floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
En openlyk gehoor by d' Overwinnaar vraagen.
Zy volgt alleen 't gebruik van haar oorsprongklyk Land.
Men rekent in Europe een Vrouw dit niet tot schand',
Schoon we in ons waerelddeel zulks onbetaamlyk achten.
Zy heeft nochtans geen troost van dezen stap te wachten;
Haar vonnis is geveld; zy schikk' zich naar den tyd.
Schoon ik haar lot beklaag', 't is hard dat iemand lyd
Door 't schandelyk verraad van ongetrouwe vrinden,
Waarin hy zich verbeeldde een' steun te zullen vinden.
Zy ademt echter in haar' ramp een vryë lucht,
Terwyl haar Echtgenoot in enge kerkers zucht.
Een fiere leeuw word best bedwongen door een keten.
Hy heeft zich in den stryd met zo veel moeds gekweeten,
Dat hy verdiende een Telg van Mohammed te zyn.
Zeg tevens, zo gy wilt, een vriend van Saladyn.
Zyn stoute wederstand ging boven myn verwachting.
Ik draag, waartoe 't ontveinsd? dien dappren vyand achting;
Hoewel hy, blaakend' van verwoedheid en van haat,
Zelfs in den kerker, my en Mohammed versmaad.
Men dwing' hem naar de wet van 's Lands Profeet te leeven.
En zo hy weigerde aan dien dwang gehoor te geeven?
Dat dan uw sabel hem het hoofd van 't ligchaam sla!
Ik bood den Held een' dronk, ten blyk' van myn genaê,
En vind my door die gunst verpligt om hem te spaaren.
Ook zal hy zyn geloof om ons niet laaten vaaren.
Een waardig Christen blyft bestendig by zyn wet,
Gelyk de Musulman by die van Mohammed.
Tegen Caled.
Draag zorg dat ik me een wyl op 't marktveld kan onthouên,
Ikzelf wil d' uittogt van 't gebannen volk aanschouwen.
Caled buigt zich en vertrekt.
Maar zo ik door myn vraag uwe achtbaarheid niet hoon,
Is 't niet te veel gewaagd een' Christen op den troon.
Van 't fier Jeruzalem en Lusignan te heffen?
Zal hy de grootheid van die weldaad steeds beseffen?
Zyn trouw u blyken doen in voor- en tegenspoed?
Uwe opperheerschappy versterken door zyn' moed?
En, als de Christnen hem om troost en redding smeeken,
Tot hun beveiliging zyn' eed aan u niet breeken?
Ik blyf u voor de trouw van Salems Koning borg.
Ik ken myn staatsbelang. Verlaat u op myn zorg.
Dit Ryk, welëer beheerscht door myn beroemde Vadren...
Ik zie de Koningin met Humfrei.
Dat zy nadren.
Saladyn, Omar, Sirakon, Safar, groot Gevolg van Saraceensche Vorsten,
						Lyfwachten, Sebille, Humfrei, twee Staatjuffers, Raimond, Theodorik.
Sirakon,
tegen Sebille en Humfrei.
Treed toe.
Sebille werpt zich, met haar' Broeder en de Staatjufferen, aan de voeten
						van Saladyn.
Wat ge ook bedoelt door uwe komst, Mevrouw,
Bedwing uw felle smarte: ik deel in uwen rouw.
Denk, in de tegenheên waardoor ge u ziet omringen,
Dat zich het noodlot door geen sterveling laat dwingen.
Het valt dit oogenblik aan u en de uwen straf:
't Verheft me op Salems troon; 't stoot Lusignan daar af.
Doch 't blyft ons onbekend of dit Gebied nadezen
Aan myn of uw Geslacht zal worden toegeweezen:
Al de aarde is een tooneel van wisselvalligheên.
Dit denkbeeld beure u op, en maatige uw geween.
Hy richt haar op.
Rys op, Vorstin. Zie my tot uw bescherming reede,
Zo u myn volk misdeed; schep moed; wat is uw bede?
