floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Neen, zoek de tyd eer voor Attalia te rekken:
Na weinig uitstel, zoon, kunt gy uw wraak voltrekken.
Gy hoopt op uitstel, en gy kent dat Monsterdier,
Dat al twedagen door een onbetaam'lyk vier
Ontsteeken, haar verwachte, en nu heeft voorgenoomen
Dat hy die schoone wil door zyn gewelt bekomen.
Hy heeft de toestel daar al vaardig toegemaakt,
En zál niet rusten, eer hy tot zyn oogwit raakt.
Wie kan de dwinglandy van die Tieran gedoogen?
De deugd verdrukt zien, en noch blyven onbewoogen?
ô Zon! wiens helder licht dit heilloos hof bestraald,
Hoe kan uw oog, als 't op de boosheid nederdaalt,
En de ongebondenheld van 's Konings Hof bordeelen,
Die aanzien, zonder dat die gruw'len u verveelen?
Daar alle wellust is ter hoogster top gezet,
Daar de overdaad regeert by 't Koninglyk banket,
Daar 't krielt van gruwelen, en boosheên, die 't betaamen
Niet toe laat, dat men noemt met hun bekende naamen;
Daar die ontaarde Vorst, door geile lust verhit,
In vrouwelyk gewaad by zyne Boelen zit,
Die onbetaamelyk zyn hart in geilheid zengen,
Daar wil by met geweld die kursche schoonheid brengen.
Ik zou dit, zonder my aan hem te wreeken, zien?
Neen, Vader, denk niet, dat zulks immer zal geschiên.
Wat zeege gy te nacht zult door uw list bekoomen,
De Koning moet van daag het leeven zyn benoomen,
Wil ik Attalia in vryheid zien hersteld.
Betoomt uw opzet niet zyn toomeloos geweld?
Zou Salomena, die hy heeft 't gebied gegeeven,
Om zorgloos na zyn lust in dartelheid te leeven,
Zyn dood niet wreeken?
Ja, zy wreeke zyne dood,
Als ik maar, stervende, haar voor de aanstaande nood
Bevryden kan, haare eer, en zuiverheid bewaaren,
Ben ik het al getroost vat my mag weedervaaren.
Op zulk een ruuw besluit zo reuk'loos voort te gaan,
Word van een zin'looze eer, als van een Held gedaan.
Bedenk wat voordeel wy met weinig uitstel winnen:
Besta niet ongemeens met spoorelooze zinnen.
Arbaces offert ons de vryheid, en de val
Des dwingelands, zo haast hy trekt in deze wal.
Ach Vader! maar daar komt die schoone, om ons te smeeken,
Dat wy het opzet van die dwingeland verbreeken.
't Ontsteld gelaat ontdekt haar innerlyk verdriet:
Ay, Vader, weiger ons dan uwe bystand niet.
Attalia, Belus, Ninias, Gevolg.
Attalia.
Myn heer, ik kom voor 't laatst u myn besluit ontdekken,
Niet om u daar door tot verwoedheid op te wekken,
Maar om, terwyl ik ben in dit gevaar verstrikt,
Te toonen, hoe myn hart voor 's Konings op zet schrikt.
Gy weet, myn heer, uit wat geslagt ik ben gebooren;
Dat ik uw zoon heb tot myn Bruidegom verkooren;
Dat ik de naaste ben aan 't magtig ryksgebied,
Dat Salomena nu in 's Konings naam ontziet.
'k Beklaag my niet, dat myn voor ouders zyn verstooten
Uit deze Monarchie, noch dat ik ben gesprooten
Uit Ninus Ed'le stam van myner Moeders zy,
ô Neen, want haare glans zet my meer luister by.
Dit hoopte ik, dat men meer ontzag, en eer zou draagen,
Aan 't onbesprooke bloed van myn doorluchte maagen;
Dat nooit een dwingeland, vervremd van alle deugd,
Myne eer belaagen zou in 't opgaan myner jeugd.
