floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Aan de rechter zijde van't tooneel zit Caezar op een triumphwagen,
						houdende een AEgyptische vaan, geleid[...] van Mars: Achter op de wagen
						staat de Faam. Voor hem leggen geknield dry Egyptenaars. Op de zijden staan
						Antonius, en Lepidus, Kornelia, en Philippus geboeid. Nader na voren, dry
						halsnaakte slaaven. Voor, en by deeze, leggen de lijken van Ptolomeus,
						Photinus, Achillas, en Septimius. By deeze knield een slaaf met het hoofd
						van Pompeus op een speer. Achter aan de zij van 't tooneel staat Rome. Aan
						de linker zij zit Cleopatra, op een staatcyplaats, houdende een roomsche
						vaan, voor haar flaat Venus, voor deeze drie Romeinen, achter op, Cupido, op
						zij Achoreus, en Charmione, een weinig van daar, leggen eenge Cupidoos,
						speelende met bijlen, en bundelen
ZIe Caezar, vol van oorlogsdeugd,
Die in Pharzaliën, mee vreugd,
Zijn standaard rechte, na zijn degen
De zeege had in 't veld verkregen:
Maar, die van vorstelijker aard,
Wanneer men aan hem komt vertellen,
Hoe 't laffe AEgypte 't hoofd dorst vellen
Van held Pompeus, zelf beweend,
De busch met de asch, en 't dood gebeent,
Van die hy gaaren had gespaard.
Danz. van Romeinen.
Wy Romeinen triumpheeren,
Nu de Nijlstroom doods bevreest,
Caezars kling ziet overheeren,
Al die vijand is geweest.
Sprei, ô arend, uwe vleug'len
Over al wat grootsch verschijnt,
Laat uw bek, noch klaauwen teug'len;
Yder schrikt, en vlucht, en quijnd
Voor uw magt, in top gev oogen,
Die 't geluk zelf paalen steld,
Eer, AEgypte, dit vermoogen;
Eer, ô aarde! deezen held.
AEgypte.
Schrikt de Nijl voor Caezars oogen,
Blijft zy aan zijn kling verpligt?
Rome schrikt weêr voor 't vermoogen
Van Cleopatraas gezicht.
Leid Gradivus zijne wagen!
Blaast de faam zijn daaden uit!
Venus leid met welbehaagen
De oorlogsvaanen van zijn bruid!
Zie uw standaard in baar handen,
Wijl zy de onze aan hem vereerd;
Doed hy stad, en vlooren branden,
Minnebrand heeft hem verbeert:
Hy brengt baar zijn krijgslaurieren,
Daar hy over lijken stapt,
Om haar godlijkheid te vieren,
Nu elk in de handen klapt.
Romers, en AEgyptenaaren,
Mengen beide een vreugdgeschal,
Elk is blijde O! land, ô! baaren,
Nimmer zaagt gy dit geval.
Reken nu, ô! laater tijen,
Van mijn veldheers groote slag,
Of de roem der monarchijen
Uw verdeelde jaar, en dag;
Laat de zon zijn eernaam blijken
Van daar hy de morgen groet,
Tot daar hy, in noorder rijken,
Zich verkoeld in Thetis vloed,
Waar men zeege, of winst durft noemen,
Zal men u, Cleopatra,
Voor de sterkste moogen roemen:
Hy, wien elk smeekt om genaâ,
Buigt zijn zwaard, en bundelbijlen
Voor de Mingod, die o kroond;
Hy, gewond door deeze pijlen,
Zich als uwen slaaf vertoond.
Danz van AEgyptenaaren.
Heeft de liefde dan zoo veel vermoogen,
Datze zoo rustige helden boeid?
Zoo is 't eidel op krachten te boogen;
Hier zwicht de krijgsdeugd voor dertele oogen.
Ach! heeft de liefde dan zoo veel vermoogen?
