floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Nou, Engel, schrei niet of je maakt my ook bewoogen,
Je parst me traanen uit men oogen.
Nu, Neef, behouden reis, vaar wél, ik zal u morgen,
Als 't is gezégt, het géld bezórgen.
Mét dat praaten
Verloopt de tyd, geef Neef dit brief je als hy hét géld
Hier mórgen vroeg in huis bestélt,
Je kunt het ook wel door een Kruijer laaten haalen;
Dan moetje die Sinjeur betaalen,
Daar ik dat goed van héb gekócht,
Dat gist'ren is in huis gebrógt;
Ik had hem uitgestélt tót mórgen
Ay! Hartje, wilt dan ook men reiszak. voort bezórgen
Laat Béletje de brief bestéllen.
Joris, is
Nu alles vaardig? want het word al tyd na 'k gis.
Niet dat ik weet, maar gaat
Je reis nóch voort, Sinjeur?
Wél ja zé, wat een praat
Is dat, moet ik niet zien men schulden in te krygen?
Wél alsje moet, dan moet ik swygen,
Maar wist jy wat hier al geschied
Als jy van huis bént, Heer, je gingt van avond niet.
Ik durf 't je schier niet zéggen,
Hoe hier in huis de zaaken léggen,
Je zout me ook niet gelooven, maar zie daar
Ik sweer 't, al wat ik zég is waar,
Ik zél 't bewyzen, én zo ik blyv' in gebreeken
Jaag my dan voor een vagebond, een guit
Vry uit je huis, en geef me niet een enk'le duit
Van al men huur, nóch meêr, je meugt me vry deursteeken
Indien ik lieg.
Wat schort 'er? óch! men leeden beeven.
Sinjeur, iet dat je van je leeven,
In 't alderminst niet zoud vermôen.
Wat isser dan? spreek op!
Als ik 't je zou ontdékken,
Moest jy belooven, dat je niet, uit ongedult,
De gantsche zaak verbrodden zult
Mét raazen, want het zou jou meest tót nadeel strékken.
Wél hoor, Sinjeur! jou Vrouwtje word
Van Vólkert opgepast.
Niet; als dat hy gaat in jou plaats by Juffrouw léggen
Als jy van huis bént.
Wat! speelt dan men Vrouw de hoer?
'T is geen loogen,
Sinjeur, ik héb 'er zélf al twé dry maal verspied,
En 'k zélt je zien doen veur jou oogen,
Geloof men zéggen eerder niet.
Ach! houw me vast, ik stérf; wie zou dat toevertrouwen,
Aan zulk een Spiegel aller vrouwen?
Maar word ik dol? geloof ik dat
Men Vrouw heur eer zo vuil beklad,
Op 't zéggen van een guit, die door zyn snoode streeken,
Heur zoekt de kroon van 't hoofd te spreeken?
Sinjeur, denk wat je zégt, én doet,
Ik spreek de waarheid.
O! gants bloed,
Hou jy't nóch staande, schélm? Ik zég je hébt geloogen.
Ey! raas dóch niet, dénk om je woord,
Want zo je Vrouw maar 't minste hoord,
Dan is 't niet meêt in myn vermoogen,
Om jou het zélf te laaten zien.
Wél 't kan onmoogelyk geschiên,
Dat zy, die pas van my een oogenblik kan duuren,
Uitwérken zou die snoode kuuren.
Ja daer deur heeft ze jou verkloekt
Tót nu toe, én zo fraai gedoekt.
Wél wie zal dan iet toebetrouwen,
Op't vleijen, én geschrei van vrouwen?
Wél hoor, Sinjeur, 'k héb lang geweeten, dat de waagen
In huis niet récht ging, én het is me zéker leet
Dat jou Kozyn doet hoorens draagén;
'k Beként, ik héb 'er na gegaan,
Als jy van huis waart, én vernoomen
Waar dat zy by malkander komen;
'T is in een sluiphuis, by een zéker Roffiaen,
En tót nóch meêr bewys dat ik niet bén bedrógen,
Dat alles waar is, én geen loogen,
Men Neef heeft zélf altyd voor heur gespeeld.