Ik, ongelukkige, weleer zo vry gebooren,
Word nu vervolgd, en heb myn vryheid al verloeren.
Sardanapalus, die, ten schimp van myn geslagt,
Begeert, dat ik, schoon met myn weerzin, werd gebragt.
In 't vrouwentimmer, wil myn zuyverheid bevlekken,
En door onkuysche min my tot zyn wellust trekken.
Nu kan ik zyn geweld niet tegenstaan, myn Heer.
En wat ik overleg ik vind geen uitkomst meet,
Als door de dood alleen myn vryheid te verwerven:
Ja, Ninias, ik heb beslooten om te sterven:
Maar, wyl myn ziel zo vast is aan uw min verpand,
Wenschte ik die zoete slag te ontfangen van uw hand.
Hoe, door myn hand prinses, zou ik uw bloed vergieten?
ô Ja, ik kan daar door myn vryheid weêr genieten.
Laat dit u troosten, dat ik, ongeschend, verga,
En dat ik om uw min, myn Heer, zo veel besta.
Neen, neen, de booswicht zal eerst door myn handen sneeven:
Gy zult niet sterven, neen, myn schoone, gy zult leeven.
De goden willen door dit middel, dat de straf.
Die ongebonden Vorst zal storten in zyn graf.
Kom, Vader, ben ik uit uw edel bloed gesprooten,
Besluit de manslag, die uw zoon reeds heeft beslooten.
Verdedig nevens my de onnoos'le in dit gevaar;
Ay Heer, doe zulks om my, terwyl ik 't doe om haar.
Om haar zal ik met vreugd het eerloos bloed vergieten,
En sterven, als zy maar haar vryheid mag genieten.
Tot zulk een prysstond my myn vryheid veel te duur.
Leef Ninias, en ly dat ik de dood bezuur.
Laat ons de midd'len, die maar ovrig zyn, gebruiken,
En uwe lieve hand myn stervende oogen luiken.
Gy kunt doch, wat gy ook besluit, niets groots bestaan:
Gy zult die dwingeland onmoogelyk verslaan.
Die laffe Vorst, bezorgd voor zyn onzaalig leeven,
Word al te sterk bewaard om door uw hand te sneeven.
Besluit dan, wilt gy my beschermen in die nood,
Dat ik myn rampen mach verkorten door myn dood.
Wat voel ik myne ziel op 't vinnigste bestryen,
Ach, vader! zie uw zoon benaaud, in 't uiterst lyen,
Wanhoopende van ooit die schoone vry te zien;
Beroofd van middelen om hem het hoofd te biên,
Die haar door zyn geweld wil uit myne armen rukken.
Beweegt u niet 't gevaar dat ons zal onderdrukken?
Staat uw verstand nu stil in zulk een ongeval?
Ay raad my toch, myn heer, wat ik besluiten zal.
Myn kinders, hoe myn ziel geraakt is met medoogen,
Betuigd het zilte nat, dat zypelt uit myne oogen.
En wat ik overleg, ons schiet noch tyd te kort,
Om die Tieran te zien van zyne troon gestort.
Kost gy tot morgen zyn vervloekt besluit verlengen,
Gy zoud in deze nacht het Ryk zien onderbrengen,
U weêr in vryheid, my hersteld in myne staat,
Bezoek dit maar alleen, mynkind, dit is myn raad.
Myn heer, hoe zou ik op dat uytstel hoopen kunnen?
Men zal geen oogenblik my langer vrydom gunnen:
Twe dagen heb ik al zyn stormen uitgestaan:
Nu pleegt hy 't uitterste, myn heer, nu is 't gedaan.
Hy heeft zyn Hoofdman, en Trauwanten streng bevoolen,
My op te zoeken, hoe, en waar ik zat verschoolen.
Hy nadert al, en zal my dwingen met geweld,
Indien uw lieve hand my niet in vryheid stelt.
Tot zulk een wreed besluit zal ik myn stem niet geeven.
Neen, schoone Attalia, verzeker noch uw leeven.
