floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Moet ik met reden dan niet schreijen, zuchten, klaagen?
Kan Romen, daar ge om schreit, u dan zo zeer behaagen,
Daar 't noch is rookende van uw heer Vaders bloed?
Ban zulk een land uit uw gedachten en gemoed,
En word, door d' echt, die u is met myn Zoon beschooren,
Een Afrikaansche vrouw: laat die uw zin bekooren.
Zo zult gy proeven, in het eind der slaaverny,
't Gewenscht beginsel van een nieuwe heerschappy.
't Vermaard Italië heeft reeds, in groote plassen
Van traanen, 't bloed, waarmeê 't besmet is, afgewasschen:
De smart is naar de maat der misdaad opgevuld:
't Heeft dier genoeg betaalt met lyden al zyn schuld:
Daar heeft de dood zelfs wraak van 't snood verraad genomen,
En tot dien zelfden prys kan 't ook Karthaag bekomen;
't Recht dat het van myn keur wil neemen, tegen reên.
Misbruik wat minder voor u zelf myn goedheid.
Ik kan uw wreedheid niet vergeeten, noch vergeeven.
Dat ik u met myn Zoon in 't huw'lyk wil doen leeven,
Is immers geen bewys van wreedheid of van haat.
Ja, zulk een echt herstelt op nieuw uw glans en staat,
En opent u den weg tot het gebied van Romen.
't Bekommert my gantsch niet wie tot de kroon zal koomen.
De rust is 't eenig goed, daar al myn wensch naar tracht.
Laat my die smaaken: want ik ben zo ver gebragt,
In deezen droeven staat, dat ik alle oogenblikken
Veel minder voor de elende, als voor een kroon, moet schikken;
Die glans gaf my meer pyn als uwe wreedheid doet.
De eer dat'er Keizers zyn gesprooten uit het bloed
Waar van ik oorsprong nam, verstrekt my slechts tot schanden.
Ik zou 't verdriet zo zwaar niet weegen van myn banden,
Zo 'k waar gebooren van een Slaaf: ô welk een smart!
Die edelmoedige gevoelens van uw hart,
En zulke trotse reên, zyn onweêrspreekb're blyken
Dat uwe jeugd voor uw kloekmoedigheid moet wyken.
Trouw Hunnerik: ik wil 't; en dit zy u genoeg.
Weêrstreeft gy langer, 'k meen dat ik u licht te vroeg
Zal toonen hoe ge in my een Meester moet gedoogen.
Schoon uw gelukkig lot my stelde in uw vermoogen,
Zal ik nochtans, ten trots van al uw woede en waan,
Een Keizers Dochter zyn, en nooit myn bloed verraân.
Van al myn groote staat, en erfrecht van veel kroonen,
Kan ik u, voor myn deel, niets dan de fierheid toonen,
En die bewaar ik tot myn laatsten leevenssnik.
Het overig, myn Heer, dat schier elk oogenblik
't Verand'ren is gewoon, mag naar uw zin wel volgen
't Ontrouwe noodlot, streng om myn geslacht verbolgen.
'k Veracht uw dreigen, en braveer zelfs uw geboôn.
Zie dat ik 't uiterste u niet van myn gramschap toon'.
'k Zou weinig zien op 't bloed waar uit gy zyt gesprooten.
Al haar hovaardigheid heeft my al lang verdrooten.
Mag ik, geknield, van u een gunst, in deezen staat,
Verzoeken? Ach! uw eer, ô Vorst! door zulk een daad . . .
Een wys Vorst moet zyn eer aan 't nut van 't Ryk opdraagen.
Gy zyt het alles voor uw staat verpligt te waagen,
Maar het belang van de eer, en 't Ryk moet zaamen gaan
Zou dan myn Broeders echt aan uwe keur noch staan,
Na dat gy zwoert dat hy Sophronia zou trouwen?
Hebt gy den droevigsten der dagen niet onthouwen,
Als 't hart van 't Ryk was door 't oproerig volk bekneld?
