floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
wanneer hij vande Loogen spreeckt / spreeckt hij sijn eijgen stem
want hij is een Logenaer / Ja een vader der logenaren
en Ick gae u de waerheijt verclaren /
maer ghij en gelooft mij niet ghij valsche honden
wie van u allen can mij straffen van sonden
en ist dat Ick u die waerheijt segge siet
waerom en gelooffdij dan mijne woorden niet
wie van godt is / die hoort goods woorden
daerom en hoordij mij niet met vrijer accoorden
want ghij niet van godt sijt / wilt dit verstaen // wel
Rechtelijck segghen wij ghij sijt een samaritaen // fel
en hebt den duijvel in / ghij valssche verrader
Ick en heb den duijvel niet in Ick eer mijn vader
en ghij hebt mij gedaen groote oneer onwijs
Ick en soecke niet mijn eijghen prijs
maer daer isser een / die daer Oordeelt Jonck en out
waerlijck segge Ick u ist dat ijemant mijn woorden hout
die en sal inder euwicheijt den doot niet sien
Nu mogen wij seeckerlijck mercken mitsdien
dat ghij sijt met den duijvel beseten
Abraham is gestorven // dit moetij weten
ende die propheeten // so elck is schouwende
en ghij spreeckt so wie mijn woort is houwende
die en sal den doot inder Euwicheijt niet smaecken
Sijdij meerder dan Abraham noijt vreemder saecken
die gestorven is / ende propheten / meer
wat maecktij van u selven / tot deser stede
schaempt u der reden / ghij verkeerde onwijse
Ist dat Ick mij selven prijse
so en is mijn prijs niet / en veracht als spodt
meer tes mijn vader / die mij prijst ghij seght tis u godt
ghij en kent hem niet / maer Ick kenne hem waerachtich
seijde Ick / dat Ick hem niet en kende / Ick waer Logenachtich
ende een logenaer gelijck als ghij
Ick kenne hem / ende sijnne woorden vrij
Abraham u vader / was blijde ende vro
dat hij mijnen dach sien soude / Ick segt u so
ende als hij mij sach wert sijn blijschap menichfout
Ghij sijt seecker noch geen vijftich Jaeren Out
en dorst ghij seggen / dat ghij Abraham saecht
Waerlijck waerlijck twort u gewaecht
eer Abraham was ben ick
Ick raese van quaetheijt.....
Van boossheijt ontsin Ick ...
mij ontgaet mijn verstant / mijn faelgeert mijn spraecke
Werpt hem met steenen doot / Ick vergeeff u de saecke
Ick sal eerst werpen // met herten verbolgen
dats u voor
Ick sal u volgen.....
hij wort verswolgen desen ijpocrijt
Waer is den verleijer....
Wij sijn hem al quijt....
is dit niet groot spijt // voor ons te mercken
Ick seg hij moetet door den duijvel wercken
met sduijvels verstercken // betovert hij ons Oogen
Off hij oock wech is.......
De duijvel is met hem wech gevlogen
hoe sout anders mogen // van hem geschien
Saechdij hem niet Loopen.....
Ick en heb hem niet gesien....
midt dat Ick greep naden steen is hij mij ontdoocken
Hij is al wech...........
Wij sullen hem noch wel verstoocken
wij moeten hem soocken // ende schaffen een andere raet
Maer wij staen nu beschaempt....
Tis nu te Laete......
dus Laet ons thuijs gaen / ende scherpen ons sinnen
op een ander tijt sullen wij hem wel vinnen
Och broeder mij verwondert seer boven maten
dat onse geleerde ende potestaten
desen Jesum dus haten // sijn Leringe verwaten
sijn woorden verschuwen / verbijten als vraten
Ick seg sulck praten // haer niet en betaempt
Hij heeftse van dagen te degen beschaempt
als sij die vrouwe / befaempt voor hem brachten gebonden
die die in Overspel was bevonden
doen schreeff hij haer sonden // elck voor hem opter aerden
Sij wouden hem begrijpen / met grooter onwaerden
en also begaerden // sij hem te begecken
Sij waeren beschaempt sijn mosten vertrecken
Als hij ginck ondecken // haer heijlich Leven
en heeft haer sonden voor haer voeten geschreven
goods gracij verheven // most in hem wercken
Onsen bisschop met sijn geleerde clercken
ontrent der kercken // woudense hem met steenen dooden
Wadt mach hij doch geseijt hebben...
