floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Of zy ook is tot my genégen;
Voornaamlyk óf zy in der daad
Een Dóchter is van wélgebooren vrinden,
En hoe zy die hier meent te vinden.
Ik zal jou zeik zo veul ik kan.
Hum fad’re was de tréflykst man
Die kan gefinde zyn. Hy kwamze mét fier knéchten.
De froutje die de moed’re was,
En twee jong meisjes die moet op de moed’re pas,
Trék na Venétyen, daar zouze niet uitréchten;
Ze moet na Smirne vérder gaan,
En weezen Konsul van de Olland’re.
Ze huur my; geef my géld én paspoort, die twee and’re
Jongmeisjes, die op land blyf staan.
Wy vaaren in de Schip; de schip die komt te slaan,
Mét twee heel grande Turksche schippen:
Zy was te stérk; wy kunze niet ontslippen;
Wy fochten; de fad’re én de moed’re raakten dood;
Maar eerze dood waar gaf de fad’re my de kindje.
Ik én myn froutje kyk zo spreek zy, die bemintje;
Of wy te blyven kom, zy bid dat je in de nood
De kind bewaart, als jou; jy kan jou ransoeneeren
Als jy wilt zwyg, én mét de kindje wéderkeeren
In Holland, in de Haag; toon maar die gouwe ring,
Mét déze briefje, als jy een eerlyk man kan vinden;
Die kan haar dan te récht bréng by haar vrinden.
Ik hébze niemand durf betrouwen,
En aktien jaar de schrif én ring by my gehouwen.
Ik héb zo waar ik leef
Gezweerd ik zal de brief niet geef,
Of laate zien als aan de Heeren;
Die zallen motten van de zaaken judiceeren;
En daarom bid ik, ô Carissimo Signoor,
Dat tóch pér Gratia, ’t favoor
Aan vóstra Schrava, én Signora Léonoor;
Dat aan de récht’re mag bekénd de zaake weezen.
Dat zal wél gaan; maar zég hoe oud
Was Léonoor toen ze u wierd toevertrouwd?
Maar waarom hébt gy achtien jaar gewacht,
Eer gy de zaak hébt uitgebragt?
’k Héb niet gedurven als wy in Turkyen waaren;
Sr. Pedro heeftze my én Léonoor gekócht.
Ik zék ik was de motje, Pédro dócht
Zy was de nichje, ze is liefhébb’re van de vrouwen;
Hy hébze my én heur wél achtien jaar
Om dat hy slaap by, én ik ze maak hém vaar
Van vyftien kin’re als Pauzinnen onderhouwen:
En alteméts belooft te trouwen.
’k Héb hém doen brand’ als een salmand’re;
Maar nou héb hy van my den draay.
Hy wil my veur de jong verand’re;
Hy lél Signora Léonoor,
Foey ’k moet my schaamen, als de béngeltjen aan de oor;
Maar ik durf hier niet langer wachten;
Ik zal meer zék op andre nachten,
Of als wy kom zal voor de Récht’re óf voor de Schout.
Maar vindze goed dat ik my maak zoo stout,
En doe haar een aubade speelen?
U lieden doene wél, de meisje is zéker ziek
Van droefheit, én melankoliek.
Maak jy maar in de huis te komen,
En dat de meisje méê word uit de huis genomen.
Maar ik niet durve hier staan praaten;
Iy maar de aubade speulen laaten,
Ik zalze zéggen Léonoor,
Dat jyze bént, én datze jou moet hoor.
VIJFDE* TOONEEL.*
EDUARD, JASJE, 2 Knéchts mét flambeeuwen én Musikanten.
>EDUARD.
KOmt Iongens hier mét uw flambeeuwen,
Gaauw steek die aan; waar zyn de violons
En stémmen?
1. KNÉCHT.
2. KNÉCHT.
Mannen strykt nou wakker op als leeuwen,
En zingt daar onder; ’k spreek van zingen, niet van schreeuwen.
Hét is zo wél, de dag schynt aan te breeken,
Gaat nu maar heen, ’k zal u daar na wél spreeken.
