floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Onmoog'lijk dat ik yets voor u verborgen houw.
Weet dat ik heb gemind, gevrijd in zulker voegen,
Dat Minnaer aen zijn Lief, noyt meerder kon genoegen;
Van vriendelijk onthael, van gunst, van vryery,
Ia alles wat ik kon bedenken deed zy my.
Ik (op haer zoet bedrog) ging stellen mijn vertrouwen;
Op een onvaste grond mijn vaste Liefde bouwen;
En meenden ik ging vast, maer doen ik vastheyd zocht,
Bevond ik, dat ik niet op 't achterst had gedocht.
Lerinde was 't, mijn Vrund, die my, door hoop, toezeyde
't Geen zy my naderhand met listen weêr ontleyde.
Lerinde (Cloris Vrund) met Thirsus trouwen zel.
Seyd my haer Suster niet? dat zy veel liever wouwen,
Dat haer Lerinde met de slechste Herders knecht,
Als wel met Thirsus zoud begeven in den Echt.
Doch Vrund, stel u te vreên, 'k heb stof om u te peyen,
'k Weet eene die u Liefd, en graeg om Min zoud vleyen,
Waer 't dat de eerbaerheyd haer zulliks niet ontried.
Ik derf haer (lacy!) noemen niet.
Maer weet dat zy u Lieft, en hert'lijk heeft verkooren.
Zy is dan die zy is, 't is, Cloris, al verlooren,
Nu ik Lerinde mis, is al het minnen niet;
Al waer 't een Koningin, het waer mijn maer verdriet,
Dat ik gedachten kreeg een ander Nimph te trouwen;
Neen Cloris; neen, ik houw voortaen geen meer van Vrouwen,
Ik ban de minne weg, en vlucht als Balling voort,
Daer niemant van my weet, daer niemant van my hoord;
Ik ga door Berg en Bosch, verslijten mijne dagen,
Ter liefde van mijn Liefd, Lerinde toe gedragen.
Met uw verlof, mijn Vrund, met uw verlof, ik ga,
Daer ik, met droeve smert, beweenen zal mijn schâ.
Philander, Vrund, hoe dus? waer is de moed gebleven,
Waer meed gy and're plagt zomtijds, wat moeds te geven?
Zoo zeg ik, dat geen kracht de Min verwinnen kan.
Het is te kinds, zoo moedeloos te weenen,
Te zuften om een Vrouw, daer zoo veel Vrouwen zijn.
Nochtans mijn Vrund, wy moeten
Doen blijken, dat, in nood, de kloekheyd van een Man;
De sware lasten, van de rampspoed dragen kan.
Ha Cloris! 't is geen kunst een ander troost te geven;
Maer die in rampspoed is, en rustelijk kan leven,
Daer hangt wat meerder aen; dit is 't geen my ontbreekt;
En 't is doch al vergeefs, wat gy my hier van spreekt;
Nu ik Lerinde mis, nu mis ik zin, en reede.
Meer als u is geschied,
Doord' onervarentheyd, zoo weet gy 't leyder! niet.
De reden (dieze wil gebruyken) meer vermach.
Ach Cloris! rampspoed treed de rede met de voeten.
Als ik met Cloris flus ging langs dees groene paên,
Doen gaf hy my zijn Min hart-grondig te verstaen.
Dan doch ik veynsden my Philander te beminnen,
Om daer door eens te zien de neyging van zijn zinnen;
En of de Min hem ook geworteld was in 't hert,
Dan of hy maer uyt lust daer toe gedreven werd;
Ach! vind ik hem stantvast, hy zal mijn Min genieten.
Ik zet my hier wat neêr; ach! kristalijne vlieten,
Hoe çierlijk is 't çieraed van uwe zuyvre bron;
Ach! dat uw koele stroom mijn hette blussen kon!
Ey! mijn verliefde hert, mijn Cloris, mijn beminde,
Ik klaeg vrypostig uyt, hier onder deze linde,
De quelling die ik, laes! om u, mijn Cloris, ly;
Kom Cloris, kom mijn Lief, en rust u wat by my.
