floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Heb ik mijn offerand Cypria toe-gewijd,
Met dees beloftenis, dat gy Goddinne, zijt
De wellust van mijn hert, de vreugde van mijn leven,
Aen wien ik mijne Ziel wil willig overgeven;
Ach! overschoon Princes, ontfangt, ontfangt een hert,
Dat niet meer mijns en is, maer heel het uwe wert.
Hoe Koninglijke Vorst, my meer om liefd gebeden,
Daer ik uw Hoogheid heb ontdekt, door welke reden
Ik tot geen liefde my in 't minste stellen ken;
Dies bid ik u, indien ik zoo veel waerdig ben,
Dat my zijn Majesteyt niet wil van liefde spreken.
Casterna, ach Princes! gy dwingt my om te smeken,
Gy tergt my tot gebeên, gy perst my dat ik moet,
Mijn klachten aen u doen, ja vallen uw te voet;
Geknield. ô Aerds Godin! ter aerden neêr gebogen,
Leyd Koning Constantijn, en bid u om medogen.
Princes, uw heusheyd my tot meerder Slave maekt;
Hoe meerder gy my bid, hoe meerder mijn gebeden,
Tot uwaerts moeten gaen; dies toont medogentheden,
En loont mijn liefd met liefd, ô overschoon Princes!
O Afgodin mijns herts! ô Ziele voedsteres!
Beruchte Vorst! een dienaer, die gebogen
Ter aerden nederknield, om aen uw groot vermogen,
Een onderdaen te zijn in alle dienstbaerheid;
Ia, de geringste Slaef van uwe Majesteyt.
Ik ben een Herders kind, in Grieken op-gevoed,
Hoe wel van laege staet, heb ik een heusch gemoed,
En tracht door trouwe dienst tot eer en lof te komen,
Dies heb ik mijne reys hier na het Hof genomen;
Constans is mijne naem, gebooren hier te land.
Constans, ik acht uw naem gaet boven uw verstand;
In 't woord van Constans meer verborgentheden leggen,
Als Constans zelver zoud met reden kunnen zeggen.
Heer Koning! mijne naem, ten nauwsten uyt-geleyd,
En is niet anders als stantvastigheyd gezeyd.
Ik doe na uw Hoogheyds bevelen,
En hoop Faustina zal haer rechte rol nu spelen.
Uytmuntende Princes, en Aerdsche Afgodin,
Zal ik uw herte noyt bewegen tot mijn min?
Achtbare Vorst! de min is my ten hoogsten tegen,
Zoo dat ik tot de min in 't minst niet ben genegen;
Ik bid u, laat ons gaen.
Ben, door de liefde, nu te lande af-gescheyden,
Alwaer den Coning in vryagie was met mijn;
O liefde! die my hier doet 's Konings Dienaer zijn!
O liefde! wat doet gy de menschen niet beginnẽ,
Wat werkt de liefde niet in herten die beminnen;
O liefde! die uw vreugd in liefdens lijden vind,
Mitsdien Faustina dient die geen die zy bemind;
Faustina voed met vreugd haar innerlijke smerte,
Vermits zy dag'lijks ziet dien, die zy lieft van herte;
Maer ach! Wat is 't? eylaes! als ik my wel bezin,
Dees vreugd schijnt wat te zijn, maer heeft haer p'rijkel in;
Hoe zoud het Konings hert zich kunnen zoo verneeren,
Dat het een Herderin ten Echte zoud begeeren?
Den Koning heeft zijn liefds beloft gedaen aen my,
En met een dieren Eed zijn trouwigheyd geswooren;
Faustina, slechte Maegd, uw moeyten is verlooren;
Nochtans verhoop ik yets tot voordeel mijnes mins,
En dat ten deele op beloften van mijn Prins;
Maer ach! dees brief doet my niet zonder reden vreezen,
Dat de Princesse zal des Konings Vrouwe wezen;
Dees heeft hy my belast te brengen voort aen haer:
Ach Hemel! wat valt my dit pijnelijk en swaer.