Je zweer 'et! wel, zie daar,
Ik zég 't je, maar mét waare woorden,
Indien het waarheid is zél ik de Hoer vermoorden;
Och! och! wat word ik ongerust,
Och! dit beneemt my al men lust;
Men Vrouw lichtvaardig; maar het kan niet moog'lyk weezen;
Zy lykt zo deugdig van gemoed,
Zo zédig, én wél opgevoed,
Ik laatme niet zo licht beleezen.
Wél hoor, veel woorden zyn om niet,
Sinjeur, maar zél jy 't niet gelooven als je 't ziet.
Zét dan je misvertrouwen
Zo lang ter zyden, én geloof het geen ik zég,
Sinjeur, wanneerwe zyn op weg.
Zél ik de heek zaak gelyk het lyd ontvouwen
En wat van ons gedaan moet zyn,
Ik zel je ook in het breed dan zeggen,
Hoé wy het hooren aan te leggen.
Ja wel, de Duivel haal Kozyn;
Hy wil geen Intrést van zyn geld van my genieten,
Maar na dat jy men nou verhaalt,
Heeft hém men Vrouw wél ruim betaalt;
Ik wed'er meêr zyn die zo gaeren géld verschieten.
Hartje lief,
Hier is je reiszak, hébje iet meerder ook te zéggen.
Ze is wel verrzien van al wat dient tot jou gerief
Ik mag ze hier vast neêr gaan leggen.
Myn twéde leeven,
Je gaat men eindelyk begeeven?
Ja, ja, weest maar te vreên,
Ik zal. Hier, Joris, neem de zak.
Ei! eens gekust, nóch eens.
Al wél, ei! weest te vreên.
HOor, Bély, Vólkert Neef heeft my mét ernst gebéden,
Of ik hém wou vergasten, 'k hébt belooft,
En 't zél wat laat zyn eer ik 't huis kom, 'k héb ook héden
Veel swarigheden in men hoofd,
Zo door't vertrékken van men Man, als andre zaaken,
Die 'k wil vergeeten door 't gezélschap, ga, bestél
De Brief, en kom voort weêr, ik zél
Terwyl men zélven vaardig maaken.
Wél, Juffrouw. Dit 's na wénsch, zy gaan weer zamen heen,
Dan héb ik mooy het huis alleen,
Dan kan ik onze Dirk weêr delikaat onthaalen,
Myn lieve Vryer, Juffrouw gaat
Te gast by Vólkert, nou 'k zél swijgen, maar dat staat
Ons schoon, hier zal geen ménsch na taalen.
Ook sny ik, want het doet men beurs in 't minst geen zeer,
Zacht bteeje riemen uit een ander man zen leer.
Myn Heer, uw liefste is al gereet,
Ik wou maar vraagen, óf men heer wél weet,
Dat Lichthart, die zo aanstonts is gekomen,
Twé vreemde speelliên nóch heeft mégenoomen.
Ja, Ja, laat Lichthart maar begaan,
Agaat, het mag 'er nu op staan.
Waar zyn de danssers? zyn de kleeren
Ook bóven? kunt gy 't voisje leeren?
Dies laat ons uit de borst eens lustig vrolyk weezen;
Haar man zit in de schuit, én droomt al na ik gis,
Hy zal nu onze vreugd niet stooren?
Laat ons dan onbekommert zyn;
Hoe vaart de kóst? hoe vaart de wyn?
Is alles al gereed? laat hooren?
't Is alles wél verzórgt, stél maar je hart gerust;
Ik héb een kóst doen vaardig maaken,
Die 'k weet dat ongemeen zal smaaken.
Zég, Kniertje? is je man jalours?
'k Had hem uitgestuurt,
Hier by de speellui in de buurt,
Maar zie, daar is hy zélf.
Ho, Kristoffórus, wonder
Wie geits?
Her, Vólkert, noe! Hans donder!
Al wél,
A! Neem gemak.
He! wélk ein snak!
't Is alles richtig, hei! laat ons man lustig weezen,
Nichs haab ik zegt breur, 't hart ist goet
Ond eerlich, man we zunt toe hoop von vleisch ond bloed.
Kristoffel, ei loop heen, de Tafel is al vaardig,
En spoel de glaazen; daar komt Juffrouw, Heer! hoe aardig
Is ze opgeschikt?
