floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
De Bossen levren hout, de steenen geven vyer.
Sijn wy belust of Vis, wy lichten Boeren fuyken;
En als ons drincken schort, wy gaen met onse kruyken,
Aen ’t een of ’t ander Hof en bidden om wat wey,
Dan krijgen wy wel bier, ja dickmael allebey;
Wy nutten ons gekoock of ’t daedlijck sou versueren;
Wy slapen onvervaert, op velden of in schueren;
Wy sijn altijdt vernoeght noch hebben geen verscheel,
In hette of in kou, ’t is ons al even veel;
Dit leeren wy door wenst en van de lieve tijden,
En of den eenen Prins wil tegen d’andre strijden,
Ten raeckt ons decksel niet, ick laet staen lijf of bloedt,
Wie dat verliest of wint, ’t is ons al even goedt:
Wy staken onse rust niet aen dees groene heyden,
Om Vorsten eer te doen doen, of Prinsen te gheleyden;
Wy gunnen haer de eer, die stadigh daer na tracht,
En of men ons verheft, dan of men ons veracht,
Wy sijn al even bly, ten kan ons al niet deeren.
Van een gepluckte Vinck en stuyven selden veeren.
Wy gaen wel in het Woudt als dicht van roovers krielt,
Niet hebben blijft ons burgh dat wy van ’t snoo gefielt
Niet woorden aengheranst; ja wy sijn altijd vry,
Van Hooft-geldt, schat, of tol, het loopt ons al verby,
Van vyer en water-noodt, of dierghelijcke plagen,
Vervluchten wy heel licht, wy hebben niet te dragen
Als onse lieve leen, wel sober int habijt;
Maer dat heeft ons dickmael voor ongheval bevrijt;
Wy wandlen sonder vrees, gheen sorgh komt ons aendringen;
Geen Hof mach ons ghebien, gheen Keyser kan ons dwingen;
Wy gaen als eygnaer tot aen des werelts endt,
Soo wijdt als ’t Hemels licht haer schijnsel neder sendt.
Siet dit is onse wet, die ick u heb ontfouwen,
En die most ghy als wy in alles onderhouwen.
Kom, eedle Jongelingh, kom opent nu u hart,
Op dat wy blijckelijck sien, of ghy ons broeder wert,
Dan of ons enge wet kan tegen uwe seden.
Neen grijse Vader, ick sal die op ’t naust na treden.
Ick steeck het reuck-werck aen Wy dancken u Markuer!
Voor al ’t genooten goet; ontfanght dit geurigh vuer;
Wy bidden u met een dat ghy ons wilt gheleyen,
Nu dat wy uyt ’t ghewest van onse broeder scheyen.
Sy spreecken ghelijck
Kom vluchten wy nu flucks uyt u Het Vaders rijck.
Hoe noemt men u ten Hof?
’k Wordt daer Don Ian geheten.
Ghy sult die eedle Naem afleggen en vergeten,
Andreas sult ghy sijn.
Andr
Ick ben in als te vreen,
En maen u tot de reys.
Als ’t u belieft, dit heen.
Wy kunnen over wegh al watter schort te seggen,
Met beter tijdt als hier met sinnen overlegggen.
Al de Heydenen binnen. Catharijn, Giomara, de Landt-drostin in ’t
                        Ledekant
O God, wat mach hier zijn dat ick strack hoorde ruysen?
Het scheen een vreeslijck dier, dat naar begost te bruysen.
Wel daer begint het weer, ’t schijnt in de koets te zijn.
Ik moet eens soetjes gaan en schuyven de gardijn.
Eylaes het is Me-Vrou, sy moet yet yslijcks dromen.
Sal ick haer wecken gaen? neen; ’k durf niet by haar koomen.
Maar ick sal hier vol anghst, met groot verlangen staen
Tot dat sy weer ontwaeckt, en dan flucks bij haer gaen.
Wie rukt mijn geestje uyt zo over-groote vreughden?
Ay droom en vlught niet wegh, ghy die my heel verheughden
Door uwe soet bedrogh.