Daer komt zy aen, ik ga, om haer den briefte geven;
Princes, ik die ten dienst des Conings hoop te leven,
In alle trouwigheyd, voldoe mijns Konings last;
't Gelief haer Hoogheid dat zy dezen brief aen-tast,
Eylaes! wat sluypt en kruypt 'er door mijn laeuwe bloed;
Hoe is uw naem?
En zegt my eens, wat waren
Uw ouders doch voor lien?
Eylaes! hoe mach Princes dus scherrep op my zien;
Zoud ik wel zijn verraên?
'k Zeg dat mijn Vader pleeg te spitten en te delven,
Mijn Moeder is, Princes, een slechte Herderin.
Ach! zijn-bevalligheyd betoovert hert en zin;
Waerom verlaet gy 't land, en zoekt ten Hoof te dienen?
Op hoop, 't geluk my mocht een waerder staet verlienen;
Princes, wat werd dien mensch van menschen doch geacht,
Die in de armoed slooft, en niet na meerder tracht?
Wat is 't een Slaef te zijn in nedrigheyd verschoven;
Wat is 't een lust, ge-eert te zijn in 's Konings Hoven;
Wat is 't eenwerelds vreugd, als yemand raekt uyt nood,
En door getrouwe dienst, komt van een kleyn tot groot!
Ik speur uw heusch gemoed dat is tot staet genegen;
Seer zelden word het luk van zulken een verkregen,
Die na geen luk en tracht, maer die zoo doet als gy,
Die speurt dat het geluk hem dikmaels dienstig zy;
Eylaes! als ik aenschouw de geestigheid zijns wezen,
En zijn bevalligheyd bespeure neffens dezen,
Soo brand mijn hert in lust van lieffelijke min,
Sijn aerdigheden, ach! die steelen my mijn zin.
Ik zeg, zijt gy tot staet genegen,
Door my kan dat geluk voor Constans zijn verkregen,
Indien gy dienen wild my, die uw dienst begeerd.
Genadigste Princes, dat kan mijn hert niet lijen,
Dat ik in mijne dienst zoo licht verkeeren zou,
Nu Dienaer van de Vorst, en morgen van Me-vrouw;
Dat waer lichtvaerdigheyd, een oorzaek my te haten.
Soud gy u tot mijn dienst dan niet gebruyken laten,
Als gy verzekert waert daer door tot staet te treên?
Mits ik verbonden ben waer 't buyten alle reên;
Dat ik, Princesse Vrouw, een hooger staet begeere.
Dat 's waer, doch wilze niet ten zy 't geschied met eere;
Tot eer en staet kan ik u brengen zoo gy wild;
Hy is 't geluk niet waerd, die willens 't luk verspilt;
Of ik u zocht tot staet en hoogheyd op te trekken,
En dat mijn gunst daer toe een hulpe mocht verstrekken,
Zoud gy, ô Constans! deze gunste dan versmaên,
En zelver uw geluk moedwillens tegenstaen?
Dat acht ik neen; mitsdien dat alle menschen pogen,
Door het geluk in staet haer zelver te verhoogen;
Gy kund indien gy wild; wie niet wil als hy kan,
Die kan niet als hy wil; doch is 'er oorzaek van,
Om dat hy willens wilde zijn geluk versmaden;
Indien gy wel wild doen, laet u ten besten raden,
Eylaes! uw by zijn baerd mijn strijd,
Vermits ik u niet geef het geen gy waerdig zijt;
Indien ik, na mijn gunst, u van het mijns mocht geven,
Ik gaf u.
Eylaes! ik sweer,
Dat ik den Koning lief, maer lief u noch veel meer.
Ach neen! 't is liefd.
't Is liefde, ach't is vrijen;
Ik ben mijn zelve niet, ach Constans! ach, wat raed?
Ik sterve is 't dat gy Princesse min versmaed;
Ik ben gelijk verzot met liefde ingenomen.
Princes laet zulks doch niet in uw gedachten komen;
Hoe gy my minnen? my, die ben een Herders zoon,
Daer gy de naefte zijt aen 's Konings Rijk, en Kroon?