ô Vorst! indien myn ramp uw mededoogen wekt,
Bidde ik dat gy my 't lot van myn' Gemaal ontdekt.
't Gerucht is algemeen dat hy is omgekomen.
Wy hebben by uw volk vergeefs naar hem vernomen.
Het schynt of onze elende aan elk verschrikking baart;
Zy achten ons geen troost, ja zelfs geen antwoord waard':
't Beklaaglyk ongeluk, helaas! heeft nergens vrinden.
Verschoon dat ik zyn lot by u tracht uit te vinden,
Nu ons geen sterveling verwaardigt met één woord;
Wyt myn verschyning aan de wanhoop die my moord.
Ach! schoon ik met myn hoofd dees stoutheid moest betaalen,
Schoon ik gevonnist wierd met hem in 't graf te daalen,
Ik smeek u dat gy van zyn lot my kennis geeft.
Verban uw' wreeden angst; ik zweer u dat hy leeft.
Deze onverwachte troost gaat al myn hoop te boven;
Hy leeft! Grootmoedig Held! ik durf uw woord gelooven.
Hy leeft! Dan ach! hoe lang? misschien...
Stel u gerust;
De lamp zyns levens zal door my niet zyn gebluscht;
Ik heb hem door myn gunst aan dit gevaar onttoogen;
Die uit myn' beker dronk, is heilig in myne oogen.
ô Hemel! moet een Vorst, zo groot als Saladyn,
Zich waapnen tegen ons en ons ten vyand zyn!
Doorluchte vyand! dat uw gramschap niet ontsteeke!
Zy valt hem te voet.
Vergun een droeve Vrouw dat ze aan uw kniên u smeeke,
Nog ééns, eer zy vertrekke en door verdriet verga,
Haar' Echtgenoot te zien. Bewys haar die genaê.
Dit zou aan u en hem tot grooter onheil strekken.
Waartoe door dit gezicht uw beider rouw te wekken?
Verhoor myn bede, ô Held! betoon my deerenis.
'k Bezweer u, by al 't geen op aarde u dierbaar is;
By haar, wier teêrheid u, vóór 't opgaan uwer dagen,
Heeft in haar' schoot gevoed en onder 't hart gedraagen;
By 't waardig voorwerp van uwe eerste en teêrste min,
By schoone Fatima, uw trouwe Sultanin;
Of, zo uw vroomheid u iets hooger doet waardeeren,
By Hem die u dit uur in Sion doet regeeren,
Verwerp myn smeeking niet; beschouw myn wreede smart.
Vergun zo klein een' troost aan myn wanhoopig hart.
Saladyn,
haar oprichtende.
Zo Lusignan hier waare, ik stemde ligt uw bede;
Maar hy bevind zich nog in onze legerstede.
Die is naby. Hy kan, indien gy 't slechts gebied,
In weinig tyds hier zyn.
Vergroot zyn onheil niet.
Zal hy, die hier welëer als Vorst wierd aangebeden,
Gelyk een slaaf geboeid, zyn eigen hof betreeden?
Een' ander' op zyn' troon zien praalen met den staf?
Zyn woede zou misschien my dwingen tot zyn straf.
Gy zoekt naar troost, en zoud uw beider ramp verzwaaren.
Maar kan men hem en my dit zielverdriet niet spaaren?
Sta toe dat ik hem spreeke in zyn gevangenis;
Of, zo u zulks mishaagt, men breng' my daar hy is.
Zo hy in Salem komt, staat u meer leeds te vreezen.
De droefheid van uw volk is reeds ten top gereezen;
En, zo 't zyn' Koning zag, zou 't mooglyk iets bestaan
Dat u en hen veelligt rampspoedig zou vergaan.
Ons ongelukkig volk zal geen beroering wekken;
't Blyv' hen alleen vergund in stilheid uit te trekken:
Het vangt den togt reeds aan; men wacht alleen naar my.
Verhoor myn jongste beê; zo moete uw heerschappy,
Gelukkiger dan de onze, u noch uw Kroost doen treuren
Om al de elenden die myn hooploos hart verscheuren!
