floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Om jemants dreigement. Wie Stuarden ontziet,
Verdient geen eere, daer Elizabeth gebiet.
Men leest van Rechters, die gevangens 't lijf verschoonden,
Het welck de meesters hun, gelijck een weldaet, loonden;
Dewijl het vonnis lagh uit hevigheit gevelt.
Dit is met rijpen raet te langkzaem ingestelt,
Om nu zoo reuckeloos en schichtigh in te trecken,
Dat onder 't morrend volck slechts oproer zou verwecken;
Dewijl 't verkondight wert by stekende trompet.
d'Oploopende gemeent wort lichtlijck neergezet,
Indien de predickstoel zich wacht dien haet te voeden.
Het is der herdren ampt hun kudden zoo te hoeden.
Zy hebben naer dit bloet nu menigh jaer gedorst.
Uit yver tot de Kerck gesproken uit de borst.
Hoe yverde Mevrouw om d'eendraght van Britanje!
Om 't eilant onderdaen te leveren aen Spanje.
Noit quetste ick, zeitze, 't Recht van Engelschman of Schot:
't Geweten wroeght my niet: 'k beroep my zelf op Godt,
Die weet hoe vreedzaem ick de tweedraght zocht te schuwen;
Hoe ick mijn Zuster kende, oock zellef in 't herhuwen,
Veel lager dan mijn staet; na dat men 't huwelijck
Met Zweden, met de kroon van Spanje en Oostenrijck
Erghlistigh had gestuit. Hoe heeft men my gedolven
In eenen poel van bloet, gedompelt in de golven
Van wederspannigheit en laster en verdriet!
Hoe heeft men my gelockt, getroont in dit gebiet,
Met zulck een' schoonen schijn van trouweloos beloven!
En van haer' staet ontzet, van vrydom gaen beroven
Een vrouw, ter heerschappy geschapen al te fier,
Gedwongen ter gena van schiltwacht en cippier,
En reis op reis gesleurt van d'eene op d'andre sloten.
Hoe zuiver schouwden my de besten, en de Grooten,
Gestelt tot onderzoeck, oock zelf in Norfolcks zaeck!
Hoe stont ick oit mijn woort, en noit naer wederwraeck!
En entlijck, nu men hier dit lichaem, aen de keten
Van twintigh jaren wrocks en kerckers, ziet gesleten,
Verwijst men 't hooft ter bijle, op een gesmede wet.
Indien Marie dus haer nicht Elizabeth,
(Wiens stoel de hemel noch op Stuarts wensch wil zegenen)
Met reden en bescheit in 't aenschijn moght bejegenen;
Hoe waer het mogelijck, dat zy zou treden tot
Dit schouwspel, en dit hooft zien gapen op 't schavot?
Ghy Heeren, kan het zijn, verstreckt nu middelaren,
En eigent u dien roem van 't oir des Rijcks te sparen,
Ten minste naer uw maght: voor zulck een weldaet zy
En blijf de Hooghste uw loon. Helaes! vergeeft het my,
Indien ick wat te brusk een weduwe verweere,
Gedreight met zulck een' val, dien d'allerhooghste keere.
Vertreck terstont van hier, en breeck dees woorden af.
Dit is maer tijt verquist: geen voorspraeck schut dees straf.
BURGON. MELVIN.
Ghy hebt u zelven dan voor 't uiterste gequeten?
Gequeten, en vergeefs wat moeite en tijt versleten.
Zy luisterden ten minste een weinigh naer uw beê?
Gelijck een harde rots naer 't ruischen van de zee.
Wat raet dan om dit hooft die blinde bijl t'ontrucken?
Geen raet, geen hoop altoos: Mevrouw zal moeten bucken.
Men draeght dan Koningsbloet nu langer geen ontzagh?
Noch min dan ander bloet, en van gemeenen slagh.
Zoo reuckeloos 't geheim des Koningsdoms ontdecken?