Ik die een Dienaer ben, een slaef van alle slaven,
Verzien met schat nocht goed, met rijkdom nochte haven;
Maer arrem, naekt en blood, verschoven ongeacht,
En gy, edel Princes! van Coninglijk geslacht.
De liefde heeft geen wet, ik min, en wil u minnen,
Hoe minder gy bezit, hoe meerder dat mijn zinnen,
Vervallen in de liefd.
Princesse, ach! bedenkt,
Dat gy uw waerdigheyd door deze tochten krenkt;
Bedent eens by u zelfs, en overleg, met reden,
Dat gy u onderwerpt veel duyzend swarigheden;
Ik hoop niet dat gy 't meent, oft eenigzins begeert.
De min, eylaci! heeft Casterna overheert;
Wat is 't? of ik schoon wil, ik kan geen veynzen plegen,
Recht uyt gezeyd, ik ben tot minne lust genegen,
En sweer dat gy alleen, alleen de eenigst zijt,
Van wien ik mins vermaek moet hebben nu ter tijd.
Denkt eens Princesse, denkt wanneer dit waer gedaen,
Wat ramp, wat swarigheyd dat hier uyt zoud ontstaen?
Wat zoud gy wraek en smaed op uwe schouders laden,
Een yder mensch, Princes, zoud spotten met uw daden;
Bevlekken uwe eer, uw Edelheyd tot schand,
En dat door snoode lust van geyle minne brand;
Uw waerdigheyd Princes, tot een slavinne maken,
En ik in ongena by mijnen Vorst geraken;
Gy met de voet getreên, als van uw eer ontbloot,
Ik als een fielt en guyt verwezen tot 'er dood;
Dies bid ik u, Princes, als dat gy wel te degen,
Met rijpelijk beraed de zaek wilt overwegen.
Zoo sweer ik zult gy u daer voor op 't hoogst beklagen
Princes, ik ben getroost te lijden alle plagen,
En heb veel liever van de wereld smaed en spot,
Als dat ik door die zond vergrammen zoud mijn God.
Ondragelijke trots, die 'k niet en kan verswelgen,
O spijt! met recht heb ik uw smaedheyd my te belgen;
Onwaerdig acht ik my dat ik een uure leef,
Indien ik desen bloed zijn rechte loon niet geef;
Ik sweer het Constans u, dat ik het zoo sal maken,
Dat gy in ongena by uwen Vorst sult raken;
Ik sweer, dewijl u walgd de wellust van mijn schoot,
Dat ik om dese zaek u brengen zal in nood;
Indien gy niet en wilt voldoen mijn welbehagen,
Sal ik u dan ten Hoof als schuldig gaen beklagen.
Ik zal, Princes, in 't minst uw dreygen niet ontzien,
Begeert gy mijne dood, ik kanze niet ontvlien;
Soo gy dit lichaem tracht in pijnen te doen lijen,
Troost ik my, dat de Ziel in Gode zal verblijen.
Zoo my uw booze lust naer 't lichaem lijden doet,
Ik troost my dat het God weêr aen de Siel verzoet.
Vertrekt u flux, van hier; ik zie uw zinnen strekken,
Grootmogende Princes, tot droefheyd en getraen;
Heb ik in eenig deel, uw Hoogheyd yets misdaen?
Neemt gy het qualijk dat ik heb aen u geschreven,
Oft door dees Dienaer u mijn brief ter hand gegeven.
'k Vervloek, eylaes! de uur, en dees bedroefde dag,
Dat ik diensnoden guyt hier voor mijn oogen zag;
Eylaes! oy me! eylaes!
Eylaes! wat is my hier van uwe slaef geschiet.
Uw Dienaer zocht, eylaes! Casterna te verkrachten.
Ik sta geheel verbaest en gantschelijk verslagen,
Dat dezen schellem dorst zoo snooden schelmstuk wagen;
Een slaef zocht die uw eer, ach Hemel! hoe kan 't zijn?
