floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Myn Zoetert, schoon de tyd, dat ik je tót myn’ vrouw,
Gelyk ’t gezeid was neemen zouw,
Gesteld was, over veertien dagen,
Laat zulks op morgen zyn, is ’t jouw behaagen.
Zacht, ik weet wat jou dus doet verstaan,
Je wénscht, je wénschte wél, dat zulks reeds was gedaan.
Jou schélmpje, wees jy maar te vreên, het zal wel gaan.
Laat ons binnen treên, én t’saamen
De kortste dag van onze trouw beraamen;
’k Moet nóg eens uitgaan, én ’t wordt laat.
,, O liefde! ô liefde, geef me raad,
,, En uitkomst, in deez’ droeven staat!.
In een kamer van Heermans huis.
HEERMAN zynen dégen aandoende, én twé Pistooltjes in zynen zak steekende,
						LEKKER slaapende
Hou Lekker! het wordt tyd dat wy onze aanslag waagen.
LEKKER, zich uitrekkende.
Och, hei! Wat aanslag, Heer?
O luyaard! is dat vraagen
Is ’t jou vergeeten hoe de zaaken zyn gestéld?
Ik zal Ruffina, ja, het géldt ook, wat het géldt,
Deez’ nacht verlossen uit haar droeven kérker:
Want hoe dat Steiloor haar wil dwingen door gewéld,
Myn’ liefde is tót haar hulp nóg stérker.
Fiat, ’t is goed; kom, laat ons die jaloerse Vent
Maar ik vrees...
Heer, laat dat yd’le vreezen.
’k Vrees datze reeds in slaap zal weezen:
Wat middel om haar dan te spreeken?
Ik bekén ’t,
Je bent afgryslyk gaauw, dat je al die zwaarighéden,
Voor af bedénkt; maar weet je niet,
Dat een’ verliefde ziel, niet slaapen kan?
Met réden:
Want dat bevind ik aan my zélve nu.
Ei ziet
Dit wérk eens aan! zou zy dan lichter slaapen
Als jy, myn Heer? zy is réchtschapen
Verlieft, en, vat je ’t? een verliefde Dóchter, ken
Haar zélf niet troosten.
Lustig, ben
Je nóch niet reed? maar zacht! wie komt hier binnen loopen?
Hoe? stond de deur in ’t voorhuis open?
RUFFINA gemastert met een Sluyer om het hoofd, HEERMAN, LEKKER.
Ik,
Hoe gy? hoe gy, Mejufvrouw? Ach! de schrik
Heeft my zo veel niet, als de vreugd, de spraak benómen.
Zyt gy uw wreede Voogd, zyn’ boeijens dan ontkomen,
Myn’ Engel? Mag my het geluk
Gebeuren dat ik u, ô, pronkbeeld aller vrouwen!
Om wien myn’ ziel zo lang in druk
Geleefd heeft, eindelyk in vryheid mag aanschouwen?
Ik ben verzékerd, dat myne eer
Hier veilig is, én op ’t vertrouwen,
Dat gy myn’ liefde in waard’ zult houwen,
Kom ik hier vlugten; ’k geef me in uw bescherming, Heer.
Zy gaat in eene leuning stoel zitten.
’t Geluk kon nimmer my met meerder gunst bestraalen.
Wat vreugd kon by deeze eer, die gy me toont, ooit haalen,
O schoone! nu uw’ komst my van de dood bevryd!
Ik leefde alleen om u, én ach! wie durfde ’t denken
Dat my de min, dus onverwacht, zou schénken
Een schat die my wierdt door uw straffe Voogd benyd.
Ik zou de dood veel minder vreezen,
Als vrouw van Steiloor moeten weezen:
Dóch zo ik door myn stout bestaan,
Van zélver hier by u te komen, aan
Kwaâ spreekers stóf gaf, om...
Ei, laat ons daar van zwygen,
’t Geen ik uit liefde deê, hebt gy uit nood gedaan;
Dit spyt me, én doet me schaamte in ’t aanzicht krygen.
