floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Heeft Judas in uw oogh zoo grootelijx misdaen?
Ghy zelf hebt tot dien put om beters wil geraên,
En hy tot dezen koop. het wulpsche bloet moet leeren.
Die t'huis niet harden kan, gehoorzaem vreemde heeren.
Och Rachels zoon, ô vrucht van dat godtvruchtigh bedt,
Eens in den put gedaelt, en eens op prijs gezet,
Op eenen zelven dagh, van zoo veel broedren t'samen;
Waer bergh ick 't hooft van schaemte? ick moet my eewigh schamen.
Ja schaem u, om uw moêr, als 't uitvalt zoo bekaeit;
Als ghy zoo schaemteloos op vaders acker zaeit,
En ploeght, en eerloos mengt het kroost van zoon en vader.
Ick bid u, houdt gemack: dit dient vooral niet nader.
Een eerelijck gezel, hy wort van schaemte root,
Met zijn godvruchtigh bedde, en in zijn Bilhaes schoot.
Kan Dan en Napthali dat lasteren verdraegen?
Mijn broeders, houdt gemack: hier wil al 't lant af waegen.
Hoe stil ick dit gevecht? om Godts wil, zwijght toch stil.
Die 't al wil zeggen, hoor dat hy niet hooren wil.
Dit veldtkrackeel zou licht 't verborgen stuck ontdecken.
Ick ty naer d'Arabiers, die in de naeste vlecken
Zich neerslaen; mogelijck verlos ick Joseph weêr:
Bloetschender, hou uw rust, of andersins, ick zweer.
Waer ben ick, onder broêrs, of broedermoordenaeren?
Ick bidde u, Ruben, rust, en laet dit schelden vaeren.
Ick heb mijn broêr belooft te troosten: laet my gaen.
Hy riep u by uw' naem, en zagh vast stewaert aen.
O Joseph, zaeght ghy noch naer Ruben, om t' ontvlieden?
Ick kon niet dencken, wat dat roepen wou bedieden.
Hy bouwde te vergeefs op Rubens looze trouw.
Mijn waerde broeder, rust, en maetigh uwen rouw,
En schick u naer den tijdt: ghy ziet, hoe 't staet geschoren.
Ick geef den moedt, zoo lang hy leeft, noch niet verloren.
De jonge slyte een wijl zijn jeught in slaverny.
Een slaef raeckt licht, door 't een of 't ander middel vry:
Indien hy 't juck ontloope, en eens te lande uit raecke:
Of treffe een goede luim, dat hem de meester slaecke:
En menigh slaef, gezet in heerelijck bewint,
Verdoofde zelf 't geluck van 't welgeboren kint.
Wie weet waer Iosephs heil en welvaert zy gelegen.
Het hangt veel aen 't geluck: dies zet u hier niet tegen,
Noch wick het niet te zwaer, dat beter kan beslaen.
Het radt draeit wonderlijck: maer Levi komt hier aen.
LEVI. RUBEN. IUDAS.
Ick heb een' Bock geslacht, om 't stuck een verf te geven.
Nu met dit laeuwe bloet dien rock met kunst bewreven,
En hier en daer besprengt, en dan door 't stof gesleurt,
En met de hant en tant gereten en gescheurt;
Gelijck of eenigh wildt den jongen had verbeten.
Wat zie ick, Iosephs rock?
Nu, niet te luidt gekreten.
Och Levi, gun my, dat ick mijn verlangen blusch,
Dien lieven rock omhelze, en noch voor 't leste eens kus;
Nadien my Iosephs mont noch aenschijn magh gebeuren.
Nu broeder, geef hem 't kleet, en vry zijn zadt van treuren.
O pluim, waer in het duifken stack,
't Welck wreede havicken vervoerden,
Terwijl het my aen hart ontbrack,
En Haet en Nijt hun aes beloerden.
O rock, ô vaderlijck geschenck,
U zal ick nacht en dagh omarmen,
Als 't hart in droeve tranen drenck.
U zal ick in mijn bed verwarmen.
'K zal afgezucht, door al 't geklagh,
Met u al mymerende spreecken,
Gelijck of Ioseph by my lagh:
En t'elckens, als mijn oogen leken,
Zal ick haer wisschen met uw wol.