Welaan; 'k zal u voldoen. Wacht in de Kerk van 't Graf,
Met een gering gevolg, de komst uws Egaês af.
Geef aan 't Latynsche volk bevel den togt te spoeden;
Zichzelf te hoeden, nu myn gunst hen tracht te hoeden:
't Voegt hen te zorgen dat die gunst my niet berouw';
Het zou hen doodlyk zyn. Wat u betreft, Mevrouw,
Ik sta u toe één uur met uw' Gemaal te spreeken:
Verlaat de stad, zo ras die tyd zal zyn verstreeken.
Ga, troost u in uw lot, en roem in Askalon
Dat uw geween den haat van Saladyn verwon.
Tegen Raimond.
Gy, Raimond, blyf.
Saladyn, Omar, Sirakon, Safar, Raimond, Theodorik, en groot gevolg van
						Saraceensche Vorsten, en Lyfwachten.
tegen Omar.
Vertrek naar onze legerstede:
Ontdek aan Lusignan deze onverwachte bede;
Geleî hem in de stad, verzeld van sterke wacht;
Bezet de Kerk rondom; en geef nauwkeurig acht
Dat hy u niet ontkoom' langs onbekende wegen.
Myn hoogst belang is in zyn hechtenis gelegen.
Een overwonnen Vorst word nooit te naauw bewaakt.
Vervoeg u aan de Kerk, en, als hy die genaakt,
Laat dan Theodorik hem in-en uitgeleiden,
Opdat men aan den Griek, in 't komen of in 't scheiden,
Geen achterdocht verwekke, als of ik van dat oord
My meester maaken wilde, in weêrwil van myn woord.
Zy zouden moogelyk voor heiligschennis achten
Dat Hored daar verscheen of een der mindre wachten.
Tegen Omar.
En gy, geleî den Vorst naar zyn gevangenis
Als van 't verzocht gesprek het uur verstreeken is.
Melizende, Elize, Staatjuffers, Eustatius.
Elk oogenblik vergroot myn' angst en zielverlangen.
Myn Moeder keert niet weêr. Ligt wierd zy ook gevangen,
Terwyl zy naar bericht van onzen Vader tracht;
Of mooglyk wierd ze, als hy, elendig omgebragt.
Wie van hen beiden moet myn oog het sterkst beweenen?
Haare Zuster omhelzende.
En ach! waar zal 't deez' dag met u en my nog heenen?
Wie weet, helaas! wie weet wat lot ons word bereid!
Ik zie geen blik van hoop in deze duisterheid.
Het drukkend overwigt van onze ondraagbre plaagen
Versmoort myn angstig hart, en stuit my in het klaagen.
Ik acht onze Oudren reeds door Saladyn geveld.
Jeruzalem, het Hof, 't is all' in zyn geweld.
't Is me onverschillig, nu wy alles moeten derven,
Of ik gedoemd worde om te leeven of te sterven.
Hoe veilig zou myn ziel verhuizen van deze aard',
Zo gy, myn jongste troost, zo gy behouden waart!
Waartoe uzelf zo wreed in wanhoop toe te geeven?
Het is nog mooglyk dat uwe Ouders beiden leeven.
Hoop toch het best, zo lang u 't ergst verborgen is.
Betoon ten minsten aan uzelven deerenis.
Elize,
Wat is hier alles doodsch! ô Kerk, waarin voordezen
Gestadig zo veel volks vergaderd pleeg te wezen,
Daar de eerbied dag aan dag, door 's Opperbisschops stem,
Om heil bad voor ons Huis en voor Jeruzalem!
Wat is uwe eenzaamheid verschriklyk in myne oogen!
Uw welssels galmen, als met onzen ramp bewoogen,
Vergeefs myn klagten na; helaas! het baat ons niet;
Die naare jammertoon vergroot zelfs myn verdriet;
Gy zult ons, na dit uur, niet in uw' kreits aanschouwen.
Melizende, Elize, Staatjuffers, Eustatius, Sebille, Humfrei.