Ik groet Me-Vrou, hoe ist?
Ach, ach, Cathrijn ick droom.
’t Is als ick had geghist.
Me-Vrouw ik hebt gehoord; ja achter inde koocken,
Klonck uwe nare stem, als of ’t begon te spoocken;
Ick ben ’er van verschrickt; ick bit Mevrouw vertelt
De wonderlijcke droom die u so seer ontstelt.
Cathrijn Mijn waerde Maeght, ’k was luckigh en onluckigh,
’k Was treurich en verheught, vervarelijck en druckig,
En nu en weet ick niet door schrick hoe dat ick ben
Van dese vreemde droom, ja ick mijn self nauw ken.
O akelige droom! gemenght met soetigheden
Ay vlught zo schightigh niet.
Mevrouw stelt u tevreden,
En wil aen my u droom verhalen; eed’le Vrouw
Misschien is ’t de voorbo van die u bittre rouw
Doen smelten sal tot niet of heel in vreught verkeeren,
Gelijck dat veel gebeurt
Dat gunt de Heer der Heren
Nu luystert toe Cathrijn
Mevrouw ick luyster al
Met yverigh verlangh, hoe u droom luy’en sal.
Ick droomde dat ick in het groen,
Huysvesten van de diepste kuylen,
Gelijck de Schaperoovers doen,
Als sy by haer afsetsels schuylen,
En dat ick heel verandert waer,
Cathrijn, van hoofden tot de voeten,
In een beerin och wat ghevaer!
In die gestalt? by na een quel,
Als my (eylaes!) is overkomen.
Mits dat my in dat beestevel,
Mijn eenigh jongh mee wardt ontnomen;
My docht ick had dat jongh, gelijck beerinnen doen,
Met licken soo getoyt, dat daer in ’t wilde groen
Niet een was by mijn jongh, int minste te gelijcken;
Ja saeght ghy soo een beest ghy soudt als stom staen kijcken,
So schoon als Wacker was, en dat wardt mijn ontruckt,
Van eene wrede wolf; doen renden ick bedruckt,
Door ’t wilde woeste woudt, met naer en yslijck huylen,
En soght al gillende, in donckre wollefs-kuylen,
Maer ’t waer al te vergeefs, ick vondt mijn beesje niet;
’k Liep janckende na mijn hol, en brulde daer, en liet
Niet af van naer gekrijt, tot dat ick het verloren
Mijn jonge beestje vondt, dat ick zo had verkooren
Doen waer ick in mijn schick, Cathrijn, ik was so blijt!
Gedaen was al ’t gejanck, ’t geloop, ’t geknor, ’t gekrijt
’t Gebalck en als ’t getier was doen geheel verdwenen
Ist niet een vreemde droom die my nu is verscheenen
Dees droom die seydt ons yets
Dat dese yets beduydt,
Vertrouw ick sekerlijck.
Ick soude leggen uyt
Op u verlooren kindt en vastelijck gelooven,
Dat ghy in korten tijdt door hullep van hier boven,
Konstanse weer sult sien, mits ghy ’t verlooren beest,
Noch weder vondt Mevrouw.
Dit laeft mijn bange geest,
Dit salft mijn krancke siel, dit doet mijn pijn versoeten,
Dit komt mijn grote kwel als troosteres ontmoeten;
Hoe ick het meer herdenck, hoe het mijn klaerder seyt;
Ghy sult uw’ lieve kindt, dat ghy soo hebt beschreyt,
In korte dagen sien. Cathrijn gaet daadlijck heenen,
Vertelt mijn waerde man al wat my is verscheenen;
Neen leydt hem liever hier soo hoor ick sellef of
Mijn Heer dit mee soo duyt.
Mevrouw hy is ten Hof,
Heel vroeg gegaen, Me-Vrouwe met over groote lusten,
Hy sey dat ghy in langh soo soetjes niet en rusten,
Als doen hy van u gingh, ay leght u noch wat neer,
En voeght u tot de slaep, Mevrouw tot dat mijn Heer,
Van ’t Hof komt weder t’huys.
