floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
En dat door Egmonds last.
Ghy eischt dat ick 't my schaem.
'k En schey 'er zoo niet af, als met mijn eigen leven,
En eer ick sterref zal noch menigh met my sneven.
Is 't eere dat een held zich zelf verreuckeloos?
Men houd de plaets op hoop.
Hier is geen hoop altoos.
Met houden is hier niet met allen uit te rechten.
Dat maghmen dan bezien. wy zullen'er om vechten.
'tWas vechtens tijd, aleer de vyand uwe stad,
De poorten en de vest noch heel vermeestert had:
Doen alle klocken brand en moord en onraed klepten,
En burger en soldaet om 't zeerst hun handen repten:
Nu die verweldight zijn, het Raedhuis afgebrand,
En wat in 't harnas blonck, gesneuvelt en vermant,
Is 't al vergeefs het slot en overschot verdaedight.
Bera u kort, ghy word noch mooghlijck begenadight.
't Is mijn gewoonte niet te bidden om gena.
't Is wijsheid dat men zich zomwijl te buiten ga,
En zijn gewoonte staeck, en stel 't gevaer voor oogen.
Zy kiezen 't best van twee, die beter niet en mogen.
'kVerwacht een uitkomst dan, en geef het op aen God.
Wat uitkomst wachtghe toch? ghy zult terstond dit slot
Van alle kanten zien beladdren en bespringen.
Men zalme van het Y zoo lichtelijck niet dwingen.
Ick heb noch hier en daer veel vrienden op mijn hand.
Mijn toeverlaet, naest God, dat is de waterkant.
Geloofme, 'kzoeck u niet met woorden te versaegen,
Ghy zult het van dien kant zoo heerlijck op zien dagen,
Met schuiten zonder tal, eer u de zon beschijn.
Wat riemen voert of zeil heeft d'amirael Persijn
Beslaegen in zijn' dienst by Vries en Waterlanderen.
Al 't omgelegen volck ruckt haestigh by malkanderen,
En treckt vast op den brand van kerck en toorens aen.
Hoe is het mogelijck die maght te wederstaen,
Met zoo een hand vol volx, dat door de nederlaegen
Der versch vernielde stad vol schrix is en verslaegen?
Ghy vielt, 't is waer, van 't slot op uwen vyand uit:
Wat holp 't? men dreef u in. ghy waert zoo kort gestuit,
En keerde op uwen burgh met roo bebloede koppen,
Van vreeze datmen u den toegang toe moght stoppen.
'k Ontfing geen leedt, alleen mijn boezem zagh bemorst
Van bloed, vermits een kay, geslingert langs mijn borst,
Het vel had afgeschuurt, en effen 't vleesch gewreven.
Geen angst en dreef ons meer dan wy ons zelven dreven.
Daer niet gewonnen word is 't ydel datmen strijd.
Een krijghsman wint genoegh, al wint hy niet dan tijd.
'tWas raedzaemst by verdragh, en niet uit nood gegeven.
Mijn moeder leerde my, dat ick geen' raed zou leven
Met vyanden, waer van men 't argste moet vermoen.
Mijn heer, ick heb uw' raed voor dees tijd niet van doen.
Mijn meesters harte treckt na alle braeve helden,
Die voor hun eere en erf zich vroom ter weere stelden.
d'Onmaetigheid van wraeck, gepleeght na Velzens dood,
En heeft hy noit bestemt, noch yemants schuld vergroot.
Ick ken hem, als my zelf: hy mint u in 't byzonder.
Hy mint my, als het blijckt, en keert het bovenste onder.
Hy mint my averechts. zijn liefde staet ons dier.
Wie heeft de stad vernielt, verwoest met zwaerd en vier,
En al den nacht gewoed, als wild en uitgelaeten?
Wie stopt den Aemstel toe met dooden? wie de straeten?
Waer zietmen niet de vlam van dien gestighten brand?
Wat grafsteê, wat autaer, wat kerck heeft 's roovers hand
Verschoont? wat heilighdom, kappellen, kloosters, nonnen
Zijn van die klaeuwen niet geschandvleckt en geschonnen?
Op dat ick niet en rep, hoe gruwlijck de soldaet
Na 'et schennen martlen durf den godgewijden staet;
Daer al de volgende eeuw met laster van zal spreecken,
En dat Gods streng gerecht te zijner tijd wil wreecken.
