floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Abizag draeght de schult: zy heeft dit stuck besteecken,
Den prins door haere min misleit, en aengevoert:
Abizag is de pest, die 't gansche rijck beroert.
Wout gy den koning om zijn kroon en leven brengen,
Wat hoeftge Abizag in dat lasterstuck te mengen?
Na wascht haer zee noch stroom van zulck een lastersmet.
De roep is onder 't volck. dit heeft zijn ploy gezet:
En vlughtge herwaert aen, om noch de wraeck te tergen?
Ick zie my zelve noch mijn leven nau te bergen.
Verzie u: pack u voort: vertreck uit mijn gezicht.
O schoone, my terstont noch liever dan het licht,
Ontzeghtge my uw cel?
leef raet met uwe raeden.
Ontzeghtge my uw huis? waerheene? langs wat paden
Ontvlughte ick doots gevaer, in 't nijpen van den noot?
De poorten staen bezet. wat raet? geef ickme bloot,
Men vangt en spantme, en fel beschuldight van een' stercker,
Moet een gevangen zich verweeren uit den kercker.
De rechter is party, en gruwelijck verwoet.
Zoo barnt gemeenlijck felst een bloetpleit tegens bloet.
Och vader David, oudt te vroegh voor my gestorven,
Wat raet voor uwen zoone?
en my, door hem bedorven?
Men zalme slaghten tot een zoen voor al het rijck.
Abizag, stort ten minste uw traenen op mijn lijck.
Vertreck uit mijn gezicht: hier baet geen ydel klaegen.
De princejaeger blaest den horen onder 't jaegen.
Hy snuffelt om en om, en nadert. och wat raet?
Bezwijckt Abizag my, in dien benauden staet?
Aertspriester Abjathar, och Joab, berght mijn leven.
Al hadge vleugels om door d'ope lucht te streven,
Hofvalcken zouden u beknellen in de vlught.
Nu valt een' konings zoon zee, hemel, aerde, en lucht
Te nau. het zweet breeckt uit, en alle haeren rijzen.
'k Weet u geen' schuilhoeck als een' hollen boom te wijzen,
In 't out cypressebosch. onthou u daer. men zal
U 's nachts bezorgen door een' dienaer langs de wal.
Elendige, nu spoe. Godt helpe u uit den hoogen.
Leef lang, Abizag, och.
nu zal ick met mijne oogen
Den helt niet weder zien, ten zy hem Godt bewaert.
Hoe wort dat hooft gedreight van 't broederlijcke zwaert,
Dat princelijcke hooft, te schoon om af te houwen!
Ick hef mijne oogen en mijn handen, dus gevouwen,
Naer Godt alleen om troost. zie neêr uit 's hemels troon.
Beschut dat konings bloet, ter eere van de kroon.
CHUSAÏ. ACHIMAÄS. SALOMON.
Gestrengheit kan men hier met geen genade mengen.
Wat komt Achimaäs, wat Chusaï ons brengen?
Godt vry den koning voor den tweeden Absolon.
Godt hanthaef Davids kroon in koning Salomon.
Wat broeit'er in de stadt? is 't beter, ofte slimmer?
Genadighste, waeck op. betrou wy hadden nimmer
Gelooft dat deze pest zoo snel zich spreiden zou
Door 't lichaem van de stadt. wat vint men luttel trou
Ten hove, en onder 'tvolck, aen eer noch eedt gebonden!
Gy spreeckt uit gissing?
neen, het is te klaer bevonden.
Hier baet geen veinzen meer. het gelt uw majesteit.
Verhael den oirsprong, en den voortgang met bescheit:
Zoo kunnen wy gerust hierop ons oordeel vellen.
Wie zijn de hoofden? wie de rot en rotgezellen?
Aertspriester Abjathar, met zijn gezagh in ly,
En Joab, niet gekent in 's rijx veltheerschappy,
Betoverden den prins de kroonzucht te bewimpelen
Met minnezucht: en, om al stil geloof by simpelen
Te winnen, polsten 't hart des volx, al stil vergaêrt
By avontschemering door Bela, boos van aert,
Die op drysprongen zich alom ter sluick liet vinden,
En roock bedeckt de lucht van alle prinsgezinden.
Hy luisterde wie koel van Davids nazaet sprack,
Den prins Adonias beklaeghde, en zulck een' krack
In zijn gezagh geleên; doch strafteze, die rieden
Te sluiten dat de jongste in d'eere van 't gebieden
Den outsten wijcken most. dan wert'er aengehecht
De wettigheit en glans van 't eerstgeboorterecht.
