floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Dat gy niet eens van my een kusje neemt;
Het woortjen is 'er uyt, och had ik doch geswegen,
Gy denkt licht dat ik om uw kussen ben verlegen;
Philander, zoo gy 't denkt, zoo speurt gy wien ik min.
Dat 's recht gezeyd, mijn Lief, de neyging van uw zin,
Toond dat gy ongevalst (tot my) nu zijt genegen.
Tot u mijn Lief alleen, mijn hertje woeld en wroet
Vast in zijn leger steê; ach! zoete minne moet
Gy duyken onder schaemt! Philander! wat's 'er tegen;
Gy swijgt, en antwoord niet, 't schijnt u de spraek ontbreekt,
Daer ik uw antwoord eysch; hoe komt dat gy niet spreekt?
Het spreken hoort u nu te recht te pas te komen;
Wat stilheyd heeft uw geest, Philander, ingenomen?
Siet gy niet wat ik wil? wild gy niet 't geen ik wouw?
Philander, wel hoe is 't? en is uw Trouw geen Trouw?
Bevestigd gy de Liefd, die ik u loof te toonen,
Niet met het loon waer meê men Liefd behoord te loonen?
Mijn Lief, 't gedacht was weg, ik sweer,
Dies geef ik twee voor een.
Ach! zinnelooze zinnen;
Bestaet in 't kusschen, Lief, alleen de vreugd van 't minnen?
Philander, 't schijnt gy noch mijn meening niet verstaet,
Weet gy noch niet wat in het minnen omme gaet?
Eylaes! mijn vryheyd wild verschoonen,
De Liefde wil dat ik mijn vryheyd zal betoonen.
Dat niemand ons en ziet, het zien zoud ons licht schaden,
Vermits het nijd verwekt in alle minne daden;
Houw u derhalven schuyl, ach! roover van mijn schaemt,
Ik laet u veel meer toe als maegden plicht betaemt;
Kus, streel, en wat u lust te doen, ik zal 't gedogen;
Ach min! ach zoete min! hoe groot is uw vermogen!
Ach min! ach zoete min! wat teeld gy lieve vreugd!
Wijl my de min gebied te volgen Liefdens wetten,
Sal ik, wat doch? de schaemt wat aen een zijde zetten.
Nu my gelegentheyd, zoo mild, haer gunste bied,
Sal ik de min voldoen.
CLORIS in een Herders kleed, zijn Hoofsche kleeding by hem
						hebbende.
O Min! die my de eer van 't Hof verwiss'len doet;
De wapens, helm, en swaerd, ruyl ik nu aen het zoet,
En rustig leven, 't geen men hier te land mach leyden;
Ik wil met Philida de woll'ge Lammers weyden,
Hier door 't geboomt, en bosch; ach! schoone Herderin,
Ik schey van 't Hof, en voeg my tot de zoete min;
'k Verander van gewaed. 'k verlaet de hoofze staten.
'k Kiez 't Herders kleed, voor 't Hoofs, daer leyd het trotse swaerd,
't Geen ik voor dezen hield, mijn çierzel op der aerd;
Daer al de oorlogs eer, de pronk, de hovaerdye,
Die uyt verwaentheyd hebt, des werelds Monarchye,
In hare stant gestelt; legt daer al t' zamen neêr.
AL is het Koninks Hof vol lust,
De Herders hebben meerder rust,
In't onbenijde leven.
De zorgen maken Koning slaef,
Al heeft hy overvloed van haef;
VVat kan 't hem anders geven,
Als ongerustig leven?
Ik ruylde noo mijn Herders staet,
Mijn stroyen hoet, mijn slecht gewaed;
Om Konings zijde kleeden,
Als Goden aengebeden.
De wellust (door gewoonte) geeft
Geen Koning lust, door dien hy heeft
In als zijn wensch voorspoedig,
Door wellust overvloedig.
Maer dingen die men zelden ziet,
Ia zelden, ofte niet geniet;
Die teelen wel behagen,
Gewoont maekt wellust plagen.
