floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Neen, in een hart, van een standvastig vuur bezeeten,
Heeft nooit de vriendschap op de min zo groot een magt.
Goôn! als ze is trouw, hoe licht verschoont, hoe weinig acht
Men alles, en hoe licht is alles toe te geeven!
Ik dacht: Wyl Thezeus word van zulk een drift gedreeven,
Die een gevoelig vuur in braave harten baart
Van waare minnaars, hoe moet dan zyn edele aart
't Onëdele gebruik der wufte min versmaaden!
Neen, geen verachte vlam besmet ooit zyne daaden;
Maar, minnende op het spoor der helden, geeft hy stof,
Om zyne liefde meê te roemen, met zyn lof.
Ik deed noch meer: ik zag met onbekommerde oogen,
Dat hem betooverde 't bekoorelyk vermoogen
Van Naxus jufferschap, doch dacht niet dat zyn trouw,
Door afgedwaalde min, de myne hoonen zou.
Maar, nu men niets meer van zyn liefde kan bedekken,
Noem my 't schoon Voorwerp dat zyn ontrouw kon verwekken.
Dit houd hy noch alleen verborgen.
Neen, men vreest
My haar te noemen, om de gramschap van myn geest.
Ik weet zyn vrees niet: maar, nu hy verlaat uw liefde,
En dat uw schoonheid 't hart eens grooten Konings griefde,
Die u zyn Kroon aanbied, uw wreed geval ten spyt;
Zo vind gy daar in 't eind' der droefheid die gy lyd.
Ja, alles schynt u tot dit huw'lyk te beweegen,
En zou alleen uw hart daar toe zyn ongeneegen,
Daar gy, verlaaten reeds, in Krete zyt vervloekt,
En Minos u vervolgt, die zich te wreeken zoekt?
Ik vrees zyn wraak niet, noch het hevigst van zyn tooren.
Wat kan my 't leeven, nu ik mis dien 'k min, bekooren?
Ik volg 't besluit dan van myn wanhoop: dat ik sterv',
Nu Thezeus aanspant met de Goôn in myn verderf!
Hoe zal dit wreed besluit zyn wreede ziel behaagen!
De Ondankb're wil myn dood; ik zal die niet vertraagen;
Terwyl dat zy voor hem een dubb'le straf bereid.
De wroeging van myn dood, en zyn meineedigheid . . .
Hy komt. 't Is tyd: span al de kracht aan van uw zinnen,
Om 't recht der eerste plaats weêr in zyn hart te winnen;
En zo die hoop vergeefs u vleit, denk om de Kroon,
En al het recht dat u daar meê word aangeboôn.
Ariadne, Thezeus, Nerine.
Kom, Thezeus, nader my: ontslaa uw hart van vreezen.
Waarom laat gy zo groot een dwang zien in uw wezen?
Waarom draagt gy, die nooit in moed, noch fierheid zwicht,
De schaamte op 't voorhoofd, en de ontsteldheid in 't gezicht?
Een Held, als gy, dien de eer zo waard is, zal niets pleegen,
In wat geval, dan 't geen zyn glory op kan weegen:
En gy, zo 't waarheid is dat aan my wordt gezegt,
Mint my niet meer. Maar, ach! zo 'k dit verdien met recht;
En die verand'ring uit de reden wierd gebooren,
Ik zal 't gelooven, laat me alleen myn misdaad hooren,
En d'oorsprong, beevende reeds voor dien wreeden slag,
Waarom dat ik niet meer voor u ben als ik plag.
Ach! waarom denkt gy dit? Nooit zal die drift en reden,
Waar mede ik steeds heb uw verdiensten aangebeden,
Verflaauwen; noch te tyd doodverwen, in myn zin,
Het leevend denkbeeld van uw weldaân, trouw en min.
Daar 's niets dat ik niet tot uw dienst zou willen geeven.
Dit 's waar, Mevrouw, bedien u van myn bloed en leeven;
Zo 't einde aan u behaagt, ô welk een zoeten lot,
Als ik mag sterven, in uw dienst, op uw gebod!