Bezonder, en wanneer 't kon weezen,
Ik wénschte wél, myn uitgeleezen,
U altyd zo gekleed te zien.
Maar is 't niet wél, dat ik uw oogen mag behaagen,
In zulk een aangenaame schyn,
En als ik by myn Man moet zyn,
Dat ik mag slechter kleed'ren draagen?
Voor hém is 't ommers wel, én goed genoeg, myn heer;
Want als ik mag by u verkeeren
Dan schort 'et immer aan geen toestél, óf aan kleéren.
Men moet zich na het geen niet anders zyn kan voegen;
Men heeft tóch nimmer zyn genoegen;
De vreugd, die al te veel genooten word, verveeld,
't Is 't lékkerst brókje dat men steelt.
't Is waar, én nu het zo moet weezen,
Is 't bést de korte tyd besteet.
Ik bid zét u hier bymy neêr, myn uitgeleezen,
Gy hébt die plaats wel meêr bekleed.
Ik zal, én stél voort alle zórgen,
En swarigheden uit tót morgen,
Men man zal onze vreugd nu niet
Verstooren, en 't geen 't oog niet ziet,
Kan 't hart niet deeren, hy is gierig,
Ik jong, én gaaren by de vreugd,
Als zynde in 't béste van myn jeugd,
Al schyn ik zédig, 't hart is swierig
Ik zie wel of men raapt, én schraapt,
En by een Man vol zórgen slaapt,
'T heest ook wat in, by goede vrinden
'T vernoegen van de jeugd te vinden.
Ik weet et wél dat men kwaalyk praat
Van Vrouwen, die van braave vrinden,
En van een eerelyk geslacht,
By and'ren méêr vermaak als by haar mannen vinden;
Ja 'k heb 'er zélf zomtyds veracht,
Maar 'k wist toen nóch niet wat het in had, een van beiden
Te kiezen, óf gebrék te lyden
Door al te teeder een gemoed,
Of dat men weelde kan in volle overvloed
Genieten, zonder achterdénken
Te geeven, óf zyn naam te krenken;
Ik zie wel, óf men zich al veel verbeeld van de eer,
De zoete tyd, die vast verby is, keert niet wéêr.
Neen, is alle ding gereet
Zo maak maar dat men aanstonds eet.
Der Hér értzy mich.
Nú, zit néêr,
En maak geen Komplimenten méêr,
Uw byzyn zal de vreugd vermeerd'ren, niet belétten.
Dat gebraad
Heeft goeje mines, zo! het lykt zeer delikaat.
Vrinden,
Ik durf me dat niet onderwinden,
Ei! Ekskuzeer me.
'T moet zo zyn,
Agaat, kom schénk een Glas mét wyn,
En laat de Speelliên binnen kómen,
Wy moeten nu niet zitten ofwe droomen,
Muzyk, en Wyn verheugen 't hart.
Dat 's waar, ik mag het ook byzonder gaaren hooren
O jé! Wat zyn die Speullui swart.
Filibert, én Joris, verkleed als Speelliên, Volkert, Geertruy,
						Kristoffel, Kniertje, Agata.
‘O Bloed! dit 's Volkért, én men wyf, dat wil ik sweeren,
Zy is het, maar in and're kléeren!
‘Ik bid, Sinjeur, ei! snoer
Je Mond, laat dich in 't minst niet blyken,
Wy moeten nu de kat zien uit de boom te kyken
Och! Joris houw men vast, 'k word as een stók zo styf;
Maar, zyn ze 't al? O ja! 't is Vólkert mét men wyf,
Wie drommel zou 't zo durven droomen?
Och! och! wat zél men overkomen?
Swyg dóch stil,
‘Dat bid ik, want ie hébt nou alles na je wil.
Wat! is 't men wil dan, dat men wyf en hoer zél weezen?
Neen, maar 'k wil zéggen, dat je 't zelf nou heb gezien,
Want anders mogt je 't nóch misschiên,
Gelyk als eerst, voor leugens vreezen.
Ja, 'k zie genoeg. Jou hoer! jou guit.
Wél swyg je niet, én voer je diergelyke woorden,
Zo is de heele zaak verbruid.