't Schijnt d' Echo door het bosch, uw lieve stem na bootste,
En uwe zoete zang uytgalmde op het grootste,
En 't zoetste dat zy kon; zoo dat de nachtegael,
Sijn held're stem verheft; 't gevogelt al te mael,
Dat in 't beboomde woud op dicht betakte linden,
By 't ruysschen van de Blaên, en 't zoet geruys der winden
Queeld, schaterd, tierelierd, en lieve deuntjes zingt,
Dat my hethert in 't lijf van vreugde danst en springt.
Ha Philida! hoe zoet en lieflijk is 't om wezen,
Daer zoo veel bloempjes uyt de bruyne aerd gerezen,
Op 't çierlijkst çieren dees zoo groen begraefde paên,
Die vol van zoet gewas, en keur'ge kruydjes staen;
Daer 't kristalijne nat met zilver klare stroompjes,
Uyt enge beekjes vliet, en zoo verquikt de boompjes,
Diens telgjens dichte blaên, by 't vlieten van de bron,
Een dichte hut verstrekt, voor 't steeken van de Son.
O zal'ge Herderin! hoe zalig is 't te leven,
In zulk een staet als gy; geen Vorst, oft zoud begeven
Sijn Vorstendom, dewijl zijn hoog verheven huys,
Niet halen mach by uw geruste Herders kluys.
't Is waer, men eerd een Vorst, men acht hem door't gebieden;
Nochtans, zoo lukkig niet, als kleyn geachte lieden,
Acht ik zijn groot geluk, zijn Staet, zijn Rijk, zijn Eer,
't Schijnt weelde, 't schijnt vermaek, maer uw vermaek is meer.
Hoe Hoveling, wat 's dit? waerom in Herders schijn?
Om dat my meer behaegd op 't land als 't Hof te zijn;
'k Verfoey de woeste krijg, en dien de God der Minne,
En word een Herder, om u, schoone Herderinne.
Het schijnt gy boert met my! mijn aenschijn krijgt een bloos.
Wiens schoonheyd schaemt getuygt, tot schaemt der schoonste roos,
Die oyt Provens geteeld heeft, op haer lieve bladen;
O onuytspreeklijk zoet! woud gy mijn lust verzaden,
Mijn wil was op 'er hoogst.
Uw boerte,
Uw zoete veynzery, gaen mijn bedenking na,
Hoe gy te weten komt, dat ik heet Philida.
Dat heb ik door de Min, hier laetstmael ingenomen,
Toen gy al zingende zijt in dit bosch gekomen,
Alwaer ik zulken wond in dit mijn hert ontfing,
Dat ik noch altijd blijf by dees verandering;
Verand'ring dien ik lief, en ook zal eeuwig lieven,
Al zou 't de swarte nijd in 't schrael gebeente grieven.
Ik kies, voor 't Hof, het veld, de schaepjes voor de schat,
Die d' alder grootste Prins, oft Konink oyt bezat.
Geen zoeter zoetheyd, als het zoet, ja zoetste leven,
Dat in een Herders staet dit groene bosch kan geven.
't Schijnt Cloris, dat het land, en haer vermaeklijk groen,
Uw lusten nauwelijks ten vollen kunnen doen.
Gy hebt ten Hoof geleyd een ruym en weeldig leven,
En nu, van Hoveling, tot Herder u begeven,
Ey zeg! wat oordeeld gy, voor u, te zijn het best?
In 't Hof is anders niet dan bitterheyd te vinden,
Voor zulke die hun ziel daer aen te vast verbinden.
't Hofs wellust is verdriet, bekleed met wellusts schijn;
't Hof is zoo weelig niet, als 't menig waend te zijn;
't Hof heeft zijn Hoofs verdriet, 't zy Princen, Vorsten, Graven,
Zy zijn dikmaels ten Hoof niet meer dan arme slaven.
Ia 't groots gemoed is steeds zoo aen de zorg gevest;
Dat lust door lust vergaet, tot het gemeene best;
De zorg, begeert van eer, tot hooger eer te komen,
Die hebben met geweld het Hof zoo ingenomen,
Dat men ten Hove naeuw een Prins, oft Koning ziet,
Die niet gebonden is aen staet-zuchts streng gebied.