By wijlen street men om den zin van Moses blaêren;
Of Abjathar niet meer het wetboeck zou bewaeren
In d'oude zuiverheit dan Sadock, die ten hoof
Meer gunst won. zomwijl hiel hy zich als stom en doof.
De veltheer Joab wert gelooft, die, out van dagen,
Voor 't wetboeck en het rijck de wapens had gedraegen,
En avrechts zat beloont, daer Banajas het woort
Moght voeren, en de wacht van Davids stadt en poort
Alleen wert toebetrout. dit liep allengs wat verder.
Men gaf'er raetsels uit. wat een' getrouwen herder,
Wat schaepen paste: en of een wacker wachthont niet
Moet bassen om de koy, als haer de wolf bespiet.
De weiflaers dongen vast naer 't reetste in zulck een dwarling.
Men deelde d'ampten uit, op 't rollen van den terling.
Men leght zich zelven toe, wil hier geluck toe slaen,
Naer eene lantvooghdy, of rechters ampt te staen,
Of rekenmeesterschap, of in den raet te blincken.
d'Een vat des anders zin, uit wijzen, en uit wincken:
En wat elck droomt by nacht wort 's avonts opgehaelt.
De hoop des gierigaerts weit ruim en onbepaelt.
Wat scheen het ooghmerck van dit onderlinge mompelen?
Eens by gelegenheit al teffens t'overrompelen
Wat prins Adonias in 't licht staet, en zijne eer.
Men repte noit van u. de kroon is veel te teêr
Om aen te raecken. zy besloten eerst te hinderen
Te keeren die den prins in zijnen staet verminderen,
Waerin hy is gestelt, naest 's konings majesteit:
En, zoo hem 't huwelijck geluckt, door loos beleit,
Het feest te stercken, en, op klinckende bazuinen,
Lang leve Adonias: lang leef de bruit van Suinen,
Te roepen. dit 's bestemt, bezworen veur het koor.
'K geloof mijne oogen en mijne ooren, als ick hoor
En zie het geen men stroit. het kroonrecht let op blijcken.
Op zulcke tuigen kan de rechter vonnis strijcken.
Achimaäs, ontvou het middaghklaer bewijs.
Godt geef de majesteit des konings eer en prijs.
De koning lees dit bladt: zoo wort de stomme spreeckendt.
Wat naemen zienwe hier in eenen ringk getekent?
Dit's al van 't zelve slagh, dat in het jongst rumoer
Met prins Adonias meineedigh t'zamenzwoer:
En houdt het noch niet op van wroeten en van wrijten?
Hier zienwe burgery, en vreemden, en Levijten,
Aenhangelingen van aertspriester Abjathar,
En veltheer Joab. dit verraederswerck ziet ver.
Roep Natan uit het hof, en Sadock uit Godts hutte.
NATHAN. SADOCK. SALOMON.
Heer koning, wat 's uw wil?
Godt zegene en beschutte
Den grooten erfgenaem van Davids kroone en deught,
In 't opgaen van het rijck, en 't bloejenst van zijn jeught.
Nu wort het tijt dat wy of onze erfhaeters buigen.
Beziet dit bladt, en hoort wat stommen u getuigen.
Hooghwijze Chusai, en getrouwe Achimaäs,
Beproeft in vaders dienst, verschijnen recht van pas
Met d'ondertekening der blinde aenhangelingen,
Gereet om onverhoets mijn troonen te bespringen.
Gy ziet de naemen hier in 't ront getekent staen,
Al onder een verwart, en niemant boven aan.
Men kan de hant van al de schrijvers onderscheiden.
Wy spelden dit een wijl. men magh niet langer beiden.
De schelmen groeien aen in stoutheid en getal.
Zy rotten vast te hoop heel stil van overal.
Hier roeien Davids zoons, uw broeders, listigh onder.
Dat geeft het oproer kracht. geen vonck vat zoo in tonder,
Als deze drift in 't hart des staets, noch muitgezint,
En weifelachtigh, en bereit om dol en blint
Den andren Absolon Adonias te stijven:
En nu Levijten met hun hant dit onderschrijven,
[Ick ken de naemen, en die letters al te wis]
Wort u betuight wie 't hooft der vloeckverwantschappe is.