Indien uw leevensëind myn wenschen kon behaagen,
Ik had het lot, wanneer u eerst myne oogen zaagen,
Dat wreede lot, 't welk u verdoemde, niet geweert.
Door my, door myne min, heb ik aan u geleert
Het doodlyk Doolhof, en de dood met een te ontkoomen.
Maar, hoe gy ook zyt met myn achting ingenoomen
In 't onstandvastig hart, hoe krachtig ze is en groot,
Wat helpt my dit, indien 't is van de liefde ontbloot?
Gy tracht met eeden, en wat eerbied my te loonen.
Maar, al de zorg die 'k voor uw leeven kwam betoonen,
Was die niet meerder als uw eerbied waard? ô smart!
Zo groot een dienst verdient ook grooter loon. 't Is't hart,
Het hart, dat my daar voor alleen maar kan behaagen;
Dat is alleen . . . . .
Ik wensch dat ik 't u op kon draagen:
Maar van dit hart heeft reeds een ander het gebied,
En 'k voel dit ('k zeg het, rood van schaamte,) met verdriet.
'k Heb met uw liefde, door myn min misleid, meêdoogen.
Dit is 't ook al, en daar 's niets meer in myn vermoogen.
Daar is niets meer in uw vermoogen? Goden! Maar,
Meineedige, toen u 't Gedrocht bragt in gevaar,
En ge aan uw dapperheid uw leeven moest vertrouwen,
Deê ik wat anders als meêdoogende u aanschouwen,
Om te verdienen 't hart, dat my behaagt alleen.
Zo 'k weinig deê voor u, kon ik wel meer doen? Neen,
Daar 's niets zo moeilyk, of ik heb het, zonder schroomen,
Om, u, om u alleen te redden, ondernomen.
Om 't leeven u te hoên, dat gy my rooft, nam ik
Den naam van vlucht'ling aan, en volgde u zonder schrik.
Zee, winden, ballingschap, ja niets deed my bezwyken
U na te streeven, u, my waardig duizend Ryken.
Vermoeidheid, smaad, en smart leed ik om u. Wel aan,
Ontken dit nu, Ondankb're, indien gy 't durft bestaan;
En, alles loogch'nende, verblind dan zo myne oogen,
Dat zy niet zien uw schuld, noch hoe ik ben bedroogen.
Hoe! zoude ik 't loogch'nen, daar myn overtuigd gezicht,
En eer, my dwingt te zien wat ik u ben verpligt?
Schoon uwe min, door myn verand'ring, is verraaden,
'k Vergeet geenszins wat ik ben schuldig aan uw daaden.
Noem my ondankbaar en meineedig: Ja doorsnyd
Myn hart, op 't wreedste, met een doodelyk verwyt.
Wat ge ook moogt zeggen, 't zal my nooit zo zwaar verdrukken,
Als 't heim'lyk wroegen, dat myn ziel reeds scheurt in stukken.
Waarom klaagt ge om myn min, verzwaarende uwe smart?
Ik ben uw klachten zo onwaardig als uw hart.
Verächt, vergeet, betaal met onverschillendheden
En fierheid, 't schenken van myn liefde, trouw, en eeden.
Een Koning bied u, met zyn Echt aan, Kroon en Staat;
Wreek, hem beminnende, u van my,die u verlaat.
Wat vrucht ik my van myn verand'ring mag belooven,
U dus verliezende, gaat myne uw smart te boven.
Welk een verlies, dat gy, (ô Goôn!) vrywillig lyd?
't Ga al verlooren, zo ik ben uw liefde kwyt.
Wat konings Echt, wat Staat, wat Kroon kan ik waardeeren?
Van al de waereld kan ik niets, dan u, begeeren.
Om u, en om uw min, verlies ik Staat en Kroon,
Ja, alles. Wat my hier dan ook werde aangeboôn,
Kan dat de schaâ van uw verlies my wel betaalen?