De slechte hutjens van de Herders zijn te loven;
Ver boven 't hoog gebou van alle Princen Hoven.
Heeft Alexander den vermaerden Philosooph,
Geen achtien Iaren tijd, in Hoofse plicht ten Hoof,
Zijn trouwe dienst getoond? en daer na zich begeven
Van 't Hof, en op het land geleyd een rustich leven?
Ook Cato den Romeyn (zoo ons Plutarchus schrijft)
Verlaet het Roomsche Hof, en langer niet en blijft
Ten hove; daer hy 't Hof zoo wel heeft leeren kennen,
Dat door 't land leven, hy 't Hofs leven woud ontwennen.
Wat Vorsten zijn 'er niet al uyt het Hof gegaen,
Om zich de slaverny van 't Hoofse Iuk t' ontslaen?
Een groot getal dat, door hun voorbeeld, ons kan wijzen,
Dat uwe leven meer is dan het Hoofs te prijzen.
'k Heb Cloris, door uw zoet en aengename praet,
Mijn tijd by na vergist; ey zie! de Zonne gaet
Al onder, in het west, om morgen in het oosten,
Door een gewenschte komst, zoo meenig ziel te troosten.
Want al wat leven heeft krijgt leven van de Son,
De Zon is voor de mensch gelijk een levens bron.
Wellust u dan te scheyden,
Soo gun my d' eer, dat ik u (Philida) geleyde,
Tot aen uw wooning toe.
Ach Cloris! wat een kal,
Wie zoud mijn Lammertjes dan drijven na de stal?
Dat is een slechte vraeg, mijn schoone Herderinne,
Hy die u heden mind en eeuwig zal beminnen.
Laet gy 't op Cloris staen; hy zal ten boswaerd treên,
En al uw Lammertjens vergaderen by een.
Neen Cloris; ik zal dat van u toch noyt gedogen;
Maer uw geboden dienst beloonen, naer vermogen,
Waer dat ik kan oft mach. ach Cloris! ach! wat is 't?
O neen! neen Cloris; 'k gekker meê.
Ey! zoete Philida, gun Cloris doch een beê,
En zeg my wat gy wenscht.
Ach Cloris! zou ik niet? het veynzen is een deugd,
Waer toe is veynzen nut, een voedzel van bedriegen,
Wie veynst, is staeg geperst in zijn gemoed, te liegen;
Den veynzaert niemand (als die veynst) bedriegen mach,
Want wat men veynst, het moet, en 't komt ook aen den dag;
Dies bid ik, Philida, ontsla u 't schadlijk veynzen,
En meld aen Cloris eens de grond van uw gepeynzen.
Hoe na is 't Thirsus liefd die u om 't herte slaet?
Ey Cloris! wat een praet,
Soud Thirsus na my zien? neen! die vrijd zijns gelijke;
Men zeyd, en't voegt ook best, de rijke by de rijke;
Ik ben voor Thirsus niet, zoo Thirsus ook voor my,
Min ik, het is gewis een ander, loof het vry.
Vaer wel,
Ach Cloris! ach ik moet!
Zacht Philida, ik wil, wat doch? 't geheym mijns zinne
Ontdekken Cloris.
O ongeveynsde Min! wat is uw zoetheyd zoet.
O zoetheyd! die het zoet met zoo veel zoetheyd voed!
O voedsel! dat de mensch zoud in het sterven baten.
Segt gy ja! zoo blijft dan noch wat staen.
'k Sal mijn gezicht wat op uw schoonheyd slaen,
En voên uw Sieltjen in het mijn, dat als gevlogen,
Van d' aerde schijnt om hoog in Venus Troon getogen;
Gun my, ach Philida! dat mijn gezicht wat speeld
Op d' alderschoonste pronk, ter Wereld oyt geteeld;
Vergun my Philida, uw schoonheyd aen te schouwen,
Op dat mijn Siel van u gedachtenis mach houwen;
Mijn oogen drukken in mijn hert uw beeltenis,
Dat zoo mijn hert alleen u beeltens wooning is.