Ik moest me van zyn’ dwang ontslaan,
De dag van mórgen deed me beeven.
Gy moogt op myne trouw, gerust én zéker gaan...
LEKKER hem tilletjes by de mouw trekkende.
,, Je vreesde dat ze sliep daar éven!
En duizendmaal zou ik het leeven
Verliezen, eerder als u te begeeven:
Maar, ik bid u, zég my hoe dat gy ’t ontkome zyt,
En hier in huis kwamt?
’k Zal ’t u zeggen op zyn tyd.
Dóch, zo gy wilt dat ik gerust by u mag blyven,
Bezórg voor eerst dat een Notaris, hier
Ons wéderzydsche Trouwverbintenis kom schryven.
,, Dit vryen gaat heel naar de zwier,
,, Dit Blyspél hoeft geen vyf bedryven!
Loop Lekker, loop eens met ’er haast
By Monsieur... Monsieur... die hier naast
De deur woont.
Wie? by Dókter Nukken?
Wat Dókter? Rékel, hoe zal ’t lukken?
By Monsieur...
Notaris...
Ik weet, Notaris Slik-op.
Maar Heer, hy heeft het podegra.
De tyd verloopt met praaten:
Je zult hem met gemak van acht’ren binnen laaten;
Dóch zórg voor alle dingen, dat
De voordeur aanstonds in het nachtslót word geslooten.
,, Het Muisje is in de val! O Poesje lik jouw pooten!
RUFFINA, HEERMAN.
Myn Heer, indien myn’ Voogd, de stoutheid had
My hier te zoeken?
Ik zou hem veel eêr doorstooten,
Dan u ontbeeren.
Dus zal myne min vergrooten
Door uwe min, waarom ik zyne dwinglandy
Ontvlugt ben.
Ach! myn lust, myn ziel, myn welbehaagen!
Ik bid u, zég me in ’t eind, hoe kwaamtge vry?
Dat heeft zich zéldsaam toegedraagen;
En ’k dénk vast, óf ik niet te veel heb durven waagen.
Terwyl dat Steiloor uit was, om
Al* wat ’er tot de reis en ’t huuw’lyk was van nooden,
Gereed te maaken, ben ik met een stille trom,
Myn’ kérker, én met één, myn’ slaverny ontvlooden;
Maar naauw’lyks was ik, uit myn druk,
Op straat geraakt, óf, tót myn ongeluk,
Ontmoette ik hem: ik stond verlégen,
Als iemand die by schoon weêr, onderwégen,
In ’t oope véld, verrast wordt, van een harde régen:
Tót dat de Liefde in dien benaauden staat
My by kwam springen, met deez’ raad:
Hy gaf my in, dat ik myn’ Dwing’land diets zou maaken,
Dat Willegond, myn zuster, nu
Niet lang verlêen, verliefd geworden was op u;
Dat zy, om zéker tot haar oogwit te geraaken,
Uw’ liefde toetsen wou, op mynen naam,
Waar toe zy deeze nacht, myn’ kamer had verkooren,
Als zynde daar toe bést bekwaam.
Dit klonk myn Voogd, als óf het waar was, vreemd in de ooren,
Hy gaf me een straf bevél, dat ik van stonden aan
Myn Zuster uit myn’ kamer zou doen gaan:
’k Beloof ’t hem; dóch met voorbedingen
Dat hy, om mynent wil, in dit geval,
Haar niet bestraffen, zien, veel min toespreeken zal.
Dus kom ik, in haar’ schyn, dien dans te ontspringen.
LEKKER, HEERMAN, RUFFINA.
Myn Heer, daar kwam ik nét van pas.
Hy ’s reed binnen,
’t Was goed dat hy juist met zyn zwaager beezig was
Met kwater trooi. Ik moest een glaasje met hem ninnen.
Zyn klérk dat is myn vriend;
O! ’k heb Sieur Slik-op wel zo meenigmaal gediend,
Met myn eerwaarden naam te tékenen, in zaaken
Daar and’ren zwaarigheid in zouden maaken;
Maar kyk, hy stélt de lui weêr rykelyk te vreên.