Dat niet door uw gezagh noch wapens wierd herstelt,
Maar, 't geen u over haar deed eindlyk tromfeeren,
En in Karthaag met een volkoomen magt regeeren,
Kwam door Sophroniaas en Hunneriks verbond,
Dat gy bezwoert, en hen bevreedigde op dien stond:
Maar hunne jonkheid, noch in d' eersten bloei der jaaren,
Belette, op deezen tyd, noch voor een wyl het paaren.
Zo gy dit niet voltrekt, 'k zie tegen u gestoord. . . .
De Hemel zorgt om my te ontbinden van myn woord.
Indien Sophronia dit huw'lyk kon behaagen,
Men zag ten minsten dan haar hart wat liefde draagen.
Wy spreeken vaak vergeefs van onzen wil en magt,
Die van een hooger hand belet word, of volbragt;
En 't geen wy hier beneên vaststellen en belooven,
Word veeltyds uitgevoert by 't Godendom hier boven.
Schoon voor uw gramschap niets op aard' my zou behoên. . .
In 't einde, al wat ik voor Sophronia kan doen
Is dat ik haar aan een der Vorsten uit myn vrinden,
Tot troost van de eerste keur, door 't huw'lyk zal verbinden;
En reeds behaagt haar dit.
Ach! gy zult Afrika',
Door zulk een vreemde daad, aan de uiterste ongenaâ
Van een rampzalig lot opöff'ren en bederven.
De heele wereld zal u haaten na uw sterven,
En uw verbrooken woord. . . .
Welk een vermeetelheid!
Zeg, wie raad u zo stout, om, zonder onderscheid,
Myn staatsbelangen naar uw zinlykheid te weegen?
Ben ik u 't loon van de eer door myne daân verkreegen,
En lyfsgevaaren op het bloedig oorlogsveld,
Dat my verr' boven zo veel and're Vorsten stelt,
Verschuldigt? Of ben ik door uwe dapperheden
In myn gebied ontzien, gevreesd en aangebeden?
Hebt gy 't ontzagh, dat gy my schuldig zyt, vertreên?
Ondankbaare, en ontäarde!
Ik draag u, als voorheen,
Ontzagh: ik weet myn pligt; maar de eer van u, myn Vader,
Waardeer ik hoog: geen ding betrof my immer nader.
Ook heeft Sophronia een recht, waar van haar man
Zich in uw nadeel, als 't hem lust, bedienen kan.
't Gemeene volk, het geen haar zyde tracht te houwen. . .
Wel aan, men moet haar in Karthaag dan laaten trouwen.
Zy zal geen onderdaan, ontbloot van staat en eer,
Begeeren.
'k Meen dit ook.
Wien trouwt zy dan, myn Heer?
U zelf.
Hoe! my? Helaas! wat zegt gy? Groote Goden!
Sophronia? kan 't zyn?
Ja, dit word u geboden.
Hoe! zucht gy noch? Waarom is een Vorstin
Van Afrika niet waard uw huw'lyk en uw min?
Gy zyt gelukkig van met haar te moogen paaren.
Ik met haar paaren? Goôn! na dat zy zo veel jaaren
Was de Ondertrouwde van myn Broeder? welk een daad!
'k Wierd nooit van haar veracht, noch zy van my gehaat:
Maar, tot den naam gewend van Zuster al myn leeven,
Is 't my onmoog'lyk haar die van Meestres te geeven.
'k Stel my dit voor gelyk een misdaad vol van schand'.
Indien gy niet geheel my uit uw gunst verbant,
Zo dwing my niet om uw geboden te overtreeden.
Al uwe redenen zyn zonder recht en reden.
Maar, op dat ik geen tyd meer vruchteloos verspil,
Zal ik op morgen dan (gy ziet dat ik het wil)
Eudoxe aan Hunnerik, Sophronie aan u geeven,
Om door dit middel naar myn oogwit heen te streeven.
Vergram geen Koning, die op 't hoogste zyn eer wardeert.
