floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Ben ick met dees lievrey te middagh ingeslopen,
Daer Koning Salomon, zoo heerelijck en prat,
In 't midden van 't bancket der Koninginnen zat,
Gelijck de Nijt hem lang zijn heil en kroon benijde.
Mevrouw Sidonia zat aen zijn rechte zijde,
En onderhielt den Vorst gestadigh met een' lonck,
En vriendelijck gespreck. Het wezen scheen noch jongk,
Zoo was hy in zijn schick. Indien de grijze hairen
Niet tuighden, het gelaet zou ouderdom en jaren
Verlochenen. De min zagh hem ten oogen uit,
Gelijck des Bruigoms pen in 't Hooge Liedt de Bruit
Bemint, en vleit, en vrijt, en d'allerschoonste zegent;
Terwijlze wederom haer liefste heusch bejegent.
In 't kort, de Vorst was zoo verheught en bly van geest,
Dat dit geen maeltijt scheen, maer eer een bruiloftsfeest.
Laet hooren waer de vreught ten leste op uit wil komen.
De dertle tafel was noch naulijcks opgenomen,
Of Salomon, bekranst met haren roozekrans,
Ging zitten op een' troon, belust den starredans
Te zien, waer van zy zich beroemt had onder 't eten.
Na datze eerbiedighlijck, daer hy was neêrgezeten,
Zich driemael nederboogh, en lachende oorlof nam,
Begonze, en maelde allengs met trippelen een vlam,
Gelijck een avondstar, dat d'aengename zwieren
Hem raeckten aen het hart. Hy kan zich niet bestieren,
En springt van zijnen stoel, omhelstze, en roept: mijn Bruit,
Wel aen nu kies de bloem van al uw wenschen uit,
En eisch wat ghy begeert: het is u ongeweigert.
Men dencke of haer het hart in 't lijf van blyschap steigert,
En opspringt: want zy had op deze luim geloert,
En hem van langer hant in haren strick vervoert.
Zy antwoort: Bie met ons het wieroock aen Astarte.
Hy stemt het reuckloos toe. Waer bergh ick my van smerte!
De Koning stapt vooruit: zy volght op zijnen tret.
Aartspriester, keer den Vorst, en hanthaef Moses Wet.
Hoe kan dit Heidensch wijf den Koning ringelooren!
Zoo zalze dien Monarch, ter heerschappy geboren,
Beheerschen, als een kint, en zetten zich parmant
En prachtigh op den troon, aen zijne rechte hant.
Zy zal de kroon des Rijcks, ten trots van alle wetten,
Hem nemen van den hoofde, en op haer hulsel zetten,
Dan klincken voor zijn koon, hem heeten, en gebiên,
Ja Aron haer in 't endt naer d'oogen moeten zien.
WETGELEERDE. SADOCK. SALOMON.
Ick zie den Koning zelf: hy heeft uw komst vernomen.
My dunckt hy deist, en schijnt uw aengezicht te schromen;
Een teken dat het hart inwendigh wort gepraemt
Van achterdocht: 't gaet wel. De Wellust trock de Schaemt
Niet ganschlijck uit. Hier is noch leven, en gevoelen.
Ick schep noch hoop: hy magh bedaren, en bekoelen.
Godts zegen vloeie op u uit 's hemels hoogen troon.
Godt zeegne Salomon. Godt zeegne Davids zoon.
En Sadock in zijn ampt, van boven hem bevolen.
Godt hoede zijn' Gezalfde, en laet' hem nimmer dolen
Van 't heldre spoor der Wet, uw vaders licht, en schat.
Dat wenscht u 't Priesterdom: dat wenscht de gansche stadt.
Zy konnen hunnen Vorst niet aengenamers wenschen.
Wat jaegt u hier zo spa?
't Geroep, 't gewoel der menschen,
't Geschrey van duizenden, die uit Jerusalem
U smeecken te gelijck met hun bedruckte stem.