Is 't dat gy nu vertrekt, en laet my eenig blijven,
Soo zal, ach Philida! 't gedacht de zinnen, drijven,
Op 't pronk çieraet, dat mijn gezicht in 't herte toog,
En speelen met uw beeld, door het gedacht, zoo hoog,
Dat my d' inbeelding van uw schoonheyd zal verstrekken,
Soo veel, dat ik de tijd uws af zijns zal doen rekken,
Tot tijds geluk aen my uw by zijn weêr verleen,
En missend Philida, met haer mijn tijd besteên.
Ach! wel bestierde tong, die alles uyt kunt spreken,
Soo dat het uwe min aen stof niet zal ontbreken,
Vaer wel, voor 't alderlaetst.
Al wat mijn Liefste lust,
Lust my (om harent wil) gewillig te gehengen;
'k Sal houden wat te goed, en nochtans ook volbrengen.
Te stout; ach neen! ik bid my dat ten goede houwt.
Lerinde, hoe, wat 's dit? my mind gy in de schijn,
Maer in der daed zoo zal 't alleenich Thirsus zijn;
Wat baet my doch de gunst, en al het welbehagen,
Dat gy uyt Liefde my dus lang hebt toegedragen;
Ten aenzien ik in 't minst noch niet bespeuren ken,
Dat ik verzekert van een goede uytkomst ben;
Dewijl ik u dan heb geliefd als mijn beminde,
Verzocht dat gy u door beloften zoud verbinden,
Met my te treên in d' Echt, maer laes! tot noch ontzeyd,
Doch zoo, dat ik het hield voor dochters eerbaerheyd;
Had gy in erenst my, mijn Liefds verzoek verboden,
Ik had u niet geliefd, dat sweer ik by de Goden;
Had gy op mijn verzoek, my zoo niet aengehaelt,
Ik had mijn leven na Lerinde niet getaelt;
Dan doch, voor uw onthael, en vrundschap my gebleken,
Sal noyt vergeldinge van dankbaerheyd ontbreken,
Lerinde, uw verdienst te loonen na waerdy;
Ons Liefde, ô Lerind! is maer geveynst aen my;
Voor dees tijd ben ik dan geperst van u te scheyden.
Vaer wel met deze kus, vaer wel dan voor het laetst,
Uw beeltenis blijft in mijn Siel altijd geplaetst;
Den Hemel gun mijn Lief Lerinde wel te varen.
Lerinde, dit 's alweêr, al weêr uw oude vond,
Waer door dat gy mijn hert quetst met een nieuwe wond.
Ik achten 't waer te zijn, zoo gy u woud verbinden,
Met eeden, om te zijn, ha Nimph! mijn wel beminde,
En doen toe zegging aen Philander van uw trouw.
Den Hemel weet het, ach! hoe garen dat ik zouw,
Maer dat ik niet en kan, door al te strikte wetten,
Doch wild gy u op hoop een wijl te vrede zetten,
Om zien, of ons de tijd gelegentheden brocht,
Waer door dat ik mijn Liefd aen u verbinden mocht,
Ik sweer ik trachten zal met u, mijn Lief, te trouwen,
Philander u, die ik voor mijn beminde houwe.
Genomen ik verbey op hoop van tijds toeval,
Kunt gy verzekren my, de tijd zoo loopen zal,
Dat ongetwijffeld ik 't gewenste zal genieten,
Ik ben te vreden; en zoo niet, zal 't my verdrieten,
Dat ik een ure wacht, ik laet de jaren staen,
Dat ik vertrouwen zoud op zulk een ydlen waen;
O neen! 't is lang genoeg my daer meê op gehouwen;
Ten zy dat gy my doet beloftenis van trouwen,
Ik zal na deze uur, noyt denken om de min,
Maer drijven al de lust tot minne uyt mijn zin.