Ick denck Contrarij haer geboden
meer hij is gevloden // uuijt haeren Oogen
Heeft hij haer anders / dan de waerheijt vertogen
dat sij hem mogen // aldus benijen..
Die de waerheijt seijt / die moeter om Lijen
alst was in den tijen // vande oude propheten
die Lieten het volck oock die waerheijt weten
des worden sij verbeten // doorsaecht door spleten
gesteent gespleten // om des waerheijts wille
Ick hoor wel aldie geenen die swijgen stille
des werrelts geschille // en sal hem niet deeren
Adieu Ick wil mijn thuijswaerts keeren
ende de heer der heeren moet sijn bevolen
Die op den heer fondeert en sal niet doolen
dus Adieu en onthout wel ons vermaen
die heer der heeren wil ons allen bijstaen
Concluijsie
Uwen Oorloff goods vrienden den ouden met den Jongen
edel Onedel die hier staen gedrongen
so u godt versaempt heeft // om sijn woort te hooren
schouwet den geveijnsden // met dubbelde tongen
die noijt anders dan discoort en songen
om goods Levende woort te versmoren
dit Licht des Levens / is ons geboren
een sterre vercoren // diet al verblijt
die ons belooft was Lange te voren
al wast grooten thooren // den ijpocrijt
de duijsternisse de heeft altijt
het Licht benijt // van swerrelts beginnen
vreest niet voort Licht wie dat ghij sijt
twort u profijt // moochdijt gewinnen
neempt doch goods woort // ter herten binnen
so suldij bekinnen Ja bekinnen // het Lichts conforteren
hier mede uwen Oorloff vrinden en heeren
des werrelts duijsternissse en sal u niet deren
Hier mede uwen Ooorloff / ende blijft alle int Licht des heeren
so sal hij u alle met crone des eeuwigen Levens verrijcken
want hij altijts den sulcken thonen sal dat sijn Trouw Moet Blijcken
Nota'. volcht de prologe de voor hoorde. te stan
Prologe.
Hij die door sijn sterckheijt alle crachten cracht // geeft
die door een woort hemel en aerde gemaeckt // heeft
en van niet door sijn mogentheijt al geschepen
son / maen / sterren planeten / al volbracht // heeft
voor wiens mogentheijt alle aertsche macht // beeft
want sijn stercke hant hevet al begrepen
gout peerlen gesteent / hoe schoon geslepen
geboomten / visschen / gedierten / maeckt hij in die tijt
verciert met vruchtbaerheijt ruijm onbenepen
dit heeft hij al gestelt / tot smenschen Jolijt
en hevet met een euwige benendictie gebenendijt
Daer en boven so heeft hij sij goddlijck Licht inden menschen gedaen
hem wijssheijt gevende / tot sijns woorts onbijt
maer Adam meer soeckende sijn eijgen proffijt
want swerrelts duijsternis can gods Licht niet verstaen
Godt heeft sijn goddlijck Licht schijnen // Laeten
om dat die menschen soude sijn eijgen doctrijne // haeten
door sijn goddlijcke beloften / die hij den mensche toe seijde
hij dat hij doort zaet / van een vrou sonder pijne // Laten
tserpenten / heeft / vertreen / en verdwijnen // Laeten
en vijantschap setten tussen hem beijde
tot Abraham hij sijn goddlijck woort verbreijde
toeseggende hem onder sijne saeden / te verwecken een saet
ende deur die duijsternisse sijn godlijckheijt spreijde
Oock belooff hijt Jacop als een seecker toe verlaet
hij heeft propheten gesonden door sijn goddlijcke daet
die ons tlicht van sijn woort / souden doen vermaen
maer die werrelt heeft het woort ende propheten versmaet
gesteenicht / doorsaecht // en ter doot toe gehaet
want swerrelts duijsternisse / can gods Licht niet verstaen
Dat belooffde woort / dat van godt gesproocken // is