Om u te toonen dat myn droeve minnekwaalen
Gantsch ongeneesselyk zyn buiten u, breng my
In eenig woest gewest, daar ik, vernoegd en bly,
Verwerpende alles, laat betooveren myn zinnen
Van 't eenig zoet, welke u te zien is, u te minnen,
Daar zal me uw hart zyn meer dan duizend scepters waard,
Dat hart waar in ik stel al myn geluk op aard'.
Uw misdaad, zo gy maar een teder woord wilt spreeken,
Is uitgewischt. Hoe zou myn hoon zich kunne wreeken?
Gy ziet het: 'k ben vernoegd, ik heb geen gramschap meer.
Zo trouw een min, die zo behaaglyk is en teêr,
Verrukt myn hart, dat niets moest, buiten u, behaagen.
Maar 't is de tieranny der liefde, en haare vlaagen . . .
Waar van gy rekening zult geeven aan myn min.
Indien zy had zo klein een magt op uwe zin,
Zo had het u betaamt om my niet te misleijen,
Noch, die versmaadende, met valsche hoop te vleijen.
Die is 't waar meê ge uw eer bevlekt hebt allermeest.
Uw listige eeden, op myn lichtverleiden geeft . . . .
Toen ik die zwoer dacht ik altoos voor u te leeven.
't Vertrok vernoegd met u: maar, zynde hier gedreeven
Door storm, zag ik te veel, in myn verdoold gezicht,
Het Voorwerp dat de min my dwong te zien, en licht . . . .
Kan 't zyn? 't Is dan, helaas! te Naxus daar uw liefde
Verdwaalt? te Naxus, daar ik 't hart des Konings griefde
Met min, die naauwelyks my zag of bood my aan,
Zyn trouw en kroon? Maar zeg: heb ik als hy gedaan,
En hem het hart, dat u behoorde, straks gegeeven?
Zo gy geen deernis hebt met myn elendige leeven,
Geef, geef, Trouw'looze, my uw hart weêrom, alleen
Uit deernis van u zelf. Ik vraag u niet, ô neen!
Wie dat de Schoonheid is, die u van my kon trekken:
Zo gy't u schaamt om haar aan myn gezigt te ontdekken,
Hou dit geheim: maar wie 't ook zyn mag, licht dat zy
Niet schooner is dan ik, noch boven myn waardy:
Ten minsten zal zy van zo zuiv're vlam niet blaaken,
Die zelfs natuur, om u te volgen, dorst verzaaken;
Die schoone vlam, die my, u ziende, straks bewoog,
Dat ik myn leeven waagde, en tot uw bystand vloog.
Zo gy, na zulk een trouw en liefde aan u gebleeken,
Noch onstandvastig kunt uw pligt en eeden breeken;
Wat is 'er dan dat u standvastig maaken zal
Aan haar, die niets deed, noch voor u waagde aan 't geval?
Zo dra dit huw'lyk heeft gebluscht uw minnevlaagen,
Wat wreede wroeging zal uw ziel niet dood'lyk plaagen!
Dan zult gy, beevende en vol schrik, zien uw schuld:
En wie weer dan wat gy voor my gevoelen zult,
En door wat inkeer, zynde uw nieuwe min verdweenen,
Gy dan uw ontrouw zult vervloeken en beweenen!
Gy zult de wanhoop zien van myne minnepyn,
En die beklaagen als 't licht al te laat zal zyn.
Verhaast het kwaad niet, hoe ge ook daar toe zyt genegen.
Wil eerst met uw gemoed en glory raad gaan pleegen.
Zie Ariadne: zie ze in traanen: zie met een
Die Ariadne, welke eertyds beminlyk scheen
Aan uw gezicht, en die mogt op uw huw'lyk wachten.
Ze is onveranderd van gelaat en van gedachten;
Ze is noch de zelfde. (Goôn!) Waarom is dan uw zin
Niet onveranderd, en de zelfde voor myn min?
Om dat de Liefde my dwingt onder haar gebooden.