Wat ik u schuldig ben, dat heb ik lang geleert.
De reden, pligt, natuur, doen my genoegzaam blyken,
Dat myn belang voor myn gehoorzaamheid moet wyken:
Maar ach! ik voel hoe dat myn hart hier tegen pleit.
Maak alles, Ispar, tot dit huw'lyksfeest bereid.
Die niet gehoorzaamt zal het met zyn hoofd betaalen.
Gy weet, dat ik myn wil, noch magt, niet laat bepaalen.
Bedenk dit: 'k laat u hier: neem acht op uwen tyd:
Maak, zonder uitstel, dat gy hier toe vaardig zyt.
O welk een straf! moet dan de liefde, en 't mededogen,
Steeds stellen myn Prinses, en Vader voor myne oogen?
Zal ik geduurig dan zo teder zyn bestreên
Van de alderheiligsten der pligten onder een?
Helaas! rampzalige! waar heen zult gy u wenden?
Hoor naar de reden. Wacht, bedenk, in uwe elenden,
Wat ge aan uw Koning, en uw Vader zyt verpligt.
'k Ben schuldig aan zyn gunst het leeven en het licht.
Maar hoe! ben ik dan niet aan myn Prinses verbonden,
Dat godlyk voorwerp van myn wensch en minnewonden?
'k Voel myn geneegenheid tot haar gantsch overslaan.
Natuur, gy zyt de zwakste, en 't is met u gedaan.
Maar belg u dit geenszins; nadien dat alle pligten
Al tevens voor den pligt eens Minnaars moeten zwichten.
Laat my niet langer, in dit uiterste ongeval,
Bedenken wat ik doen, of wat ik laaten zal.
Om niet te missen, die ik min, en nooit kan haaten,
Zo laaten wy Karthaag op 't spoedigste verlaaten.
Maar, Goôn! wat zal dit zyn, dan my van de eene smart
In de andere te zien vervallen en verward?
En, ach! ik zal alom vyanden, in myn vrinden,
En medeminnaars zelfs in myn beschermers vinden.
Waar door redde ik my dan uit zulk een zwaar verdriet?
Maakt Hunnerik alleen al myne rampen niet?
Tracht hy de zoete hoop niet van myn min te plukken?
De bloesem, eêr ik proef de vruchten, te onderdrukken?
Ja, Narbal, ik erken hem voor geen Broeder, maar
Voor Medeminnaar, die my bragt in dit gevaar.
Laat ons die rampen op zyn schuldig hoofd doen daalen,
En wat zyn min voor my bereidde, op hem verhaalen.
Schoon ik hier meê verloor myn leeven, 'k zal zyn gloed,
Rechtvaardig met deez' arm uitblusschen in zyn bloed.
Zyn liefde is al te lang my ongestraft gebleeken.
Laat ons Sophronia, laat ons Eudoxe wreeken,
Van deezen Minnaar, die zo trouwloos, tot myn hoon,
De aanminnigste Prinses durft minnen, groote Goôn!
'k Zweer, dat hy sterven zal.
Te woeden op zyn leeven. . .
'k Begeer niet dat gy my hier in zult tegenstreeven.
Ja, 't is zyn dood, daar al myn wensch en wraak naar tracht.
In welk een wanhoop heeft myn Vader my gebragt!
Waar 't niet genoeg dat my de boeijens moesten prangen
Van myn Prinses, als of ik zelve was gevangen?
Waar 't niet genoeg dat ik moest spruiten uit het bloed
Van zulk een Vader, die op haar als vyand woed?
Een Vader, die haar stam en staaten heeft verraaden?
Waar 't niet genoeg dat ik myn smeeken zag versmaaden,
Wanneer ik, tusschen hoop en vrees, in zulk een nood,
Aan haar voeten zocht haar weêrmin, of myn dood?
En dat myn liefde door het koninglyk vermoogen,
Een Medeminnaar in myn Broeder moest gedoogen;
Ten zy my was geboôn dat ik op morgen zou
My aan Sophronia verbinden door de trouw?