Dit, leider! was een nacht vol ramps vol ongevals:
Maer datmen d'oversten wil schuiven op den hals
Al wat'er is misdaen by krijghslien zonder orden,
En die door geen gezagh in toom gehouden worden,
By die gelegenheid; dat lijd de reden niet,
Noch leert d'ervaerenheid, en is wel meer geschied;
Byzonder daer het hart van wraecklust was bezeten.
Wie keert een' dollen leeuw, na 'et breecken van zijn keten?
Hy volght zijn' wreeden aerd, en vlieght met eenen loop,
En grabbelt blindeling den reedsten uit den hoop.
Wanneer 't verbolgen zwaerd eens raeckt uit 's krijghsmans scheede,
Het keert'er langsaem in, en acht gebod noch bede,
Ziet vorst noch veldheer aen. het zwaerd, geterght van wraeck
En gramschap, vind in 't bloed des vyands zoeten smaeck.
De duisternis des nachts maeckt alle ding oock gruwelijck:
Dan schijnt het, watmen daeghs zich schaemen zou, min schuwelijck,
In dees bloed dronckenschap, en blinde en dartle lust,
Die tot een vonxken toe al 't licht van reden bluscht,
Van tamme menschen maeckt onredelijcke dieren.
Men moet, men wil of niet, dan 't heir den teugel vieren.
Mijn meester, doen hy eerst voor uwe vesten quam,
Wou wel bemaghtigen den muur van Amsterdam,
Maer dien tot in den grond zoo schendigh te verdelgen
Was noit zijn wit, en 't valt hem bitter te verzwelgen:
Hoewel het krijghsrecht hem verschoont; hy verreght niet
Het uiterst van zijn Recht, en straft noch met verdriet:
Is tot verzachting en verschooning meer genegen,
Dan al te stijf te staen op 't punt van zijnen degen.
Verschoon uw leven doch, en gun dees eere aen my.
Ick ben met eenen dood voor al mijn leven vry.
Vertreck, en wacht u my meer tijdingen te brengen.
'k Getroost my al wat God u toelaet te gehengen.
GIJSBREGHT VAN AEMSTEL. BADELOCH. BROER PETER. VLUGHTELINGEN. ADELGUND. VEENERICK.
						BODE. RAFAEL.
Wy gaven Vooren kort en duidelijck bescheed.
Ghy hoort, hoe 't krijghsvolck staet tot storremen gereed:
Waerom het noodigh waer, aleer zy 't huis besluiten
Van achter met een vloot van schepen en van schuiten,
My van onnut gezin, en die geen weer en biên,
t' Ontslaen, en met de bloem der mannen te voorzien,
Die maghtigh zy 't geweld des vyands af te keeren,
Het welck ons koomt aen boord met storrembrugh en leeren.
Mijn liefste, geef u scheep, al is het scheiden pijn,
't Is noodigh, Peter zelf die zal uw leidsman zijn,
En dit gevlughte volck en u en uwe kinderen
Vervoeren na een plaets, daer niemant u kan hinderen.
Getroost u daer een wijl te wachten, tot dat God
Ons weer te zaemen breng, en gun een beter lot.
Helaes, wat ga ick aen? wat koomt my weder over?
Waer zendghe my? mijn lief, Persijn den grooten roover
Vw' vyand in den mond, die op ons vlamt en loert
Vit Zwaenenburgh, daer hy des graeven vlagge voert?
'tVerdriet hem zulck een slot en vasten burgh te derven,
Die ongerechte gift. uw zaed, uw wettige erven
Te blusschen in haer bloed, is al zijn wensch en wit,
Op dat hy onverlet volharde in 't nieuw bezit.
Mevrouw, zijt wel getroost, ick zal u zelf geleiden.
'k Neem oorlof met een' kus.
'k En sal van 't huis niet scheiden
Noch scheep gaen zonder u, mijn heer, mijn waerde man.
Ick volgh u eer ghy 't weet.
Daer weetghe luttel van.
De stroom is wijd genoegh, al stoptmen deze haven,
Een schuit ontslipt het licht.
Men zal u hier begraeven,
Bestulpen onder 't puin. ick zie dit huis in brand.
d'Onsterfelijcke God heeft alles in zijn hand.
Och of de goede God zich mijner wou erbarmen.