Wat vrémder antwoord! hoe? Zy schynt mét my te gékken,
Ik kom u myn minne smarten klaagen,
Die ’k zonder u bezit, niet langer kan verdraagen.
’t Zal dan in u geen tooren
Verwekken, dat ik u van myne liefde spreek.
O neen, dat mag ik gaarne hooren,
Niets isser daar ik meer na haak.
Lyd gy, dat ik die vond, die ik héb voorgenoomen,
Voltrekken mooge én onbekénd tót uwent komen?
Ik kan my van blydschap niet bedwingen,
Zo ’k by u vliegen kon, ’k zou u mét ziel én zin
Myn dankbaarheid betuigen én myn min.
Ik zou wél van ’t balkon afspringen,
Maar zie de sprong is wat te valsch,
Ik vrees dat ik een been mogt breeken, óf den hals.
Malle dingen;
Zie zy maakt geen geheimenis
Van haare liefde, én spreekt gelyk het waarlyk is:
Niet als de Juffers in den Haag, die haar gepeinzen
Voor heur Galands altyd ontveinzen;
Myn lieve Jonker Eduard,
Zoo zy goed rond, goed zeeuws, als Léonoor heur hart
Uitspraaken, veul Galandjes zouwen
Zoo lang niet hoeven aan te houwen:
Ja, wie weet wat ze wél deeden voor het trouwen;
Dat Léonoor zo nét haar mening zeit, dat doed
Dat zy niet in den Haag is opgevoed.
Wat praatje daar benéden t’saamen,
Myn Heer, ik dócht dat wy hier om te vryen kwamen,
Dat vryen gaat wél droog én slecht.
Maar hoor Heer, als gy myn zult schaaken,
Zoo dienje myn veur alle zaaken
Een ring te geeven óf een goud orloge op trouw,
’k Word anders nimmermeer jou vrouw.
Ik steek, uit vrees voor kwaa rescontres voor myn leeven,
Niets kóstlyks by me, als ik aubades dénk te geeven.
Wat drommel Jasje, heeft ze een gons,
Of loert zy op myn beurs, die kronje, én fópt zy ons?
Hoor Jonker,
Zwyg....
Hébt gy dan geen dukaten,
Of ander goud?
’k Héb maar een hand vol dukatons,
’k Zie ’t is een hoer, én de oude vrouw
Een kóppelaarster, ’k héb berouw.
Hoe knorje zo, me dunkt dat wy dat wél verdienen,
Al pasten we een Galand maar op tót ’s nachts ten tienen?
En gy jou onbeschaamde guit,
Die ’t wérk zo hébt gedraaid, kom hier, ik zal je leeren,
Op and’re tyden mét uw Heer de gék te scheeren:
Daar Schélm.
Myn Heer, ik héb je om béste wil verleid,
En in de Juffrouws plaats doen spreeken aan de Meid.
Kyk gék, had jy gezweegen,
Jy had de hélft van ’t géld gekreegen.
Ah, ’k val veur je op myn kniejen neer,
Ik bid je; slaa me tóch niet Heer.
Maar hoor my eens met zinnen spreeken,
Zo ik verbeurt héb, wilt me maar terstondt deursteeken.
Dat de nood
Aan Styntje én my die vond om béstewil gebood;
Uit méély mét jou minnepynen.
Om dat we jou van liefde zagen kwynen,
En dóchten dat jy wél zoud weezen in jou schik,
Als je ondertusschen had één vrolyke ogenblik.
’t Is ommers évenveel, óf iemand door de réden
Of door schynréden is te vréden.
De juffrouw kon onmooglyk niet
Te voorschyn komen, én ik kénde ’t zielverdriet,
Dat jou om haarent wil zou raaken;
Ja dat jy licht de aubade had doen staaken,
Waarom ik Styntje had de hiele nacht doen waaken.
Is ’t waar hébt gy my anders niet bedroogen,
En al wat gy me wys gemaakt hébt, is ’t geen loogen?
Ja; zo ik lieg’, ’k verzoek mét traanen in myn oogen
Heel vrindlyk datje my vermoordt.
Ik moet een schort én jak betaalen,
En had het géld niet.