O wol, ô vacht, die 't lam bedeckte,
Het welck ick blaten hoorde in 't hol,
Dat zyne onnoosle traenen leckte;
Dat op zijn blaeten antwoort gaf,
Toen Godt en alle harders zwegen.
Och Ruben, ghy verdient een straf,
Die 't grootste schelmstuck op kan wegen.
't Onschuldigh kint hebt ghy verdaen,
En in dien jammerpoel gestooten.
Dien ouden man gingt ghy verraên,
En van zijn beste pant ontblooten.
O heiligh ô onschuldigh kleet!
Men recke en pynige al mijn leden.
Geen slagh van sterven zy te wreet:
Voor my, een ondier zonder reden.
Och Vader, Ruben is dat wildt,
Van 't welck uw Joseph wert verslonden.
Hy heeft uw hartebloet gespilt.
Uw eige zonen zijn de honden,
Die 't hart, in 't wilde woeste veldt,
Vervolghden, met hun bitse becken.
Geloof niet wat men u vertelt;
Hoe wy 't verbloemen, of bedecken.
Onnoozel kleet, onnoosle rock,
Och wat al jammers broet een wrock.
Geef hier dat kleet: ick zal 't bekladden, stuckwijs boorden.
Besprengkelen met kunst.
Nu geef het zonder woorden.
Dit bloet verstreck schoon root, mijn vinger een penseel.
Zoo tart ick zelf Natuur, en 't geestighste panneel.
Hier moet ick 't sprengkelen, daer dick, daer dunner smetten;
Hier scheuren, sleepen; daer mijn scherpe tanden zetten;
Zoo slingeren door 't slijck, en trappen 't met den voet,
Zoo 't zant vermengelen en slijck door een, en 't bloet.
Wien zou men met dien rock aldus in slaep niet wiegen?
Eerst broedermoorden, dan den vader noch bedriegen.
Welck een afgrijslijckheit! ontzien wy schant noch straf?
Och eerst onschuldigh kleet, nu lijckkleet, over graf
En lijck des ouden mans, ghy wort nu mede schuldigh,
Ja schuldiger dan wy.
Nu broeder, zijt geduldigh.
Indien ghy zwijght, als wy, men kan niet quaets vermoên.
Wat al blancketsel heeft een schellemstuck van doen?
Men hoeft veel logens, om een logen te bewimpelen.
Bedriegers, gaet bedrieght de harsselooze simpelen,
En kleene kinders, maer geen' man, die harssens heeft.
't Verraet ons al wat leeft, en al wat niet en leeft.
De putgalm baeuwt ons na. de heggen krygen tongen,
De nesten ooren. hoort, hoe piepen oude en jongen.
Het veldt heeft oogen. het geboomte sla dit ga.
Ghy zorght en vreest te vroegh.
Te vroegh niet, maer te spa.
Men paeit zoo licht geen' man, die pit heeft achter d'ooren.
Dat mooght ghy zien, wanneer men 't schelmstuk naer zal sporen;
De broeders, hooft voor hooft, bezonder ondervraegh;
Op uw gebaeren let; hoe zich een yeder draegh;
Doorsnuffle plaets en tijdt; bespiede, of wy verschelen.
Het moorden is geen kunst, maer kunst een' moort te heelen;
Uit eenen mont gelijck te stemmen overeen.
Oock kan men bockenbloet van 's menschen onderscheên,
Door reuck, of kleur, of smaeck, en wat wy nu niet droomen:
Of oock het kint de rock van yemant zy ontnomen;
Of eenigh wildt ontrent die wildernissen waert.
Ick raes van ongedult.
Het kleet is nu geklaert.
Koom Iudas, lang my 't geldt.
O schrickelijcke dingen!
Ick tel 'er twintigh, dat 's voor elck twee zilverlingen.
Daer broeders, elck een paer.
Wat zie ick met gedult?
Nu Ruben, neem uw deel: het zilver heeft geen schult.
Nu Ruben, neem het gelt?
Zou ick mijn handen schenden
Aen dat vervloeckte geldt?
Hoe zal dit spel noch enden?
Hou vast: aenvaert uw deel. wy deelen in 't gelijck.
O bloetgeldt, het zy veer, dat ick noch winning strijck
Uit broederlijck verlies: geen geldt zal my bevlecken.