Men ziet op geen gevolgh, hoe breet men dit kan recken.
De nazaet zal dit stuck vervloecken als een pest.
Men dient zich nu hier van: de nazaet vloeck' zijn best.
Rechtschapen voorzaet plagh op 's nazaets heil te letten,
Men zoeckt, om 's nazaets heil, den godtsdienst vast te setten.
In 't moederlijcke bloet, het terghsel van de wraeck?
Beneem veraerden Schot en Engelsman dien smaeck.
Ja wel veraert van deught, en woester dan Barbaren.
Zy hopen door dit bloet zal 't onweêr stracks bedaren.
Zoo worpt men 't oir des Rijcks dien afgront in den mont?
Uit vreeze dat de Staet niet strande, en ga te gront.
En wat verzekert hen na Stuarts doot voor stranden?
't Verpletten van dit hooft der Roomscheit onzer landen.
Na 's moeders doot versterft dit Recht op haren zoon.
Met zuiver zogh gevoet, en beter zogh gewoon.
Maer bijster ongewoon te zwelgen zulck een' beker.
Hy kieze, uit hope op 't erf, het zeker voor 't onzeker.
En koos hy 't hachelycke, en zong zijn moeders zangk?
Zoo gingen zy met hem zijn moeders eigen gangk.
Hy breidele by tijts de Puriteinsche listen.
Dat volck stelt eere in trots met Koningen te twisten.
De scepter is te slecht met dit gebroet bewaert.
De Koning zwaei' den staf: zy loeren op zijn zwaert.
De staf heeft sonder 't zwaert geen kracht, noch iet te zeggen.
En hierom zoecken zy hun Heeren 't zwaert t'ontleggen.
Wat is een Heer, berooft van 't opperste gezagh?
Een slaef des Puriteins, verrijckt door dit bejagh.
Zoo drijft de heerschappy op 's volcks geschrey en vuisten.
Dat warenze, die stout den grootsten Koning kruisten.
Nu kruissenze Mevrouw, en schreeuwen hemelhoogh.
Haer Katholijckheit schijnt te sterck in ieders oogh.
Zy schijne vry, en kroone in 't eint haer heiligh leven.
Men pooght haer doot een verf van zustermoort te geven.
En tusschen moordenaers hing Kristus aen het hout.
Haer leste dagh komt op: ick schrick: mijn hart wort kout.
O schantvleck, van geen tijt noch eeuwen uit te wissen!
Wat sal de kroon hier door aen glans en luister missen?
Ick zie Britanje noch in 't uiterste gevaer;
De stale vuist des Schots verwart in 't Engelsch hair;
De rechtbijl scherp gewet op 's Konings Stedehouders,
En 's Kantelbergers hals; het graeuw op zyne schouders
Des Ouderlings gezagh verheffen op de straet;
En Londen hoofdeloos verscheuren zijn gewaet.
O schantvleck, van geen tijt noch eeuwen uit te vagen!
Met wat gelaet zal ik den zoon de tijding dragen?
Hoe durf ick zijnen troon genaecken met dees maer?
My jammert zulck een spruit van vierentwintigh jaer.
Wat reden zet hem neêr? wie zal die bloetwel stoppen?
Hoe kan die helt zijn leet verteeren of verkroppen?
My dunckt ick zie, hoe hy ontzint zijn purper scheurt,
De Kroon ter aerde smijt, en raest, en quijnt, en treurt,
En vloeckt Elizabeth, en Engelschen, en Schotten;
Terwijl het schuim des volcks, deze uitgepuurde rotten
Vast lachen in hun vuist, op kruiswegh en op straet;
Als of men eere trock uit zoo een euveldaet,
Waer over duizenden van vromen zich bedroeven.
Maer gaenwe: 't is geen tijt hier langer te vertoeven.
