floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Ga hene, schoone jeught; ghy kunt uw wackre leden,
De bloem van uwen tijt, niet heiliger besteden
Dan in Astartes dienst. Betrouw het Ithobal
Haer' Priester toe, en volgh wat hy u raden zal.
O zuivre Mayzon, die de heuvels en de dalen
Rontom Ierusalem beschijnt, en uwe stralen
Komt spiegelen in 't gout des tempels, en het dack,
Waer op noit vogel ruste, en dat noch smet noch vlack
Kan lijden; kuntghe wel dien gruwelbergh gedoogen,
En zonder deizen zien het geen we met onze oogen
Aenschouwen? Kuntghe wel met uw doorloutert licht
Bestralen dezen vloeck, die gruwelen verdicht,
Den hemel terght, en trotst, en Godts gewijden drempel?
Of achtghe dat men Godt en afgodt elck een' tempel
Magh bouwen, zonder smet, en zonder onderscheit?
En is uw glans van 't licht, daer ghy uw majesteit
Van licht en glans uit schepte, alree zoo wijt verbastert,
Dat ghy met deizen niet dees gruwelkerck verlastert,
Of uw gezicht bedeckt met eene donckre wolck,
Ter schande van dit schalck en stout Sidonisch volck?
Geen volck, maer een gedroght van adderen en pesten,
Die deze booze lucht en stanck om Arons vesten
Verspreien; daer gewis een sterfte op volgen zal,
Een woestheit, en bederf, en gruwzaem ongeval,
Ten zy het Godt verhoede, en Priesters, en Levyten,
Profeet, en Wetgeleerde, en burgery zich quijten,
Gelijck hunn' ijver past. Wat hoort, wat ziet men hier?
Uitheemsche schoonheit, och, wat staet ghy Juda dier!
Wat komt Jerusalem nu over, en den mannen
Van Juda, die den boogh voor Godt en godtsdienst spannen!
Wat komt ons Priesterdom nu over, wien de schat
Des offers, en de geur van Arons wieroockvat,
En al wat aen den dienst des heilighdoms magh kleven
Is toebetrouwt! Hoe wordt Godts glori nu gegeven
Aen Jakobs schantvleck, een Fenicische afgodes?
Och, schrey een heele zee van bittre tranen: lesch
Met my dees vuile vlam, eer zy begin' te blaecken,
En uit de voorstadt vliege, en sla in Sions daecken,
Ja over 't gansche lant, en legge al 't rijck in d'asch.
Och, Moorenlander, och, ghy komt hier recht van pas,
Een schennis zien, waer van al 't aertrijck zal gewagen.
O boeck, ô heiligh boeck, men plagh u raet te vragen,
Te luistren naer den mont der Wetgeleerden: nu
Versmaet men Godt en ons, en niemant hoort naer u.
Wat mompelt deze Jode uit zijn verdwaelde boecken?
Moet hy, die andren leert, noch eerst de wijsheit zoecken,
Zoo dwaelt het heele school, terwijl de meester dwaelt.
Ghy Sidoniers, die dicht aen Palestijne paelt
Met uw gebiet, maer wijdt en verre zijt gelegen
Van onze Wet, en volght verkeerde en kromme wegen;
Waerom vermeet ghy u dit schricklijck misverstant
Van blinde gruwelen in dit geheilight lant
Te voeren; daer de gront geen vreemt altaer kan dragen?
Het past geen' vreemdeling de burgery te plagen,
En ingeborenen te tergen door een smet
Van nieuwigheên. Ghy mooght ons Goddelijcke wet
Niet breken, door een wet naer uw vernuft te smeden.
Indien uw dwaling staet te stuiten door gebeden;
Zoo bidde ick, staeck uw werck, en opzet, om den tijt,
De plaets, en 't volck, het welck geen' nieuwen godtsdienst lijt.