Lacht nu, ô rijken, vlooten, en muuren,
Vrankrijk, en Spanje, en wie noch al meer,
Caezars inval zoo hart moest bezuuren;
Lacht nu, bevreesde, en bange gebuuren;
Lacht vry, ô rijken, vlooten, en muuren.
Wat of den uitslag weezen zal.
Van 't wonderlijke krijgsgeval?
Zal nu AEgypte dienstbaar weezen?
Of Rome voor AEgypte vreezen?
Zie hier de min, en daar het zwaard,
Om hof, en rijken te vernielen.
O! dolle drift, u beide onwaard;
O! hooggeboore, en brave zielen.
Ik, die de twist Vaak heb beslist,
Ik kom, met zeegen,
Tot uwe welstand neêr;
Laat min, noch degen,
Het zwaarste weegen:
Maar kies, na rede, De blije vrede,
Zoo bloeije uw welstand weêr.
O! Tijberstroom, ô! vlugge Nijl,
Bruisch voort gelijk een snelle pijl;
Vermeng al uw beroemde baaren;
Laat d'Arend met de Phoenix paaren,
Zoo rijze, na zoo veel gevaar,
Een Phoenix, of een adelaar,
Uyt de asch, waar in deez twee verteeren,
Die al de waereld zal regeeren.
Danz van 6 AEgyptenaaren.
De vermiste molenaar
Petrus Anthonius de Huybert van Cruyningen (Nil Volentibus Arduum): De
						vermiste molenaar. Amsterdam: heris of J. Lescailje, D. Rank, and H. van
						den Gaete, 1713.
TEUNTJE
KRELIS
SYMEN
LYSJE
ARNOLDUS
BOEREN én BOERINNEN
MUZIKANTEN
Gevólg van den Schout
[Vignet: Per gradus ad scientiam].
Te bekomen by de Erven van J. LESCAILJE, D. RANK, en H. VAN DEN GAETE,
					enz. op de Middeldam.
Met het Octroi van N.V.A. 1713.
Geene Exemplaaren worden voor réchte Drukken erkénd, dan die met de gedrukte
					Titelprént, én het Zinspreukplaatje, beide door BERNARD PICART, geëtst én
					gesneeden, voorzien zyn.
BERÉCHT.
DEwyl, geduurende myn laatst verblyf te Amsterdam, ieder een de mond vol hadde,
					van het Kluchtspél de VERMISTE MOLENAAR, en verwonderd was, dat het, schoon al
					lang te vooren, door de Heeren Regénten van het Weez- en Oude-mannenhuis, om te
					speelen, aangenomen, niet ten Toneele gevoerd wierdt: en ik my door hun vreemdt
					gedrag, hier omtrent gehouden, in ’t byzonder, belédigt vinde, achte ik my
					verplicht den Liefhebberen in ’t kort de gansche zaak te verhaalen; met een aan
					hun oordeel, of aan dat van alle bescheidene menschen, laatende, of zulke
					genoemde Bestierders van eenen Schouwburg verdienen, dat men hén, ten dienste
					der Armen, Stukken verëere, en daar moeite aanhange, waar voor men naauwelyks
					van de Regénten eens, of ooit bedankt wordt: want zy achten niet, dat men hén,
					en de Godshuizen hier door verplicht; maar dat een’ Dichter dienst gedaan wordt
					als zy Regénten, (die, ter goeder trouwe, alles gelooven wat hén van hun
					Suppoost Directeur gezegt wordt) den Dichteren de eere aandoen van door hunne
					tréflyke Speelers, helaas! hun Spél te doen vertoonen. Waarlyk eene belachlyke
					ongehoorde verwaandheid, die genoeg wederlégt wordt in de Opdragt van AGRIPPA,
					Treurspél, door het weêrgadeloos Kunstgenootschap NIL VOLENTIBUS ARDUUM, waar
					van eerlang een nette en verbéterde Druk, ten dienste der Kunstkenneren, wéder
					met de gemelde Opdragt voorzien, staat in ’t licht te komen. En gelyk men daar
					in kan zien, hoe schóts het in dien tijd toeging, kan ik met eenen ook
					verzékeren (trouwens dit weet ieder genoeg: want zy Regénten klaagen zelf, dat
					zy geen volk kunnen trekken) dat het nu nog veel slimmer gaat.