Hoe komt zich Abjathar nu weder te vergeeten!
Wat durf schijnheiligheit zich reuckeloos vermeeten!
Wat krijght de myterkroon een lasterlijcke smet!
Hoe voeght dees gruwel een orakel van de wet,
Welx lippen Godt betrout zijn' wil en wet t'ontvouwen!
Dat 's verre van verraet en koningsmoort te brouwen.
De koning twijfle nu niet langer aen 't verraet,
Te loos besteecken door twee hoofden van den staet,
Vermomden Abjathar, en Joab, beide schuldigh.
O vader David, die zoo lang en menighvuldigh
Door rampen wert beproeft, oock in uw naeste bloet,
Wat komt ons over! och wat ongeval ontmoet
Uw' zoone, in 't opgaen en de lente van zijn leven!
Hoe hebt gy Absolon tot tweewerf toe vergeven
Zijn wederspannigheit; en smette ick nu uit noot
Het eerste halsrecht met mijn' lieven broeders doot?
Hoe stootme dit voor 't hart! het hart begint te kloppen.
Wie kan den lastermont der eeuwige opspraeck stoppen?
Het is natuurlijck dat uw broeders smert u raeckt:
En koningklijck, zoo gy geweckt voorzichtigh waeckt.
Men lette op middelen om 't scherpste recht te keeren.
Gy kunt door geen gena dien boozen aert verleeren.
Men geef hem keur van beide, een' kercker, of, het zwaert.
Geen kercker is zoo sterck, die eenen prins bewaert.
Men laete in ballingschap hem buiten 't rijck omdwaelen.
Hy zou met 's nabuurs maght gesterckt zijn scha herhaelen.
Al wie hem hanthaeft, staet mijn ongena t'ontzien.
Wert Absolon niet stil gehanthaeft onder 't vliên?
Hy won geen legers, om den vader aen te randen.
Hy won de harten, die te Hebron t'zamenspanden:
Na zijn verzoening met heer vader in het hof.
Verzoent hy zich met u, dat geeft nieu oproer stof.
Men zal in Abjathar en Joab 't oproer smooren.
Men smoore alle oproer eerst in dezen eerstgeboren.
Ick heb meer broeders: elck voor ander vlamt op 't erf.
Zy spieglen zich aen prins Adonias bederf.
Adonias vergat het Absolonsche voorbeelt.
Zoo ruck het zwaert uit: straf dit stuck, by Godt veroordeelt.
Heer vader verfde noit de sabel in zijn bloet.
Dat steef den jongelingk, verstockt in wrevelmoedt.
Hier dingen om het rijck de broeder tegens broeder.
En zitge niet gezalft, gekroont, als rijxbehoeder?
Zoo zat heer vader oock gezalft op zijnen stoel.
Dat oproer wert gedempt, gesmoort in eenen poel.
Tot vaders hartewee, gesmolten in zijn traenen.
Wat opspraeck gaf dit niet aen Joabs oorloghsvaenen?
Noch heeft de hemel hem op zijnen troon herstelt.
Niet zonder uitstaen van het uiterste gewelt.
Hy heeft Adonias voorheene begenadight;
Den rechten booswicht, dien gy voorspreeckt en verdaedight.
Het eerstgeboorterecht misleit hem in dien droom.
Gy geeft een hollend paert de sporen zonder toom.
Het zwicht, en voelt bezweet zich zelf nu afgeronnen.
Het geeft in 't renperck u den strijt noch niet gewonnen.
Men kan het temmen met een ysren montgebit.
Betrou geen hollend rijck. bedenck hoe los gy zit.
Zal nu een konings zoon voor 's broeders slaghzwaert buigen?
Al 't rijck, Godt zelf eischt recht. heer koning, wy betuigen
Voor uwen troon en Gode en engelen, bereit
Te waecken voor den stoel van uwe majesteit,
Dat wy onschuldigh zijn aen zoo veel ramps, te vrezen
Uit dien weerspannelingk, voor weduwen en wezen,
En 't gansche stamhuis, dat op uwe toezicht rust,
Van Liban tot den Nijl, van zee en waterkust
Tot aen het roode meer. wy bidden, wy bezweeren
U by dit wieroockvat, laet heden triomfeeren
Het heiligh kroonrecht, dat noch bloet noch afkomst kent.
Zoo houde d'opperste u in eere en ongeschent.