Wie weet, wat uitkomst noch voor ons te hoopen staat:
Doch vindge in 't uiterst u beroofd van hulp en raat.
En moet voor zyn geweld de dood uw toevlucht strekken,
't Geen deze ring bevat, kan dat besluit voltrekken;
Gebruik dit middel, en verlaat u op de Goôn:
Want deze nacht verkrygt de dwingeland zyn loon.
Ach! daar komt Porus, 'k voel van schrik myn leden beeven:
Licht voert hy 't vonnis uit tot myn bederf gegeeven.
Attalia, Belus, Ninias, Porus, Gevolg.
Porus.
MEvrouw, de Koning, om uw af zyn gansch ontsteld;
Belaste aan Agis u met wil, of met geweld,
Zo gy weer spannig zyn verzoek niet woud gehengen,
Verzeld met lyfwacht in zyn lust vertrek te brengen.
Hy heeft de Ryks vorstin des Konings last vertoond;
Zy heeft uw afzyn op de zachtste wys verschoond,
De Vorst gepaaid, en my bevoolen u te ontdekken,
Dat haare gunst zal u behoudenis verstrekken.
Zy wil u t' eenemaal van 's Konings liefde ontslaan,
Indien haar van uw kant werde eene dienst gedaan:
Wat die behelst wil zy aan Ninias ondekken.
Gy beide kunt terwyl in dit Paleis vertrekken.
Word myn verdriet noch op het onvoorzienst verzacht?
Wie had die gunst ooit van de Ryksvorstin verwacht!
Wil Salomena zich dan myner noch erbarmen,
My regens 's Konings vlam, en zyn geweld beschermen?
Myn Ninias, ga, werk met ernst die midd'len uit;
Stem alles, als zy myn behoudenis besluit.
Ik sta als in een droom verward, en op getoogen,
Myn zoon, betracht uw pligt, terwyl wy hoopen moogen.
Ninias, Porus.
O Goden! zal my noch in 't end die gunst geschien,
Dat ik Attalia weer zal in vryheid zien?
Is 't waarheid, Porus, spreek, of heeft men ons bedrogen?
Is Salomena met Attalia bewoogen?
Ik bid ontdek my doch, hoe 't hier geschaapen staat;
Wat dienst verwacht zy voor zo heerelyke daad?
Myn heer, ik heb geen last om haar geheimen te uitten;
De koningin wil zelf haar hart voor u ontsluiten;
Zy komt, gy kunt haar zin bevatten uit haar reên.
Salomena, Ninias, Porus, Gevolg.
Salomena.
Vertrek, en laat my hier met Ninias alleen.
Myn heer, gy weet tot welk een staat ik ben gereezen,
Dat ieder uit ontzag voor myne magt moet vreezen,
Dat gansch Assyrien, dat magtig ryks gebied,
Sardanapalus wel, maar my het meeste ontziet.
Tot zulk een staat heeft my het gunstig lot verheeven,
Nu kon ik na myn wensch in pracht, in achting leeven,
En al genieten wat een grootsch gemoed beviel,
Zo niet een grooter kwaal dat zoet vermaak weerhiel.
Geen staatzorg, geen gevaar bekommerd myn gedachten;
Geen vreugd kan ook 't verdriet van myne ziel verzachten;
In wellust kwyn ik, en een heim'lyk leed verteerd
Dit hart, om dat het noch 't gewenschte zoet ontbeerd.
Tot noch toe heb ik al die zwaarigheên verzweegen,
Myn leed verkropt, en geen verlichtenis verkreegen.
Nu wil 't geval, myn heer, dat ik u dienst kan doen;
En gy kunt deze dienst my wederom vergoên.
Gy kunt de kwellingen, die myne ziel beheeren,
Alleen niet minderen, maar teffens van my weeren;
Gy kunt my dienst doen, of vermeerderen myn druk;
In u, myn heer, in u bestaat al myn geluk.
Ik zal Attalia voor 's konings min bevryden,
Zo gy me in tegendeel wilt helpen in myn lyden.