Ik sweer, dat ik hem zal met zulke straffe pijnen
Beloonen 't schellem-stuk, als ik zal kunnen vijnen;
'k Zal hem van lit tot lit af-kappen doen de leên,
En levendig het vleesch afnijpen van het been;
Oft levendig het vel van zijne lichaem rukken,
En kappen voorts de rest aen hondert duyzend stukken.
O booswicht! snooden guyt, hoe dorst gy dit bestaen?
Wie zijn gemoed, bevrijd, behoeft geen straf te schromen,
Hoe zeer de logentael de waerheyd overstrijd,
Haer snood, en valsch bedrog dat leert men door de tijd;
Gy Rechters, die hier zit, om yder recht te geven,
Doet recht met my, en straft my vryelijk aen 't leven,
Indien ik schuldig ben aen 't geen men my op-leyd,
't Zal blijken, dat men my dit valschelijk na zeyd;
Noyt had ik een gedacht Princessen eer te schennen.
Ik blijf by 't geen ik zeg, en oordeel die voor valsch,
Die my onschuldig schuyft haer boosheyd op den hals.
't Is noch geen tijd van wreken;
My komt de straf niet toe, maer haer die s' heeft verdiend;
Genadig Vorst, ik bid men my gehoor verlient.
Dat ik onschuldig ben, mijn Heeren, dat zal blijken,
En dat men over my valsch oordeel tracht te strijken;
Ik, die als schuldig hier voor uwe Hoogheyd stae,
Als een onnoozel Lam naer mijne slachtbank gae;
Mijn Heeren, dit uw doen is waerdig te misprijzen;
Wie kan 'er schuldig zijn ten zy men 't kan bewijzen?
Geen recht, maer ongelijk geschied aen zulk een man,
Die men veroordeelt. en geen schuld bewijzen kan,
Dat ik onschuldig ben, dat wil ik u mijn Heeren,
Dat wil ik hier voor a met diere Eeden sweeren.
Onwaerdig acht men a hier meer gehoor te gunnen,
Gy zult met Eeden noyt uw daed af-sweeren kunnen.
Uw dreygen ik, eylaes! niet langer lijden kan;
Ha! Koning Constantijn, ik die hier voor u kniele,
Denk niet dat in de zond mijn lusten zoo vervielen,
Dat ik mijn leven heb getracht na Vrouwen eer,
En is het niet genoeg dat ik met Eeden sweer,
Zoo zal ik hier voor u al t'zamen doen vertoonen,
Getuygen, die voor my de zaek zullen verschoonen;
Had ik nu geen bewijs by 't onrecht dat ik ly;
Hoe ongenadigh zoud men handelen met my.
Gy Rechters, die my hebt gelijk ter dood verwezen,
Als een misdadige mijn vonnis voor gelezen,
Mijn leven op-geeyst als of ik had misdaen,
Onschuldig doet gy my dit groote onrecht aen;
Dat ik onschuldig ben veroordeelt van het leven,
Daer zal ik u te recht getuygenis af geven,
Dat ik onschuldig ben zal komen aen den dag,
Zoo klaer, dat klaerder noyt de waerheyd blijken mach.
Gy Rechters, en gy Vorst, nu zal ik u verklaren,
Wat my in dit geval, eylaes! is wedervaren;
Weet dat ik niet en ben die, die gy mijn vertroud;
Weet dat ik niet en ben die, daer gy my voor houd;
Dat ik op 't hoogste heb gehaet onkuysche streken,
Dat is, Grootmogend Vorst, genoeg aen my gebleken,
Als ik niet heb geacht beloftenis van trouw,
Als ik uw geyle lust geen plaetze geven wou;
O Vorst! ik bid, gebied dat yemand deze banden,
En boeyens doch ontsluyt van dees mijn teere handen,
Op dat ik mijn getuyg doe komen aen den dag,
En van mijn onschuld u de waerheydt toonen mach;
Maekt dees mijnhanden los, op dat ik u betoone,
Wat hert en ziel dat onder deze kleeren woonen;
Gy kent my niet te recht hoe wel dat gy my ziet,
Gy kent my, maer die 'k schijn, en ben ik lijkwel niet.