Och! Joris, wel hoe klópt men hart, Och! och! wat raad?
'T za, Speelliên, zaag eens op. Kom laaten we eensjes klinken,
Kristoffel; Schoone, ik zal 't op uw gezondheid drinken.
Agata, zég dat
De Potzemaaker voort begint,
Men Heer, ik vat
De zin, 't zél voort geschiên.
Mét gedachten
Kan 't niet verbétert zyn, 't is zéker ongemeen.
Nicht, zulk een toestel valt niet swaar
I dat geit hups, noe, noe, wie wollen auch eins springen,
Ond zingen; las ons lustig zyn,
Der Musik voegt wol by de wyn.
Der Pompernik kel is aber hie,
Ich werd em nicht verlassen:
Wen ich dein Schoen braun ooglein zie
Erlieb ich aussermassen;
O lieb, o lieb, o lieb, ier doet mie 't harts zo weê;
Wen ich 's lyb vol gezouffen haab lig ich in roe, end vré.
Men zou de drommel zo verraân,
Geef aan de Speelliên ook eens drinken,
Wel, op een kusjen aan weerzyden
'k Ben te vreên,
‘ô Heer! zie ik dit voor myn oogen?
Neen, Joris; och! 't is al te waar,
Maar, 'k zél die vuile hoer, die ranken duur betaalen,
Kom laet ons voort de Schouwt gaan haalen.
WAt 's dit? hier is de baan niet klaar;
Wat schort de Speelliên?
Och! 't valt me daar als loot op 't hart, na 'k merk,
Kozyn, is dit geen deeglyk werk.
We zyn verspied; wat raad? wat zullenwe beginnen?
MEn Heer, én Juffrouw, och! wat héb je lui gedaan?
De Speelliên zyn kwaad wég gegaan;
Ze spraaken van de Schout te haalen,
De een zei, ik sweer ik zél die Hoer dat wéêr betaalen.
Och! 't zél men man zyn, dat gaat vast;
Och! Neef wat raad? we zyn verrast,
We zyn hier laelijk in de val; 'k wil sweeren,
Dat hy ons in die Speelmans kleêren
Verspied heest; 'k twyselde al, maar, ach! nou is 't te laat,
Ik bén bedurven, ach! wat raad?
Ik sta verstélt; maar kom we moeten hen verkloeken,
Nu zy zo dom zyn; ras de kleren uit, en voort
Na huis, dan zyn zy licht te doeken,
Zo gy maar vast blyft by uw woord.
Och! och! ik kan van schrik me zélven pas bedaaren.
Kom, niet te sém'len, kryg de kleêren, trek maar uit,
Want vondenze ons, zo was het heel procés verbruid.
Hier zyn je kleêrén, trék maar aan,
Wat hoeft 'et juist zo nét te staan?
Wat zo! je kaper op.
Als wy maar weg zyn, mag 't geen kwaad,
Dan isser gantsch niet aan bedreeven.
Dat mag geen kwaad, ik zal u aan uw huis verzéllen,
Ei! wilt u niet te veel ontstéllen.
Kom, 't zal zo wél zyn. Nu, goé nacht;
Ik had dit voorval niet verwacht.
Zo schoon; ey! lieve ga maar heen,
Begeerje ook een Lantaeren?
SUnt Vélten moet die Lichthart schennen,
Die guit heest ons die pots gespeelt,
En hier 'er Man in Speelmans kleêren
Gebracht, wie had em dit zen leeven zo verbeëld?
Zo dra ze kwaamen had ik in 'er doen geen zin,
Ze gluipten zo.
Dat 's waar, ze dorsten pas 'er oogen
Eens opstaan; wél ik bén nóch nooit zo valsch bedroogen.
Ik beelde me schier in
Datze onze taal niet kosten spreeken.
Ich wol em hals ond beinen breeken
Dem Lichthart da! dien Schélm!
Hoe waarje zo verblind
Dat jy 'er aannaamt?
Noe! i snakken wie ein kind;
Kon ik die Nar? i zé! ik heb em von myn daagen
Nicht zeên, wat meug i dan zo vraagen,
Man by dem kranken, wen ik Lichthart zé, er zol
Mi saterfaction verschaffen, ob ich wol
Em eins der kraage, was verzétten.