Ik wil met vreugd mijn hert (tot zijne komst) vermaken,
Ik weet een liedje? kon ik op de wijs geraken,
Ik zong het; licht de wind tot hem de weerklank joeg,
En hem de zin van 't Lied tot op zijn hartje droeg.
Laet zien, hoe is 't begin? ik weet, ey pluymde dieren,
Heft onder 't zoet gezang uw vrolijk tierelieren,
Bootst al de woordjes na, geeft Cloris te verstaen,
Dat Philida (uyt Liefd) met Minne is belaên.
Sy Singt:
GY die de staet van 't Hof,
Gy die de roem, de eer van werelds pracht, door Min,
Ruyld aen het blader lof,
En aen de Liefde van uw lieve Herderin:
Is Liefd zoo zoet,, dat uw verliefd gemoed
Doet blijken, dat geen staet,, trouwe Min te boven gaet?
Die Cloris in het hert, my in de boezem brand,
En woekert zoo diep in,
Zoo dat de Liefde gaet, ver boven mijn verstand:
Zoo zal ik dan tot loon,
Dees uw getrouwe Trouw, die gy aen my bewijst,
Niet met een Konings Kroon
Vergelden; maer met Trouw, die zelfs uw trouwheyd prijst:
Ach! Cloris, 't schijnt mijn ziel, mijn hertjen, en mijn zinnen,
Genieten Hemels vreugd, door 't voedzel van uw Minne.
Ach! Cloris, is uw Liefd zoo Trouw, dat gy verlaet,
En wistelt Hoofsche Eer, om slechte Herders staet?
Soo zal ik (om uw Trouw met Trouwe Min te loonen)
My naer uw lieve wil, in 't zoete minnen toonen.
Waer zijt gy, ach! mijn hert? waer dwaeld gy doch al heen?
Sie ik daer Thirsus niet? hy is 't, ik wil vertrekken,
En gaen na Cloris toe, om hem mijn Min t' ontdekken.
Rijst Nimph, rijs op, den dag die komt aendringen,
Ey! hoor, den wachter blaest het daget in den Oost;
Ik hoor de Vogeltjes haer morgen deuntjes zingen,
Die d' Echo in het Bosch, met zoet geluyd na boost.
Rijst op Lerinde, rijst, de nacht die is gescheyden,
Den ochtend rood gekaekt, die komt ons weder by;
Ik hoor dijn Lammertjes, al blatend u verbeyden,
Kom drijft uw Schaepjes uyt, en wandelt wat met my;
Hier door dees klaver laen, daer kristalijne vlieten
Uyt borlen van de grond, en stralen op der aerd;
Laet my (Lerinde) daer mijn lieve lust genieten,
Nu dat mijn Sieltje met uw Zieltjen is gepaert.
Hoe Thirsus! hoe dus vroeg hier in het bosch te dwalen,
Al eer den dageraed haer lieffelijke stralen
Van d' Hemel neder stort.
Lerinde, lief, ik moet
Op offeren, voor 't eerst, aen u mijn morgen groet;
Gy vraegd wat my hier drijft, mijn lieve herderinne,
Het is een zoete lust van liefde, en van minne.
Ach Thirsus! ach ik schrik!
Ik schrik, eylaes! als ik de min maer noemen hoor.
Mits ik geen min mach lyen,
Dies bid ik, Thirsus! staekt uw minne, en uw vryen,
De min is my een plaeg, een pijn, en wreede smert;
En heb ik oyt gemind, dat rouwd my in mijn hert.
Ach Thirsus! wat zou 't wezen?
't Is waer, dat ik mijn gunst, en vrundschap u voor desen
In 't minnen heb getoond, maer ach! dat is geschied,
En waer het niet gedaen, geloofd, ik deed het niet.
Lerinde, lief, hoe dus? hoe dus verkeert van zinnen?
Lerinde! meend gy 't ook? oft veynst gy in uw minne?
Toen brande my de min, nu is die uytgedoofd,
Dies baerd min my beron.
't Berou en kan niet baten,
Lerinde die en mach haer Thirsus niet verlaten;
Beloften maken schuld, Lerinde is mijn Bruyd.