Daar Zóttin,
Daar’s al myn géld wees my maar gunstig in myn min,
Daar, vang. Maar dénkt gy me een van beide in slaap te wiegen,
Gy zult uw zélf, niet my bedriegen.
’k Word eer twee uuren zyn verstreeken, wél gewaar
Of ik gefópt bén; maar wat zie ik wie komt daar?
WAt droes is hier te doen? ’t balkon én ’t venster open!
Nóch ééns wie daar? zyt gy daar Léonoor?
Ik zweer, ik zal ’t je doen bekoopen;
Hoe bénje zulk een schoon fatzoen!
Om Léonoor, én jou van één te scheijen,
En ’t zoete meisje te verleijen:
En ik héb die verleijer gunst verleent.
’k Héb hem de kap ter dégen
Gevuld in Léonoor haar schyn,
En al die Dukatons gekreegen,
Hy dócht my Leonoor te zyn.
Ja dat hy by my slaapen zou,
En ik hem hélpen zou hier boven,
Mits dat hy mét hem bragt een leer óf laddertouw
Wat zwarigheid, ay rust je hoofd,
Ik zal ’t niet houwen, wat ik hem ook héb beloofd.
’k Vertrouw dat wél, maar om myn hart gerust te zétten,
Mag ik een poos na binnen gaan
Mét Léonore, die ik straks zal op doen staan;
Ja wél, ja wél, hoe wél héb ik gedaan,
Dat ik die mooye plaats daar buiten
Gehuurd héb, om ons op te sluiten
Voor ’t eeuwig loeren én oppassen van die guiten.
Ay jonker, mag ik mét die gék
Eens praaten?
Ik zég jou fielen flux van hier,
Nóch ééns van hier, óf’t zal je gélden.
Wat al geraas, wat al getier;
Vrind héb je wat te zéggen, kom benéden,
Spreek meer bezadigt, spreek als ik doe, spreek mét réden.
PÉDRO, een pistool afschietende.
Neen ’k wil niet, neen ik kurkevaar,
Uilskuiken, neen ik, gék der gékken.
Ho Jasje! dat’s geluk! ’t is ieder reis gemist.
Wél lieve Jonker zou ’t niet missen,
Héb gy de scheut wél hooren sissen?
Nóch blooder,
Als gy?
Jy zult het zien. Jou lomp, jou guit,
Jou galgbrok, straks schiet ik jou op je huid.
Hélp! hélp! sta by! óch! óch!
Jan, Piétro, Castro, Marc Antonio, Jannétto,
Rafaëllino, Bénedétto.
Wees op uw hoede Jasje, én durft ge hier niet wachten,
Tót al dat vólk komt, ga, ik zal myn pligt betrachten
Gelyk een eerlyk man.
Gy kunt uw vrees zo wél als ik myn schrik verbannen,
Niet één man is’er, ik laat staan, dat zo veul mannen
In’t huis van dien jaloersche; ey ’t zyn de naamen van
Zyn kinders, die hy roept, ’k had anders lang geloopen,
En vólgens myn gewoonte deurgedroopen,
Om niet te raaken in de pan.
Niet, ik bén een pry
Zoo ’t deur is.
Och! Och! ze moorden my.
Myn hart dat beeft,
Wat voel je daar en daar.
Daar hébje nóch een kogel na je gat,
Niet uit een windroer, dat je ’t vat,
Neen kwiebus neen, maar uit men spat.
Hoe my? al kóste ’t honderd kóppen
En duizend guldens, ’k zweer dat ik me wreeken zal.
Men zal je nóch wél anders fóppen,
Myn jonker is na Léonoor als mal,
En dénkt haar zyn genégenheid te toonen;
Wil zy die mét wat wéderliefde loonen,
Hy zal haar trouwen, spyt jou Spanjers Bakkes.
’k Wéd het loogen
Waarom? ik héb ’t mét eeden
Gezwooren.
’t Zal onze huisvrouw zyn, ik zweer’t
Nóch ééns, óf gy ’t begeert óf niet begeert,
’k Waarschuwje, ik wilje niet verleijen,
Wy gaan ons tót het wérk bereijen,
Ik én myn Jonker mét ons beijen.