Laat ons op onze dingen létten,
Schik alles aan een zy, Agaat, daar bérg al 't goed.
Jy voort de tafel, niet te wachten,
Wy moeten heur die kans af winnen, met gedachten,
Die sakkereerse zót, die bloed,
Hy meent zen Vrouw hier nóch te vinden,
Maar dat zél mis zyn, én hy moet 'et liegen, dat
Zy hier geweest is, zo ik aârs de zaak récht vat.
De Schout, Twee Dienaars, Filibert, Joris, Kniertje, Kristoffel,
						Agata.
Goên avond, vrinden;
Kom, zég ons voort waar dat de Vrouw is van die Man.
O! Her Scholtétus!
Dit ontkennen zal niet baaten,
Gy paait ons niet met schoon te praaten.
Men Heer, je hebt gewis abuis,
Je bént hier in een onrécht huis.
Wat, in een onrécht huis? dat 's valschelyk geloogen,
Ik héb 'er mét men eigen oogen
Zo daad'lyk neffens hém verspied,
En Lichthart, maar nou isser niet
Je hebt 'er lichtlyk in een heim'lyk gat versteeken.
Matsfuzel! hazenkopf.
Stil Stoffel, wat beduid
Dit raazen, laat ik met 'er spreeken;
Wat zég je van die Man zen Vrouw?
'k Zég dat die Man zen Vrouw hier daadlyk heeft gezeeten,
Mét Sinjeur Vólkert, heur Kozyn;
En zo je niet wilt zéggen waar ze zyn,
Ik zel het évenwél wel weeten;
'T za, dienaars, doe gelyk ik héb belast.
Men Heer,
Dit is gewélt; hélp! vrienden! buuren!
Ei! zie die kuuren.
Wél, Jakhals! durf jy zeggen datze hier
Geweest is, dat jy 't waar kunt manken?
Ja, Voddemoêr, dat durf ik zéggen,
Of mienje dat zo schoon te ontléggen,
Kom hier eens, Joris, heb ik niet
Mét jou, en Lichthart heur verfpiet,
En zaagen wy 't niet veur onze oogen?
Wég vént, je bént niet by je zinnen,
Je raaskald; is jou Vrouw hier in men huis geweest?
Ja, Sloery, ja ze, dronken beest,
Ze was flus mét er Pól hier binnen;
Hier zatje, en braste, én waart wél louwter in je schik
Zie daar, hier héb jy lui gezéten
Al wil jy, Voddemoer, 't niet weeten,
Hier zatje in 't rond, terwyl dat ik,
En Joris, in de schyn van Speullui jou verrasten,
Terwyl je lui te zamen brasten.
Spreek, Joris, is 't niet waar? héb jy 't niet mé gezien?
Ik héb geen ménsch in huis vernoomen,
Je hébt voorzeeker léggen droomen,
Of eenig spook heeft jou de harzenen ontroert.
Myn heer, wy hébben 't huis van boven tót beneeden
Doorzógt, maar niemant daar gevonden.
Is dat reeden
Dat jy een ménsch zo affronteert?
Hoe! Filibért, 'k loof datje ons scheert;
Gy zégt dat hier uw Vrouw in kostelyke kleêi en,
Zo straks heeft zitten banketteeren,
En nu ik kom is 't mis.
Men Heer, de drommel moet
Men haalen... O! ik drink van kwaadheid schier men bloed;
'k Weet dat ze hier is, én die Hoer heeft haar versteeken.
Maar kom, de zaak zél zélver spreeken,
Laat hier je dienaars, én laat ons dan zaamen gaan
Tót mynent, daar zél jy de waarheid wél verstaan;
'k Wil sweeren dat ze niet in huis is,
En dan is 't licht te zien, men Heer, hoe 't wérk niet pluis is.
Kom, gaan wy dan zo daad'lyk heen;
Blyft gy zo lang hier met u tweên.
Nou wil ik sweeren
Dat ik jou, Voddemoêr, dat liegen zél verleeren.
Ei, Ioop, Jan gat, loop na de pomp,
Jou rechten uil, jou botten lomp.
