floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Om ons te helpen: g'lijck ghy al d'Amalechiten
Voorhenen door ons sweert, hebt in hun Roem gestort.
Waert mogelijck dat ick mijn Sone sou vergheten?
So kan't niet mog'lijck zijn dat ghy't ons ymmers doet:
g'En soeckt des Sondaers doot, (so yder mercken moet,)
Maer dat hy sich bekeer, gelijck u woort doet weten:
VVy zijn voor d'Ammonyt maer als Caf! siet 'tvermeten
Van zijn godd'loose tong', is ons te roeyen uyt,
Tot schande van u Naem, en u vercoren Bruyt:
Ten sy dat ghy ons recht, als op den troon geseten,
Vergeeft ons sonden Heer: wy hebben ons misdaet,
Gerekent en gesomt, 'tgeen verr' te boven gaet,
Het Strandich Zandt der Zee! ia self d'ontelbaer lichten.
VVy hebben Baalim en Astaroth geviert,
Des Hemels heyr, ia med' het vuyl onreyn gediert!
Vergeeft ons HEER dit quaedt, en wilt u kind'ren Richten.
Verschooninge.
Propheet.
So spreeckt des Heeren Woort: Hoort my, ick hoor u mede;
Hebben u g'holpen oock de goden, die als heden
d'Egyptenaer aenbid, in Memphis groot gebouw,
Dat ick u nu in noot alst u past helpen sou?
Siet, d'Ammoniters Iock, en d'Ammonytsche Garden,
Hebben die uwen last als hart niet gaen verharden?
Den trotsen Philistyn druckt met den Sidonier,
En met d'Amalechyt u waerde vryheyt dier,
Den Moabyt verdult, en sydy noyt ontsprongen.
Hoe dick heeft hy u macht als machteloos gedwongen?
Noch holp ick u (onwaerd) mijn goetheyt in u noot,
'kOntferm u om mijn selfs, mijn Liefde is te groot,
Tot dit ondanckbaer volck, (na recht verdienst te haten)
Die boven al dit goet, My noch so gaet verlaten.
g'Hebt and're goon gedient, 'kwil u daerom niet. Soeckt
By uwe goden hulp; u Bede nu verkloeckt:
U roepen dubbelt vast, aen die ghy hebt verkoren,
Nu ghy in droefheyt zijt laet bet u stemme hooren,
k'En hoor de klachte van d'Afgodendienaers niet.
Ach! Heer ontfarmet ons, en maket met ons siet,
Gelijck het dy behaegt, wy, wy hebben gesondicht,
En uwen Heyl'gen Naem, en woort niet meer vercondicht
Alleen verlosset ons, 'tis hooch noot deser tijt:
Om u Verbont, hoe wel dat Iuda g'rechtich lijt.
Dat yder een ons hoort: En doe de vreemde goden
Van hem, op straffe dat het sweert de geen sal doden;
Daer m'ergens by noch vint een Beeld van gout of steen.
Israel daer is geen God, dan onsen God alleen,
De God van Abraham, de and're zijn maer Beelden.
Komt gaen wy t'samen in, God die ons slaet, die heelden
Zijn Volck oyt wederom, Wel hem die sich bekeert.
Israël nu moety suchten,
Onder 'tSlaefsche Ammons Iock,
Siet Gods tooren ,, in't versmoren
Van u quaet, maer wilt niet vruchten,
Vleyt Gods goetheyt die u trock
Uyt het slaefs Egypti Gosen,
Uyt een wree Pharaos handt
Wilt u keeren ,, en verneeren
Tot en voor hem, die door Mosen
Dy vest, in't beloofde Landt.
Doet van u de vreemde goden,
Als den Moloch, Astaroth:
Baalims roocken ,, laet te smoocken
Camos, Dagon Blocken snode,
Maer coemt dient Israëls GODT.
Eer dat u den vyand quelden,
Eer dat u den Ammonijt
Socht te schenden ,, gingdy wenden
Uwe Ziele, die haer stelden
Tot den dienst u GOD te spijt.
Tot den dienst der houte Beelden
Hebdy uwen gang gericht,
Wacker veerdich ,, ô onweerdich
Sydy, dat u Abraham teelden!