Mevrouw, betrouw op hem, hy kan ons wel bescharmen,
En voert zijn eigendom door water vier en vlam.
Gelijck de brand getuight van 't gloeiende Amsterdam.
't Is zijn gehengenis, wie durf zich daer in mengen?
Wanneer ons leed geschied, dan zal hy 't oock gehengen.
Mijn lieve gemaelin, ghy stelt u 't zwaerste voor.
Vw droefheid houd geen maet, 't benevelt brein geen spoor.
Nu vollegh raed, mevrouw, en laet u doch gezeggen.
Adelgund
Och moeder lief, wat raed? zy komen 't huis beleggen.
Bewaer mijn reinigheid, mijn' maeghdelijcken staet.
Och dochter, moeders troost is krancke toeverlaet.
De klockhen deckt vergeefs het zidderende kiecken
Voor den doortrapten vos met schaduw van haer wiecken:
Hy grijptze beide, en stroit de pluimen in den wind,
En koelt zijn' lust, en ruckt de moeder van het kind.
Zult ghy dan oirzaeck zijn dat beide uw kinders sneven?
Ick zou om eenen man wel bey mijn kinders geven.
Beweeght uw kroost u niet, dit jongsken kleen en teer?
Niet luttel, maer mijn man beweeghtme noch al meer.
Veenerick
Wat schreitghe moeder lief? zijt ghy bedroeft om vader?
Om vader schrey ick, kind, en u en ons te gader.
Vw moeder keert zich niet aen u noch uwe smart.
Met smarte baerde ick 't kind, en droegh het onder 't hart.
Mijn man is 't harte zelf. 'k heb zonder hem geen leven.
'k Zal u, om lief noch leedt, bezwijcken noch begeven.
'k Beloofde u hou en trouw te blijven tot de dood.
't Is oock getrouwigheid, wanneer men scheid uit nood.
Men scheid om beters wil, om weder te verzaemen.
Indien ick van hem schey, wy komen nimmer t'zaemen.
Ghy scheide menighmael, en zaeght hem weer gezond.
'k En scheide noit, daer 't zoo bedroeft geschapen stond.
De weerhaen van de kans zeer lichtelijck kan keeren.
'tVerkeerde noit zoo snel, of 't was om my te deeren.
'tWas best de kinders dan in zekerheid gebrogt.
'tWas best, en hielme niet de band des echts verknocht.
Een vrouw gedijt tot last: zy weet niet uit te rechten.
Bestelme slechs een zwaerd, ick ben bereid te vechten,
Te sterven aen de zy van mijnen vromen man.
Ghy hebt een vrouwen hart.
Neem eens de proef daer van.
Heldinnen stonden eer als onbeweeghde posten.
De faem van vrouwen roemt die stad en volck verlosten.
Vw moeder Baerte toont hoe veel een vrouw vermagh,
Wanneer zy Ysselstein verdedigt jaer en dagh.
Ick waerschuw u, mijn heer, eerwe overrompelt worden.
De triomfeerder stelt zijn vendels in slaghorden,
En d'eer van d'eersten storm verguntmen aen den Vries,
Die groote reedschap maeckt: ons dient geen tijdverlies.
Men voert de stormbrugh aen: men steeckt'er de trompetten.
't Is over tijd den muur en torens te bezetten.
Al lang genoegh gemart: voort, voort, de nood die prest.
Gehoorzaem uwen heer, en kus hem eens voor 't lest.
Zeer gaerne, braeve held, vergunme slechs een bede,
En ruck, het is mijn wil, dit lemmer uit der scheede,
En stoot het door dees borst, en doop het in dit bloed.
't Is beter dat ghy 't zelf dan Vries of Kermer doet,
Als ick u heb den geest zien geven door uw wonden,
Mijn zoontje zonder hoofd, mijn dochterken geschonden,
En hoor al 't huis vervult met brand met moordgeschreeuw:
Zoo sterf ick noch uw vrouw, geen kinderlooze weeuw.
Zoo magh mijn kind of ghy noch bey dees oogen luicken,
Nadien ick 's levens licht niet langer kan gebruicken.
O gruwel, Badeloch, ben ick van zulck een' aerd,
Dat ick een vrouw, en noch mijn eige, met mijn zwaerd,
Zoo eerelijck voor haer, voor kinderen, en magen,
En deze goe gemeent, mijn leven lang, gedraegen,
Vermoorden zou, gelijck een gruwelijck tyran?
