floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
De tweedracht is by haer, de Prins in hechtenis;
En, trachtende na 't geen by ons beslooten is,
Zal al zijn aenhang, op de Koningin gebeeten,
Uitspouwen haere spijt, van razerny bezeeten:
Agenors Lijfwacht is gewonnen, en met een
Ons vrienden zijn gereedt, men wacht na ons alleen.
Gaet heen, en voert haer aen om 't wettig bloedt te wreeken,
Ik zal straks by u zijn; maer moet mijn zoon eerst spreeken.
Hy heeft hier veel gezag; zijn naem alleen heeft kracht;
Om hem te winnen, ga 'k gebruiken al mijn macht.
Maer wijl de vrienden, om onze aenslag te betrachten,
Al vaerdig zijn, begin vast zonder my te wachten;
Ons welvaert maent ons hier gezwindt mêe voort te gaen,
Om niet verrast te zijn.
Wy vangen alles aen,
En dat zo daedelijk: gy hebt ons maer te toonen
Hem, die wy heeden door onze aenslag moeten kroonen;
Verberg den Vorst niet meêr, en helpt ons uit de pijn;
Laet ons den Koning zien, wy zullen stouter zijn.
Gy zult hem hebben tot getuige van uw werken,
Ik hoop in 't kort met hem uw benden te versterken;
Opdat hy neevens u zijn zaeke gade sla....
Maer 'k zie daer mijnen zoon, ik volg u daed'lik na.
Astrate. Sicheus.
BEklaeg u nergens van, wilt wel gemoedigt weezen,
Gy hebt voor u, noch voor uw vrienden niets te vreezen.
Hebt gy ons niet ondekt, zo kan men niets vermoên.
'k Heb 't al ontdekt, maer 'k heb 't weêr al vergeeven doen.
De Koningin heeft zelf uw stoutheidt vry gegeeven,
En u, en al die daer aen schuldig zijn, het leeven;
Maer al haer strengigheidt bepaeldt zich met de doodt
Van hem, die oorzaek is, waerom gy dit besloot.
Hoe, zou zy noch voldoen deeze onrechte offerhande?
Laet dees, zo 't zijn kan, noch de Koningin in handen;
Het zal de laetste zijn; de rust van deezen staet
Hangt zelf daer aen, die nu met oproer zwanger gaet.
Hoe, zou ik om mijn lijf mijn Koning overgeeven?
Neen, wijst hem maer, ik zelf, ik zelf zal hem het leeven
Beneemen; wacht van my niet schandeliks; dees handt,
Mijn Heer, zal voor de vuist hem helpen aen een kant.
Ik zal niet doen, als hy, die bloode, die zich 't vergen
Van uwe hulp niet schaemt, terwijl hy zich gaet bergen.
Hy koom slechts voor den dag, en laet zijn eigen kracht
Ophouden teegen my, het recht van zijn geslacht.
Hy vindt in 't wreeken, en ik in het minnen wetten;
Hy komt mijn liefde, en ik kom zijne wraek beletten.
Hy raekt noit aen zijn wraek, 't en zy zijn arm my straf;
En zonder zijn verderf leidt mijne min in 't graf.
Verdraeg dan weêr, dat wy, verscheidentlik verbolgen,
Dees strijdt gaen effenen, en onze tochten volgen;
Dat een van beiden aen den andren roof den dag,
En toon wie meest van tweên de liefde of wraek vermag.
Wel, nu gy van de deugdt zo weinig toch wilt houwen,
En met de Koningin, ook haere misdaên trouwen;
En 's Konings overschot doen daelen in het graf,
'k Zal uw nieusgierigheidt voldoen, maer tot uw straf.
Die vyandt, Heer, is die zo schrikkelik te vreezen?
Ja, ik verzeeker u, hoe dapper gy moogt weezen,
Hoe zeer gy de Bazuin vermoeidt hebt van de Faem,
Dat gy zult sidderen op 't hooren van zijn naem.
Dit dreigen dient maer om my meerder lust te geeven.