Die in't duyster socht het licht.
Die alleen op God betrouden,
Niet in't Vaderlijck Kaldeën,
Daer hy veylich ,, was onheylich,
Maer vreemd', hop'loos hy betroude
Op God, en op anders geen.
Wee de geen die anders soecken
Goedt of Heyl, 'tsy hier of daer,
'tIs verloren ,, want Gods toren
Sal u dwase ziel vervloecken,
En zijn handt valt u te swaer.
Godes toorne is verbolghen
Op hun, die het Schepsel eert
Voor den Maker ,, Iudaes Waker,
Die m'alleen moet yvrich volgen
Als een God die't al beheert.
Wee de geen die Putten graven
Daer geen Water in en comt.
En verlaten ,, ia noch haten
Zielens Bron, die't al can laven,
Dies hun God na recht verdoemt!
O Leert ghy verdwaesde lieden:
Die in uwe sonden sucht,
Uwe clachten ,, sal verachten
Gode, die tot hem geschieden,
d'Wijl ghy maer zijn straffe vrucht.
Nochtans wil sich Godt erbarmen:
Als de Vyand u bestrijt.
Want veel Pylen ,, metter ylen,
Schut den schilt van Israels armen,
Die den Hemel noch bevrijdt.
Eerste Handelinge. III. Vytcomste.
Iephthah.
Iepht.
Hoe wel de wraeck my knaecht, en ic my voel geprikkelt,
Door wetteloose Nood, tot Roof, waer in gewikkelt
'tVersturven leven is, tot hoop in heerschappy.
Vervreemt van't Edel bloet mijns Vaders, so tuyght my
Nochtans: k'En weet wat treck, van mijn te kroese sinnen,
'kSal hooger Eeren-Stoel noch voor mijn Eynde winnen.
En of'tgeluck my druckt so laegh tot onder twiel?
Zy wend geswind: En hoogh't op t'hooghst, die gist'ren viel.
Maer of sy noch haer gunst, ongunstich my wou weygeren?
So sal ick door den Roof, tot hooger Eeren steygeren!
Ist? neen, 'tIs geen Broeders werck te iagen als een guyt
Haer Vaders liefsten Soon ten huys onwaerdich uyt,
Vertre'en in smaedicheyt. Hem die door Liefdes vlammen,
Naest God zijn oorspronck kreegh: Mijn Vader soud vergrammen.
'kWeet seker: so hy 'tHooft van zijnen Ysren slaep
Mocht beuren inde Locht, En seggen: Soons, een Knaep
Geteelt in slaverny, self van vercochte ouderen,
Verschoont m'in dienst door dienst, en zijn belaste schouderen
Ontlastmen wel, wanneer hun vry keurighe keur
Geen seven vry-Iaer kiest; Maer hoe? men sluyt de Deur
Niet voor een slaefsche knecht, onwaerdich 'smeesters dacken.
Maer voor een Eygen-Spruyt, gesproten uyt de tacken
Van d'overouden Stam. Hoewel ick willich ken:
Dat Hy niet sonder sond', of ick den Enter ben.
Dees Reden soud' hy Broers (onwaerdich u te noemen!)
Verhalen: d'wijl dat ghy u Broeder gaet verdoemen,
En iaecht 't on-Echtich-Zaet van d'Eeren-wentel-Trap,
In droeve eensaemheyt, en snoode ballinschap,
Dies ick my door den nood, en u onheusheyt voel
Gedreven wetteloos tot quaed, en mijnen stoel
Van heersching', is bevest door mijne rooverijen,
Wanneer 'kmy in de scha uw's Borgers sie verblijen.
Als 'tarbeyt ledich Volck, en 'tquaet gewoon geboeft,
Arch-listich sich versteeckt, en op u koemst vertoeft,
Stilswijgich ruchteloos, men niemant licht hoort hoesten,
Maer siende hare Proey: s'En laten hant-gaeu roesten
Hun gladde Dagghen niet, maer bieden 'tspitse punt,
De vluchteloose buyt, daer 'twis is opgemunt.
