floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Noijt meerder abuijse.....
Noijt meerder schant....
soude alle menschen tverstant // heel abuseeren // swaer
en soud dees die Eclesie reparen // claer
Ick hilp hem Liever mortificeeren // daer
tot spijte van haer allen sonder verbloden
Waer sijnse nu die princen der Joden
helpt toch dees ketter dooden // tis overtijt
want gheeffdij hem int preecken Langer respijt
daer compt niet een mijt / inden offer kist
Speelt met hem als met Johanbatipst
off ghijt niet en wist wij sullent u Leeren // plaen
Off hij sal onlancx die werlt gans verkeeren // gaen
siet doch sijn begeeren // aen // sij doogen niet een mijt met allen //
                            niet
Ten is vrij geen saeck om mee te mallen // siet
want gaetmen sulckx vercallen // ijet ist quader dat quaet
dus wadt doen wij best....
Maer bij een vergaeren den gantschen raet.
Dat ghijt verstaet die wijste van ons phariseen
want wetij niet dat ons sulckx is gebeen
dus moetmen daer heen // sonder vertoeven
Jae een wijsen raet men wel sou behoeven
wilt mijn geloeven / off tspidt Leijt in dasse al weer
Sulckx te belovene Ick niet en begeer
heucht u wel van die Leer // die hijt vrouvken bewees
hoe dat hij den tempel Laeckte ende misprees
wadt segdij van dees // vertwijffelden kettere
Ick vermoe dat hij nau can eennen Lettere
dees rechte verplettere // van alle Ceremonien goet
Aen een galch daer mee....
Ja met een vrijen moet..
vergiet sijn bloet // wilt hem als die verwaten // haten
Want eer en sal hij doch niet sijn praten Laeten
off wilt hem opter straten // vaten / sonder schromen
peijnst vrij niet datter een veest off sal comen.
want men heet haer heeromen // en sij sijnt voorwaer
Nu sluckx op die been om die phariseuchsche // schaer
dus te informeeren // claer / als ans bevolen / is
Tis best eer alle die werrelt in dolen // is
want dat noch verholen // is / brengt hij int Lichte
dus treet nu voor / mijn neeff oprichte /
Neen gaet ghij doch voren // . Ken sals niet bestaen
Aldus suldij mijn verstoren. Neen neen gaet ghij doch vooren
Wildij na reden hooren so moettij voor gaen
Neen gaet ghij doch vooren // Ken sals niet bestaen
Nu al eert blijft ongedaen......
dus so Laet ons van stonden aen / gelijck bij een treen
want Ick en weet niet wie die beste is van ons tween
Die garen tbest dade
O euwige godt wonderlijck is u ordinantie
wel Leven wij alleen niet / bij tijtelijcke substantie
maer doort bevolen van u woort
ghij hebt mij geschapen na u monstrantie
bewaert mijn in u wegen na u woort
want noijt en heb Ick claerder bescheijt gehoort
wadt batet versmoort / dan na voordachtich
al waeren swerrels wijssen daer in verstoort
heer ghij sijt alleen die wijssheijt waerachtich
Verlicht mijn hert met u goddlijcke pradentie
dat Ick niet wert bedrogen // deur smenschen Inventie
off deur haer elogquentie // gebracht door haer quade ghijsen
Maer met u woort vol alder excelentie
wilt mijn siel inwendich nu spijsen
want daer is niet te betrouwen op die wijsen
des werlts alst hier nu is gebleecken
want sij discoordelijck tegent woort oprijsen
en souwen gaeren beletten het woort te preecken
Die garen tbeste dade heer niet en verlaet
behoet mij voor den godlosen Daet
die deur het quaet nu triumpheeren
want salich is hij die niet en treet inden boosen raet
en als den obstinaet // int quaet doen gauderen
Ja tgoet / quaet ende het quaet goet Judiceren
want een swaer Oordeel is haer naeckende
dus in u woort heer Laet mij continueeren
op dat Ick als ghij compt sijt waeckende
O heer vergeeft mij mijnen verlooren tijt
want Ick heb boven u o' god gebenendijt
mijn betrouwen gevlijt // in creatueren
dit maeckt in mijn nu so swaeren strijt
altijt beducht sijnde voor u contulueren
genade mit Matheum Laet mijn gebueren
geneest mijn Leeprooscheijt die seer goet is
want noijt sermoen heeft mijn so gaen berueren
als dit spel gedaen heeft wanttet die waerheijt bloot // is
Hoe sijdij gemoet nu......
