zeggen moogen:
Maar weet ook, dat mijn liefde alreeds zo ver my bragt,
Dat alle tegenraad werd voor quaâ raad geacht.
Indien Faustina u?...
Noch eens, ik leen geen ooren
Aan inzicht, of belang, betaamen, of behooren.
Ik min, dat's reeden dat ik ook genieten wil.
Een reedenlooze min...
Valerius, zwijgstil.
Wat naam mijn liefde krijgt, ik zal haar toch beminnen.
'k Zal nochmaal tragten, door de reeden, u te winnen,
't Is schand'lijk dat gy na uw dochters liefde staat.
Een, die zijn eige zoon, zelf tot de dood toe, haat,
Zou die nu schand zien, in zijn echtgenood te minnen?
Hy maakt zich haat'lijk, nu hy u tracht te overwinnen.
Zy haar behaaglijk, schoon zy my verwonnen heeft.
‘Wat raad ik nu, dat hem geen achterdenken geeft?
Ik zie mijn lijfstaffiers, daar zal de Prins al wezen.
Nu hebt gy meêr uw liefde, als hy uw haat te vreezen,
Die kan hem maar voor eens ontlijven tot zijn straf;
Maar deeze liefde zal u straffen tot aan 't graf.
Fabius, Balbinus, Marcellus, Attilius, met een gevolg van zwijgende
						Leegerhoofden, en Edellieden. Keizer, Valerius, des Keizers
						lijfwacht.
IK kom, Heer Vader, om u 't recht verhaal te geeven,
Van 't geene ik met uw magt in Duitsland heb bedreeven;
Dat, door mijn Oorlogsroê, dit roemen sta my vry,
Gegeeseld, eind'lijk boog voor uwe Heerschappy,
Ontfangende het juk, gedienstig op zijn schouwd'ren,
Van uwe winterbende en Slot, en Steedehoud'ren.
Gy zijt my welkom: toch ik hoorde al hoe 't geluk
Ons zeegende, en uwe arm de Vyand sloeg in 't juk.
De dienst, die 't Vaderland heeft door uw deugd ontfangen,
Doet Hof en burgery met ongeduld verlangen,
Om uwe zeegekoets, met vrolijk handgeklap,
Te volgen in de drang der oude Ridderschap,
Die u, omringt van pracht der Priesterlijke reyen,
Door zeegeboogen, na de Kerk van eer, zalleyen.
'k Zal by die stacy ook mijne oorlogsgiften doen,
En met de buit van Goud en Zilver ruim vergoên
De kosten van de tocht; 'k zal daar ook by vereeren
Een magt van slaaven en gevangene Oorlogsheeren.
Voorts Vaanen, Paarden, Veldtrompetten, en al 't geon,
Daar ik met zeege, tot uw heil, heb om gestreên.
Gy queet u als een held; maar zomtijds moest ik hooren,
Dat gy 't ontzach al voor uw Vader had verlooren.
'k Vertrouwde u alles goeds, hoe zeer elk was beducht,
'k Sloeg nimmermeer geloof aan Brieven, of 't gerucht,
Dat my berichten quam, hoe al de Pylenaaren,
En lichte Ruiters, u voor Keizer reeds verklaaren.
De Vaansoldaten, en haar Hoofden, zijn bereid
U voor te stellen tot een tweede in 't Rijksbeleid:
Dat gy, tot vijfmaal toe, Augustus zijt geheeten,
En sesmaal, 's Rijks behoud; dat elk heeft uitgekreeten.
Dit 's onze toevlucht; ja, wel tienmaal, zulk een held
Moet ons bevrijen van 't Uitheemsche krijgsgeweld:
Voorts, dat dit slaafsche volk nu eens zou adem scheppen,
En de Adelaar met moed weêr klaauw, en wieken reppen
Wat is van dit gerucht?
'k Weet van dat juichen niet.
'k Vergeef 't u, of 't aldus, of anders is geschied:
En om te toonen hoe ik meen met u te leeven,
Zeg wat gy eischen komt, uw Vader zal 't u geeven.
Is 't dankschrift van den raad? is 't deel in 't Rijksgezach?