Bedruckt? Wat druck, wat smert gevoelen d'onderzaten,
Nu Salomon regeert, op wienze zich verlaten
In veiligheit en vre? Zy zitten zonder schroom,
En zorgh, in schaduw van olijf- en vijgeboom,
Van Dan tot Berzeba. De vijghboom, die de dalen
In 't wilt belommert, kan het by geen' ceder halen,
In menighte en getal. De straetsteen valt te licht,
By 't zilver en root gout. De Stadt was noit zoo dicht
Bewoont, en volleckrijck by ons Heer vaders leven.
Wie zaght oit Koningkrijck meer melck en honigh geven,
En zoo veel nieuwe steên in 't Joodsche lant gebouwt?
Ghy ziet nu Jesses kroon aen Faroos kroon getrouwt,
En hoort, van Memfis, maght van paerden herwaert draven.
Wat zeesteên voeren niet den arbeit van heur slaven
Naer onze kusten toe? Het Oosten brengt yvoir,
En perlen, en gesteent. d'Araber, en de Moor
Vereeren wieroock, mirre, en al den geur van 't Zuien.
Men hoort geen krijghsbazuin, noch strijt, noch oorlooghsbuien.
Mijn staf bereickt den Nijl, en oevers van d'Eufraet.
Al 't omgelegen volck zoeckt heul aen dezen Staet.
Wat port dan dees gemeente om over ons te klagen?
Of klagenze van weelde, en valt die zwaer te dragen?
't Gelieve uw Majesteit de reden te verstaen.
Zeer gaerne, Vader, spreeck vry uit: wy hooren 't aen.
De goutvloot, lang om gout naer Ofir heengevaren,
En entlijck, na verloop van drie geheele jaren,
Met smerte en angst verwacht, genaeckte vast het strant
Der roode zee. Men riep: de vloot is onder lant.
Asiöngaber stack het hooft op aller wegen.
Uw jaghten voeren haer met zijde zeilen tegen.
Het grimmelde van volck, als byen, overal,
Op muur, en torentrans, en waterkant, en wal.
De hemel scheen hier toe zijn' zegen te verleenen.
De zon had noit zoo schoon in 't hemelsch blaeuw geschenen;
Toen d'Amirael der vlote, of 't schip, dat Salomon
Naer zijnen Koning heet, voor 't zincken van de zon,
Zijn kiel stiet, als het naer de haven toe quam streven.
Het is op 't ongezienst met volck en schat gebleven.
De zeestadt was vol schricks. Dus luidt d'onzekre maer.
Zoo 't niet geberght is, loopt het merckelijck gevaer.
De naeste bode wil de droeve maer vergoeden.
Men hoop' de hemel zal het ongeluck verhoeden.
Wat my belangt, ick schel de zee mijn schade quijt.
't Is droef dat d'Amirael in 't landen schipbreuck lijdt.
Zoo doet het, groote Vorst. Dit schip, zoo rijck geladen,
Is Koning Salomon, grootdadigh in zijn daden,
Die grijs van ouderdom, gezegent met den schat
Van wijsheit en geluck en heerlijckheit, en wat
Een aertsche Godtheit voeght, gevaer loopt van te sneven,
En schipbreuck in zijn eere en zijn godtsdienstigh leven
Te lijden, op het zant van wulpsche afgodery,
Voor 's levens avontstont. Waer brengt de razerny
Van vrouwemin den mensch, een' Vorst, een licht der Heeren,
Dat alle Koningen als Godts Orakel eeren!
Hebt ghy de jongkheit niet geraden, wijs en trouw,
Te vliên de gladde tong van een uitheemsche vrouw,
Haer honighzoete keel, en liefelijcke lippen?
Zoo zorghlijck, als in zee verborge en blinde klippen:
Gevaerelijcker dan een scherp tweesnedigh zwaert.
Waerom beschrijve ick u deze adder, en heur' aert?
Wat helden stackze niet uit heur verborge lagen?