Zoo erve uw koningkrijck op uw nakomelingen,
En geve Levi stof uw' lof te koor te zingen.
Wy stemmen met dien wensch en 's hoogen priesters mont.
De Godt der vaderen bezegele 't verbont
Met David opgerecht, en heilighlijck bezworen,
Toen u de tempelbou van boven wiert beschoren,
En zulck een rijck belooft, dat eeuwigh duuren zou.
De Godt der vaderen ontzey den tempelbou
Aen vader, om al 't bloet met zijne hant vergoten:
En zal ick nu den dolck in broeders boezem stooten,
Met een in vaders hart, dat, op zoo streng een straf,
In zijnen ysren slaep, noch opzucht uit het graf?
Hoe redde ick my hier door? ontschuldigh my, heer vader,
Nu 's hemels majesteit en zijne troonen nader
Dan wy, zoo laegh op d'aerde, in dit gevaer gestelt.
Schep moedt, heer koning: zijt gerust: de hemel schelt
U deze misdaet quijt, indien 't dien naem magh draegen.
Gy zult den oppersten en 't hoogh gerecht behaegen
Door dit zoenoffer, van uw strenge hant verwacht.
Vaer voort, voorstander van 't aertsvaderlijck geslacht.
Verdaghvaert Banajas.
hy komt hier aengetreden.
BANAJAS. SALOMON. ABIZAG.
Rechtvaerdige erfgenaem van Davids rijck en steden,
Wy komen u ten dienst gehoorzaem en bereit.
Ga daetlijck heene: straf door last der majesteit
Den prins Adonias, en Joab: acht geen bede.
Het heiligh slaghzwaert rust in zijne purpre schede.
Trouwanten, haelt het. laet het recht zijn gangen gaen.
Wy kunnen 't kroonrecht nu niet langer wederstaen.
Men moet Adonias en zijne rotgezellen,
Verraeders van de kroon, ten nutten spiegel stellen.
Hier is het zwaert.
ruck uit, en lever het ons bloot.
Daer is 't, heer koning, u ten dienst in dezen noot.
Ontfang het van ons hant, en hanthaef 't recht rechtvaerdigh.
Ick ga. zy vlughten beide, en kennen zich strafwaerdigh.
Hier komt Abizag, root bekreten en ontstelt.
Mevrou, gy komt te spa: het vonnis leght gevelt.
Waer berge ick my van rouwe, ô stadt, ô hof, ô heuvel,
Hoe deerlijck is het dat een zoon van David sneuvel!
Wat dolheit dreef hem tot dit huwelijxverzoeck?
Och, is hier geen gehoor? Adonias wat hoeck,
Wat schaduw berght uw lijf, in 't uiterste verlegen?
Nu zoeckt u Banajas met zijnen blooten degen.
Bloetdorstigh zwaert, zoudt gy doorrijgen Davids borst,
U dompelen in 't bloet van zulck een' braven vorst?
Hoe is de broeder op den broeder dus verbolgen?
Wat gaet Abizag aen? ick wil het voetspoor volgen
Van Banajas: misschien wat mijn gekerm vermagh.
Ten minste dat hy ons onschuldig' voor den slagh,
Een' al te strengen slagh, dien wy niet keeren kunnen.
Men kan een weduwe van David niet misgunnen
Een eerelijcke blijck van onschult, klaer en kort,
Eer dien verwezen prins de mont gesloten wort.
Het hof zal billijck noch den stervenden gelooven.
De waerheit wort gedruckt, maer staet in 't ende boven.
ABJATHAR. SALOMON.
Hoe durf ick, het valt hardt, voor 't hof te rechte staen?
Dit stuck verdaedigen? daer komt de koning aen.
Genade, ô Salomon. ick smeecke u om genade,
En ken mijn lasterstuck.
dit naberou komt spade,
En al te langkzaem by. wat stof gaf Davids zoon
U tweemael tegens Godt, en d'eer van deze kroon
Dus in te spannen, op verbeurte van uw staeten
En leven, met de rot der bozen, die my haeten?
Wanneer een staetloos man zich schandelijck vertast,
Dat baert eene ergernis, die geenen burger past:
Maer zoo een amptenaer met eenigh schelmstuck bloot leit,
Dat baert eene ergernis naer maete van de grootheit
En achtbaerheit des mans: hoe groot eene ergernis
Geeft dan d'aertspriester, wien zoo dier bevolen is
Godtvruchtigheit en wat rechtmaetigh is te voeden!
