floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Die aen dit lievendt hart, tot in de siel behaeght,
U regels gaen te streng, sy zijn herdenckens waerdig.
Gins kompt mijn Jachtgesin. wel soete maegt so vaerdig
De gulde Son harrijst en sijne glans verspreyt
Soo laet u vinden hier, ick sal u doen bescheyt,
Hoe ick sal zijn bedacht. tot letsel haers veroeden
Scheyd ick inder haest
De goden u behoeden
Ay Preciose Nicht, spoet u nu vaerdigh heen,
En ick sal yverigh gaen en storten mijn ghebeen
Voor Pallas de Goddin, de Dochter van de grooten
Iupijn. Want ’s is uyt ’t breyn van Iupiter ghesprooten,
Die ick nu off’ren sal, met smekende ghebeen,
Op datse haer ghesicht laet dalen na beneen,
En dwinght de eedle Helt, door hare groote krachten,
Dat hy om Precioos sijn staten gaet verachten;
Wel ick sal vaerdigh gaen, na Pallas Tempel treen,
De suyverlijcke Maeght.
’k Wens spoet in uw’ ghebeen.
En ick u van ghelijck, ick sal na u verlanghen.
Tot kortingh van de wegh soo heft u helle sangen,
En smeeckt Diana soo, dat sy u allegaer,
Wil hoeden voor den Bocks-voet: Pan den hippelaer:
En voorts voor al ’t onheyl dat u mocht komen tegen,
In het anghst-valligh Woudt, vol nare omme-wegen,
Die ghy u sult betreen; de goden u behoen,
Ick gae nu vaerdigh heen.
Wy van ghelijcken doen;
Gresijde
Gespeel wat sullen wy nu voor een Liedtje quelen,
Daer wy op ’t aldersoetst de Jagt-Goddin mee strelen?
Wel soo het u ghevalt, soo laet ons singen gaen,
Dat licht ghevoosde liedt, dat vleyt soet aen Diaen,
En ’t voegt wel by de gang, die galmen doet verkorten.
Neen ghy moet uw’ geluydt eerst storten;
Dan menglen wy ons stem, met d’uwen onder een.
’k Sal u versoeck voldoen, en gaen sanghs spoor betreen
STEMME: Schoonste Nimphje in het Woudt.
AY Diana slaet u oogh,
Van om hoogh,
Als ghy my hoort angstigh klagen,
Over Pan die hem int Woudt,
Meest onthoudt,
Achter dicht-gevloghten Hagen.
DON JAN met zijn pagie in sijn Hoff.
WAt of de Ridder let, dat hy soo heen gaet sluypen?
’k Wedt stondt sijn neus niet vast, sy sou hem wel ontdruypen.
Waer of sijn grootsheydt is, dat hy ooght, na beneen?
De geest moet sijn van huys.
Vertreckt laet mijn alleen.
Heer Ridder met verlof.
Vertreckt; ist u vergeten?
Neent Heer ick ging terstont, soo draa als gy ’t my heeten,
Maer u Heer Vader sondt my daed’lijck weder heen,
Om aen u edelheydt, te sende sijne reen,
Waer in hy u gebiedt, by d’edelen te eeten,
Op de behanghen sael; u Vader is geseten
Al aen de tafel Heer, en sit na u en wacht.
Segt dat my niet en lust, vermits ick op de Iacht
Mijn leden heb verhidt, door het gestadigh woeden,
Nae ’t onverkregen hart, dat my nu wel sal voeden.
Gaet. als ick roep soo komt.
Nu laet ick heene gaen, want d’edelen die wachten,
Tot dat ick weder kom.
Waer rollen mijn gedachten?
Waer dwaelt mijn los verstand? na ’t redeloose spoor?
Wie klopter aen mijn geest? wie roepter in mijn oor?
Op, op swaermoedigh hert. en dan weer: toomt u sinnen.
Eylaes! wat komt my aen? ick weet niet hoe ick sal?