Zoo ben ick langer niet uw bedgenoot, uw man:
Zoo hebt ghy onbekent dus lange my versleten,
En ick mijn Christendom verzaeckt, mijn' plicht vergeten.
Hoe laetghe zulck een woord uw' kuischen mond ontgaen?
Of wiltghe, dat ick u altzaemen zal verraen,
En my aen uwe dood en schennis schuldigh maecken?
't Is tijd om weer te biên. de vyanden genaecken.
Het godloos basterdzaed, beweeght door geen misbaer,
Dat onze nicht Klaeris van Velzen, voor 't autaer
En 't kruisbeeld, in 't gezicht haers bruidegoms, verkrachte,
En trappelde op den buick, en om den doodsnick lachte,
Zal daetlijck dezen burgh verovren al verwoed.
Ick zal mijn vrouw, mijn zaed, zien in malkanders bloed
Versticken. Haemsteê zal 't in eenen beker schincken,
En dat, zoo laeuw als 't is, den vader op doen drincken:
Op dat d'ontruste geest doorwaer het ingewand,
En pijnigh voor zijn dood het los en vlot verstand.
Waer zijtghe dienaers? waer mijn lijfwacht? waer mijn knaepen?
Brengt herwaert mijn geweer. op mannen, wapen, wapen.
Het is de jongste dagh, en met dit huis gedaen.
Noch zal het wraeckeloos zoo niet te gronde gaen:
Daer moet een groot getal met ons ten hemel vaeren.
Koomt volghme, daerwe flus in 't harnas bezigh waren,
In 't midden van den moord. 'k gevoel een nieuwe kracht.
Waer wiltghe heen? u zelf verdrincken in de gracht?
De brugge brand vast af. of hebtghe voor te sterven,
Zoo neem ons t'zaemen meê: hier zijn uw wettige erven,
De huwbaere Adelgund, d'onnoosle Veenerick.
Mijn hairen staen te bergh; mijn harte klopt van schrick.
Och vader, 't is mijn schuld, en weest zoo niet verbolgen.
Bedaer wat. ick ga scheep. ick zal den Deken volgen,
Te water en te land: hy voerme waer 't hem lust,
Of na den wilden Yr, of aen de Noordsche kust.
Nu vrees ick geen gevaer, noch geen uitheemsche stranden.
Ick neem verlof. ick ga: ick kus voor 't lest uw handen.
'k Gehoorsaem u, gelijck een Christe vrouwe past.
Ick schrey en klaegh vergeefs. och mannen, houd hem vast.
Mijn heer, erbarrem u, om uw bedruckte vrouwe:
Zy luistert na uw' raed. zy zwijmt, zy sterft van rouwe.
Och vader, moeder sterft. wat leider gaet my aen?
't En zy ghy u bedaert, het is met haer gedaen.
Om Gods wil, geef gehoor, ghy ziet hoe zy u minnen.
Wat razerij is dit! wat onverzetbre zinnen!
Men recht met jammeren noch jancken hier niet uit:
De traenen doen 't hem niet. de wreedheid word gestuit
Met dapperheid en moed. waer laet ghy u vervoeren!
Al 't kermen is onnut: men moet de handen roeren.
Scheep, scheep. nu zijt getroost, mijn lief, de tijd is kort.
Voor 't scheiden, laetme toe dat ick mijn bede stort.
Broer Peter, bid voor my, dat God dees arme schaere
Door zijnen engel stuure, en mijnen heer bewaere.
Ghy die der vromen schild en wisse toevlught zijt,
En van den hemel af den jammerlijcken strijd
Der menschen gade slaet, en ziet de steden daelen,
En wentelen, en zet de heerschappijen paelen;
Erbarm u over dit bedruckt belegert slot:
Bescherm 't rechtvaerdigh hoofd, en bergh het overschot
Der uitgeroeide stad, genoodzaeckt door de baeren
In lange ballingschap, op Gods gena, te vaeren.
Ghy hebt het huisgezin van Noah wel behoed,
Dat op de baeren dreef en hoogen watervloed;
Doen 't water ymmer wies, tot daer de starren bloncken;
Doen 't hemelhoogh geberghte en alle spitzen zoncken,
En al de weereld lagh in eene baere zee
Gedompelt over 't hoofd, en kende strand noch ree.