Berou heeft hier geen kracht beloftenis te breken;
Lerinde! gy en meugt uw trouw niet tegen spreken,
Gy zijt aen my verlooft, ik zal u noyt ontslaen.
Hoe los, en ligt is 't hert der Maegden, in het minnen;
O wispeltuurgen aert! hoe speeld gy met uw zinnen,
Hoe schielijk dreyd uw wil, hoe haest zijt gy verkeerd,
Hoe schoon in uw beloft, hoe valsch in uw begeert;
Is dit gelijk 't behoord? mins lust met my te plegen;
Lerinde! gaet uw min op zulke valsche wegen?
O Goôn! dat had ik noyt Lerinde toe vertrouwd,
Ey! luyster na mijn klagt, gy Nimphjes van dit woud;
Aen wien ik al mijn leed, en droeve nood wil klagen,
Hoe is het mogelijk dat Maegden haer zoo dragen?
Dat zy in haer gevry (om minnelust te voên)
Den minnaer al zijn wil, in 't minnen, laten doen;
O maegdelijke min! berooft van schaemt en deugde,
Wat heb ik menigmael genoten minnens vreugde,
Als my Lerinde, laes! omhelsde in haer schoot,
Wiens ontrouw mijne Liefd zal slijten door de dood.
DE blonde dageraet,
Verspreyt haer glants de telgjes door en door;
De morgen sterre staet,
En flikkerd met haer straeltjes lieftlijk voor
De vensters van mijn Nimphjens tent,
Al waer ik niemant zie omtrent.
't Gevogelt in het Woud,
Van blijdschap dertel speeld, en tierelierd;
De telgjes nat bedoud,
(Met blader loof en bloeyzeltjes verçiert,)
Getuygen al de zoete Min,
Van mijn verliefde Veld-Godin.
Wiens leden af-gefloofd,
Door 't Vryen van de lieve lange nacht,
Leggen door slaep beroofd,
Van zoete Min, en Minnelijke macht,
Sy ronkt met zoete zugjes uyt,
Kom Thirsus, by uw lieve Bruyt;
Wat zoete dromen zijn 't,
Die gy zoo zoetjes premeld binnens monds,
Eylacy! zoo het schijnt,
Acht gy Philander niet, die zoo goet ronds,
Hier onder deze groene tak,
Lerinde eerst van 't minnen sprak.
Wat vrye vryigheyd,
En is 'er in ons minne niet geschied?
Philander droevig schreyd,
Nu dat Lerinde Thirsus Minne bied,
En slaet Philander voor het hooft,
Nu gy zijn zinnen hebt gerooft.
't Gaet by de Herders om,
En by de Herderinnen is 't gemeen;
Soo 'k in 't gezelschap kom,
't Is al Philander heeft een blaeuwe scheen,
Philander leefd in swaer getreur,
Lerinde gaet met Thirsus deur.
Nu heb ik dan (mijn Lief!) nu heb ik voorgenomen,
Dat ik niet meer en zal by u, Lerinde, komen,
Maer my tot eenzaemheyd in woeste wildernis
Begeven, nu ik u, mijn Lief, mijn leven, mis.
Vaer wel mijn Lief, vaer wel mijn Lief, maer anders Vrouw,
Mijn Lief, om dat ik van uw Liefd gedacht'nis houw,
Gedachtenis die noyt zal uyt mijn Siel geraken,
Gedachtenis die my een Altaer zal doen maken,
In 't binnenst van mijn Siel, in 't diepste van mijn hert,
Daer uwe beeltenis steeds aen gebeden werd;
Een Altaer, daer het vuur zal van mijn Liefde branden,
Een Altaer, daer ik u doe daeg'lijks offerhanden,
Een Altaer, daer uw beeld zal als voor oogen staen,
En daer ik neêr geknield, Lerind zal bidden aen;
En zoo mijn levens tijd mijn Lief ter eeren slijten,
Tot my de bleeke Dood ter aerden neêr komt smijten;
Vaer wel dan Lief, vaer wel, vaer wel genoten vreugd,
Waer aen, Lerinde, gy noch vaek gedenken meugt.