Die lust heeft, leeze de twee bondige Waarschouwingen, den Regénten der
					Godshuizen in de jaaren 1693. en 1694. door wylen den Hr. Michiel Elias, gedaan;
					waar in men onder andere staaljes, in de 2e. pag. zien kan, hoe ondankbaarlyk zy
					het genoemde Kunstgenootschap, voor alle hunne diensten en voordeelen, den Armen
					toegebragt, door het weigeren van ’t Récht der Lootjes, beletting van vryen
					opgang, en duizend andere on- [fol. π3v] burgerlyke bejeegeningen meer, (die
					minder den Regénten als hunnen eersten Suppoost te wyten zyn) beloond hebben:
					Maar tot de zaak. Al eenen geruimen tyd voorleeden bood ik dit genoemde
					Kluchtspél aan, ’t geen, naa de Reveu, gelyk men zegt, van dat respective
					Collegie gepasseert te hebben, aangenomen wierdt: maar te gelyk my ook verzocht
					het by de Erven van J. Lescaille, te laaten drukken: waar op ik antwoordde, dat
					dewyl ik ’er veele kosten aan Kunstprénten, enz. aan gedaan hadde, myn
					voorneemen was zulks op myne eigene kosten te laten doen; maar dat ik echter,
					(buiten verplichting) uit heuschheid voor den Regénten, den naam der
					bovengemelde Erven daar op zoude stellen, gelyk geschied is.
Maar toen nu ’t Kluchtspél, behalven de Opdragt, enz. afgedrukt was, bragt ik hen
					zelf een afdruksel, om het daar uit te doen rolleeren. Hier hadden zy weder wat
					tégen, en klaagden dat het zo veel kósten zou (wy weeten béter) alle de Rollen
					uit te doen schryven, en ik naar hun zeggen, ieder Speeler een boekje, om daar
					uit te leeren, behoorde te geeven, ’t welk ik, om redenen, te langkwylig om hier
					te melden, niet willende toestaan, eindelyk verkreeg, dat zy de Rollen, door
					hunnen Tooneel-meester, zouden doen uitschryven, ’t geen na lang talmen geschied
					zynde, wierdt het Stukje den 4en. van October, 1712. in myn byzyn voor de eerste
					maal geprobeert, en de Rollen door de Speelers tégen het boek geleezen.
Thans verliep ’er een geruime tyd, eer ik, denkende dat het reeds geleerd wierdt,
					en haast vertoond zoude worden, daar weêr na omzag. Maar eindelyk hoorende, dat
					door de Regénten beslooten was, het niet te doen speelen, voor zy het voorwerk
					afgedrukt gezien hadden, en den Speeleren ook belast was het leeren zo lang te
					staaken, konde ik niet laaten myne verwondering hier over aan eenige Heeren van
					aanzien, die my na het Spél vroegen, te betuigen; my beklaagende van de
					hoovaardige eenzinnigheid, en de belachlyke inbeeldingen, welke die goede Heeren
					door hunnen heerschzuchtigen knéchtmeester, worden ingeboezemd, als of een
					Dichter verplicht waare, zyne Opdragt, Voorréde, enz. voor het uitgeeven, hén,
					of hunne gedeputeerde Visitatores, eerst te laaten zien.