Voor reden, recht, natuur is zyn gezicht geslooten.
Niets is onwettig, als 't myn rmapen kan vergrooten.
Maar, Narbal, 'k dank de zorg, die hy, zo stout als wreed,
Durft neemen, om myn ziel met zulk een gruuwzaam leed
Te plaagten: daar is niets dat my nu eer kan deeren.
Ik mag het noodlot vry uittarten en braveeren.
Zo gy geen grootste ziel bezat, ik zag u eêr. . . .
Trasimond, Sophronia, Narbal, Justine.
Ik kom . . . Gy zyt ontsteld door my te zien, myn Heer!
Mag ik gelooven 't geen de Koning my deed hooren?
Ach! tot myn leed, is 't waar het geen u kwam ter ooren,
Hy breekt het trouwverbond van Hunnerik, en u;
Schikt u een Prins tot man, wiens hart voor ontrouw schuw,
Zich zelf niet waardig acht, om 't uwe uit gunst te ontfangen.
Zou 't ook wel zyn dat ik door 't minnelyk verlangen,
Door een verbeelding, die zo zorgelyk als zoet,
Al van myn eerste jeugd verheerde myn gemoed,
Hem kwaalyk heb verstaan? Als liefde ons komt verwinnen
Dan vleit men eeuwig met een zoete hoop zyn zinnen.
'k Dacht waarlyk door de drift, die my het hart doorwond,
Dat zekerlyk de Vorst myn zielsgeheim verstond,
En my dien waarden Held, wiens glans alle oogenblikken
Myn hart door min ontrust, zou tot Gemaal toeschikken.
'k Verbeeldde my een lot zo vol geluk: maar ach!
Ach! oordeel zelf, myn Heer, of ik 't gelooven mag:
De Bruidegom, aan wien men, denk ik, my zou trouwen,
En die myn hoop vleit, is ontzaghlyk in 't aanschouwen:
Een opslag van zyn oog, zo vol van glans als deugd,
Baart tevens in de ziel ontroering, liefde, en vreugd;
Een trek van vriendlykheid, en fierheid, die zich mengen
Bevallig onder een, en op zyn aanschyn brengen
Iets voegelyks, iets groots, dat elk alom behaagt;
Een dapperheid, een roem waar van al 't aardryk waagt.
Een eed'le ziel, verstand en jeugd, die elk kan blaaken,
Aan deezen Prins alleen het alles waardig maaken,
Om alle harten te bezitten naar zyn zin.
'k Dacht dat myn Broeder het geluk had om uw min
Te winnen, en uw hoop en wenschen te vernoegen.
Ik heb 't geval, dat zich hier toe niet schynt te voegen,
Reeds wreed genoemt, terwyl 't zo groot een huw'lyk brak,
Daar, naar myn oordeel, zo veel heil en roem in stak.
Maar ach! ik zie. . . . . .
Indien gy wist met wat voor krachten
Dat ik myn pligt, en eer heb zoeken te betrachten,
Gy zoud de vlam, die ik laat blyken, dan misschien
Met min misnoegen, en met meer behaagen zien.
Helaas! wien is ooit magt van zyne drift gelaaten?
Het hangt niet aan ons hart of 't minnen wil, of haaten:
't Kiest eeuwig blindeling, en staat geduurig bloot
Voor 't vast besluit der Goôn, en d'onvermydb'ren nood.
Zo lang men hielt de trouw aan my zo dier gezwooren,
Heb ik de vlam, die ik alleen wist, kunnen smooren.
Gy kende zelfs 't geheim noch niet van myne smart,
Indien Prins Hunnerik niet elders gaf zyn hart.
'k Had aan de rust van 't land, waar in ik kreeg het leeven,
My opgeöffert, door de wanhoop aangedreeven:
Maar nu me een zachter lot in volle vryheid stelt,
Zult gy ook myn geluk weêrstreeven, braave Held?
Gy hebt op die ik min een ongemeen vermoogen,
Ja, meerder dan hy had op myn gemoed en oogen.