Lerinde, 'k heb mijn tijd te vruchteloos versleten,
In zulke schijn-liefd als gy aen Philander toond,
Waer door gy my gebracht hebt in een quâ gewoont;
Dit is de laetste mael, dat ik het u zal vragen,
Of gy beloven wild, uw Liefd, uw welbehagen,
Te toonen niemand als Philander, die geen meer
Uw Min verzoeken zal, na deze reys, ik sweer;
Nu zegt my hoe gy wild, nu zegt my of, oft an,
Op dat ik weet waer na dat ik my voegen kan.
Waerom (Lerinde) my dan dus lang opgehouwen?
Waerom Philander dan zoo vele gunst verleend,
Indien (Lerinde) gy Philander niet en meend?
Tot dat Aurora ons de blonde morgen bracht;
Waerom zoo gunstig my geoffert uwe leden?
Waerom (zeg ik) waerom zoo vele vryigheden?
Die ik van u genoot, en gy genieten liet,
Daer gy uw Thirsus mind, en meend Philander niet.
Heb ik uw Maegden schoot (Lerinde) niet genaekt,
En buyten Liefdens wet uw lichaem aengeraekt?
Al wat de zoete min, mijn grage lust kon bieden,
Liet, ô Lerinde! gy, als slapende, geschieden;
Treed eens in uw gemoed, ziet wat'er is gedaen,
En of u d' eer gebied Philander af te gaen;
Doch 't is mijn wil, dewijl ik twijffel in het weten,
Hoe gy, Lerinde, u met and'ren hebt gequeten;
Ik eyndig mijn verhael, het is u wel bekend,
Indien ik had gewild, uw eere waer geschend;
Fy my, ik haet de uur, dat uw lichtvaerde treken,
Tot zulken eynde dan Philander zijn gebleken.
Philander, ik en had uw heusheyd noyt vertrouwt,
Dat gy mijn vryigheyd ten snoodsten duyden zoud;
Ik ken 't, ik heb misdaen, my in mijn plicht vergeten,
Maer dacht noyt dat het my zoo vuyl zoud zijn verweten;
Philander, had gy my niet tot dien val gebracht,
Ik zweer het u, ik had het nimmermeer gedacht;
Had ik u niet bezind, ik had het niet geleden.
Lerinde, 't geen gy zegt strijd tegens uwe reden;
Had gy my wel bezind, waerom my dan ontroofd,
Het geen mijn minne zocht, aen anderen beloofd?
Had gy my wel bemind, gelijk ik vast vertrouwde,
Waerom geen trouw beloofd? ach! dat de Goden wouden,
Dat ik Lerinde noyt mijn leven had gekend,
Soo had ik niet uw eer, nocht ook de mijn geschend.
Vertrek van my Philander, uyt mijn oogen,
Mijn schaemt kan langer niet uw aenschijn hier gedogen;
Vertrek, oft ik vertrek, gaet weg, laet my alleen,
Dat ik (zoo achterhaeld) mijn droeve ramp beween.
Ik kan zoo niet bedaren,
Eylaes! wat spokery, komt voor mijn oogen waren;
Zie daer Philander, eens gezeten op een stier,
En drijft Lerinde weg, weg spokery van hier;
Weg met uw nare schrik, weg met uw vieze grillen.
Daer Thirsus! daer, wat mach den schellem hebben willen?
Gaet weg, ik wil u niet, ô neen! ik wil'er van,
Weg Thirsus, Thirsus weg, Philander is mijn man
Philander? ja, ô neen! ô neen; 'k moet Thirsus trouwen,
'k Heb my aen hem verlooft, 'k moet mijn beloften houwen.
Lerinde, ach! hoe is 't?