Ei! noem hem slechts, mijn Heer, al koste 't my het leeven.
Zie, wat de Koning, eêr Elize hem liet doôn,
My naliet weegens 't lot van zijnen jongsten zoon;
En ken den vyandt, die gedwongen is te geeven
Het bloedt der Koninginne aen die hem gaf het leeven.
leest in een Tafelboekje, dat Sichëus hem geeft.
De jongste van mijn drie beminde Zoonen
Is voor den vandt vry, die my zo schelmsch dorst hoonen;
En zo de tijdt van zijne ontdekking eens genaekt,
Dat hy mijn sterven wreekt, of mijne banden slaekt,
Sichëus heb ik hem ten vader nagelaeten,
Slechts in den schijn; maer 't is mijn zoon, Astrate.
spreekt voort, het Tafelboekje wegwerpende,
Ach! deeze slag voert my op d'oever van de doodt!
Zou ik van 't bloedt zijn, dat de Koningin vergoot?
En moet ik zelf, verplicht door al te strenge wetten,
Op zulk een lieven borst mijn wreede deegen zetten?
Moet ik haer vyandt, tot mijn herte leedt en pijn,
In weêrwil van my zelf, en mijne liefde zijn.
't Is meêr, als al te waer, gy hebt het zelf geleezen.
Kan ik 't gelooven, schoon het noch zo waer mag weezen?
'k Bewijst u met het geen des Konings handt verklaert,
En dit is meêr als al te wel geloovens waerdt.
Wanneer de Vader van Elize, zonder reeden,
Uw Vader kluist'ren deede, en in zijn plaets quam treeden,
Verloor ik juist mijn zoon, wiens doodt ik tot behoudt
Uws leevens dienen dêe; want gy zijnde eeven oudt
Als hy, Heer, kon ik 't licht uitwerken na behoorte,
En onder zijnen naem verbergen uw geboorte.
Waerom 't geheim niet voor altijdt verborgen? Goôn!
Moest gy dan, wreede, indien ik ben des Konings zoon,
Zo lang met dees gehaete en doodtsche boodschap wachte,
Tot dat my d'arm beviel, die mijnen Vader slachte?
En moest gy tot behoudt mijn leevens (bittre spijt!)
Niet eerder oop'ning doen, of zwijgen voor altijdt?
Mijn Heer, eêr dat ik u dien hoon dorst kenbaer maeken,
Moest ik u, dacht my, eerst verzeek'ren van de wraeke;
En 'k heb niet kunnen uw rampzael'ge min voorzien,
Die my tot heeden was onmoog'lik te verspiên.
Maer, zo ik dael van 't bloedt door haer bevel vergooten,
Hoe kost gy lijden, toen haer sterfdag was beslooten
Door 't Sirisch volk, dat ik aen haere zijde was,
Zelfs teegens die voor my zich stelde in 't harrenas?
De haet der Sirïers, ons eeuwen lang gebleeken,
Zocht in het minste niet uw's Vaders bloedt te wreeken;
Der dwingelanden doodt, en straf daer toe bereidt,
Was maer een schoone glimp voor haer staetzuchtigheidt:
Zy vlamden op het rijk, het welk gy moet regeeren;
En zo gy teegens haer het niet hadt kunnen weeren,
Zo hadden wy gerukt de staf, met minder kans,
Uit hunne handt, als uit de vuist des dwingelands.
De wraek uws Vaders was hem door zijn zoon beschooren.
'k Heb die voor u bewaert: en d'uur is nu gebooren;
En schoon 't bemindt ontwerp uw hert verflaeuwen doe,
Hef uwen arm om hoog, en sluit uw oogen toe;
Vlieg zonder om te zien, daer eer en plicht u wenken.
O Gôon! ô wreede plicht! kan ik daer aen gedenken,
't En zy ik trille en beeve. Ik weet niet waer ik ben.
Maer is' er niets, dat my hier van verlossen ken?