Vaer wel verloopen vreugd, vaer wel verlopen lusten;
Vaer wel, ach! zoete mond, die my zoo dikmaels kusten;
Vaer wel Lerinde Lief, gedenkt aen mijn vertrek,
En dat ik u daer meê mijn trouwe Min ontdek.
Ach Lom're blaedjes, die de woordjes, ja gedachjes,
En al het zoet onthael van vriendelijke lachjes,
Zoo meenig duyzend reys, hebt op dees plaets verspied,
Vaer wel, getuygen van mijn lijden en verdriet.
Wanneer de schrale Dood my 't vleesch stroopt van de beenen,
Wie zal, Lerinde, dan Philanders dood beweenen?
Wie zal de Goôn ten dienst het heilig Altaer stooken;
Wie met geheyligd vuur gewijde Wierook smooken?
Op dat mijn bleeke schim noyt voor uw oogen sweeft,
Maer in een stille rust der eeuwigheden leeft;
O Zael'ge Goôn! ik zal tot uwe offeranden,
De Wierook van mijn Liefd, hier in dit hert doen branden,
Al eer d' hol oogde Dood, my met haer schichten raekt,
En van Philanders vleesch een aas der Wormen maekt.
Vaer wel dan Lief, vaer wel, vaer wel, vaer wel Lerinde,
Vaer wel mijn lieve Lief, vaer wel mijn wel beminde.
Vaer wel, ik scheyd van u, en draeg in deze steê,
(Door een geheugenis) mijn afgodinne meê.
'k Ontwijk het stralen van de Son,
Gins achter Berg, en Boomen,
Dicht by de overschaeuwde bron,
Daer Cloris placht te komen.
Die oft zijn minne van my trekt,
Oft op een aer gaet stellen.
Oft met de minne spot, en gekt,
Om Philida te quellen.
Lust u te quellen, quelt my vry,
Mijn Liefd zal 't al verdragen,
Indien 't uyt rechte Liefde zy,
Ten zal my noyt mishagen.
Ik zal hier ginder in het groen,
Mijn Cloris komst verwachten,
En daer een middag slaepjen doen,
Om voeden mijn gedachten.
Met droomen die 't verliefde bloed,
Tot in 't gedacht doet stijgen;
Geef Goôn, dat ik van Cloris moet,
Yets in mijn droomen krijgen.
Ik zal gaen drukken met mijn hand,
De naem van mijn beminde,
Hier met mijn staf in 't natte zand,
Of snyen s' op een Linde.
Of vlechten aen een Roozen-hoet,
Mijn Cloris naem met Bloemen,
Op dat hy ziet wat Liefde doet,
Om hem mijn Lief te noemen.
Sagt, zien ik daer mijn Cloris niet,
Gins achter geene Linden?
Het schijnt dat hy my niet en ziet,
Of niet zal kunnen vinden.
Kost gy (lieve Lommer) spreken,
Of betoonen eenig teken,
Van mijn overtrouwe Min;
Die ik met een welbehagen,
Heb getrouwelijk gedragen,
Tot mijn lieve Veld-Godin.
Heb ik niet de Hoofsche staten;
't Hof, en Hoofsche eer verlaten?
Ia mijn zelver zoo verneêrt;
Dat ik d' eer van Swaerd, en Wapen,
Socht te ruylen aen uw Schapen,
Maer tot noch toe niet begeert.
Philida, al mijn gepeynzen,
Achten al u weyg'ren veynzen,
Niet zoo koel als gy u houd;
Niet zoo ang voor Cloris Minne,
Weyg'rig met verliefde zinne,
Schoonste Herderin van't Woud.
Schoon gy waert een Koninginne,
Meerder kost ik u niet minnen,
Waerder kost gy my niet zijn;
Meerder Liefd kost ik niet toonen,
Hooger kost gy 't noyt beloonen,
Als met weder Min aen mijn.
Hoor ik daar niet in de linden,
Yet wat rijss'len, of zijn 't winden?
Cloris, och ik schijn te swijme,
Cloris, Cloris, komt doch by me,
Al mijn veynzen is gedaen.