Vraag óf het hem belieft in dit vertrék te treên.
Na ’t zeggen van de klérk, is Slik-op ook gebeên
Van Steil-oor...
O, Sint Félten!
Och! ’t is myn Voogd...
Hier ryd de Droes op stélten!
Die my gemist heeft! ’t is zyn klóp, myn Heer; het hart
Dat heeft me!
Ei, houw sléchts moed, ’k zie ’t eind’ van onze smart,
Indien wy eéns gezind, onz’ zaaken wel beleggen.
Loop, Lekker, doe maar op, én is het Steiloor, laat
Hem hier wat wachten.
Kom, gaan we, dat hy my niet ziet, ’k moet u iets zeggen,
’t Geheele wérk staat aan Notaris...
’t Is myn Vriend,
Hy zal doen, én heeft me in zwaarder zaak gediend.
Maar, ’k hoor gerucht!
LEKKER, tégens Goedaard.
Ai Heer, ik bid u, kom maar binnen,
Myn Heer zal aanstonds by u komen, wacht
Een weinig, zo het u belieft.
GOEDAARD, STEILOOR.
Dus in den nacht
My op te kloppen, Freer! Wel wat meugt gy beginnen?
Zou Willegond hier zyn? Ei, ei, ’k geloof het niet.
Maar hoe onnoozel zel je kyken, als je ’et ziet!
Hoe kan het moog’lyk zyn, daar ik haar van myn leeven,
Geen woord, nóch réden, tót misnoeging heb gegeeven;
Maar zélf in haare keur gestéld, om naar haar’ zin,
En haar humeur, een man te mogen kiezen?
Ja, ja, dat is het zaakje, én zy heeft stip hier in
Jouw raad gevolgd, ook zonder tyd verliezen.
O! al die strafheid die is kwaad!
Dit zeidje, ben ik niet bedroogen:
Door strafheid wordt een vrouw nooit tót heur plicht geboogen.
De gréndels, traalie, slót, én diergelyke zaaken,
Die zullen nooit een’ vrouw, of dóchter, deugdsaam maaken.
De eer, de eer alleen, houdt haar in heuren pligt.
Vergeefs is al het sluiten
Met wachters binnen, én van buiten;
Het allérzékerste is, in deezen staat,
Dat zich een man op de eer van zyne vrouw verlaat:
Myn zórg voor Willegond wist op deez’ grond te bouwen.
Zy ga na ’t Bal, óf na den Schouwburg, daar ze ’er tyd
In eerelyk vermaak, met vreugd verslyt.
Maar mogt ik jou nou eens afvraagen in vertrouwen,
Wat voor een slach van Bal dat zy hier saamen houwen?
Zou jy niet lichtelyk gelooven dat ze, op ’t Fransch,
Daar met hem danst de wolvedans?
Monfreer, ik bid u laat dat spreeuwen, én dat smaalen,
En wil my met éénvoudigheid,
Zo als het wérk gelégen leit,
Met twé drie woorden, sléchts verhaalen.
Heb ik jou daatlyk niet gezeid
Hoe dat jouw Willegond, op Heerman, lang verléden,
Verliefd was? én dat ze in den schyn
Van myn Ruffina, die hem héden
De zak gaf, met hem in gesprék wou treeden
Tót mynent?
Ik joeg haar wég. Hoe fraai heeft ze u daar uitgestreeken!
Maar Freer...
Maar, Freer, ik zag dat zy hier binnen trad,
En dat ze een faalie om het hoofd geslaagen had;
Geloofje ’t niet, zo kus men... knie.
Zo is ’t nóch niet gebleeken
Dat zy het is.
Je zult het zien. Maar, luister toe,
En lét eens hoe dat ik geen ding ten halven doe.
Zo haast ik zag dat zy hier binnen was geloopen,
(Want; zie, zy vondt, als óf ’t zo was bestéld,
De veur deur open.)