Dat i voor hébt, werd die missen,
Doe bist auf don pok kel geschissen,
Noe, noe, noe, noe, noe!
Zo lékker te eeten, én te drinken? Wie zou 't droomen?
Ja wél dan zou het mét zyn zaaken heel slécht staan;
Zyn Vrouwtje buiten, ik hier binnen,
Verteerden meêr als hy kan winnen.
Wat raakt dat ons, als wy maar lékk're wyn,
En eeten hébben, O! dan kan men vrolyk zyn;
Wy hoeven niet te zórgen
Hoe 't word gewonnen, laat die zórgen, die 'er bór gen.
Je hébt gelyk; ook is dat spreekwoord waar,
Een kwaade voórgang, maakt een kwaad gevolg.
Dat 's leeg geveegt, daar moetje me eens een zoen op geeven.
Wél waarom zou ik niet men jeugd
In vrolykheid besteeden,
Eer dat die is vergleeden?
Dat 's waar, maar évenwél, wie zou het durven droomen,
Dat zulks zou in 'er harzens komen?
Het lykt een vrouwmensch, stémmig, staatig,
En zédig, in 'er ommegang, niet praatig,
Ze is sléghjes in 'er kleeding, alle dag;
Als 't preckt, dis, is zy op de eerste slag
Van 't Klokkeluijen in de Kérk, om plaats te krygen,
Recht voor de Preekstoel, én zy heeft... maar laat ik swygen,
Der schuilt doch meerder als men weet,
Of dénken kan in 't stemmig kleed.
Men zégt de Drommel, als hy iemant wil bedriegen,
Of ons zoekt voor te liegen,
Dat hy hém in een Eng'le schyn vermaalt.
Hei! laat die viezevaazen vaaren,
Als wy 't maar beide béter klaaren
Dan mach 't geen kwaad. kom, noch ereis geveegt,
En 't glaasje tot de boom geleegt;
O bloed! die wyn maakt krommesinkken,
En évenwel word ik niet moê van drinken.
Hei wie zou niet vrolyk weezen,
Ah hy by de lekk're wyn,
En zyn éngelin mag zyn?
Hei wie zou niet vrolyk weezen
Daar word geklopt, och! och! dit brengt me in duizend vreezen!
Wat gaat me aan, wat raad! zo dit men Juffrouw is?
Doe maar open,
O bloed! waer zél ik loopen!
We zyn verspied, ei! Belitje, kom ras,
Versteekme in deze kleêrbén, óf die kas.
Wel, Bélitje, wat 's dit te zéggen,
Dat jy een mensch zo lang laat staan
Eer dat'er open word gedaan?
Loop, kryg men nachtgoed, och! 'k ben bly
Dat wy geraakt zyn uit de ly,
Vertrek nu, Neef, eer datze ons hier in huis betrappen
Ik zal. Maar op dat Bély niet zél klappen
Zél ik'er iet vereeren.
Juffrouw, daar
Is 't Nachtgoed. Hoe is 't hooft zo swaar?
Hoor, Bélitje, dat goud vereer ik jou,
Blyf voort jou Juffrouw maar getrouw,
En swyg. Voorts alles wat je heeden
Mocht zien, én hooren, zég niet anders als dat Nicht,
Niet uit geweest is, 'k zal u altoos zyn verplicht
Indienje dit wél uit hélpt wérken.
Volkert,
Ja, Bélitje, dat 's waar.
Is 't anders niet; kom, wilt niet vreezen,
Ik zelje in alles hulpzaam weezen.
Had hy zo lang by ons gebleeven,
Tot dat 'er iemant stil was na de Schout gegaan,
Dan had hét slécht mét ons gestaan:
Maar tot ons groot geluk zynze alle wéggeloopen:
Toen zyn wy stil na huis gesloopen.
Geen noot, we moeten 'er bedriegen,
En 't geen ze zaagen heeten liegen.
Kom ras, je nachtgoed aan, 't naaikussen by der hand,
Kom, al je kleêren an een kant,
Zo zienze van jou uitgaan 't minste téken.
Daar word geklópt. ach! Neef, nou is'et werk verbrust.
Och! och! wat raad.