Zie toe, en wacht u wel 't verborgen stuck t' ontdecken,
Met dees beteutertheit: ghy zijt 'er mede aen vast;
Dies draegh, als billijck is, met ons gelijcken last.
Hy draege alleen dien last, die raet gaf tot verkoopen.
Ghy doemde hem ten put: hebt ghy u niet verloopen?
Helaes, om beters wil.
't zy put, 't zy koop, tast aen.
Wy zijn al even schoon: elck heeft zijn best gedaen.
Mijn handen sidderen. waer toe worde ick gedrongen?
Och moortgelt, och ghy maeckt my schuldig aen dien jongen,
Mijn' broêr.
Een' halven broêr, en slechs van vaders zy.
Gebroeders, zet u hier, op eene lange ry,
En reick my elck uw hant, dat niemants mont zal roeren
Noch reppen van dit werck, maer helpen 't voort volvoeren,
Op halsstraf, wie zich hier een stip te buiten ga.
Zoo onderworp ick my der broedren ongena.
Nu lang my elck de hant.
Nu Ruben, zonder suffen.
Lang hier de hant.
Hoe laet ick my verbluffen.
Zoo krijght de handel klem. voor 't uiterste besluit,
Met maght naer Mambre toe, een knaep en 't kleet vooruit,
Wy achter aen. De knaep magh tegens vaders zeggen:
Wy vonden dezen rock, geslingert in de heggen,
Op 't wilde woeste velt, zoo bloedigh en beslijckt.
Is 't Josephs rock, of niet? bezie, wat dit gelijckt.
Dat zien zal hem terstont van hart en zin berooven,
En 's droomers liefde doen het ongeluck gelooven.
Houdt ghy u in 't begin zoo koel zoo droogh als ick.
Dan steent en trapt den vloer, tot dat men hem verquick.
Ick weet den ouden knecht, van d'eerste vrees verrezen,
Oock grootvaêr en 't gezin zoo geestigh te belezen,
Dat elck haest roepen zal, verwondert in zijn' geest:
Hoe stil is 't huis, als was 'er Joseph noit geweest!
Nu Ruben, zijt gerust: ick wil vrypostigh voorgaen.
Was 't anders, Joseph zou met uw geboortrecht doorgaen.
Komt volght my algelijck, en spreeckt uit eenen mont.
Dat gelt naer Hebron toe.
Gaet voor: ick volgh terstont.
Myn Godt, ick schrick. och wat een huis wil ginder leggen,
Wanneer die logenbo den vader aen koom zeggen,
Hoe 't kleet gevonden zy op 't veldt, en toon hem dat,
Gescheurt, gesleurt, gesleept, van stof en bloet bekladt.
Met wat voor ooren zal hy 't hooren? hoe zich houwen?
Met wat voor oogen 's kints bebloeden rock aenschouwen?
My dunckt ick zie met wat een jammerlijck gestalt
Hy d'armen smijt van een, en achterover valt,
Met zynen blooten kop; al 't aengezicht geschapen
Natuurlijck als een lijck: de maeghden, kinders, knaepen,
Ons vrouwen, moeders, en 't geheele huisgezin
Toeschieten op 't misbaer: den kleenen Benjamin,
Aen zyne voeten staende, op 't schreien van de moeders,
Beschreien onbewust 't verlies zijns trouwen broeders.
Ia schrey vry, arrem kint, want ghy verliest wel t meest.
Hy riep op 't lest om u, met een' beangsten geest.
Zijn blinde grootvaêr komt al bevende, op dat schreien,
De huisdeure uit, en laet zich onder d'oxels leien,
Met kommerlijcken gang: ô styve stramme stock,
O blindeman, bedanck uw blintheit: want de rock
Des allerzoetsten neefs kan u geen droefheit baeren;
Maer hou de hant van 't kleet. ô schors van hondert jaeren
En seventigh min drie, waert ghy zoo doof, als blint,
Of slecht van ouderdom, als 't jongstgeboren kint,
Zoo zoudt ghy tandeloos dat leedt niet moeten kaeuwen.
Mijn broêrs, niet meer mijn broêrs, hoe zie ick zonder flaeuwen
Den vader zwymen? hoe kan Ruben 's harten gront
Bedecken, dat 'er niet een woort berste uit zijn' mont?
Wy moorders staen beducht, waer vader zy gebleven,
En Levi druckt mijn hant: zwijgh stil, of 't geldt u 't leven.