ons een saet te geven alsoot inder schristueren ontloocken // is
is nu vleijsch geworden / so Johannus schrijft
op dat die macht des serpents gebroocken // is
en smenschen duijsternis voortaen niet dan smoocken // is
om dat sijn euwige Licht / in ons beclijft
tis een waerachtich Licht twel in hem blijft
die geloven / o' sijn woort int herte prent
tlicht schijnt inde duijsternisse hoement drijft
maer die duijsternisse en heefftet niet bekent
tlicht is uijt den hemel // in sijn eijgen gesent
ende den sijnen / en hebbent Licht niet ontfaen
maer in haer duijsternisse sijnse verblent
en hebben haer vant euwige Licht gewent
Het princelijcke heerlijcke godlijck woort
woont bij ons nu rechtevoort
sijn princelijcke heerlijckheijt / mogen wij nu sien
met swrerrelts duijsternis / heeft noijt gods Licht orboort
meer vertreden / verworpen / verachten / versmoort
die duijsternis sieten voort Licht nu vlieten
alsomen schristuerlijck u sal bedien
hoe christus hier was wandelende op der Aerden
die phariseen saegen sijn wonderlijck Licht geschien
maer sij en hielen dat Licht in geender waerden
want met bedriechlijcheijt ende valscheijt sij begaerden
goods Licht te vernielen ende te versmaen
Om dat christus haer boossheijt openbaerden
ende haer beveijnstheijt den volcke verclaerden
want swerrelts duijsternis / can goods Licht niet verstaen
Hoort toe ghij mannen en vrouwen wij bidden u plaen
merckt hoe sij gods woort / vernielen sonder verlaet
en achten sijn woort mijn dan een spaen
want tlicht thuijde dat swerrelts wercken waeren quaet
maer Laten christum niet tonen alsulcken daet
maer tgodtlijck woort ontfangen uuijt minnen
twelck vleijsch geworden is uuijt davits zaet
ende is ons gegeven uijt des hemels tinnen
doort woort alleen mogen wij troost gewinnen
en sonder dit woort en is niet gemaeckt een graen
die Int woort gelooft sal tleven winnen
maer die de werrelt aenhangt sal twoort niet kinnen
Dus staet stil en Luijstert wij beginnen van stonden aen
finis vand prologe vant voorgaende. spel. / Ende het spel is Lank met Sijn
						prologe 1030 regulen -
Item is Lest gespeelt tot Leijden den in October
int Jaer Ons heeren 1582.
Per Trouw Moet blijcken
G E P D G.T.B
den 1 December.
anno 1604
Deynze
Fraey figuracye
Gods gheestigh verstaercken
Levende hope
Menschlicke crancheyt
Stephanus
Deynze.
Prologhe.In dit spel zijn vijf personagen: Menschlicke crancheyt, Gods
						gheestigh verstaercken, Fraey figuracye, Troost der schriftueren, Levende
						hope.
Menschelicke crancheyt.
Och hoe ydel zijn alle menschen die leven,
Want wy alle zijn der doot overghegheven,
Als ballijnghen verdreven duer Adams mesval;
De mensche es als tbeilt an een weegh gheschreven,
Twelc recht dueren magh tott wt wert ghewreven,
Of ghelijc een blomme die staet int dal,
Wiens schoonheyt de windt metten stove dect al;
En es te vergheifs ongherust om vergaren,
Want hy en weet niet wiet in voeren zal;
Maer ghelijc de voghels vanden voghelaren
Bestrict werden, ende zonder sparen,
Of ghelijc vischen met eenen boozen hake
Ghevaen werden en wech ghesleipt byder cake,
Werdt tonghemake de mensche als hy vertruct.
Gods gheestigh verstaercken.
Ic magh wel claghen lacen, want zeer bedruct
Maect ghy my, och Menschelicke Crancheyt,
Int verhalen des booze tijts onlangheyt,
Want David met danc zeyt tot onzer leere:
Mijn ziele es oudt gheworden naer den heere;
Hoe comt dan by dat u staerven zo zeer wondt?