Die, die gy pleegt te minnen,
Een Dienaer in de schijn, een ander schuylt' er binnen.
Zie daer mijn open borst, hier noch de zelfde leden,
Om wiens genot my heeft den Koning aengebeden;
Die offer ik u op als in haer eerste staet,
Uw lusten heb ik wel, maer noyt uw liefd versmaed;
Ik ben Faustina, hier in deze schijn gekomen.
O kuysche Herderin! ô spiegel aller vromen!
Met vreugde en vermaek val ik u om den hals;
Faustina dus getrouw! Princesse, gy dus valsch!
Ik zie wat liefde doet, dies zal ik liefde toonen,
En uw vervloekte daed, Princes, met straffe loonen;
U bannen uyt mijn Rijk, en eeren voor mijn Vrouw,
Faustina, die haer toond tot my waerts zoo getrouw;
'k Omhels u voor mijn Bruyd, en zal u eeuwig minne.
't Is Ferdinandus, die ik voor mijn oogen zie,
Mijn Broeder!
Zuster, ach! ik kus u.
Ach Ferdinand! zie hier hoe 't rad des werelds dreyd,
Die gist'ren zat om hoog, als nu ter neder leyd,
Die gist'ren lag om laeg, is heden hoog gerezen,
Faustina is, en zal een Koninginne wezen.
Van waer komt ons dit luk? ô Hemel! woud gy mijn,
In dit geval nu ook eenmael zoo gunstig zijn,
Dat ik met 's Konings wil Princes Calista trouwe.
Al wat onmoog'lijk schijnt den Hemel schikken kan;
Zijn Majesteyt die zy bewust dat ik veel dagen,
Aen Ferdinando heb getrouwe liefd gedragen;
Zoo zeer niet om de bloem van zijn ontloken jeugd,
Als om het hooge lof van zijn vermaerde deugd;
Deugd, die al 's werelds schat en rijkdom gaet te boven;
Deugd, die wy boven al ter wereld moeten loven;
Deugd maekt hem Heer en voogd van een Princesse Vrouw,
Ik lief u om uw deugd.
Mijn misdaed meerder is als men my kan vergeven,
Ik vind de spreuke waer; De leugen die mislukt,
Hoe zeer zy met bedrog de waerheyd onderdrukt.
Caprijcke
Dwaze iongheyt
Vieryghe lust
Conscyencye
Der zonden voetzele
Zalyghe leerijnghe
Caprijcke.
Prologhe.In dit spel zijn neghen personagen: Dwaze iongheyt, Vieryghe
                        lust, De mensche, Gheloove, Der zonden voetzele, Conscyencye, Zalyghe
                        leerijnghe, Redene, Hope.
A. Verdwaesde iongheyt.
Slaepty, hau, nichte?
B. Vieryghe lust.
Wat schuulter, couzijn?
Wel an! wel an!
Moeten wy te waercke zaen?
Sprijnght wt, als de lichte.
Comt ghy in tvoorschijn.
Slaepty, hau, nicht?
Tes iammer dat ic zwichte.
Dats my een ghepijn.
Vlieght in dit ghespaen.
Wilt ghy nu op tstaercke gaen?
Ic zie ghinder leecke en claercken staen,
Die ic wil gaen gheven instruccye.
Wie dat zy zijn, by mijn induccye
Moghen zy alle ter qwalic vaert gheraken.
Nichte, ic versta my ooc an de zaken;
Hoe iongh zy zijn, duer my bedryven zy cloucheyt.
Dats waer, want ghy zijt Verdwaesde Iongheyt.
Dien mynen tronc greyt, vry wel ontwecken magh.
En al dat ter waerelt lepel lecken magh,
Can icze bemaercken, zy werden verbust;
Tblijct an mynen name.
Dats Vieryghen Lust,
Gode menyghe ziele ontreckende.