Ik zélme in deze kas versteeken
Daar is 't niet veilig, Heer, maar wilje zéker zyn
Kruip in die kleerbén; hier kan juffrouw zitten naaijen,
En, door die bezigheid, men Heer ontdraaijen
Dat zy is uitgeweest, én om meêr schyn
Te geeven dat wy zo laat wérken;
Zég dat hét linden morgen voort
Moet wéggaan met hét oop'nen van de poort,
Zo kan hy in hét minst niet mérken.
Dat's wél bedacht; kruip in. Ga open nu de deur
Filibret, Joris, De Schout, Geertruy, Bely, Dirk in de Kas, Volkert in de
						Klêerbén.
Hoe! benje niet van buis, Sinjeur?
Wel, hartje, wie dorst droomen,
Dat jy zo haast weêrom zoud komen?
Je reis gaat dan niet voort? Ik zie je weêr,
En voor onze afspraak? Maar wat 's dit? Wat maakt men Heer
De Schouwt in huis? of hébje een ongeluk gekreegen?
Wat hapert 'er? Ei! laat me niet verleegen!
Myn Heer, ei! zeg wat isser gaans!
Wel, Filibért, wat zal dit zyn? dit komt me Spaans
En zéldzaam voor! hoe! hebt gy my bedroogen
Met voordacht? En wat voor geloogen?
O Sinjeur! hier is hét wérk verbruid.
Ei! zégme tóch, wat déze ontstéltenis beduid?
Wat isser gaans? gy swygt! Ach! 't gaat me aan de zinnen,
Hier schort iet, ach! wat zél ik arme vrouw beginnen?
Ja, Juffrouw, daar schort mêer als gy licht weet,
Uw Man beschuldigt u, én heeft my meê genoomen,
Om dat ik op het mat zou komen,
Mét hoerery; Ik meenden u verkleed,
Heel kóstelyk, gelyk hy my berichte,
Te vinden, maar 't was mis.
Hoe! my?
O Ja, hier hélpt geen veinzery,
Ik zég 't gelyk hét is.
Wat! durft hy my betichte
Mét hoerery?
O Ja, én dat hy déze nacht
U heeft gevonden, heel lichtvaardig in de kleêren,
Met Vólkert zitten bankétteren,
Tewyl ik mét myn dienaars héb gewacht
Tot Lichtharts, na de leus, om u te knippen,
Maar, 't schynt gy wist die dans te ontslippen;
Want komende, daar gy misschien
Geweest zyt, héb ik niet gezien,
Nóch niets gevonden, dies wy na uw huis toe keerde,
Gelyk uw Man begeerde,
Vermits hy toonen wou dat gy waart uitgegaan.
Hoe héb ik 't! zoekje me te scheeren?
Heeft myn Man my in andre kleêren
Zien vrolyk weezen? hoe! ik kan dit niet verstaan.
Karonje! zie hoe kan ze'er houwen.
Wat zégje, Liefste, heb jy my te nacht gevonden
By Volkért Neef? heb ik mét hém myn trouw geschonden?
Men zong'er nóch Muzyk, je waart wel in je schik;
Maar weinich dóchtje toen, dat hy, én ik,
Je lui verspiede in Speelmans kleêren.
Ik bén niet uit geweest, maar héb mét onze Meid
Hier zitten naaijén,
Ei! zie, ze durft, met stoute kaaken,
Het geen de waarheid is verzaaken.
Wel Man, ïs 't érnst? of wordje zót
En dol? maar, neen, dit lykt geen spót.
Och! 't schortje in het hooft na 'k mérk,
Een spook, óf droom, heeft jou bedroogen;
Ik héb Kozyn niet voor men oogen
Gezien, én ook niet uit geweest,
Maar hier mét Bélitje gezeeten,
En al de gantsche tyd versleeten
Mét naaijen, want ik was bevreest
Voor 't vriezen, én dat dan men goed niet wég zou raaken.
Kom hier ik zélje dat verzaaken
Verleeren, Joris, héb jy niet
Mét my te nacht heur doen verspiet?
Spreek op, heb jy 'er niet by 't danssen, zingen
Zien vrolyk weezen, én by and're schoone dingen?