Geluckigh Engelant,
Bekende ghy 't gheluck,
U toegeleit van boven,
Die trots de zeekroon spant,
En hebt het uitheemsch juck
Der slaverny geschoven
Van uwen blancken neck;
't Zy Cezar, 't zy de Noor
U eischte vee en vruchten;
Ghy sluit noch koy, noch heck,
Uit angst voor wolvespoor,
Noch hoeft geen slang te duchten;
Uw heiningh geeft een geur
Van roosmarijn; geen klip
Verbiet uw strant te naecken;
Geen bancken schieten veur
Uw havens; dies geen schip
Zijn vaert behoeft te staecken.
O Eilant, waert benijt,
Ghy weet niet wat ghy zijt.
Ellendigh Engelant,
Misbruickt ghy zoo 't geluck
U toegeleit van boven?
Dat ghy de bloetkroon spant,
En hebt dat schendigh juck
Op Stuarts hals geschoven;
Ja durft, zoo wreet en valsch,
Noch woester dan de Noor,
Die bijlen schaert op dennen,
Doorhouwen zulck een' hals.
Helaes! wie schiet 'er voor?
Nu moet ghy zelf bekennen
Dat hier oock slangen zijn,
En wolven, wreet van tant,
Daer d'Eilandin gezeten,
Betovert met venijn
Geen lichaem, maer 't verstant,
En leit het aen de keten
Van staet, gelijck een dier,
Och och! wie troonde ons hier?
O alleropperste Behoeder,
O allerzegenrijckste Moeder,
Wy gaen ons lieve moeder quijt:
Wat staet de Weezen dan te hopen?
Wat haven houdt zijn' boezem open,
Om ons te bergen, daer de tijt
Het rouwkleet, niet den rouw verslijt?
Het vierde bedryf
MARIA. REY.
Myn ziel, eens afgesolt op d'ongestuime baren
Der weerelt, na verloop van vijfmael negen jaren,
Verlangt, als 't moede schip, naer een gewenschte kust
Van veiligheit, en loopt de haven van de rust
Met volle zeilen in, op 't rijzen van de stralen
Der zonne, vroeger op om mijn geluck t'onthalen
Met levendiger vier en glanssen danze plagh.
'k Begin door 's weerelts damp en nevels nu den dagh
Der zaligen te zien, en vrydom te genieten,
In 't onbenijde licht, na kerckers en verdrieten
En ketens zonder endt. Het juichende gemoedt
Begeert naer zulck een prijs te rennen door het bloedt
Der adren, en om hoogh t'aenschouwen, vol genoegen,
Hoe hier de vyanden, geknaeght en bleeck van 't wroegen,
En onverzaet van wraeck, geen vatten vinden aen
't Onsterflijck deel, de ziel, nu 't lichaem moet vergaen.
Och! och! ghy Koningen van Engelschen en Schotten,
Hoe stappen nu helaes! uw dochters de schavotten
In ste van troonen op. Wat is ons bang te moe'!
Men vloeckt uw afkomst zelf den scherreprechter toe.
Waer toe vervalt de stam der Koningen, eilaci!
Gelooftme, dat de dagh van mijne bruiloftstaetsi,
Die my, door zulck een' drang van 't juichende Parijs,
Te kercke en koore leide, in 't bruiloftsparadijs,
Daer 't eenigh oir des Rijcks Francois op 't heerlijckst praelde,
En in de bloem der jeught zijn lieve Bruit onthaelde,
Noit blijder scheen dan nu in mijn ontloken hart.
Schept moedt, ick zie het honck van mijn gelede smart.
De weerelt is maer rook met al haer ydelheden,
Een oogenblick, een niet. De mensch, die hier beneden
Iet zekers zoeckt, is blint. Wat baet een hantvol tijt?
Terwijl men grijpt naer 't aertsch zoo wort men 't hemelsch quijt.
Waer vinden wy een' schilt om dezen slagh te schutten?
Wie zal ons nu met troost en voorspraeck onderstutten?