Schoon 'k waan als gy, dat haast 't rechtvaardig recht der Goden
Zal straffen de ontrouw van myn min, wiens wreed geweld
Myn trouw doet zwichten (dit heb ik u meer gemeld),
Myn liefde is al te groot: daar 's geen hulpmiddel tegen.
Ach! 't is te veel, ô Goôn! Nu niets u kan beweegen,
Meineedige! smoor, smoor een vuur, dat uw gezicht
Behoort zo aangenaam te wezen als het licht.
'k Tracht aan uw laffe ziel niet meerder te behaagen.
'k Word schaamrood, dat ik kon zo groot een smaad verdraagen.
Voer, voer me alleen uit dit rampzalige gewest,
Daar alles doodelyk myn hart en oogen kwetst:
En, om gemaklyk tot uw haat'lyke echt te koomen,
Zo breng my weêr, Tieran, daar gy me eerst hebt genoomen.
'k Vrees Krete minder, daar 'k my maakte om u gehaat,
Dan Naxus, daar gy my, Ontmenschte! snood verraad.
Hoe! u naar Krete toe te brengen, daar de tooren
En wraak uw 's Vaders u alle onheil heeft beschooren?
Ach! denkt gy wel wat straf dat gy daar lyden zult?
Laat my die lyden: ik verdien het door myn schuld.
Maar heeft uw valsche min, uw zuchten en gebeden,
Uw snoô verraadery, in spyt van alle uw eeden,
En 't schenden van uw trouw, die deernis u geleert,
Terwyl myn dood word door uw trouwloosheid begeert?
Gy vreest voor my een straf, die 'k zelf niet wou vermyden,
Welke ik verhaaste, om u van doodstraf te bevryden;
En gy beeft niet van 't kwaad dat gy me doet? Wel aan,
Denk echter niet dat gy uw doodstraf zult ontgaan,
Die de onrechtvaardigen volgt, met berouw en schanden.
Gy, gy Verraader! breekt de schoonste huw'lyksbanden;
Gy wilt myn dood: 't is wel; ontruk my, Wreede, 't hart.
Maar, zynde ontslaagen van myn leeven en myn smart,
Zult gy my zien, met al het leed, dat ik moest draagen,
Gewapend u ten straf, om met een gruwzaam knaagen,
En wat ooit schriklykst in een boos geheugen viel,
Te dringen heimelyk in 't diepste van uw ziel.
'k Zal met een straffen toon u hooren doen by vlaagen:
Ik deê, 'k durfde alles, om uw oogen te behaagen:
k Verried Vorst, Vaderland en Vader, om 't belang
Van u, Barbaar! Zie 't loon dat ik daar voor ontfang.
Ach! zo myn ontrouw uw bederf en dood moet baaren,
Slaa, neem my 't leeven; slaa, waar door gy zult bewaaren
Myn ziel voor 't schenden van myn eeden, trouw en pligt,
Die een verblinde min . . . . .
Ga elder 't dood'lyk loon van uwe valsheid haalen.
'k Wil u niet langer van myn min zien zegepraalen.
Mevrouw . . .
Ik zeg, vertrek; laat ruimte aan myne ziel,
Op dat ze u haat', zo zeer als ge eertyds haar geviel.
Nerine, hy vertrekt, helaas!
Wat kan 't u schaaden?
Zyn byzyn helpt u niet.
Alom my te verraaden,
En te verlaaten?
Gy hebt hem dit zelf geboôn.
Moest hy gehoorzaam zyn aan myn bevel? ô Goôn!
Wat wilt gy dat hy doe? Gy dwongt hem tot vertrekken.
Dat hy den wensch zou van myn teed're min ontdekken?
En, als de drift van myn vervoerde minnenyd
Hem wegjoeg, dat hy wist te blyven voor altyd.
Schoon zyne trouwloosheid heeft myne dood beslooten,
Ik had ten minsten 't zoet van hem te zien genooten.
Maar kon hy langer my wel zien? Ach Hemel! neen.
Zaagt gy de blydschap wel die uit zyne oogen scheen?
En hoe myn haat hem in het weggaan kon vernoegen?
