floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Of steecken legers af, en houden die bezet,
Met wal en graft: dees draeght een' springstock, die schiet net
Met boogh en pijl: de zom met bijlen vechten leeren.
Ghy ziet'er troepen zich nu rechts nu slincx om keeren,
Nu sluiten met een' zwenck, nu oopnen haer geleen.
Het darde slagh is toegewijd de heiligheen,
En lastvry word gevoed van 's konings tresoorieren.
Dit wieroockt niet alleen, en offert koey en stieren,
Maer vorscht oock na, op 't spoor van Sofompaneas,
Waerom de dwaelstar deist: waerom aen 's hemels as
De zonne langer mart, wanneer ze staet in 't teecken
Des Kreefts: en of de Beer blijft even veer geweken
Van 't Noorder aspunt, daer hij stadigh omme vaert:
Waerom een nieuwe star zich zomtijds openbaert.
Oock zoeckense uit den aerd der dingen op te visschen
En 't weereldlijck gebouw al Gods geheimenissen.
Ziet ghy die trecken oock in 't zand geschreven staen:
Daer leggenze over hoop, om op een hair te raen,
Hoe groot de driehoeck zy, waerin men kan besluiten
Des werelds ommering: hoe veel de ring, die buiten
Den aerdboom ommeloopt, zy grooter als de lijn,
Die door het aerdrijck gaet: wat braeve stucken zijn
Van den Egyptenaer in ooreloogh bedreven,
En hoe gerust men hier in tijd van vreê kon leven;
Al wat by wetten oit, tot oirbaer van het land,
Gestelt werd, en elcx naem, van al wie tulleband
Van Mesors tijden af te Memfis droegh, dat maelden
De priesters af op steen, en hieuwen 't uit op naelden,
Met stomme teeckenen, en niet met letterspraeck.
Wat wil dat tafereel doch zeggen, om wat zaeck
Of't volck verbaest en doods voor 's vorsten hof komt dringen?
Men handelt daer met ernst van treffelijcke dingen.
Het eerste jaer, doen d'oeghst zoo dor op 't veld bleef staen,
Verwisselde elck uit nood zijn slaven voor het graen,
Het welck de koning, mits dees man zijn' droom verklaerde,
In tijd van overvloed vast opley en vergaerde.
Na dat de hongers nood hen drong met grooter wee,
Verkochtenze al het groote en oock het kleine vee,
Daer na de weiden, flucx hun eige vryheid mede.
Zoo eigende de vorst gewilligh en ter bede
De landen langs den Nijl en zijnen langen plas,
Behalven 't land het welck den priestren eigen was;
En al de menschen (want de vorst wist datze strecken
En zijn de kracht des Rijcx) van d'ackren deê vertrecken,
Die hunne voorders lang bezaten, en verzond
Hen allen na den bouw van eenen andren grond.
Het blijckt dat hy wat weet, het zy door 't openbaeren
Van God en zijnen geest, of door zijn wedervaeren:
Maer 'k vrees niet zonder reên dat het ons hindren moght.
Ick wenschte dat hy min in veelen was verzocht.
De ruimt van achter aen de wijde galerye
En heeft niet dat u dient, maer streckt een profecye
Van al wat Faroos volck bejeegnen zal, gestelt
Door last van 't Groot Vernuft, dat veele dingen spelt.
De tijd zal leeren 't geen nu duister valt om raemen.
Maer het benaeuwde kind verlangt na ons altzaemen.
O Nijl, of 't zy ghy liefst alleen
Den naem van Siris hebt te draegen,
Of Astapus, gelijck voorheen
V d'ouders hieten in hun dagen;
Wiens wufte vliet gesprongen koomt
Vit onbekende en duistre bronne,
En diep door 't aerdrijck heenen stroomt,
Daer 't wild en woest is zonder zonne;
En dan tot dienst der menschen weêr
Te voorschijn koomt, en 't hoofd opsteecken,
En tweemael van de rotzen neer
Gestort, zijn schuimend water breecken,
En bruist en splist zijn nat in twee,
En leckt Egyptens kant en gronden,
Tot dat hy streeft en schiet in zee
Door zeven opgesparde monden;
Wat zal ick slechte onnoosle maeghd
Doch zeggen van verborge zaecken,
Daer ons geleerden om, gevraeght,
Krackeel en ydle woorden maecken,
Gelijck wy dickmael hoorden, dat
Aen 's vorsten disch zy reden gaven?