Och, och! wy gaen Mevrouw, ons aller noothulp, quijt.
O zware nederlaegh, na zulck een' zwaren strijt!
Betrouwt op Godt, die kan uw schade licht vergoeden:
Die groote Koningk zal zijn kinders wel behoeden.
'k Beval u aen de kroon van Vranckrijck door mijn pen.
Indien ick het gemoedt van Koningk Henrick ken,
Hy zal om mijnent wil u alle gunst betoonen,
Met zoo veel gunstigen als aen de Seine woonen;
Daer ick, zoo veel mijn woort by mijnen Heer vermoght,
Een ieder heb verplicht, en aen mijn trouw verknocht.
Genoeght u met het geen ick ieder heb besproken:
Het heeft my niet aen wil, maer aen de maght ontbroken.
De tijdt verloopt: men wacht ons komste daer beneên;
Dies knielt, en onderstut mijn uiterste gebeên.
Myn Hartekenner, die daer boven
Uw' stoel met Cherubijnen schraeght,
En aller sceptren scepter draeght,
Daer d'Engelen u eeuwigh loven,
En Eendraght en Rechtvaerdigheit
En liefde en Trouw met blyschap kroonen,
Op nimmer wanckelende troonen;
Aenbiddelijcke Majesteit,
Ontfarm u mijner: sla uw oogen,
Uw alziende oogen, uit gena
Op my, uw dienstmaeght, die nu ga
Veroordeelt, zonder mededoogen,
Gelijck een Offerhande, daer
Ick, na veel smaets, mijn bloet ten leste
En al mijn aders geef ten beste,
Ter eere van het Roomsche altaer,
En uwen grooten naem ter eere.
Ontfarm u myner, die mijn Rijck
En staf en purper acht als slijck,
En voor uw kroon mijn kroon verneêre.
Versterckme tegens dezen slagh,
Den slagh, die lijf en ziel zal scheiden:
Dat my uw Engelen geleiden,
Daer ick uw' naem betuigen magh:
Gelijck ick, vroom en zonder smette,
Betuighde uw Waerheit in den nacht
Der ketteryen, schoon haer maght
My hierom uit den erftroon zette.
Alwetende, aldoorstralend Licht,
Ghy kent al wie van 't licht verbastert,
Verblint door staetzucht, brult en lastert,
En mijn onnozel bloet betight.
Indien ick uwen naem belye,
En eere Vader, Zoon en Geest;
Is immermeer my waert geweest
De Naem van JESUS en MARYE;
Zoo reken niemants ziel tot schult
Haer onrechtvaerdigheit en boosheit.
Vergeef, vergeef het 's menschen broosheit:
Versterck mijn zwackheit met gedult:
En magh ick mijnen wensch verwerven,
De Godsdienst leve door mijn sterven.
Zy kloppen voor de deur: een voorbo van de doot.
Waer bergen wy Mevrouw, in 't nijpen van den noot?
Men komt ons onzen troost en toeverlaet ontrucken.
Wat raet? wat gaet ons aen? Mevrouw zal moeten bucken.
Marie, bidt voor ons: Marie, bergh Mevrouw.
Och! berght de Koningin: waer blijven wy van rouw!
Mijn dochters, zijt getroost: ghy kunt met al dit kermen
En jammeren ons niet beschutten, noch beschermen:
De tranen baten niet, en zijn een kranck geweer.
Vergeefs omhelst ghy ons: uw armen zijn te teêr,
De vyanden te sterck, en zonder mededoogen.
Genoeght u aen Godts wil: hy roept my uit den hoogen:
My dunckt ick hoor zijn stem. Nu sus, mijn kinders, sus:
Ontfangt den lesten groet, Maries lesten kus.
Mijn kinders, matight u: ghy zult in droefheit sticken:
't Is wijsheit zich naer tijts gelegenheit te schicken,
Te kunnen sterven, als men immers sterven moet.