Ga doe je bést, maar als gy ons
Weer by komt, ay vergeet geen hand vol Dukatons.
ACHTSTE* TOONEEL
PÉDRO, STYNTJE.
Wanneer hy haar te nacht zal meenen te bezoeken,
En weezen al zyn Dukatons kwyt, kom
Ga heen; wék Léonoor op, om
Zoo daadelyk voor vyf, zés weeken
Na myne plaats op’t Land te gaan:
Het is hoog tyd om op te staan,
’t Wordt dag, de nacht is meest verstreeken.
LÉONOOR. PÉDRO.
Zo vroeg? waar heen? hébt gy my gist’ren niet gezégd,
Dat gy me héden zoud doen schilderen?
Wél zéker, dat staat my dan slécht,
’k Weet niet, wat u mag lusten,
My dunkt, dan diende ik uit te rusten,
Myn kleur zou frisser zyn;
Myn oog voorzien mét aangenaamer schyn.
Men loert op u, én ik wil hem die pas verzétten,
Die op u loert; noch déze nacht
Heeft u een linker aan uw vénster opgewacht,
Ja heeft daar speelen doen én zingen.
O neen;
Maar wie het zyn mooge, ik bén zeer in hem gehouwen.
Ja mét groote réên;
Want buiten twyffel heeft hy willen my vermaaken.
’t Schynt u aan ’t hart te raaken
Dat gy bemind word?
Hoe eene Juffrouw zich ook aanstéld, ze is altyd
Wél in haar schik te zyn gevleid, gevierd, gevryd;
Die diensten die ons wérden opgedraagen,
Daar hoort ge ons nimmer over klaagen:
Want niemand doet die, op dat hy ons zou mishaagen,
Gelooft me, een Juffrouw stélt daar al haar glory in,
Datze iemands hart kan neigen tót haar min.
De moeite die wy doen van ons met strikken,
Bont, óf Juweelen op te schikken,
Word nérgens anders om gedaan,
Als om de Vryers aan te staan.
Ja niet een vrouw, hoe fier zy schynt te weezen,
Of ’t is haar uit het oog te leezen
Dat zy zeer gaaren word gepreezen,
En blyd is in haar hart, dat zy een eerlyk man
Door ’t oog zich onderwérpen kan.
Maar gy, zo ge u vermaakt in and’re te gevallen,
Weet gy wel dat myn hart daar geen vermaak in neemt?
Och daar van weet ik niet mét allen,
Sr. Pedro, én het geeft me vreemd:
My dunkt, als ik een Ménsch bezinde,
Ik had op aard’ geen grooter vreugd,
Als dat een ieder haar beminde;
’t Zou ’t récht bewys zyn, dat ook and’re schoonheid, deugd,
Of and’re gaaven in haar vonden,
En dat ik had myn min gelégt op goede gronden.
Wél élk bemind op zyn manier;
Maar dit’s de myne niet, ’t zal my zeer wél behaagen,
Dat niemand zin krygt in uw zwier
Van doen, óf schoonheid; kyk, ik kan dat niet verdragen,
En jy verpligt my zeer, wanneer jy schoon wilt zyn
In niemands oog, als in het myn.
Sr. Pedro, hoe? Jaloersch om zulke beuzelingen?
Ja, jaloersch gelyk een Tyger: Ja Jaloersch,
Gelyk een duivel, ’t schynt wat boersch;
Het ruikt na’t Hóf niet, daar zyn’t ongehoorde dingen:
Maar Léonoor, ’k wil mét één woord,
Dat gy geheel én al, alleen my toebehoort.
’k Versteur my, als men u het minste lachchen
Of vrind’lyk oog weet af te prachchen.
Ik neem geen zórg, als hoe ik bést belét,
Dat geen Galand zyn voet in huis en zét;
’k Ly tégenspreeken, woorden, vitten,
Nóch zin verdraayen; ’k wil alleen uw hart bezitten,
En dat men ’t allerminste deel
Daar van, my niet ontsteel.