En ghy zijt met al de waerelt gheckende,
Verweckende veil zotten en dwazen,
Dat zy naer u int hende moeten razen;
Ghy contze fazen, en u en verveles niet.
Tiansoy, diett niet en can, en speles niet.
Men zalze leeren zeere naer my loopen.
Ic lieghe lueghenen met grooten hoopen,
Dies ben ic daghelicx metten ioyeuzen.
Ic gheslachte alle deis amoreuzen;
Als zy ghemint en gheclapt hebben int leste:
Die alder zeerst lieght, es verre de beste;
Zo ben ic ooc, ghy moghet wel weten.
Ghy hebter veil bedroghen.
En ghy bescheten,
Die nu ghebeten zijn van dhelsche bezwaer;
Kennet, of ghy wilt.
Ic kent, het es waer;
Dies moetty an my u voetzel halen.
Dats qwalic verstaen, daer zoudy falen;
Ic zalt u wel wijs maken, sust uwen rel.
Ben ic niet Vieryghen Lust?
Iaegh, dat weet ic wel,
Die zeer snel zijt op elcken die ghefaest es;
Maer en dade die iongheyt die verdwaest es,
Ghy en zoudt u dies niet connen berommen,
Want vieryghen lust moet wt der iongheyt commen;
Wat vierigheyt magh wt doude caters smaken?
Ghenough, vry.
Zy mueghen een gambade maken,
Een faus samblant, het schijnt dat zy loeyen.
Zy doent zo wel, als zijt hem willen moeyen.
Certeyn, vierigheyt moet wter iongheyt groeyen,
Byder iongheyt crijghtmen vieryghen lust.
Wel, ic accordeirt, laet datte zijn ghesust;
Wy en dienen emmer eenen voet verscheen niet.
Dats al rene, wy en dienen van een niet,
Dus laett ons te gaer hauwen, lieve zustere.
Dats mijn motijf, dies ben ic te gherustere.
Zo doende hebben wijt al tonzen wensche.
Heu, wie comt ghindere?
Het dijnct my De Mensche.
Het es certeyn waer, zo ic wel wane.
Ziett my dien sulfus commen inde bane;
Zouden wy hem gheen vruecht connen doen orboren?
Ziet ditte, Tgheloove comt met lichte voren.
Zulcke amoruesheyt zou my doen verdwazen.
Ic zal dat licht wel wt connen blazen,
Dat hy Tgheloove achter zal stellen.
Wy moeten hem ter deghen gaen qwellen,
Dat hy ter stont gheleert zy naer ons handt.
Tsa, tsa, elc wille hem voughen an eenen cant,
Dat hy ons nieuwers ontslutzen en magh.
Zuldy wel zien?
Ia vry, het es noch schoon dagh.
Zaghe hy nu niet, hy zou emmer wel blent zijn.
Volght my stautelic; magh ic u ontrent zijn,
Niemant en magh u hinderen op der aerden.
Deze lantaerne es ‘dwoort Gods’ vul waerden,
Dat niemant, gheloove hebbende, ghebreict;
Daer af dat Psalmista in zynen saulter spreict:
Och heere, u woordt dat elcken doet verzoeten,
Es eene lantaerne an mijn voeten,
Die elcken bevrijdt, dat hy niet qwalic en gaet.
En neimt daer den stoc, dat ghy te vaster staet,
Die heedt ‘betrauwen op God’, dats u bevolen.
Houddy u daer anne, ghy en mueght niet dolen,
Want tgheloove zal u altijts azen.
Hy zal niet dolen, tlicht en waer wtgheblazen
En tgheloove by zyden ghestelt met allen.
Dan zal den stoc wten handen wel vallen
Van tbetrauwen op God, moghen wy leven.
Nu es my verstant van God ghegheven.
Ic en darf niet sneven ende es my beneven
Gheloove, twelc my es vercnapende
Met schoonen lichte, al waer ic slapende;
Mynen stock, hopic, van vaste betrauwen
Zal my wel wter dolijnghen hauwen;
Tcleed van innocencyen willic bewaren,
Want specialic, naer Davids verclaren,
De onnozel zijn, zonder looze perten,
Zuver van gronde en zuver van herten,
Zullen an trijcke Gods mueghen palen.