Hoe koomt het, dat uw weigrigh nat
(Gewoon Egypten zoo te laeven,
Dat het den regen derven moght)
Niet hooger wast als vier paer ellen,
Hoewel het Hondsgestarnt om vocht
V smeeckt, en menighmael koomt quellen?
Geschiet het mits het zonnelicht
Gevoeght met andre starren t'zaemen,
Een' grooter brand en hitte sticht,
En mijn geboorteland het aêmen
Verhindert, door versmachten dorst,
Zoo dat door drooghte gansch geen regen
En laeft der beecken schorre borst?
Of strijd Saturnus traegheid tegen
Merkuurs gezwindheid, die u vaert
Moet geven? of en heeft het Westen,
Dat nu slechs enckle koude baert,
Geen lentewinden meer ten besten,
Om uwen stroom te stuiten van
Den zeekant, en u zoo te parssen,
Dat over d'oevers heen, ghy dan
De dorstige ackers zoud ververschen?
Of is uw springaêr toegestopt,
En weigert zy, gelijckze plaghte,
Vw kil, daer nu geen vocht in dropt,
Te drencken, dat het zand versmachte?
Dewijl de vader Oceaen
Die om den aerdboom loopt, verhindert
De zeen, die tegens Atlas slaen,
En haer in hare vaert vermindert,
Zoo datze heimelijcke niet
Door d'aerde heenen kunnen kruipen
By een, op dat uw groote vliet
Het nat der beecken koom te zuipen.
O neuswijs volck, 't en zy 't my mist,
Ghy onderzoeckt vergeefsche dingen.
De schepper, die de watren wist
Met strand en oever te bedwingen,
Schiep oock den Nijl, aen zekre wet
Verknocht, die hy om 's vollex boosheid
Verandert, dat het omgezet,
Eens ophou van zijn goddeloosheid.
IOSEF. IUDAS. BENJAMIN.
Ontbind den jongen, dat hy spreeck met vryer harten:
En ghy, mijn wacht, vertreckt, oock ghy, geslacht van Zwarten,
'k Heb wat met den Hebreen te spreecken. Zeghme doch,
De man, daer ghy van spraeckt, uw vader, leeft die noch?
Hy leefde noch, doen ick trock na d'Egyptenaeren.
Ontrent de hondert dartigh jaeren.
Is hy zoo oud, en noch gezond en wel gestelt?
't Is enckel hartewee en droefheid dat hem quelt.
Bedroeft hem dan, dat hy dit kind zoo lang moet derven?
Noch is 'er yet, dat hem van quelling zal doen sterven.
Mijn vader is oock oud, magh 't zijn, zegh op, wat is 't?
Ick zey 't u, hy betreurt zijn' zoon dus lang vermist.
Door welcke rampen heeft uw vader hem verlooren?
Dat 's Gode alleen bekent, die 't al kan zien en hooren.
Ghy neemt tot tuige dien, die al 't verborgen weet.
Noit brogt ons eenigh mensch van hem het recht bescheed.
De tijd ontdeckt zomtijds veel onbekende zaecken.
Och quam eens aen den dagh het geen daer wy na haecken.
Ghy wenscht misschien hem weer in 's ouden vaders schoot?
'k En toefde niet, moght ick dat koopen met mijn dood.
Of hem zijn vader dan zoo hartelijck bezinde?
Zoo zeer, dat vader noit zijn' zoon alzoo beminde.
Was 't daerom, dat hy vroom niet nijdigh was noch straf?
Oock om zijn' goeden aerd, die groote hope gaf.
Wat dunckt u van dit land, en Faroos groote Rijcken?
't En hoeft voor Syrien in 't minste niet te wijcken.
Behaeght de heerschappy en slagh van dien u niet?
Te wonder, allermeest nu ghy 'er hebt gebied.
Zoud ghy wel wenschen hier te woonen met u allen?
Van harten, om niet weer in hongers nood te vallen.
Wat jaeght u dan na huis?
Ons vader, d'oude man,
Dien daer gelaeten, men geensins verlaeten kan.
Of yemant d'oude man wel herwaert zou belezen?
Dat staet alleen aen hem, ick moet gehoorzaem wezen.
Misschien trock hem wel hier de zoon die hy bemint?
Want dees was oock altijd zijn lief en waerde kind.
Hoe hiet de vader hem? of magh men dat niet weten?