Philida, mijn Lief! wat zegje?
Zoete bekjen, och! waer legje?
Lief, wat doeje by de sloot?
Ik pluk bloempjes in mijn schoot,
Staek uw zuchten, staek uw karmen,
Philida; rust in mijn armen.
Cloris, Cloris, och! wat raet?
Voel eens hoe mijn hertje slaet,
Voel eens hoe mijn leeden trillen;
Wat mach dit beduyden willen?
Cloris, och! ik sterf van pijn;
Wild gy niet mijn hulper zijn?
Och! ik koom weêr tot bedaren,
'k Weet niet waer mijn zinnen waren,
Dat ik hier dus neder zeeg,
Cloris riep, en mijn ontreeg;
Cloris, Cloris, voel mijn handen,
Voel doch eensjes hoeze branden;
Cloris, Cloris, 'k hou voor wis,
Dat het Liefdens koorsjen is.
Herders kind oprecht in 't minnen,
Niet geveynsd nocht valsch van zinnen;
Niet gelijk het Steeds gebroed,
Wispeltuurig van gemoed;
Loos, en valsch in Minne treeken,
Anders meenen, als zy spreeken,
Anders denken als zy doen,
Opgevult met quaed vermoên;
Valsch van herten, schoon voor d' oogen,
Trotzen op haer groot vermogen,
Snorken op haer weydze pracht,
Roemen op haer Adels dracht;
Op haer afkomst moedig pralen,
Op haer Tijtels, dieze halen
Ik en weet niet waer van daen,
't Is te vreemt om te verstaen.
't Steeds gebroed is niet met allen,
't Gaet 'er altijd op een kallen,
Met een schamper, schots verwijt,
Meenig Vryer tot zijn spijt.
Meenig moet het quellen lyen,
Van zijn Minne, van zijn Vryen;
Heeft hy wat te hoog gezien,
Dat verwijt hem elk ien.
Is men slechjes in de kleeren,
Niemant zalje trouwheyd eeren;
Pronkje niet met Hoofsche pracht,
Zoo en wordje niet geacht.
Daer en geld geen trouw in 't Minnen;
Maer als Liefde Geld kan winnen,
Maektmen stracx een Houwlijk klaer,
Met het ongelijkste paer.
Philida, mijn uytgelezen,
Die was 't, die is 't, die zal 't wezen;
Philida Mind pracht nocht goed,
Maer een oprecht vroom gemoed;
Dat in Cloris is te vinden,
Philida mijn wel beminde.
Noyt by Philida en had,
Eenig Iufvrou van de Stad.
Openhertig en goedaerdig;
Ongevalst in al uw reên,
Minzaem tegens yeder een.
Wist gy, als ik hier wat eet,
Dat ik nimmer zoete beet,
Nimmermeer een dronkje doe,
Of ik wensch 't u hallef toe.
Heb ik een versnapering,
Van het een oft ander ding,
Wist ghy hoe dat ik dan sta,
Och! had dit mijn Philida;
Wist gy hoe ik trouw en graeg,
's Morg ens voor den douw en daeg,
Dicht omtrent uw Wooning blijf;
Als ik eerst het Vee uyt drijf,
Al mijn Schaepjes blijven staen,
Willen qualijk verder gaen.
't Zijn lagers die te Veld vervolgen 't Wild dat vlucht,
In dicht bewosschen ruygt, en door gespreyde Bomen,
Daer het de grage lust der winden tracht t' ontkomen;
Wiens viervoetige sprong, naderd het vluchtig Wild,
Indien het (achter baeld) zijn snelle loop eens stild;
Dies het in 't Bosch ontwijkt, in holen, ofte kuylen,
De felle Dood-steek van der Winden scherpe muylen.
Zie daer den Koning zelfs met eenig Hof-gezin,
Vervolgen 't vluchtig Wild, de Bosschen uyt en in.