Ghy sult u Heer dan seggen,
Dat hy strack by my komt, ick sal dan so lang leggen.
o blije morgen-stondt!
’k Heb hier geen dagh geleeft dat ick men Vrouw soo vondt;
Sy is vol hoop, o Heer! wilt haer gekarm en sughten,
Haer klachten en gheschrey doen uyt haer boezem vlughten,
Dit pack valt haer te swaer, ontfarmt u goede god!
Cathrijn binnen.
En om niet? dat’s spijtigh, hoe hebben wy gesocht?
Hoe hebben wy gewoelt? hoe hebbe wy gekeken?
En krijgen hem niet? hy is fijntjes, deur gestreecken,
En laet ons after sien hoe kan het van sijn hart,
Daer ’t sijn suster en my en sijn Vader soo smart?
De man die viel in swijm soo dra hy ’t hoorde seggen;
En sijn suster goe meydt sou mee hebbe gaen leggen
Van haer selleve, hadden wy haer niet gestut
Met een gemackelijcke stoel onder ’t lijf, ey gut!
Ja wel goe luytjes ick kantje niet al vertellen:
Wy deden sulcken weer eer dat sy alle bey
Weer tot haer selve quamen, en doen wast: hier hey
Iorde en al d’eedlen, Fredrick en Don Steven.
Och mijn soon och mijn broer Don Ian heeft ons begeven;
Tijt daad’lijck op de bien, siet wacker in de windt,
Voort repje loome lijf en soeckt tot dat j’em vint,
Wy teghen op de reys daer wy nu weer af komen,
En hebben de Ridder of niemant niet vernomen,
Als een deel heydens, daer ick alleenigh by liep;
Daer was een van mijn maets die al: Iorde Iorde riep.
Ick docht roep je wat; ’k sey kan je goeder gheluck, segghen?
Ja sey een swarte pry, jy most kruyste munt in jou handt legghen,
Dan kan ick na de konst, onder en boven d’aerdt sien.
Ick beefde en hielt me vast aen de vervaert stien;
Doch ick gaefse mijn handt met twee beschimmelde stuyvers,
’k Docht ’t is al goet neem mee, voor die begrimmelde snuyvers
Doen begost sy te preutlen. met een vreemde greep
Wees sy my groot geluck, aen die vouw, en die streep
Beduyde sy, dat ick noch Ridder sou worden,
En dat ick een cruys-heers dochter hebben sou. Pag. Iorde
Kom in huys is’t nou tijt te praten by de buyrt?
Sin jy nouw Ioncker? wel hey heb jy my gehuyrt?
Mijn heer roept gaet voort.
Hoe ist sal ick ’t jou vraghen
Segh snappertje? ick sal het eens aen mijn vrouw klaghen
Dat jy my soo besnaut as ick by de luy bin,
Ick selt hem wel verghelden as ick Ridder sin.
Ick magh gaen en sien wat dat ick moet bestellen
As ick weer kom sel ick ’t jou lieden voort vertellen.
Majombe, Preciose, Andreas, Phillipus, Ancil
’t Is wel een groot geluck dat wy de halve sot
Soo kregen aen een kant.
Ick docht nu ist verbrodt.
Ick ben te seer vermomt, dees deecken hem verblinde.
Hy oogheden al naer u doe’ k sprack van sijn beminde.
Het bolden hem so wel dat hy niet eens en docht
Om sijne mede-maets, of om my die hy socht
Mijn uytghelezen hart, nu sijn wy uyt de oogen
Van mijn Heer vaders volck, soo dat wy nu wel mogen
Wat rusten hier int groen.
Dat goedt, want ick ben moe.
Ey gaet tot ginder toe,
Daer aen dat Heere huys, ick sal d’indwoonder bidden,
Om herbergh in sijn schuer.
Nu sijn wy al in’t midden
Van Mursiaes ghebiedt.
Wy sijn dicht by de Stadt,
Daer ick het grootste luck van al mijn leven hadt.