Volhardt in 't out geloof, het welck ick met mijn bloet
Bezegel, en zoo wijdt gehoorzaemt d'overheden.
Schept moedt: gedenckt mijn ziel voor Godt in uw gebeden.
DE GRAVEN. MARIA. MELVIN.
Mevrouw, op hope dat ghy heden zijt bereit
Den last der Koninginne, u gistren aengezeit,
Te volgen, komen wy ('t behage u) dien vertoogen.
Daer ziet ghy d'eige hant, bezegelt voor uw oogen.
Ontschuldigh ons: het is de wil der Majesteit.
De hemel, zoo het schijnt, heeft u dit opgeleit.
Ick heb my onder Godt en zijnen wil gegeven,
En vindt meer zoetigheits in sterven dan in leven.
Ick ben gereet de doot, oock zonder ongedult,
t'Ontmoeten op het spoor, daer ghy my leiden zult.
Bedruckte Koningin, ô steun der vrome zielen,
Ghy ziet op 't uiterst hier onwaerdigh voor u knielen
Een' dienaer, wien het druckt u heden in dien schijn
t'Aenschouwen, en verplicht door uw gena te zijn
De tijding van uw eindt naer Edenburgh te brengen.
Helaes, wat moeten wy, nu Godt dit lijdt, gehengen!
Hoe durven wy, helaes! bewust van uwen noot,
Ververschen by den zoon zijn moeders droeve doot.
Mijn waerde Melvin, ô mijn willige en getrouwe,
Wat weent ghy te vergeefs, en mat u af van rouwe?
't Is ydel dat ghy om Marie tranen schreit:
Ghy zult haer heden zien van alle zwaericheit
En jammeren geslaeckt, van hartewee ontslagen.
'k Bezweer u heen te gaen, mijn' zoon de tijding dragen,
Hoe ick stantvastigh leefde, en sterve wel gerust
In 't Katholijck Geloof, van geen verraet bewust.
'k Vermaen hem, over wien my 't hart zoo heeft gehangen,
Het zelve Roomsch Geloof, van hant tot hant ontfangen,
Uit zijner vadren mont, t'omhelzen, voor te staen,
En in gerechtigheit en pais den onderdaen
Te stieren, zonder zich in 't minst te stellen tegen
Elizabeth, waer op hem d'allerhooghste zegen'.
Ick heb ons errefrecht bewaert in zijnen glans,
En trouw aen 't Schotsche Rijck, getrouw volhart by 't Fransch.
O Godt! vergeef het hun, die my het licht misgonnen,
En hijgen naer mijn bloet, als 't hart naer versche bronnen.
Mijn Hartekenner, die de zon der waerheit zijt,
En ziet my door en door, en meet een ieders tijt,
Ghy weet het, kan het niet by al mijn daden blijcken,
Hoe zeer ick d'eendraght zocht der beide Koningkrijcken;
Hoe garen ick het vier van tweedraght zagh gedooft,
En 't lichaem van dit lant verknocht aen 't eenigh hooft.
Mijn moedt loopt over: kan ick, zonder traen te laten,
Verkroppen al 't verdriet, by d'oprechtste onderzaten
Voor Godts altaer en eere en Kristus zaeck geleên,
En mijn onnozelheit, door rampen afgestreên.
Doorluchtighste Princes, hy haele uw' geest in vrede,
Die alle harten kent. Ick wil uw afscheitrede
En uiterste oorlof trouw verhalen uwen zoon.
De hemel roept uw ziel tot een volmaeckter kroon
Dan deze, kort van duur, en zorgelijckst te heffen,
Daer 's weerelts buien eerst gekroonde hoofden treffen.
Ick kus eerbiedighlijck (als 't wezen moet) dees hant,
Den scepter toegewijt, en neem door zulck een pant
Van onverdiende gunst verlof, ter droevige ure,
En wensch, dat d'allersterckste uw gangen stercke en sture.