Gheen andere, dat en magh niet falen;
Gods woorden en lieghen te gheenen sayzoene.
Maer naer dat ic ben ghestelt te doene
Mijn pilgrymage, dit dijnct my groot abuus
Dat ic hier twee weghen vinde; ic ben confuus,
Deis zake en zaghic niet te verstane.
Daer en zijn maer twee weghen te gane:
Den eenen die leedt ter eeuwygher doot
En den anderen in Abrahams schoot.
Ziet dat ghy noch ter rechter hant met doluere,
Noch ter slijncker hant en keert; gaet effen duere,
Zo werdy Gode langhs zo ghenamere.
Den eenen wegh dijnct my emmer beqwamere;
Of ic dien ghijnghe te mynen wensche?
Daer es eenen wegh, de ghuene die den mensche
Goet ende rechte dijnct, zonder ficcye,
Maer thende leedt hem ter malediccye;
Ic biddu en wilt mijn leerijnghe niet haten.
Zo zal ic dien gheplaenden wegh dan laten
En dezen leelicken stranghen wegh beterden,
Paventuere oft my zaligh moghte werden?
Tzal al verzoeten, al maght eerstwarf rabbot zijn.
Wildy aldaer, vriendt?
Ia ic.
Zo moetty wel zot zijn
Dat ghy gaet zo stranghen wegh met ghewelde,
En ghy zonder dangier mueght plat gaen te velde;
Dus biddic, dat ditte niet en ghebuere.
Ten baett niet, ic moeter nochtans duere;
Ic en vreeze gheenen aerbeyt noch dangier.
Maer de meeste menighte gaet al hier;
Lettel yemandt can al daer passeren,
Om de vyanden die den wegh occuperen.
En die daer duer wilt zonder dacye,
Hy en heift niet dan groote tribulacye,
Onghegroet, veil catyvigheyt onghepayziert,
Nieuwers haerbaerghe, ooc ongheayziert.
Doet onzen raedt, of ghy doet als de slichte.
Och Mensche, ziet dat ghy wandelt met lichte
Inden dagh, dat ghy u niet en offendeirt;
Ziet dat ghy u met tgheloove zo regeirt,
Dat uwen stoc wten handen niet en valle;
Wacht u van qwaen raedt en van dien gheschalle,
Want ic duchte, zy zouden u bedrieghen int hende.
Wy en mueghen niet lieghen;
Doet naer ons advijs, ghy en zult gheen quaet doen.
Ic zoude om een haer ulier raedt doen,
Want ic zie dat ghy waer zeght voor mijn oghen.
Och Mensche, ghy werdt zo daerlic bedroghen;
Laetze varen, of het werdt u lachtere.
Gheloove, terdt een lettel achtere;
Ic moet my bevroen, tzijn te goe ghezellen.
Gady tgheloove dan achter stellen,
Het licht zal wtgaen en teenegaer verdwynen.
Ia wel, de zonne zal noch langhe schynen;
En al waert nacht, wy en zullen van hem niet scheen,
Al zouden wy hem met tortsen thuus leen.
By ghaere, al zoudt my berauwen int leste,
Ic zal ulier raedt doen.
Tes verre tbeste;
Ghy mueght in dezen wegh gaen met playsancen.
Men zouder by naes met zocken op dansen,
Zo heffen gaetmen hier, zonder eenigh belet.
My dijncke ic ben op dezen wegh bet
Dan op den anderen.
Dats goet te wetene.
Tsa, ghy moet u gaen voughen te gaen etene
In een eerbaer plaetze met ons beeden.
Waer zou dat zijn?
Daer wy u zullen leeden,
Vreest gheen dangier, wy en zoucken niet dan iolijt.
Ic zoude my schamen: ic ben int habijt
Zo povere, dat my langhs zo zeer verleedt.
Zijt te vreden, ghy werdt al anders ghecleet;
Dus te gane en zoudy niet behaghen
Der waerdinnen.