Die Garen tbeste dade
Als een die uijt den noot is........
so ben Ick getroost Inwendich van binnen
en roep peeccanij / als een die genoot // is
wel mach Ick u vrient hertelijck beminnen
Die Intentie Christij wilt te recht versinnen
barmherticheijt wil Ick / ende geen sacrificije
tis een groot woort voor diet bekinnen
maer een Leere geleert sonder repiticije
wert selden verstaen / na sijn rechte conditije
Want alle sacrificien hoe groot geestimeert
connen niet vergaen der sonden malicije
op dese sententije te recht considereert
Die gront daer van mijn bet Interpreteert
want tis een matherij seer misteriael
dus begeert Ick van u te sijn geleert
want Ick heb een genoegen in uwen soeten tael
Die salicheijt der menschen Leijt princepael
Alleen In barmherticheijt naet rapoort gedaen
van Christo want der sacrifijcien fijnael
is in Christo volcomen vrij sonder waen
tsijn meer fijgueren geweest Ick segt u plaen
hoe wel die wijsen des werlts dis niet willen hooren
men moet geloven der schristueren vermaen
Godt heeft sijn Eeclesie niet gebout deur swerlts doctoren
maer simpele vischers heeft hijer toe vercoren
wie cont wederseggen Mijn Lieve kint
maer so dra swerrels wijsen begonnen te sporen
om die Eclesie te hebben het onderwint
so resen die erreuren dit wel versint
want die voldoeninge christij hebbense veracht
so datse haer verdiensten op hebben gebracht
daert al niet voor godt gelt dat oijt is gewracht
van alle menschen hoe groot van Leven
waer die verdieninghe geweest / in smenschen cracht
so hadt niet t notelijck geweest christus te sterven even
voor ons sondaren dus wilt u begeven
onder die godlijcke genade en wilt hoopen
op sijn grondelose bermherticheijt verheven
boven alle sijn wercken acht niet het crijten het roopen
daer sacrifijcien knapen...
Daer doedij mij eerst die Oogen Oopen
Ick gevoel Oock u sentencije autentijcke
want sij die haer deur den offer bedropen
die prijsent tselffde daerse deur werden rijcke
ende sij willent oock doen geen beswijcke
om Leven om sterven alsomen siet
dus blijven die erreuren binnen swerrelts fabrijcke
want sij en achten op godt noch sijnen woort niet
Van die sacrifitien doet ons Eesaijas tbediet
en verworptet oock al wierroocken Sabathan te vieren
Ja tis godt moijlijck en een swaer verdriet
ende als ghij u handen opbeurt na u manijeren
wil Ick / spreeckt godt / mijn Oogen van u stieren
om dat sij haer handen hebben int bloet geslegen
welck is een sonde niet om te werdieren
want die sulcke sij tot geen barmherticheijt genegen
dus gelt alleen barmherticheijt hoement wil wegen
want bermherticheijt Is die sleutel vant slodt
des eeuwich Levens daer is geen seggen tegen
dus weest bermhertich als u heer u godt
Och ken sal niet Langer wesen so sodt
dat eenige uuijtwendicheijt mijn sal bedriegen
want ghij hebt verlicht mijn verstande bodt
Inden wegen des onverstants sullense mij niet wiegen
dese beveijnsde gesellen....
Veel wetense te Liegen.....
om dat alleen van haer eijgen profijt
daer ghij valscheijt hoort wilter van vliegen
want quaet ist te conversaen met den hijpocrijt
Nu wij willen vertrecken.....
Ja het is Oock tijt....
vrienden neempt danckelijck datter is geschiet en gedaen
Om u te bekeeren neempt geen respijt
want die doot is snel sij mocht u ondergaen
Mit Acterclap wilt ons doch niet belaen
want tis een Innocente diet heeft volbrocht
Hij hevet anders niet connen verstaen
een simpel verstant heeft selden veel wijssheijt gewrocht
Adieu / bevolen blijft hem / diet verloren schaep heeft gesocht
finis is lang in dicht 1001. regulen
Leffijnghe
Hope der ghenaden
De Mensche
Schrifturelic troost
Leffynghe.