Men plagh na vaders wil hem Benjamin te heeten.
Die brave naem beduid de kracht der rechte hand.
Wel kuntghe meê Hebreeus?
'k Was eertijds in uw land.
Wat deê, met oorlof, u dus verre herwaert komen?
Een ondier, tegens my met afgunst ingenomen.
Men weet tot onzent oock te spreecken van die pest.
Verkooptmen vrye lien al meê in dat gewest?
Gewoonte en wetten scharp die vuiligheid verbieden.
Wat zietmen tegens Recht en wetten niet geschieden?
Wat hier niet word gestraft, dat straft de hooghste troon.
Nu zegh ons doch, hoe hiet de lang vermiste zoon?
Och Josef was zijn naem.
En wat is dat te zeggen
Op uw Hebreeusche spraeck, indien men 't uit zou leggen?
Geluck en aenwas van den huize in 't algemeen.
De zaeck quam met den naem wel zomtijds overeen.
Maer d'uitkomst leert, hy heeft dien naem vergeefs gedraegen.
Gods maght is niet verkort, dus wilt niet licht vertsaegen.
Gaef God ons onverwacht een uitkomst in 't verdriet.
Hy gaf 't en geeft het u. Ziet hier, mijn broeders, ziet,
Ick ben die Iosef zelf: d'Egyptenaeren noemen
My anders. Ziet hoe God, wiens goedheid ick magh roemen,
Mijn lot verbetert heeft. Nu denckt om Dothan niet,
Om moordkuil Arabier noch wat 'er is geschied.
Mijn droomen blijcken waer, in dezen staet en eere
Dat 's my genoegh: dat 's al wat ick van u begeere.
O edelmoedigh vooghd des Rijcks, want ick my schaem
Dat ick u broeder noem, nadien ons daed den naem
Verlochent, en wy niet als broeders u ontmoetten;
Wy knielen weêr vol druck ootmoedigh voor uw' voeten,
Doch niet op dat ghy ons voor hongers nood bescharmt,
Maer u bedwingt, ons schuld vergeeft, en u ontfarmt:
Dat wil, belieft het u, het vaderlijcke harte,
't Welck afgepijnight is door lang gelede smarte:
Of, hebt ghy 't liefst, hy verght u dit met zijn gebeen.
Laet varen uwe zorgh, noch bid nu niet om 't geen
Ghy al verkregen hebt; en is 'er yet misdreven,
Het is een kleine zaeck die misdaed te vergeven.
'k Bemin mijn broeders als een broeder, nu ick vind
Dat ghy zoo ongeveinst oock Benjamin bemint,
Het welck ick lang verzocht door zoo veel ommewegen:
't Verdriet u niet, naedien dees uitkomst rijck van zegen
Dit dubbel waerdigh is, en ick met danck erken,
Dat ick door u de naeste aen Faroos scepter ben.
God die het al bestiert, en zorght voor alle zaecken,
Wiens nimmer sluimrend oogh niet moede word van waecken,
En buiten ons beleid, 't geen hy geraden vond,
Tot u en vaders heil my hier voorheenen zond.
't Is nu het tweede jaer dat honger plaeght dees paelen,
Daer 't omgelegen volck zijn spijs moet komen haelen.
Vijf jaeren wachtmen noch, vol druck en hongers nood.
Gaet heen, brengt vader dan, die jammert om mijn dood,
Dees onverwachte Maer, dat ick, dien hy verloren
Dus lang getekent heeft, alleen niet als herboren
Noch leve, maer oock, hoogh verheven en vermaert,
Zoo groot een' schat bezitte, en ghy my even waerd
Oock deel hebt aen mijn maght, en zijt mijn staetgenooten.
Laet hem, den rechten stam waer uit ick ben gesproten,
Oock weeten, wat geluck hy nu door my al wint.
Dat vader herwaert koom, en zie met vreughd zijn kind,
Waer na zijn harte treckt. Ick zal zijn rundren leiden
In 't allervetste land, en in d'Egyptse weiden
Doen groeien Isacx vee. Mijn waerde broeders, ach!
'k Omhels met lust en vreughd u, dien ick noit en zagh
In heele twintigh jaer. 't En kan my niet verveelen
O broeder Benjamin! uw goudgeel hair te streelen;
Te hangen om uw' hals met bey mijn armen vast;
Te schreien, dat mijn vreughd my in mijn traenen wascht;
Mijn hart bezwijckt van vreughd, ick kan niet langer spreecken.