Ben ik ten eersten, stil, én zonder veel gewéld
Te maaken, na den Schout geloopen;
En ’k heb met eenen de Notaris hier... verzocht,
Dat hy zich by der hand zou houwen,
Om, zo de linker niet met Willegond wouw trouwen,
Dat hy dan aanstonds na de boeijen wierd gebrógt.
Zie, al dit wérk doe ik ter liefde van heur zuster,
Die my zal trouwen; ’t jou intrést ook dit maar
Te helpen vórderen, dan leeven wy geruster,
En buiten opspraak: want ik loof niet dat gy haar
Nóch dénkt te trouwen, Broêrtje, daar
Ze een ander mint? dat waar te dwaas een onderwinden.
Neen, die lafhartigheid zult gy nooit in my vinden;
Vermits myn meening was, haar sléchts met haare wil
Te trouwen, zal ik daar in ’t minst niet over klaagen,
Zo haar een ander kan behaagen
Meer als ik doe; maar dat ze my...
Sus, sus, zwyg stil!
’k Hoor iemand.
NOTARIS* SLIK-OP, én Klérken, STEILOOR, GOEDAARD, LEKKER.
O! myn toon! ik ben uw’ dienaar, Heeren.
Ho, Sinjeur Slik-op! schort ’er ietwes aan het been?
Ja Sinjeur Steiloor, was ’t sléchts aan de toon alleen;
Maar dan is ’t in de knie, én dan...
Ik viel hier flusjes op de stoep een blaauwe scheen,
Maar ’k voel nóch weinig pyn.
LEKKER binnen gaande, tégens den Notaris.
Myn Heer, hier zyn wel stoelen.
Eer ’t mórgen wordt zel jy je blaauwtje béter voelen.
O my! men knie!
Hoor hier, daar is voor ’t Flerecyn,
Geen béter raad, als Rynsche wyn.
Dewyl jy hier...
Hoe meent het de Galant, met ’t Juffertje te maaken,
Dat hy, met haare wil, zo fyntjes wist te schaaken?
Ik dien myn’ vrienden, met geneegenheid, én vlyt;
En ’t wérk... Oei, oei, men voet! én ’t wérk is zo gelégen,
Dat, zo gy ’t huuw’lyk dezireert,
Behoeft men geen geweld, nóch dwang te pleegen:
Want de één en de ander is hier toe genégen.
Ik heb om uwent wil dit zo geménageert,
Dat Heerman dit kontract bereids heeft onderschreeven.
Die heeft ook haar woord gegeeven.
En wil niet uit de kamer gaan,
Daar zy haar zélf heeft opgeslooten,
Voor dat gy beiden dit zult hebben toegestaan,
En onderteekend.
Broer, hoe zel jouw kiel nou stooten!
HEERMAN, STEILOOR, GOEDAARD, NOTARIS SLIK-OP, én Klérken.
Ja Heeren, niemand zal haar uit
Myn’ handen krygen, voor dat ik van dit besluit
Verzékerd ben. Gy ként me, én vólgens uw verwagting
Ziet gy dat ik myn pligt, uit vrye wil, én achting
Voor uw geslacht, voldoe. Keurt gy dit trouw verbond
Voor goed, zo moet gy dit kontrakt, terstond,
Tót myn gerustheid, ondertékenen,
Of anders moogt gy reekenen
Dat ik, hoe dat het ga, in dit geval,
My eer, van lid tót lid, zal laaten kérven,
Als dat ik haar, die ik bemin, verlaaten, zal.
Neen, neen, wy willen heur bezit jou niet doen dérven.
tégens Goedaard.
De onnoz’le bloed! Je ziet dat hy niet béter weet
Of ’t is Ruffina. Dat is wel aan hem besteed!
GOEDAARD, tégens Heerman.
Is ’t Willegond?
Een vyg; ’t is niet een beet
Broêr; kaalje booke!
’k Wil weeten óf...
Zwyg stil; ’k zal hem wel binnen krygen.
Het zy dan wie het zy,
Ruffina heeft myn trouw, ik heb de haare ontfangen,
En ’k vind geen réden aan uw kant, nóch tégens my,
Dat gy dit weigert, of my hier toe hoeft te prangen.