Prologhe. In dit spel zullen wezen dry personagen: De Mensche,
                        Schrifturelic troost, Hope der ghenaden.
De Mensche.
Waer zallic met namen een trooster zoucken?
My dijncke dat ic gheheel verlaten zy.
Ic ben simpel, my en helpen gheen clooster boucken,
Noch libraryen en commen te baten my.
Ic anmaercke tleven van mynen state vry
Ende vinde my grondeloos vul mesdaden,
Der diepte mijns zonden en vindic mate by.
Dus roupic totter diepte Gods ghenaden;
Grooter es zijn diepte, tbermhertigh ontladen,
Dan alle de diepten des menschen allende.
Ic, Schriftuerlick Troost, wille nu gaen beraden
Den Mensche; duer my zien alle verblenden.
Al gaen zy verdoolt, ic leerze erwenden
Tot rechter kennesse, alser op ghegloost es.
Och, onder donbekenden,
Lacen, duchtic heere, midts mijn propoost es
Om weten: welck staervende den meesten troost es,
Wantt zo gheprent te Ghendt de vraghe staet.
Tuutgheven in tzuden, noort, west ende oost es.
Schriftuere van dien blijckt als den dagheraet.
Dus vriendt, toch neder hier nu u claghe laet,
Ghy zult u zelven gheheel zijn bedervende.
Maer die int uterste des doods vlaghe vaet,
Hoe zaude zijn propoost troost zijn verwaervende?
Ic en cant begrypen.
Wij zijn al stervende
Van onzer gheboorten tot thende ons leven.
Dit was allen menschen Adam beaervende,
Tghebodt afkaervende.
Och vriendt verheven,
Wilt my tverstandt daer breeder af gheven,
Zo en es mynen troost niet gheel verloren.
Figure.☞ Hier tooghtmen een naeckt kindekin, hebbende een rolle:
                        Quasi flos egreditur et conteritur et fugit velut umbra et nunquam in eodem
                        statu permanet.
Merckt dit kindekins vertoogh gheschreven,
Twelck als een blomme (wilter naer hooren)
Wtspruut, corts vergaet midts sdoods verstooren,
Vlied als een schaduwe, nemmermeer blijft
In eenen staet.
Sherte wilt oorboren
Vrueght; hoe wel dat tbroosch vleesch den gheest bekijft,
Nochtan mijn moedt beclijft.
Figure.☞ Een Ionghelinc van 20. iaren met een rolle: Dum adhuc
                        ordirer, succidit me.
Dus tleven duerdrijft.
Ziet dit ionghelijngh, schoon, frisch van leden,
Hoe fray van zeden, al de dood ontlijft!
In mijn opgroyen heift hy my afghesneden,
En mijn daghen zijn sneldere duer gheleden
Dan zo een wevere zynen drom afsnijdt.
Dit schriftuere belijdt.
Nu valt beneden
Mijn iuecht bestreden, die onlancx tijt verblijdt.
Nu maerckic wel: tsmenschen leven es maer een strijdt
Ter waerelt wijdt.
Figure.☞ Een man van 30. iaren met een rolle: Iunior fui etenim
                            senui.
Anschaut noch zonder respijt
De derde eeuwe onder den mannen blommen.
Daer staet: Ic was ionghere, maer ben ghecommen
Tot mynen daghen, midts sdoots ontcnoopere,
Tslevens afstroopere.
Nu can ic sommen
Dat mijn daghen sneldere dan een loopere
Zijn ghepasseirt.
Figure.☞ Een audt grijs man met een rolle: Breves dies hominis eius,
                        qui praeteriri non poterunt.
Dits den vierden becoopere:
Daudtste eeuwe verwent, cranc in tverscheene,
Wiens daghen cort zijn al warenze gheene,
Zynen termijn werdt ooc niet passeerende,
Maer ter aerden keerende.
Eeuwich eerende
Blijfic u, vriendt, om dit werck avyzelick.
Hier dient op ghelett met herten wyzelick,
Waer op ick my troosten magh int hende meest
Och wistic toevlucht, dat ware pryzelick,
Of onder eens vlerken bleve onbevreest.
Ick weet u raedt.
Hoe zoete smaeckt den keest!
Payt my, zoo een moeder tkindt metten zoghe.
Ghaerne zone, maer vertouft naer de prologhe.
Welck es uwen troost?