Hoe maekt gy zo veel werks te brengen om het leeven,
Die met uws Vaders bloedt u zelf heeft voorgeschreeven
De lessen van uw plicht, en deed uw broeders dôon?
Sichëus, welk een ramp! ach, was ik noch uw zoon!
Gy zijt des Konings zoon, ik heb 't u klaer beweezen.
Om aller Gôon wil, blijf mijn vader, als voor deezen.
Te heerlik is uw lot.
Ik schrik voor zulk een eer,
En hou noch duizendtmael van mijne dwaling meêr.
Laet my my zelve die gevaerlike eer berooven,
Laet, zo het weezen kan, my niets daer van gelooven,
De klaerheidt bannen, die voor my afgrijss'lik is,
En houden van mijn lot de lieve duisternis.
Neen, toon u heldenmoedt, mijn Prins, om t' overwinnen
Het schadelik geweldt van ongeoorloft minnen.
Dees liefde, die u noopt tot alle onreedlikheidt,
Uw deugdt verbastert, en met een uw plicht verleidt;
Dees liefde, die u doet uw eigen zelfs verraeden,
En die u dwingt de handt te minnen, die zich baedde
In 's Konings bloedt, moet zelf zijn d'eerste dwingelandt,
Die gy tot 's vaders zoen moet helpen aen een kant.
Herstel uw glorie, Vorst, en vlieg, daer u komt roepen
Het brandende ongedult van uw getrouwe troepen;
Volg van uw noodtlot d'onherroepelike wet;
Toon u een waerdig kindt van 't Koninklike bedt.
Zou 't onbehoorlik vuur der liefde u doen verlaeten...
Ach, 'k zie de Koningin.
Denk, wie gy zijt, Astrate.
Helaes! wie dat ik ben; door dit bemindt gezicht
Kan ik niet anders zijn, als Minnaer; en mijn plicht
Vergeet ik door het zien van al mijn welbehaegen.
'k Ga dan, uws ondanks, zorg voor uwe welvaert draegen.
Elize, Astrate, Corisbe.
WEl, is mijn vyandt u bekendt; en is 'er niet,
Het geen my troosten kan in mijn bedrukt verdriet?
Zal hy mijn Scepter, en mijn leeven....
Ach, Mevrouwe!
Ik vinde u gansch onstelt; wie maekt u deeze rouwe?
Is al uw zorg vergeefs, die gy hebt aengewendt?
Uw vyandt is my niet, als al te wel bekendt.
Astrate, 't kan my in dees staet licht weinig baeten,
Of ik hem ken of niet: het volk is uitgelaeten;
Zy rotten vast te zaem ten dienste van de Vorst;
Een drommel yz're liên voegt hunne staele borst
By 't opgerokkent graeuw, dat blindelings gedreeven,
Tot zoen van 't wettig bloedt, staet na mijn kroon en leeven.
Ik zag in deezen storm mijn vrienden zelf gevat
Van schrik en angst, daer op ik 't meest te hoopen hadt.
't Schijnt me alles doodelik, elk een heeft my verlaeten;
Of hoop ik noch op iet, dat is op u, Astrate;
Mijn vyandt, zonder u, verstoot my van den Troon.
Mevrouw, vrees gy niet, hy moet vreezen; dank de Goôn.
De staet, daer in mijn min hem heeft gebraght voor deezen,
Laet hem voortaen niet toe u schaedelik te weezen.
Astrate, kunt gy my beschutten voor zijn kracht?
Ik kan noch meêr, ik kan hem leev'ren in uw macht.
My leev'ren, goede Goôn! kan 't zijn, dat mijn verlangen
Zou van zo lief een handt zo lief een gift ontfangen?
En zal ik end'lik in mijn macht zien, en geweldt,
Mijn grootste vyandt, door mijn grootste vriendt gestelt?
Ay haast u, hou 't geheim niet langer opgeslooten,
En noem 't gevaerlik bloedt, dat noch moet zijn vergooten.
Men neem het leeven, die 't ons anders neemen zou.