Ghy trooste door de duif die overbleve zielen.
d'Olijftack zey haer aen, hoe alle watren vielen.
Vertroost ons desgelijx in droeve ballingschap.
Ghy weet daer van de maet, en kent den lesten stap.
Vw geest die blaeze in 't zeil: uw heilige engel stiere
Het roer, en zette ons op, daer elck u vrolijck viere.
O Gijsbreght, zet getroost uw schouders onder 't kruis
V opgeleit van God. 't is al vergeefs dit huis
Verdaedight; hadden wy 't in ons behoed genomen,
't En waer met Amsterdam zoo verre noit gekomen:
Dus wederstreef niet meer uw trouwe gemaelin.
Verlaet uw wettigh erf, en quel u nergens in.
Al leit de stad verwoest, en wil daer van niet yzen:
Zy zal met grooter glans uit asch en stof verrijzen:
Want d'opperste beleit zijn zaecken wonderbaer.
De Hollandsche gemeent zal, eer drie honderd jaer
Verloopen, zich met maght van bondgenooten stercken,
En schoppen 't Roomsch autaer met kracht uit alle kercken,
Verklaeren 't graeflijck hoofd vervallen van zijn Recht,
En heerschen staetsgewys; het welck een bits gevecht,
En endeloozen krijgh en onweer zal verwecken,
Dat zich gansch Christenrijck te bloedigh aen wil trecken.
In 't midden van den twist, en 't woeden nimmer moe,
Verheft uw stad haer kroon tot aen den hemel toe,
En gaet door vier en ys een andre weereld vinden,
En dondert met geschut op alle vier de winden.
Vw afkomst midlerwijl en zal niet onder gaen,
Maer eeuwigh adelijck en eerelijck bestaen,
Op sloten en in steên, en loffelijck regeeren,
En Aemstels oude naem en zal geen' roem ontbeeren;
Als uw naemhafte stad haer' Schouwburgh open doet,
En voert op 't hoogh tooneel uw daeden te gemoet
Den Burgemeesteren, en driemael twalef Raeden,
Gezeten op uw' schild, van kruissen overlaeden.
Dus geef u haestigh scheep: 't is tijd, want zonder God
En onze hulp, 't was omgekomen met dit slot.
Ick zal u met een' mist en dicken nevel decken,
En voorgaen met mijn' glans, en 't volck een leidstar strecken,
In 't midden van den stroom. schep moed, en wanhoop niet,
Maer volgh gehoorzaem na het geen u God gebied.
Zijn wil is, dat ghy treckt na'et vette land van Pruissen,
Daer uit het Poolsch geberght de Wijsselstroom koomt ruisschen,
Die d'oevers rijck van vrucht genoeghelijck bespoelt.
Verhou u daer, en wacht tot dat de wraeck verkoelt.
Ghy zult in dit gewest een stad, Nieuw Holland, bouwen,
En in gezonde lucht, en weelige landouwen,
Vergeten al uw leet, en overbrogten druck;
Waer door uw naezaet klimt den bergh op van 't geluck.
Zijt ghy dat Rafaël? zijt ghy dat zelf, die beide
Tobias en zijn bruid zoo veiligh t' huis geleide?
Of liever die gezant des hemels, die zoo klaer
Voor Moses trock, gelijck een vierige pilaer?
Of die den vromen Loth noch berghde, eer 't vier van boven
De steden stack in brand? of die den gloenden oven
Verkoelde, en brogt'er gaef drie jongelingen uit?
Wy volgen op uw licht. wy zien 't is Gods besluit.
Nu buigh ick my voor God, mijn lief, mijn uitverkoren:
Nu weiger ick geensins na uwen raed te hooren,
En legh hier 't harnas af. hier baet geen tegenweer:
Nu God dit huis verlaet, en geldt'er zwaerd noch speer.
Al 't volck ga voor, dan 't lijck, en niemant hoef te vreezen;
Ick zelf met mijn gezin zal d'allerleste wezen.
En my is aenge-erft. ick storte in tijd van vrede
En oorloogh menighmael hier voor mijn vierge bede,
Zoo wel des nachts als daeghs. hoort mannen, hoort na my.