Laat my’er eens de myne tégen zéggen:
Sr. Pedro, zyt verzékerd, gy
Verkiest een heel verkeerde zy;
Men kan zeer weinig op’t bezit eens harten bouwen,
Wanneer men dat door dwang moet houwen:
Altyd voor my, als ik verliefd was, én Galand
Van iemand die wierd opgeslooten, myn verstand
Zou wérken, om hem dol te maaken
Die haar bewaarde, én doen hem nacht én dag bewaaken,
De Schoone, in wélker goede gunst
Ik my wou dringen; ’k weet geen kunst
Verwonderlyker, om zyn oogwit te beschieten.*
Eens minnaars ongeluk, als dienstbaarheid én dwang,
Begint een Juffrouw te verdrieten,
Sr. Pédro, duurt dan niet zeer lang.
Wél, die u dan zo wat aan ’t oor ging léllen,
En zo wat sprookjes van’t rood kousje ging vertéllen,
Want die liflaffery van al de jonge maats,
Acht ik maar sprookjes; zoud gy die zo daatlyk plaats
Inruimen, én uw hart die béngels overgeeven.
Dat zég ik niet; maar vrouwen achten ’t pyn
Gestaag in dwang te leeven;
En als zy opgeslooten zyn
Is ’t zeer gevaarlyk, zo ze eens kunnen
Verlóst zyn, wat zy heur verlóssers niet vergunnen.
’k Zie dat je weinig weet, wat je me schuldig bént;
Hoe jy me veur slavin te Tunis wierd gevént,
Hoe ik jou kócht, hoe braaf ik jou héb onderhouwen
Van kindsbeen af, dat ik jou wéêr bréng in jou land.
Dat ik jou acht, gelyk een Sant,
En dat ik meen mét jou te trouwen.
’k Héb u niet veel te danken, dat gy my
Verlóst hébt uit myn eerste slaverny.
Gy gunt me gantsch geen vryheid, ’k word bewaakt,
Dat my het leeven moê, én u myn vyand maakt.
’t Hoofd staat je nou niet wél, ik hoor het aan je praat,
Maar ik vergeeft ’t je, ik hébje wat te vroeg doen wékken,
Nu maakje réê, om straks na buiten te vertrékken.
SIgnoor, daar is een Heer die na u vraagt,
Wiens jongen vérf, én plétdoek, én pénseelen draagt.
STYNTJE.*
Die man past vlytig op.
Niet waar? wie zou dat droomen?
Is dat de schilder? ’t hart ontzinkme!
En alles wat hy doet gelukt uitsteekend; maar
Gy moet u wachten van hém iets te willen geeven.
Voor ’t Schildery; hy nam hét niet om ’t leeven,
En zou gebélgt zyn; als hy schildert dat geschied
Om eer sléchts, om vergélding niet.
Geteekent Jan Babtista, fur civilis,
Geschreeven op den eersten van Aprilis.
Myn Heer Batist verpligt my zeer,
En gy doet my te groot een eer
Mét uw beleefde aanbieding, Heer.
Myn grootst’ geluk bestaat in eerelyke lieden,
Myn kunst én diensten aan te bieden.
Mét uw verlof....
Holla! malkander niet te brussen,
Myn heer ’t is na de haagsche zwier,
Wat ’s dit? dat ik veracht me dunkt dat zy dat pryst.
Ja ’k bén geheel verzét, nooit was ’t geluk my milder
Als nu wyl ’t my voorziet van zo doorlucht een schilder.
Wat ménsch die op der aarde leeft,
Zou niet gelukkig zyn te hébben onderhanden
Zo schoon een wérk als my Sr. Pédro geeft:
Ik bén niet zeer bekwaam; maar ’k zal te myner schanden
Daar niet uit scheiden; ’k hoop na zulk een principaal
Te maaken een kopy, dat ieder my zal noemen
Een meester schilder als ik eene Juffrouw maal.
Op ’t Principaal valt niet zeer hoog te roemen,
Maar ’s braaven meesters hand zal licht
De fouten dékken die hy vind in ’t aangezicht.
De schilder ziet ’er geen, én al wat hy kan wénschen
Is dat hy voor het oog van alle ménschen
Uw schoonheid schild’ren kon, gelyk die waarlyk is.