Zoo blaest hy my in 't oor. was ick een zoutpylaer,
Zoo stom, gelijck moey Lots, zoo liep ghy geen gevaer,
Dat Ruben 't melden zou, met wencken of met woorden.
Ghy broederslagers dwingt my meê tot vadermoorden.
Zo morre ick binnens monts, half doot van schrick en schroomt,
En word terwijl gewaer, hoe vader weêr bekoomt,
Als uit een' naeren droom: hoe op die dorre wangen
Van wederzyde een traen blijft aen de rimpels hangen.
Hy scheurt in 't endt zijn kleet, zijn borst, zijn baert, zijn hair,
Als een kranckzinnigh mensch, en huilt met groot misbaer:
Dit 's Iosephs eigen rock: het wildt heeft hem verbeten;
Een ongenadigh dier mijn' troost mijn hart gegeten.
Och vrouwen, laet my gaen. och kinders laet my los.
Gaet roept een' winterbeer en tiger uit het bosch,
Dat zy den vader oock, gelijck den zoon, verslinden.
Wegh troost van kinderen, van vrouwen maegen vrinden.
Mijn zoon, wat tiger draeght u in zijn ingewant?
Op, Vader, zoeck uw kint: begraef het met uw hant.
Ghy vint misschien in 't wout, in woeste wildernissen,
Een lit, zoo zult ghy niet den heelen Joseph missen.
Ja vond ick voet of hant, of hooft of been, of yet,
Tot troost in mynen rouw: nu heb ick anders niet
Dan 't kleet, met bloet besprengt. ick kus die roode smette,
Dees reten van den rock, daer 't wildt den tant in zette.
Och had een heete koorts dat jeughdigh vier geblust
In d'oogen, ick die zelf geloken en gekust,
En 't stervende aengezicht met tranen overgoten,
En na den dootsnick noch dien bleecken mont gesloten;
't Had my aen troost, noch u aen uitvaert niet gefaelt.
'k Zou dencken: 't kint heeft zijn natuurschult vroegh betaelt.
Of zoo ghy sneuvlen most, noch liefst door menschenhanden,
Dan op het eenzaem veldt, door leeuws of luiperts tanden:
Want 's menschen hart altijt tot zijns gelijcken treckt.
Uw vyant had noch 't lijck met aerde wat bedeckt,
Of yemant, langs den wegh, den doode noch begraven,
En 't lecker aes misgunt de kraeien en de raven.
O ramp, voltoit ghy zoo in 't endt 't rampzaligh jaer,
Het welck mijn Rachel ley van 't kraembedde op de baer;
Mijn bedt schofferen zagh, van mynen oudstgeboren;
Mijn dochterken verkracht; mijn zoonen, dol van toren
En wraeck, dien moort begaen, aen Hemor en zijn stat;
En al 't Hebreeusch geslacht verlastert en beklat,
Met merckelijck gevaer van goet, en bloet, en leven.
Waer laet ick my van rouw? waer wort mijn geest gedreven?
O hondert zeven jaer, wat stapelt ghy op een?
'k Heb in mijn jeught verdriet en dienstbaerheit geleên;
Mijn broeders wrock bezuurt, veel jaeren moeten zwerven;
Maer 't leste valt my 't zwaerste. ick ga met Joseph sterven.
Gaet kinders, graeft een graf: mijn beenen worden stijf.
Zoo dunckt my dat hy kermt, en gordt een' zack om 't lijf,
En jammert nacht en dagh; het zy de zon in 't oosten
Verryze, of daele in 't west; geen mensch kan Vader troosten.
Och d'ouders teelen 't kint, en maecken 't groot met smart:
Het kleene treet op 't kleet; de groote treên op 't hart.
De troost der sondaren
Dander Phariseeus
Deen Phariseeus
Die garen tbeste dade
Jacobus
Matheus
Schriftuerlijcke troost
Uuijt om winnenge
[De troost der sondaren]
Item hier begint Een spel van Sinnen genaempt den Troost der Sondaren ende
                trackteert van de Roepinge Matheeus den tollenaer. Matheeus / 9 .cap. 9
                veers.
Parsonages.
Schriftuerlijcke troost. een doctoor –
Matheus. een tollenaer
Lieven heer..