Maer ic moet teerst vraghen
Waer ic gaen zoude by uwer gracyen?
Inden ‘poel van desperacyen’.
Daer comt de mensche toe, die achter stelt
Tgheloove.
Zwijght, dat ghy ons niet en qwelt,
En pact u duere met uwen broetzele.
Wie es daer, waerdinne?
Der Zonden Voetzele,
Smenschen behoetzele voor al dat hem daert.
En die hebbic over langhe tijt beghaert.
Ghy zyter ooc ten huuse lief en waert.
Waer of? kent zou my?
Veil meer dan ghy waent.
Tes al van u dat zou daghelicx vermaent;
Dus doet wt dat cleedt van innocencyen
En anvaerdt dat cleedt van preeminencyen;
Maect u zelven groot, ziet dat ghy u daertoe gheift,
Zo werdy verheven voor al dat leift.
Doet onzen raedt, zo steldy u tot vruechden.
O Mensche, gady u ontcleen van dueghden?
Tlicht gaet nu wte, werdy zo coene.
Wy hebben hier met gheen licht te doene,
Wy zullen zonder licht wel gheraken
Daer wy zijn willen.
Gurdt dit mes an van wraken;
Waert den palstre, dat ghy daer an niet en ghelooft.
Neimt die mutse met die plume op thooft
En ghenaert u niet meer metten innocenten.
Men moght u by gans bloc nu niet vergenten,
Alle ghenoughte zal op u welven, ziet;
Voughter u toe.
Ic en kenne my zelven niet.
Het zal, zec, al commen tuwen wille.
Met dezen messe schijn ic den qwaen gille;
Nu en vreeze ic niemande ten beghinne.
Laet ons nu voort gaen.
Hier es de waerdinne,
De schoonste minne, naer elcx betamen,
Diemen vindt.
Maer hoort hier, zal ic my niet schamen?
Neen ghy vry, en maect daer af ghen ruze,
Zijt onbeschaemt.
Ghy zyter al kint ten huse,
Dat weet ic wel.
Ic twyfel.
Dat hebdy vast.
Waerdinne, wy brijnghen met ons eenen gast,
Maer hy es beschaemt, dwelcke ic stille romme.
Derzonden voetzele.
Wie eyst?
Der zonden voetzele.
Hy es willecomme.
O Mensche die ic in alder tijt belaghe,
Het es doch al naer u dat ic vraghe,
By nachte, by daghe, zonder eenigh respijt.
En teenen teecken dat ghy my willecom zijt,
Zo moet ic u naer mijn verlanghen
Eens vriendelic cussen an u wanghen.
Comt naer, biddic by uwer gracyen,
In mijn huus ‘den poel van desperacyen’,
Daer u Der Zonden Voetzele in brijnghen zal.
Och, ic weet niet hoe ic my bedwijnghen zal,
Ic zou sprijnghen al van vieryghen luste.
Eyst niet fraey dat zou u alzo custe?
Dit zijn vry van haer daghelicxsche perten.
Dien cus ghijngh tot inden put van mijnder herten.
Wat zal zou bedryven, waerdy ghezeten!
Tsa, tsa, mijn heeren, laet ons gaen eten;
Maect u bee van dienste, alzoot betaemt.
Comt, zitt hier mijn lief, en weist niet beschaemt;
Ghy en moght ter waerelt niet willecommer zijn.
Hier es ghereedtschap.
Daer es broot.
En daer es wijn.
Daer es een lecker morseelkijn.
Curt en qwick.
Ysa, tsa, tsa, dient hem van dalder beste stick.
Ziet mijn lief, daer es wat goets voor uwen tant.
Hey, ic danck u, lief.
Maect goe chiere.
Ghy zijt haer qwant,
Den besten callant.
Ghy doet mijn bloet verhitten.
Zal ic hier blyven staende?
Tian, ghy mueght zitten
Of ligghen daer buten yewers int groene,
Tot datmen u roupt.
Het gaet hier over noene.