Mijn Lief! ik ben verplicht zijn Hoogheyd hier te groeten,
Gelukkig komt gy my (vrund Cloris) hier ontmoeten;
Dewijl ik af-gedwaeld van and're Edellien;
Op d' onbekende weg kan qualijk uytkomst zien;
Ten aenzien, ik gedwaeld alhier door Eyk en Linden,
Op mijn verdroogde tong, geen laeffenis kan vinden,
Dies bid ik, Cloris, dat gy my, in deze pijn,
Geleyd daer mijne dorst eens mach verzadigt zijn.
Indien zijn Majesteyt niet is te zeer gebonden
Aen de gewoonte, dat wat buyten dien gevonden,
Hem geen vernoeging geeft, zoo zal, zoo waert, als Wijn,
Hem niet ons schrale drank uyt klare Beekjes zijn;
Maer weet Natuur haer na gelegentheyd te voegen,
Ligt dat ik met mijn dienst uw Hoogheyd kon genoegen.
Zie daer een frissche Beek, een zuyvre water-bron,
Met lommer overschaeuwt, voor 't stralen van de Zon;
Zie daer genadig Vorst, een plaets, daer al te malen
De Herders hunnen drank, (tot laeffenis) uyt halen,
Een drank die noyt Natuur aen eenig deel misdoet,
Maer door haer zoberheyd ons met gezontheyd voed.
KONING drinkt uyt de Fonteyn.
Ach! Cloris, ik bevind de smaek is niet gelegen
In Hoofsche drank; als ik aendachtig overwege
Natuurs voldoening, die door graegte meerder geeft,
Te smaken uyt het kleyn, als 't alder grootste heeft.
Het krachtig nat geperst, uyt Rijnschen Muscadel,
En was my noyt zoo zoet, of aengenaem, als wel
Dit zoete water my gevalt, dat hier komt dringen
Uyt dichte heuvels, en uyt dees Fonteyne springen;
Ten aenzien my het een, (door de gewoont) niet geeft,
Dat door Natuur alleen, het ander by hem heeft
Ach! Cloris, 't is niet vreemt, dat gyde Hoofsche staet,
Ruyld aen een Herders rust, die 't Hof te boven gaet;
Daer gy van last, van zorgen zijt ontslagen,
En alle lust geniet, daer wijze van ons jagen.
Gelukkig die Natuur zoo veel gegeven heeft,
Dat hy, gelijk als gy vernoegd, in kleynheyd leefd;
Gy volgt uw lieve lust, daer Liefdens wet gebied;
Wy minnen d' afkomst, daer de Hoogheyd meest opziet.
Gy Liefd, daer 't Liefd gebied, uw schoone Herderinne;
De Liefd gaet boven staet, ik spreek 't geen ik bevin,
Ik voel mijn hertgewond, met Herderinne Min.
Zacht Vorst, hier dient geveynsd; wil ik mijn wil verkrijgen,
Soo moet ik dan van 't geen ik wil voor dees tijd swijgen;
Hoe Vorst? en wild gy dan uw tochten niet gebien?
Maar volgen zotte lust, en op uw minder zien;
Dat 's dulle razerny; 't is dan zoo 't is, 'k moet stil
In 't veynzen zijn, zoo ik liefds wetten volgen wil;
Indien 't my Cloris lust uw heusheyd yets te vragen,
Zoud ik u ook misdoen?
Ik hoop my zoo te dragen,
Grootmogende Monarch niet min na desen dag,
Als ik voor dezen my tot u te dragen plach;
Wel wetende dat ik zijn Hoogheyd mach vertrouwen,
Dat gy in al uw doen, u zult aen reden houwen.
Indien ik, Cloris, wist dat ik u vergen zouw,
Yets dat u oorzaek gaf tot swarigheyd, oft rouw;
Voor u, oft voor de uw, dees schoone Herderinne,
Die gy oft hebt getroud, oft noch op trouw moogt Minnen;
Veel liever had ik mijn verzoeken na gebleven,
Als dat ik oorzaek van verdriet daer meê zoud geven.
Alzoo de tijd zoo loopt, dat ik my voor een tijd
Moet scheyden uyt het Rijk, en dat geen uytstel lijd.