Uw vader Belus zal ik helpen tot zyn staat,
En hooger, prins, zo gy my heeden niet verlaat.
Kan ik u dienst doen? ach, vorstin! wil my verschoonen.
Ja, Ninias, gy kunt, ik zal u 't middel toonen.
Gy kunt my minnen. Hoe! ontsteld u dit, myn heer?
Vermag myn liefde, en myn gezag op u niet meer?
Kan u de luister niet van Majesteit bekooren?
Ik min u, min my weer, of, Prins, gy zyt verlooren.
Uw vader raakte niet alleen uit 't ryks bewind.
Maar was gedood, myn heer, had ik u niet bemind.
Gy mind my?
Ja ik min; uw deugd kan my behaagen,
En dwingen, Prins, dat ik myn liefde u op moet draagen.
Bemerk daar uit hoe fel myn ziel bestreeden word;
Ik doe de grootsheid van myn Majesteit te kort;
Ik ging myn pligt voorby, ten waar ik kon bezinnen,
Dat keuren vry staat aan ontzagb're Koninginnen.
Verwonder u dan niet, dat ik zo veel besta.
Ik offer u myn liefde, of wel myne ongenâ.
Attalia kunt gy voor 's Konings min bevryden,
Indien gy mede uw deel wilt neemen in myn lyden.
Gy mint haar, maar gy zult haar nooit verkrygen, heer,
Zy is in myn geweld, en hoort aan u niet meer.
Ik zal haar aanstonds aan de koning overgeeven,
Indien gy durft bestaan myn keur te wederstreeven.
Verkeer de zoetheid van myn liefde niet in haat;
Herdenk eer, wat de min uit wanhoop onderstaat.
Bedenk wat heerlyk lot myn liefde u heeft beschooren.
Ik heb u nevens my tot heerschen uytverkooren,
De Koning offert my het gansche ryksgebied,
En 't is van my, dat gy 't u opgeofferd ziet.
Wie zou in zulk een staat niet zuchten!
Gy mengt de zoetheid van uw gunst met bitt're vruchten.
De nasmaak zal weêr zo veel te aangenaamer zyn.
Ay, overweeg, Vorstin, wat doodelyke pyn
Het is, twee zielen van elkanderen te scheuren!
Bepaal uw gunst, en laat my minder eer gebeuren.
Bescherm Attalia een dag, en ik...
Neen, neen:
'k Verzeker haar geen uur stelt gy my niet te vreên.
Gy kunt hier over met uw Vader u beraaden;
Een weinig uitstel kan myn grootsch gemoed niet schaaden.
Ik kom om antwoord. Maak dat ik uw min verwerf,
Of wacht uw eigen, en Attaliaas bederf.
WAt eischt de Koningin? wat hoop hebt gy gekreegen?
Hoe, Ninias! wat 's dit? gy zucht, en staat verleegen:
Heeft Salomena iets onreed'lyks u gevergd?
Wat haperter, myn zoon, dat gy't voor my verbergd?
Ach! Vader, al 't gevaar, dat ooit myn hart deed beeven,
Vergroot, en word door haar ter hoogster top verheeven.
Zy mind my, en wil u herstellen in uw staat,
Ja hooger, als ik maar Attalia verlaat.
Zy mint u, en wil my tot grooter staat verhoogen?
O ja, my offert zy het opperste vermongen,
'T gebieden nevens haar; en als ik dat besta,
Beloofd zy vry heid aan de schoone Attalia.
Zo niet, haar aanstonds in des Konings magt te geeven,
Ten kosten van haar eer, en myn rampzalig leeven.
Hoe hebt et op dit stuk u zelven nu berâan?
Dat ik veel liever in myn rampen wil vergaan,
Als dar ik trouweloos myn schoone zou verlaaten.
Ja dit besluit staat vast; zy mag my dreigen, haaten,
Myn ongekreukt gemoed zal onbeweeglyk staan.
Vergeefsch heeft zy zo veele aanbiedingen gedaan.