Philander, hoe zou 't wezen,
Mijn hertjen is belast, met angst, met zorg, en vreze;
Philander, ach! het schijnt my 't hert aen stukken barst;
Philander, 't schijnt de Ziel my uyt het lichaem parst;
Philander, 't schijnt de Dood my dood met duyzend plagen;
Philander, 't rouwt my dat ik my zoo heb gedragen;
Philander, 't rouwt my dat ik heb mijn Liefd verzeyd,
Al eer ik u oyt zag, oft kreeg genegentheyd;
De Goon zijn mijn getuyg, hoe wel ik u mach lijden,
Waer door inwendig ik gevoel een bitter strijden;
't Is al een wijl verleên, dat Thirsus my verzocht
Tot mins beloften, die ik aen hem heb volbrocht;
Soo dat ik buyten weet mijns Vaders my verloofde,
't Geen, door een lang vertrek, allengskens weêr verdoofde;
En ondertusschen viel mijn zin op u, ô rouw!
Op hoop dat Thirsus my in vryheyd stellen zouw;
En wijl ik niet en ben van zijn beloft ontslagen,
En (zonder zijn verlof) u Liefde heb gedragen;
Bid ik (Philander) ach! dat gy mijn doch verschoont,
Dat ik my al te vry heb, buyten plicht, getoond;
Derhalven bid ik u met uytgestorte tranen,
Dat gy ons vryigheyd aen niemand wilt vermanen,
Maer dat gy my vergeeft al wat ik u misdeed.
't Geen ik u heb misdaen, is my van herten leet;
Philander nimmer zal zoo reed'loos zijn bevonden,
Dat hy (die d' oorzaek zocht) zoud melden anders zonden;
Lerinde, wild gy noyt van welvaerd zijn beroofd,
Trouwt niemand als die gy uw trouwe hebt beloofd.
Geluk, en al 't geluk wil u den Hemel gunnen,
Dat ik Lerinde zoud op aerde wenschen kunnen;
Leefd met uw lieve Lief, en blijf hem zoo wel by,
Dat het de Goden zelfs een wel gevallen zy;
Vaer wel, met deze kus, hier meê zal alles rusten,
'k Wensch u met deze kus, de wensch van al uw lusten
Een die my niet en mind, ach Cloris! is 't niet vreemt,
Dat ongemind te zijn, mijn minne oorsprong neemt?
Wat is 't eylaes! ik wil, en kan mijn grond niet zeggen,
Vermits geen dochter voegd haer Liefde eer te leggen,
Eer zy verzekering van Minnaers Liefde heeft,
Dies Philida bedroeft in Liefdens quelling leefd.
Wie is daer oorzaek van? ey! geef my dat te kennen.
Uw Eer (in deze zaek) en lijd gantsch geen gevaer.
Neen Cloris, best zal 't zijn,
Dat ik de Min met pijn,
Met quelling en met smerte,
Doof in mijn lievend herte;
Eer mijn verliefde zin,
Soud tuygen wien ik Min,
En zoo (door minnens hette)
Mijn eerbaerheyd besmette.
Ey Philida! bedenkt,
Dat dat geen Eer en krenkt;
Te melden zulk begeeren,
Doet Liefde meer vermeeren,
Mits dan uw Liefde toond een onbeveynst gemoet.
Een Dochter quetst haer Eer (zeg ik) zoo zy dat doet.
Wel waerom staet het dy,
Soo wel, als mijn niet vry?
Te toonen dat uw zinnen,
Genegen zijn te Minnen.
Daer Liefde keur gebied, 't gebruyk geen plaets en heeft;
De Liefd verwind het al, waer vindmen zulke wetten,
Die Liefdens zinne keur ter zijde kunnen zetten?
Indien oprechte Liefd uw zinn'lijkheyd beheert,
Waerom vermeugt gy niet te melden zulk begeert?
Gy draegt verholen Min, wie zal uw Min beloonen,
Of kan 't doen, ten zy gy, die gy mind, wild betoonen,
Dat gy hem liefd? want wat is Liefde zonder daed?
Niet anders (Philida) als vruchtelooze baet;
Daer zeker niet dan niet tot voordeel is te vinden,
Die immermeer bemind, verplicht zich aen 't beminde;
Hoe kan Liefd Liefde zijn, ten zy Liefd Liefde doet,
En dat men Liefde draegt, uyt Liefde blijken moet
Of hy of zy eerst lieft, is daer wat aen gelegen,
Als tusschen beyden Liefds voldoenig werd verkregen?