Petrus appostelen
Deen phariseeus
Dander phariseeus
Tspel begint / is abuijs / tsij Een .l. prologe sij duert daer dit +
                        .staet.
Die garen tbeste dede
Als Ick mijn selven te rechte aenschouwe
ken flouwe // so vint Ick mij in swaeren benouwe
vol rouwe // twaer om u recht versint
verblint van verstande cranck van betrouwe
nouwe // dat Ick oijt godt heb te recht bemint
Ick vint // mijn selven der hellen ontrint
een kint // der verdoemenisse onreijne
certeijne // kennisse in mij te wroetene begint
O heer verhoort mijn suchten aensiet mijn geweijne
O heer // hoe seer // ben Ick verdwaelt voorwaer
buijten u wegen // geslegen // Ick mercket claer
hoe swaer // eenpaer // is mijn hert certeen
om dit besmitten o' hemelsche vaer
openbaer // aldaer // slaen mijn sonden gemeen
voor mijn Oogen // ongelogen // dwelck Ick beween
als die ongenadighe // misdadighe sal Ick besueren
o' euwighe vader // mijn berader weest alleen
want voor u hant mach niemant slaende gedueren
Mijn ellendicheijt daer om wilt nu aenmercken
aenmercken // wilt mij ende inden geest verstercken
verstercken // mijn also binnen der herten claerlijck
claerlijck // dat Ick alleen na u woort gaet hercken
hercken // om mijn naeste te beminnen openbaelijck
openbaerlijck // wij abuseren al daer in swaerlijck
swaerlijck saldt den rijcken sij ten hemel te comen
comen Laet tot mij u geest eenpaerlijck
O heer inden dach des Oordeels en wilt mij niet verdomen
O Princelijcke godt wilt mij niet bij dien u u woort versmaen //
                            stellen
ten Jongsten dag en als wij al opstaen // sellen
en uwen Oordeel sullen moeten hooren // swaer
Luttel deuchden oft geen en condij mij gedaen // tellen
die duijvel die werrelt / tvleijssch mij becoren // daer
om mijn te brengen ondert tgetal van die verloren // schaer
Ick blijff die verwonnen is Is dat ghij godt mij niet de hant // biet
met u barmhertighe Oogen op mij als die vaijljant // siet
Schriftuerlijcke / troost
Waerom gadij dus treuren //
Die gaeren tbeste dade.
Och Ick mach wel suchten
Seght mij u Intecij... //
O noij A swaerder Arguacij
Wilt u herte op beuren //
Och qua boom qua vruchten
godt wil niemant Inlimneuren //
Dat doet mij nochtans duchten
stelt op godt u credentij.. //
Ick ben so vol fantasije
Waerom gaedij dus treuren ///
seght mij u Intencij. //–
O noijt swaerder arguacij
Doet mij gerechte Innerpretatij...
die singnificatije van uwen name
en hoe dat ghij compt tot disperatije
en goede fondatij // also die gerechte eersame
sal Ickt u uuijtleggen....
Mijnen naem Ick mij niet en schame
die garen tbeste dade ben Ick geheten
ter werrelt wel bekent en gaet van fame
Maer weijnich geacht bij die int hoochste is geseten
Godt veracht niemant die hem niet vergeten
alle die hem soecken die sullen hem vinnen
soeckt mij en ghij sult Leven dat seijt hij / moet ghij weten
de heer der heerscharen wilt dit bekinnen
dus so bekeert u tot godt ende stelt u sinnen
op hem alleen / en ghij sult salich wesen
want die godt vresen // gaet hij beminnen
en die hem betrouwen en dorven niet knesen
Och als Ick waen dat die deucht sal sijn geresen
florende als een Licht uuijt mijn voorwaer
so compt die sonden en thoont hem in desen
als een dominatuere Over mij aldaer
Die wijse verblijde hem niet in sijn wijsheijt eenpaer
noch die stercke in sijn sterckheijt dat ghijt verstaet
noch die rijcke in sijn rijckdom mijn Lieve kaer
maer die hem verblijt verblij hem sonder beraet
dat hij den heer kent / Jae volle genaet
alle mensche onderhout en doet barmherticheijt
een Oordel en rechtvaerdich vroech en Laet
ende purgeert die sonde het sij u geseijt
O heer u geest in mijn sent sonder verbeijt
ende wilt mijn oprechten wegen stieren
op dat mijn verloren tijt mach te recht werdt beschreijt
van mijn ende weest over mijn sonder goedertieren
Die bergen sullen beven in vreemder manieren.