Maak gy myn noodlot, Prins.
Hoe! ik, Mevrouw?
'k Zeg u niet meer. Helaas! 't is noch geen tyd voor my,
Om u geheel myn hart te ontdekken met myn lyden:
Doch wil my midd'lerwyl van zulk een echt bevryden,
Die my onwaardig is; waar toe, gelyk gy zegt,
De Vorst my heeft terstond veroordeelt buiten recht.
O wond're werking van een zoet en teêr verbeelden!
Die 't hart voert in een zee van aangenaame weelden,
De Minnaars door een sterk gety van drift beroerd!
Wat gy my zegt, 'k geloof nochtans, hoe zeer vervoerd,
Dat my de Vorst sprak van den Prins die my doet blaaken.
Ontdek my toch, kan 't zyn, myn Heer, 't geheim der zaaken.
Breng me uit de dooling, die te lang myn rust verbrak.
Wil my den Bruidegom, waavan de Koning sprak,
Op myn verlangen en gebeden, toch ontdekken.
Laat zyn gebreeken my afkeerigheid verwekken.
Mevrouw, die Bruidegom sproot uit een eed'le stam,
En vorstlyk heldenbloed, waar uit hy voedsel nam.
Hy heeft een teed're ziel, en wierd zomtyds gepreezen.
Hy's, eind'lyk niet onwaard om u Gemaal te wezen,
Dan maar alleen om dat zyn liefde, hart, en zin
Voor u niet zyn kan; wyl een ander heeft zyn min:
En 't is onmoogelyk die liefde te overreeden.
De magt des Konings, die van uw aanloklykheden,
Ja zelfs geen dood, hoe fel, kan ooit die doen vergaan.
Zo is die Bruidegom.
Ik ken dien Bruidegom, waar op uw zinnen speelen.
Het was vergeefs dat ik dit langer zocht te heelen.
'k Verstaa den grond van uw, als gy doet van myn hart.
Ik Zie, uit haar gram gezicht, haat, liefde, spyt en smart.
Is dan de Hemel op myn min zo fel verbolgen?
Moet my de dwinglandy van 't lot zo wreed vervolgen?
Sophronia heeft dan. . . Wat onverwacht een schrik!
Die naam doorsnyd myn hart: op yder oogenblik
Voel ik, met tegenzin, hoe dat ze my doet beeven.
Hoe meer dat ik dit wil verdryven en weêrstreeven,
Hoe meer de vrees myn ziel met angst en schrik beknelt.
Is dan iets schriklyks in dien naam dat my ontstelt?
Neen, 't is onnoodig een die my bemint te schroomen.
Maar, ach! myn bloed ontroert, myn moed word my benoomen
Door deezen schrik, die my voorzeid veel moeilykheên.
Bewaar Eudoxe, Goôn! bederf my maar alleen.
Hunnerik, Ispar.
Verflaauw toch niet, myn Heer. Of ze u schyn'haat te draagen,
De aanbieding van uw echt moet eind'lyk haar behaagen.
Hoor zonder harteleed haar fiere reden aan.
Wie laat een gramme Vrouw niet, als zy schreit, begaan?
'k Ben tot die zwakheid, my onwaardig, niet gebooren,
Dat ik met zuchten zou, zo slaafsch, een Vrouw bekooren.
Hy, dien het lust, verdraag haar hovaardy en haat.
'k Zal, wat de Koning me ook beveele, in deezen staat,
Die trotse nooit weêr zien, of van myn huw'lyk spreeken.
Hoe! laat gy dan dus haast zo groot een oogmerk steeken,
't Doorluchtigste geluk voor een staatzuchtig Held?
Maakt dan de gramschap van een Vrouw uw hart ontstelt?
Dat moedig hart, 't geen zegt dat, boven het regeeren,
Men nimmer heil of vreugd op 't aardryk moet waardeeren?
Hoe! afstaan van de hoop op keizerlyken staat,
Om dat ze u tegenspreekt, en, zo het schynt, versmaad?