Wel ja, Sinjeur, na dat ik miên
Héb ik Mejuffiouw daar benéffens jou gezien.
Na dat je meent! jou Guit, zo styf je dan zyn loogen
Op gissing? jy beticht jou eerelyke vrouw
Mét hoerery, én 't schénden van heur trouw
Ook op die voet?
Wél zyn men oogen
Dan koussen? 'k éb nóch goet gezicht,
En dat ik héb gezien ontstryd men my niet licht.
Hoe zel 't hier lukken? Joris, spreek!
Wat komtme al over? ach! wat raad?
Moord! Buuren! hélp! 'k word desperaat!
Och! help, 'k word zo benaauwt; ei my!
Ze stérft! och vrienden, stame by.
Foei, Filibért, gy hoorde u in uw hart te schaamen,
'T stryd zéker tégen hét betaamen,
Dat gy uw eigen Vrouw beticht
Mét hoerery. Gy hébt my boven dat bericht,
Dat ik haar niet in huis zou vinden,
En nu ik kom, zit zy hier bézig mét hét linden,
En heeft, na 't zéggen van haar zélf, én van de meid
Niet uit geweest.
Wat Droes! bén ik dan zo misleid?
Och! Joris, ik begin te schroomen,
Ja wél, 'k mistrouw men eigen oogen
Zo wel als jy, we zyn misschien
Door 't flik'ren van de kaars bedroogen.
'T is waar, zy was 't na alle schyn,
Maar 't blykt we hebben mis gekeeken.
Ei! lieve Joris, sta me by,
Haal tóch wat eek, 'k begin te vreezen,
Dat dit haar laatste nacht zél weezen.
Och! och! ze stérft, wat gaat men aan?
Och Wyfje lief, wilt doch bedaaren,
Ik was te haastig uitgevaaren.
Ei my! ik bén zo bang.
Mejuffrouw, neem gedult,
Uw Man beként alreets zyn schuld.
Ach! zulke harde, én félle slaagen
Zyn voor een eérlyk gemoed, niet wél te draagen.
Dit gaat te vér. o smaad! o pyn!
Kom, bid uw Vrouwtje datze uw misslag wil vergeeven;
Beloof haar ook, dat gy van al uw leeven,
Geen ontrouw zult op haar vermoên.
Nu hy zulk kwaad van my durft spreeken,
Zél ik myn beenen nooit by hém weêr ondersteeken.
Genâ! myn Wyfje lief, genâ! ik bid bedaar;
Al wat ik flus gezégt héb is niet waar;
Vergeef 't me doch! ik zél na dézen
Altyd jou trouste voorspraak weezen;
Ach! héb tóch deernis mét je Man; ik was misleid
Door spook, of droom, récht uit gezeid.
Myn lieve Juffrouw, ei! genâ!
Ik houwje voor de kuischste, én eerlykste aller vrouwen;
Vergeestme, sprak ik je te na.
Foei! kan dat over jou gemoed,
Dat jy je vrouw op zulk een voet
Lichtvaardigheid zoekt op te dringen?
Foei! foei! 't zyn ongehoorde dingen.
Myn lieve Vrouw, ik bid vergeef hét. och! wat raad?
Och! och! ik héb het al te kwaad,
Men Heer, wat zél ik doen ten lésten?
Mejuffrouw, 'k bid, ei! weest te vreên.
Ja, Wyfje lief, ik bén bedroogen,
Ik héb 't gedroomt.
Wel, nu gy schuld beként, vergeef
Ik 't alles, maar gy zult hier daad'lyk sweeren,
Dat gy my op die wys' nooit weêr zult affronteeren,
Noch lasteren op kwaad vermoên.
Ik zélje voortaan houwen,
Voor de aldereerlykste, én deugdelykste aller vrouwen,
Kom, Bély, tap terstont een glas mét rinsche wyn,
We moeten op het goet succés van peis, de béker
Eens storten, want men heer heeft zéker
Niet weinig tót de zaak gedaan.
Kom wat gezeeten. Joris, hier,
Ga wilt men mantel in de mantelkas eens bérgen.
Moord! help! een dief! een dief!
Filibeet..
Wél waar toe dit getier?
Och? men leeden staan én beeven