Wanneermen uit den stroom en Pampus raeckt voorby,
Zoo doet ter slincke hand in zee zich op wat weiland,
Dat Marcken heet van ouds, een laegh en visschers eiland,
Het welck een klooster draeght genoemt Mariengaerd,
Een rijcke en oude abdy: wy zullen derrewaert
Ons spoen, voor wind voor stroom, met riemen en met zeilen,
En daer de vloot voorzien, en voorraed ommedeilen,
En leven wijder raed. gaet scheep, in die gestalt,
Gelijck ick heb belast.
Helaes! hoe bitter valt
Het scheiden van zijn land, daer alles loopt verloren!
De liefde tot zijn land is yeder aengeboren.
Verdelghde stad, wy gaen, en komen nimmer weer.
Vaer wel, mijn Aemsterland: verwacht een' andren heer.
Paulus ende Barnabas
Deuchdlijck. schijn
Bedeckte valscheijt
Deerste schriftgeleerde
Twede schriftgeleerde
Derste-heijden
Twede heijden
De priester
Derde heijden
1 jode
2 jode
Een discipel
Hier begint Een spel van sinnen van paulus en de barnabas gesonden tot Lijstren en
				derben tot den heijden om te prediken ende maecken een Crepel gaende....
De parsonages sijn dese.
1.... Paulus
2... Barnabas
3... Deuchdlijck. schijn
4... Bedeckte valscheijt twee neefgens
5... Twee schriftgeleerde
6... Een Crepel.
7... Twee heijdens
8... Eeen priester
9... Een discipel.
[Paulus ende Barnabas]
Paulus.. eerst
Den oppersten Conimck die almogende heere
die moet vermeeren / sijn Loff altijt
gelijck het nu geschiet tot elcken keere
Want sijn heijlige Leere / verbreijt nu subijt
en sijn woort vermenichvuldicht hier in dit crijt
sonder respijt // sietemen en geschien
wij bidden u rechtvaerdigen godt als ghij sijt
doet haer Oogen open / die noch niet en sien
op dat sij mogen / die boossheijt vlien
en die vervolgenge die sij nu daegelijckx gebruijcken
tegen u heijlige gemeente hoort mijn bedien
en also Ick mien / wilt haer hart ontluijcken
op dat sij niet meer en sien als verdroochde struijcken
maer dat sij mogen suijcken / soeticheijt u woort
maer het is verloren sij en willen mijet duijcken
onder u sebjectie soo dat behoort
sij blijven even diep in haer boossheijt versmoort
vervolgen / dooden / branden / dat is haer zin
want u grondelijcke goetheijt en heeft haer hart niet becoort
so ick dat daegelijckx nu bevin
compt barnabas broeder die ick bemin
Laet ons tsaemen gaen en doen tgoddlijck rappoort
dees steden hier ontrent op dat sij mogen crijgen rechtvoort
gracij door Christum onsen middelaer
Paulus broeder daer wacht ick oock naer
om dat te verclaeren tot elcker stont
O vader sent ons uwen heijligen geest claer
op dat hij mach spreecken door onsen mont
en dat wij u milde goetheijt mogen doen cont
u gracije en oock u eeuwigen vreden
en al die geen / die tegen u heijlige verbont
geeft haer eens berou van haer quade zede
op dat wij mogen hier ter stede
u heijlich woort uuijtspreecken sonder verbreijden
compt gaen wij dan voort ende uuijtspreijden
goods woorachtige woorden hier in dit dal
misselijck wadt gratije hij geven sal
Deuchdelijck schijn.
Waer steeckt ghij in een gadt
seght hoeren soon........
Wel wie Is dat........
Deuchdlijck schijn.
Hoe staet ghij dus en kijft en pradt
dit ben ick ongewoon
Deuchdlijck schijn
segt hoeren soon.....
bedeckte valscheijt
Wel hoe baert ghij dus........
deuchdlijck schijn.
Maer datmen u aen een galch hinck ghij hadt u Loon al
off met vier ginck doon // sonder veel geschals
bedeckte valscheijt.
Wel heb ickt so quaelijck gemaeckt
Jae ghij dieffhals........
ist duijtsch off walsch // men hoort u te verworgen
Van stonden aen off sult ghij mijn noch wel wadt borgen
maer segt sonder sorgen // hoe sijt ghij dus quaet
Mijn geeft wonder dat ick u noch Leven Laet
ick segt u maet // sonder veel te clappen
Wel wadt sijn die reden.......