Hoe wel ick hun beveel: (of 'ksou hun dagen korten,
So waer mijn Ziele leeft) dat sy geen Bloet en storten.
De kleed'ren, geld en goedt, segt: Is voor d'Hoeren Soon!
Het Leven is voor u: Ons is u goedt te loon.
Gaet Geliaditers, gaet en klaeght mijns Vaders kind'ren:
Dat hunnen Bastaert-Broer, het uwe gaet vermind'ren.
En noch en is zijn haet in't minste niet geblust,
Ten sy, 'tonreed'lick volck zyn strijtbaer handen kust.
Ten sy, sy bet bedacht en door den noot wel-lerich
Bekennen hare schult, en zijn in't minst niet werich,
Dat Iephthah's Vaders goet en Eer sy toegepast,
Dewijl de vreemde spruyt med'uyt den Stam-boom wast.
Oft moet ick 'sVaders sond, noch by myn sonde dragen?
Ach! Hemel so vergunt: dat ick dees Ziel moet wagen
Niet in dees Ballingschap, waer in ick 'tleven slijt
Door Roovery. Maer vry gekent op d'Ammonijt,
Die laes! 'khoor Israel druckt met Stael-gevijlde-Reden!
Ick yver noch tot wraeck. Maer hoe! siet afgestreden
Is 'tvoochdeloose Volck, van Wap'nen, Hand en raet,
Dies yeder een verschrickt, zijn eygen wegen gaet,
En Israel gelijckt, de Hardeloose Vliesen,
d'Onnoosle Lam'ren, die de radde vlucht verkiesen;
Wanneer den Wollef naerd', d'wijl haren Herder staf
Door d'onverzaede Dood, geblixemt is in't graf.
Mijn Vader, ach! waert saeck dat dyne Oogen sagen,
Van dit vertsaegde volck, de Ysre staele dagen!
De rampsalighe Eeuw, die Israel bedwellemt?
Dijn yver wert verieucht, en 'thevich hooft gehellemt:
Ghy greept met Gedion 'twraeckgierich sweert in handen,
Met my u Bastaert kint: Om moedich de vyanden
Te iagen op de vlucht, gelijck de lichte wint
Voor Godes adem swigt: Oft g'lijck het speel-sieck kint
Zijn Bobbelen (al te slecht) geblasen wil beloopen,
En grijpen metter hant: Also mocht Israel hopen,
De wreeden Konings-staf waer me hy u verbandt,
Wirt door mijn s'Vaders sweert, gedolven in het zandt.
Maer ach! neen Israel, ghy cont zijn dienst niet bruycken.
De Ziel'eloose Romp beaerd', d'oogen ontluycken
Niet eer, voor 'tHemels-Goed, en Zielen-Eenigh-Wit,
Op een bestemde dagh, zijn Rechter-Stoel besit,
En dat
Knecht. Iephthah. Gevangen.
Knec.
Mijn Heer, siet hier voor u een Geliaditer
gevangen, en de rest is op de vlucht.
Ieph.
Gaet sieter
Voet-vluggich ras na om. En ghy, wat segdy? Spreeckt:
Gevan
Beroemde Heer Iephthah, die u manhaftich wreeckt
Op ons. Wy kennen schult, en bidden voor u voeten:
Erbarmt dy onser stant; Of laes! wy sullen moeten
Vergaen, gelijck het Was, dat voor het Vyer versmelt.
U Broeders zijn gesint: Te kiesen tot een Helt
Dijn hooge Achtbaerheyt! geoeffent inde Tochten,
Ervaren inde Krijgh. Sy komen:
Doen sy mochten
My houden in haer huys, so dreef men Iephthah uyt
Zijns Vaders eygen erf: Doch 'kweet waer uyt het spruyt:
De afgunst wracht de haet, waer om dat ick most wand'ren.
En soeckense nu my? Hoe can den tijt veranderen.
Neen seker, datse gaen en bieden selver thooft,
Hun snoode smeeckery, wert van my niet gelooft.
Volcht:
Wel Heer ick volgh.
Gev.
Wat sal my noch
Eerste Handelinge. IIII. Vytcomste.
Iephthahs Dochter (die wy noemen) MirIa.