en die hemelen beweecht werden pertinent
maer mij barmherticheijt niet om te verdienen
en sal van u niet wech gaen seijt de heer excelent
en dat verbont des vrese sij u bekent
en sal niet beweecht worden vrij sonder waen
noch spreeckt die heer Onnipotent
Ick Ick selven heb u boosheden uuijt gedaen
dus keert u tot hem die u verlost heeft plaen
want in eeuwiger Lieffden / so heeft hij u Lieff gehadt
hierom heeft hij ontfermmende u tot hem getrocken saen
want hij sach in uwen wegen moe ende madt
dus sal hij u trouwen inder euwicheijt verstaet wel dat
en dat in rechtvaerdicheijt en oordeel soude sijen
dat sal u trouwen inden gelove Ick segt u pladt
dus onder die mogende hgoods hant wilt u vlijen.
O heer vergeeft mij mijnen verlooren tijen.
een bedruckt hert met u barmhertigen oogen Aensiet
helpt mijn weerstaen des vijants bestrijen
behoet mij doch voor der hellen verdriet
Die doot der ongoddlijcken en wil godt niet
maer dat hij hem keer van sijnen boosen wegen // even
Ist dat ghij wederkeert en rust vaet dit bediet
so suldij salich sijn en euwich Leven
dus inder tijt der noot aenroept de heer verheven
en hij sal u verlossen en ghij sult hem eeren
dus werdt bekeert / wederkeerende hoet u voorsneven
en u affkeringe sal genesen die heer der heeren
Ja en hij sal u Litteijckenen / overdecken en useren
sal hij u salveren // mijn wel versint
Dus betrout den heer sijn goetheijt sal u niet faelgeren
want met eeuwiger Lieffden heeft hij u bemint
O genadige godt...........
Mach oock een vrou vergeten haer kint
also datse niet en erbarmt haer eenigen soone
al vergaettse haer Oock in haeren onderwint
godt sal u niet verlaten Aenhoort mijn toone
Ick) Ick selve spreeckt godt uuijt den troone
sal u vertroosten / wije sijdij die dan vreest
den sterffelijcke mensche niet weert een bone
die als hoij sal vergaen alsomen Leest
nochtans sijdij door sijn dreijgementen bedruckt geweest
so dat ghij uwen heer en godt hebt vergeten
Ja Ick bent Ick bent selve spreeckt goods geest
die u senden uijt / dus en acht gheen mensschen vermeten
dat ons sijn selfs wille gelooft goods propheten
want uwen sonden en wil hij niet gedencken voort
dies Ick heb u genoech als nu doen weten
nu wandelt rechtelijck als dat behoort
Uwen asscheijdinge mijn sinnen verstoort
omt godlijck woort // dat ghij mij hebt doen hooren
want de duijvel // die werlt // tvleijs mijn beroort
om te worpen overboort // broeder vercooren
dus u Arbeijt im mijn gedaen Laet niet sijn verlooren
maer wilt spooren // om te stellen broeder fondatie
In mij op dat die helsche mooren
mijn niet en brengen tot disperacije
Een tijtelijcke allegatije
sal u hier spelwijs worden vertogen // vrij
ende incorpoleert // dan te recht christus allegatije
sonder dubbitacije // naet vermogen // mij
so Ick u die sollucie Leggen voor Oogenblij
oprecht // en slecht // ter sielen medecinael
peijnst niet dattet enichsins gelogen // sij
maer het is van alle schristueren het princepael
Die garen tbeste dade.
O schristuerlijcke troost ghij sijt seer Liberael
in als te vertaelen datmen van u begeert
en so soet ende famiable valt uwen tael
in allen herten bedruck en bewaert..
Die gaeren het beste dade die ist waert
te Aenhooren het woort ende dat sinceer
want godt aensiet eerst die parsone ecxpaert
na op dat mercken / en onthout mijn Leer
dus stelt u om tehooren
Ick vlij mij hier neer
met groot begeer // van stonden aen
maer alst spul uuijt is compt Immer dan weer
om mijn druickelijck seer // door u vermonden // plaen
gans te Adverteren
Tsal van alle sonden // dwaen
condijt te recht onthouwen ende versinnen
door hem diemen anden cruijs sach vijff wonden // slaen
sont ons silentie wij bidden uijt minnen.