Het staet uitheemschen vry Godts tempel te bezoecken,
Hun gaven herrewaert, van verre uit vreemde hoecken,
Te brengen: maer een kerck te stichten tegens Godt;
Te buigen voor een pop, een beelt van Astaroth;
Geloof, dit heet by ons den dienst der Godheit schennen.
Wy dienen eenen Godt, een Godtheit, die wy kennen.
Wy stellen eenen Godt in top. Wie neffens hem
Een andre Godtheit eert, dien kan Jerusalem
Niet laten ongevloeckt: gelijck de mont ons leerde,
Die onze Godtheit sprack, ja met dien Godt verkeerde,
Als een gemeinzaem vrient met zijnen trouwen vrient.
Ithobal:
Een iegelijck zie toe, en wete wien hy dient;
Wy zijn gerust in 't onze, en noit hier van verbastert.
Dat ghy ons Godtheit haet, vervolght, vervloeckt, en lastert,
Ontdeckt uw misverstant. Wy hooren hoe ghy haet,
Veracht, en schent het geen uw yver niet verstaet.
Wetgeleerde:
Gods wijsheit zwichte noit voor 's menschen brein, en zotheit,
Die bidt haer droomen aen, en een gedroomde Godtheit.
Men houde Tyrus en ons Sidon niet zoo slecht,
Dat het een Godtheit diene, en heur altaren recht',
En kercken bouwe alom, op 't lant, en in de steden,
Die niet met recht verdient te werden aangebeden,
En dat men haer een woudt toekeuren zoude, en voort
Vereeren met al 't gene een Godtheit toebehoort.
Neen zeker, ons Godin en Koningin Astarte,
Door Syrie gedient, neemt ons gebeên ter harte,
En zegent rijck by rijck met vee en vruchtbaerheit:
Het zy men 't op geberghte of in de beemden weid',
Of 's winters zette op stal; men kan het naulix tellen.
Al 't voetsel dijt tot melck, waer van de jadders zwellen.
Astarte zegent hof, en huis, en huisgezin.
Zy queeckt de jongkheit aen, de schoonheit, en de min.
Zy troostze met een lief, die bleeck van minne quijnen,
En komtze oock in den droom verquicken, en verschijnen.
Aenschouwde ghy haer beek, en schoonheit, en gelaet,
Zoo levendigh, zoo schoon, gelijckze op 't outer staet,
Ghy wierpt die boecken wech, en uw Hebreeusche brieven,
En zoudt op dees Godin verslingren, en verlieven,
Ja wenschen 't oude vel te wisslen, als een slang,
Om in herboren schijn, in 't midden van 't gezang,
Haer met den Asiaen het wieroock toe te zweien,
En met uw Koningin de staetsi te geleien.
Dat hoede Godt: dat keer' de rechte zegenaer
Van menschen, en van vee, en elck saizoen van 't jaer.
Hy zegent bergh, en dal, met zon, en daeuw, en regen.
De herder drijft vergeefs zijn kudde langs de wegen;
De lantman ploeght en zaeit vergeefs, en zonder vrucht,
't En zy zijn milde hant hem zegene uit de lucht.
Het korenvelt, d'olijf, de wijnstock met zijn rancken
Voor oli, graen, en druif, den milden Godt bedancken.
De huizen loven Godt met eene danckbre stem.
Gezontheit, kinders, schat, het vloeit alleen van hem.
Sla Moses op, die by de kloecke Egiptenaren
In 't hof was opgevoedt, in wetenschap ervaren,
En kunsten, ja van Godt en Engelen geleert,
Waer mede hy zoo lang gemeenzaem heeft verkeert,
En ons uit hunnen mont den Godtsdienst, en de zeden
Gewezen. Moses Wet en regel t'overtreden;
Een Heidensche afgodin te brengen op de baen,
Waer zulck een' wijzen man, ja Godt te kort gedaen.
Aen Moses wijsheit acht zich Sidon niet verbonden.