O broeder, wellekoom, dien ick mijn' broeder reken
Van vollen bedde, en dien ick onvermoelijck vind.
O overgroote man, bescharm my arrem kind:
Bestier uw' vollen broer, gelijck deeze onderdaenen;
En 'k bid u, laet my toe, dat ick dees teere traenen,
Een ongeveinst bewijs van waere liefde en trouw,
Magh storten over u, dien ick omarremt hou.
O noit verwachte dagh, hoe doetghe my verblyen!
Nu rouwtme niet, dat ick betight een poos moest lyen,
En tot mijn onschuld werd geboeit, en in dit land
Van Sichem werd vervoert, zoo verre van der hand.
Om weeten, hoe mijn broers zich neffens u al hielen
Gebruickte ick zoo veel list. My rouwt dat ick hun zielen
En trouw niet proeven kon als met uw vrees en scha.
Het is een groote zaeck, dat ghy hen al daer na
Zoo zuiver vond: 'k getroost my gaerne deze smarte.
Wat was my 't leven zoet, doen ick hun deeghlijck harte
En hun godvruchtigheid en hun getrouwheid zagh!
Ick moet bekennen, dat die aengenaeme dagh,
Doen ick den kercker liet, waer in men my verdoemde;
Doen Faro en al 't volck my zijnen vader noemde,
My noit zoo aengenaem noch lief en is geweest.
Als ick uw heil aenschouw verheugh ick in mijn' geest.
Mijn broeder, al het mijn dat is voor u ten beste.
Hoe bly waer d'oude man, zagh hij dit voor zijn leste!
Hy zal hy zal eer lang en zonder beiden meê
Ons vreughd deelachtigh zijn, en komen hier ter steê.
Ghy zult hem haelen gaen, en afgevaerdight worden,
Met zulck een' braeven staet en zulck een staetige orden,
Gelijck gezanten en gebroedren wijd befaemt
Van eenen grooten vorst en rijcxvooghd wel betaemt.
Ons zal noch tijds genoegh en leven overschieten
Om lange deze vreughd te zaemen te genieten.
Nu is mijn tijd voorby, dat ick den koning vroed
Zou maecken van het geen hy noodigh weten moet,
En wat 'er dezen dagh op nieuw is voorgevallen.
Mijn lijfwacht, koomt en volght my daedlijck met u allen.
IUDAS. RUBEN. BENJAMIN.
Al is het zoo dat my de goedertierentheid
Mijns broeders (die al 't geen wat hy heeft toegezeit
Godvruchtigh houd) ontslaet van 't allerminst te vreezen;
Noch schrick ick zoo verbaest voor 't opzicht en het wezen
Van zijn onnozelheid, mishandelt door dien smaed,
Door d'overtuiging oock der gruwelijcke daed,
My noch te wel bewust, dat na zoo luttel woorden
Naeuw uitgestamelt, ghy my in een wijl noit hoorden
Geluid slaen. Benjamin! nu bidden wy, nadien
Ghy allermeest by hem gewilt zijt en gezien,
Om dat een moeder u heeft onder 't hart gedraegen,
En uw onnozelheid en deughden hem behaegen;
Bevredigh en verzoen hem met zijn broers: hy zal
Al wat wy oit misdeên, uit gunst u te geval,
Van harten lichtelijck vergeten en vergeven.
Hy spreeckt uit aller mond. Indien wy oit ons leven
V deeden eenigh goed, vergeld dat nu ghy meught:
Dat staet u licht, en 't zal ons doen een groote deughd.
Verricht dat, ons ten dienst, het zal tot alle tijden,
Zoo dickwils ghy 't herdenckt, uw hart en ziel verblijden.
De vader moet gezond daer voor u weder zien.
My dunckt 't is noodeloos: nochtans zoo wil ick bien
Mijn' broederen de hand, op dat ick hen behoude.
De vader zey my dit, doen ick vertrocken zoude:
Mijn zoon, draegh niemant haet: bemin uw eigen bloed:
Verplicht op 't allerhooghst door weldoen hun gemoed,
Door weldoen niet alleen, maer mede door verdraegen.
Zoo droegh zich Abraham by Loth in zijne dagen,
Om wien hy ging 't gevaer van eenen slagh bestaen,
Op dat de neef, die nu alreede was gevaen,
Vit 's vyands wreeden klaeuw verlost werd, en 't geluckte,
Doen hy den verschen roof vier koningen ontruckte:
En om den landscheis twist te mijden, zoo begaf
Hy 't Oosten, en vertrock in 't Westen van hem af.