Hoe is dat dal genaemt?
Estramadeuren.
Wel blijve wy hier dan, het schijnt hier wel te sijn.
Ick stap flucx voort en klop stout aen, volght mijn.
Anc
’k Ben moe.
Siet Preciose,
Die neffens u komt gaen, men siet haer naulijcks blosen.
Kom gheeft my uwe handt; op als een wackre Maegt.
Majombe winckt gae voort, sy heeft het al ghevraeght.
HOe langh valt d’eensaemheydt voor vrol’ke jonge lieden!
Ick wil mijn speelgenoot door mijn knaep ontbieden.
Wilh
Hier Me-Vrouw.
Gaet eens naer mijn ghespleel
Margriet, en noodt haer hier by my met een heel
Beleefde groet.
Me-Vrou achter sijn sulck een hoopen
Waerseggers, ’t is van ’t volck die so achter landt lopen;
Sy vragen u Vrou Moeder, of sy in de stal
Huysveste moghen.
Seght haer dat ick verlangh dat sy my komt besoecken,
Sy komt soo weynigh uyt, dat doen de wijse boecken,
Daer is sy in verwart. Gae komt terstont weerom;
Ick moet dat volck eens sien.
Als ick weer kom
Moet ick mee als de Meysjes na mijn gheluck vragen,
Om de nieuwigheyt sel ick een stuyvertje wagen;
’k Heb wel ghehoort dat sy meer kunnen sien als wy,
Want ouwe Sanne-Buer vertelden eens dat sy
In haer jonckheyt van de Heydens ja al haer saecken
Waren geseyt, hoe ’t haer ginck en hoe sy ’t sou maken,
Dat haer altemael soo gheschier is, soo sy syt,
Nu ick mach mijn boodtscahp doen met een gauwigheyt.
Wat schort mijn vrolijck hart? wat letten mijn leden
Nu ick dat Heydens rot beoogt heb? Wat is dit!
Ontstelt my nu mijn geest door t dien van schoone leden?
Wat komt my aen (eylaes!) och hoe ontkoom ick dit?
Ick waer noch huyden bly, dus eel te sijn van bloedt,
Nu wensch ick dat ick waer van minder opgevoet,
Of dat de Heyden waer uyt hooger stam gebooren,
Dan wist ick raet ghenoegh, nu geef ick het verlooren;
Nu weet ick gheen behulp, wy sijn te onghelijck;
Hy is voor my te arm, en ick voor hem te rijck;
Dit is mijn ongeluck; ’k had hoop had ik geen Moeder,
Ick koos de Jongelingh voor mijn siels behoeder,
Hy sou een spiegel sijn, die glans van ’t hele Hof,
Mijn keur groeyt voort tot hem: hy is te laegh: en of
Ick hem verkoor? maer hoe! wat sou den Adel seggen,
Dat ick op so een mensch mijn sinnen had gaen leggen
Sy souwen mijn bedrijf vertoonen als een spel,
Ja waert niet meer gebeurt, waer in dat ick my quel:
Laet prate wie dat wil, wat kan dees staet my geven?
Niet anders als verdriet, so ’k sonder hem moet leven,
Die ick soo hartigh min, ick wil om dit ghestalt
Niet missen dien ick lief, maer doen dat my ghevalt.
Daer ’t goet de sin verjaegt, daer kan geen liefde heren.
Neen; ’t goet moet sijn mijn slaef, en ik moet het regeren;
Ick volgh mijn lieve sin, gelijck de jeught gebiet;
’k Wil om geen Creses schat, staeght leven in verdriet;
O neen; laet sien! maer hoe sal ick dit best aenleggen?
Hoe sal ick dit bestaen? sal ick het dorven segghen?
Mijn siel die schrickter voor, mijn eer mijn goede naem
Die sou laes sijn gheschent als de geswinde faem
Nae haer gewoone plicht, begost in alle straten,
Te stroyen mijn bedrijf, waer sou ick mijn dan laeten
Van schaemt? ay my! eylaes wat comt my int gedacht?