MirIa.
Wat vreemder ongeval, of wispelturich g'luck,
Wat ongewisser staet, wat vreuchde, of wat druck,
Verheft oft parst ons niet, int sporeloose missen,
Van deuchts of ondeughts weg, glat slibberich in't glissen?
'tSy op de effen baen der arbeyt-sal'ge Deucht,
'tSy 'tstromp'len op de pat, der sonde die ontheucht.
So wie den rechten weg g'lucksalich wil bewand'ren:
Sal vaack door ongeval in staet of naem verand'ren.
Den eenen stijght door macht, of rijckdom tot de Eer!
En d'ander stoot m'uyt macht, uyt staet en Rijckdom neer!
De een als Geli'ad; weet 'tManhaftich sweert te voeren,
En kan 'thuys in de Eer, zijn lusten niet besnoeren.
De and're met zijn Soon een Iephthah is onvry
En moet uyt Eer en Staet, door korsle Muytery,
(Hoe seer hy sich verlust te spieg'len in de wapen.)
Niet onder 'sVaders dack, gelijck de knechten slapen.
Dus maecktmen wel een deucht, van d'hart gedrongen noot,
Gelijck mijn Vader doet: die door de smaet te groot
Bewijst zijn ouden haet, voor d'onverdiende schande,
En toont zijn groots gemoet, door 'tcrijgen met zijn handen
So haest en sietmen niet, de Voorbood vanden dach,
En eer men boven Tobs genoemde kimmen sach
De heugelijcke Son, uyt 'tOosten comen pralen,
Mijn Vader rijst en loert, om ergens buyt te halen.
Hy wacht gelijck een Leeuw, die op den wege loert
Al eer het Roof-sieck-Volck, zijn wack're handen roert.
En is door oeffening in Krijgh, van Wapen-lieden
Gevrucht, wanneer men siet de stoute voor hem vlieden.
Nochtans, my druckt de wraeck, en toegemeten quel
Ontword u selven eens. De Hooghste-Wreker sel:
O toeft noch maer een wijl, voor u dit alles wreken!
Wilt eenmael maer het sweert weer inder scheede steken.
En so haest als den tijt, volstreken en vervult
Is van u ballingschap, veroorsaeckt door een schult
Uws Vaders, siet, so sal u Scheute wed'rom bloeyen.
Lecht maer u yvricheyt en graghen lust in boeyen,
'tIs lang genoegh u eer te roeckeloos besmet,
Want wie weet wat al goets g'u Dochter niet belet.
Mijn Moeder, ach eylaes! door Mors gekromde sickel
Is diefsche wijs gemaeyt! Wil ick tegen den prickel
Mijn Vers'nen slaen? O neen, hy is my al te hardt!
Het is een Stale wet, 'tVerbondt 'tgeen nimmermeer wardt
Verbroken oft ontcracht. Gelijck d'Azure golgen,
Als onvermoeyt vernieut, de een op d'ander volghen.
En ick een ted're Maeght, hoor onderwijs noch reén,
Maer vind den langen dach, mijn selven meest alleen.
Hoe wreed is my 'tgeluck. Aen wien heb ick gesondicht?
Silpa (d'eerste Maeght) MirIa.
Silpa.
Me-Vrou, 'kversta wat vreemts: als heden so vercondicht
Een Geli'aditer ons, een ongesien versoeck;
MirIa
Wat isser voor gerucht? van waer? of uyt wat hoeck
Comt ons de auontuur weer op een nieu bestoken?
Me-Vrou, sy brengt ons Eer: En 'tleet wert nu gewroken,
De Outste nad'ren ons, so dees Gevangen melt,
Waerom? wat ist versoeck?
te kiesen tot een helt
V Vader, dat hy sy een heyl der Geliaditen!
En stry voor Israel, met 'theyr der Ammoniten,
Dit's 'tgeen dat hy verhaelt, in Geliad ist bestemt.
Hoe is 'tonvast geval te wonder en te vremt,
Hoe schickt de wijse GOD, de Maker aller dingen,
Het goede naer het quaet? Wat al veranderingen,
En sietmen niet? 'tsy druck, 'tsy blyschap, vreucht of rou?