Naderhand werdt my berécht, dat het gansch kluuwen hier aan vast was,
					dat hun Suppoost, bang zynde dat ik in de Voorréde op zyn gedrag, en op veeler
					Spélen, en onder anderen op de zyne veel zoude te zeggen vinden, hen had weeten
					wys te maaken, dat ze, tot ophouding kwanswys zyner eere, verplicht waaren eerst
					te zien, wat ’er van was. Ik ontken niet, dat in de Voorréde van eenige kreupele
					en eléndige vertaalde prullen, als den Vrék, den Starrekyker, ’t School voor de
					Jaloerschen, den Burgerlyken Edelman, Krispyn, Poeët en Officier; den
					Onbedreeven Minnaar; of diergelyke Beuzelgrollen, hachlyk iets gemeld had kunnen
					worden; maar wat raakt dat de Maakers in ’t byzonder? Een slecht Rymelaar kan
					somtyds wel een eerlyk man zyn, en zo als ’t my vry staat, Spélen van anderen
					over den hékel te haalen, kan élk die wil, zonder my te belédigen, zulks met de
					myne ook doen. Maar hier wrong men Heer PLUIMER de schoen niet, en hy vreesde
					dat ik mooglyk verëeringkjes, en andere oude koeijen uit de sloot zoude
					ophaalen, ’t welk ook by nader gelégenheid, wel mogt te pas komen.
Maar deeze hinderpaal wierdt, door het aflaaten der gewaande Voorréde, uit den
					wég genomen; en ik zond den 31en. van October des avonds, Elf Boekjes aan de
					Regénten; naa dat ik alvorens, (om te toonen, dat ik my hunne ongegronde
					begeerte niet wilde onderwerpen) in de Courant had doen zetten, dat het Stukje
					te bekomen was. Zy verzochten my, toen juist in den Schouburg zynde, eens by hen
					te willen komen: maar denk eens, hoe verwonderd ik was, als ik hoorde, dat zy ’t
					liedtje van verlangen zoekende, zeiden, dat ik myn woord niet gehouden had;
					dewyl hen door my toegezegt was het Kluchtspél by de Erven van J. Lescaille te
					laaten uitgeeven, en zy daar nu den naam van Hendrik van de Gaete op den Tytel
					by gevoegt zagen, ’t welk streed tégen de resolutie genomen ter gelegenheid van
					het speelen van Sesostris, waar by, naamelyk de Heeren Regénten hadden
					geconstitueert en geresolveert, dat geene Spélen, hoe schoon, of hoe doorwrocht,
					doch by hun Drukster niet uitgegeeven zynde, de eere zouden hebben van op hun
					Tooneel gebragt te worden; en dat zy derhalven, daar mogt van komen wat het
					wilde, zo dit niet verändert wierdt, ’t myne ook zouden moeten laaten leggen. Ik
					zeide hén hier op voor eerst, dat een Poëet overal, en van altyd
					vry stondt, waar hy wilde zyne Wérken te laaten drukken en verkoopen; dat ik wel
					beloofd had den naam der meergemelde Erven daar op te stellen; maar nooit dat ik
					’er geen andere by voegen zoude. Dat ook het Stukje aangenomen was voor dato
					hunner respective zo genaamde genomene Resolutie, welke, (gelyk zéker voornaam
					Heer, onlangs aartig zeide,) de Regénten, tot elks onderrécht aan de Poort des
					Schouburgs behoorden aan te doen plakken; en dat dit, dienvolgende, een zeer
					frivole exceptie was, enz.
Zy antwoordden my, dat hunne Vergadering, Collegie, wil ik zeggen, niet compleet
					zynde, zy het den naastvolgenden vergaderdag, dat is Vrydag ’s noens, hunne
					Collegaas zouden voordraagen, en als dan daar over delibereeren. Dus scheidde wy
					van malkanderen, tot dat ik voor myn vertrek naar den Haag, willende weeten wat
					zy in den zin hadden, noch eens by hen ging. Zy zeiden volstandig by hun
					voorneemen te zullen blyven, en dat de unanime resolutie van hén, die een
					Collegie formeerden, moest opgevólgt worden; maar dat de Erven van J. Lescaille
					de ganschen Druk misschien wel zouden willen koopen, en dan den tytel naar
					hunnen zin veränderen, van welke gefingeerde praatjes, daar ik in ’t uitgaan om
					lachte, tot noch toe niets geworden is, noch ooit iets van worden zal.