En eer die snoode Vorst Attalia zal dwingen,
Zal ik hem met myn staal in 't open Hof bespringen.
Hy, driftig door een geile, en toomelooze min,
Komt uit zyn lustvertrek, en zal de Koningin
Beweegen, om aan hem Attalia te geeven:
Maar in dat oogenblik, ten kollen van myn leeven,
Zal ik zyn eetloos bloed vergieten met myn hand,
En Ninive ontslaan van zulk een Dwingeland.
Indien geen nader weg was tot uw wraak te vinden,
'K zou aan dat groots besluit my aanstonds ook verbinden.
Maar nu de hemel voor ons zorgt in deze staat,
Zo dien u van die gunst, en hoor een beter raad.
Is Salomena op uw deugd in liefde ontsteeken,
Wel aan, dit is het pad waar langs we ons zeker wreeken.
Dit is het middel, dat Attalia hersteld
In vryheid, en beschermd voor 't koninglyk geweld.
Gewis dit voorval zal ons weer in staat herstellen,
En op het onvoorzienst de vyand nedervellen.
Ik zie zyn moogentheyd verstooven met de wind,
Indien gy voor een dag de Koningin bemind.
Kunt gy myn ziel tot zulk een snoode zwakheid raaden?
Zou ik haar minnen, die ik eeuwig zal versmaaden?
Zou Salomena, die van wellust afgemat,
In 's Konings dartelheid ook heeft haar deel gehad,
En nu tot loon bezit 't gebied van zyne staaten,
My doen om haare min Attalia verlaaten?
Neen, Heer, verwacht van my zo snoode misdaad niet.
Al voerde my haar liefde in 't opperste gebied,
Al kon zy my ten top van alle grootscheid zetten,
Ik zal myn zuiv're ziel met ontrouw nooit besmetten.
Men zal niet zeggen, als ik in myn ramp verging,
Hy is ontaard van 't bloed, dat hy van u ontving.
Doch deze raad doet my zelf twyff'len, en gelooven,
Of uwe Jaaren ook uw oude deugd verdooven?
Neen, denk niet, dat in my de deugd is uitgedoofd:
Die blinkt veel sterker uit op myn gerimpeld hoofd.
Denk niet, dat ik zo ver zal wy ken van 't betaamen,
Dat ik my immermeer heb myner raad te schaamen.
Neen, zoon, ik wil niet dat gy trouwloosheid begaat,
Veel minder, dat gy ooit Attalia verlaat.
Ik wil, terwyl ons is alle andere hulp benoomen,
Door deeze voorval al 't gevaar te boven komen,
Dat ons tot noch toe heeft gedreigd met zo veel smart.
Ik wil, dat uwe min de Koningin verward
In zulk een strik, waar in zy, meer en meer verleegen
Blyft hangen, zo lang, tot ik heb myn wraak verkreegen.
Gy weet wat ik daar toe verricht heb, en bestaan;
Zy bied u 't Ryksbewind; my myn' herstelling aan,
Wanneer gy dat verkrygt, zal 't vuur, in my ontsteeken
Uit ed'le spyt, zo lang toeleggen om te wreeken
Myn hoon, tot Ninive, dat zo verheeven staat,
Door myn verbolgentheid in puin, en asch vergaat.
Dit is myn inzigt, en om alles uit te voeren,
Moet u een kleen belang niet eens de ziel ontroeren.
't Is loflyk, dat men veinst, en ongemeen vermaak,
Wanneer men veinzend raakt aan 't oogwit zyner wraak.
De wraak is loffelyk, wanneer de deugd na 't lyden
Verwind, en de ondeugd mag in 't openbaar bestryden.
Daar tieranny regeert, en de ondeugd zeegepraald,
Heeft zelden voor de vuist de deugd haar wraak behaald.
't Is waar, maar daar de deugd benard is, en verleegen,
Heeft zy vaak onverwacht der Goden gunst verkreegen.
En beurt het, dat zy moet neerstorten in het graf,
Ontwykt een dwingeland altyd der Goden straf?