Silpa, treet voor in.
So niet, u sy d'Eer Me-vrou.
Eerste Handelinge. V. Vytcoemste.
Thola. Zarezar. Rey. Knecht. Iephthah.
Gelijck als 'tvlottich hout, 'tniet langer can geherden,
Ten berst en breeckt van een, wanneert den sturen wint,
Door 'tMeyr iaeght op een Rots, Zyrt', oft verborgen blint.
Also, O Israel! dijn Ademloose clachten,
Vervliegen met de Locht! God wil u noot niet achten!
'tSchijnt dat den Hoeder slaept, den Stuerder van u Schip,
'tGeen hy door storm-wint drijft, op een verrader Klip.
De Klip, is d'Ammonijt! de Winden, zijn de sonden!
Die onse droeve Ziel, doen aen de Helle gronden.
Het Schip, dat is het volck, 'tgeen Iacobs-God verkoos,
Ondanckbaer voor zijn deucht, hertneckich ende boos,
Die, ach! niet weerdich zijn,
dat gy ons heden richtet.
Maer hoe? V goedicheyt, die 'tgroote Rond belichtet,
Streckt sich zo verr' de Zee de koude Aerd omarmt!
Hoe veel te meer ghy niet u eygendom erbarmt.
Den Pharao voor ons ghy in't Roo-Meyr bedollefde!
'Tgeen al hun wapen-tuyg aen 'tZandig strant opgollefde.
Duystvoudich ons ten dienst, in Krijgh op d'Amalech,
Wy hadden 'sdaegs geen Broot, oft snachts geen licht gebreck
Ghy gaeft 'tbegeerde vleesch ons, by d'onslijtbaer kled'ren,
En droegt ons uyt het lant, g'lijck als op Arents ved'ren.
Maer voor u groote Deucht, ach! Heer wy kennen quaet!
So hebben w'u versaeckt,
waer om ghy ons versmaet.
Maer Israel is dijn Kerck, die met u is verbonden;
Dijn hand die salft so wel, als s'om het quaet can wonden!
Ghy straft ons met de Roed, maer werreptse haest in't vyer.
Nu Outsten Geliads, siet goeden Raet is dier,
En niemant onder ons als Hooft, derf 'tvoorhooft bieden;
Te Mispa leyt het heyr, van onervaren lieden.
En d'Ammoniters heyr, gelegen in het vlack
Galaad, beschempen ons.
Weet dat ic onlangs sprac:
Soo wie vroom-hertich wil, met erren kloecken moede
Bestrijden d'Ammonyt? Die sal Israel hoeden
Als hooft, en rechten ons so wijt als Geliad grenst.
'tIs waer, wy hebben't g'hoort, en hadden't wel gewenst,
Maer d'wijl daer niemant derft,
So salmen Iephta kiesen,
Een wel ervaren man,
dats wel,
eer wy verliesen
Den tijt, die't al verslint. Komt gaet met ons en siet
Hoe dat hy wil.
Ach! Heer helpt Israel uyt 'tverdriet.
Eerste Handelinge. VI. Vytcoemste.
Knech
Geliaditers.
so staet en wilt vertoeven.
Verwacht, ic kom.
U hulpe wy behoeven
Heer Iephthah: d'Ammonyt in't dulle oorlogs heyr,
Sich Legert tegen ons, en daer en is geen weyr
By d'Israliten Heer, dies moetense vertsagen,
Of sullen door het sweert, met schanden zijn verslagen!
Erbarmt dy onser doch: Wy zijn u vleesch en bloet!
Komt zijt ons heeft en heyl, wy bidden met ootmoet:
Treckt met ons in het velt?
Trect henen weer in vrede,
Ick blijf in 'tLantschap Tob, blijft ghy in uwe stede.
Of vreest het bloode hert, noch voor de kille doodt?
Dat ghy my nu hier soeckt, in uwen angst en noot.
Mannen 'tis al te slecht, gaet wandelt uwer straten.
Sydy de gene niet, die door 'tafgunstich haten,
My ioeght uyt 'sVaders huys in droeve Ballinschap?