Melizende,
haare Moeder te gemoet streevende.
Wat heil! Gy zyt behouên!
Myn waarde Moeder! durf ik vraagen...?
Ja, myn Kind!
Uw Vader leeft: hy leeft, die Held, zo teêr bemind!
Vorst Saladyn, vermurwd door myn aanhoudend smeeken,
Vergunt aan u en my hem hier nog ééns te spreeken.
Nog ééns, voor 't laatst, helaas!
'k Voel dat my 't harte beeft.
't Is veel, Vorstinnen, dat uw dierbre Vader leeft.
Men wapen' zich met moed in de uiterste oogenblikken.
Het zal den braaven Vorst, zo we ons geduldig schikken
Naar 't lot ons opgelegd, vertroosten in zyn smart.
Geeft toch geen nieuwe stof tot wanhoop aan zyn hart.
Ach! welk een afscheid voor de Kindren en de Moeder!
ô Deerniswaard' Geslacht! ô Vaderland!
Myn Broeder,
Treed, bidde ik, in myn plaats. Zie hoe 't met d' uittogt gaat.
Zorg voor 't behoud des volks; ik vind my buiten staat.
Dat elk in de orde trekk', door u hem voorgeschreeven.
Verkwik hen door de maar' van 's Konings dierbaar leven:
Maar meld aan geen van hen dat ik hem hier verwacht.
Hem vry te vechten is, helaas! niet in hun magt.
Zy zouden, door hun drift, niet slechts zyn dagen korten,
Maar zich met Gade en Kroost in 't uiterste onheil storten.
'k Zal zorgen dat men u de komst des Konings meld;
Kom dan, zo ras gy 't uur byna ziet weggesneld
Door Saladyn bestemd, my daarvan kennis geeven;
Zo red gy door uw zorg misschien ons allen 't leven.
Het weinig krygsvolk, dat deez' droeven togt geleid,
Genaakt de dalpoort reeds. Ik zag de Geestlykheid
Niet verre van de markt met kruissen en met vaanen.
Rampspoedig Priesterdom! Beklaaglyke Onderdaanen!
Wie bergt u, daar ge, ontbloot van hulp en onderstand,
Rampzalig omdoolt in een uitgeplonderd land!
'k Heb niets op weg gezien, verwonnen door myn smarte.
Ik ga. Steun op de vlyt van myn goedwillig harte.
Sebille, Melizende, Elize, Staatjuffers, Eustatius.
Wat ben ik aan zyn trouw en de uwe niet verpligt,
Dat gy uw Maagschap, in dit hachlyk tydgewricht,
Verlaat, om tot den einde aan ons ten steun te strekken!
Ik heb myn huisgezin en broeders doen vertrekken,
En zal, hoe hoog bejaard, gelyk een eerlyk man
Voor 't Koningklyk Geslacht verrichten wat ik kan.
Ik zag dat elk, bezorgd voor maagschap en voor leven,
Uw droeve Dochtren en dees Vrouwen had begeeven:
En zoude ik haar in nood niet poogen by te staan?
Ach! was elk Christen met de deugd te raad gegaan,
Myn Gaê waar' nooit geboeid, noch ik gedoemd tot zwerven,
Deed Raimond, op uw bede, u geen gehoor verwerven,
En keert ge alleen?
Hy bleef aan 't hof, toen ik vertrok,
Op last van Saladyn.
Hy voedde eertyds een' wrok
Op braaven Lusignan; heeft hy hem ook verraaden?
Nooit gaf hy 't minst vermoên door woorden of door daaden.
't Blyft me onbekend wie ons verried aan Saladyn.
'k Weet niets dan dat wy door zyn schuld rampzalig zyn.
Waar toeft myn Lusignan? Hoe pynigt my 't verlangen!
Dan ach! voor welk een' tyd zal ik hem weêr ontfangen;
Eén uur, één oogenblik! ô Denkbeeld, dat my moord!
Bleev', bleeve ik nevens hem gevangen in dit oord!
Myn dierbre Moeder, zoud ge uit wanhoop ons verlaaten?