Ik wil myn grootsche ziel met veinzen niet bevlekken,
Maar door de deugd de gunst der Goden tot my trekken.
Doch is het vast gesteld, dar ik moet ondergaan,
Ik buig my onder 't lot, en kan 't niet tegenstaan.
Wie zich verwaareloost, en niet wil laaten raaden,
Zal billyk op zyn hals den haat der Goden laaden;
En zo hy sneuveld door een eindeloos verdriet,
Hy geeft zich zelf de schuld, maar aan zyn noodlot niet,
Hoe! meent gy dat de Goôn, die u een middel toonen,
Gereed staan, zonder dat, uw lyden te verschoonen?
Het staat aan u, dat gy u zelf gelukkig maakt,
En haar, om wien de Vorst in geile liefde blaakt.
Gy ziet een monsterdier Attalia beknellen,
En kunt haar met een woord weêrom in vryheid stellen:
Verbeeld u, hoe zy zelf om haar verlossing sineekt,
Het is Attalia, myn zoon, die door my spreekt;
Zy roept al knielende met traanen in haare oogen,
Ach! help my Ninias, en gy blyft oubewoogen?
Neen, neen, vermoed op haar zo groot een zwakheid niet,
Verwacht nooit, dat dit van Attalia geschied.
Haar grootsche ziel is wel ten uitterste verleegen,
Zy zoekt haar vryheid wel, maar, heer, door and're weegen.
Zy wil, wat stormen ons ook waayen over 't hoofd,
Dat ik de trouw bewaar, die aan haar is beloofd.
Zy heeft die groote deugd my zelven aangepreezen;
Nu zy standvastig is, hoe! zou ik trouwloos weezen?
Zou ik een misdaad, die zo haatlyk is, bestaan?
En Salomena zou die Ninias verraân?
Een afgezolde boel, daar 's Konings dart'le zinnen
Van zyn verzaad, zou ik die veinzende beminnen?
Haar streelen, die korts gestreeld heeft die Tieran?
Ha! spreek'er niet meer af, myn hart dat beeft'er van.
Kan ik Attalia niet voor geweld bevryden,
De dood zal dan in 't kort wel eindigen ons lyden,
Dit is onze uitvlucht; en die voor geen sterven vreest,
Is nooit zyn ongeluk op aard te groot geweest.
Gy wilt een wisse dood voor uw behouding kiezen,
En die gy redden kunt, zo reukeloos verliezen:
Noch waantge, datge iets grootsch, iets ongemeens bestaat:
Gy wilt getrouw zyn, en zyt trouwloos inderdaad.
Een valsche schyn hebt gy voor waarheid ingenoomen.
't Is lof lyk, dat men veinst, om tot zyn waak te koomen.
Weerhoud niet, dat ik kom in 't voorig Ryks gebied:
Weest edelmoedig, maar belet myne aanslag niet.
Al ons geluk bestaat in Salomenaas minnen;
De Goden hebben dit geprent in haare zinnen,
Tot voorstand onzer wraake, en om Attalia.
Beta u langer niet, myn hoop is veel te na.
Ga, wil haar uwe min verzeek'ren, en belooven;
Wy streeven door die hulp al ons gevaar te boven.
Arbaces wacht maar na myn bystand; ga dan Zoon,
Beveel het ov'rige aan uw Vader, en de Goôn.
Ay verg my geen bestaan, daar 'k eeuwig voor zal yzen.
Ik verg u een bestaan, dat gy hier na zult pryzen.
Hoe! trouweloos te zyn, vergt gy dat van uw Zoon?
Tot redding van uw Lief, tot wraak van onze hoon,
Is 't nodig dat gy veinst uw liefd' haar op te draagen;
Zy komt, ga spreek haar, of wy zullen 't ons beklaagen.
Ik bid u, sta my toe, dat ik my wel berâ.
Berâ u, en laat my uw nut bezorgen, ga.
Ach! Vader, verg my niet om eereloos te leeven.
Ik zal haar uwe min nochtans te kennen geeven.