Zoo droegh zich Isac oock by Ismaël uit minne;
Die, schoon dees was de zoon van Agar de slavinne,
Hem nochtans lastigh viel: en dat ick nu oock roer
Van my; doen Esau meê, mijn wreede en forsse broer,
My dreighde met der dood, zoo zworf ick met bezwaeren,
Als balling buiten 's lands, geheele twintigh jaeren,
Op dat zijn grimmigheid moght slijten meer en meer:
En keerende na huis, zoo zette ick hem ter neer,
Met smeecken en gebeen, en veelerley geschencken.
'k Wil niet alleen altijd aen vaders lesse dencken,
Maer die getrouwlijck oock beleven, als 't behoort.
Gewislijck Rachel bragt gewenschte kinders voort.
Ick heb een blijde Maer gehoort,
Hoe dat ons landvooghd rechtevoort
Zijn ellef broers gevonden heeft.
d'Aertspriesters dochter, in wie leeft
De roem van 't priesterlijck geslacht,
Verblijd zich, dat haer man geacht
En edel is van bloed en stam,
Ia die van ouds zijn' oirsprong nam,
Daer de klayspoelenden Eufraet
En Tigris stroom (die sneller gaet
Als pijl of schicht) tot tweemael met
Malkandren vredigh gaen te wed.
God nam de klay van 't zelve land,
En bootste met een wackre hand
Die na zijn eigen even beeld;
En maeckte hem, die d'andren teelt,
In wien de lange rekening
Van 't menschlijck zaed ten ende ging.
God tot zijn opperste oogemerck
Besloot aldus 't zesdaeghsche werck,
En staeckte doen zijn' arrebeid.
Hy blies een' geest vol majesteit
In hem, en schiep hem, dat hy 't oogh
Ten hemel sla, met 't hoofd om hoogh:
En korts daer na, op dat de neef
Veel eeuwen na den grootvaer bleef,
Nam hy een ribbe uit zijne zy;
Waer uit een schepsel schoon en bly,
Een schoone vrouw te voorschijn quam.
Zoo haest hy zijne ga vernam,
En opschoot uit die zoete rust,
Zagh hy haer aen met grooten lust,
En voelde stracx zijn hart en nier
Ontsteecken van het minnevier.
Zoo nam het huwlijck zijn begin;
Wiens band en goddelijcke min
Alle andre banden, in waerdy
En heiligheid, gaet veer voorby.
Dus werden kinderen gebaert,
Den vader altijd lief en waerd,
En zuigelingen aen de borst
Der moeder, dieze queeckt en torst.
De naeste na dien hartetoght
Is liefd van broederen, verknocht
Als telgen uit de zelve zaên;
Die met malkandren speelen gaen,
Gelijck het paerd by zijn gespeel,
Of ossen onder een gareel.
Och of de Fenix, daer gewis
Maer een af in de weereld is,
Op zijne vleugels, die zoo eel
En geurigh riecken na kanneel,
My voerde door de heldre locht,
En in het land der Mooren brogt,
By mijnen broedren; daer men van
De hitte naulix duuren kan.
Maer zie, hoe Faro daer uit zijn paleys koomt strijcken,
Met toortzen, die de zon in klaerheid niet en wijcken.
FARAO. IOSEF. IUDAS. REY.
Farao
Na dat ick u geluck gewenscht heb, koom ick meê
Begroeten uw gemael, die haer geslacht alree
Door zulcke swagers ziet in naem en glans vermeeren.
Men kan uw deughden niet met dancks genoegh vereeren.
'k Bezit in vreê dit Rijck, dat door u veiligh is.
Egypten weet u danck voor zijn behoudenis,
En ick voor mijne rust. Ghy zijt mijn vast betrouwen,
En d'eenige oirzaeck, dat men d'ackers hoopt te bouwen,
Die anders zouden woest en ledigh staen: dies wy
V eeren willen, met die eer en lof, dat ghy,
Na d'Asiaensche wijse, om uwe braeve daeden,
Gezet word in den Stier, in 't veld dat overlaeden
Van schoone starren staet, op dat men aen uw deughd
En groote weldaed denck: gelijckze noch met vreughd
Aen Mesors vader zelf den ouden Hammon dincken,
Zoo dickmael zy by 't Rams gestarrent hem zien blincken.