De Koning zal in u zo laf een blooheid haaten.
Hy heeft zich steeds op uw grootmoedigheid verlaaten.
Ik had te weinig moed, te laf een hart getoont,
Zo 'k offerde myn min aan een wiens haat my hoont.
Daar zyn ook zekerder en korter wegen open,
Waar door de Koning mag met my veel vaster hoopen.
En als hy my gelooft, zo zal haar haat geenzins
Myn hart, na 't einde van twee dagen. . . . .
Trasimond, Hunnerik, Ispar.
'k Zocht u, Prins.
Myn Heer, wilt gy my iets vertrouwen, of ontdekken?
'k Zal 't u verklaaren: maar, laat uw gevolg vertrekken.
'k Wil geen getuigen zien by deeze t'zaamenspraak.
Hunnerik, tegen Ispar.
Ga, Ispar, by den Vorst: ontdek hem onze zaak.
'k Heb met Sophronia lang vriendschap onderhouwen:
Dit weet gy; en met een, dat gy met haar moet trouwen.
Ik weet, myn Heer, wanneer de afgryselyke brand
Van 't oproer voortvloog, als een bliksem, door het land,
Dat ik, om 't schaad'lyk vuur der muiters uit te dooven,
Moest aan Sophronia myn hart en hand verlooven.
En midd'lerwyl zegt elk, 't geen ik voor waarheid houw,
Dat gy Sophronie, en u zelf zyt ongetrouw:
Dat gy Eudoxe mint, wiens glans u hielp aan 't blaaken;
Ja, deezen dag noch aan uw wenschen tracht te raaken.
Ik zie gy weet niet wel de driften van myn zin.
De schoonheid van Eudoxe ontstak my nooit tot min.
En als ik zou haar echt, 'k verzeker 't u, waardeeren,
Zo was de liefde nooit het wit van myn begeeren.
Wat inzicht noopt uw geest, en wat besluit gy dan?
Hoe! om de schoonheid der Prinses . . . Maar 'k zal my van
Sophroniaas belang op 't hoogst gevoelig toonen:
Men kan haar, zonder my te kwetsen, nimmer hoonen.
Ik heb 't u reeds gezegt, en gy kunt u beraân.
Ik zal, schoon deeze daad kwam tot myn val te staan,
Om 't ontrouw ongelyk, haar aangedaan, te wreeken,
En u te straffen, my vol moed in 't harnas steeken.
Men zal in Afrika nooit zeggen, dat ik droeg. . .
De Vorst begeert het zo: en dit zy u genoeg.
Hebt gy vergeeten dat de magt der groote Goden
U stelden onder myn vermoogen, en geboden?
Gy acht myn pligt tot u wel waardig in uw oog!
En gy de wreedheid van den Koning veel te hoog.
Gy noemt het wreedheid, 't geen hy houd voor recht en reden.
Ik kenne u beide, en doe u recht.
En 't is van heden
Aleen niet, dat gy my met afgunst, smaad en spyt
De eer, die ik boven u van hem geniet, benyd.
'k Heb van der Goden gunst hier voor een troost verkreegen.
Een ander onderscheid, is tusschen ons gelegen.
De Goden gaven, 't geen nu in ons beide legt,
Wel eêr aan Gontaris, door zyn geboorterecht,
Op Koning Genserik, die van hem wierd vertreeden,
En van zyn Vader meer bemind en aangebeden;
Tot dat de Hemel, die berouw kreeg van die daad,
Van d'eerstgeboorenen voor eeuwig hem ontslaat.
Dit voorbeeld schynt noch meer uw staatzucht op te wekken,
En 't kan de afgunstigheid die gy my draagt ontdekken.
Gy hebt op 't zelfde lot uw yd'le hoop gelegt.
Doch wat ge, op myn verderf tracht naar myn staat en recht,
Laat vry ons zien of 't ook den Hemel zal berouwen,
Dat hy my eêr dan u liet 's leevens licht aanschouwen.