Ick sou verschooven sijn van al mijn groot geslaght:
En of sy my dan al verstieten of verachten
Hy sal mijn voorspraeck sijn dat salt weer al versaghten;
Al langh genoch beraen ick kan niet van hem vlien
Wel brave Jongelingh. ick sal hem hier ontbien.
’k Heb op sijn naem gelet hy wert Andries geheten.
Daer komt mijn jonghen aen.
Me Juffer, Maragriete
Sey, dat sy hadt versouck van juffren uyt de stadt;
Soo dat sy niet en kan maer sy ontbiet u dat
Sy morghen omen sal met haere Nicht Maghd’lene,
Sy wenscht u goeden dagh.
’t Is wel gaet daadtlijck hene,
En haelt die heyje hier, die men Andreas heet,
Hier by mijn inden hof.
Wat of dit beduyt? ’k weet
Me-Vrou wil haer geluck van hem eens laten leesen.
Wel Me-Vrou
Waer vlught mijn vrolijck weesen?
Waer is al mijn vermaeck dat ick noch huyden had,
Int geurighe geblomt, in kruyden, in al wat
Den hof soo cierlijck ciert? ja onder dese boomen,
Plaght ick vaeck met mijn luyt al singende te koomen;
Nu met een doffe geest belaen met bangigheydt,
Of my mijn stout versoeck moght worden noch ontseyt
Wat komt my in den sin? hoe sou hy’t my wel weygeren?
O neen; mits sijn geluck sal aen de wolcken steygeren.
Hy comt, hoe nu? wegh schrick, wijckt van mijn swacke leen.
’t Is wel gaet ghy nu heen
Me-Vrou ’k wensch u veel heyls.
Sy wijckt te sijden af
Ach dat ick niet en magh vrypostigh laeten blijcken
De liefd die ick hem draeg, hen die daer minst op peynst.
Laet sien men seyt dat sy in handen konnen kyken,
Waer dat het haert na haeckt. laet u const hier eens blijcken,
Sy gaet by hem.
Daer is mijn rechter handt, doet my nu eens verstaen,
Wie dat ick heb bemindt en soo ghy ’t net kunt raen
Wie ’t is en hoe hy heet of waer hy is gebooren,
Hier is u loon,
Neemt haer handt en wijst.
Me-Vrou die ghy nu hebt verkooren
Na ick bespeuren kan, ist een fris Edel-man,
Uyt een doorluchtigh huys, en is genaemt Don Ian;
Maer die is al verseyt, ja hy sou liever sterven,
Eer hy sijn vast verbondt, souw breken of haer derven
Die hy so trouwlijck liefd. Me-Vrou ik weet niet meer.
Ghy hebt in all’s gemist, ten is geen edel Heer,
Noch hy heet gheen Don Ian,
Niet? soo ist my vergheten.
U konst en gaet niet vast, hy wart Andries geheten,
Die my, mijn siel ontruckt, ghy sijt, ghy sijt de geen,
Die mijn versteende hart, dus murruw weet te kneen;
Ick maeck u Heer en vooght van my en van mijn erven
Die ick alree besit, en die ick niet kan derven
Wanneer mijn Moeder rust, sy is heel machtigh rijck,
Van Landen en gebouw is niemant haers gelijck,
In al dit heel gebiet Andreas dese bueren
Die woonen op ons Lant, mits sy ’t van Moeder heuren;
Ick ben haer eenigh kint, ghy sult het tweede zijn,
Soo ghy naer onse wijs wilt treeden neffens mijn;
’t Waer jammer dat ghy soo verslijten sout u leven
Aenvaert het lief geluck, ter wijl ’t fortuyn wil gheven,
Andreas wat seght ghy?
Ick danck u milde maght,
’k Heb my aen een verlooft
Weest daer om niet versaght,
Geen knoop en knelt soo vast of s’is noch te ontbinden
Eer sal ’t onnosle lam de bitse wolf verslinden.
Dat dunckt u soo, Wie ist daer ghy u aen verbont?