Hoe komt nu d'efod weêr dit ondier uit te broeden?
Had uw stoelbroeder, die hier staet, u niet verbeên,
Men groeve u billijck in een hagelbuy van steen,
Zoo diep dat gy het hooft noit zoudt ten hemel heffen.
Belieft de koningk eens genadigh te beseffen
Mijn vaders lijden, en bloetstortinge, ondergaen
Te Nobe, om David, als een halsvrient, uitgestaen,
En met der doot bezuurt, daer vijfentachtigh bleven
Gewentelt in hun bloet, en ick, Godt woud's, mijn leven
Noch bergende, de maer aen uwen vader braght:
Ick zie uw gramschap, die rechtvaerdigh is, verzacht.
'k Heb vijftigh jaeren, in den ring der hutgenooten,
Gelijck aertspriester, noit vermoeit, maer onverdroten
De wet bewaert; en, toen uw vader zat vertsaeght
Voor 't heir des Filistijns, de godtheit raet gevraeght.
Ick droegh de godtskist, toen hy vlughte in ballingschappen
Voor Absolon: en als de list hem wou betrappen,
Quam Jonathan, mijn zoon, den balling, op zijn' hals,
Opwecken. zoo veel drux, en zoo veel ongevals,
In 's vaders dienst bezuurt, behoorden 't hart te roeren
Om niet ten allerstrengste een vonnis uit te voeren,
Gelijck mijn schult verdient aen uw gewijde kroon.
Godt hanthave op dien voet u op uw vaders troon.
Gy hebt de godtskist trou voor vader heêngedraegen,
Achitofel ondeckt in zijn doortrapte laegen,
En vaders rampen lang in zijnen dienst geproeft;
Een zaeck, by elck bekent, en die geen blijcken hoeft.
Ick wil uw dootschult met uw diensten noch vergoeden.
Vertreck naer Anathot: uw acker kan u voeden.
De vloeck aen Ely, en den struick van Ithamar,
Gespelt te Silo, treft de kruin van Abjathar,
En Eleazer blinckt in Sadock, nu herboren.
Hem is 't aertspriesterdom in 's hemels raet beschoren.
JOAB. SADOCK.
Aertspriester Sadock, och wie berghtme in doots gevaer?
Ick vlughte, en grijpe uit noot de horens van 't altaer,
Voorheen den vryburgh van Adonias, den droeven.
Hier wil ick sterven, en het uiterste beproeven,
En duicken in Godts hutte, en sterven op uw wacht.
'K was lang, als Abjathar, voorheene ontwijt, verdacht,
Oock eer Adonias, van angst des doots benepen,
De horens van 't altaer voorvlughtigh had gegrepen.
Beschutme, eerwaertste, die nu 's konings hart bezit.
O grijze veltheer, vlught gy herwaert? wat 's uw wit?
Ick kan uw leven noch uw misdaet niet verschoonen.
Dit's nu de tweede moort begaen aen 's konings zoonen,
Of eer de derde: want gy trapte op Absolon,
Misleide Adonias, en dreighde Salomon.
Uw boosheit houdt geen maet in 't ende van uw jaeren.
Eerwaerdighste, gy kunt alleen mijn leven spaeren.
Dat is onmogelijck: uw vonnis leght te vlack.
Verzoeck gena.
zoo kreegh 't gewijt gezagh een' krack
Ten hove. niemant durf voor vloeckgenooten pleiten.
Gy quetste meer dan eens des konings majesteiten.
Mijn tijt is kort: ick ga met eenen voet in 't graf.
Geen ouderdom ontgaet de wel verdiende straf.
Magh Davids volle neef dan geen gena verwerven?
Noch min dan Davids zoon, die van uw hant most sterven,
En 's konings broeder zelf wort nu genade ontzeght.
De koning zit te streng in 't eerste halsgerecht.
Zoo raeckt men eens aen 't endt van alle vloeckverwanten,
Die reis op reis te stout zich tegens 't kroonrecht kanten,
En zellef tegens Godt, en zijn gewijde wet:
Want Godt heeft Salomon op 's vaders troon gezet.
Gy weet hoe David sprack: Godt gafme veele zoonen,
Maer wijde Salomon ten nazaet op mijn troonen,
En nam hem tot een' zoon, gelijck een vader, aen,
Om trou, naer Moses stijl, de stammen voor te staen.