Myn Dochters, myn Gemaal, myne overheerde Staaten,
't Zweeft alles te gelyk voor myn verschrikt gezicht.
Waartoe, waartoe, helaas! geniet ik 't levenslicht?
Ik smeek u, zet om ons aan uwe droefheid paalen.
Sebille, Melizende, Elize, Staatjuffers, Eustatius, Humfrei.
Humfrei ziende.
Hoe! keert ge alreede! Komt ge alreede om ons te haalen?
Myn Gade is nog niet hier; ik heb hem niet gezien.
Doe myne Telgen, doe myn' stoet de stad ontvliên.
Ga, berg u nevens hen. Ik kan van hier niet scheiden;
Ik moet myn' Hartvriend zien; ik zal hem hier verbeiden.
Of, zo de vyand my van dezen troost berooft,
Zich schaamteloos onttrekt aan 't geen hy heeft beloofd,
Zal ik op deze plaats, by 't Graf en de Outers sterven.
Ik ben het leven moê. Waar zoude ik heenen zwerven!
Bepaal, in 's Hemels naam, uw woedend zielverdriet.
De dappre Saladyn breekt zyn belofte niet.
Bedaar; gy zult gewis uw' Gade hier aanschouwen.
Wie zou zich niet op 't woord van zulk een' Held betrouwen?
Zyn deugd verdient dat hem de volken hulde biên.
't Schynt hy had den uittogt willen zien,
En daartoe op de markt een' zetel op doen rechten.
Een groote menigte van zyne legerknechten,
Met sabels in de vuist, stond, in een' fieren stand,
Naast hem en zyn gevolg, aan de eene en de andre hand.
ô Naar gezicht!
Het scheen den felsten angst te baaren
In onze troostelooze en wreedverdreeven schaaren,
Die vast naar myn bevel genaakten, ry aan ry.
De droeve Geestlykheid was reeds den troon voorby.
Een diepe stilte heerschte in alle uwe onderdaanen.
Men sprak niet anders dan door zuchten, of door traanen.
Elk leidde of torschte of sleepte, omstryd, zyn dierbaarst pand.
Hier bood een man zyn gaê, die schier bezweek, de hand,
Terwyl zyn trouw aan de andre een teder knaapje leidde;
Daar droeg een droeve vrouw, die haare elend' beschreide,
Een maagdetje op den arm; terwyl een zuigeling,
Gewonden in een doek, haar van de schouders hing,
Dien zy, zo veel zy kon, nog poogde te onderschraagen;
Men zag haar' gade een' man op zyne schouders draagen,
Zyn' gryzen vader, schier door hartewee ontzield,
Terwyl hun ouder kroost hen aan de kleeders hield;
Hier torschte een trouwe zoon zyn hoogbejaarde moeder;
Daar sleepten, op een bed, twee zusters haaren broeder,
Byna ter dood gewond en buiten staat te staan.
Algoedheid! zie 's volks lot met mededoogen aan!
ô Ongelukkig Volk!
Hoe grieft my hunne elende!
Doorluchte Prins! vaar voort. Waar zal het heen in 't ende?
Nog beeft van 't naar tooneel myn medelydend hart.
Vorst Saladyn scheen zelfs bewoogen door hun smart;
Hy wendde, meer dan ééns, zyne oogen elders heenen,
Tot hy getroffen wierd door 't jammeren en weenen
Van een wanhoopige en voornaame vrouwenschaar'.
Hy vestte, toen zy hem genaakte, 't oog op haar;
Terwyl zy, door naar hem de handen uit te steeken,
Hem scheenen om genade en hulp te willen smeeken.
Hy wenkte ze in het einde, en onderzocht de reên
Van haare smeeking en dit hoopeloos geween.
Elmire sprak aldus, voor zynen troon geboogen:
Doorluchte Saladyn! bewys ons mededoogen.
Wy allen zyn, helaas! beroofd van allen troost,
En zwerven gantsch alleen, of met ons hulploos kroost;
Onze echtgenooten zyn in 't jongst gevecht verslaagen,
Of in uw heir gedoemd om ketenen te draagen.