De schoonste van ons rot de starckst’ die ick oyt vondt
Ick ijsch daer voor Andries lieft ghy soo een heydinne?
Die ruylden ick niet voor de grootste Koninginne.
Ik dank en groet Mevrou ’t is tijt voor my te gaen.
Gaet heen ondackb’re mensch wat sal ick nu aenrechten?
Wil ’k met Aplonia uyt rucken dese vlechten?
Neen; ’k wil de Grieckse Maegt gaen volgen op de hiel,
Die om dat sy haer lief most derven, hare siel
Dee ruymen door het stael (eylaes!) wat komt mijn over?
Ick tast my selver aen; sal my een schelm een rover
Soor durven afslaen? neen, och neen; dat ly ick niet.
Ga heen verharde mensch, wacht niet dan wraek, ja sal yet
Bedencken tot sijn loon; ’k heb noch niet lang geleden,
Een Ridder afgheset, en u heb ick ghebeden
Een bedelaer! o spijt! wie sal mu nu bystaen?
Ghy? komt dan daer by dats waer. Wie komt my raen?
Dan bleef hy onghestraft. Aen wie sal ick my wreken;
Dats goet: wel aen ick sal: maer wat kan ick hem doen?
Laet sien! dats wel bedochtt. Moet ick my vaerdig spoen?
Waerom ’k sal daer voor sijn. Wilhelm ’k sal u hier beyden
Leght dit in aller ijl in ’t maeltje van de Heyden,
Die daetlijck by my was, siet dat ghy ’t wel beschikt,
’t Is van een wolve huyt, en het is toeghestrickt
Met eene roode snoer, dat niemant van haer allen
U doen bespeurt.
Wel Mev-Vrou begint te mallen,
Schenkt sy die schoyer dit, en sonder dat hy ’t weet?
Wat leyt’er my oock aen, ick doe dat sy my heet.
Ick sal hem dese smaet nu dier genoeght doen boeten
So ’t gaet nae mijn beleyt, ’k sal hem anders groeten,
Als ick die snoode guyt noch flus soo vriend’lijck deed,
Ick boo mijn gunst aen een daer ’t niet aen was besteed,
Sijn doen port my tot wraeck, Ick sorgh mijn hart aen sticken
Of mijne knaep dit wel sal konnen soo beschicken;
Daer soo veel oogen sijn. Daer komt mijn jongen al.
Me Juffer ’k vond niemand in de stal,
Dan dan Andries, die verbaest sagh in alle hoecken;
Ick vraegden hem terstont: wie dat hy daer ging soecken:
Och! seyden hy ons volck, en ging ter deuren uyt
Doen nam ick het sieraet, en greep de Wolve huydt,
Gelijck ghy hadt belast, en deedse daetlijck open,
En stack ’t heel onder in.
’t Is wel Nu sult ghy loopen
Flucks na de Schout van ’t Dorp, en seggen dat hy voort
Met sijne dienaers komt, want als hy sullicks hoort
Soo sal hy dencken hier is ’t een of ’t aer gestolen
Gaet doet u boodtschap wel, maer hout het wel vehoolen
Wel dits een donckre saeck, dit kan ick niet verstaen
Het is dan so al als ’t is ick moet om de Schout gaen.
Preciose, Andries, Majombe, Phillippus, Ancil.uyt
Wat is u hier ontmoet dat ghy van hier wilt deysen
Mijn lief ay segh?
Mijn hart ick sal u onder ’t reysen
Vertellen, om wat reen dat dit mijn lief gheschiedt,
Dat wy soo schielijck nu verlaten dit ghebiet.
Wat dunckt u voor een wegh dat wy best sullen kiesen?
Door Mursia.
O neen; wy souwen tijdt verliesen,
Dat dunckt my niet gheraen.
Wel slaen wy ’t Bos dan in,
Daer ogen wy een tent oprechten na ons sin,
Daer is een klare Beeck en krielt vol soete vissen,
Daer vangen wy wel wat, en soo ons dat wil missen,
Soo spannen wy de boogh en schieten ’t leckre wildt;
En braant in ’t eygen vet. natuer wat sijt ghy mildt!