Wel aen, wel aen, 'k zal u gehoorzaem zijn, Mevrouw,
En u van 't bloedt, het geen zo doodlik u komt hoonen
't Ellendig overschot zo daedelik vertoonen.
De jongste zoon des Vorsts, die gy benaemt het licht;
Die zoon, door schuldigheidt tot uw verderf verplicht;
Dit offer, dat u strekt een nieuwe leevensader;
Die arme wreeker van een deerelijken Vader,
Van een verdelgde stang, en ingenomen staet;
Kortom, die Vyandt zo gevreest, en zo gehaet,
Die gy met alle kracht zo zocht in 't graf te delven,
(Wie hadt het oit gedacht?) Mevrouw, die ben ik zelve.
Gy, gy Astrate? ô Goôn!
Ik heb vergeefs gedacht
My zelfs te vleyen, en te twijffelen getracht;
Toen my Sichëus zey wie 'k ben, hoewel met vreezen,
Had hy mijn hert gelooft, hy had my in mijn weezen
Gelaeten, en my van mijn lot noit onderricht;
Nu heeft hy teegens dank my al te veel verplicht.
Dees slag komt uwe ziel, zo wel als mijne, plaegen.
Gy zijt niet meêr als ik gehardt, noch onverslaegen.
Ik had my zelve meer gehardt te zijn vertrouwt;
Maer 'k dacht niet dat gy 't hooft der muit'ren weezen zoudt.
Ik stofte t'onrecht op mijn onverwinbre krachten,
En dat ik onbeschroomdt kon alle ramp verwachten.
Ik was niet op mijn hoede, als 't my den doodtsteek braght;
Mijn hert was wel genoeg verzien met heldekracht,
Zelfs teegen het gevaer, het geen stondt na mijn leeven,
En teegen 't muitendt graeuw, zo schrikk'lik overgeeven;
't Was sterk genoeg om zelf de Goôn te weederstaen;
Maer 't schoot noit teegens u, noch liefde 't harnas aen.
Voor my, noch voor de min behoeft gy niet te vreezen,
Uw eigen Vyandt moet u onderdaenig weezen:
Gy woudt hem kennen, en ik heb hem u getoont;
Gy zocht zijn doodt, ik bid, dat gy hem niet verschoont.
Spaer my het leeven niet, dat u wordt aengebooden;
Het is my lastig, en gy hebt mijn bloedt van nooden.
't Zal vloeijen zonder pijn, als 't uit mijn aders raekt;
't Is schuldig, nu het my uw vyandt heeft gemaekt.
Welk een geluk, indien 't u laet, als Koninginne....
Astrate, wijt my niet, dat ik de Kroon beminne;
Zo zy my heeft gekost veel onrecht, en veel zorg,
Het was voor uwe kruin, de Min verstrekt mijn borg:
En ondertusschen heb ik niet, als u verraeden.
De Heemel teegen my wendt mijne snoode daeden.
Al wat ik immer deê voor u, tot mijn verwijt,
Helaas! vereent ons niet, maer scheidt ons voor altijdt.
Ik heb dan, hoor ik, om dat ik u kon behaegen,
U mijnen Vader my ten offer op doen draegen;
En al zijn bloedt gestort, die 't my gegeeven hadt;
'k Was Vaderbeul, om dat ik uwe ziel bezat.
Wel aen, rechtvaerdig u, Astrate, en neem my 't leeven;
Gy zult onschuldig zijn, als gy my hebt gegeeven
Mijn straffe; wreek uw bloedt; haet my tot 's Vaders zoen.
Uw lot gebiedt het u.
Zou ik het kunnen doen?
Op zulk een lieven borst te wetten mijnen deegen?
En kunt gy met uw raedt mijn hert daer toe beweegen?
'k Beken 't, ik vind my door mijn zwakheidt zo verleidt,
Dat ik met moeite stem tot dees gehoorzaemheidt.
Volg dan niet meêr, als half, het geene gy zijt schuldig;
Bewaer my maer de helft, Astrate, ik ben geduldig.