Grootmogende Monarch, 'k heb van uw majesteit
Genoten zoo veel goeds, en gunst en waerdigheid,
Dat ick uw gaven wil veel liever zien besnoeien,
Dan dat die in getal vermeerderen en groeien:
Nochtans word hartelijck dees bede aen u verzocht,
Dat vader, met mijn' broers, oock herwaert komen moght
Vit Syrien: zy hoên het vee, om van te leven.
Ontrent de stad, wiens naem de zon haer heeft gegeven,
Daer leit een grasrijck land, dat op zijn weiden roemt,
En Gozen word geheel Egypten door genoemt.
Dit land werd noit gebruickt van uwen onderzaeten,
Om datze onlustigh zijn tot vee, en 't weiden haeten.
Indien men ons geslacht die lege beemden gun,
'k Blijf borge, dat het den Egyptenaer en hun
Tot voordeel strecken zal. Het geen wy u vertoogen,
Dat bidden zylien meê, ter aerde neer gebogen.
Dat God den koning van Egypten lange spaer!
Staet op, het grasrijck land dat schenck ick u, om daer
Te zaemen neer te slaen. De wagens, om te gader
Te voeren 't huisgezin en uwen ouden vader,
En spijze dieghe tot de reis hoeft voor een wijl,
En 't edelst dat 'er wast aen onzen grooten Nijl,
Die zijn den ouden man geschoncken na uw wenschen.
Vergunme dan oock dit, dat deze vrye menschen
(Die ghy hier voor u ziet, en zich gewillighlijck
Begeven onder u) doch nimmermeer in 't Rijck
Gedwongen werden, om van hun godsdienstigheden,
Geërft van hand tot hand, noch van hun wet en zeden,
En overoud gebruick te wijcken eenen voet:
En als 't hun elders lust te trecken; 't zy het doet
De zwaerigheid, die hen in 't einde moght beloopen;
Of dat zy elderwaert op yet wat beters hopen;
Dat niemant hen belet te volgen hunne zucht.
Zoo waerlijck hebb' dit land altijd gezonde lucht:
Zoo waerlijck hou de Nijl zijn peil in 't overvloeien:
En dat het Rijck in tal van kindren aen magh groeien,
En nimmermeer zijn' staf ontwring uw oud geslacht.
Ick zweere by den God, die 't al heeft in zijn maght,
En alle ding bestiert, en zet daer voor te pande
Mijn hoofd en erfgenaem, dat binnen dezen lande
't Hebreeusche volck altijd zal blijven by zijn wet,
En trecken waer 't zich lust in vrede en onverlet.
Indien mijn nazaet koom dien hoogen eed t'ontwyen,
Zoo moet de Nijl, in bloed verkeert, na zee toe tyen
Met ongestuimigheid; en aerde en water meê
Van wormen grimmelen; en pest 't vergiftight vee
Vernielen; kruid en gras verdorren, 't zaed verzengen;
De kaele boomen loof noch vrucht te voorschijn brengen;
De menschen met gezwel en zweeren zijn bevleckt;
Met helsche duisternis het aerdrijck overdeckt;
De nachten zonder dagh vervolgen op malkandren;
De huizen kinderloos hun vreughd in rouw verandren.
Is dat noch niet genoegh, dat dan de zoute sprinck
Geen strand en kenne, en al mijn volck te hoop verdrinck.
O rijck Egypten, 't zal u tot veel winst gedyen,
Dat ghy 't Hebreeusche volck, in dees benaeude tyen,
In uwen schoot ontfangt: want alzoo lang ghy tracht
Te koesteren dit vroom godvruchtige geslacht,
En uitverkoren volck, zult ghy in glori bloeien,
En boven uwen wensch u alles toe zal vloeien,
Natuur u staen ten dienst. De tijd zal komen, dat
De koningen des Nijls, zoo rijck van naem als schat,
Zich zullen in verbond met ons geslacht begeven,
En een Egyptse vrouw, op Isrels troon geheven,
Zal baeren eenen zoon, die Israel regeer.
Daer tegens zullen dan in Faroos Rijcken weêr
Verplaetzelingen uit Hebreeuschen stamme komen
Bewoonen nieuwe steên. Wanneer, tot troost der vromen,
De vader van den vrede en van Godvruchtigheid,
En 's weerelds heiland, lang verkondight en voorseit,
Vit 's hemels schoot gedaelt, op aerde koomt verschijnen,
Zal hy, na zijne vlught door wouden en woestijnen,
Hier in zijn ballingschap huisvesting zoecken gaen.