Ja, laat ons daat'lyk gaan, myn Heer: kom, laat ons gaan . . .
Maar, zie Eudoxe hier; wil u van haar ontslaan.
'k Ontvliê haar, met de hoop van u haast weêr te spreeken.
Niets houd my hier, noch kan myn eerlyk opzet breeken.
Ik volgt u.
Eudoxe, Trasimond, Camille.
Hoe! myn Heer, te vluchten zo gestoord?
En zonder dat uw oor eens naar myn zuchten hoort?
Is dit dan 't geen ik van myn Minnaar moet verwachten,
Wanneer ik, nat beschreid, vermoeid van zorg en klagten,
Uw hulp zoek tegen een rampzalig ongeval,
Waar door ik eêr myn dood dan wensch genieten zal?
O Goôn! uw dood, Mevrouw? wil my te kennen geeven
Wie uwe haaters zyn: ik breng hen alle om 't leeven.
Myn wanhoop is 't, myn Heer; en 't haatelyk gerucht
Van een nieuw huw'lyk maakt my voor uw trouw beducht.
Ei! wil, ei! wil die vrees, door woorden vol behaagen,
Daar ik uw liefde en trouw in leezen kan, verjaagen:
Ja, maak dat ik vergeet de inbeelding van myn dood.
Dit is de hulp, die 'k u verzoek, in deezen nood.
'k Zoek van dit wreed vermoên, zo smaad'lyk aan myn lyden,
En liefde, uw zinnen met geen eeden te bevryden.
'k Verwerp dit middel, als te onwaardig en veracht.
'k Wil dat men my alleen 't vertrouwen waardig acht,
Door zulke daaden, waar het alles voor zal wyken.
En licht'lyk geeven zy van deezen dag noch blyken,
Dat al te groot een min is de oorsprong van uw leed.
Misschien zal de uitslag van het geen ik denk, te wreed . . .
Maar, 'k moet, in wederwil der liefde, van u scheiden.
'k Verlies den tyd, die my zal elders heenen leiden,
Om die voor onze min veel nutter te besteên.
Myn Heer, myn Moeder komt: helaas! waar vliegt gy heen?
Moet myn getergde wraak altoos belet gedoogen?
De Keizerin, Eudoxe, Trasimond, Camille.
Welk een ontrust gemoed vertoont zich in uwe oogen,
O Prins! daar Afrika leid in een diepe rust?
Uw bondgenooten, en gebuuren doen uw lust
Tot groote daaden, die uw zinnen steeds beminden,
Door hunne laffe vrees geen stof tot oorlog vinden.
Uw zeekasteelen, met een ryke vracht gelaân,
Die komen jaar op jaar van 't oosten herwaards aan.
't Gemeene volk, en 't hof gehoorzaamt uw geboden.
Wat kreegtge al gaaven en verdiensten van de Goden,
En op dat gy u zelf zoud zien in top van eer,
Zo word u aangeboôn een schoone Bruid, myn Heer.
Laat eêr al 't aardryk my verraaden en verderven.
'k Wil door myn eige hand liefst voor uw oogen sterven.
Het is geen tyd meer dat ik veins voor uw gezicht.
Neen, myn vermeet'le min, waar voor dat alles zwicht,
Wekk' vry uw gramschap op. Nu, nu kunt gy de kwaalen,
Die u de Vader bragt, weêr op den Zoon verhaalen.
Wreek, in myn stoute min, zyn misdaad, en uw schand'.
Ik bid haar aan. Stoot toe: blusch in myn bloed myn brand . . .
Doch 't waar te zacht een dood om zo veel schuld te boeten.
Ik stierf gelukkig en standvastig voor uw voeten.
En, in de plaats van my te straffen, zou myn ziel . . .
Denk niet dat in myn hart ooit zulk een wreedheid viel.
In plaats dat ik uw min zou op uw leeven wreeken,
Voel ik myn hert voor u tot dankbaarheid ontsteeken.
En als ik aan uw min myn Dochter toe zal staan,
Beken ik, dat gy noch zult blyven onvoldaan
Van 't geen ik schuldig ben aan u, en uw vermoogen.