Wie kan een gloeiend vier in zijnen boezem dragen?
Wie treet op kolen, en verbrant de voeten niet?
Zoo luidt uw eige les, uw gulde spreuck. Zoo riedt
De Koning onze jeught, en zonen, die nu schreien,
En hem, gelijck een os, naer bijl en banck zien leien;
Gelijck een vogel blint zien vliegen naer den strick.
Uw leven en uw doot verscheelt een oogenblick.
Ontwaeck, o Salomon: ontwaeck uit uwe droomen.
Ontwaeck, of 't is met u en Juda omgekomen.
Ghy staet in top van eere, en die u storten zal
Dicht achter u, en lacht alreede in uwen val.
Zou dat mijn schaduw zijn, zoo diende ick haer te vlieden?
Ja recht, een schaduw kan u dwingen, en gebieden.
Ghy meent Sidonia, mijn opperste vermaeck.
Nu honighzoet, maer flus van alssembittren smaeck.
Dat licht der schoonheit, waert des Konings min te voeden?
Vermomt om gruwzaemheên van afgoôn uit te broeden.
Zy dient haer Godtheit slecht en recht, op Sidons voet.
En sleept den Koning mede, en 't hof, en al zijn' stoet.
De Vorsten zijn gewoon Vorstinnen te believen.
Sadock.
Een Vorst ontzie, zijn bedt ten dienste, Godt te grieven.
Wat 's dit, een luttel smoocks te roocken voor 't altaer?
Voor zulck een gruwelbeelt. o laster, al te zwaer!
Geen gruwel, maer een beelt van wit en zuiver marmer.
Wie afgoôn eert, versmaet den oppersten beschermer.
Beschrijfme d'afgoôn, op dat ick die doling kenn'.
Uw wijsheit maeldeze ons naer 't leven met haer pen.
Die vloeckt noch kopre Slang, noch goude Cherubinnen.
Dat waren afgoôn, noch verbodene afgodinnen.
Het waren beelden, kunst, en koper, hout, en gout.
Wie heeft zijn hoop en troost op dat metael gebouwt?
Gewonden, van de Slang vergiftight, en gebeten.
Zy hebben Gode danck voor 's lichaems heil geweten.
En bleven midlerwijl genezen door het beelt.
Een beelt, dat Godt verheft, en niet zijn eere steelt.
De Feniciers staen niet aen Moses Wet gebonden.
Wy dienen eenen Godt; zy, kunst, en menschevonden.
Godt schonck Oöliab en oock Bezaleël
Den geest van kunst, gewrocht door goddelijck bevel.
Ten dienst van eenen Godt, den vader van uw vaderen.
Gezalfde, laet ick u, gelijck Aertspriester, naderen,
En uit den gulden strick van 't vrouwelijck bedrogh
Verlossen. Geef gehoor om Godt, en luister toch.
Heb ick en Nathan u ten Vorst des volcks gekoren,
En op den troon gezalft met onzen olihoren;
Zoo volgh getrouwen raet, en schuw de vuile smet
Der schoone slang, te lang gekoestert in uw bedt.
Een slang heeft d'eerste vrouw, de vrouw den man bedrogen,
De man al 't aertrijck voort met zich in 't net getogen.
De Geest des hemels vliedt het al wat schepsels eert.
Wie ongoôn inwijdt, is 't die allersnootst boeleert.
Een eenigh voorbeelt kan ontelbaer volck vernielen.
Een lust, een ydelheit bederft onnoosle zielen.
Zoo luide uw eerste tael: dat was uw spraeck voorheen,
Toen ghy de Wijsheit volghde, en Godt, die u verscheen,
En zegende uit zijn' schoot met kennis, schat, en eere.
Vergeefme, wijste Vorst, dat ick u wijsheit leere.
Bederf uw' eersten geur geensins met zulck een' stanck.
Verdoof noch schen uw faem met zulck een' quaden klanck.