Dus hebben zy hun oogwit, van ’t Kluchtspél niet te speelen, bereikt; waarom ik
					geensins rouwig bén, naardien ik niet anders daar van had kunnen te gemoet zien,
					dan dat het al mede ’t beklaaglyk lot van alle goede nieuwe Spélen zoude hebben
					moeten ondergaan, en op eene beschreijelyke wyze gerabraakt worden.
Zie daar nu, Leezer, een gedeelte der Historie van deezen VERMISTEN MOLENAAR, die
					sedert verscheidene maalen zeer kunstig, met veel toeloop, en tot elks genoegen,
					in den Haag, en te Leiden, vertoond is; en ik laate u zelf Rechter zyn, of my
					door der Regénten onheusche behandeling, om my tégens hunne koude bygebragte
					schynrédenen te verweeren, dit noodzaakelyk Berécht niet afgedrongen is.
’sGraavenhaage,
Den 2en. in Februari, 1713. P.A. DE HUIBERT,
Heer van Kruiningen.
AAN DEN WEL EDELEN GESTRÉNGEN HEERE Mr. JACOB CORNELIS BACKER;
Drossaard, Dykgraaf, én Stadhouder van de Leenen der Stad, én ’t Graafschap
					Buuren, énz. énz.
MÉDELID van het KUNSTGENOOTSCHAP N.V.A.
IK offere u de vrucht van mynen jongen tyd,
En hoop, Heer BACKER, dat ze uw oordeel zal behaagen,
Op dat myn’ Zanggódin daar mag haar’ roem op draagen,
Dat gy beschérmer van een haarer wérken zyt.
Dan zal zy onbeschroomd voor lastering en nyd
Van laffe Rymers, die Parnassus thans belaagen,
Als uwe goedheid wil dit Kluchtspél onderschaagen,
Haar’ wénsch voldaan zien, en betaald zyn voor haar vlyt.
Uw geest én hand in Dicht-en-Schilderkunst érvaaren,
Uw edele inborst, die de deugd évenaaren
Van uw Vooroud’ren, en alom beruchten naam,
Verdienen dat ik die op ’t heerlykst’ door myn’ véder
Verheffe; maar uw oor is op dat punt te téder;
Des eindige ik, en laate al ’t ov’rige aan de Faam.
P.A. DE HUIBERT,
Den 31en. van October, 1712.
MUZYK en DANSVERMAAK
Naa het KLUCHTSPÉL.
TEUNTJE zingt:
LAet ons zingen, danssen, drinken,
Onze Lysje is nou de Bruid!
Laet mit bly geluid,
Bas, en Fluit,
En Veeltjes klinken.
Echo, weêrgalm op den klank
Van ons lieffelyk gezangk.
Laet ons zingen, danssen, drinken,
Bas, en Fluit
En Veeltjes klinken;
Drinken, klinken dat het stuit,
Naa het zingen van Teuntje, wordt’er een Balét gedanst, en daar naa door eene
					Boerin gezongen:
De meeste mannen die men ziet,
Deugen wel de helleft niet:
Laet ze als Kievits eij’ren zinken,
In een sloot, óf in een vliet;
Och! hoe ménig zel’er stinken,
Zo men ze een, veur een, beziet!
Gae de vrouwen niet veurby,
Wil je kwaed van ’t manvólk spreeken:
Vrouwen zien heur mans gebréken;
Maar ze schatten heur zélf vry.
Kost men ze als de boter steeken,
Ménig man bleef van de bry.
Het Liedje van Teuntje, door het geheele Koor onder- steunt, wordt herhaald,
					en onder het zingen, gedanst.