Ga wreek u, 't zal my toorn aenbrengen, noch verdriet.
Maer zo het weezen kan, Astrate, haet my niet.
Ach! 'k deê te veel, indien ik't allerminste deede.
Heeft oit 't geminde van de Minnaer straf geleeden?
Neen, neen, de Heemel drijft uw straf met geen geweldt;
De wijl dat hy u zulk een zachten Rechter stelt.
't Is tot behoudenis van die ik wil bevrijden,
Dat hyme een wet stelt, die ik volgen kan, noch lijden:
En zo gy door de wil des Heemels sneuv'len zoudt,
Hy had die straf niet aen een Minnaers arm vertrouwt.
De Goden willen my nochtans door u bederven;
't Orakel zeit, dat ik om uwent wil moet sterven;
De Goôn verzeekeren 't; daer is geen twijffel aen.
Neen, Min alleenig is de Godt, die my moet raên;
Zijn stem en mijn gemoedt spreekt al de Goden teegen;
Die stem moet meêr by my, als uw orakel weegen;
Hy is de Godt, die my meest aengaet en verstaet;
'k Vertrouw'my meêr op hem, als aller Goden haet;
Zy zijn verdwaelt, zo zy door my uw Kroon en leeven
t' Ontrukken dreigen, want ik durf'er teegen streeven.
'k Zal u behouden gaen, in spijt van 't wreev'lig lot.
Geraste, Elize, Astrate, Corisbe.
MEvrouw, 't wijkt alles voor het opgeruiderot,
De vyandt, door 't beschik tot uw verderf beschooren,
Staet vaerdig, om u in uw wanhoop te versmooren.
Niets hebtge, als alles quaedts te wachten van hun haet;
Hun graege wraeklust, die in vollen arbeidt gaet,
En teegen al uw bloedt van woede is ingenomen,
Heeft in Agenors doodt zijn eerste wraek bekomen!
Maer, 't geen het wonderste is, men heeft door listigheidt
Op u de misdaedt van dit wreede stuk geleidt;
Al 't graeuw is op de been, zijn vrienden daerenboven,
Die komen na 't Paleis op 't heevigste aengestooven.
teegen Astrate.
Gy ziet, de dulle wrok van d'onverzoenbre Goôn
Begeert, Astrate, datge, uws ondanks, my zult doôn.
Ik zal u eevenwel verweeren voor hunne oogen,
En zien of zy zich dan, of ik my heb bedroogen.
Neen, luister na uw bloedt.
Dat schreeuwt vergeefs, ik hoor
Na niemandt als na Min, en volgh alleen zijn spoor.
Einde van't Vierde Bedrijf.
Elise, Corisbe.
't IS tijdt voor uw gezicht mijn hert tot vreugdt te zetten,
Schoon my de Heemel wil verdelgen, en verpletten.
Hoe? meintge, dat Astrate uw dolle vyandt still',
Die u, zijns ondanks, dus bestormt om zijnent wil;
En dat Astrate u voor de tweedemael bevrijde
Van 's Heemels straf, daer gy zo na zijt aen u lijden?
Ik heb Astrate zien betrachten met geweldt,
Al 't geen men hoopen kan van een verliefden heldt;
'k Zag van de galery hoe dapper hy verweerde
De Poort, daer 't oproer vast hoe langs hoe meêr vermeerde.
Na dat hy, doch vergeefs, getracht had meenigmael
De dolheidt van het volk te stillen door zijn tael.
Maer ziende dat men hem gansch geen gehoor wou geeven,
Heeft hy zijn dierbaer bloedt voor mijn ellendig leeven
Gewaegt. Hy heeft voor my, zelf teegen zich, gewaekt,
En volk, en vrienden tot zijn vyanden gemaekt.
Mevrouw, wat kan Astrate in deezen standt bedrijven,
Met zo een handt vol volk, die op uw zijde blijven?
't Betoonen, dat hy my mint in mijn ongeluk,
Kan my vermaek en vreugdt doen scheppen in mijn druk.