Fenicie heeft zelf de letterkunst gevonden,
Den vont van zijn vernuft heel Griecken bygezet,
De weerelt omgezeilt, en 't uitheemsch brein gewet.
Fenicie verstaet de maten, en getalen.
Het slaet de starren ga, die vast staen, ofte dwalen,
En weet by nacht zijn padt te vinden door de zee.
Het wijckt Egiptenaer, Araber, noch Hebree,
In kennisse en verstant; en sleet door oorelogen
En godtsdienst op zijn borst het uiterste vermogen
Van al uw heirkracht; zulcks dat ghy geraden vont
Met dit zeeghaftigh volck een eeuwigh vreverbont
Te sluiten, en uw Rijck te stercken met geburen,
Die vaster door hun deught dan door hun hooge muren
Gegront staen. Wie noch schrickt voor onraet, en gevaer;
Twee zuilen stutten ons, de wapens, en 't altaer.
O ydel toeverlaet van outer, en van wapen,
Zoo lang ghy u zoo blint aen afgoôn blijft vergapen,
Aen stomme en blinde en doove en reuckelooze Goôn.
Wy eeren een Godin.
d'Onkuische, van Adoon,
Een Koningsaterlingk, en zijne min bezeten?
Tot dat hy van het Wilt zoo deerlijck wiert verbeten;
Waerom ons Joffers noch met een' bedruckten geest
Zijn lijck betreuren, op het jaerlijcksche offerfeest,
Wanneer het jaergetijde in bloet verkeert de vlieten,
Die uit het cederbosch van Liban zeewaert schieten:
Een wonderteken, 't welck de Joden overtuight,
Dat elck met reden zich voor onze Godtheit buight.
Gemeenlijck wort de verf des vliets den gront ontnomen,
Waer over 't water komt ten dale nederstroomen,
En zich met aerde mengt, en neemt haer kleuren aen,
Als elementen, die elckandre best verstaen,
Zoo schijnt Adonis root, als d'aerde komt van boven
Uit Liban, voor den wint, in zijne kil gestoven:
Dan verft het stof den stroom. Is dit een wonderwerck?
En bouwt ghy op dien gront Astartes feest, en kerck?
Haer lof wort aen den Nijl, en by Syriers gezongen,
En by den Filistijn, en allerhande tongen.
Het Oosten, nimmermeer van haer te dienen moe,
Treckt herwaert, wijdt en zijdt, en brengtze gaven toe.
Men brengtze gaven toe, maer by gebreck van oordeel.
De blinden voeden 's volcks verblintheit om het voordeel.
Een afgodt neemt, en eischt met ope hant noch meer.
Hy sluitze voor hun bede, en zegent nimmer weer.
Ghy zijt niet afgerecht op ons geheimenissen.
Die schamen zich den dagh, en mogen 't licht wel missen.
't Hebreeusch geslacht waerdeert zijn' Godsdienst naer zijn zucht,
Doch naer de reden minst.
Wie voor geen reden vlught,
Die vliede uw gruwelen, en schendige offerhande.
Men eerde ze eertijts hier, nu acht ghy dit een schande.
Aldus verkeert de tijt de zeden, en de wijs.
Zo schick u naer den tijt, en wijs, en win den prijs.
Wat hindert u ons kerck hier buiten, voor uw poorte.
De stadt en al het lant verfoeit een misgeboorte
Van offeren, waer van de lucht en hemel yst.
De wolcken en de lucht, die ghy met smoocken spijst,
En aenbidt, dommer dan alle omgelege volcken?
Wy eeren geene wolck, maer Godt, die uit de wolcken
Ons vaderen verscheen, in steen zijn wetten gaf,
En sterckteze met loon, en daetelijcke straf.
Wy eeren geene wolck, maer Godt, die hen alomme
Geleide, en voorging in een wolck- en vierkolomme.