Soo veel vermach de Liefd, in u, als oock in my,
En daer zy eerst begint, blijkt dat haer werking zy;
Genomen, Philida kreeg zin om my te Minnen
(Uyt goê genegentheyd) met hert, met Ziel, met zinnen,
'k Welk gy betoonden my; zoo bleek der Liefdens kracht,
En door Liefds werking werd van my Liefds waerd volbracht;
Als ik zoo uwe gunst geneygt tot my mocht vinden,
Ik Liefde, 'tgeen ik niet zoud derven onderwinden;
't En waer de Liefdens gunstaen my voorzeyde, dat
Uw goê genegenheyd tot my behagen had;
Dan loond ik Liefd met Liefd, wat schande kon dat wezen?
Ach Cloris! 'k heb het al te veel gezien voor dezen,
Dat Dochters zinn'lijkheyd, en aengeboode Min,
Eenspot was over straet; zoo dat daar door mijn zin,
En Liefdens zinn'lijkheyd, zoo veer noytzullen dwalen,
Dat oyt beveynst Minnaer, mijn Liefd zal achterhalen.
Dewijl de zoete Min, mijn Minnend hertje drijft,
Dat het niet langer in zijn zoete smerte blijft,
Soo bid ik, neêr geknield, uytmuntend Herderinne,
Dat gy eens proeve toont van ongeveynsde Minne;
't Schijnt met mijn stoute eys, of ik de goden terg,
Dat ik u, Philida, om my te Minnen verg;
Waerom zoud ik ook niet? 't bestaet in rechte Minne,
Wie minde niet, ô goôn! zoo schoonen Herderinne;
Mocht Cloris dat geluk van Philida geschiên,
Dat Cloris waerdig waer uw gunst tot hem te zien;
Mocht Cloris, goede goôn, dit lukkig luk genieten,
De bergen, boomen, ja de kristalijne vlieten
Van frissche beeken, en van zuyvre water bron,
Ja alles wat in 't woud vermaking geven kon,
Dat zoud om Cloris luk, gelukkelijk verblyen;
De vogeltjes in 't bosch, de bloempjes, daer de byen
Haer zoetheyd zuygen, uyt de dichte lom're blaên,
Daer roos, daer vyolet gemarmert onder staen;
Dat al te zamen, zoud in dubble vreugd geraken,
En over Cloris luk, een blijde lofzang maken.
Indien gy, Herderinne,
Getuygde my uw Minne.
Of ik van Minne sprak,
En dat 'er dan ontbrak
De gunst, die gy mocht meenen,
Dat ik u zoud verleenen;
Wat baten 't Cloris dan, als hy mijn min mocht vijne,
Misgunstig aen de zijne.
Dan zoud ik, Philida,
Op hoop van u genâ,
In diensten, en gebeden,
Mijn leven lang besteden;
Op hoop, dat met 'er tijd, ik uw verliefde zinnen,
Tot my waerts mogte winnen.
Maer of 't dan waer zoo vert,
Dat ik mijn Ziel en hert
Al over had gegeven,
Om Echtelijk te leven;
Wat middel, Cloris, dan, om die begonnen zaken,
Tot een goed eynd te maken?
Geen middel, als de dood,
Hielp Cloris uyt de nood.
'k Zoud al mijn Leve dagen,
Mijn droef verlies beklagen;
En over 't ongeluk van Philida te derven,
Uyt rechte liefde sterven.
Neen, Cloris, steld, door reên,
Uw onrust wat te vreên.
Denkt wat de Goden voegen,
Dat moet ons wel genoegen.
Ach! 't is mijn zelfs verdriet, dat ik na mijn behagen,
Tot u geen Liefd mach dragen.
Gund gy uw liefd de mijn,
Waerom kan 't dan niet zijn,
Dat gy, na keur uw's zinnen,
Zoud Cloris mogen Minnen?
Om dat ik niet en ken,
En zelf mijn zelfs niet ben;
Door een verloofde trouwe,
Die ik zal moeten houwen.