Ghy Heeren, magh het zijn, bezorght dat mijnen stoet
En arrem hofgezin niet anders werde ontmoet
Dan eerlijck en beleeft; en zy, voor veel verdrieten,
Geproeft in mijnen dienst, de slechte vrucht genieten,
Uit Stuarts armoe noch hun nootdruft toegeleit.
Vergunt my, daer ick sterf, hun tegenwoordigheit,
En mijnen Biechtvaer mede, om my ten steun te strecken.
Verguntze, na mijn doot, in vryheit te vertrecken,
Ter plaetse, daer de noot hen voere, op Godts geley.
Men staet u 't eerste toe: maer 't leste moght geschrey
En kermen en misbaer en bygeloof verwecken.
Onnutte sleep kan slechts d'ellende langer recken,
Ontstichten al de zael, en stooren het Gerecht.
Ontzeit men ons, helaes! een be zoo kleen en slecht?
Dat zou Elizabeth de Zuster niet ontzeggen.
Wat hoeft men veel bewijs, om dit te wederleggen?
Dees droeve Joffers, dit rampzaligh hofgezin
Verzoecken slechts verlof van hare Koningin
Te nemen: oock vereischt de staet en eer der vrouwen
Dat kamenieren noch haer vrouw gezelschap houwen.
'k Verbinde my, beloof en stel my in voor haer,
Dat geen van allen u zal stooren door misbaer
In 't uiterste. Ick bezweer u by dien eeuwigh levenden,
Ontzeght toch nu de nicht van Henderick den Zevenden,
Elizabeths verwante en maeghschap voor altoos,
Een boedelhoudtster van gansch Vranckrijck en Valois,
En dit gezalfde hooft der Schotten niet een bede,
Een nootbe, van geen Turck, noch Tarter, woest van zede,
Oit Kristensch mensche ontzeit: of gelt hier stam noch bloet;
Zoo laet de tederheit van 't vrouwelijck gemoedt,
Van een verweze weeuw zoo veel by u vermogen:
Geen steenrots is zoo hardt, of wort noch wel bewogen.
Mevrouw, verkies dan zelf hier zes of zeven uit.
Belieft het u, wy gaen u voor op dit besluit.
Ontfangt dees bron der marteladren,
Ghy Engelen, nu treet
Haer tegen: zy vergeet
Haer volck en vaders huis,
Gesproten uit Ferguis,
Dien ouden stam, en hondert vadren;
Al Koningen, van Godt geschapen
Ten scepter, ingewijt
In 't aenzicht van den Nijt;
Gezalft van eeuw tot eeuw.
O roode Koningsleeuw
In 't gouden velt van 't Schotsche wapen,
Hoe durvenze uw Leeuwin benaeuwen!
Hoe ziet men haer zoo tam
Verandren in een lam,
Sneeuwit van vacht en vlock,
Verscheuren door den wrock
Der Luipaerdinne, scherp van klaeuwen!
Men kon den gront der Ketterdommen
Niet leggen dan verwoet
In dier tieras van 't bloet
En vleesch der STUARDIN,
Die Fenixkoningin,
In top van glori opgeklommen;
Gesteigert na twee duizent jaren
Door d'ongesteurde ry
Van d'opperheerschappy,
Wiens ongedwongen staf
Noit Cezars schatting gaf,
En eeuwigh flickerde op de baren.
Waer toe vervallen de geslachten,
Die d'eerste van Euroop
Hun hoofden in den Doop
Begaven onder dit,
Dat Kristus plaets bezit,
En Rome gout en wieroock braghten!
Wat baet het dat Palladius,
Van Celestijn gezonden,
Pelagiaensche voncken blusch',
En zalve Kristus wonden?
Indien, na duizent jaren rust,
Dit uitgepuurt gebroetsel
Een pest van boosheit langs dees kust,
Een Hydra helpe aen voetsel,
Dat STUART, twintigh jaer bemuurt,
Te deerlijck met den hals bezuurt.