Ghy eert een afgodin, die aen haer broêr gehuwt,
De Min en Weêrmin baerde, een stuck daer elck af gruwt,
Zelf Reden, en Natuur: en deze gruwelstucken
Verheft men op 't altaer, waer voor de blinden bucken.
Gewis zy zijn niet blint, die Sidons Godtheit zien,
En eeren de bekranste ootmoedigh op hun knien.
Het blancke marmer schijnt een' glans van zich te geven.
Het beelt, heel schoon van leest, en wel zoo kloeck als 't leven,
Is geestigh over al het lijf. Het wezen valt
Bekoorlijck voor het oogh. Hoe frisch is haer gestalt'!
De Schoone is wel in 't vleesch. Wie moet het hooft niet prijzen?
Het is eer klein dan groot. De hals behoudt in 't rijzen
Zijn reizigheit, en maet. De schouders vallen smal.
De borsten puilen uit, als heuvels in een dal.
Een bollicheit verciert de zachte en lieflijcke armen.
De slincke hant, geneight de kuischeit te beschermen,
Bedeckt haer voor 't gezicht, dat al te dertel weit,
En uitspat in den beemt van haer bekoorlijckheit.
Zy draeght in d'andre hant een fackel, die de stammen
Zoo lang in eere houdt, en aenqueeckt met haer vlammen,
Den Doot en Tijt ten trots. De vlechten vloeien neêr,
En spelen op den rugh, als baren op een meer.
Het voorhooft, niet te hoogh, verlustight al die vryen,
En hopen uur op uur een uitkomst in hun lyen.
Zy schiet door 't oogh een' gloet, een vriendelijcken strael
In 't hart van oudt en jongk. De mont behoeft geen tael
Te spreken, want die noodt stilzwijgende elck tot kussen.
O Goddelijcken mont, ghy kunt ons voncken blussen!
Ghy dient dan ydelijck den Wellust, als een' Godt,
En geeft een vuil gebreck den naem van Astaroth.
Zoo krijght afgodendienst den tittel van boeleren;
En boel en afgodt, bey van eenerhande veeren,
Verzellen gaerne d'een den andren in hun vlucht.
Zoo deckt geen mirtewoudt dat schandelijck gerucht;
Daer ghy, nae 't offeren, met dansen, en bancketten
U wentelt in het slijck van die verbode smetten.
Een iegelijck versta zijn wijze, en lantgebruick.
Het is dan recht dat hier d'uitheemscheit wijcke, en duick'.
Men stelle dat geschil aen 's Vorsten welbehagen.
Wy gaen, en zullen ons niet ongehoorzaem dragen.
O Abissyner, nu getuigh uit zijnen mont
Hoe Sidon tempels bouwt op zulck een' geilen gront.
Dit is het zelve volck, wiens ongebonde wijven
En mans, voor d'afgoôn zelfs, die gruwelen bedrijven.
Dit is het Priesterschap, dat boelen heil belooft,
In vuilicheden groeit, en Godt zijn recht berooft.
Dit zijnze, die dit Rijck besmetten, en beroeren,
En deze landtsmet pooght de Koning in te voeren.
Maer gaenwe naer de stadt. My dunckt Jerusalem
Loopt uit op dit gerucht met een bedroefde stem.
Nu opgebroken naer Egipten,
En 't juck, dat wy door zee ontslipten.
Dit heet niet meer 't beloofde rijck,
Noch Iakobs wijck.
Ghy Helden, hooger dan de wolcken
In eere, hebt vergeefs de volcken
En Heidensche afgoôn uitgejaeght,
En wechgevaeght:
Vergeefs behaelde Davids degen
Op Reus en Filistijn dien zegen,
En doemde d'afgoôn tot den brant:
Men zagh het lant
Vergeefs om Moab, en Syrieren,
Damaskus, Geth, en Rabba vieren:
Vergeefs bezorght Gods knecht zoo trouw
Den tempelbouw,
En stapelt, d'eene zege aen d'ander,
Al 't goud en zilver op malkander:
Hy wijdt vergeefs de Godtshut in:
Nu een Vorstin,
Een vleister, zijnen zoon betovert,
Een kus, een lonck al 't rijck verovert.