De mare loopt alree daer binnen, langs de straten,
Dat Salomon den Godt der Vadren heeft verlaten.
Een galm, een straetgerucht verdwijnt in ydel lucht.
Een Koning keert zich niet aen 's vollecks straetgerucht.
Wat baet de tempelbouw? wat baten offervlammen,
Zoo vele duizenden van runderen en rammen
En ossen, en 't geblaet van al 't onnozel vee,
De bontkist, kandelaer, altaer, en kopre zee,
De prael des Priesterdoms, gezang, en feest, en staetsi,
En al uw yveren; nu ghy in 't einde, eilaci,
Te jammerlijck vervalt, u zelven stelt ten spot,
Den levenden verzweert, en dient een' dooden Godt,
Een pop van Sidon? Kan de hemel dit verzwelgen?
De hemel zal zich des zoo wonderlijck niet belgen.
Ghy schat de wijsheit van den Hooghsten veel te teêr.
Die lijdt niet dat men eere en diene een' andren Heer.
Niet binnen deze stadt, maer buiten Sions muren.
Men paere nimmermeer zulcke ongelijcke buren.
De gront des ganschen lants is heiligh: 's Konings staf
Beware oock ongeschent het erf, dat Godt ons gaf.
Een Wet, een Vorst, een Godt, een kerck, een offerhande,
Daer zetten wy ons lijf en leven voor te pande.
Wy hebben ons vriendin slechts eenen dienst belooft.
Genadighste, waeck op, eer u de donder 't hooft
Verplettere, om zijn leet en smaet aen u te wreecken.
Hebt ghy Adonia, die naer uw kroon durf steecken,
Uw' eigen broeder zelf, den zwaerde toegedoemt;
Met wat liefkoozery en razerny verbloemt
Ghy dit meineedigh stuk, 't welck eeuwigh wraek wil schreeuwen
Tot Godt, die nimmermeer, in 't midden der Hebreeuwen,
Zal lijden, dat zijn naem onteert blijf door dien hoon,
Een bastertgodt zich zette in zijnen offertroon?
Laet af, het is hoogh tijdt dit met berouw te boeten.
Wy zincken: d'aerde loeit alree beneên ons voeten.
Nu Vader, zijt gerust: wy staen op vasten gront.
Ghy staet niet vaster dan Abiram eertijts stont,
Wiens rot van 's afgronts muil verteert wiert, en verslonden.
Wy staen aen ons belofte en Koningin verbonden.
Noch hooger aen Godts boeck, dees boeckstaef, onzen bant.
Gelooftghe 't Wetboeck niet, geloof Godts eige hant.
Zie daer de steene Wet, en van hem zelf geschreven.
Zy dondert over 't lant, dat bergh en steenrots beven.
Dees tafel kent en dient maer eenen Heer alleen,
Die Jakobs boeien brack door duizent wonderheên.
Versmaetghe zijn gebodt, en ons Hebreeusche bladers;
Zoo siddert voor de wraeck en gramschap, die des vaders
Vergrijp aen d'afkomst straft, tot in het vierde lidt,
Dat hem den rugge biedt, en vreemde Goden bidt.
Ick staeck mijn opzet niet, hoe stout men dit belette.
Daer leit de groote stadt, daer Godt zijn' zetel zette.
Hy roept u van zijn' troon en Cherubijnen toe.
Ick bidde u by dien staf, by Arons groene roe,
Die deze amandels droegh, en levendige blaren:
'k Bezweer u by Godt zelf, laet toch uw' afgodt varen.
Laet varen: dat geen dwaze en dolle vrouwelust
U liever zy dan Godt, en naem, en faem, en rust.
Verkeer uw' zegen niet in hondertduizent vloecken.