Is 't meêr als zegepraal? ik wil van deezen dag
Een teeken geeven, hoe ik ooit uw deugd bekroonde.
Indien ik toestond dat Heer Vader my dus loonde,
De schaamte zou 't vergrijp, van die hovaardigheid,
My drukken op de kaak: indien mijn krijgsbeleid,
By Vader werd erkend als...
In het buigen ontvalt hem een Ponjaard, die hy onder zijn Panzer
						verburgen had.
Op, ik ben verraaden!
Op mijn Staffiers! men zoekt in 's Keizers bloed te baden,
Op zorg'loos Hofgezin! bezie nu wat my naakt,
En hoe mijn Zoon na mijne, en uwe, neêrlaag haakt.
Marcellus neemt de Ponjaard op.
Ontstel u niet, mijn Vorst.
Wie kan mijn dood weêrhouwen!
Maar gy, door wiens bestier deeze aanslag is gebrouwen,
Verraader, stoot uw kling, noch rookende van 't bloed
Der vyanden, in 't hert, dat gy erkennen moet
Voor 't eenige aan wiens liefde uw leeven is verbonden.
Heeft ooit verschooning, by de Keizer plaats gevonden?
Nu zal 't de mijne doen.
Gy kend uw dappre Zoon.
Heb ik hem daat'lijk noch de Staf niet aangeboôn?
Wat wil hy meêr? of moet mijn hartebloed de vlekken,
Van 't godloos Rijksverraad, met hooger verf bedekken?
't Geweer, dat uit mijn borst, in 't buigen, daat'lijk schoot,
Verburg ik, om mijn lijf, in halsgevaar en nood,
Te weeren, en mijn dood elk duur betaald te zetten,
Die my bespringen wouw; 'k misdeed nooit aan de wetten
Van kinderpligt; maar, om te spreeken uit de borst,
Ik vreesde al heimelijk voor Hofverraad, en dorst
My ongewapend, op uw woord, niet hier begeeven.
Gaf ik hier reeden toe?
'k Wist dat u was geschreeven,
Dat eenige aanslag stil by my wierd onderleit;
Nu vreesde ik dat, en dit, en ander valsch bescheid
Uw licht bewegen mogt, mijne onschuld op te komen,
En heb ik Vader niet, hy heeft my niet te schroomen.
'k Bezweer u by mijn Hoofd, dat, wat gy zaagt of ziet,
Hy toont zijn Borstwapen.
Alleenig, tot mijn lijfsverzeek'ring, is geschied.
'k Verzeeker dit de Vorst by mijn geluk, en Deegen.
'k Verpand my voor dat woord, en ook van 's Veldheers weegen.
Het smert my in de Ziel, dat mijn genegenheid,
Mijn gunst, mijn liefde en woord zoo dwars werd uitgeleit,
En geen meêr wortel, en vertrouwen heeft geschooten,
In u, mijn Zoon, die 't al hebt van mijn hand genooten.
Nu hy het oogwit weet, stel zich de Vorst gerust.
Welaan, mijn Kind, 'k heb u wel duizendmaal gekust,
Toen uwe onnozelheid, mijne, en uw Moeders oogen,
In uw bevalligheid vernoegd, en opgetoogen,
Behaagde, voel op nieuw, nu ik uw kaaken druk,
Hoe zich dit hert verheugd in u, en uw geluk.
Valerius ter zijden tegens Martellus.
Marcellus, ach! ik vrees dat hy my aan zal klaagen.
Hy houd u voor zijn vriend.
'k Weet u niets op te draagen
Als mijne eerbiedigheid, en onbevlekte trouw.
Ga groet de Keizerin, terwijl ik raadslag hou,
Met deeze Heeren, om op 't prachtigste u te onthaalen,
Met al uw Helden, in 't aanstaande zeegepraalen.
'k Gehoorzaam uw bevel, uw heuiheid maakt my stom.
Fab. Balb. Attil, Leegerhoofden, &c binnen.
‘Ga Heen, ontrouwe, 'k wacht u leevend niet weêrom.
Keizer, Valerius, Marcellus. Des Keizers Lijfwacht.