Wijl mijn besloten reys tot het gemeene beste,
En d' uur van mijn vertrek geloopen is op 't leste;
Soo is, dat ik 't gebied wel overgeven wouw,
U, die mijn zaken weet, en die 'k er toe vertrouw.
Grootmogend Vorst, en Heer; goetwillig ik beken,
Dat ik gehoorzaemheyd zijn Hoogheyd schuldig ben;
Ia 't zy met welke dienst ik u te pas mocht komen,
Al waer 't in Doods gevaer, zoo zoud ik nimmer schromen,
Voor uwe Majesteyt te stellen my en 't mijn,
Om u in alle nood een trouwe hulp te zijn;
Alleen van het gebied zoek ik te zijn ontslagen.
Een dienaer buyten dienst werd wetteloos bevonden,
In zaeken die de plicht van dienaers wet aengaen,
Waer in gy my genoeg voor desen hebt voldaen;
Dies moet het door geen wet, oft geensins door gebieden,
Maer uyt een goede wil alleenelijk geschieden,
En zoo u die ontbreekt, ik maek 'er door geen wet.
't Is billik, Cloris, ik van mijn verzoeken swijg,
Ten aenzien ik berouw van dit mijn voorstel krijg;
Best blijft gy by uw Lief.
Die (hoop ik) zal 't genoegen,
Dat ik na 's Konings dienst, my dienstig zoek te voegen.
Wel Cloris! spreek met haer, en zoo gy 't raedzaem raemt,
Dat gy een korten tijd maer in't gebieden quaemt,
Gedienstig zoud gy tot beloning my bevinne;
Ha! wel te recht geveynsd; tot voordeel van de minne.
Was Cloris maer ten Hoof, ik maekte haest dat mijn
Begonnen Min, vernoegt aen d' Herderin zoud zijn.
Niet Cloris, dan dat ik
Uw komst verwachten zal, dies ik my voorder schik.
Dewijl de tijd zoo loopt (mijn Lief) datik niet ken
Ontzeggen 's Konings dienst; daer 'k aen verbonden ben;
Soo is 't, dat ik als nu, mijn Engeltje! mijn waerde!
Mijn voorgenomen reys op 't spoedigst zoekt t' aenvaerden;
Om my (zoo haest ik kan) by u te voegen; stel,
Stel u gerust, ik zeg, mijn Engeltje, vaer wel.
Doch eer ik noch vertrek, hoewel met droeve smerten,
Neem (bid ik Philida) mijn beede doch ter herten;
In 't afzijn, laet mijn Ziel beheerschen uw gedacht,
Gelijk ik met het mijn by u te wezen tracht;
Denk aen de Liefd, mijn Lief, die ons t' zaem heeft verbonden;
Laet buyten onze Liefd, geen Liefde zijn gevonden.
Ach! Cloris, 't valt te swaer,
Dat wy dus schielijk moeten scheyden van malkaer;
Ach! Cloris, kunt gy dus uw Philida vergeten?
Ach! Cloris, looft het vry, indien ik had geweten,
Dat gy zoo haest van mijn gescheyden had, ik meen
Ik in beloftenis met u noyt waer getreên;
Ik dacht, dat u het Hof niet meer en kon vermaken,
Maer dat gy 't voortaen zoud (om mynent wil) verzaken,
En met mijn slechte staet u stellen wel vernoegt,
Met mijne Schaepjes, van de Goôn my toegevoegd;
Mijn Schaepjes, die door rouw van hare Herderinne,
Druyloorig zullen gaen, ach! Cloris, nu ik minne,
Zoo minne, dat ik (laes!) nauw levend blijven ken,
Indien ik niet verzeld, met u (mijn Cloris) ben;
Doch, nu 't zoo is bestemt dat gy van my moet scheyden,
Wensch ik, dat u de Goôn (mijn Lief! mijn Ziel) geleyden,
En houd in uw gedacht, mijn Lief, mijn laetste beê,
Draegt in uw Zieltje, Lief, mijn lievend Zieltje meê.
Mijn lief, mijn Ziel, mijn hert, mijn rust, mijn lust, mijn leven,
Om uwent wil vind ik my nutter hier gebleven,
Als dat om 's Konings dienst ik my ten Hoof zoud spoên,
Indien ik daer meê kan uw lieve Liefd voldoen.