Of staptghe hene, stap eerst over Moses boecken,
En al het heilighdom, en 's Hoogen Priesters lijf,
En sleeptze me ten val: maer trap mijn hart zoo stijf,
Zoo vinnigh, dat het breecke, is 't reede niet geborsten
Van hartewee. O bloem, o kroon, o licht der Vorsten
En Koningen, gewilt als 't aenschijn van de zon;
O hemelsche Profeet, begaefde Salomon,
Gehoorzaem Godt in ons: of zijtghe niet te buigen,
Zoo neem ick zijnen troon en Englen tot getuigen
Van Sadocks trouw en plicht, godtvruchtigheit, en druck,
En wil onschuldigh zijn aen dit verwaten stuck.
Helaes, ick voel een' storm, een onweêr door mijn zinnen.
Hier buiten dreightme Godt, Sidonia daer binnen,
En 't vrouwetimmer, dat zoo veel op my vermagh.
Aertspriester, spaer uw' rouw, en tranen, en beklagh.
Ga hene, stil de stadt, en stel mijn volck te vrede.
Ick zal Sidonia (betrouw het my) haer bede
Ontzeggen. Zijt gerust: ick wil in plaets van Godt
Noch Ammons Moloch, noch Sidonische Astaroth,
Noch Moabs Chamos hier in woudt of tempel vieren.
Ick wil geen heiloos beelt van marmersteen, of dieren
Aenbidden. Wegh met dit blancketsel, en bedrogh.
Ick zoogh uit Nathans borst geen afgodisten zogh.
Een' afgodt stichten is de grootste goddeloosheit,
En oirsprong en het slot van allerhande boosheit.
Eerwaertste Vader, staeck uw droefheit, en geklagh.
Ga hene, stil ons stadt, en volck door uw gezagh.
Myn waertste altaergenoot, ghy wachtme hier ter stede.
Ontschuldigh uw Princes: zy wert ten leste reede,
En quam noch tijt te kort aen toissel, en cieraet.
Wie ons Godinne dient, vermy al wat misstaet.
Mijn Priester Ithobal, de hooghgeëerde vader,
Bereit zich naer gewoonte, en komt ons bey te gader
Op 't heiligh offerfeest geleiden, met de prael
Der Koninginnen, die hem wachten in de zael,
Een iegelijck om 't schoonste en heerlijckste uitgestreken.
De staetsi staet gereet. De fackels zijn ontsteken.
Wy dienden wel te gaen: zy komen. Hoe, mijn Heer,
Mijn Bruidegom, hoe dus? Ghy wandelt hene en weêr.
Verdient Sidonia geen antwoort op haer rede?
Verdroot u 't wachten? Hoe? Dees tijt, en offerzede
Vereischt iet ongemeens, en keurigheit, en pracht.
Vergeef het u vriendin, heeft zy te lang gewacht.
Een luttel toevens kan zomtijts een' aenslagh krencken,
Of vorderen. Dit werck geeft allerley bedencken.
Bedencken? Hoe mijn Heer? is 't nu bedenckens tijt?
Ghy gaeftme flus uw woort: ick schelde u zoo niet quijt.
De Koning blijve u dan dees kerckbelofte schuldigh.
Ontsla hem deze reis, en draegh u toch geduldigh.
Ga heen, voltreck het feest met al uw hofgezin.
Verschoon den Vorst: hy ziet dit offren dieper in.
Wie wijs is schickt zich liefst naer 's volcks gelaet, en tijden.
Een Koning boven al, om onraet te vermijden,
Betoom' zich zelven, oock in 't gene hy vermagh.
Een angstigh Koning knackt zijn' scepter, en gezagh,
Als zijn gemeente merckt dat hy begint te zwichten.
Zy zal op dezen voet haer eere en aenzien stichten,
Ja hem van langer hant dus wassen over 't hooft.
Wy houden ons aen 't geen de Koning eens belooft.
Ick doe mijn woort gestant wat vroeger, of wat spader;
Wat hindert dit? Men lette op mijn besluit wat nader,
En rijper: wat kan 't schaên?
Hoe dus, mijn eigendom?
Wat inzicht zet zoo dra uw wijze zinnen om?