Zoo wort gy door den mont des vaders zelf geoordeelt,
Die gaf den erfgenaem des rijx een heerlijck voorbeelt
Van eene rijcke kerck, die hem te bouwen stont.
Hoe durftge, dan vervoert door mijn stoelbroeders mont,
U innebeelden, dat gy met uwe eedtgenooten
Den recht gewettighden mooght schuiven en verstooten,
Adonias ten dienst? of achtge David slecht,
Dat hy het outste van het jongst geboorterecht
Niet onderscheiden kon, of immers al te spade?
Neen zeker, nacht en dagh ging hy met Godt te raede,
En 't hutorakel, sterck gedreven van Godts geest.
Gy draeght u recht als een die Godt noch menschen vreest.
Zal Salomon, gelijck Godts mont belooft, regeeren,
Zoo moet gerechtigheit en 't kroonrecht triomfeeren.
My wort dan alle hoop van leven kort ontzeght?
Uw lasterstuck was niet verweerbaer in 't gerecht.
't Gewijde kleet plagh wel misdaedigen te bergen.
Men wachte zich den leeu van Juda dus te tergen,
In 't sluimren: want komt hy t'ontwaecken al gesteurt,
Dan wort alle ongediert, dat hem beschimpt, verscheurt.
Daer hoort men al den bergh met een geschrey vervullen.
Adonias is doot. de leeu vaert voort met brullen.
Helt Banajas genaeckt. berey u: het is tijt.
Hy sterft onheiligh, die het hoogh altaer ontwijt.
BANAJAS. JOAB.
De prins Adonias most zijne dootschult boeten,
En knielde voor dit zwaert gewilligh aen mijn voeten.
Gy ziet het noch van bloet gepurpert en bespat.
Heer Joab, al vergeefs gevloden, en gevat
De horens van 't altaer, geen' vryburgh voor uw leven.
Het vonnis leght gevelt: hier helpt geen wederstreven.
Gy zijt oock out genoegh, om d'algemeene schult
Te boeten. schep dan moedt, en neem dan voor 't jongst gedult.
Ontschuldigh ons, dat wy, van hooger hant gedwongen,
Een recht, dat duuren zal op aller eeuwen tongen,
Uitvoeren, in den dienst des konings, uwen heer.
Gedoogh ten minste dat ick mijne zaeck verweer.
Vergeefs. gy kunt hier door geen troost by 't hof verwerven.
Welaen, 'k getroostme dan hier aen 't altaer te sterven.
'K verzoeck ten minste dat gy naer den koningk zendt.
Misschien bedocht hy zich. Een rechter kan in 't endt
Van zin veranderen: dat 's meer dan eens gebleken.
Het recht is heiligh. durft gy 't vonnis noch bespreecken?
Zie toe dat gy de straf door weêrspraeck niet bezwaert.
Noit was mijn hart in 't velt voor 's doots grimmas vervaert:
Dat tuight dit lichaem, dicht getaistert van quetsuuren,
In 't vechten op een heide, in 't stormen op de muuren,
In 't waden door den stroom, en 't steigren op een rots.
Hoe toont de veltheer dan door 't vliên zich luttel trots,
In 't aenzicht van de doot? wie rustigh sterft, sterft heerlijck.
Wie voor Godts outer in het harnas sterft, sterft eerlijck:
Maer 't routme schandelijck te sterven op dien voet.
Getroost u evenwel, naerdien gy sterven moet.
Om Godt ontzeghme niet een' bode heen te zenden,
En hoort naer 's konings last, dat zal het recht niet schenden,
Noch niet verzwacken. sta mijn bê zoo luttel toe.
Ick ben dit sammelen, dit ydel uitstel moe.
Trouwanten, gaet terstont den koning noch eens vraegen.
Volhardt hy by zijn' last, zoo volge ick 't hoogh behaegen.
Men brengme flux bescheit
Van 's konings majesteit.
Hoe los en wanckel staen de staeten
Der weerelt! ay ziet Joab aen,
In dezen schijn, van elck verlaeten.
Men ziet de wisselbaere maen
Dan heel, dan half, dan nieu, dan onder,
In 't ent berooft van al haer licht.
Wat is een prins en veltheer, zonder
De zon van 's konings aengezicht?
Noch komt de maneschijn weêr boven:
Maer zoo ick 't hooft nu onderhael,
Een nacht zal al mijn' luister dooven
Voor eeuwigh. stapelt altemael
Mijne oorloghsdaeden aen de wolcken;
Zy worden nu niet eens gedacht.