Verkeerd uw vreugd in rouw, gy velden en rivieren;
Staekt pluymgedierte, staekt uw vrolijk tierelieren,
En schrild met droeve galm, en ysselijk geluyt,
Mijn onverwacht ellend op 't alderdroevigst uyt;
Gy Nimphjes van het Bosch, en van de waterstroomen,
Beheerschers van het Woud; gy Bergen, Bosschen, Boomen;
Gy alle zyt getuyg, dat ik te Boschwaerd quam,
Alleen om Philida, (ten Hoof mijn afscheyd nam)
O yd'le hoop! gegrond, op zinneloos behagen.
Bedroefde stond, die ik te recht wel mach beklagen,
Dat mijn gedachten oyt vertrouwden op de min.
O Min! in welker hoop, ik my bedrogen vin;
O Min! hoe zal mijn hert uw heete brand uyt smooren?
Nu my zoo schielijk slaet een donder in mijn ooren,
Een blixem in mijn Ziel, een onweêr in het hert,
Waer door ik als een Schip op strand gesmeten werd,
Van levens hoop berooft, door kracht van woeste golven.
'k Ly schip-breuk aen mijn min, zoo dat ik gantsch bedolven,
Bedompeld in een Zee, van woeste Baren, smoor;
Indien ik Philida niet, anders spreken hoor.
Ik loof niet Philida, als ik my recht bepeynze;
Of gy (om d' eerbaerheyd) voor Cloris schijnt te veynzen;
Om eens een proef te zien, hoe ik my in mijn rouw,
Van Mins verlies, aen u, ach! schoonste, dragen zouw:
Lust u daer teeken van, gy zult niet meer behoeven,
Als my in Doods gevaer te stellen, om te proeven,
Of ik zoo lief het lieve leven wel bemin,
Als d' aengename Ziel, van u, mijn Herderin;
Ziel die mijn Ziel gebied, ootmoedig neêr te buygen,
Mijn ongevalste min een Herderin te tuygen;
Een Herderin, die meer vermach als eenig Vrouw,
Die ik de waerdigste op 's werelds bodem houw;
Al waer 't dat my 't geluk, ten Hemel had verheven,
't Gebied van Volk, en Landt, ja Koningrijk gegeven,
'k Verliet het al te zaem, ach Philida! alleen
Om u, (als mijn Godin, ge-eerd en aengebeên.)
Wiens wan-geloof zoo groot? dat zy niet zoud vertrouwen,
't Geen Liefd u spreken doet, dat gy daer woord zoud houwen.
Den loozen Angelaer het bitter dekt met zoet,
Dies 't Visjen, dat niet weet waerom dat hy dat doet,
Bekoort werd, door het zoet, en met het zoet gevangen,
En zonder 't zoet genot, blijft aen het hoekjen hangen;
Zoo 't, Cloris, u geliefd met mijn wat voort te gaen,
'k Zal u van deze zaek wat breeder doen verstaen.
CLORIS komt, na weynig pausering, weder uyt.
Soo 'k flus mijn Herderin betuygde hoe 'k haer minde,
Betuygde zy, dat zy Philander meer bezinde,
Dan my. Ach Hemel! geeft aen my, rampsalig mensch,
Dat, van Philander ik, tot mijn geluk en wensch,
Verkrijg, dat hy zijn liefd op hare liefd niet zette,
Soo kost gy, Philida, my 't minnen niet beletten.
Ik spreek als onbedocht, door Liefde buyten reên,
Best dat ik zelver ga eens na Philander treên,
Om hooren of 't zoo is, als Philida my zeyde;
En of hy op Lerind' zijn Liefde niet en leyde;
Dat ga dan naer hem toe, hy is de rechte Man
Die Cloris van zijn druk en lijden helpen kan;
Sie daer zeer wel te pas komt my Philander moeten;
'k Ben u (mijn Vrund) verplicht eerbiediglijk te groeten.
Dank zy mijn Vrund, die ik, uyt ware vrundschap, vraeg,
Hoe 't met uw Liefde staet, zeg, hoe is het gelegen?
Vrund Cloris, dien ik als een goede vrund vertrouw;