Ic hoore u legghen zeer schoonen grondt
Tot dezer stont, och Gods Gheestigh Verstaercken;
Waer mijn ziele verchiert met goede waercken,
Zo moght icze met Petro zonder qwelen
Stautelic den ghetrauwen schepper bevelen;
Maer mynen moed heift hier op beraden hem,
Dat als ic staerve, laes, die vul mesdaden bem,
Niet en vare by Christum met Paulus luste.
Zoo vaert metten moordenaere dan in ruste,
Die ter rechter handt van Christo was ghehanghen
En met hem int paradijs heift vruecht ontfanghen,
Niet om verstranghen; als wie es beradere,
Zo roupt hy alle zondaers te gadere;
Dus moght u zo wel als hem ghebueren.
Ic heete u willecomme, Troost der Schriftueren,
Ter goeder hueren comt ghy hier ghegaen,
Want strecken des doot hebben my ommevaen,
Dus ben ic verlaen in droufheyt, verpict,
Ooc hebben my svyants beken verschrict;
Ic en zal niet meer leven, ic hebts my ghetroost.
Och Menschelicke Crancheyt, laet dat propoost,
Want zulcke opinyen hebben meest zots;
Ende en bedrouft niet den helyghen gheest Gods,
Daer ghy mede ieghen alle verliezijnghe
Gheteeckent zijt inden dagh der verkiezijnghe,
Eer dat des waerelts grondt oyt was gheleyt.
Och Gods Gheestigh Verstaercken, tes veil ghezeyt,
Maer als wy scheen moeten vanden gheeste,
Wat blijft den mensche meer dan een beeste?
Diet smaect ten keeste, tes al tribulacye.
Fraey figuracye.
Wat qwestyen es hier?
Fraey Figuracye,
Ons dient zeer wel u behendyghe manieren,
Want boven dat wy zijn allendyghe dieren,
Comt tot ons ghevloeyt wter fonteynen
Een grondeloos raetsel ende onzen cleynen
Begrype voort braght daer of tontdoen tslot;
Al zulcke onzalyghe moeyte heift God
In swaerels cot den mensche voren ghehouden,
Op dat zy hem daer met becommeren zauden;
Dwelc Salomon nomt al ydel plaghen.
En Paulus heettet al zotte vraghen
In welcx behaghen niemant magh verbeteren,
Want hy verwaerpse als onreyn sleteren;
Maer anhoort Petren: zijt altijts bereedt
Een yghelic andwoorde ende bescheet
Te gheven breedt des hoops die es in uwen gront.
Daer vanghe ic u by dwoordt wt uwen mont
Dat ghy zijt sprekende, Troost der Schriftueren, nu;
Dus wilt my berechten met fraeyen figueren nu.
Tot dezer hueren nu ic te weten wensche:
Welc den meesten troost esden staervende mensche,
Want zo wie dat speilwijs, om een veriolyzen,
Schriftuerlicxt, figuerlicxt, can bewyzen,
Zeer schoone pryzen magh hy hier trecken.
Dus en volght gheen monstren die de waerheyt decken,
Maer wilt ontwecken wt ionsten reene.
Och, die qwestye en zal hopic niet alleene
Voortbrijnghen ghemeene dan troostigh betrauwen.
Ia wel, nochtans can ic niet gheschauwen
Hoe datt God met ons maect, vulder allende
Int beghinsel, noch veil min int hende,
Want die bekende preker const niet ghevroen.
Figuere.Hier tooghtmen Christum doodt ant cruce, ende Levende Hope neimt
						hem vanden cruce.
Maer ziet, die wyzer es dan Salomoen,
Leert ons zeer coen dit hopelic verstaen
En heift hopelic de doot voor ons ontfaen.
Hebt ghy wel ghezien, och mensche ketyvigh,
Hoe Christus es gheworden voor ons aflivigh?
Och ia, ic hebt vry wel ghenomen in.
Zo wilt u wapenen metten zelven zin
Wanneer ghy int beghin der doot zijt bestreden,
Want Christus voor ons heift gheleden
En duer ons zondyghe zeden de doot ghesmaect.
Maer zijn lichaem zagh ic ligghen al naect,
Rustende inden schoot van eender vrauwe.