De geest seyt: denckt het niet. mijn sin roept, doet het al
Voldoet mijn lieven lust, dan sal mijn leet versachten.
Geef ick mijn sin gehoor? hoe sult ghy gaen verachten
U vaders groote stam? seydt dan mijn eedle geest.
Waer tuymelt u gemoedt? dan wort mijn siel bevreest,
So dat mijn moedich breyn sweeft na dees hooge salen,
En beelt mijn yslijck voor, hoe dat ick dan sou dwalen,
Met soo een vuylen hoop gaen swerven, hier en daer;
Dan ooght mijn eel gemoet weer op het groot gevaer;
Hoe schroom ick voor gevaer! so moet ick ’t Hof verlaten?
Waer mee dat meenigh Helt ontijdigh is ontsielt,
Door vuyl en soo fenijn van d’ een of d’ander fielt;
Alleenigh uyt een tocht om hoogh te sijn verheven:
Wegh ysselijck bedrogh, wegh met dit angstigh leven,
Vol verschrickelijck ghevaer, ick kies het lustigh Woudt,
Om een die dese siel altans ghekluystert houdt;
Alleen door een ghesicht, nam sy dit hart gevanghen;
En hier is doen een schets van haer postuer ghehangen,
In ’t suyvere vertreck van dit verliefde hart,
Daer haer schoon koloriet al langhs ghelijcker wert,
Ja krijgt haer volle stant, door Vrouw-natures krachten,
Die mijn paneel en veruw, palet, penselen brachten,
En geest die my ontbrack, om ’t geens gelijcken beeldt;
Te bootsen nae de konst is nu vol toyt en speelt
Als wesentlijck, sie daer, swiert sy voorby my heenen;
Omtreck van haer scha’uw! nu is sy weer verdweenen;
Die loffelijcke Maeght, waer nae de siel sich streckt,
Vermits haer soet ghelaet dit edel bloet uyt-treckt;
Hoe treckt, wat gaet my aen, waer vlien, waer vlien mijn sinnen,
Sal nu een los ghesicht mijn groote geest verwinnen?
Neen, neen, mijn hoogh ghemoet, denckt op dit machtig rijck,
Daer soo veel Juffers sijn met schatten uws gelijck,
En hoog vernuft van geest, vol breyn om konst te leeren,
Kiest soo doorluchten Maeght, laet die u sin beheeren;
Soo een begaefde geest die leef na ’t lichaem sterft,
Daer ’t licht verdwijnde schoon terwijl sy leeft verderft,
’t Is anders met de geest, haer onbevleckte luyster,
Die houdt een helle standt, als schoonheydt daelt nae ’t duyster;
Als ofse noyt en had in ’s werelts rond’ gheweest;
Wel hoe! de schoone Maegt die moet sijn hoog van geest;
Dat kan niet anders sijn, want sy soect aen te schouwen
Des Hemels blau verwulf, voor al de aerts ghebouwen;
Sy tracht nae Huys, noch Hof, op noch soo lange reys,
Des Hemels solderingh dat acht sy haer Palleys;
Waer so doorlughte geest haer woonplaets soect te houwen,
Daer huyst een hoog vernuft. O pronck van alle vrouwen!
O siersel van de Jeugt! o wel voltoyde Maegt!
Ay my! verdwaelde siel, wilt gy u gaen vermengen
Met soo een vuylen hoop? ghy doet u selver brengen
Door noyt-gehoorde Min in schrickelijck verdriet;
Ay neen mijn reyn gemoet, en denckt het nimmer niet,
Bant sullicks uyt u sin, en wilt dees frisse leden,
Gaen voegen tot de rust, op dat de vreemdigheden
Verdwijnen als een roock. Ben ick hier alleen? Pagie,
Waer of de Jongen blijft?
Sijn geest die is weer thuys. Wil ick hem welkom heten,
Soo krijgh ick seecker koeck,
’k Sal u de rugh eens meten,
Als ghy niet op en past.
Ontspreyt mijn Ledicant.