Hoe wil al 't Heidendom nu schreeuwen,
Naerdien dees hantvest der Hebreeuwen,
Van aen te bidden eenen Godt
Geraeckt ten spot,
En schimp, en schendigh wort vertreden
Van Godts Gezalfde, 't hooft der steden,
Ja Godts gezegenden Profeet.
O harteleet!
Waerom verworpt men Baäls jucken?
Waerom de steene Wet in stucken
Gesmeten, daer men danst en speelt
Om 't kallefsbeelt?
Waerom 't gesmolten kalf gedroncken?
Waerom verteeren 's hemels voncken
Aärons zoons, om 't vreemde vier;
Nu Dagon hier
De goude Bontkist durf ontwijden?
O wat beleven wy voor tijden!
Hoe langsaem straft nu 't hemelsch rijck
Zijn ongelijck!
Men raeckt den appel van Godts oogen.
Ziet Godt dit koel aen uit den hoogen?
HOFJOFFERS. ITHOBAL. SIDONIA.
Hofjoffers
Nu zingt Astarte lof
In 's wijzen Konings hof.
Dit wijfeest geeft ons rijcke stof
Haer kerck te cieren op dien trant,
In 't midden van 't Hebreeusche lant.
Behangt met mirtegroen,
En bloemkrans, en festoen
Poortael, en pyler, ons ten zoen.
Vereert die schoonste Majesteit
Uit yver, en godtvruchtigheit.
Zy zal voor zulck een deught
Beschencken onze jeught
Uit haren schoot met volle vreught
Van wellust, die genoten wort
Waer zy haer' milden zegen stort.
Ghy jeught van Sidon komt ter goeder tijt, geladen
Met uw gevlochten loof, en heilige cieraden,
Bekleên het nieuw gebouw, dat in te wijden staet.
Nu pas in 't yveren op niemants schimp of haet:
Dewijl ghy dus op 't hooghste ons Godtheit zult behagen.
Nu yver naer de kunst. Ay zie, de pijlers dragen
Hun bogen, en gewelf, ter eere van dit feest,
Gewilligh, zonder last: zy stercken uwen geest
In dit godtvruchtigh werck, en schijnen zelfs te blaecken.
Ick zie Sidonia, de Koningin, genaecken,
Om met de stralen van haer tegenwoordigheit
U aen te prickelen, en door haer Majesteit
Te toomen de Hebreen, die ons geluck benijden.
Mijn dochters, dat gaet wel. Wie moet zich niet verblijden,
Die uwen yver ziet? Mijn kinders, vaert zoo voort.
Verheerlijckt vry uw best den ingangk, en de poort
Des tempels, en gebruickt, vrymoedigh zonder treuren,
De vryheit, die die dus lang geen vreemden moght gebeuren.
Doorluchtste Koningin, ghy hebt door uw beleit
De zaeck dus verr' gebroght, en voor uw volck bepleit
Ten hove, by den Vorst, gelijckwe nu aenschouwen.
Hy liet uit zijnen schat dees groote kerck volbouwen,
Zijn Koningin ten dienst, onaengezien de klaght,
Geschrey, en tegenweer van al 't Hebreeusch geslacht,
Het welck hem 't gantsche jaer geweldigh liep om d'ooren,
En nacht noch dagh verschoonde, om onzen bouw te stooren;
Doch ydel, en vergeefs. Hy hielt zich even trots,
En moedigh in dien storm, gelijck een steile rots,
Die op haer' boezem stuit en breeckt de kracht en 't bruischen
Der baren, slagh op slagh, terwijl de winden ruischen
Uit d'openbare zee, en bulderen op strant.