Hy voelt in uw gezicht een heim'lyk wroegen,
En, nu voor zyne schuld alle uitvlucht hem ontbreekt,
Ontwykt hy 't wreede verwyt, waar door ge op hem u wreekt.
O ja! ik wil, ik moet my wreeken. Laat ons poogen
Myn Medeminnaares te ontdekken aan myne oogen.
Doorzoek met my al 't hof, wie is bekwaamst daar in
Om te betooveren een helden hart tot min?
Kan hem Megistes glans, of Egle trouwloos maaken?
Neen, Ciane heeft veel meer schoonheid om te blaaken:
Hy spreekt haar 't meest: maar zo zy Thezeus hart van 't myn
Afrukken wou, moest zy ook schoonder dan ik zyn.
Maar yd'le schoonheid, die my vleit! wat kan 't u baaten?
Zie daar uw magt, een Laffe is 't, die u heeft verlaaten:
Maar zo een and're min zyn hart ontvonkt, myn wraak
Gedoogt niet dat hy ooit daar van de vruchten smaak'.
Hy leere ook, op zyn beurt, als ik, zyn ramp beweenen.
'k Ben Minnaares, maar ook een Vrouw. Kom, gaan wy heenen.
Hy wil myn dood: 't is wel: maar, eêr dat hy die ziet,
Wie weet of hy of ik de meeste smart geniet!
Enarus, Phedra.
Zulk een verandering gaat myn begryp te boven.
Het is de waarheid, en ik kan het pas gelooven.
Zou Thezeus dan, na zulk een zuiv're min, bestaan
Het schoone Voorwerp van zyn liefde te verrâan?
'k Zie in de wreedheid van dien fellen slag, met beeven,
De wanhoop die hy zal aan Ariadne geeven:
En, wyl ik straks by haar myn wanhoop, liefde, en pyn
Afbeeldende, van haar verzocht beklaagd te zyn,
Wilt ik meê, op myn beurt, haar lyden wel beklaagen.
Men kan 't verlies van 't geen men mint veel lichter draagen,
Als 't hart geen hoop heeft, 't welk word door den tyd geheelt.
Maar als een schoone hoop, die 't hart heeft lang gestreelt,
Gaat, met de inbeelding van het huw'lykszoet, verlooren,
Dat is de grootste blyk van 's hemels straf en tooren.
Vorst, Ariadne is hier een droevig voorbeeld van.
Zo uw vermoogen haar verdriet niet stuiten kan,
Daar 's niets waar meê ik weet haar kwelling te overwinnen.
Een ongeneesb're smart verrukt haar hart en zinnen.
De liefde, welke ik voor haar heb, weet gy het meest:
Die bied haar alles aan: maar, ach! ik ben bevreesd,
Dat deeze liefde niets zal op haar hart vermoogen.
Zy wyt misschien my, dat haar Thezeus heeft bedroogen.
't Is in myn hof daar hy een and're Schoone vind;
En, moogelyk zal zy, door haare drift verblind,
Zich, van zyn nieuwe vlam, op myne liefde wreeken.
'k Kon zyn dat zy, schoon ze is van Thezeus min versteeken.
Haar wraak niet door uw Echt zal neemen van haar smaad.
Gy kunt wel hoopen, doch u niets, in deezen staat,
Belooven. Maar, wat ze ook hier over mogt gevoelen,
Na deezen hoon, die haar verlaaten vlam moest koelen,
't Zy dat ze uw liefde aanneeme, of weiger'; zo verbind
U de eer dat gy daarom haar niet te minder mint.
Gy kunt haar steeds een stut verstrekken, en verweeren:
Dit is het dat ik kom, voor haar, van u begeeren.
En Krete dwingende u tot de oorelog om haar,
Zo geef ze aan Minos toorn niet over, noch 't gevaar,
Dat zy, om haare vlucht, onmoog'lyk kan vermyden.
'k Zal alles durven, om haar hier van te bevryden.