Laet ons zingen, danssen, drinken;
Drinken, klinken dat het fluit,
Zingende en danssende
BOEREN én BOERINNEN.
Het Tooneel verbeelt de Wérf, én de Molen van Krélis, én een wég niet vér van
					de Béverwyk.
DE VERMISTE MOLENAAR. KLUCHTSPÉL.
WAarachtig, men Heer, de liefde is een gekk’lyk ding, zo je ’t wel
							overweegt:
Want eer dat je die malligheid in ’t hoofd kreegt,
Leiddeje ommers het zoetste en ’t vermaakelykste leeven
Dat men kan wenschen; waarom niet in dien staat gebleeven?
Och Flip! het is my onmoogelyk de bekoorlykheên
Van Lysje te weêrstaan; ik min dat zoete meisje niet alleen
Om haar geld; maar de deugd en schoonheid die men in haar kan
							bespeuren,
Zyn meer geluk waard’, als haar, door myn trouw, kan gebeuren.
Wel de droes! hoe leit je die malle drift te maalen in den zin?
Zo verlieft! en dat noch op ’t Nichtje van een’ Molenaarin?
Dit werk zal gerucht maaken, en in ’t boek van jouw leevens bedryven,
Zal men ’t als een der mooiste hoofdstukken met roode letters
							beschryven.
Dit zal’er ’t einde van zyn; en ik stel daar zo veel geluk in, als
							eer
Van Lysje bemind te zyn.
O! schaamje wat, myn Heer;
Als ik zo praatte, wel dan was ’t noch te verschoonen.
Jy, die in den Haag van alle vryërzieke Juffers waart geëerd;
Jy, die in gezélschappen, en op Baalen, en Operaas hebt verkeerd;
Jy hier by de Béverwyk op een molen te vryen? Maar ik kan ’et niet
							vertrouwen.
O je gekt’er meê, en wilt Lysje ligt maar veur een meestresje
							houwen.
Wel waarom? ’t is de geboorte alleenig niet,
Maar deugd en goede manieren daar men in ’t trouwen op ziet.
Verstaa je ’t zo, vaart’er dan wel meê, ik wensch dat je’er aan meugt
							geraaken;
En dan kon je de eer wel hebben dat ik je Oom wierd.
Ze kan my al zo zeer als jou haar Nichtje bekooren;
En wyl ik jouw hylyk toestaa, zel je my, hoop ik, in ’t myne ook niet
							verstooren.
Je droomt, Flip, ze heeft immers een man; wacht eerst tot dat ze weduw
							is.
Wel Krelis de Molenaar, heur man, is dood, myn Heer, dat’s wis.
Wat zotte praat? Hy leeft noch.
Hy’s ergens vermoord. Dit heele dórp weet’er van te spreeken;
En zyn vrouw moet’er ook van verzékerd zyn: want sints eenigen tyd
Is ze vrolyk van humeur geweest, en heel verblyd.
Dat zy dien ligtmis niet beklaagt, is haar te vergeeven:
Hy wou Lysje ongelukkig maaken, en heeft veel parten bedreeven,
Tot haar naadeel?
Dat is waar, myn Heer, Krelis wou
Halstarrig hebben, dat Lysje met Arnold de Schout trouwen zou.
En die knével heeft zyn eisch noch niet afgestaan; maar ’k wil wel
							zweeren...
Jouw zaak is in goede handen, en ’t zal alles wel gaan;
Teuntje is een flink van een wyf; maar hier komt ze zelf aan.
IK groet je, Heer Eelhart. Wel hoe staen we mit onze zeuven zaaken?
Hebje me Nichtje noch lief, ’k geef je me stem, om an mekaar te
							raaken;
Laet jy ’t Kontrakt maar schryven, as ’t bruiloft is, zel ik danssen dat
							het stuit;
Ik bin noch zo graag by de vreugd, al was ik zelf de bruid.