Kom gaen wy dan int Woudt en stellen ons gebou,
Dat ons beschutten sal voor regen en voor kou.
Leanna verbaest uyt.
Dus wegh! dat is wel vreemt dat sy daer niet en binnen
Met pack en sack so deur! dat kan ick niet versinnen.
De Schout toeft al te langh. Dat icker selver liep?
Neen; soudt niet raetsaem sijn dat ick de bueren riep
Tot hulp? jae’t : och help, help, help bueren, dieven, dieven,
Och bueren bueren helpt, stae by.
Buerw Wats u believen?
Ick ben bestolen, help, mijn Paerlen en mijn gout.
Och, och, och, och, och, och.
Buerw Gins komt mijn Heer de Schout,
Kijck of het wesen wil.
Leanna loopt de Schout int gemoet.
Waer blijft mijn Heer so lang? Ick mis een Paerle keeten,
En oock een gouwe bagh.
Me-Vrouw wie is den dief?
Wat nood was ’t wist ick ’t Heer ’k wou dat ghy hem al hadt
Dat was heel nae mijn wensch, op wie meent ghy ’t na gissen?
Het ouwe spreeckwordt seydt dat gissen wel kan missen.
Die ’t heeft en is niet veer.
1 Buerw
Met verlof Juffrouw buer,
De Heydens waer sijn die?
Al wegh? so veel te meer sou ick ’t op haer vertrouwen
Hoe sijn hier Heydens? spreeck waer ist daer sy haer houwen?
Dat is een vuyl gespuys.
Mijn heer dat weet ick niet;
Sy sijn hier flus gheweest, mits datmen haer toe liet
Te slapen inde schuer, door Moeder goedigheden,
Ick weet in ’t minste niet, mijn Heer, om wat voor reden
Dat sy vertrocken sijn.
By haer lien schuylt de man
Me-Vrou ist langh verleen?
Geen hallef vierndel van
Een uyr.
Me-Vrou stelt u te vreen, soo het die gauwe quanten
Maer hebben: soo krijght ghy ’t voort weerom.
Binne
Doet u best
Ick salt u loonen Heer.
Steurt hy dat dieve nest,
Wat selder een, wat selder een bommel uyt breken,
Dats volck hael after om, ’t mach al onder haer deken.
Ay kijck eens ginse eer, komen sy daer niet aen.
2 Buerw
1 Dien
Voort gaet voort.
Segh, ay segh wat hebben wy bedreven?
2 Dien
Dat ghy ghestolen hebt dat moet ghy weder geven.
Wie heefter van u goet?
Wel dieven ben jy daer, mijn jy soo deur te vlien?
Dat is jou al belet
Waerom doet ghy ons vangen?
Omdat ghy diefsen hoop mijn Paerlen weer sout langhen.
Wy hebben niet van u.
Daer sijnder ons ontvlucht, wy kreghen maer dees vier:
Wat wilt ghy doen? wats dit?
Flucks gheeft ’t gestoole goet.
Och vindt hy dit juweel soo raeck ick in de ly.
Mits dit het wapen is van Precioses Vader,
Ick knoop het in mijn haer,
Hier ouwe knol komt nader.
Daer is u Goudt niet in,
Me-vrou bekijck mijn mael, so gy daer uyt kunt halen
Yets dat u toebehoort, ick sal het u betalen.
Siet hier:
Het sieraet valt uyt de mael van Andries.
Ghy overgeven fiel
De boeyens voort Machiel,
Voort bindt den rover vast.
Ick moet hem eerst eens groeten
Op mijn manier. hou daer.
Sander een soldaet slaet Andries. Andries neemt Sanders deghen van sijn
                        lijf, loopt toe en steeckt hem doodt, waer over Andries ghevangen wordt:
                        Preciose valt van haer selven.
Geeft u gevaen.
O Goon beschermt mijn lief, ay mijn!
Och Preciose!
Mijn Engeltje hoe ist?
Dien Hier ghy boosen
Schelm, voort, voort.