Maer dat ghijse so hebt Laeten ontsnappen
ghij soutse die trappen // op hebben gaen Leen
Wel wie toch...........
Maer paulus en barnabas met haer tween
die gebruijcken doch reen // tegen onse wedt
Ja Ick hadse so gaern verpledt
en ick hadt mijn nedt // oock so wel gespreijt
maer sij waeren te arch sij wisten wel bedt
want sij weecken die paen die ick haer hadt geleijt
deuchdlijck schijn
Had Ick dat niet wel te vooren geseijt
dat sij u so souden ontstrijcken
nu vercondigen sij haer Leere int wijt en breijt
sonder eenich Letsel in allen wijcken
Igo dat sou ons niet wel gelijcken
wij mosten daer een schodt voor schieten
sij soude so wel brengen met groot versijcken
dat wij onse vette soppen niet en soude genieten
Twaer ons best dat wijse noch verstieten
off ons Jaerlijck Incomst gaen wij quijt
van angst begin ick schier te swieten
want wij sullen geacht sijn nietemijt
Daeram maeckt ick mede dus veel gecrijt
dat wij dus werden gans verstooten
en sij maecken dat wij werden benijdt
van al tvolck den cleijnen met den grooten
Jae cousijn weet ghij wadt mijn noch heeft meest verdrooten
sij seggen dat wij het volck bedriegen altijt
en al onse hooge geleerde promooten
die doen niet anders dan groote Logens Liegen met vlijt
Dats noch een cleijnne saeck maer weet ghij watmijn noch spijt
dats dat / sij seggen hoort mijn ontfouwen
twelck mijn hart aldermeest doorsnijt
dat wij die weduwen haer huijsen doorcnouwen
het moet ons ten eeuwigen dagen rouwen
en dat door een schijnsel van Langen gebeden
sij seggen noch al sonder flouwen
affgoderij sijn onse beste zeden
Van gramschap beswijcken nu gans mijn Leden
ick belooff u wij sullent tsaemen gaen wreecken
en vergelden haer twistige reden
off het sal mijn aen mijn macht gebreecken
Cousijn weet ghij wadt Ick haer noch heb hooren spreecken
dat wij verleijders sijn hier wel op Ledt
goods woorden gaen wij versteecken
en onse consientie is met een brantijser besmedt
den houwelijcken staet is bij ons verpledt
en wij verbieden die spijse die godt heeft geschapen
tot hoerderrij hebben wij onse harten gesedt
wij sijn / seggen sij / rechte Jesebels paepen // man.
Ick en treck het mij niet / een raepe // an
maer ick salse inden ban setten // dat Looff ick haer
ick hoor dat sij noch dat seggen dat vuijle gespan
dat wij Lasteraers sijn geltgierich en ondanckbaer
vermetelijck hoveerdich en ongehoorsaem voorwaer
sonder natuerlijcke Liefft en sonder verbont
valsche beschuldigers ick segt u claer
Onmatich deuchdelijck schijnende goet ront
veraders roeckelijck opgeblaesen ick doe het u cont
van onse groote schatten maecken wij onsen godt
maer sij sullen haer beclaegen binnen corter stont
ick segt u goet rondt dat is het slodt
Neeff sij hebben op ons geworpen tlodt
want sij derven noch wel stoutelijck seggen plaen
dat wij die huijsen Insluijpen gaen
en nemen die vroutgens gevaen // hoort wadt ick vertel
die daer sijn niet sonder belaen // hoort wadt voorstel
en met menigerleij begeerlickheden gedreven werden / siet
dit is het Liet dat sij altijt singen
Twaer best dat wijse met macht Lieten bedwingen
want alle onse dingen openbaeren sij toch.
die altijt Leeren en nimmermeer voort bringen
trechte woort der waerheijt dat seggen sij noch
wij brengen niet voort dan alle bedroch
menschen van gebreecken en verdorven sinnen
onbequaem tot een gelove / mogen wij niet / wel seggen och
dat sij dus wijt gaen soecken haer vinnen
want al die werrelt sal haer int endt beminnen
dus mogen wij wel Claegen met groot verdriet
dat wijse niet en conen verslinden
off dat wijse niet en hebben gebrocht gans te niet
Wel Cousijn die noch int endt toe siet
die en doolt niet al. tverstant wilt vaeten