Mijn vier, hoe kan uw brant te mywaert zoo verkoelen?
Wat kan u quetsen, dat mijn ziel niet eerst zou voelen?
Mishaeght u iet in my? laet hooren waer het deert.
De Majesteit ontvouwe al wat heur hart begeert.
Ick hebbe, ontstel u niet, my op die zaeck beraden.
Beraden? hoe, mijn Heer? verschillen uwe daden
Van uw beloften? heeft u iemant omgezet?
Ghy volght uw vaders wijze, en ick mijn vaders Wet.
Men acht een Konings woort zoo heiligh, als zijn zegel:
En breecktghe dit?
Het strijt met ons gewoonte, en regel.
Wat gelt een vrolijck woort, gesproken by den wijn.
Zoo paeitghe my alleen met eenen schoonen schijn?
Heer Koning, zultghe dus een Koningin beminnen,
Lichtvaerdigh weifelen, en spelen met uw zinnen?
Het hooft van Davids Rijck voeght niet dan deftigheit.
Stantvastigheit, en trouw verciert de Majesteit.
Mijn Schoone, valme dan niet met uw rede lastigh.
Wie by zijn' godtsdienst blijft, is deftigh, en stantvastigh.
Stantvastigh is hy, die niet wanckelt in zijn woort.
Ghy hadme met een' lonck en nieuwen dans bekoort.
Of my een woort ontviel, wat is 'er aen bedreven?
Gelieven moeten dat elckandere vergeven.
Zoo zentghe my alleen op 't hooghtijt, zonder u?
D'Aertspriester raet het af: zijn inzicht maecktme schuw.
Verzoecktghe raet by hem? d'Aertspriester zal het nimmer
Inwilligen. Hy haet al 't uitheemsch vrouwetimmer,
En voedt dien haet bij 't volck. Men droegh hem geen ontzagh
In 't bouwen van mijn kerck. Zijn aenspraeck, zijn beklagh
Belette uw' yver niet ons Priesters in te voeren.
Indien men verder ga, het zal ons Rijck beroeren,
Gelijck alree de stadt. 't Is vreemt en ongehoort
Dat Heidensch offer smoock' hier buiten voor de poort,
Noch vreemder dat de Vorst dees nieuwigheden stijve,
En met zijn Koningin afgodery bedrijve.
Sidona
Mijn godtsdienst wort verkeert afgodery genoemt.
Dat zy zoo 't wil: die wort in onze Wet verdoemt.
Volhardt dan by uw Wet, in leven, en in sterven.
Ghy kunt mijn offer, ick uw bedgenootschap derven,
En sta bereit het Rijck te ruimen met mijn' stoet.
Ghy zijt mijn Koningin, mijn aengenaemste gloet.
Zoudt ghy uw' Heer en Vorst zoo lichtelijck begeven?
Ben ick uw Koningin, waer is uw trouw gebleven?
Heeft Tyrus, uw gebuur, en bontgenoot, en vrient,
Door zijn gedienstigheên niet meer aen u verdient,
En 't Joodtsche Priesterdom? Beloont men de getrouwen
Dus avrechts? Vader holp u hof en tempel bouwen,
Hieuw heele rotsen wegh aen klaren marmersteen.
Hy voerde u Liban toe aen cedren, en al 't geen
Een godtsgebouw vereischt, dat aen de lucht zal steigeren.
Hy woude u kunstenaers, noch geen bouwmeesters weigeren.
Toen waren uw Hebreen van Sidons dienst niet schuw,
Noch Sidon zagh zoo naeu in zulck een werck op u.
Ghy achte ons handen toen niet onrein, om te wercken
Op uw' gewijden gront, aen uwe kerck vol kercken.
't Vernuft van Tyrus goot de vaten van metael,
Kolom, en kopre zee. Ghy moet het altemael
Hem dancken, die noch kunst noch kost hier aen wou sparen,
Om d'eer des Priesterdoms op 't hooghste te bewaren.