Mevrouw, 'k verzuimde 't recht veel liever van myn kroon,
Dan zulk een dier belang: behaagde 't aan de Goôn,
Dat deeze zorg alleen haar ongerust deed leeven!
Zie welk een smart haar die verandering kan geeven.
Dit zegt u haar gelaat, verkwynd van droeve spyt.
Gy leeft uit haar gezicht wat pyn ze in 't harte lyd
Enarus, Ariadne, Phedra, Nerine.
Ik weet niet of ik, om uw kwelling te beklaagen,
Mevrouw, die ik u zie met zo veel deernis draagen,
Moet heden spreeken, of liefst zwygen van uw smart,
Na dat ik u deê zien 't gevoelen van myn hart.
Ik moet, wat u ook treff', meê in de slagen deelen.
Mogt ik 't u zeggen, en uw ooren niet verveelen,
Hoe Thezeus trouwloosheid, die uwe vlam verraad,
My drukt, aanziende die voor 't allersnoodste kwaad!
Schoon myne liefde, in het wanhoopendst van haar blaaken,
Een Medeminnaar door dit voorval kwyt komt raaken,
Gy gaaft my geen geloof: 't is nochtans waar. Indien
Gy hier aan twyfelt, 'k roep de Goôn, die alles zien
En hooren kunnen, tot getuigen, dat myn leeven
Gereed is om 't u tot een offerhand' te geeven,
Zo ik daar weder meê herstellen kon . . . .
Myn Heer
Hou op. 'k Ben overtuigd. Bevestig dit geen meer.
Indien gy Thezeus kost aan zynen pligt verbinden,
Gy zoud daar toe, door de eer, uw hart genegen vinden:
'k Geloof het van dat hart, 't welk zich, voor valsheid schuw,
Ontdekte aan my. 'k Wil ook niet veinzen tegen u.
'k Beminde teêr; en, na dat ik heb, tegen reden
En wetten van de trouw, zo groot een hoon geleeden,
Waar 't schand' te zeggen, Ik bemin: schoon dat een hart
Door een roemwaarde keur, in 't minnespoor verward
Juist op dien stond als 't wil daar van niet is ontslaagen.
't Myn was aan Thezeus, en ik schiep hier in behaagen.
Zyn deugden waren in myne oogen alles waard.
Wat groots was, en volmaakt, blonk in zyn eedlen aart.
Hy minde my geveinsd: ik minde hem van harte.
Hy alles, dat hy aan myn trouw en minnesmarten
Verpligt was, toonende; heb ik my zelf gevleit,
Dat zyne ziel geen trek had van ondankbaarheid,
En het gewoon gebruik der minnaars ging te boven.
Dit dwong myn liefde om al zyne eeden te gelooven.
'k Heb, met een sterke drift, aan zyn belang alleen
My opgeöffert, wyl zyn deugd het waardig scheen.
Hier door moest hy aan my ook zyn getrouw gebleeven:
Maar zyn ontrouwheid, daar hy blyk van komt te geeven,
Is niet geheim meer, en myn droevig hart bevind,
Dat ze in de eerste overval het meest knaagt, en verslind:
'k Heb reeds daar om geleên, 'k zal licht daar meer om leyden.
Maar als een grootsch gemoed, in 't bitter tegenstryden,
Zich wapent, om niet meer te minnen daar 't om blaakt,
Zo is de wil genoeg, die 't licht verwinnaar maakt:
En, hoe gevaarelyk de zege is, 'k moet me ontrukken
Myn eigen zelf: de rest moet door den tyd gelukken.
Zie daar de staat waar in de droeve reden my
Gebragt heeft, na dees groote en snoô verraadery.
Gy kost my, buiten hem ('k heb 't u gezegt) behaagen:
En van't ontzagh, dat my uw liefde heeft gedraagen,
Getroffen, 'k had geleên dat gy me opdroegt uw min,
Zo hy niet magtig was geweest myn hart en zin.
Nu hy my vry stelt, zal ik u myn woord ook houwen;
Ik heb 't u meer gezegt, gy moogt 'er op betrouwen.