Zo uw Pénseel gelyk uw tong kan vleijen,
Zo zal’er geen gelykenis
In ’t schildery zyn, én gy zult sléchts ’t oog verleijen.
De hémel heeft het principaal gemaakt,
Zo kunstig datmen’t glans nóch luister by kan zétten!
De hémel alsmen op het Principaal zal létten...
De hémel, zon, én maan én starren. Wél wat raakt
De hémel ons nu? laat die kompleménten vaaren
Mét al die viezevazery,
En dénkenwe om het schildery.
Na myn oordeel,
Geeft aan uw schoonheid wél dat licht het meeste voordeel.
Ja; maar ey, verzét u eens heel goed;
Nóch wat aan de een zy, het lichchaam weinig meerder
Gedraait; wat van my af; niet veerder:
Ay! licht uw hoofd eens op; het doed
De schoonheid van uw króp én boezem béter blyken:
Uw hals wat blooter, nóch wat blooter; nóch wat meer;
Zo, zo, nóch wat, het zal u wonder wél gelyken.
Gy geeft veel moeiten aan myn Heer,
Kunt gy niet zitten zo ’t behoort?
’k Bén immers vaardig
Te zitten zo myn Heer my zét;
Al wat hy doet acht ik me een wét.
Zo zit gy tréflyk wél, zo nóch wat; zo uwe oogen
Geduurig speelende op de myn’,
Ik zég stark gevéstigt op de myne; ’t moet zo zyn.*
’t Is buiten myn vermoogen:
Dat ik uw schooner uit zou schild’ren als gy zyt.
De trékken die gy hébt in ’t weezen,
Zyn zo volmaakt én uitgeleezen,
Dat ik nooit uws gelyk zag in myn lévens tyd;
Hoe aangenaam, ach! hoe bekoorlyk zyn de straalen
Van uw gezigt, men loopt gevaar
In die behoorlyk af te maalen.
’k Héb eens geleezen, ’k weet niet waar,
(Maar als ik het vertél, verander
Ik heel van binnen) dat de Koning Alexander
Een schilder had genaamt Apélles, die hem eens
Zyn liefste schild’ren zou (hoor, ’t is wat ongemeens)
En zo verliefd wierd, dat hy was op ’t punt van stérven,
Indien hy haare gunst*[vs. 677 gunst er staat: guust] moest dérven;*
Dés Alexander vol van édelmoedigheid*
Haar afstond, én haar heeft den Schilder toegeleid.
Myn Heer, zo ’t my ging als ’t Apélles ging voor dézen,
Zoud gy wél zo beleefd als Alexander weezen?
By de Hagenaars is zo ik héb gehoord,
Altyd het een óf ’t ander woord
Geméngt mét geestigheên én slaagen,
Daar zy de juffers meê behaagen.
Het is onmooglyk dat men in beleefdheid miss’,
Wanneer men in uw lief gezélschap is.
En hébt gy sléchts wat acht genomen
Op myne woorden, ach! gy weet van waar zy komen.
Ja dat hier Alexander was,
En dat hy u beminde, ik zou niet kunnen laaten
Te zéggen dat ik u zo schoon vind....
Al dat praaten
Heer schilder komt nu niet te pas:
’t Verlét u maar.
In geenen deelen;
’t Is myn gewoonte, myn manier
Al schilderend te praaten; ’t kan verveelen
Nóch walgen, én het geeft een zwier
Aan iemands weezen die geschilderd word.
VIERDE* TOONEEL
JASJE, PÉDRO, EDUARD, LÉONOOR, JONGEN, STYNTJE.
Heer ik kom hier stoutlyk in,
Het zy niet tégens uwe zin;
Gy ként me lichtlyk wél, want ik alom bezonder
Bekénd bén.
’k Heet Gillis d’Avalos, Don Diego was myn Peet;
Maar leest gy wél geschiedenissen.
Lees dan de Spaansche, ik zég het mét wat schaamt,
Maar ’k bén daar wyd en zyd befaamt,
En daar kunt gy myn naam niet missen.
Daar is zéker point van eer,
Daar ik in uwe raad myn Heer
Van doen héb; want gy hébt verkeert in veele Landen
En oordeelt anders van de schanden
Als hier de Uilen van de Néderlanders doen;
Gy staat als ik op uw fatsoen.