Eijnde vande prologe volcht het spel van sinnen
Matheus tollenar spreeckt
Die sententie en die begeerlijcheijt in mij contralieren
want godt dunckt mij gaet meer faveren
midt gaven doteren // een ander dan mij
tblijckt wel sulckx / dier op gaet scidereren
eenige prosspereeren // in als sonder scij
en hoe Icket anstellen // het ongeluck is mijn altijt bij
maer int werck des heeren / moeten wij swijgen
nochtans ons best doende vrolijck en blij
want diet cleijn versmaet / salt groot niet vercrijgen
Hoe garen soude Ick mede sijn bijt ontfanck vant gelt
maer eijlaes twordt mij so dun toegetelt
al duncktet mijn gewelt // Ick moettet gedogen
die vreuchde in mijn hierom so dick versnelt
droeffheijt mijn versmelt // dijck ongelogen
mijn dunck de neeringe is heel vertogen
dies mij die moet gheheel begint tontsijgen
nochtants moeten wij Laboreren nae ons vermogen
want diet cleijn versmaet salt groot niet vercrijgen
Hier in godt te beschuldigen en waer niet goet
want wij moetent prijsen al hwadt hij doet
tsij ongeluck off voorspoet nae sijn behagen
so moetet al gaen Ick bent al vroet
tsij suer oft soet // niet vermach ons suchten en clagen
al minneert ons goet Immer corten die dagen
de doot compt ons bij die ons sal doorrijgen
nochtans die werckende hant salt Loon wech dragen
Diet meeste werck doet het minste Loon
vrij sonder hoon // tblijckt aen menich persoon
men geeftse een croon // som tot haeren sollaris
wiens raet // oft daet is // niet waert een boon
maer slechs daerom schoon // dat hij daer is
den werck man voortstierende Ick niet eenhaer mis
dus wert weijnich geacht ons soechgen en hijgen
maer wel hem die neerstich is en eenpaer // wis
want diet cleijn versmaet salt groot niet vercrijen
Nu Ick macht verwachten wadt fortuijn wil sennen
Al sijn wij gaeren bij die vetste morcelen
waert in mijnder macht Ick sout radt anders wennen
nu hoet is wij moetent godt altijt bevelen
wij mogent na onse sin niet spelen
maer die mij geschapen heeft sal mijn wel voen
men moetet verwachten men cant niet steelen
maer altijt naerstich ons beste doen
tis beste goet daer ons godt mee gaet begoen
Een Cramer genaempt uuijt om winninge
Brillen brillen van allen gesichten
compt neven offt nichten // Ick weet u te gerijven
Een Cramer genaempt begeerte van hoocheijt
Naelden naelden bijt tgetal oste gewichten
uuijt om winnenge
Brillen brillen bijt getal van alle gesichten
Stoppnaelden vrienden om die gaeten te stoppen te dichten
niet als den slichten // voor mannen en wijven /
Brillen brillen van allen ghesichten
compt neven oft nichten // Ick weet u te gerijven
Noch heb Ick naeldens verstaet mijnder motijven
niet om te verstijven // puer en able
Hier heb Ick brillen daer so menich notable
ten is geen fable // nae hebben gaen soecken
om daer mede te deursien haer suijvere boecken
door hemden en broecken // soumer nu doorsien
Jist also Ick mien........
Ontbeijt wadt sal hier geschien
dat der menschen gien // nu geen brillen begaeren
dus wilt dees moeijten als nu vrij spaeren
Loopt vrij in een tavaren // ghij crijcht geen dingens
om ijet te copen......
Waerom dat toch...........
Men siet nu al deur die vingers....
dus crijchdij gheen dringers // want elck genoecheijt
van uwen wane
Hoe heettij mijn vrient....
Begeert van hoocheijt.....
op mij elck het Oocheijt // als die besinnighe
maer hoe heet ghij.......
Maer uuijt om winninge.....
staende omde bewinninghe van alle staeten
Hoe Juijst sijn wij bij een gerocht wij moeten wat praten
Omt verstant te vaten // watter gaet schuijlen
onder den menschen generalijcken al...