Wy zyn verlooren, zo uw goedheid ons niet red.
Hy scheen geraakt door dit gebed,
En sprak: Schept moed; indien uw mans en vaders leeven,
En in myn leger zyn, zal ik hen vryheid geeven.
Dit blyk van goedheid, met een ryk geschenk gepaard
Aan elk dier droeve schaar', maakt hem myne achting waard'.
Hy gaf last haar Maagschap op te spooren;
Sprak ze allen minzaam aan, en heeft haar dier gezwooren
Dat hy nog vóór den nacht hen wederzenden zal.
Ach! had ik ook dien troost in zo veel ongeval!
Een tweede weldaad heeft zyn' eedlen aart doen blyken.
't Gewonde en kranke volk, gereed de stad te ontwyken,
Heeft hy 't vertoeven in ons gasthuis toegestaan,
En onze Ridderschap gelast hen gaê te slaan.
De sleep trekt verder voort, en poogt den togt te spoeden.
't Word meer dan tyd, Vorstin, het hofgezin te hoeden.
tegen de Staatjufferen.
Gaat, myn Getrouwen! gaat.
Bescherm haar, zo gy kunt.
Wy zullen volgen, na het uur, ons nog vergund.
Maar welk een groot gerucht..?
'k Hoor ruiterbenden nadren.
door eene der vensters gezien hebbende.
Ik zie de Grieken by de kerkdeur zich vergadren.
Gewis de Koning komt, en is hier reeds naby.
Myn Vrienden, laat ons dan deze oogenblikken vry.
De hoogste Magt wille u en de uwen spaaren!
ô Kerk! ô Vaderland! ô Haardsteên en Altaaren!
Vaart wel in eeuwigheid! wy zien u nimmer weêr.
tegen Humfrei.
Myn Broeder...
Blyf gerust tot dat ik wederkeer'.
Sebille, Melizende, Elize.
Hoe jaagt my 't angstig hart door duizend driften tevens!
ô Dierbre Lusignan! ô troost en vreugd myns levens!
Zult gy..? Daar is hyzelf!
Zy vliegt hem in de armen.
Sebille, Melizende, Elize; Lusignan, geboeid, door Theodorik binnen
						geleid, die zich buigt, en weder vertrekt.
Lusignan.
Beminnenswaarde Vrouw!
Melizende en Elize vallen hem te voet.
Geliefde Dochters! welk een heil, na zo veel rouw!
Myn waarde Vader!
Ach! myn Vader! myn behoeder!
Ryst, dierbre Telgen! ryst. Vertroost met my uw Moeder.
Geliefde Lusignan! myn steun, myn toeverlaat!
Ik zie u weder; maar, helaas! in welk een' staat?
Gedoemd om deerlyk in een kerkerhol te sterven,
Terwyl ik met ons Kroost in ballingschap zal zwerven.
Getrouwe Lotgenoote in al myn vreugd en druk!
Het strekke ons nog ten troost, dat we, in ons ongeluk,
Ons-aller traanen hier voor 't laatst te saamen mengen.
Myn Gaê gekluisterd! kan de Hemel dit gehengen?
Gevloekte boeien, voegt ge om dees geliefde hand?
Eene onverdiende elend' verstrekt ons nooit tot schand'.
Dit onheil waar' het minst van onze tegenspoeden,
Had ik ons Vaderland en u slechts kunnen hoeden.
Dan ach! Jeruzalem, door Saladyn verheerd;
Gy en 't Latynsche volk uit dezen kreits geweerd;
De Kerken in de magt van snoode Saraceenen;
Dit zyn elenden die ik eindloos zal beweenen,
Tot myn benaauwde ziel, het kerkerhol ontvlucht,
U-allen wedervind in een gewenschter lucht.
Maar kon uw schranderheid, in de onderhandelingen,
Voor u en Davids stad geen beter lot bedingen?
Al 't volk heeft yvrig zich gekweeten van zyn' pligt.