Dit treurspel aen te zien moght geen van ons gebeuren:
Ten minste laet ons gaen het warme lijck betreuren,
Het vyfde bedryf
BURGON. BIECHTVADER
O Vader, neem gedult: waer toe vergeefs geschreit?
Marie, nu ontlast van 't pack der sterflijckheit,
Is t'effens met een' sprongk twee kerckers hier ontsprongen,
En leeft by Godt, om hoogh, om laegh, op alle tongen.
Ick voel in 't harte een' strijt van vrolijckheit en druck,
Gemengelt onder een. Verhael my stuck voor stuck
Dien uitgangh, aengezien de wreetheit, zoo verbolgen
En bits, verboodt haer jongste en bloedigh padt te volgen,
Toen zy, gelijck een lam, van noit verzade Wraeck
Ter vleeschbanck wert geleit, om Godts gerechte zaeck.
Na datze eens afscheit had van 't hofgezin genomen,
En reede stont om braef in 't martelperck te komen,
Zoo traden d'Edelen en bey de Graven voor,
De Burghgraef desgelijcks: zy wert op 't leste spoor
Gevolght van luttel stoets, ten hooghste zes of zeven,
Getuigen van haer doot en afgepijnight leven.
Heer Melvin droegh heur na het slepende gewaet.
Zoo quamze, in zulck een' schijn, als 't licht, dat onder gaet,
Niet zonder gout en glans, waer voor de nevels breken,
Vol majesteits, gerust ter dootzale ingestreken,
Verwondert en bedroeft om zulck een' avontstont
Der schoonheit, die de wreetste en wiltste tijgers wont.
Het zwart fluweele kleet bedeckt de kuische leden,
Een doeck 't gezalfde hooft, van waer een doeck beneden
Ja tot op d'aerde toe heel statigh nederhangt.
Zy draeght den Bruidegom, naer wien de ziel verlangt,
Van gout om haren hals, zoo schoon van Godt geschapen.
Zy draeght den Bruidegom, aen 't heiligh Kruis ontslapen,
En onze Lieve Vrouws getyboeck in de hant.
Men ziet aen haren riem, van gout en diamant,
Den Roozenhoet gehecht, tot een gebedeteken,
Van hare zachte hant gesleten en gestreken.
Dus volght Marie vast den Heilant op Kalvaer,
En torst met hem zijn kruis, heur opgeleit zoo zwaer.
Zoo drijft de bleecke maen den nacht voor, zonder hoornen:
Zoo bloeit de leli blanckst in distelen en doornen.
Zy trouwde in andren schijn den scepter te Parijs;
Nu traptze op d'aertsche kroon, om die van 't Paradijs.
Hoe klopt mijn hart! ick ben om 't uiterste verlegen.
Getrouwe Kristheldin, dat u de hemel zegen.
Aen 't hoogh eindt van de zael, rontom in rouw gekleet
En laken, stont alree het moortschavot gereet,
Twee voeten hoogh, en juist in 't vierkant zes paer voeten,
Bespreit met zwart: het schrickt d'onnoosle te gemoeten.
Men ziet 'er eenen stoel, een kussen en een' block;
Het outer van den haet en onverzoenbren wrock,
Gewapent met de bijl, om Koningklijcke struicken
Te vellen, zooze niet naer Puriteinscheit ruicken.
Zy nadert onbeschroomt dit naere treurtooneel,
Van waerze steigren zal in 't hemelsch lustprieel;
Gelijck een nachtegael, die in de kou besloten.
Zoo menigh jaer geen lucht noch vrijdom heeft genoten,
En haeckende vergeefs naer zon en ademtoght,
Nu eerst een open ziet, en vint het geen hy zocht.
Hier komtze, en tart de doot en nijt, die leelijck grimmen.