Nu hoop ick zultghe zelf, en met uw eige hant
Den Koning ten altaer geleiden, aen zijn zijde,
Op dat hy ons Godin zijn offergaven wijde.
Zoo krijght de godtsdienst hier een' vasten voet in 't Rijck,
En ghy een eer, waer voor het al de vlagge strijck'.
O vader, wien de zorgh des offers blijft bevolen,
Ghy weet hoe heimelijck, bekommert en gestolen
Wy hier ten hove in 't eerst ten offer mosten gaen,
Nu is ons openbaer de vrydom toegestaen,
En na veel moeite en smert dit groote goet verworven.
Maer hoe? het werck is versch, de gront noch onbestorven.
Den Koning zelf ter feest te nooden, schijnt te vroegh,
En heeft zijn zwaricheit. Men lijdt het schaers genoegh,
Dat zijne Koningin by doncker henetrede:
En noch heeft zij ter noot besteken door haer bede
Dat, onder schijn van spel en Koningklijck vermaeck,
De hofwacht u beschutte, en hier ter ste bewaeck',
Om onheil te verhoên, en teffens niet te wagen
Ons zelve, en 't hoogh gezagh. Men moet zich zedigh dragen.
Wie al te strenge spant, die breeckt of pees, of boogh.
De godtsdienst lijdt geen' schimp, en is zoo teêr als 't oogh.
Uw zorgen zien te verr'.
Men moet geen oproer tergen.
Ontzietghe 't volk?
Men zal 't den Koning vergen:
Wat leit ons aen het volck? Hier gelt des Vorsten stem.
En of zich dees gemeente eens opwierp tegens hem?
Wie durf zich, als een hooft, dien aenslagh onderwinden?
In zoo veel duizenden is licht een hooft te vinden.
Zagh David Absolon niet steken naer de kroon?
En wie kan Salomon verzekren van zijn' zoon?
Van Roboam? hem zou noch zwaert, noch harnas passen.
Hy is te dom, en niet ten oorloge opgewassen.
Een domme dient zich van een' kloecke, die 't verstaet.
Daer glimp noch stof ontbreeckt tot oproer, en verraet.
Ontbreeckt hier glimp, en stof, zoo zich de Vorst laet nooden
Aen ons gehaete altaer, den aenstoot van de Joden?
Men roept alree dat hy de Wet verandren wil.
Zy roepen 't niet zoo luidt, maer mompelen 't al stil.
En al dit mompelen geeft menigh achterdencken.
Wie kan den grooten Vorst, den Leeuw van Juda, krencken?
De zoon van Jesse temde een' leeuw, der dieren Heer.
Men schrickt, als Juda brult: zijn klaeuwen reicken veer.
Wat is ontzagh, uit schrick, en niet uit gunst geboren?
Dit kitteloorigh volck ontziet gebit, noch sporen.
Genade en weldoen treckt de menschen, zonder last.
Zoo zet een Prins den stoel van zijn regeering vast.
De godtsdienst is een toom om staten te regeeren.
Zoo hoede zich de Vorst den godtsdienst te verkeeren.
Het volleck volght het spoor en voorbeelt van zijn Heer.
Niet zonder scheuring: het geweten is te teêr.
Het Vorstelijck gezagh kan 't oproer overwegen.
Als 't oproer overweeght dan zit de Vorst verlegen:
Dan schudt het gansche Rijck, en wat 'er is ontrent.
't Is een onnozel Vorst, die zijne maght niet kent,
Noch weet hoe wijt zijn staf gebieden magh, en bannen.
Ontbreeckt het Salomon aen middelen, en mannen,
En wetenschap, om elck te houden in zijn' plicht?