Hy zal Egyptenaers en mijn Hebreen doen staen
Op eenerhande wet; den godesdienst vermengen,
En leerenze op een wijs Gode eer en offer brengen.
Laet ons dat groot geluck doch meê deelachtigh zijn.
Een heiligh hemelsch vier, hetwelck den zonneschijn
In klaerheid overtreft, bestraele deze landen,
En doe der Mooren hart tot God in yver branden.
EYNDE
Fabius Severus
Govert Bidloo: Fabius Severus. Amsterdam: Jacob Lescailje, 1680.
Aemilius
Attilius
Calisthenes
Fulvia Faustina
Keizer
Vituria
FABIUS SEVERUS. TREURSPEL.
By de Erfgenamen van Jacob Lescailje, op den Middeldam, naast de
					Vischmarkt, 1680.
Aan de Weleedelgeboorne Juffer mejuffer Maria van Outshoorn. Jongvrouwe tot
					Outshoorn, Gnephoek, &c.
TErwijl elk onder zijne bezigheden een uitspanning zoekt, en van nooden heeft;
					heb ik de mijne in de Dichtkunst gevonden. Een vermaak, het welk, daar veele
					andere de gedachten, en zinnen afleiden, de zelve verlustigende, echter aan de
					Letteroefening houd. De beroemste Mannen van onze, en de voorige eeuwen, hebben
					haar vermoeide pennen op deeze wijze verpoost. 't Zal in my dan, die zoodanige
					lichten, en verstanden, met alle eerbiedige achting, in't kleine, en van verre
					zoek te volgen, van U Edt. niet mispreezen werden, dat ik mijne tusschentijd
					aldus besteede. De vryheid nu van een stof uit te vinden, die tot een Spel te
					schikken, en eindelijk met Rijmregelen op te maaken, behoef ik met geen omslag
					van redenen te verantwoorden: want wijl de dichtkunst, een der vrye kunsten is,
					mag elk die naar zijn beste kunde, oefening, en zinnelijkheid handelen. Maar de
					vrymoedigheid, die ik neem, van aan U Edt. die in deeze kunst het oog
					doorzichtig, en het oor teeder hebt, dit Treurspel, op dusdaanigen grond te
					zaamen gestelt, eerbiediglijk op te draagen, beken ik, is met geen reden goed te
					maaken, als moogelijk met deeze eenige, dat het geschied om te betoonen, dat ik
					ben
Weleedelgeboorene Juffer
U Edts.
Verplichtsten dienaar
G. BIDLOO.
FULVIA FAUSTINA, Keizerin.
VALERIUS, Steedevoogd van Rome, verliefd op Vituria.
BALBINUS, Hoofdmander Keurebenden, Vader van Attilius.
MARCELLUS, afgezet Hooftman, verstoote Minnaar van Julia.
DECIUS CARINUS, Roomsch Keizer, verliefd op Vituria.
AEMILIUS, des Keizers Zoontje.
CALISTHENES, Zedemeester van AEmilius.
FABIUS SEVERUS, des Keizers voorzoon. Veldheer.
VITURIA, zijn Gemalin.
JULIA, des Keizers voordochter, beminde van Attilius.
ATTILIUS, Minnaar van Julia, Vertrouwde van Fabius.
Hoofden van 't Leeger.
Edellieden.
Staatjuffers.
Hofwachters.
Het Treurspel vertoond zich in het Roomsche Hof, begrijpt den tijd waar in het
					vertoond werd.
Fabius Severus.
Faustina, Valerius.
LAat ons in 't buitenhof des Keizers oog ontvlíeden.
Hier zijn wy veilig, en geen Mensch kan ons bespieden.
Wat onrust drijft uw geest zoo vroeg van 't zachte bed?
Daar heeft de Vorst, noch ik, de voeten opgezet,
Valerius, Wat slaap zou toch mijn oog bevangen?
Ik zie mijn kind, my zelf, mijn staat in twijfel hangen,
Van neêr te storten door mijn stiefzoon, die alreê,
In 't Hof gekomen, voert een Heir van vrinden meê;
Daar aan den Rubicon zijn Krijgsmagt neêrgeslagen,
Voor haaren Veldheer licht een kans op ons zal waagen.