Maar 't is me onmoog'lyk van een min zo teêr, zo zoet,
Wat de eer ook eisch', zo dra te ontlasten myn gemoed:
Ik kan ze u ook zo groot noch driftig niet belooven:
Maar licht brengt u de tyd die zwaarigheid te boven.
'k Heb achting voor uw deugd, en ze is van dat gewigt,
Dat ze u doet hoopen, en my denken aan myn pligt.
Goôn! 't diepst ontzagh, om uw verdiensten te bekooren . . . .
Myn Heer, ontsla my om daar meerder van te hooren.
't Hart is my noch te zeer vervoerd, door spyt en schand'.
't Hoorde u genoeg te zyn dat voor u is myn hand:
Om ze u te geeven ('k leg myn zwakheid voor u oopen),
Moet de Ongetrouwe, door zyn huwelyk, my noopen.
Ik kan, zo lang als hy voor my zou kunnen zyn,
Niets met myn trouw doen, noch voor uwe minnepyn.
Een vuur, dat hevig brand, is niet zo licht te smooren.
'k Weet, Thezeus euveldaad verdiendt myn haat en tooren,
En gy myn hart: daar is geen grooter keur voor my.
Maar of hy my weêr zag en sprak, hoe licht kon hy,
Door 't wroegende gemoed geprikkeld, wederkeeren!
Een lonk, een zucht, een traan 't verdwaald gemoed verheeren?
En de allerfierste toorn verliest heel licht zyn kracht,
Wanneer een Minnaar tot zyn pligt weêr word gebragt.
Wat u belangt, gy moogt my echter wel gelooven:
Zo Thezeus, om zyn lust, zyn glory kan verdooven,
En zich Gemaal zal van een ander Voorwerp zien;
Zo gy my dan noch kunt uw liefde en trouw aanbiên,
Zal ik voor u zyn, om alleen met u te paaren.
Maar 'k moet aan Thezeus zelf, hem zelf, dit openbaaren.
Men doe hem koomen. Ga, Nerine; en gy, myn Heer,
Vrees voor myn hart, myn hand, en huwelyk niet meer.
't Zal alles staan, naar 't geen ik zeide, aan uw begeeren.
Ach! kan ik wel genoeg erkennen en waardeeren . . . .
Ik bidde u, Vorst, gun my wat rust in dit verdriet,
Ik heb uw hoop vervult, en meerder kon ik niet.
Ariadne, Phedra.
't Verwondert my dat gy zo haast uw toorn kunt staaken,
Terwyl ze op Thezeus straks scheen zo verwoed te blaaken.
Wat zoude ik doen? Kan ik het noodlot tegenstaan,
En Thezeus trouwloosheid, myn Zuster, wel ontgaan?
Hy wil my lyden zien: ik ly met hart en zinnen
Geduldig.
Kunt gy dan uw liefde reeds verwinnen?
Die liefde, welk diep zich drukte in uw gemoed?
En, zo gevoelleloos, u aan een and'ren gloed
Verpligtende . . . .
Ik heb niet belooft of zal het houwen.
Hy trouwe een and're als my, ik zal den Koning trouwen.
Hoe! stemt gy toe dat hy een and're in uw gezicht
Zal trouwen, daar gy hebt zyn min zo dier verpligt?
Hoe! zoud ge in de armen van een ander, zonder schroomen
En schrik hem kunnen zien. . . .
Waar is het toe gekoomen?
Hem zien in de armen van een ander! 'k Veins niet meer,
Myn Zuster, ik bemin; en ik bemin noch teêr.
Ik ben ontdekt; dies zal ik u myn hart verklaaren.
Na zo veel liefde, trouw, en doorgestreên gevaaren,
Zou hy me loonen met zo groote ondankbaarheid?
Hoe! zou, na dat myn vlam is tot myn schand' verbreid,
Myn Medeminnaares daar van de vruchten plukken?
Neen, 't zal voor altoos haar dien toeleg doen mislukken.