Zyn dapperheid heeft niet dan voor den nood gezwicht;
Vervuld met woede om 't lot aan u en 't heir beschooren,
Wilde elk uw wreeker zyn, en van geen opgaaf hooren
Vóór dat de zwakke stad geen storm meer kon weêrstaan.
In dezen hoogen nood bood zich Vorst Raimond aan...
Hoe! Raimond? Ach!..
Hy wierd, dewyl we ons hooploos vonden,
Met onbepaalde magt naar Saladyn gezonden;
Doch 't spaaren van de stad en dit geheiligd oord
Was alles wat hy kon verwerven.
Vaar niet voort.
Wat saamenschakeling van heillooze euveldaaden!
Rampzalige Vorstin! gy zyt, als ik, verraaden.
Wat zegt ge? Ik beef. Verklaar u nader. Meld my toch...
Gevloekte Raimond! had uw schaamteloos bedrog
Geen leeds genoeg verwekt aan 't heir en aan uw' Koning?
Moest gy uw Vaderland, door valsche trouwbetooning,
Den vyand leevren met myn dierbaar huisgezin?
Myn waarde Hartvriend! bind, om my, uw wanhoop in.
Wierd deze uw taal gehoord, ligt wierd uw lot nog kwaader.
Denkt gy dat Raimond u...?
Hy, hy is myn Verraader.
ô Hemel! sta ons by! ... Maar vond ge u ook misleid?
Ik meld u niets dan met volkomen zekerheid.
Die snoode staat gereed zyn' kerkdienst af te zweeren,
En valschen Mohammed voor zynen meester te eeren,
Indien hem Saladyn wil heffen op den troon.
ô Doodelyk bericht!
ô Duldelooze hoon!
Myn waarde Elize! was dit onheil ons beschooren!
Die veinzaart heeft den val van ons geslacht gezworen,
Sints Vorst Amauri hem, ten steun van Salems troon,
Tot Voogd had aangesteld van Boudewyn, zyn' Zoon:
Dees Prins, uw Broeder, die steeds Raimonds aart mistrouwde.
En zag dat hy met zorg zyne eigen grootheid bouwde,
Verëerde my uw hand; en liet het wettig recht
Der kroone aan uwen Zoon, geteeld uit vroeger echt.
Gy weet, hoe jong die Prins gerukt wierd uit dit leven,
Maar nimmer dacht gy dat hem Raimond had vergeeven.
Vergeeven! Hy!.. Myn' Zoon? ... Ondraagelyke smart!
ô Telg, zo lang beweend, zo dierbaar aan myn hart!
Schoon agttien jaaren na dit onheil zyn verloopen,
Dit jammerlyk bericht scheurt de oude wond' weêr open,
Zy bloed op nieuw, en stort me in 't akligst zielverdriet.
ô Ongelukkig Kind!
Die wreedaart lag by 't volk de misdaad op de Moeder.
Op my? Wat zegt ge? Op my? Geen tyger is verwoeder.
ô Hemel! gunt ge aan dien ontmenschten 't levenslicht?
Verberg hem voor altoos aan myn verschrikt gezicht.
Verhoor myn beê; 'k zou ligt myn wanhoop niet bepaalen,
Maar 't lot van myn' Gemaal en Zoon op hem verhaalen.
Dan ach! wat neeme ik voor, terwyl ik sterf van rouw!
Hoe diep doorgrieft me uw druk, beklaagenswaarde Vrouw!
'k Voorzag de smart, die u zyn boosheid zou verwekken;
Doch 't is geen zwygens tyd: 'k moet alles u ontdekken.
't Is u bekend hoe hy, ontslaagen van uw' Zoon,
Ons, door zyn' aanhang, zocht te ontzetten van de kroon;
En dat wy, onbewust van al zyn snoode treeken,
Met dien ontmenschten ons verzoenden op zyn smeeken.