Mijn hart
Rijs op mijn waerde kindt.
Volgh hem die u bemint.
De Landt-Drost DON FERDINANDO D’ASSEVEDO met sijn knecht.
Don Ferd. LOvijs.
Lovijs
Gaet eens by mijn Gemael,
Seght dat sy dadelijck moet komen inde sael.
Lovijs binnen
Ick moet mijn droeve Vrou so ’t mooglijck is vermaecken,
Ick vrees dat sy door quel noch in het graf sal raecken;
Waer ley ick best mijn Vrouw? my schiet int sin sy placht
Een over groote lust te scheppen op de jacht.
Ick groet mijn lieve man.
’k Had nae mijn lief verlangen.
Mijn Heer de buyte Schout brenght Heydenen gevangen.
Hier komen sy al aen.
’t Is een die dees Juffrouw,
Haer Parelen en Gout door liste heeft ontdragen,
En daer-en-boven heeft dees schelm een man verslagen.
Voort leyt den Moorder wegh, en brengt den dooden Man,
Mee tegen morgen hier, dat hy hem spieglen kan
Aen ’t gheen hy heeft ghedaen, eer datmen hem doet sterven.
Gaet bidt.
Gena mijn Heer laet hem ghena verwerven.
Ick sagh noyt schoonder Maeght.
Die ghy doen sluyten hebt en is gheen schelm noch dief,
Noch oock gheen moordenaer, hy moeyt hem met gheen stelen,
Hy weet niet hoe het komt dat dees Jufvrouws juwelen
Sijn in de mael gheraeckt.
Ja kost ghy dat mijn Heer
Wijs maecken.
Swijgh, ay swijgh, haer klachten doen my seer.
Om dese dievery en soumen hem niet dooden,
Had hy gheen moort ghedaen.
Is dit een moort? ô Goden!
Hy heeft hem niet vermoort, mits d’overlede man
Hem gaf een vinn’ge slagh en het gingh hem niet an;
Hy kost niet minder doen mijn Heer als hem verweren,
’t Is so; ’k bid voor hem, laet u mijn klagen deren;
Genae, genae mijn Heer, om Godes wil genae.
Het is niet in mijn macht dat ick hem weer ontsla:
Hy brenght sijn vonnis mee, sijn daet heeft hem verwesen,
Eer dat hy sterft salmen ’s lants wetten hem voor lesen.
Sterft hy mijn Heer ick volgh hem na in ’t nare graf,
Hy is mijn Bruydegom die my sijn trouwe gaf.
Uyt loutre liefd’ mijn Heer ay doet ons noch niet scheyen,
’t Is al te vroegh.
Eylaes hoe deerlijck luyt haer schreyen!
Preciose valt Vrouw Giomara te voet.
Me-Vrou toont my u gonst ontfarmt u hooghe Vrouw,
Ontfarmt u over my, ontmoet mijn bitt’re rouw,
Met u barmhartigheyt, ay laet u doch bewegen,
Ghy kent de liefd en weet hoe dat een Bruyt genegen
Is tot haer Bruydegom; ay smeeckt u waerde Man
Om sijn gena, ick bid spreeckt hem eens vriend’lijck an
Voor hem en my Me-Vrouw, den hemel salt u loonen.
Rijs op, mijn bee en kan sijn dootslag niet verschoonen.
My deert u ongeval ô jonghe schoone Maeght!
Hoe out sijt ghy nu wel?
Groot-moer Me-Vrouw die vraeght,
Hoe oudt dat ick al ben.
Ick gaen mijn uytghelesen,
Eens in den raet op ’t Hof, ’k sal strack weer by u wesen.
De Landt-Drost gaet binnen Preciose volght
Me-Vrouw die frisse blom;
Is nu haest vijftien jaer.
Och dat vernieuwt weerom
Mijn druck, o groote Godt is my dit soo beschooren
Dat ick sal nimmermeer yet van mijn dochter hooren?
’k Sprack u wel eens alleen.
Gaet ghy al’t samen binnen.