Wel heer alst u gelieft.
Vrou Giomara de Moeder van Constance in haer nacht-ghewaet, met haer
                        Maeght Catharijn, met licht in de handt.
Guiom
O Alles-siende Godt! verhoort mijn anghstigh kermen,
Mijn traentjes goede Godt, laet die u doch erbarmen,
Die ick ootmoedich stort voor uwe voeten, Heer,
Met jammerlijck gesught; o Oppervooght! sie neer
Op uwen dienares, die nu al dartien jaren,
Gedurich heeft gebeen, op dat ghy soudt bewaren
Mijn uytverkooren kint, dat ghy my hebt verleent,
Dat al gestadich wordt, aen u mijn Godt, beweent
Eer dat ick gae te rust; ghy weet o Heer der Heeren!
Dat ick noyt dach en mis om my tot u te keeren
Met suchten, en gevley, sint dat ick heb gemist
De vrucht van onse trou; maer u vertrou ick, ist
Noch mooghlijck dat ick haer noch weder kan bekomen,
Door u Almachtigheyt, die my laes is benomen,
Door groot onachtsaemheyt, van onse Kamenier,
Die labde by de Buurt, en liet dat jonge dier,
Dat haer soo was belast, als men yets kan bevelen,
Dat liet die snoode Maeght, dat liet die praatster stelen;
Ay my bedruckt gemoedt! ick smelt van enckel leet,
Als ick om haer eens denck, (eylaes!) ach wie weet
Waer datse nu mach zijn, ick macher niet om dencken;
Mijn overdroeve siel, die moet die sal verdrencken
In dese bracke vloedt.
Cath
Me-Vrou ay stilt u klacht,
Dempt al dit naer gheween.
Giom
Ten is niet in mijn macht
Dat ick dees Beeckjes stelp, maer salder in verdwijnen
Door leet en ongedult, ay sie ach Cathrijne!
Mijn bange siel beswijckt, als ick om ’t lieve wicht,
Dat soo uytmuntent was van wesen en ghesicht,
Soo sedigh en so soet, soo aenghenaem van gaven,
Als ick dat al bedenck, dan schijnt mijn siel begraven.
Bedolven in een put soo diep ja sonder endt?
Ay my benaude hart! waer ick my keer of wend,
Me-Vrou ay weest te vreden,
Ick hoop de goede Godt sal over u gebeden
Wel deernis krijgen, ay, ay matight maer u klacht,
Vertrou maer op u Godt, vertrou maer op sijn macht:
Ay lieve Landt-vooghdin laet ick u gaen gheleyen
Nae uwe legerstee, daer u mijn Heer sal beyen.
Constance, ach Cathrijn!
Ick bid u want ick acht
Me-Vrou, dat u men Heer al met verlangen wacht,
Ick bid noch eens, ay kom.
Ay swijght en laet my schreyen,
Cathrijn mijn hert dat barst so ick van hier moet scheyen,
Van hier segh ick, van hier, ja daer ick haer voor ’t lest
Het mondtje heb ghekust, en haer eylaes op ’t best
En prachtighst toyen dee, om d’Hemelvaert te vieren,
En kon die niet gheschien op sediger manieren?
Och ja’t o foy, o foy hovaerdigheydt! waer door
Dat ick eylaes mijn kindt, mijn lieve kindt verloor,
Och mijn ghestolen kindt!
Ay staeckt al dit verhalen,
Vermits het u de siel en sinnen doet verdwalen,
Hoe langs hoe meer, Me-Vrou ay laet ick u geley
Doen nae u Ledicant, en endight dit gheschrey
Dat u de geest onstelt.
Ay my waer sal ick vluchten,
Daer my niet wert belet mijn klacht, en droeve suchten?