Ick ga voorby dien schat van dierbaer ebbenhout,
Gesteente, en parlen, en ontelbre baren gout,
En wat mijn vaders vloot uit Ofir me kon slepen,
En gieten in uw' schoot met rijck gelade schepen.
Wy weten 't Sidon danck, en uw Heer vaders kroon.
Men dancktze met den mont, en averechtsen loon.
Wat loon verzochtenze oit? wat wiert hun afgeslagen?
Fenicie is te fier, te rustigh om te klagen.
Het voeght geen' Vorst dat hy beweze deught verwijt':
Het waer lafhartigheit, en belleghzieckte, en spijt;
Dies laet ons granen, wijn, olijf, noch oli noemen,
Noch op geen twintigh steên in Galilea roemen,
En wat uw' vader meer van harte wiert vereert.
Zoo verre is 't dat een hof ter weerelt ons braveert
Met diensten: en hoe zou 't een' oppervorst betamen,
Dat hy zich van een leen en leenrijck liet beschamen?
Mevrouw, ay belgh u niet, al spreken wy te ront:
Ghy perste uw' Heer met kracht die woorden uit den mont.
Uw Majesteit bestelde ons oli, graen, en wijnen,
Om niet in Tyrus oogh te vreck, maer milt te schijnen;
Doch 't was geen arbeitsloon voor zoo vele arbeitsliên:
En vader, toen hy ging uw twintigh steên bezien,
Bevont hoe rijck hem heide en zant wiert toegemeten,
Voor twintigh jaren dienst, en zijn langduurigh zweeten,
En marmer, gout, en hout, bestelt tot Sions eer,
Hy schonck u niettemin zoo vele steden weêr.
Van vaders billijckheit kan al het lant gewagen.
Zoo zoudt ghy billijck u gelijck een schoonzoon dragen.
Ick heb uw vaders kroon gehanthaeft, en behoedt.
Hy heeft door zijn' gezant u op den troon begroet,
En d'eerste heil gewenscht met 's vaders heerschappye.
Dat elck naburigh Rijck dus om den pallem strye
Met zijnen nagebuur, vermeert de broederschap
Der Koningen, en voertze op eenen hoogen trap.
Die eerst mijn broeder hiet, wert mijn behuwde vader,
Toen ghy mijn trou ontfingt. Wien raeckt de vrientschap nader?
Daer gront van vrientschap is, en liefde, en eenigheit,
Wat spreeckt Sidonia?
Helaes, ick ben misleit.
Men troontme uit Hirams hof met honighzoete woorden.
In 't hof van Salomon.
Och, zat ick aen de boorden
Van Indus, of d'Eufraet, of diep in Moorenlant,
Of Perssen, of waer 't zy, daer een de Rijckskroon spant,
Die my gebeuren moght, en milt wiert aengeboden;
Zoo hadde ick geenen strijt te voeren met uw Joden,
Die my dus overdwers begrimmen alle daegh,
En roepen: dat men haer ten stoel ten Rijcke uitjaegh.
Maer zijt gerust: men hoeft geen Koningin te dreigen.
Het onverstant des volcks is allen Rijcken eigen.
Ick nam op Vaders raet des Konings trouwring aen,
Om onder Faroos kint aen uwe zy te gaen
Voor tweede Koningin, die eerste vrouw moght wezen,
Hoe liet ick, slechte duif, my locken, en belezen,
En houden uit den troon van menigh jongk Monarch.
Men overstemde my. Een dochter denckt geen ergh.
Zoo wert mijn groene jeught besteet aen grijze hairen;
Mijn lente, aen wintersneeuw; mijn bloem, aen dorre blaren.
Hier ziet u 't gansche hof naer d'oogen, en den mont.
Uit duizent is 'er geen, die zoo mijn' boezem wont
En blaeckt, als ghy alleen. Bedaer, mijn uitverkoren.