Verkort myn eer niet, denk eerst na wat gy bestaat.
't Is al bedacht, vertrek, hier helpt geen laf beraad.
Salomena, Belus, Hypermis, Porus, Govolg.
Hoe! schuwt my Ninias! of heeft hy voorgenoomen,
Dat Salomena nooit zal tot haar oogmerk komen?
Raakt hem Attalia, het opperste gebied
In deze Monarchie, en uw herstelling niet?
Mevrouw, 'k heb last om van het tegendeel te spreeken.
Dat Ninias terstond is op u komst geweeken,
Sproot uyt onrsteltenis; wyl haare Majesteit,
Alom, waar zy verschynt, zoo groote glans verspreid.
't Herdenken op uw staat, en gunsten, doet hem beeven.
Hy is in zyn geluk, Mevrouw, noch onbedreeven.
Verschoon de zwakheid, die gy in myn Zoon beschoud;
Hy heeft de zorg van zyn belang aan my vertrouwd,
En aanbevoolen u zyn harts geheim t'ontdekken.
Vorstin, die ons wilt tot een schild, en toevlucht strekken,
Ons, die tot noch toe zyn een speeltuig van 't geval,
Van alle staat ontbloot, geraakt aan lager wal,
Geschopt uit 's Konings gunst, en alle waardigheden,
Die wy wel eer met lof in zyne dienst bekleeden;
Gy wilt ons niet alleen herstellen, Koningin,
Maar gy begunstigt noch myn Zoon met uwe min.
Wat wonder is 't, dat gy verbaast, en opgetoogen,
Den Vader ziet van vreugd met traanen in zyne oogen?
Den Zoon in eenigheid vertrokken, uit ontzag,
Terwyl hy zoo veel gunst van u verhoopen mag?
'k Beken wel, had myn raad uw liefde niet gesteeven,
Hy had zyn hart zo licht aan u niet op gegeeven.
Maar toen hy overvroeg, en acht nam op uw staat,
Op u we Majesteit, en minnelyk gelaat,
Dat hy Attalia voor eeuwig toch moest derven,
't Zy door des Konings liefde, of haar ontydig sterven,
En wat geluk des door uw gunst te hoopen stonds;
Dat myn' herstelling was gebouwd op deze grond;
Dat uwe min hem zou tot grooten staat verhoogen,
Stond hy van liefde, en vreugd, gelyk als opgetoogen.
Ga Vader, sprak hy, dank Mevrouw voor zo veel eer;
Ga, spreek haar uit myn naam, myn hart is veel te teer.
Myn' ziel, op uwe raad, bewoogen, en verslagen,
Kan noch de glans niet van haar Majesteit verdraagen;
Al myn beweegingen in arbeid zyn aan 't gaan;
Haar zelf te spreeken was een reukeloos bestaan;
Ik zou myn meening haar niet klaar genoeg ontdekken;
Laat my wat rusten, en in eenigheid vertrekken.
Ik zal, wat meer bedaard, vergeetende al myn druk,
My beter streelen met myn naderend geluk,
En opgehelderd gaan de Koningin begroeten.
Ga, Vader, mid'lerwyl, en werp u voor haar' voeten,
Tot een bewys hoe hoog ik Salomena acht.
Zo ver heb ik myn Zoon door mynen raad gebragt.
Gy hebt u vaderlyk, en als 't betaamd gekweeten;
'k Zal ook die groote dienst, en weldaad niet vergeeten.
Mag ik, op 't geen gy my beloofd verzekerd gaan,
'K neem van dit oogenblik u ook voor Vader aan.
Maar, ach! myn' ziel staat in dit groot geluk verleegen;
Zy had die tyding liefst van Ninias gekreegen.
Ach! had hy min ontsteld, en mêer om my begaan,
My zelf zyn liefde ontdek en deze dienst gedaan.
Mevrouw, ay laat u toch wat uitstel niet misnoegen;
Te krachtiger zal hy zich na uw liefde voegen,
Als hy de grootheid kan van zyn geluk verstaan;
't Gemoed is teer, ik bid, ay zie zyn Jonkheid aan.