Waer ick my wend of keer, mijn siel die splijt van rou:
Al gaen ick schoon nae ’t bedt en voegh mijn matte leden
Tot d’oversoete slaep en meen door stilligheden
Te rusten, maer eylaes mijn over swack gemoedt
Wordt dan meest door verdriet en onrust laes ghevoet;
In plaets van soete rust, soo stort ick nare klachten,
Ja roep wel overluydt door vliegende gedachten,
o Goddeloose Feecks! waer wilt ghy met haer vlien?
U vluchten is te laet, ghy sult het niet ontkomen;
Dan loop ick vaerdigh nae die my eens is ontnomen;
Soo dat mijn lieve Man al schrickende ontwaeck,
Door ’t overgroot gerucht dat ick al schreyend’ maeck:
Hy spreeckt my minlijck aen, en seyt mijn Lief, mijn waerde,
Mijn uytverkooren Vrouw, dat ghy u eens bedaerde,
Dat was my groote vreught, ay stelt u wat te vreen,
Soo rust u swacke hart, dan mindert mijn gheween:
Door al sijn lief ghevley en suycker-soete woorden,
Versmelt mijn droeve druck, o aenghename woorden!
Komt streelt mijn flauwe geest, want troost ick nutten moet
Tot lavingh vande smart van mijn bedruckt gemoet.
Don Ian uyt, verlaet sijn Vaders Hof
KOmt aengename dag, verdrijft dees bruynigheden,
Het helder blau bekleedt dringht door de duysterheyt,
Op dat ick door u glans kan sien nae haer te treden,
En uyt mijn innigh leet dat hier verborgen leyt.
Ick segh het Hof adieu met al haer gulde salen,
Ick segh de Jeught adieu van ’t Adelijck gheslacht,
Met al de kostlijckheyt, waer mee sy moedigh pralen,
Al swierend over straet met al haer groote pracht.
Pronck-Juffers u ghetoy en al u aerdigh sieren,
U aerdighe gespan benaeyt met Dyamant,
Met Peerelen beset op veelderley manieren,
En kledren van satijn geboort met diere kant
Op ’t geestighst geborduert met Gout op sijde laecken,
En al wat uwe breyn op ’t prachtighst heeft bedocht
Dat sal ick van dees uyr tot dat ick sterf versaecken,
En vlieden van u prael, ja al u staet-ghedocht
Dat acht ick nu niet meer. Wat sijn u Hofse seden,
Bedroch in schijn van gonst: wat is u ydel tuygh,
Niet aers als water-verruw, toch t voegt wel by u leden,
Die schoon sijn gheblanquet geoeffent tot ghebuygh.
Stuyp-Juffers k seg adieu, adieu ick gae vertrecken,
Eer dat de goude Son haer over-glansigh hooft
Komt beuren uyt de Zee, ja eerse ’t Hof komt wecken.
Door hare schittering die ’t kleed des nachts verdooft.
Don Ian binne.
’k HEb ’t Hemels Heyr gedanckt, ’k danck u noch eens Godinne,
U Iuno, Pallas, en de Moeder van de Minne;
Dien ick met Offerhandt soo yvrigh heb ghebeen
In ’t aansien van Diaen, die over-helder scheen;
Soo dat ick klaerlijck sagh haer goddelijcke leden
Neerbuygen, al ick had geeyndight mijn ghebeden.
Daer over dacnk ick u o Pallas, wijse Maeght,
Dat ghy op mijn ghevley soo gunstigh neder saeght,
Doen ick aen u versocht dat ghy nae mijn begeeren
Een edel Jongeling door u verstant wout keeren
Tot ons waer op dat ghy soo gonstigh met u hooft
Oock knickte, soo dat by my vastlijck wort gelooft,
Dat hy in aller ijl sijn gangh sal harwaerts wenden,
Vermits dat Cipres sal haer soontje neder senden,
Die sy stracks heeft geboon, als ick haer had ghebeen,
Dat hy met sijn gheweer sou vliegen na beneen,
En doen de eedle Helt in liefde staegh volharden,
Tot dat hy van Iupijn sijn Coningin sal warden
Met offer-reuck ghetrout want sy gaf oock een knick
Als ick badt om haer gonst, o schat-Godinne ick
Sal u o hooghe Vrouw, ’k sal u altaren sieren
Met bloem en geurigh lof, en ’t reuck-werck opwaerts stieren,
Nae u glimp-rijcke sael; de Wolckjes van het kruydt,
Als ghy die weemlen siet, kijckt dan ten Hemel uyt;
Ay Iovis waertste Vrouw! Ooght dan eens na beneden,
Gelijck ghy hebt ghedaen, in mijn leste beden,
Waer om ick soo verheught ben, ja soo overblijdt,
Als ick oyt heb gheweest van al mijn ’s levens tijdt.