De weerelt ziet altijt den Heer naer 't aengezicht,
En slaght de zonnebloem. Wil hy zich openbaren,
Ick zie de gansche stadt en endelooze scharen
Ons beelt en Heilighdom aenbidden, hier ter ste:
Een Majesteit sleept hof en alle staten me,
En ampten, om genot, en eere. Wat de slechten
Belangt, die laten zich gemacklijck onderrechten
Van weereltschen, die meer op eigen voordeel zien,
Dan om het Heilighdom den Goden wieroock biên.
Ons dunckt in zulck een zaeck is langsaemheit van noode.
Princes, uw yver flaeuwt. Hoe valtghe nu dus bloode?
Schep moedt, en drijf de zaeck met lust en yver door.
En raeckt de wagen eens aen 't hollen, buiten 't spoor?
Het voorspoock spelt wat goets: dit zal u wel gedyen.
Vertsaegh niet: tre vry toe op onze wichleryen.
Laet hooren wat geluck, wat uitkomst het voorzeit.
Eer ghy den eersten steen des tempels had geleit,
Vernam ick, 's morgens vroegh, in 't naeste dal gezeten,
Van verre een schoone wolck; doch kon terstont niet weten
Wat uit de bergen quam aenwemelen, zoo schoon,
Als noit geen wolck verscheen, aen 's hemels hoogen troon;
Tot dat men endelijck, aen 't roeren van de vlogelen,
Bekende dat het was een heele vlught van vogelen,
Van allerhande slagh en pluimen onder een;
Gelijck een regenboogh. De braefste vloogh voorheen,
En voerde al d'andren aen: gelijck in d'Oosterlanden
Hun Veltheer gaet te velde, om heiren aen te randen.
Behoudens dat men hier geen' vogel vliegen zagh,
Die zijnen beck en klaeuw op roof te spitsen plagh.
Men zagh 'er sperwer, valck, noch arent onder zweven,
Noch havick, nochte Wou, gewoon op roof te leven.
Zoo naecktenze dien bergh. Hoe mael ik best den Vorst,
En Koning van de vlught. Zijn geschakeerde borst
Geleeck een hoftapijt, daer schat en kunst verzamen.
De staert zou met zijn pracht een' paeuwestaert beschamen.
Natuur hing om den hals een pluimjuweel. Wie zagh
Om Koninklijcken hals oit kostelijcker bagh?
Een lange en heldre streeck van goude en roode strepen
En sprengkelen verciert den rugh, gelijck geslepen
Robijn, en hyäcinth. Een kroon, die 't licht verdooft,
Een zon, geen kuif gelijck, vergult zijn purpren hooft.
Zoo daelt hy met een' geur van kruiden, uit den hoogen,
En strijckt, als hy den bergh heeft driemael omgevlogen,
Eerbiedigh, daer ghy nu dien tempel ziet gesticht.
Het geurigh kruit wert flucks verslonden van het licht
Der zonne, en haren gloet, tot groot vermaeck der genen,
Die hem geleidden, en terstont met hem verdwenen.
Och, of men uit dees vlught iet zekers sluiten kon.
De Vorst der vogelen betekent Salomon,
Den Fenix, 't eenigh licht der Koningklijcke hoven,
En ingewijt om al wat kroon draeght te verdoven.
Wat om hem zweeft, verbeelt dit heerlijck duizenttal,
Waer onder ghy, Mevrouw, de kroon spant, boven al
Wat 's Vorsten oogh behaeght, of namaels zal behagen,
En waerdigh zy den naem van Koningin te dragen.
Dit voorspel noodight u, dat ghy de Majesteit
Met zijn Princessen bly ten offerbergh geleit,
En helpt Fenicie dien krans van eere winnen,
Dat ghy den voordans hebt van al de Koninginnen.
De spruit van Faro roept: ghy moet het stuck bestaen.
De bloem van Ammon port u tot dien aenslagh aen.
Het bloet van Edom treckt, en verght dit met gebeden.
De roos van Moab staet gereet u na te treden.