En is’er, sints ien’ maand dat Krelis van de meulen is egaen,
Gien tyd genoeg eweest, om, wat ze in ’t zin het, te verstaen?
Dat ze my bemint, kan ik uit haare oogen wel leezen;
Maar ik por haar vergeefsch tot trouwen, uw mans afzyn doet haar
							vreezen;
Om dat hy haar aan de Schout ten huuwlyk geeven wou.
Waer moeit heur dat kleutertje meê? zyn ’t heur dingen,
Of weet ik niet genoeg hoe ’t met de myne moet omspringen?
Kedaer! komt Krelis weêr, en dat hy hum teugens jouw hylik kant...
O! Teuntje weet wel wat ze doet, myn Heer, ’t is een vrouw van
							verstand!
Zo mien ik ’t meê, ik moet baazin zyn; kyk toen Krelis veurdeezen
My vrydde, zwoer hy myn serviteur, en myn altyd gehoorzaam te weezen;
Hier op sloeg ik hum de koop toe, en docht ’t is een vent zo goet as
							brood en wyn;
Maar toen hy hum miester wou maeken van myn, en van ’t myn,
Vondt hy me t’huis; eerst keeven we, daer nae klopten we malkander;
En dit ’s de oorzaek dat we gien liefde hebben, d’ien veur d’ander:
Op ’t lest, wyfs hand boven, ik maekte dat hy de meulen verliet,
Daer ik nou in alles miester en voogd ben, gelyk je ziet.
,, Zo Lysje, die lessen volgt, meugje veel goeds van jouw hylik
							gelooven.
Dien je van de gelégenheid, ons Nichtje is mooi, en daarenboven
Het ze poên, twaalf duizend guldens is gien drek. Kedaer
Ik geef ze jou, om dat Krelis heur uithylikken wou aen ien aer:
Want zo me niemand teugensprak, zou ik ze je misschien niet geeven,
En dan wierdt jy’er dol om, wéd ik?
Ik bemin ’er, én acht me gelukkig, kryg ik’er tot vrouw;
Beweeg haar slechts, en, als ’t u dan behaagt, volvoeren we onze
							trouw.
Hoor, wat ik bedenk; ik zal an ieder een ontdekken,
Datjy men Neef zelt worden.
Goed! de Schout zel zen reuzel scheuren, as hy ’t hoort: ik laet
Zo aanstonds al de buuren hier in ’t rond te bruiloft nooden. Gut hoe
							kwaed
Zellen ze zyn, dat Lysje zulk ien Mêvrouw wordt.
Vaer wel. Tégen Flip. ,, Pas op.
’k ZAg nooit zoeter manneke van al men leeven:
En ons Nichtje, Flip, doet ons handwerk zéper gien schand.
Ik bin zo bly, as iemand in ’t land;
En ’k bin nochtans niet glorieus.
Was Krelis maer dood, je zoud haest zien, hoe luttik ik ’er om bin
							belaeden.
’t Zou ien nieuwtje veur me zyn: wan het vrouwvolk houdt veul van
							veränd’ring.
Zo ’t vast gaet, dat Krelis dood is, gelyk hier de menschen
In ’t dórp zeggen... maer denk niet dat ik hum kwaed zou willen
							wenschen?
Je hebt ’er te goeden hart toe; doch zo ’t nou by onluk eens was
							gebeurd?
Heb je, je dan zo slecht bevonden
By Krelis, datje alreeds wenscht weer in den écht te zyn verbonden?
O! die is al edaen.
,, O! ik ben’er man, en ik heb voorzien, met reden
Dat ik myn Heers Oom zou worden.
Zo drae ik gedreigd wordt van ienig kwaed,
Zoek ik iensloegs nae remedie, om het te helpen, dat je ’t verstaet.
Dat ’s wyslyk gedaan; maar wie is ’t, daar je jou meê in den écht wilt
							begeeven?
Ja Teuntje, ’k zal altoos even verlieft en dankbaar zyn, en tot het
							minste stipje.