Het geen myn Heer daar zeit, Monfreer...
STEILOOR, tégens Goedaard.
Zwyg stil, noch eens, praat sléchts niet meer.
’k Zel jou ’t geheim daar naa ontdekken.
Laat ons dit huuw’lyk sléchts voltrekken.
tégens Heerman.
Hoor, wy staan ’t beide toe, dat jy zult trouwen, met
De Juffer, die hier in jou wooning
Verborgen is.
O ja, dat lydt ook geen verschooning:
Die klauze is nét in dit kontrakt gezét;
Haar’ naam alleenlyk is daar open in gebleeven,
Om dat ik haar niet heb gezien;
Maar als gy lieden dit zult hebben onderschreeven,
Zo kan ze u allen, zélf, hier van ’t uitsluitsel geeven.
Ik sta het toe, dat zulks maar daat’lyk mag geschiên.
Ik ook. O bloed! hoe wil ik straks aan ’t lachchen tyën!
Kom teiken Broertje, kom.
Die eer komt my niet toe:
O, gy zyt de oudste!
O, wég met al die sarmenyen!
Kom, teiken, teiken maar. Wat! ben je slécht?
Gy spreekt van Willegond, én hy spreekt van Ruffyntje.
Wat Drommel scheelt het jou, of ’t Geertruy is, of Tryntje.
Maar of ’t Ruffyntje was? ben jy niet wel te vrêen
Dat hy ze trouwt?
Wel teiken dan sléchts heen,
’k Zal dan ook teikenen.
Ik kan dit niet bevroeden!
Daar is ’t.
Dat ’s juist niet noodig.
Gy moet ook teekenen.
O jou onnooz’le bloeden!
Zie daar, zie daar, daar is ’t. Ik lach me stom!
Oei, oei, men toon!
Ik zég ’t is Willegond, in myn Ruffyntjes schyn,
’k Verzékertje, het kan geen ander zyn.*
Wel hoé! zou Heerman zulks niet weeten?
Dat waar te dom; nooit wierdt hy dus van my versleeten.
Hoor, dom, óf niet dom, ’t is gewis;
Maar zie, daar komt ze met ’er meid, zie of ze ’t is.
WILLEGOND, GOEDAARD, STEILOOR, KATRYN.
Myn Heer, ’k heb t’huis gehoord...
Moest gy my dus beloonen,
O Willegond! én op deez’ wyze uw afgunst toonen?
Heb ik, zo lang als gy by my gewoond hebt, uw
Geneegendheid getracht te dwingen, dat ge nu
Myn goedheid dus veracht? Heb ik niet honderd maalen
Betuigd, dat ik u in de trouw
Meestresse van uw keur, én vryheid laaten zou?
En moest gy my met zulk een’ munt betaalen?
’t Berouwt my niet dat ’k u zo zacht
Gehandelt heb; maar ik verdiende, naar myn oordeel,
Dit loon niet, voor myn’ liefde én zórgen tot uw voordeel.
Hoe! wat is dit, myn Heer? ik kwam
Hier, om dat ik in huis vernam
Dat my uw Broeder...
Ja, jouw Boeder...
Gy moet weeten,
Dat ik, nóch nu, nóch ooit, uw goed doen zal vergeeten.
Ja, niemand zal my ooit beletten u tót man
Te neemen; tót bewys hier van,
Op mórgen kunnen we, is ’t uw wil, ons huw’lyk sluiten.
Wel, Freer, hoe komt dit met uw woorden over één?
Ei, laat my eens begaan. Kom jy nou eerst, van buiten,
Hier in dit huis?
Ja, zég je? én ik zég neen.
Ik kom hier, wyl my kwam ter ooren
Dat gy na Heermans waart, én my van wanbehooren
Beschuldigde. Ei, wie heeft die laster u verhaald?
Je hebt op ’t Bal geweest met Heerman? wat je ’er saamen
Gedanst hebt, is wel licht te raamen.
Is dit zo fraai,* Monfreer, dat gy dus smaalt
En schémpt op Willegond haar leeven?