Wat baet het dempen van de volcken
Der Idumeen, of van 't geslacht
Uit koning Ammon, of Syrieren?
Wat baetme dat ick, zonder zorgh,
Aenvoerde Judaes leeusbanieren,
En d'eerste klom op Sions borgh?
Wat baet het dat ick twintigh jaeren
Bekleede 's rijx veltheerschappy,
En Davids hofraet holp bewaeren?
Men treet al 's konings bloet voorby.
Ick sta hier veegh, ter doot gedaghvaert.
Wie keert den slagh van 't blinde slaghzwaert?
Daer komt mijn lijftrouwant. heer Joab, sta nu vast.
Wat hoore ick, dat my druckt!
hoe luit de jongste last?
Dat ick u daetelijck van 't outer af moet rucken,
En leveren uw lijf den koning in twee stucken.
Welaen, 'k getroostme dan te sterven aen 't altaer.
Maer gunme een luttel tijts: dat's buiten uw gevaer.
Mejoffers, laet geen' rou uw harten overstulpen.
'K heb overspeelers, op mijn' hals, in staet gehulpen,
My aen Urias moort door hunnen last besmet,
En wiesch de schantvlack af van dat geschantvleckt bedt.
Waer Absolon verschoont, geen Bersaba zou leven:
Veel min zat Salomon zoo diep in 't gout geheven.
Nu sterckt dees bastert, dus moortdaedigh en verwoet,
Zijn vaders testament met Joabs edel bloet.
Nu Banajas, vaer voort, aen 't plucken en aen 't rucken:
Daer is mijn borst, mijn hals. hou Joab in twee stucken:
Maer Godt, die uit een wolcke aenschout dit ongelijck,
Verscheure Salomons of na zijn nazaets rijck,
Uit onverzoenbre wraecke, aen twee oneffe deelen,
Hier 't hooft en daer de romp, door bloedige erfkrackeelen.
Gy koningslasteraer, geen konings ongena
Geeft u dien slagh, ô neen, maer Abner, Amaza,
Die twee rechtvaerdigen, van u al t'ongenadigh
Mishandelt, zonder schult, zoo godtloos en moortdaedigh,
Verdaegen Godt om wraeck. het bloet drupt op uw hooft.
Wat staenwe langer, als van ons verstant berooft?
Trouwanten, vaert vry voort. de bloethont bast noch stouter.
Vaert voort, trouwanten, voort, en ruckt den schelm van 't outer,
Naer achter in de hutte. ick volge u op de hiel.
Hy storte 't godtloos bloet daer uit met zijne ziel.
Wat maer verbaest onze ooren!
De prins, zoo hoogh geboren,
Adonias is heen.
Och, waer hy noch verbeen.
Een prins, zoo schoon geschapen,
Is al te vroegh ontslaepen.
O edelmoedige aert,
Hoe leghtge door het zwaert
Gevelt op 't grazigh outer.
Zoo wort een bloem door 't kouter
Van haeren steel gesneên.
Die jonge frissche leên
Zal hy voortaen niet reppen,
Noch lucht en adem scheppen.
Daer leght nu al de roem
Van zulck een koningsbloem.
Och Hagits zoon, wat vleier,
Wat booswicht, wat misleier
Beweeghde u, al te rijp
Van oordeel en begrijp,
Dus tegens uw' heer broeder,
Der stammen hooft en hoeder,
Te wrijten op den hals?
Wat is de weerelt valsch!
Tegenzank
Een prins, getoomt van zede,
Leeft met zijn' staet te vrede,
En houdt zich aen het lot,
Hem toegeleght van Godt:
Maer ongetoomde zinnen,
Die zonder Godt beginnen,
En, vlammende op het heil
Der staeten, boven 't peil
Van hun vermogen stijgen,
En worstelen en hijgen
Naer hoogheit, storten neêr
Ten halve van hunne eer.
Had dees zich zelf geoordeelt
Naer 't broederlijcke voorbeelt,
Noit waer hy snel en kort
Zoo laegh ter neêr gestort.
Dat komt van reuckloos minnen,
En staen naer koninginnen.
Abizag staet hem dier.
Wie alverteerend vier
Genaeckt verbrant tot assen.
O telgh, te steil gewassen,
Gelijck een cederplant,
Hoe treft u 's hemels hant!