Vader, by ghedoghe
Mynen troost voor allen troost om loven staet;
Ic peynze wel dezen troost te boven gaet:
Dats wijsheyt in tswaerelts practijckieren
Van allen mannieren.
Laett zulck verzieren,
Want Augustinus zeght een gheloovelick woordt:
Wy hebber veil ghezien ende ghehoordt,
Die met haerlieder wijsheyt zijn gheclommen
Ter hemelen, nu haer ziele verdommen,
Als Aristoteles in thelsche eestere,
Phylosophe, der phylosophyen meestere.
Oock Achytofel by hemzelven veil wiste,
Maer ghijngh te qwiste, hoe schalck van liste,
Dat hy niet en miste van thelsche torment;
Verhingh hem zelven verblendt.
Ach lacen, ic kendt:
Die tswaerelts wijsheyt nu poghen te sprekene,
Pleghen donnoozele te verstekene,
Voor zotten te rekene.
Te verbrekene
Godts ghebodt certeyn es gheen wijsheyt vonden,
Maer vulmaeckte wijsheyt es afstaen van zonden,
Naer Bernardus oorconden, en die beweenen,
Hem zelven vercleenen.
Verstaet mijn meenen:
Of ic troost zochte ten hooghe mueghende,
Die zijn ter waerelt nu meest verhueghende.
Vondick daer troost, tzaude my wel ghelucken.
Neen, die zegghen: laet ons de aermen bedrucken,
Weduwen, weezen en zullen wy sparen.
Ons vromichheyt es een wet (om wel verclaren)
Van onrechtverdichheyt. als stekende valcken
Laett ons donnoozelen, zegghenze, verschalcken,
Want contrarye ende onprofitelick
Zijnze ons ghewercken.
Ach, dit es spitelick,
Ken zoucke gheen troost van zulcker ghevaerten.
De waerelt es nu vul qwader beghaerten,
Tzy duer dooghen, tvleesch en ydel gloryen.
Den gheest teghen tvleesch stelt hem ter victoryen,
Ende tvleesch teghen den gheest met zijn practijcke.
Wee u lieden in syon die zijt rijcke
Ende u lieder hope stelt meest ghetroost
Inden bergh van Samaryen.
Noch mijn propoost
Naer taerdsche rijcdom niet te qwiste slaet,
Twelck de mensche voor zijn God inde liefde laet.
De psalmiste raedt:
Eyst dat de rijcdommen u overvloyen,
Stelter therte niet op.
Al mijn vermoyen
Es verloren, waer toe mijn troost ghehecht dient.
Weitt ghy een ander troost, ic bidts u, zeght, vrient,
Want ic ben ongherust, therte duercnaeght my,
Tot troost beiaeght zy.
Baruch beclaeght vry
Al die haer ghetroosten op swaerelts lievers.
Des waerelts troosters zijn lastighe grievers.
Naer haerlieder troost volghen duzent verzuchten.
Wie comt ons ghindere?
Ic wil u pluchten.
Laets vry niet duchten, druck werdt ghekeert.
Als icze anschauwe, therte iubileert
Ende exulteert.
☞ Hier comt Hope der ghenaden.
Hope der ghenaden.
Uwen troost zy vermeert!
Ghy lieden die inde waerelt druck hebben,
Weist ghetroost, namaels zult ghy gheluc hebben.
Christus voor ons allen heift de waerelt verwonnen
Duer sbloeds wtronnen.
Waerom comt ghy?
Om hier dueght te ionnen
Elcken die cleyn gheloovigh leven bevreest.
Hebt goeden moedt, ic bent, verlicht uwen gheest.
Ghy cleyn vervaert hoopkin, pooght niet te bevene,
U hemelsche vadere belieft te ghevene
U teeuwigh rijcke.
Wt teeuwighe levene
Esse ghedaelt, schoon om niemants versmaden.
Wie zijt ghy dan?
Hope der ‘Ghenaden.’
Die my verlaten, zullen beschaemt werden,
Die van my wech gaen, zullen gheblaemt terden
Nedere ende inder aerden gheschreven:
Want zy verlaten den ader wtghedreven
Des waters van tleven.
Waer hebt ghy ghebleven?
My wilden verleeden onschamel voorhoofden,
Touvende, smeeckende ende my beloofden:
Laets eten, drijncken, morghen zullen wy sterven,
Daer en es gheen hope tuwen verwerven;
U plaghe, riepenze, es onghenezelick.