TWAALFDE én laatste TOONEEL.
NOTARIS SLIK-OP, én Klérken, RUFFINA, HEERMAN. LEKKER, KATRYN, WILLEGOND,
						GOEDAARD, STEILOOR, Die, zo haast als hy Ruffina ziet komen, én ként,
						onbeweeg’lyk, zonder spreeken, blyft staan.
Hier is de Juffer, die ’t kontrakt heeft onderschreeven.
Myn Zuster, wil het my vergeeven.
Zo ik my van uw’ naam gediend heb. Ach! gy weet
Hoe ik gepérst wierd, door myn leed
En onvermydelyke plaagen.
Myn’ groote drift wordt licht veroordeeld door uw’ deugd,
Wiens spoor ik vólg met groot behaagen;
Maar ’t Lót onthaalt my met verdriet, én u met vreugd:
Dies drong de nood my, om deez’ list te waagen.
tégens Steiloor.
Wat u belangt, myn Heer, ik zal
My niet ontschuldigen: want met my op te sluiten,
En straf te dwingen, geeft gy me oorzaak dat ik buiten
Uw toestaan, u bevry voor grooter ongeval.
Het scheen wy waaren voor malkand’ren niet gebooren.
Ook ben ik zulk een man niet waard.
De Hémel heeft me ’er een verkooren
Die my in weêrliefde, én in jaaren évenaart.
Voor my, myn Heer, al myn verlangen
Is dat ik haar mag van uw hand ontfangen;
’k Zal u verplicht zyn voor die gunst.
Katryn, die trék is uit de kunst!
Veel béter kon men zulk ien Steiloor niet betaalen.
Ik weet niet, óf die trék veel pryzens kan behaalen;
Maar de al te hooge nood spreekt haar van laster vry.
Monfreer, gy staat verstéld; maar als ik zie hoe gy
U zélf hebt in dit wérk gewikkeld,
Indien het einde uw ziel met wroeging prikkelt,
Dénk, dat hy die een misslag doet,
De straf ook zélf geduldig draagen moet.
Het slimste is...
STEILOOR, na eenigen tyd gemymerd te hebben.
Neen, ’t verstand is my benomen!
’k Word dol! Is ’t waar? óf zyn ’t ook droomen?
Neen, ’t kan in myn begrip niet komen!
Hoe! zulk een ontrouw, zulk een schand!
Zulk een bedrog, als deez’, deez’ feeks daar heeft bedreeven,
Wierdt met geen pennen ooit beschreeven
In eenig land!
Die Toverhéks! ik had voor haar myn leeven
Wel opgezét; ja ’k had deez’ hand,
Voor haar, eer dat ik stierf, wel in het vuur verbrand!
Eléndig zyn ze die haar op een vrouw verlaaten!
Ze zyn schynheilig, vol fenyn,
Geen Nikker in de Hél kan zo boosaardig zyn!
De béste is waerdig als de pest te haaten,
Als zynde een geessel van den man.
Ik haat, ’k verlaat, ’k vervloek haar dan,
En ’k wénsch dat ze alle veur den Duiker mogen vaaren!
Hy zal wel haast bedaaren;
De tyd bréngt alle ding ten bésten.
Ik ga heên,
En blyf uw Dienaar. O, myn been!
Geen vreugde op aard’ die myn geluk kan évenaaren!
Myn Engel gunme uw hand, én gaanwe t’saam beneên.
Myn’ hand alleen niet, maar myn liefde én trouw met één.
Dit ’s ’t loon voor die met dwang de vrysters kwellen.
En ’t middel om ’t verstand dier zotten te hérstellen.
Want hoe men géld, óf liefde sluit,
Het een én ’t ander moet ’er uit.
Sincte Paulus bekeringe
Ipocrisie
Fortsich laboer
Uurias
Saulus
1 dienaer
2 dienaer
Een phariseus
Een bisschop
Ananius
Een knecht vanden huijs
[Sincte Paulus bekeringe]
Een spel. van sinnen van sincte Paulus bekeringe de personages / .14 / sijn
				dese
1.... Ipocrisie
2... Fortsich laboer twee sinnekens
3... Aron twee burgers
4... Uurias
5... Saulus... met twee dienaers
6... Een phariseus
7... Eeen bisschop.