Maer nu, wat wildy my?
Dat ghy het Hooftmanschap
Aenveert, en ons beschermt, voor die ons Ziele drukken.
Gaet en beschermt u selfs.
neen, 'tsou ons niet gelukken,
Ghy stiet my uyt het huys, dies yvert noch mijn ziel!
Hy stont noyt op mijn Heer, die nimmermeer en viel!
U deerde niet mijn druck, my deert oock niet u klagen.
Zarez
Ach! Heer, wilt uwe Ziel, met onse zielen wagen,
Het roud ons, datmen u ondanckbaer heeft beiegent,
Den Hemel die ons straft, heeft u door roof gezegent!
Ghy dreeft my tot het quaet.
Wy kennent 'tis ons schult.
So lijdt de straffe dan, mijn Broeders met gedult.
'tBeken van ons berouw, getuygen onse Outsten,
Sy maken hun dan op, en zijn voor u de stoutsten,
Sy trecken 'tharnas aen, en grijpen hert en moet.
Verwillicht onse Beed?
Sal 'tonecht zaet en bloet
(Daer noyt d'onred'lijckheyt my erven liet de lommer)
Van Geliads huys, ô spijt! bevrijen dy voor kommer?
Sal nu de arme wraeck, die nimmer haer genoecht,
My dienen? neen vertreckt.
'tIs godd'lijc so gevoegt,
Dat die u eerst verstiet, u wed'rom komt verheffen!
Uyt noot, wanneer ghy siet dat 'tongeluck wil treffen,
U knecht?
So niet, mijn Heer sal onsen hooftman zijn.
Kon ict gelooven, 'ksou
mijn heer ia.
So siet mijn
Ziele weygert niet, met Israel te sterven.
Maer so my Godt verleent, dat ick voor u verwerve
Den Zege: Na den Slach, en slae den Ammonijt;
Sal ick u Richter zijn?
Die zijn Tapyten wijt
Spreyt over d'aertsche gloob: wiens oogen sien int duyster,
En leyden Israel door 'troode Meyr, Die luyster
En tuygh ons beyder Reen: Doen wy niet na u woort.
Nu Vaders 'kben te vreen: U Reden zijn gehoort,
Komt Hult my voor het Volck, ick sal der Leeuwen tanden
Verbreken door Gods hulp, 'kwaeg mijn ziel in mijn handen.
So waer u woorden zijn, en Gode met ons tuyght.
Mijn leven is getelt, of Ammon wert gebuyght,
Door 'twet verdovend' Stael, op hun godd'loose harssen,
En Iephthah sal het groen, met Ammons bloet vervarssen!
d'Onredelijcke daedt die oyt een Prins mistont,
Wert red'lijck eerst bestraft. Maer so hy mijnen mondt
Niet hoort: En dat hy hert verhert, zijn Hert en Ooren,
So lever ick hem strijt.
gelijck hier is gesworen:
Zijn wy en 'tgansche Volck gesint, als uwen sin.
Ghy knechten gaet met my.
Mijn Heer komt met ons in.
Tweede Handelinge. I. Vytcomste.
Sinesius met zijn Heyr.
Sinse.
Ghelooft sy onsen Mars, die groeyt in't Stael geblikker!
Gelooft sy Camos God, (naest d'hooghste Albeschikker.)
Ghelooft sy 'tgoddelijck Heyr. Ick sie 'tgewenste Rijck
In sulcken stant en staet, verstroeyt van een. Gelijck
'tHerkauwend'-wollich-Vee, tgeen dwalend sonder herder,
Dick graest aen Horebs top: Of g'lijck Noord-oost, al verder,
Den Schipper vry verbaest, Neptuni woesten plas
Doorploeghde, by 'tgeen oyt Vrou Thetis spiegel was.
Of g'lijck de Vrees verschrickt, de bloode rancke Hinden,
Wanneert de Iagers hoort: Of 'truyschen van de winden,
In't Boom-rijck duyster Bosch, bemantelt met de blaén,
Daer zijnse nau bevrijt, oft werden licht verraén.
So ist oock met de Ioôn; sy derren 'tvoorhooft bieden,
Ziel-angstich half versaeght, hiel-lichtich om te vlieden.