MYn Lijfstaffiers, gy zult te zamen wacht gaan houwen,
Hier in de voorzaal. Nu staat al mijn hertsvertrouwen,
Lijswachten binnen.
Op u, nu zie ik 't recht van uw bekommering,
En dat zijne aanslag, die 'k zoo listig daar ontspring,
Mijn dood tot doelwit had. Eerst wilde ik hem ontlijven
Uit minnclust, nu komt ook wraak my daar toe drijven.
Tegen Marcellus.
Ga dan, terwijl hy zich aan schijn van gunst vergaapt,
En op die wacht gerust in 's vijands armen slaapt:
Verrasch hem met die kling tot mijn bederf gesleepen,
Hy werde in 't spreeken, met Faustina, aangegreepen,
En afgemaakt, 'k zal haar verblinden met die schijn,
En hy in 't minste daar niet op zijn hoede zijn.
Ga heen, met mijn Staffiers; maar kom vooral niet weeder,
Of breng ook teeken dat uw hand hem sloeg ter needer.
En gy, die 't oogwit kend, van mijn genegenheid,
Draag zorg, dat, met geweld of list, door uw beleid,
Vituria terstond werde in mijn magt gegeeven.
'k Werd nu van dub'le drift onweerbaar aangedreeven,
Van wraak op mijnen Zoon, van liefde tot zijn Vrouw.
Gaat beide, volgt mijn last, en blijft mijn wil getrouw.
Gy zult genieten, wat gy zult tot loon begeeren.
Ik zelf zal onderwijl Balbinus weêr doen keeren,
En houden, met zijn Zoon, zoo lang hem in gesprek,
Tot ik een uitslag van uw beider dienst ontdek;
Dan zullen zy eerlang mijn wraak op 't felste ook proeven.
De Keizer binnen.
Valerius, Marcellus.
HOort gy die last wel? die my meerder kan bedroeven,
Als al de Hoop, die 't hert voor deeze heeft gestreeld,
My ooit vermaaken kon, Marcellus, ach! verbeeld
U eens mijn slechte staat, 'k moet haar den Keizer brengen,
Als 't voorwerp van zijn liefde, om wien ik my ging mengen
In bloedig Hofgeschil, en doodelijk gevaar:
Ik help haar winnen, en gewonnen mis ik haar!
De wraak vernoegt uw hert; en 't mijne, door het derven
Van lang gehoopte min, moet in zijn driften sterven.
Hy mind Vituria?
Hy mind Vituria!
En dreigt elk die hem stoord, met de uitterste ongenaâ,
Ach! kon de wreedheid, die hem Fabius doet dooden,
Hem haar ook haaten doen! 'k heb u mijn hand gebooden
In uwe wraak, ey! bied my de uwe in mijne min.
'k Beken ik sta versteld, my valt geen middel in,
Om haar uit 's Keizers hand, in uw geweld te krijgen.
Zou al mijne arbeid, al dit hoopen, haaken, hygen,
Zoo vruchteloos vergaan? ô neen! ik zal, in spijt,
Van 't Keizerlijke ontzach en zijne minnenijd.
Mijn min vervolgen, en het uiterste eer gaan waagen;
Als dat ik zulk een buit mijn Vyand t' huis zal draagen:
Want wie haar nevens my durft lieven, acht ik voor
Mijn Vyand.
Zacht, mijn Heer, geef reeden wat gehoor.
Gy krijgt uw wraak, en hoop van Julia te winnen.
Ik vloek de Keizer, hoe, zal hy zijn Dochter minnen?
Wees niet te hevig; maar treê zelf in uw gemoed;
Wat pllgten zijn'er, dien de min niet swichten doet?
Wat raad dan? want ik heb, met al mijn tegenspreeken,
Hem maar tot achterdocht, en feller liefde ontsteeken.
Indien ik om zijn....
Zacht, ik vind gelegenheid,
Laat ons de Keizerin ontdekken hoe 't hier leit.
Zy zal, verneemende des Keizers liefde, woelen,
Om, door uw minnedrift, haar minnenijd te koelen:
Haar haat en spijt, mijn wraak en liefde, uw drift en trouw,