Waer toeft ghy schoone Maeghdt, om wien ick veel droefheden
In ’t binnenst van mijn siel ghestadigh heb geleden,
Door over bange vrees, sint ick u vaerdigh stal
En heb ick noyt ter deegh gerust geweest, maer al
Wat dat ick hoor of sie van eenighe geruchten,
Strack seyt mijn schrickigh bloedt: flucks spoet u om te vluchten.
Dan dunckt my; komt de Schout, die my gebonden leyt
Nae eene droef tooneel, my dunckt daer wort geseyt
In mijne raserny: voort, voort, ghy moet flucx sterven;
Dan bid ick om ghena, maer ick kan ’t niet verwerven,
Hoe druckigh dat ick krijt, ick moet gekluystert gaen:
Dan dunckt my dat een Beul mijn hals meent door te slaen;
Waer van ick soo ontstel dat mijn matte leden
Soo sidderen van anghst, van boven tot beneden.
En dit gebeurt my laes, soo dra als ick verschiet
Van ’t een of ’t aer gerucht, en sy en weet het niet,
Dat ick dit ly om haer, of dat ick haer genomen
Heb door mijn gau bedrogh, of dat sy is ghekomen
Van Adelijck gheslacht want sy ontrent twee jaer
Out scheen na mijn ghesicht, als ik haer stal van daer,
Sy rijcklijck stont ghetoyt, of hoe sy was geheeten
Dats nu de schoone Maeght al heel end’ al vergeten;
Maer in het eerst als men haer Preciose hiet,
Dan kreet sy en sy riep: Wijf ick en heet soo niet,
Constance is mijn naem, en staegh soo quam sy vragen
Waer is mijn moy gewaedt? dat moet ghy nu niet draghen;
Maer alst weer Sondag is, het leyt nu inde kas
Seyd ick: dan vraegden sy of ’t noch gheen Sondagh was.
En schreyend riep sy: Wijf kom brenght my by mijn Moeder,
En by mijn Vader lief, want die sijn al veel goeder
Als ghy, en sey soo soet, leyt mijn weer nae ons Hof:
Kom pronckt my vaerdig op, doet my dees vodden of.
Swijght tongh, wie komt daer gins? het is de Rider, ’k luyster.
Sou hy my hier wel sien? wat neen, ’t is al te duyster
Van ’t hangende geboomt, nu sal ick hooren of
Hy ’t meent: een eenigh hart is als een open hof.
Nu ben ick als een Hart dat van een radde Jager
Getroffen en ghequetst is door een scherpe schicht,
Waer dat het loopt of staet het draeght sijns levens plagen,
Hoe varder dat het beest vlucht uyt haer gau ghesicht,
Hoe meerder dat de wondt ontstelt door t schichtigh loopen,
Soo dat het laes sich selfs door d’ingheschooten pijl
Door ’t vlieden hinder doet, so dat het moet bekopen
Met een ghestrenge doodt, ja in een korte wijl
So is het laes met my, hier baet een vaerdig vluchten,
’t Is nu gheen vliedens tijdt, want hoe ick varder gae
Van die mijn siel ontstack, hoe dat ick meerder vruchten
Geniet vol bitterheyt, waer door dat ick by nae
Verdwijn, door dien de wond nu meer en meer komt prangen;
Sy parst my dat ick moet door over-groote smart,
Sy dwingt my dat ick moet mijn vleyend laten vangen,
Op hoop dat s’ uyt mee-doogh de schicht ruckt uyt dit hart,
Die my de siel ontreckt, ick moet ellendigh sterven,
Soo sy niet uyt ghena heel vaerdigh inder ijl
My neemt in haer behoet, waer door ick kan verwerven
Genesing aen mijn leet, door ’t loosen van de pijl:
Kom, kom roem-waerde Maeght verslint al dees verdrieten,
O lockster van mijn sin! ô siersel van het veldt!