Maer inden daghe mijnder noodt wezelick
Zocht ic den Heere met handen wtghereckt
Des nachts teghen hem, tot tranen verweckt:
Ic en ben niet bedroghen.
Hope perfect
Comt den mensche van boven by gracye,
Den crancken sterckheyt in tribulacye,
Toeverlaet in storme, schaduwe voor hitte
Den staervende mensche.
Hoe versta ick ditte?
Den staervende mensche, zeght, wie es dye
Dan troost verwaervende?
In theolegye
Sent Augustijn ons tverstandt es utende:
Niemant es stervende, de doodt onslutende;
Hy es levende, wie oyt ziele darf.
Leist noch: duer wien tlichhaem ghevoelen verwarf.
Want ghemeenelic wiens aseme cranck begheift,
Dien zeghtmen stervende, hoe wel hy noch leift;
Sghelijcx in onze tale men daghelicx relt:
Die mensche stervende heift dit bestelt.
Dat woordekin ‘stervende’ es wel ghespelt,
Maer therte my qwelt recht om te wetene,
Wt zorghen oft my stonde te verghetene:
Op welcken troost ic my meest gherusten magh.
Want ten zal my dan niet zeer wel lusten, ach,
Vele te biddene of te smeeckene.
Als een mensche beghint ter doodt te weeckene,
Vervroomt hem met hopen, zeght de wyze man,
Want dan de vyant stelt hem afgryzen an.
Wacht, dat hy van zijn hope niet verflauwe claer.
De wrougher des menschen brijnght voort zeer claer
Tzondigh ghebrec, zeggende: ghy zijt mesdadich.
Dan zult ghy peynzen: heere God ghenadigh,
Want op u betrauwet mijn aerme ziele,
Onder de schaduwe, ach of ic verniele,
Uwer ghenadyghe waerken zal ic hopen.
In wat huus des toevluchts werdic ghecropen,
Als Gregorius woorden ter herten zijncken?
Met tranen, zeght hy, moghen wy wel ghedijncken,
Hoe gruwelic de viandt hem zal vercloucken
Totten stervende mensche, om qwaedt verzoucken
In allen houcken.
Leist over de boucken
Van taude, ooc van tnieuwe testament.
Nieuwers zult ghy lezen, gaet, keert en went,
Dat God oyt yemandt heift willen bedrieghen;
Die zelve de waerheyt es, magh niet lieghen.
Iosue den Israhelschen sprack ghemanniert:
Ghy zult weten dat niet een woordt es ghefaelgiert
Van tguendt dat u God in tgoede belooft heift.
Vindtmen ooc zulc mensche, die zoo verdooft sneift,
Dat eenigh dijngh magh den heere te zwaer zijn?
Hoort wat God duer Ezechiel zeght, dits claer fijn:
In wat huere de zondare verzuchten can
Voor zijn zonden, daer es gheen beduchten an,
Zijn zonden zallic niet meer ghedachtigh wezen.
Vanden wyze man maghmen waerachtigh lezen:
Dat Woordt Godts es gloyende vanden viere
Ende es een schildt in alder manniere
Wier op betrauwen.
Christus cocht ons diere
Met zynen bloede tonzer victorye.
Ons vleesch es hoy ende onze glorye
Es ghelijck een lustighe blomme des velts.
Thoy werdt verdrooght, de blomme met veil gheqwelts
Valt af, maer des heeren troostelic woordt
Blijft, hopic, inder eeuwighheyt.
Kindt van nu voort
Vernedert u onder de mueghende handt vast
Des heeren, ende werpt op hem u gheplantt last
Der zurghvuldigheyt; hy zal zurghen voor u;
Hebt goede hope.
Onsluut u trezoor nu
Der herten, zo mueght ghy zijn verwervende
Welck smenschens meesten trost es stervende.
Schrifture, figure zalt tughen bloot hoe.
De rechtverdighe hoopt tot in zijn doodt toe,
Midts welc hy ghenaeckt ter zaligher havene.
O Mensche, pijnt Godts last te beslavene,
Want een cnape die niet smeesters wille doet,
Wetentigh daer teghen in gheschille wroet,
Werdt zeer ghesleghen.