Wy hebben, sints dien tyd, geen achterdocht gevoed,
Misleid door schynbewys van yver en van moed;
En toen hy ons verzocht zyn Gaê, die in de wallen
Van haare hoofdstad was verrast en aangevallen,
Indien het mooglyk waar' van 't zwaar beleg te ontslaan,
Deed onze trouw voor hem ons 't uiterste bestaan.
En hy beloonde op nieuw die weldaad met trouwloosheid!
Wy vonden ons eerlang, door zyn gevloekte boosheid,
Beslooten in eene engte, op eenen dorren grond,
Waar ons aêmechtig heir noch drank noch voedsel vond,
Ter wederzy' bepaald door onbeklimbre bergen,
Gedekt met bosschen, die den drang der wolken tergen.
De Vyand, die ons in dees landstreek had verwacht,
Bezette ons van rondom, met een geduchte magt.
't Was ons onmooglyk door zyn benden heen te dringen,
Of, achterwaart gekeerd, ons onzen ramp te ontwringen.
Het naar gebrek nam toe; en, in dien droeven stand,
Stak 's Vyands gloênde toorts 't geboomte alom in brand,
Des hadden wy in rook en vlammen moeten sneeven,
Of zonder weêrstand ons gevangen overgeeven.
Dit leed myn moed en die der Tempelriddren niet.
Wy vielen uit; doch zien, terwyl men 't spits hen bied,
Door snooden Raimond, die ons volgde, de engte sluiten,
En al den middentogt in zyne nadring stuiten.
Dus wierden wy, helaas! gevangen of geveld,
En 't ovrig volk viel ras in Saladyns geweld;
Die dien verraader en de zynen liet ontkomen
Tot uw en 's Ryks bederf, door beiden voorgenomen.
ô Gruwelyk verraad!
tegen Lusignan.
In al myn wreede smart
Treft uw rampzalig lot nog 't felst myn troostloos hart.
Maar wie ontdekte u toch den moord van dien verwaaten,
En dat hy 't waar Geloof uit staatzucht heeft verlaaten?
Een stervend deelgenoot van zyn gevloekt bestaan,
Geknaagd door 't naberouw dier heillooze euveldaên,
Heeft, in zyn uiterste uur, door wanhoop aangedreeven,
Aan 't Hoofd der Tempeliers daarvan bericht gegeeven.
Dees Held bevind met my zich nog in 's Vyands magt,
Schoon de andre Ridders na den slag zyn omgebragt.
Maar zeg waar gy en 't volk een wykplaats op zult spooren,
Opdat, schoon ik voortaan niet meer van u zal hooren,
En myn gezicht misschien het licht nooit weêr aanschouwt,
Myn hart u echter volge, en weet' waar ge u onthoud?
Wy zullen, zo men ons den doortogt wil vergunnen,
Zien of we in Askalon een schuilplaats vinden kunnen.
Een Hooger blyve u by, en sterke uw treurend hart!
En gy, myn Dochters! troost uw Moeder in haar smart;
Haar weduwlyke staat eischt dubbel mededoogen;
Laat uw getrouwe hand haar heete traanen droogen.
Gy weet hoe teder ik u-allen heb bemind,
Bemint my, op uw beurt; en, als ge u veilig vind,
En rondom Askalon, in liefelyke streeken,
Het digtgetopt geboomt', de kabbelende beeken,
En 't onbezwalkt azuur des blyden hemels ziet,
Denkt dan: ach! dit geluk geniet myn Vader niet.
Myn Vader! moeten we u in zulk een' stand begeeven?
Het leven zonder u verstrekt ons tot geen leven.
Lusignan,
tegen Sebille.
En gy, myn Hartvriendin!..
ô Hemel! 't is gedaan.
Lusignan, Sebille, Melizende, Elize, Humfrei.
Humfrei,
Lusignan omhelzende.
Ach! myn Vriend!
Hoe veel rampzaligen veréént hier 't lot te gader!
Gy toonde uw trouw tot nu een' teêr' Gemaal en Vader;
Betoon die thans zyn Gade en Telgen; blyf haar by:
Uw zorg voor haar behoud bewyze uw zucht voor my.