Wanneer men wel bemint, en by het welbeminde,
Hoe groot de ramp ook zy, weet heul en troost te vinden,
Dat 's een genoegen, 't welk de ziel zo zeer vermaekt,
Dat ons een groot verlies van buyten niet eens raekt.
Mijn lieven vyandt zelf my 't lijf te zien verweeren;
In plaets van teegen my zijn wapenen te keeren,
Te zien hoe hy zijn bloedt verzaekte, en in zijn hert
Deê zwijgen 's vaders schim, vast morrende vol smert;
In plaets van mijn bederf te haesten, dat te weeren;
De Godtspraek, kon het zijn, in loogens te verkeeren;
Zijn plicht vergeeten, en meêr minnaer zijn als kindt;
Braveeren 't Noodtlot, tot mijn ondergang gezindt,
En met zijn handt, geschikt tot mijn verderf, my 't leeven
Behouden; teegen 't lot aenworst'len, en weêrstreeven,
Alleen om mijnent wil, is my zo groot een vreugdt,
Dat my het sterven geen verdriet is, maer verheugt.
Ik zie niet, wat u zo tot sterven port.
Astrate
Is in gevaer, wilt gy, dat ik hem daer in laete?
Neen, haestenwe onze doodt; laet ons dien braeven heldt
Verlossen van de wraeke, op my slechts aengestelt.
Ik min Astrate meêr, Corisbe, als Kroon en leeven;
Alleen 't gevaer, dat hem gedreigt wordt, doet my beeven.
Mijn snelle doodt kan hem bevrijden door mijn handt,
Dat hy zich niet vergeefs met ondaên smette, en schandt.
Ik moet mijn misdaên, die hem zo gevaerlik waeren,
Meêsleepen, om dien heldt weêr aen de deugdt te paeren.
Na 't geen Astrates min op heeden deê voor my,
Moet ik op mijne beurt niet minder doen, als hy.
Hoe? wachtge niet, tot dat uw noodtlot....
Zou ik draelen,
Tot dat men my de wraek doe met geweldt betaelen?
De doodt, in 't uiterst' steekt veel heereliker uit,
Die uit een vrye keur, dan die uit noodtdwang spruit.
Kom schikken wy 't besluit des heemels voor te komen,
En laeten we onderwijl elk twijffelen en droomen,
Wat slag van straffen my het lot beschooren hadt,
Zo ik het zelve niet hadt by de handt gevat.
Wy moogen hoopen, maer wat kan die hoop my baeten.
Daer komt mijn vyandt aen, ô Goôn! waer blijft Astrate?
Dat hy niet meê verschijnt, en niet verwonnen heeft,
Beduidt zijn doodt. Helaes! ik heb te lang geleeft.
Sicheus, Nicogenes, Bazore, Nerbal, Elize, Corisbe, Soldaeten.
DAer is de Koningin, het sterven dubbel waerdig;
Maer eeren wy den Troon, al drukt zyze onrechtvaerdig.
Belet het Krijgsvolk toch van verder voort te gaen,
En laet op my de wraek van onze Vorsten staen.
Teegen de Koninginne.
Nicogenes en Nerbal binnen.
Hoewel ik door een plicht, die geensins is te breeken,
Het Noodtlot dien, dat u schijnt na het hert te steeken,
't Ontzag, het geen ik draeg aen 't Koninklik gebiedt...
Wat deedt gy met Astrate? Ach! zeg waer gy hem liet?
Gy vleit u zelfs vergeefs, dat hy u zal verweeren;
Hy is niet meêr in staet, om iemandt af te keeren.
Hoe, is mijn heldt dan doodt? en hadt het volk geen meêr....
Hy is in 't leeven, maer berooft van zijn geweer.
Zijn liefde quam vergeefs ons trouwe plicht bestooken;
Zijn deegen, in zijn handt tot aen 't gevest gebroken,
Heeft hem in deezen staet gelaeten, zonder maght
Van meêr geweldt tedoen tot hoon van zijn geslacht.