Nae u wend ick mijn gangh, laet ick u min genieten,
Om dat ick helle son my geef in u ghewelt:
Laet sien, dit is de plaets daer ick haer heb bescheyen.
Sijn liefd’ is ongheveynst, hoe of sy soo langh beyen,
’k Moet nae haer eens gaen sien.
Majombe binnen
Ja ’t is de selfde laen,
Ick vind mijn Engel niet: ick sal wat verder gaen.
Daer hoor ick mijn Godin al singend herwaert komen,
De laen die schijnt verheugt, ja ’t lof springt van de bomen
En daelt al stroyend neer op d’onbeplante aerdt
Als recht, u galm die lockt ons tot dees nedervaert.
Preciose met een rey van Heydinen singen van binnen. STEMME: Balette
                        Mars.
WY loven u met blye kelen
Godt Appol,
Voor het loffelijck mee delen
Van u rol,
Die ghy soo
Gonstigh boo,
Waer door dees suyvre Son
Den prijs oock won.
Sy heeft de prijs behaelt, ick hoor haer Phoebus dancken.
Sy is heel soet ghesiert met blaen van Lauwer-rancken.
Waer voor dese overschoone
Is om-kranst,
Om dat sy best nae u toone
Heeft ghedanst:
Op sen pas
Niet te ras
Maer geestigh op sen maet,
met fier gelaet.
’k Wens u luck lieve Maeghdt, beneffens mijne groet,
Met u gewonne prijs, en met dees laure hoedt,
Die u heel aerdigh past op u uytheemse hulsel,
En beyd gebloost en wit dat van dit gulde krulsel
Soo schildrigh is bescha’uwt dat ick noyt uws ghelijck
Uytmuntster van dees eeuw, in ’t heele Koninckrijck
Mijn daghen heb ghesien; aen wien ick dese leden
Kom offren, mits ick haer niet hoogher kan besteden
Als aen u helle glans, die ick volmaeckter acht
Als een uyt ’t weligh Hof van ’t Adelijck gheslacht,
Dat sonder uwe geest, die ’k hooger hou van waerden
Als al de aertse glimp, want schoon men die bewaerden
Met eenigh kostlijck nat, of sap van krachtig lof,
Als Jeught, aen welcken ’t komt, verdwijnt sy als het stof
Van geure winde doet, in u o pronck der Vrouwen
Waer een lof-waerde geest haer schuylstee tracht te houwen,
By u voltoyde glans, daer is ô schoonste schoon!
Mijn hart uyt dese plaets ghetrocken metter woon,
Soo dat dees ydle romp onmachtig is te leven,
Nu ’t hart vertrocken is dat by u is ghebleven;
En nu ghy schoonste Nimph mijn hartje gunt een stee,
Nu schenkt mijn siel aen u dees wilghe leden mee,
Bereyt tot u ghebiedt vint ghy my altijdt vaerdigh;
Ick groet de Ridder dan, gelijck ick van u wart
Gegroet, maer ’t schijnt my vreemt dat hier u edel hart
Sou sijn gehuyst, en dat ghy u volmaeckte leden
Komt bieden nu aen my die gy veel hoger kunt besteden.
Niet aengenamer als aen u lof-waerde glans;
Als ick u schoon geniet, dan tart ick alle Mans.
Met u, mijn Aerts-godin, het sijn maer lompe Karels
Die maer nae Juffers sien, wiens halse met veel Parels
Aenlocklijck sijn omkranst, en niet eens oogen of
By ’t ydele ghetoy yets is tot hare lof.