8... Jesus
9... Ananius
10. Een knecht vanden huijs
11. Twee Joden
Ou fortsich Laboere / compt toch hier vore
want ick verstoore // mijn seer van binnen
fort sich laboer
Daer hoor ick ijpocrijsie met haer schoon kalore
Ou fortsich Laboere // compt toch hier vore
fortsich laboer.
Wadt die teneure hier buijten die doore
seght doch ghij slore wadt gaedij beginnen
Jipocrisie.
Ou fortsich Laboere / compt toch voore
want ick verstoore / mijn seer van binnen
fortsich laboer
Wadt ramp ontbreeckt u.
Ick verlies schier mijn sinnen
ick heb daer geweest al met mijn spinnen
tot truijtgen ende belije
daer saeten sij en verhaelden vant Evangelije
root als breselije wordt mijn aensicht ontsteecken
Hoorde ghijse vanden Evangelije spreecken
dat moeten wij wreecken / extra ordinaris
want het evangelij ons beijde contrai is
had ick hier een secretaris / ick sout beschrijven
Ipocrisie.
Wadt segdij toch van desen sotten wijven
dat sij haer dus gaen verstijven // groot en cleijn / siet
Seecker sij en sijns alleijn // niet
want het woort gemeijn // vliet / in diversche personen
Wij sullen doen vervolgen waer sij oock woonen
so mogen wij toonen dat het tegen ons wil // is
Het compt al door desen Jesum dat dit geschil // is
want hij inde bus il is / Liet hooren sijn stem
als hij ginck preecken in Jerusalam
des onse overste op hem seer treurich // waeren
Hij seij dat sij valsch ende ghierich // waeren
geveijnst putijrich / des moeten sij vlijten
Oock seijdij dat sij stonden / op haer eijgen Insetten
ende godts woort verpletten / dit ginck hij haer verwijten
Oock seijde hij dat onse geleerde waeren ijpocrijten
dit mocht haer wel spijten / indien daegen
Doen ghingen sij dien rechter over hem claegen
door ons gewaegen / sonder eenich refuijs
Doen deden sij dat pilatus hem deden hangen aent cruijs
dit vuijl gespuijs / om hem te bederven.
Al die sijn woort volgen sullen wij oock doen sterven
off wij sullense doen swerven / als verbannen catijven
Daer en salder een niet ongestoort blijven
al souden wij haer naeschrijven / tot heuren Lachtere
Tis al Jesus voor ende Jesus achtere
tsij boer oft pachtere / aen allen zijen.
Stephanus die moster de doott om Lijen
door sijn valsch partijen / van desen Jesus overleden // siet
Dat en dede oock onse overste sonder reden // niet.
als hij ginck beden / briet naempt dit den verstande
en straften die geleerden als sijn vijanden
dat sij knarsten op haer tanden / met verstoorden gedachten
Oock seijden hij ick sie door die godtlijcke crachten
den hemel open des moet ick mijn verblijden
den soon des menschen sitten hoort sonder vermijden
ter rechter sijden / van sijnen vader verheven
Oock hoor ick hem roepen vader wilt hem vergeven
die mijn benemen tleven / want sij en weten niet wadt sij doen
Ja ja hij conterfeijt sijns meesters sermoen
wadt siet toch dese bloen / hoe dat sij hem selven keeren
Die niet en willen achten / op ons opperste heeren /
die sullen wij oock Leeren / stephhanus sang singen
Wij willense noch alle gaer op de vleijsbanck bringen
ende met fortselijcke dwanck dwingen dese verdwaelde van sinnen
Ick seg sij hebben den duvel binnen
dus moeten wij rinnen / om haer te verlocken
Die een die cop aff.......