In deezen val, daer u de Goden meê bezwaeren,
Heb ik de smert van 't zien u weêrzijdts willen spaeren,
En alle bêy ontslaen van noodeloos berouw,
Hy wordt bewaert.
Op dat ik hem niet spreeken zou?
Beklaegtge u van die zorg?
Al wat'er wordt bedreeven,
'k Beklaegme nergens van, mag slechts Astrate leeven;
Behoudt men hem alleen, die 'k min het meest van al,
Hoe groot mijn rampen zijn, 'k vergeef die aen 't geval.
Maer zou ik voor mijn doodt wel iets verzoeken durven?
't Is al in deeze staet u met een woordt verwurven...
Gy ziet wel, wijl ik ben zo na aen mijnen val,
Dat ik niet licht'lik iets voor my verzoeken zal;
Ik ken Astrates min, en oordeel uit my zelven
Hoe zoet de doodt is, als men in het graf ziet delven
Het geen men mint; des weet ik, dat Astrate zal
Het daglicht schuwen, op 't gerucht van mijnen val.
Daerom is dit mijn beê: draeg zorge, dat hy leeve;
Belet hem toch, dat hy zich niet tot wanhoop geeve.
Alleen zijn leeven, daer bestaet mijn wellust in;
Doch met het mijne, doet daer meê na uwen zin.
Mevrouw, 'k ontzie de plaets, die gy hebt ingenomen,
Maer 'k hoor het woedend volk, bezwaerlik in te toomen.
Daer wordt achter het Tooneel een gerucht gemaekt.
Men laete my in rust, 'k weet wat my staet te doen
Tot mijne, tot des Rijks, en tot der Goden zoen.
Sicheus
teegen Bazore.
Zy gaet in haer vertrek.
De liefde maekt, dat zy zo nô scheidt uit het leeven,
Let op haer doen mijn vriendt; en wilt haer niet begeeven.
'k Zal ondertusschen zien wat dit gerucht bediedt.
Astrate, Sicheus, Soldaeten.
zich rukkende uit de handen der Soldaeten.
NEemt my het leeven, of weêrhoudt my langer niet.
Zult gy uw Heer en Vorst dus handelen, ô wreeden...
Neemt niet ten quaedsten op mijns zoons krankzinnigheeden;
Maer om zijn geest weêrom te leiden zo 't behoort,
Laet ons alleen; ick zal hem stillen met een woordt.
Teegen Astrate.
Soldaeten binnen.
Gy zult in korten (geef doch rust aen uwe zinnen)
Uws Vaders troon bekleên.
Waer is de Koninginne?
Indien ik denken dorst, dat in dit laetst geweldt,
Maer 't allerminste was tot haere doodt bestelt....
De Koninginne leeft, maer 't is tot haer bederven;
En hy bemint haer niet, die haer belet te sterven:
't Volk is te zeer op haer gebeeten en verwoedt;
Zo dat een traege doodt haer schuldt verlengt, en voedt.
Wilt gy haer laeten aen den moedtwil der Soldaeten,
Of aen 't oproerig graeuw, in dolheidt uitgelaeten,
Die alle zijn bereidt, om haer ten offer van
Uw bloedt te slachten, en die 'k niet weêrhouden kan?
Ik zie wel, wat mijn lot zo droevig doet verand'ren.
Verzeeker my van u; 'k verzeeker u van d'and'ren;
Bely slechts wie ik ben, op dat ik meester zy.
Dat dult mijn plicht niet, Vorst, dat ik 't zo dra bely.
Hoe lang zult gy my dan noch van den Troon versteeken?
Tot dat ik heb gezien 't bloedt uwer Maegen wreeken..
Maer weet gy wel, wat loon van my ontfangen zou
d'Onmenschelike zorg van zulk een grooten trouw?
Zo uit wraekzuchtigheidt, in wêerwil mijner zinnen,
Uw al te wreede plicht my afrukt 't geen ik minne,
Zal ik de straf van dees te groot een yverbrandt
U streng' gevoelen doen, zelf door mijn eigen handt.
