Toen David, zoon van Jesse, en koning van Juda en Israël, zich door overspel met
					Berseba, en door moort met Urias bloet besmet hadde, dreighde hem profeet
					Nathan, uit Godts mont, met eenen langduurigen nasleep van straffen en plaegen,
					hier op te volgen, schoon de misdaet, door schultbekentenisse, en
					boetvaerdigheit, gezoent was. Hierop volghden eerst het overlijden der vrucht,
					Ammons zusterschennis, Absolons broederslaght, en endelijck, na zijne gelede
					ballingschap en verzoeninge, des zoons wederspannigh opzet, om naer vaders leven
					en kroon te staen. De zoon, verzagh zich van eenen stoet lijfschutten, wagens,
					en paerden, ging, als rechter, in het poortgerecht zitten, en, overschoon en
					bevalligh, onderhiel de gemeente minzaem, en gespraeckzaem, en onderkroop
					allengs het hart van alle stammen. Toen Absolon nu den tijt rijp zagh, om het
					schelmstuck in 't werck te stellen, nam hy, glimpelijck en schijnheiligh, oorlof
					van den vader, om naer Hebron, der Hebreen gebedeplaets, te reizen, en zich
					t'ontslaen van den bant der offerbelofte, waer door hy, geduurende de
					ballingschap, zijn geweten aen Godt verbonden hadde. Ondertusschen washet
					[ongetwijfelt met Achitofels raet] besteecken, dat alle stammen, van Dan tot
					Berseba, zich daer zouden gereet houden, op den naem van 's princen bedevaert en
					offer te helpen bekleeden. Hy komt dan te Hebron, daer Achitofel, 's konings
					geheimraet, en de stamheeren, op het kerckhof der aertsvaderen, met den prince
					in vloeckverwantschap treden, Absolon, met geklanck van bazuinen en volle
					staetsie, voor koning afkundigen, hem zalven, en kroonen, en voort gewapender
					hant naer Jerusalem, den rijxstoel, optrecken. David besluit, op deze
					onverwachte maere, de stadt te verlaeten, en tien beddegenooten den burgh te
					beveelen. Hy treckt schreiende, het hooft met eenen rousluier beschaduwt, en
					baervoets, met aertspriesteren, Leviten, de bondtkiste, en alle zijnen aenhang,
					ter stede uit, over de Cederbeeck, naer den Olijfbergh, en, daer geene
					openbaeringe noch goddelijck antwoort uit den genadetroon verneemende, gebiet
					d'aertspriesters met hunne zoonen, en de Levyten, en het heilighdom weder
					stedewaert te keeren, ofze hem, in dien droeven schijn, noch moghten dienen, en
					voor gevaer waerschuwen. Ondertusschen ruckt de zoon, door zuster Thamars
					tusschenspraeck niet vermorwt, zonder slagh en stoot, Jerusalem in, beraet zich
					met Achitofel, die [om der weifelenden aenhang te verzekeren van des zoons
					onverzoenbaerheit met den vader,] den nieuwen koning, nu zijnen heer, raet
					Davids beddegenooten in het openbaer te beslaepen, en den balling terstont in
					zijn zogh te volgen. Chusaï, Davids geheimraet, en vrient, ten hove
					wederkeerende, stoot Achitofels raetslagh van terstont de koning te vervolgen
					glimpelijck om, en wint uitstel. Simei, Sauls bloetvrient, komt oock in de
					stadt, en verhaelt, om gunst by den wederspanneling te winnen, hoe hy den
					balling, arm en nootdruftigh, van Siba ter noot met luttel voorraet voorzien, te
					Bahurim vloeckte, en met steenen smeet. Absolon vaert voort, om 's konings
					beddegenooten te misbruicken. Achitofel, ziende zijnen raetslagh door Chusaï
					omgestooten, en wanhoopende aen Absolons behoudenis, besluit uit mistroostigheit
					zich in Gilo, zijne stadt, om het leven te helpen, waerop d'aertspriesters, wien
					het toekomende geopenbaert wort, Absolons aenstaende nederlaegh voorspellen, en
					hoe hy, na het verlies des veltslaghs, onder het vlughten, in 't bosch van
					Efraim, by zijn haer en locken aen eenen boom hangende, den dootsteeck in zijn
					harte zou gevoelen.