Wie zou voor zo veel gunst, als Gy hem op wilt draagen,
Niet staan in zyne ziel verwonderd, en verslaagen?
't Verschil is tusschen u, en hem te groot Vorstin,
Om niet te beeven op 't aanbieden uwer min.
Laat dan een kleine poos aan myne Zoon 't genoegen,
Dat hy,wat meer bedaard, zich tot uw dienst mag voegen.
Ik blyf zyn borg; vertrouw u op het Vaders woord;
Gy zeegepraald, uw liefde en guust heeft hem bekoord.
Wel aan, op 't Vaders woord zal ik my dan verlaaten.
Verzeker my zyn min, 'k verzeker u uw staaten.
Ik zal my mid'lerwyl in dit gewenscht vermaak
Verheugen, en beveel aan uwe zorg de zaak.
Myn minnend hart zal nu niet hoopeloos verteeren.
Ach! Vader, eeuwig zal ik u als Vader eeren;
En tot een blyk, hoe hoog ik uwe gunst waardeer,
Geef ik 't Armenische gebied aan u niet weêr,
Maar gy zult neffens my de Stad, en 't Heir bewaaken;
Ik wil my gansch gerust met uwe Zoon vermaaken.
Ga, dryf Arbaces weer van onze vesten af
Naar Meden, geef aan dien wêerspannigen zyn straf.
Hy heeft de laatste maal ons uyt het veld geslagen;
Op uw beleid, myn Heer, durf ik een uytval waagen.
Ik geef aan u de plaats van 't opperst krygs bewind.
Erkennend door die gunst, dat my uw Zoon bemind,
Ga Porus, wil terstond Athenor kenbaar maaken,
Dat ik aan Belus stel 't belang der oorlog zaaken;
Belast hem, dat hy myn gebod niet tegenstreeft,
En dat een ieder volgt de wetten, die hy geeft.
Mevrouw, ik sta versteld voor zoo veel eer bewyzen;
't Hart kloptme; ik voel myn bloed het onderst boven ryzen;
Ik weet niet of ik waak, of droom; ik zie my in
Een staat gesteld, die 'k nooit verwachten dorst, Vorstin.
Maar nu ik ben tot zulk een waardigheid verheeven,
Zal ik de waereld blyk van myne kloekheid geeven;
Bescherm Attalia; ik val myn vyand aan.
Mevrouw, gy zult, wat ik verricht heb, haast verstaan.
Salomena, Hypermis.
Hypermis.
Vorstin, besluit gy dan Attalia te hoeden
Voor 't Koninglyk geweld, en zyn uitspoorig woeden?
Zyn uw gedachten door de liefde zo vervoerd?
Gy weet alreeds wat drift de Koning heeft ontroerd,
Dat hy niet laaten zal Attalia te minnen.
Hy komt uyt zyn Paleis met gansch ontstelde zinnen,
En zal u dwingen, dat gy haar Hem overgeeft;
Volbrengt gy dit, of dat gy 't opzet tegenstreeft,
'k Zie u van Ninias in eeuwigheid verlaaten,
Of dat de Koning u vervolgen zal, en haaten.
Wat baat u dan de hoop, daar gy u zelf me streelt?
Gewis; Mevrouw, gy hebt u zelf te veel verbeeld.
Vertoont myn Majesteit nu zulke flaauwe straalen,
Dat gy die zwaarigheid zo hoog in top durst haalen?
Of waant gy, wat de Vorst besluit in dit geval,
Dat myne Mogentheid voor zyne zwichten zal?
Ik voer 't gezag, en zal voor 's Konings welstand waaken:
Hy mag zich als voorheen in 't Vrouwen Hof vermaaken,
By duizend Schoonheên zich verlustigen, maar tracht,
Noch denk niet, dat zy werde in dat vertrek gebragt.
Ik zal Attalia in zekerheid bewaaren;
Doch 's Konings hevigheid door myn gezag bedaaren.