Ik weet, hoe dikwils voor een ondienst wierdt gehouwen,
De deugd'like yver van een onbevlekte trouwe;
Maer niets ter weereldt trekt my van uw diensten af;
Ik zal mijn plicht voldoen, al dreigt gy my de straf.
Om u te kroonen, kan ik niet beweeg'lik weezen,
Zo lang ik oorzaek heb om voor uw eer te vreezen;
Maer 'k zal het zonder vrees toestemmen, als het my
Alleen betreffen zal; ja zelf verheugde en bly
Uw bitt'ren haet op my afwachten en verdraegen,
Zo ik u dienst kan doen, voor 't endt van mijne daegen.
Mijn zeek're doodt, wanneerze uit mijn getrouwheidt spruit,
Is 't minst, dat my verschrikt, of teegen 't herte stuit.
Mijn Vorst, wanneer ik my heb na den eisch gequeeten,
De volle wraek aen 't bloedt uws vaders toegemeeten,
Uw eer verzeekert, en beweezen mijne plicht,
Dan heb ik lang genoeg genooten 's leevens licht.
Ja, zo de driften van mijn yver u mijn leeven,
Zelf teegen uwen dank, slechts mogten overgeeven,
Ik sturf gerust: te mêer, mag uw verstoorde zin
Op my de dolle wraek volvoeren van uw min.
Wijl 't ydel is, dat ik, met allerleye reeden,
Uw onverbidd'lik hert tot zachtheidt zoek te kneeden;
Uw hert, dat onbeweegt, gelijk een rots, blijft staen;
Laet ons uw wreedheidt dan, tot walgens toe, verzaên.
Ik wil, dat gy verkrijgt meêr, als gy hadt beslooten,
Dat met zo waerdt een bloedt ook 't mijne werdt vergooten.
belettende Astrate zijn deegen te neemen.
Wel hoe, wat vreest gy voor mijn bloedt,
Gy die my 't hert ontrukt met zulk een overmoedt?
Waerom behoudt gy niet daer ik het meest in leeve?
't Is in Elize alleen, daer my de doodt doet beeven;
De liefde boeit my aen haer vast, in dit gevaer;
Mijn leeven, en mijn doodt is t'eenemaal in haer.
Ik ben zo niet ontaerdt, mijn Heer, noch hardt van herte,
Dat dit uw ongeval my ook niet zoude smerten;
'k Beklaeg u, datge uw min niet beeter hebt geleidt:
Maer denk wiens zoon gy zijt; ik heb het u gezeidt.
Voelt gy uw bloedt in u niet sidderen, en woelen?
'k Gevoel al 't geen ik moet, al 't geen ik kan gevoelen,
'k Gevoel 't vergieten wel van 't vaderlike bloedt;
Maer 'k min, en dat gevoel ik meest in mijn gemoedt.
Dat snoodt gevoelen! houdt gy 't wettig? ach! ik vreeze....
Laet haer behoudenis by u een misdaedt weezen;
Schuif gyze alleen, alwaer die noch zo groot, op my:
Ik sta u daer voor in, en spreek u daer van vry.
Dat ik zo blindeling met mijne plicht zou speelen,
En dienen zo mijn Heer?
Ik ben 't die 't u beveele.
My beeter dienst doen, is mijn ondergang gezocht;
My niet verraên, is mijn verderf en doodt gewrocht.
Zo gy mijn leeven mint, hou op van zo verbolgen
Dat leeven, daer het mijne aen vast is, te vervolgen.
De teikenen van uw getrouwheidt gaen te veer.
Dien my als Minnaer, dien my niet als Opperheer.
Ach! stel mijn bloedt voor 't bloedt, daer uit ik ben gesprooten,
Om uwes zoons wil, in wiens naem ik heb genooten
Uw liefde, en op wiens naem ik minde zonder smet,
Om alles daer gy meest uw hert en zin op zet.
Mag ik iets goedts uit deeze ontsteltenis besluiten,
En durf ik hoopen......