Ach neen! nu 't is bestemt, nu laet het zoo geschieden,
Maer keert zoo haest gy kunt.
Ik zal na uw gebieden,
(Mijn Lief, mijn afgodin) my voegen; op dat ik
In 't lieve minnen my na uw believen schik;
Had ik geweten dat het my zoo swaer zou vallen,
Al 't Koninglijk verzoek waer aen my niet met allen;
Doch nu 't zoo is gezeyd, drijft mijn beloft my voort,
Mits ik, mijn Engel, ben niet beter als mijn woord;
Dewijl 't dan zoo moet zijn, een kusje voor 't vertrekken,
Een kusje, ach! mijn Lief, mijn uytverkoren Ziel!
Ha! vlugge tijd, wild doch uw teye dagen rekken,
Soo lang ik voor het beeld van mijn beminde kniel.
In 't af zijn vluchtig vlied, de dagen maekt tot uuren,
Het zoet verlangen van mijn lieve Lief voldoet,
O min! begonstigt my; Liefd, wild my vorder stuuren,
Op dat Liefd aen mijn Lief, Liefds lieve lust haest boet.
Vaer wel mijn Lief vaer wel, vaer wel, mijns Ziels beminde,
Ik zal van dag, tot dag, hier onder deze linde,
Vernieuwen door 't gedacht, ons zoete vryery;
En u, van uur, tot uur, verwachten weêr by my;
De zoete morgen stond en zal zoo dra de roozen
Door 't stralen van de Zon, op 't çierlijkst niet doen bloozen,
(Als noch de zilv're dan bepereld Bloem en Kruyd)
Of ik zal al mijn Vee, en Schaepjes drijven uyt;
Soo lang zy weyden, zullen weyden mijn gedachten,
En tot de nare nacht begind, uw komst verwachten.
Uw beeltenis ik in mijn Siel meê dragen zel;
Mijn Philida! ik ga, blijft gy de Goôn bevoolen.
DE gaven van 't geluk, my dus lang toegevoegt,
Met grage lusten zijn tot noch by my ontfangen,
Soo dat my aen de gonst van het geluk genoegt,
Genoegen nochtans, krijgtal weêr een nieuw verlangen.
Hoe komt het doch, ô Goôn! dat gy die 't meeste geeft,
Daer hy, die 't minst geniet, noch toond het meest genoegen?
En die door uwe gunst, het meest ontfangen heeft,
Sich vaek tot dankbaerheyd het alder minst zal voegen;
Die al heeft wat hy wenscht, noch dikmaels meer ontbreekt,
Als die, die niet en wenscht, nochtans wel zoud behoeven;
Mits hy (die 't alles heeft) van geen genoegen spreekt,
Maer hoe veel dat hy heeft, te meer leeft in bedroeven.
Die al heeft wat hy wenscht, ontbreekt noch veel tijds yet,
En hy (dien veel ontbreekt) zal nochtans niet meer wenschen;
Die veel heeft, en meer wenscht, zulks al te veel men ziet
Gebeuren, aen 't geslacht der sterffelijke menschen.
Den een die volgd Natuur, en d' ander volgd een Wet;
Wie onder Wetten staet, die is gelijk verbonden.
Want door Natuur de mensch, meest op 't begeeren let,
Daer den vernoegden houd de overvloed voor zonden.
Als ik my recht bedenk, te veel en kan niet baten,
Soo doen die dan verr' best die haer genoegen laten;
Wanneer behoeftigheyd werd van 't geluk voldaen,
En het genoegen neemt voor zoete wellust aen.
't Gezin zich wat vertrek. ben ik nu niet alleen?
Om van mijn zoete Min te spreeken, zoo 'k het meen;
O Min! ô Philida! die my in Min doet branden,
Soo zeer, dat ik de Kroon, besmetten moet met schanden.
In Cloris schijn zal ik betrachten, Herderin,
Uw zoete Maegdom te verkrijgen, doorde Min;
Ha! Cloris, aen uw komst zal al mijn Min-luk hangen,