Help Camos! zijn d'Hebreén meer als een slaefs geboeft,
Dat niet meer dan een Prins, oft Stalen iock behoeft?
s'Hadden vry wils genoech, de weeld' ging hun verdrieten,
Dies weygerden sy Chijns, de weytse Ammonyten,
Sy weygerden Tribuyt de groote Ammons-Kroon,
Uyt lust tot vryicheyt: O hertgeneckte Ioon!
Bespotters van ons Goon. Comt nadert onse stappen:
So mach den Charon weer, zijn Leren-Schuyt verlappen.
Ick trots dy! Komt vry aen, en blixemt met u schrick:
Hier is den Blixem! Komt, siet in een oogenblick.
Komt wilt den Bloet-god Mars zijn outste Broeder tergen;
Bewaeckt u Leger wel, stelt wacht op d'hooge Bergen.
Is GOD om u een Rinck, en eenen vier'gen Muyr,
So wert de Zege u: Dat eenmael 'theylich vuyr
Stijgh na den Hemel op. Maer werdy langs hoe sloffer,
In dijnen Godsdienst? So doet onsen Camos offer,
En buyght u trage knijen, voor Astarots Altaer.
O Wee, 'tafvallich volck! comt krijschluy volcht my na:
Israel oft u ontmoeten
Ammoniten, ô en vrucht;
Siet, wanneer den Sondaer sucht,
Struyck'len krijgers radde voeten,
En u boete, die hun weert,
Doetse vallen in het sweert.
Laet hun toorne vry al grimmen,
Laetse hebben vry wat bots,
Laetse wesen even trots,
Hooger sullen sy niet klimmen,
Als GOD wil, die u bevlerckt,
Want haer wegen zijn geperckt.
Nu ghy reynicht Ziel en handen,
En soeckt wederom u Heyl,
Sullen Iudaes toppen steyl,
Schijnen 'snachts als Vyer te branden,
Tot een schrick van d'Ammonijt,
Die u Vrijen-stant bestrijt.
Wie GOD soeckt van gantscher herten,
En beschreyt zijn zonden hier:
Sal zijn Roede sien in't Vyer!
En genesen al zijn smerten.
Kruydt noch Plaester, siet, en heeld
Sondes wond, aen't sondich beelt.
Sondich is den Mensch geboren!
Sondich neemt zijn leven af!
Sondich gaet hy na het graf!
Sondich heeft hy 'tHof verloren!
Sondich hy hem hier geneert,
Tot dat hy in Asse keert!
Noch en wil den Mensch verlaten,
'tSondich quaet, 'tgeen GOD verbiet.
Heylich zijn Gods wercken siet:
Maer wee die hun Schepper haten,
En met eenen snellen loop,
Goden hoopen, hoop op hoop.
Godes toorne die wil blaken,
Als dees sond op't hooghste bloeyt,
En men sich na Goden spoeyt.
Dan sal haest het eynde naken,
Van het boos verkeert geslacht,
Dat hun hoochste Goedt veracht.
Maer so haest de sondaers suchten,
En beschreyen haer misdaet,
Soecken't goede, laten't quaet:
Sal GOD door zijn knechten spreken:
d'Wijl dat ick u boete sie,
Wil ick dat mijn straffe vlie.
Tweede Handelinge. II. Vytcomste.
Ammon. Serah. Bode.
WIe ist, die sich hier roemt, dat een God door zijn kracht,
Alleen door t'eenich Woort, dit alles heeft gewracht?
Als dit volmaeckte Rond, en 'tgeen Natuer ons dichtet,
En die van d'eerste Eeuw, tot dese Eeuwe richtet.
Die self was, eer yet was, 'tgeen oyt 'tvernuft begreep,
Self eer Latonen soon, door 'trits'len met zijn sweep,
Het snel-gewieckte Iacht, kon loopen doen uytsinnich.
Of eer Saturnus gram, verwoedt en al te vinnich,
Door wisse prophecy, 'tonnoosel Kindt verslon,
En Atlas ongebeelt, den Hemel dragen con?