Met eenen stille moedt
Zeght Iob: al waert dat God my doodde nu,
Noch zaudic op hem hopen; van gheen noode gru
Eyst te hebbene. Paulus tonzen propooste
Zeght: wy hebben eenen Godt van goeden trooste,
Christum advocaet; dies commen wy nadere
Voor den hemelschen vadere.
Noch cladere
Zeght Psalmista: mijn hope hebbic ghevest, och,
In u, o Heere.
Kindt, wy raden u best doch:
Haudt niet op van hopen totten bediende nacht,
Den dach van verdiensten die niet vremde acht;
Wan ghy niet en hoopt zo langhe u leven es,
Al dat ghy ghehoopt hebt voor u een sneven es,
Den loon verdreven es.
Mynen gheest begheven es.
Laet my doch, o heer, wat mijn zwaerheyt claghen,
Up dat mijn herte mach Godts claerheyt draghen,
Eer ic int donckere ter aerden belende,
Te niete wende.
O aerme verblende,
Weit ghy niet dat Christus, uwen verlosser, leift
En inden laetsten daghe, waeromme ghy beift,
Zal u vertroosten subijt vander aerden,
En zien uwen zalichmakere vul waerden,
Zo ghy nu zijt in ziele en in live?
Midts dat gheloove ic vast nu blive
An de hope weir ghestelt in mynen schoot.
Wy moeten al tsamen verryzen vander doot
En voor den stoel des Heeren ons vertooghen.
Elc zynen loon inde goddelicke ooghen
Verwerven zal, deen vruecht, dander tbedrucken.
Daer werden verscheeden de stijnckende bucken
Van Gods schaepkins; dus hoopt up den pastuer goet
Die voor allen sturtte zijn dierbaer zuer bloet.
Volght nu zynen voys, ghy werdt niet truerende,
Maer troost ghebuerende.
Hier in es puerende
Sent Augustijn doctuer; die hope verkiest,
Wacht dat ghy den moet goed doch niet verliest,
Noch de hope van dueghden niet af en snouckt,
Maer om verhoort te zyne u zelven verclouckt;
De fonteyne verzouckt der Godts ghenaden.
Dinghesturtte gracyen elcken beraden,
Tgheloove, hope ende charitate.
Eerst tgheloove verlicht den mensche by mate
Om kennesse te hebbene van de zaken
Die boven natueren gaen (wilt wel smaken),
Maer by hope in charitate vercrijght
De wille gratie ende tot dueghden nijght.
Deze drye vertroosten den mensche stervende.
Wient Godt belieft, die zijnt verwervende.
Maer nu teghenwoordigh alster nypen zal,
Moet hope den meesten troost begrypen al,
Zo schriftuere tuught met schoonen eloqwencyen.
Wat es hope?
Den meester der sentencyen
Schrijft van my met zoeter verhalighheden:
Hope vander toecommende zalighheden
Es een zeker verbeydijnghe, sprutende
Wter gratien Godts, in beslutende
Voorgaende verdienten.
Ic ben utende
Dat hope tverzekerde herte onderhaudt,
Want Paulus wt hope sprac wonder baudt:
Ic weet wien ic ghelooft hebbe blijckelic,
Ic ben verzekert.
Staerck onwijckelic
Hoopte Paulus; up tgoedt twelc hy verbeyde,
Al zijn lyden up leyde.
Verzekert zeyde:
My es bewaert de croone der gherechtighheyt.
Och vrienden, spaert nu mijn groote slechtigheyt,
Eer ic dit wiste, men vandt gheen cranckere.
Blijft an de hope als een vast anckere,
Gaende int inderste van dat ons bedect es,
Twelc Godt perfect es.
Mensch.
Therte my nu verwect es
Om te vraghene ulieden voor tverpaercken,
Of een mensche hopen magh up zijn ghewaercken?
Ic vraeght, goe claercken.
Men moet niet maercken
Tsmenschens verdienten alleene ghezet,
Want zoo te hopene es hoovaerdigh vermet,
Maer met Godts gracye, hier up wel staerc hoort.
Ende voorgaende dueghden brijnghen tghewaerc voort,
Tsamen ghehecht tot hope ghetrauwelic.
Ezechias de conijngh badt niet fllig;auwelic,
Tranen sturtende als hy de bodtschap ontfijngh
Van Isaia om sterven, noyt bitter dijngh,
Maer zijn hope hijngh zeer vast anden Heere,
Biddende om gracye met allen zeere,
Die hy verwarf; dus hier tonzen propooste
Blijct, dat hope hem in Gode ghetrooste
Midts zijn anroupen.