Hoe dickmael hebtghe wel in uwen gloet gezworen,
Dat ghy my volgen zoudt ten outer, hant aen hant!
Laet tuigen 't echte bedt, gordijn, en ledekant.
Hoe laet ghy u vergeefs om uw beloften manen,
Met ydele gebeên, en oogen, nat van tranen?
Salomon;
Hoe schreitghe dus, mijn hart? zijn wy hier oorzaeck van?
De Koning Salomon is recht een vrouweman.
Men wensch' de bruit, die hem in d'armen t'huis zal komen,
Geluck: zoo juichten bergh, en bosch, en beeck, en stroomen;
Toen ick met uw' gezant van Vader oorlof nam:
Een bruiloftvaert, die my, helaes! zoo zuur bequam.
Toen ghy den erfgenaem en zoon van David trouwde?
Een trouwen, dat my meer dan duizendwerf berouwde.
Och och, had Davids zoon noch iet van Davids schijn,
Die Goliath, den Reus, en menigh Filistijn
In 't velt gemoete, alleen om Michol te verwerven:
Dat was een helt, vol viers, die om zijn bruit wou sterven.
Geen Heidensch afgodt had mijn vaders zwaert te vrient.
Zijn zwaert heeft Achis zelf, en 't Heidensch Rijck gedient.
Uit hoogen noot, mijn Lief, en om zijn lijf te bergen.
O trouwelooze, ick zweer het u niet meer te vergen,
En zweer het anderwerf, by Sidons oppergodt,
Den grooten Dondergodt, by 't beelt van Astaroth,
By zoo veel Goden, als uit eene wolck van boven,
Van uw meineedigheit en valscheit in 't beloven
Noch kennis dragen. Ghy geveinsde, hardt van aert,
Is uw getrouwe u geen altaergemeenschap waert?
Zoo zult ghy oock voortaen haer bedgemeenschap derven.
Mijn vloeck en Tyrus vloeck zal treffen op uw erven,
En volck, dat gift en gal op Sidons dochter braeckt;
Een schoonheit, tienmael waert van eenen Godt geschaeckt.
Zie neder uit uw' troon, o Koningin Astarte,
En wreeck uw' smaedt, mijn leet, en neem mijn' vloeck ter harte.
'k Verbid hem niet, noch eisch geen uitstel van zijn straf.
O Goden, wreeckt mijn smert, en wischt mijn tranen af.
Om zulck een lichte zaeck u zelve zoo te quellen?
Uw Koningin ten schimp van al de weerelt stellen,
Ten schimp van hof, en stadt, is dat een lichte zaeck?
Mijn godtsdienst is mijn kroon, en opperste vermaeck.
Ick docht mijn glori zou nu eerst den adem halen,
En als een zon in top gerezen, met haer stralen
Verheugen al het schoon, dat hier ten hove blinckt.
Nu daeltze plotseling, en gaet te gronde, en zinckt.
Sidonia ontloock, gelijck een weereltswonder:
Zy ging in roozen op: nu gaetze in tranen onder.
Zy leeft te lang, die jong niet meer te hopen heeft,
En haer geluck en eere in droefheit overleeft.
Hoe beeft mijn hart! Wat raet? Ick drijf verbaest in 't midden
Van Godt, en afgodt. Och, wien staet my aen te bidden?
Te wieroocken? helaes, wat zijde kieze ick nu?
Een worrem knaeght mijn hart, van Sidons Godtheit schuw;
En ondertusschen blaeckt de Min het onder 't knagen.
Hoe kan men Sadock en Sidonia behagen,
Al t'effens? Wie van bey zal Salomon gebiên?
Hoe weent die schoone ziel! wie kan haer tranen zien,
Al was zijn hart van steen? Neen, neen, ick ly dit nimmer,
Noch hael op my den haet van al het vrouwetimmer,
Van duizent vrouwen, elck de braefste Koningin.
Vergeef het Salomon, mijn Schepper: och, de Min,
De vrouweliefde doet my struickelen, en dolen