O Hofse Jonghelingh, wiens geest huyst wijse reden,
Met u verlof, ick gae mijn Grootmoer tegen treden,
Die soetjes herwaerts komt
Wel oversoete Maeght,
’k Sal u gheleyen gaen indien ’t u niet mishaeght,
De dienst is al te groot die ghy altans laet blijcken
Aen een gheringe Maeght.
Mijn dienst, de eer moet wijcken
Die ick mijn lief gheniet, hoe noemt ghy die gheringh?
’k Acht my de eer niet waerdt, mijn dienst al te gering
Om u mijn helle Son te dienen nae u waerden.
Mits dat ick op der aerden
Noyt liever als u sagh
Mijn Groot-moer weest gegroet.
En ghy mijn lieve Nicht met u beminde stoet.
’k Groet u wel wijse vrouw, en wensch u veel ghelucken,
Tot dat de bleecke doodt u leef-draet af komt rucken,
En laet u lijf ontsielt, dat dan de Opper-goon
U uytgejaeghde geest opvoeren in haer Troon,
Dat is mijn hooghste wensch.
O Ridder hoogh verheven,
’k Wensch dat de goede Goon u van gelijcken geven,
Dat is mijn wederwensch.
’k Danck u lof-waerde Vrouw;
Nu stuert ghy mijne min nu ick het Hofs ghebouw.
Daer yder een naer haeckt op ’t spoedigts heb verlaten,
Op hoop dat ick by dees u lieve ondersaten,
Na u wel wijs gebien mocht leyden dese leen,
Na u geboon en wet die ’k willich wil bekleen,
Met yverige dienst.
Hoe soudt ghy trotse Ridder
U voegen na ons wet, ick schrick, ick beef, ick sidder
Van ’t geen ick van u hoor ick ben te wonder bly,
Dat ghy ons by-sijn soeckt, waer door ick speur dat ghy
Moet zijn van diep vernuft, mits dat ghy onse schriften,
In kleynheyt na wilt treen, en ooght op geen Staets giften
Gelijck als ’t Hofs gesnor vol opgeblasentheyt,
Maer soudt ghy eedle Heldt wel tot ons soberheyt
Gewennen? soudt ghy wel u heerelijcke toysel
Afleggen, en aen doen een laken sonder ploysel
Als wy, dus met een vouw gaen slingren om ons leen,
Die anders niet gewendt en zijn als dese kleen.
Weet over Oude-vrouw dat tijdt die ’t al kan leeren,
My door liefd’ tot dees Nimpf my tot d’uytheemsche kleeren,
En tot u spijs en dranck ja tot ramp en verdriet;
Al waer het noch soo swaer, sal wennen dat het niet
Sal schijnen door-gewoont, ick ben bereydt te leven
Geheel na u gebien; wilt my maer daad’lijck geven
Een kleet van u gesin op dat ick ’t Hofs habijt,
Met al de flentery van mijne leden smijt,
Ick sal om u mijn schoon, doen, dat niemant niet voor desen,
Van diergelijcke liefd’, gehoort heeft of gelesen;
Daer over wijse Vrouw, daer is veel kostlijckheydt,
Van parrels en van goudt; en onder in daer leydt
Een moye som van gelt, ick heb al dees juwelen,
Mee uyt ons Hof gebracht, om aen u uyt te delen,
Om dat ick heb gesien, dat g’over dese schaer,
Soo loffelijck regeert; ’k heb met verwondringh, daer
Met voordaght op geoogt, so dat ick met verlangen,
Na u quam harwarts gaen.
Heer Ridder wy ontfangen,
Met over groote vreught, u onder ons geslacht:
Mits dat ghy eedle Helt na ons wijs yvrich tracht.
’k Danck u bejaerde Vrou wat seydt mijn uytverkooren?