Ik moet haar kennen, maar bedekken 't hevig woên
Van myn gehoonde min, en niets haar doen vermoên,
Op dat de slag haar moog' zo veel te zwaarder weegen;
Daarom heb ik geveinst, gantsch tot de wraak geneegen,
Dat trouw van Thezeus toe te staan: 'k trok op myn zy
Den Koning, om door hem het Voorwerp, daar men my
Om haat, te kennen. 'k Hoop hier in uw hulp te vinden;
De zusterlyke pligt moet u hier toe verbinden,
Niet twyfelende of gy, uit dernis met myn leed,
Vervloekt d'Ondanb'ren in uw toorn.
Mevrouw, gy weet . . .
Ik weet uw trouw, en 't is by u dat ik, met klaagen
Myn hart uitstortende, verlichting voel by vlaagen,
'k Had, eêr ik kon vermoên zyn openbaar geweld,
Reeds met Pirithoüs uw huw'lyk vastgesteld:
En zulk een nieuw bewys van trouw, dat niets kon baaten,
Moet u noch meerder myn Meineedigen doen haaten.
Verneem omzichtig, aan het hof, wat dat men zeid
Van myn gehoonde min, en zyne trouwloosheid.
Spreek met Megiste en Egle om haar gemoed te ontdekken;
Met Ciane voor al, om uit haar hart te trekken
't Geheim: door haar nam eerst myn minnenyd begin.
Gy weet hoe kwaalyk dat men heelen kan de min.
Geeft acht op haar gelaat, verbaasheid, zwygen, spreeken,
En zuchten.
Na dat my dit alles is gebleeken,
Heb ik te grooten deel hier aan, om 't met beleid
Niet uit te voeren. Maar hebt gy u reeds bereid
Om, door de hette van uw wraakzucht aangedreeven,
Uw Medeminnaares te treffen?
Om te geeven
Een wreede straf aan myn Tieran, moet ik hem slaan
Daar hy 't gevoeligst is, en minst kan tegenstaan.
Oordeel gy zelf hier van. Ik ben om haar verlaaten;
'k Raak alles kwyt om haar: kan ik te veel haar haaten?
Te veel toe geeven aan myn toorn, die my verbind
Om de allerfelste wraak te neemen? Neen, ik vind,
Op zuk een hoon, niets dat myn woede kan bepaalen.
Myn Zuster, hy kan dit niet dier genoeg betaalen.
Zo Thezeus had myn min vergeeten, en zyn pligt
Geschonden in het hof myns Vaders, ik had licht,
Hoe zeer my ook de spyt had heim'lyk moogen knaagen,
Zyn onrechtvaardigheid vergeeven en verdraagen.
Myn Medeminnaares, zou 'k zeggen, heeft de vlam
En de offerhand' van 't hart, dat my alleen toekwam,
Beminnen kunnen, zonder schuld, of kwaad te vreezen,
En 't hart geraakt door 't zoet van teêr bemind te wezen:
Zo heeft zy haar belang voor 't myn' gestelt met reên:
Maar, wezende hier vreemd, verlaaten van elk een,
Om dat ik hem te licht vertrouwde, en in zyn handen
Opöfferde alles, zelfs myn glory, tot myn schanden,
Kwyt wezende alles, door myn lichtverleide trouw,
Geloofde ik dat zyn hart me alleen toekomen zou.
Maar, ach! 'k verloor het: ja, men heeft het my ontnoomen.
Myn wraak zal my den prys daar ruim voor doen bekoomen.
'k Waardeert het hoog: hy schrikk' hier van, die snoô Barbaar!
Deeze onverdachte slag, 'k beken 't, is smart'lyk. Maar
Hoe zult ge, als gy haar kent die Thezeus trouwt, u wreeken?
'k Zal haar gaan vinden, zien, en met myn hand doorsteeken,
Een degen wringen in haar boezem; ja, ik zal,
Om best te heelen 't leed van myn bedroefd geval,
Den slag haar geeven, doch voor de al te schuldige oogen,
Van myn Meineedigen, door wien ik ben bedroogen,