Hy waer wel de booste
Stervende mensche, die int artijckel dan
Up Godt niet hoopte.
Comt u perijckel an
Inde zee des waerelts, wilt niet af breken
Tancker van hope, of ghy moght zeer straf steken
Te gronde, meszeylt, eer ghy inde havene
Qwaemt van glorye.
Pooght clouc te beslavene,
Ghewilligh in duuterste tribulacye.
Rust up hope, den stoc Godts van gracye,
Leint an den pylaer des gheloofs ghestichte.
Ghetroost u daer up, ghy zult niet lichte
In waenhope vallen.
Al Davids ghewichte
Lagh up Godts gracye inhertich ghedropen;
Als my tghevecht rijst, sprac hy, noch zal ic hopen.
Wat indert my tghevecht of tstraffelic nopen,
Als mijn troostighe hope vast therte ancleift?
Wie zal afnemen, twelc Godt my gheift?
Hy es onverwinnelic, wie zal hem verwinnen
Die hem met heift?
Kindt behaudt die zinnen.
Niemand u daeren magh, noch thelsche ghevaerte.
Een zake met David laet zijn u begherte:
Dat ghy wonen mueght met Gode ghehecht daer
In thuus van payze.
In mijn ghevecht claer
Hopic, zeght Augustinus zo baudelic,
Dat God my beghiften zal menighvaudelic
Met zijn eeuwich leven.
O my, vercaudelick
Zondare, ic wil inden Heere betrauwen
Ende mijn weghen straffen, van als berauwen,
Verzuchtende: ic hebbe mynen Godt verbolghen.
Ic en wanhope niet, troost zal my naervolghen,
Duer zijn bermhertigheyt en zijn wonder cranen.
Waerom zaude Godt ons zo dicwils vermanen
Om up hem te rustene teeuwighen daghen,
Wildy ons plaghen? hoe zaudy ons verdraghen?
Maer neen, ontfermen es zijn proprieteyt,
Twelck ons wel greyt.
Hieremias heift ghezeyt:
Wie zijn hope up Godt stelt es ghebenedijdt,
Hy zal zynen troost wezen.
Een mensche verblijdt
Die hopelic lijdt; den gheest verheven gaet
Teeuwigher zalicheyt, van hem verdreven laet
Tvleeschs ingheven qwaet.
Dit wel beschreven staet,
Dat hope in dezen tijdt, smaect dit ten keeste,
Es een vigilye van deeuwighe feeste.
Zy en vast niet, maer een maeltijdt gheduerich
Haudtse met verzekertheyt.
Nemmermeer truerich
Magh my maken eenighs menschen qwellijnghe
Of qwade rellijnghe.
Maerct qwaet upstellijnghe:
Hoemen Susanna valsch ghijngh ghewroughen
Ter doodt toe; maer laes, al haer ghenoughen
Was ten hemel waert met weenen en tranen,
Met wtgherecten aermen om Gods ontfaermen,
Pacyentigh teghen de valsche razaryen.
Hope inwendich was al haer verblyen,
Voor iusticye te lyen. God liet gheschien,
Datse by dien den troost verwarf.
Hope doet vlien
Alle beschaemtheyt, den mensche anlegghende;
O Heere, in u (was David zegghende)
Hebbic ghehoopt, eeuwigh werdic niet beschaemt!
Natuerlicke vreeze den mensche betaemt.
Maer die vreezende hoopt, dats Godts gave.
Hope vertroost de pacyentighe slave.
Pacyencye prouft.
Prouvijnghe brijnght hope.
Hope niet verdrouft.
Godts zyde gheiftse nope,
Ende haer woonste heiftse int hooghste ghestelt,
Wat es mijns inden hemele?
Blijft ongheqwelt:
Noyt ooghe zagh, noch oore en hoorde,
Noyt herte begreep in wijshede oorboorde,
Wat Godt bereedt heift voor die hem beminnen.
Zo tvoghelkin zijnght inde mute binnen,
Hopende te commene inde bosschage,
Schelijcx mijn ziele in tslichaems cavage
Hoopt te commene in haer blyvende stede.
Wat ghaer ic up der aerden dan?
Ydel vrede.