Ik loof je scheert me! Jouw haantje zel op myn werf niet kraaijen.
Je zoudt van ’t paerd vallen; wy dienen mekaer niet, neen, neen;
Ook wil ik myn handwerk niet verlaeten. Nou dag, Flipje, ik gae heen.
DE droes haal de Beelie met heur meulen! wie zou dat droomen?
’t Zal hier óf daar een jonge meulenaar zyn die heur hart heeft
							geraakt.
Ik kende my zelven van stukje tot beetje, uit de schildery die ze heeft
							gemaakt.
O! ’t is vast een jonge kinkel daar heur zinnen op leggen.
Een kaerel krygt nou geen fortuin meer door deugd of verstand;
Maar daar moet zo iets, ik weet wat raars zyn, en dan gaat ,, het.
Gôen dag Flipje. Hoe vaar je al?
Noch tot je dienst, Niesje. En hoe staat ,, het
Met jou al?
Wel ja; daer ginder gaet ze heen. Maar hoe heb je zulk een haast?
Laet me betien;
Ik loop me best nae heur toe, ik moet’er ien aerdige tyng veur
							leggen.
Die tyding, geloof ik, dat heur maar pass’lyk zal aanstaan;
Daarom, Niesje, behoef je zo schielyk niet na heur toe te gaan.
Wel, die tyng is juist het mooiste niet; maer dat Krelis, heur man, gaet
							trouwen.
Daer kreunt hy hum niet an, zo ze ’em niet teugen houwen,
Niet waer? Dit diende zy te doen.
Dat is niet noodig: want zy
Zal hem met de zelfde munt betaalen; geloof dat vry.
Ik weet wel, dat Krelis en Teuntje niet veul liefde hebben veur
							malkander;
Maer ien vrouw heit noch liever dat heur man barst, as dat hy trouwt mit
							ien ander.
Vast? ja, ’t is zéker, inne gewis.
Hy heit’er Krelis, die verklikker eworden is, gevonden;
Ze hebben saamen gedronken, en hy heit ’et an Alberneef ontwonden:
Naamelyk, dat hy ien tappers dóchter lief heit, die hum in ’t hoofd heeft
							gemaeld
Al over de twie jaar, en dat hy veur heit, nou Teuntje hum zo schóts
							onthaelt,
Schoon’er niemand sterft, weeuwenaar te zyn.
By men zoolen,
Teuntje is koddig; maar Krelis doet meê niet wel.
Hy heit Albertneef ’t geheim bevoolen;
En die heit’et maar an zen vrouw verhaalt, én Nichtje an my allien;
Nou zeg ik ’et slechts an jou, en dan an Teuntje, en an anders gien.
Maer verbiê ’er, dat ze’t ook an niemand zeggen,
Ik verlang, om’et Teuntje te vertellen; ze moet overleggen
Mit heur vrienden, wat heur te doen staet, en naer me dunkt, Flip, is ’t
							wel fatsoen,
Dat men heur mans maetschap ook de weet van dit werk laet doen.
Je hebt gelyk; O! men mag een geheim heel wel aan jou vertrouwen.
Ik bin niet mal, wat je mient. Nou ik gae het Teuntje ontvouwen,
Ik zeg je noch gien goên dag, Flip.
De Speullui zyn minder verhaast, als dit te ontdekken aan myn Heer:
Want het Trouwmaal kon, dus doende, noch wel in duigen geraaken;
Maar daar is Krelis zelf, ik moet eerst verspiên hoe hy ’t hier zel
							maaken.
,, BYget! het moet’er nou me deur; al heb ik kwaede kaert, ik hou evenwel
							moed.
,, ’k Zel afscheid van men oud huishouwen neemen, en zien’er wat uit te
							taeken,
Om ien nieuw te beginnen, en daer, nae me zin, te raeken.
Ik kom van ien’ reis. De worreld is groot.