Wat doet ge al ongelyk, Mevrouw, aan haar schoone oogen!
Hoe kan myn kleine dienst, myn zorg, myn pligt en min,
By zulk een groote hoop, daar gy myn hart en zin,
Door uwe goedheid, mede ontslaat van al myn vreezen,
En 't leeven my behoud, toch vergeleeken weezen?
Wat deed myn liefde meer voor u in uwen druk,
Als dat een yeder zou bestaan voor uw geluk?
Maar ach! wat kon ik meer voor u, voor u beginnen,
En op myn Vader, en myn Koning overwinnen?
Waarom of 't noodlot u geen Vorst tot vyand stelt,
Die 'k straks mogt dwingen, en vermeest'ren met geweld,
Om de eer te hebben dat ik streed voor uw belangen?
Zo waagde ik alles, om het alles aan te vangen:
'k Ontrukte hem met kracht zyn kroon en ryksgebied:
En als ik dan om u 't verliefde leeven liet,
Zou al het aardryk van dit heerlyk lot gewaagen.
De Keizerin, tegen Eudoxe.
Neem in de liefde deel, die gy den Prins ziet draagen.
Ghy kunt hem heelen van zyn zwaare minnepyn.
Schoon't aan myn magt stond, 't zou toch echter vrucht'loos zyn.
Men kan de liefde alleen met wederliefde loonen.
Als ge u gehoorzaam aan dit zoet bevel wilt toonen,
Mevrouw, zo weet ik geen geval, gevaar, noch smart,
Noch aanslag, die ik niet te boven streef, en tart.
Gebied uw Minnaar door de lonken van uwe oogen.
Myn vlam zal alles licht verwinnen.
Wat vermoogen
Heeft zy op Genserik? En, hoe uw yver woed',
Hy blyft altoos uw Vorst, uw Vader: en ik moet
Wanhoopen van de hulp die gy aan my laat blyken:
Want eind'lyk zal u min voor uwen pligt bezwyken.
Neen, myn Prinses, dit hart, dat voor uw liefde pleit,
Gehoorzaamt blindlings u, en 't maakt geen onderscheid.
Ik overweeg niets, en doe alles zonder vreezen,
En zulk een yver zal voor u rechtvaardig wezen,
En by de Minnaars voor geen misdaad zyn geächt.
Tegen de Keizerin.
Ja, ik verpligt my zelf, om u d'aanstaanden nacht
't Gehaat Karthaag te doen ontvluchten. 'k Ga myn vrinden
By een vergaaderen, en tot myn hulp verbinden.
Niets is onmoog'lyk aan hun vriendschap: en ik zal,
Door Narbal aan Camille, u 't uur, waar in 't geval
Voor ons verand'ren moet, verborgen laaten weeten;
Waar na my, met veel vreugd, geleeden leed vergeeten.
Laat ons het overig' van deezen dag alleen
Verbergen; gy uw hoop, ik myn genegenheên.
De Koning weet' niets van myn zielsgeheimenissen.
Want zo hy die ontdekte, en de aanslag kwam te missen,
Hy zou ons zekerlyk verderven.
Vrees dit niet.
We ontveinzen lichtelyk die hoop, door ons verdriet.
Ga, Prins: maar wil u zelf niet al te reuk'loos waagen.
Hoe! schreit gy, nu gy haast van rouw zult zyn ontslaagen?
Vergeef de vrees, die my rechtvaardig 't hart gebied.
De Prins gaat lichtelyk vermeerd'ren myn verdriet.
'k Sta dagelyks ten doel van nieuwen ramp en lyden.
Helaas! indien zyn arm voor ons belang moest stryden,
En dat hy sneuvelde . . .
Ei! laat ons toch zelf zo wreed
Onze ongevallen niet verhaasten, en het leed,
Eêr 't eens gebooren is, verwenschen noch beschreijen.
Een aangenaame hoop komt onze zinnen vleijen.