Ick heet u wellekom
Nu is de tijdt gebooren,
Waer na dit lievendt hardt, als aemlos, heeft getoeft;
Ick danck u Aerts-godin: nu is mijn siel geschroeft
Aen ’t onweerbreecklijck luck; mijn schoonste van de werelt
Wiens over suyvre geest, is loffelijck beperelt
Met Goddelijcke deught, ick sweer u eeuwich trouw
En bid mijn suyvre son, en u eerwaerde vrouw,
Dat wy in aller yl op ’t spoedichts mochte trecken,
Uyt dit bekent gevest, nae d’allervreemste vlecken,
Eer dat ick wardt bekent van mijn beroemt geslacht,
Die my in korter wijl gaen soecken sullen, ’k acht
Dat sy al zijn op wegh om harrewarts te komen;
En hier is niet een laen in al dees dichte boomen,
Daer sy niet metter vlucht in sullen komen sien;
d’Een hier en d’ander daer om my soo te bespien;
Daerom soo ’t u gevalt soo laet ons vaerdich treden,
Uyt dit vervaerlijck wout, op dat ick my verkleden
Mach, in een vreemt gewaet, op u uytheems vatsoen.
Hier komt de Priester aen om d’offerhandt te doen.
Siet Ridder nu staet ghy voor een van onze Goden;
Dit is Merkuer die ons stelt wetten en gebooden;
Ick vraegh u nu voor hem of ghy noch sijt bereyt,
Met ons te gaen en staen, gelijck, ghy hebt geseyt,
Dan of ghy sijt bedacht?
bedacht! o neen; mijn woorden,
Die binde vaster Heer, als d’aller tayste koorde.
Eer g’u aen ons verbind so komt wat herwaerts aen,
En luystert vlijtigh of dees wet u aen sal staen
Die ick u seggen sal, eer wy ons vast verbinden.
Voor eerst moet ons ghevolgh wat dat sy krijgen, vinden;
’t Sy door een loose treeck, of met een gauwe greep,
Verov’ren hier of daer, van ’t Hof of van haer sleep,
Of hoe ’t sou mogen sijn, men mag hier niet van houwen
Voor ons, ’t is al gemeen, behalleven de Vrouwen
Ja, yder die niet leeft recht na haer plicht en wet,
Die wordt heel strengh gestraft als sy haer trou besmet;
Ja met de nare doodt moet sy die daet betalen;
Men loop niet na de Stadt om recht of Beul te halen,
Wy spreecken ’t vonnis uyt, de jonghtste van ons volck
Stiert d’overspeelster Wolf na d’onderaertsche kolck;
Wy weten ’t goet en ’t quaet elck naer den aerd te rechten,
Hoe licht, hoe swaer ’t oock sy, wy weten ’t al te slechten;
Wy weten ons behoef voor het geheele rot
Te krijgen, al ons erf van rijck en overschot,
Met soo een stille vondt; wy wetent te verovren,
Dat ’t simple volckje meent dat wy luy, kanne tovren?
Maer ’t isser veer van daen, de fiere gauwigheyt
Dat is de milde Vrou die ’t alles ons bereyt.
Wy nemen ons behoef, wy sparen voor gheen kindren
Wy leven sonder sorgh, wy dencken om geen mindren,
Als ’t vast gehuysde volck, dat staegh na rijckdom tracht;
Wy voelen daer niet om, dat wort van ons veracht,
Mits dat de grootste schat op aerd is ’t wel genoegen:
Daer sijn wy mee begaeft, wy weten van geen ploegen,
Wy moeyen ons oock niet met spitten en ghesaey,
Met planten of gewie, met dorsen of gemaey,
Noch al wat wercken heet, en evenwel soo krijgen
Wy door behendigheyt, daer anderen om hijgen,
Al wat ons noodigh is; wy leven van het groen,
Als van de varsche douw, de geurge blommen doen;
Wy weten ons behoef als ’t wilde Vee te halen;
Wy dingen nimmermeer mits dat wy noyt betalen;
Wy nemen hier of daer het een of ’t ander dier;