De lelistruick van Heth verwelckt, om dat men toeft.
Al d'andren prickelen, zoo ghy een' prickel hoeft.
Ghy Nimfen rust, en gaet: ghy hebt u wel gequeten,
En geen cieraet noch kunst aen dit poortael vergeten.
O vader, was mijn maght en yver even groot,
Ick voerde u in de stadt op 't outer van den Joodt.
Hoe veel een vrouwetong vermagh op Koningsbedden;
Wy zien ons kommerlijck door dit gevaer te redden.
Vertreck een wijl, en roep Astarte om bystant aen.
Daer komt de Koning zelf: het moet ons wel vergaen.
De Goden zegenen ons heiligh wit ten leste,
En keeren 't geenghe vreest, naer uwen wensch, ten beste.
SIDONIA. SALOMON.
Astarte zegene en behoede Salomon,
Wiens glans en eere straelt gelijck de morgenzon.
En ghy kunt met uw' glans het helder licht verdooven,
O wellust van mijn bedde, o bloessem van mijn hoven,
Mijn licht, mijn morgenzon, mijn frissche dageraet,
Verkoeling, leschvier, brant. O hoe verquickt, hoe gaet
Mijn hart op, als een roos, wanneer ick u aenschouwe!
Ick zweere u by mijn kroon, en Koningklijcke trouwe,
Ghy zult voor uwe trouw niet blijven onbeloont.
Uw schoonheit, waert gezalft, en met een kroon gekroont,
Moet eeuwigh in den troon van mijne ziel regeeren,
Zoo lang dees rechte hant geen' scepter zal ontbeeren.
O Davids zoon, ghy zet ons hooger dan 't betaemt
Te zitten. Het gemoedt kan nimmer zonder schaemt
't Genot van zoo veel deught en weldaên overwegen.
Daer staet der Goden kerck tot aen de lucht gestegen,
En heerelijck volbouwt, in 't aenzicht van den Nijt,
Ons bede te gevalle; en wacht om ingewijt
Te werden. Kan een tong uw Majesteit voldancken,
En prijzen naer den eisch? O Vorst, laet duizent klancken
Van Koninginnen vry, een ieder in haer tael,
Uw' naem verheffen. Dat de gansche hemel dael',
Om uwe Majesteit op 't wy-feest uit te nooden.
Hoe wenschte ick nu dat ghy, ter eere van de Goden,
De staetsi vieren holpt, en me ten offer gingt,
Daer Sidon in het koor hun lof verheft, en zingt,
En speelt met schuiftrompet, kornet, en harp, en snaren!
Hoe zou mijn hart van vreught dan dobbren op de baren
Van al de toonen, die malkandren ondergaen,
En volgen op hun maet, of zonder quetsen slaen!
Moght uwe gemaelin dit eenige op u winnen,
Zy wisselde haer lot met Goden, noch Godinnen.
Ghy Schoone zijt ons meer dan eenen tempel waert.
Het gouden wieroockvat, wiens smoock ten hemel vaert,
Behoort men billijck u eerbiedigh toe te zwaeien.
Het voeght ons u met roock en offergeur te paeien.
Ghy zijt gewisselijck de Godtheit van 't altaer,
Waer voor mijn ziel zich buight. Ga hene met een schaer
Van Koninginnen: ga, bewieroock uw Astarte:
Wy wijden u alleen het wieroock van ons harte.
Wat Godtheên Tyrus eert, en hoogh zet in het gout;
Uw deught verdient dat elck haer viert, en kercken bouwt.
Sidonia;
Verdiende ick iet, zoo laet mijn bede u toch behagen.
Zoo veel als Salomons en Arons kroon kan dragen.
Gelijcke godtsdienst paert gelieven allerbest.
Wat ongelijckheit heeft ons minnevier gelescht?
Door eensgezintheit zou dat vier nog heeter gloeien.