Lang voor 'tAsuur Kristal, beswaddert met de Wolcken,
Zijn vouchte tranen hiel, gesloten in zijn kolcken.
Doen d'aerd' was woest en wilt, ontformelijck verwert,
Hy scheurde van zijn Tent, het duyster-nacht-seyl swert,
En schiep 'tvolmaeck alleen! Dit Roemen al de Ioden;
Die met een laster-mont, verachten al ons Goden,
Voor heyloos, crachteloos, doof, stom, ia als een Block.
Hey! opgeblasen Rot, die so braeft met het Iock
Van uwe slaverny, in een geboeyde Keten.
Komt biet my eens het hooft. Sydy so stout vermeten,
En ruckt u roestich Sweert, uyt dijn gebroken sche,
Met hulpe van u God? (die na u seggen me:)
Saturni Vader self, regeert, beheerst gestadich,
So sie ick daed en roem. Maer neen, zijt bet beradich,
Loopt Slafen, u geneert met Ploegen, 'tis u best.
Voor 'tSweert, so kiest de staf, voor vryheyt mint u Nest.
Dat thoog-gekrulde-blaeu, bid maer, dijn hooft bedwelme,
Voor 'tlommerige bruyn, van Stael-geveérde-Helmen.
Hertneckich-Iootsch-Geslacht. Komt Eclipseert de Son:
Bekleet dyn mag're Leén met Purpur, g'lijck Ammon.
En blixemt in dijn schilt den glants van Iupijns handen,
G'lijck ick doe als een godt, en geessel deser landen.
Betemmer van het volck, dat oproerich rebel,
Sich door een ydel waen, noemt 'tzaet van Israel
Te zijn alleen. Maer neen, komt telt mijn stam wat naerder:
Ghy vindt't Abrahams Broer, te zijn ons eerste Vader.
Zijn Nicht ons Moeder was, haer Vaders Wijf en Kint.
Waer blijft dan uwen Roem? dat ghy u onderwint
Te seggen: Wy alleen zijn 'tvolck van God vercoren,
'tGeen hy ons Vaders heeft by dieren Eedt gesworen:
Vergeet hy t'geender tijt, wy dragen zijn verbont,
En houden ons aent woort. Ia ick denck met de mont,
'tHert went sich verr' daer van. Hierom so moety slaven
Nau verdienst, in't Dal by Mispa zijn begraven.
Ghy Wijsgier Serah, segt: Wat dunckt u van het Rot,
'tGeen dertelmoedich schimpt en lastert onsen godt?
Onlangs groot-mogend' Vorst: 'ksach dat de snood Hebreuwen
In een gebroken hut geseten, maeckten Leeuwen,
Gedierten vlug, ia selfs Minervaes Vogel rou,
Met een gescherpte kool, (by 'tvyer,) siet inde Schou,
Daer lachten 'tspot-rijck-aes, met 'talderschimpigst iuygen,
Uyt lust (ia boose lust!) en riepen, wilt u buygen:
Dit is de ruyge schets, en 'trecht gemaelde Beeld;
'Tgeen dat den Ammonyt te dienen, niet verveelt,
Daer hy zijn Knijen voor buygt, zijn gulde doode vissen,
Den Schilder moet op nieu, zijn ouden god vernissen.
Hey, snoode lasterny, op onse hooge Goon
Van 'tcrijgel-sinnich volck, de hert-geneckte Ioon!
Den Hemel dy verslin, en d'aerd' moet u verswelgen!
En 'tVyer brandt van u Struyck, de jong-geente Telgen!
Dat 'tSchuymich-woedich-Meyr, u kinderen verniel,
Met huys, met landt en Vee, met lichaem en met Ziel.
Ghy hebt u God vergramt: gady nu ons vergrammen?
Ghy siet niet bovent hooft, dan licht gevierde Vlammen.
Gelooft Heer Koninck my: Dees Ioden doen u trots!
Tot nadeel van ons Eer
Verschooninge
Bode. Ammon.
Lof sy de Wijsheyt Gods:
Die 'swerelts doen en raet kan door zijn woort beteug'len,
En spoedicht mijne reys, als of Mercuri vleug'len