Den anderen met steenen doen smacken
dus moeten wijt backen stoocken ende brouwen
Want wij sullense wel Leeren op desen Jesum betrouwen
sijnt mannen oft vrouwen sij worden van ons ondersocht
Wij hebben alle die propheten om den halsch gebrocht
dit hebben wij gewrocht / door hijpocrijsije
Ist mijn schult alleen ghij Lelijcke prije
ghij duijvels Amije / tquam meest door u fortse
Ghij / heur godt geeff u Luijcefers cortse
ghij Lelijcke vrou Lortse / vol van bedrijgen
Ghij sijt een vals verrader
En ghij en condt niet dan Liegen
u Logenen vliegen // suijt oost west ende noorden
Wadt hebt ghijer al menich ter werrelt doen vermoorden
met uwen valsche discoorde / ghij fortzich Laboer // quaet
U ijpocrijts bedroch alle die werrelt doer // gaet
u Lijstich aroer staet / onder t'geestelijck ende waerlijck
Nochtans sijn wij altijt bij een......
Dats seer claerlijck......
ende openbaerlijck menichderleij feeste
Wij schoijen toch beijde op eenne Leeste
peijnst wadt een geeste / wijt volck in blasen
Ke siet doch hoe dat dese verkeerde dwasen
van desen Jesus gaen rasen / al waeren sij verbolgen
Jae alle die sijnen namen bekenne moeten wij vervolgen
sijn Leringe wordt verswolgen / sonder ijet te simileren
Weet ghij wadt wij doen sullen
Ja watte...........
Sonder ijet te cesseren
moeten wij gaen vliegen bij ons overste heeren
om haer te Informeeren / daer moeten wij op achten
dat sij niet en rusten bij dagen noch bij nachten
om te vernielen met crachten / dese rebelle ijdioten
So en weet ick geen bequamer onder alle onse promoten
dan alleen desen grooten doctoor / Saulus / vol Listen
want hij een groot vijant is / so wij Lang wel wisten
van allen desen christen / wilt desen noot craecken
Van alle desen vervolgers sullen wij hem thoot maecken
so mogen sij ter doot raecken / dese craijende haenen
Wadt volck meendij.........
Maer dese Christiaenen
sij seggen stoutelijck sonder wanen / hoort sonder spot / ras
als dat dese valsche verleijer / godt / was
en houwen sij haer niet aent vlodt / gras // sij sullen. int sloot /
							vallen
Ick en wil niet meer van dit exploot / kallen
maer Laet ons tsaemen hier after gaen sluijpen
Sout Langer dueren ick sou dul in mijn poot / rallen
Ick en wil niet meer van dit exploot kallen
Compt Laet ick u eens boven op u toot / stallen
so sult ghij hier binnen so properlijck gaen druijpen
maer Laet ons te saemen hier achter gaen sluijpen
en beijdegaer in Saulus hart gaen cruijpen
Aaron.
Urias gebuer ist niet quaet omverdragen
het Jammer datmen thans ter werrelt siet
vanden geen die den naem ons meesters gewaegen.
die sietmen verjaegen / ende brengen int verdriet
uurias
Aaron broeder verslaet u daer om niet
hebt toch patiencije neempt godt voor ogen
want sulckx is van t'begin der werrelt geschiet
so ons die propheten claerlijck togen
Aron.
Vervallich tribulacij mosten sij gedogen
die sijn naem aen riepen / ende sijn woort deen blijcken
peijnst doch hoe sij hem selven hebben bedrogen
die ghenen diemen vanden heer sach wijcken
Om vreese van t'verlies des werrelts rijcken
so wordt gods naem heel achter gestelt
door fortsich Laboer ende ijpochrijts practijcken
so sietmen gebeuren dit groot gewelt
Onsen meester Jesus heest ons claerlijck vertelt
sij hebben mij vervolcht wilt dit onthouwen
sij sullen u oock vervolgen twert u gespelt
dus moeten wij vast op sijn woort betrouwen
Elck was hij so troostelijck / twaeren mannen off vrouwen
de secoers ofte hulp van hem begeerden
somen in sijn Leven mochten aenschouwen
als hij opter aerde met ons converseerden.