’k Weet dat ’er in den Haag geen man is uit te vinden,
Die ’t punt van eer zo wél verstaat,
Als gy; gy zultme zeer verbinden,
Zo gy mét my wat aen een zyde gaat.
’k Héb flus op ’t midden van myn linker kaak zeer nét,
Mét eene platte hand ontfangen een soefflét,
’t Wélk zonder wraak te doen geen Donnen lyden mogen.
Soefflétten geeven gaat wat gróf,
Maar schold gy hém ook uit voor schélm, óf koekkoek, óf
Zeid gy ook dat hy had geloogen.
Ach Léonoor! ach! ach! kan’t mooglyk zyn!
Soeflét, soeflét, mét korte woorden,
Zo ’t myn zaak was, ik zou de schélm vermoorden,
Wél wat affront! maar zég me hoe
Het bykwam, ay, hoe ging dat toe?
Dat’s licht te doen, daar kwam flus onderweegen
Een duivel van een vént my tégen,
Die my wis voor een ander nam én sprak,
Vind ik jou in den Haag? kom, kom, wil gy me strak
Nu die Juweelen wél betaalen,
Die gy me te Madrid hébt listig af doen haalen?
Myn Heer, zeid ik, ik bid dat gy het my vergeeft,
Gelieft te weeten, dat uw mond een misslag heeft.
’k Stont juist als gy, récht bloot, mét een van bey myn wangen;
Wél uw mond zégt hy, zal geen misslag dan ontfangen,
En mét geeft hy me zo een klap.
De duivel vént,
Wat doeje? zie waar je bént,
My in myn Huis te slaan?
’t Is wat te hart, ’k bekén ’t,
’t Geschied niet, Heer, om u te hoonen,
Maar om u klaarelyk te toonen,
Hoe ’t by gekomen is. Hébt gy me niet verzócht,
Dat ik ’t u toonen zou? ’t ontfangen van soeflétten,
Was nooit affront naar alle wétten
Der eere, als die het déê, daar door geen moeite zócht:
’t Is wél wat harder aangekomen, als ik dócht,
Maar ’k bidje, spreeken wy wat zacht.
Zoud gy niet kunnen
’t Uitvoeren van myn opzét my vergunnen?
En zou men die gelégenheid
Verzuimen: ’t werk is al te wél bereid.
Ach! mógt ik hém vertrouwen!
Gy hébt gelyk myn Heer, ja geefme, ’k bid ’er om,
Vry tien soeflétten wederom;
Ik zal het u ten goeden houwen.
Al mét der tyd, maar hoe ging ’t voort,
Was dat zo wél, én spraakt ge niet een woord?
Hoe zeid ik, my zo affronteeren? my?
Die u niet kén, die gy nooit kénde,
Schélm, Rékél, Fielt, Schavuit, Schurk, Vlégel, Hondsklink énde
Ik gaf hem, als hy ’t minst in zyn gedachten had,
Op déze wys een voet in’t gat.
Myn Heer, ik kan zomtyds my niet bedwingen,
Als ik zo iets vertél; dat my gaat aan het hart
Of ik zal dikwils in het midden
Van myn vertélling my te buiten gaan; het smart
My zéker meer als u, laat u verbidden,
Het was zo niet gemeend; ’k bén immers in uw magt,
’k Verdiende ’t, schoon gy my om ’t leeven bragt.
Ik bid u geef me uw raad; want ik bén méê beleefd,
En zal u als men u ook eens soeflétten geeft,
Wéêr raaden naar het bést begrip van myne zinnen.
Maar uw man,
Waar bleef hy?
Ach, neen ik als een man met eeren,
Maar ’k weet wél dat hy my zeer schandlyk heeft gehoond.
Kan u uw ongeluk én myne liefde raaken,
Héb ik verlof? mag ik u schaaken?*
’k Bén overwonnen; stél de zaaken
Naar ’t u gevalt.
Goed. Maar Heer Schilder, moet gy op der aarde léggen
Als ge iemand schildert.