Zy maent Paulet, dat hy voor 't lest haer helpe klimmen,
En opgeklommen, zet bedaert en even koel,
Niet zonder Majesteit, zich neder in den stoel,
En hoort aendachtiger dan oit, als onverwezen,
Beal den wreeden last der bloetvriendinne lezen.
De Joden leerden zoo zich spieglen aen 't gedult
Van Kristus, stil en stom verwezen, zonder schult;
Geprickelt met een kroon van stekelige doornen,
Omringt van menigh stier, gedreight van ossehoornen,
O Engelander! preeckt ghy den gekruisten Godt,
En steeckt ghy met uw tong een' Engel naer den strot?
Vaer voort met Henricks bloet en Stuarts te verneêren:
Zy zal van dezen troon beginnen te regeeren,
In 't zaligh Engelsch Rijck, daar haet noch oproer woont,
En d'onderdruckte deught met eere wort gekroont,
Och, of ick in dien staet heur hart verquicken konde!
Haer oogen weidden vast door al de zael, in 't ronde,
Begeerigh, in 't gezicht van allerhande liên,
Vergiffenis by Godt, op haer geboge knien,
Te vorderen van u, gelijckze u had geschreven;
Dan och! zy zocht vergeefs: en Kristus wil 't vergeven
De boosheit, die te helsch u uit de bloetzael hielt,
En naer heur maght de ziel en t'effens 't lijf vernielt.
Een kamenier met kracht door 't volck gedrongen, binnen
Het perck, stack op en kreet, als ging 't haer aen de zinnen,
Dat zy Mevrouw, helaes! op dien benaeuden dagh,
In 't midden tusschen twee schavottrauwanten zagh.
De Koningin vernamze in 't midden van de koppen,
En wees vast, het was tijt om op den mont te kloppen,
Te zwijgen, naar den eisch des tijts haer opgeleit,
Ten waerze derven wou haer tegenwoordigheit.
Ick luister en verlang wat Fletcher wilde prevelen.
Die Deken teegh terstont aen 't ratelen en revelen,
En scheen met errenst noch verlegen om de ziel;
Doch zy verstiet dien troost des huichelaers, en viel
Hem t' elckens in zijn woort, dat hy met schrift verbloemde,
Naer 's afgronts stijl, die valsch op zijnen Bybel roemde.
Die rechte schijndeught dorst wel eischen, dat Mevrouw
Haer jongste zegel noch aen 't bloetrecht steken zou,
Op dat hy, die het lijf slechts ophoudt by verdraeien,
Zijn glossen op dien teckst ten preeckstoel uit moght kraeien,
En azen Petersburgh, zoo zuiver, zoo gezont,
Gelijck hy 't had herkaeuwt uit Stuarts eigen mont.
Zy zeit: men magh dien troost, een' kranken troost, wel derven.
Ick leefde Katholijck, en ben getroost te sterven
In 't Katholijck geloof: zoo wert ick opgevoet:
Zoo offre ick 't Roomsche altaer mijn kroonen en mijn bloet.
De Graven bieden haer te stutten met gebeden.
Zy dancktze voor die gunst: maer in gebedt te treden
Met Onroomsch yveraer, versmaetze met bescheit.
De Kentenaer beschimpt, als bygeloovigheit,
Het Kruisbeelt in haer hant, den afgodt, die hem smarte,
En wenscht haer Kristus zelf te dragen in het harte.
Zy antwoort: het betaemt den Kristen 't liefste pant
Te dragen in het harte, en t'effens in de hant,
Om d'oogen door het beelt te slaen met vast betrouwen
Op 't afgebeelde heil, by d'Engelen t'aenschouwen.
Stantvastige, sta vast, ghelijck een kerckpilaer.
Zoo keertze 't aengezicht naer d'opgetoge schaer,
Driehondert vyanden, verlegen met heur lijden.
Dit schouwspel, zeitze, is nieuw, in deze ondanckbre tijden,