Ia, ’k zal u de réden zéggen,
’k Zag na die putjes, die Me-Juffrouw aan de een zy
Van haare wangen heeft; ’k wist niet óf ’t vlékjes waaren
Of gaatjes: zie zo kwam dat by:
O! daar is in een schildery
Veel aan geleegen.
Jas nu moet gy ’t alles klaaren
Gelyk ’t bestémd is.
Heer ik wénsch u wél te vaaren
En zal uw raad, zo ’k myn soefléttengeever vind,
Als van uw goede raadsman, blind
Navolgen, én den schélm doorsteeken,
Of wél den hals aan stucken breeken.
Zeer wél gedaan, maar dat’s nóch niet genoeg, gy dient
Hém te affronteeren, eer dat gy hem matste, vriend.
Hy gaf u een soeflét op één van beide uw wangen;
Gy hem een voet in ’t gat niet waar?
Ik zal ’t u zéggen hoort’er naar,
Maar keer u om én laat zo beide uw handen hangen.
Zie geef hem op die wys twee voeten in zyn gat,
En twe soeflétten, vatje dat?
Maar is ’t niet wat te bruin van vél?
Myn Heer, ’k zal nóch wél eenmaal komen,
En overschilderen ’t. Mê-Juffrou, nu is meest
Daar aan gelégen, dat gy vrolyk zyt van geest,
Om uit te voeren ’t wérk, dat ik héb veurgenomen
Ik houw me door uw gunst te hoog vereert,
Als dat ik u in’t geen gy heusch van myn begeert,
Zou tégenspreeken óf betaalen.
Voorwaar de Haagenaars
Doen zien, dat zy alle and’re in heusheid overtréffen,
In kleeding zynze zeer galand, in woorden éffen
En sierlyk.
Ia, maar ’t slimst van al
Is, dat zy ’t maaken al te mal.
Sr. Pédro, dat zyn dienst-bewyzen,
Waar doorze, al is’t maar in de schyn,
De Juffers weeten lief én aangenaam te zyn.
Maar zo zy daar de Juffers door behaagen,
Weet, dat de mannen dat mét tégenzin verdraagen.
Voorzéker, want voor my, ’k bén ganschlyk niet vernoegt
En ik zég, dat het niet en voegt,
Dat zy de liefstens én de vrouwen,
Dus onbeschaamd, in’t by zyn van heur man,
Met kwakjes én pispraatjes onderhouwen.
Sr. Pédro, dat heeft immers niet om 't lyf.
MYn Heer, óch! óch! héb medelyden!
Behoed me voor de gramschap van
Myn schrikkelyk Jaloersche Man,
Die my vermoorden wil, óf neus én oor afsnyden,
Om dat ik tégen zyn geboden én myn pligt,
Een weinig, zégt hy, héb ontdékt myn aangezigt:
Hy vólgt me mét een bloote dégen,
En jaagtme hier tót uwent in;
Beschérm my tóch, óch! óch! ’k bén zo verleegen:
Daar komt hy, bérg my Heer ’k weet niet wat ik begin!
Kom Léonoor, ga mét haar binnen;
Om hém te stillen zal ik zo wél iets verzinnen.
WÉl, wel, Heer Schilder gy jaloersch zyn! én gy zyt
Een Haagenaar die zo wél weet te leeven?
Ik dacht dat ons alleen die fout wierd nagegeeven,
Die onze meeste leevens tyd
In heete landen overbréngen,
En ons aan ’t vuur van die gewoonten zéngen.
Sinjoor Don Pédro; ik bely,
Dat gy jaloersch zyt van natuuren,
En dat de jalouzy blyft eeuwig by u duuren.
’k Weet ook dat daar en tégen wy
Jaloers zyn sléchts voor weinig uuren;
Maar als wy ’t zyn, zyn wy veel héviger als gy.
’k Zie dat myn vrouw by u een schuilplaats dénkt te vinden,
Maar ’k weet, óch zy bedriegt zich zeer!
Gy zyt al te eerelyk een Heer,
En wy te goede vrinden;
Als dat gy my belétten zoud
Dat zy behoorlyk na waardy wierd afgetouwt.
Gy wilt u immers, na ik réken