Dat wijf, zo Paulus zeght, es ons ghetrauwe
Ende en laet ons nemmermeer beschaemt.
Hoe heetze dan?
Hope zo es zou ghenaemt,
Vander welcker David heift ghepropheteirt,
Zoo Petrus in Actibus ons exponeirt,
Dat Christus in David, voorziende zijn staerven
Ende tsecours dat hy daer in zoude verwaerven,
Onder ander voorsprac, als een diets luste:
Mijn vleesch zal ooc in hope nemen ruste.
Dit hebben wy, om wt te drijncken puerlic
Voor die redene, ooc ghetooght figuerlic,
Op dat de mensche den meesten troost zoude zyen
Die hem gheschyen magh in zijn overlyen,
Dats hope, daer Christus, ons hooft, in zijn doot
In was rustende in des staervens noot,
Zoo ons schriftuere bloot doet claer vermaen.
Noch stater gheschreven, wilt dit wel verstaen:
Die oprechte heift op God zijn hope meest,
Die werdt zynen troost als wtvaert zynen gheest;
Deze en verlaet ons in gheenen tyden,
Want Paulus zeght ons: zy staet vast duer lyden.
David wilt niet vermyden, maer zeght hier by:
God, als ic my vreeze, zo hope ic op dy.
Daer op Iob vry dus veil bescheets meer gheift:
Ic weet dat mijn verlosser ende heer leift
Ende ten ionxsten daghe zal ic verryzen;
Voorts: in mijn vleesch zal ic God pryzen.
Dus troost hem hope in veil gheweens.
Die proposicye es alleleens
Ghelijc de prophete Ezechiel vertelt:
Hoe hy inden gheest gheleedt was op een velt,
Dwelc was bestelt met ghebeenten der doden;
Ende die heere heift hem gheboden
Daer ieghen te propheteren; hier mede
Ghijnghen de ghebeenten van lede te lede
En rechte stede in tzamen vergaderen;
Daer naer wiesser an zenuwen en aderen
Midts een vel en ten lesten levenden gheest.
Maer daer wegh ghetrocken es de gheelen keest
Der ghebeenten ende niet en blijft dan stof,
Daer paeyt ons de prophete Daniel of,
Zegghende: als de laesten tijt werdt vul,
Vele die daer gheslapen hebben int ghemul,
Van die werdt gheheel de doot verdreven.
Esayas heift dit woordt op gheheven:
Zy zullen leven, u dooden perfect;
Ghy die onder de aerde light, ontwect;
Och doode, willet groen velt anmaercken.
Ic moet verblyen, och Gods Gheestigh Verstaercken,
Ghy zijt, die den mensche dus troost inspireirt.
Maer duer hope zijt ghy daertoe ghestyleirt,
Want al es hy dus wel in woorden gloedigh,
Dit leven langh blijft hy wanckelmoedigh,
Die Gods gheest vorspoedigh heift, want de daghen
Zijns vleeschs moet hy pyne en rauwe draghen.
Noch es Paulus ghewaghen: wy, die deze vrucht
Des gheests ontfaen hebben, zijn noch beducht
En wachten verlossijnghe onzer lichamen,
Want alle creatueren verzuchten tzamen;
Ia dat meer es, de gheest, tot God vliende,
Bidt voor onze crancheyt, zeer ontziende;
Dus zijn wy zaligh in hope bekent,
Maer noch niet in hope diemen ziet prezent,
Want de kindsheyt daer wy naer zijn verlanghelic,
Die es onzienelic en onverganghelic.
Dus moet God ons ooghen ende ooren erwaercken,
Op dat wijt moghen hooren ende maerrken,
Wat God zynen liefhebbers heift bereedt.
Dus staet liefde op hope; dit es tbescheedt,
Dat ons zeer breedt moet commen wt hopen.
Maer ic biddu wilt ons dan ontcnopen:
Of de creatuere vry zal werden
Van tverganghelic wezen, daer zou met scherden
Inne terdt; willet ons claerlic lezen.
An Christus werdt dat claerlic bewezen,
Die daer omme vander doot es verrezen.
Hier werdt Christus levende inden schoot van Levende Hope.
Levende hope.
Och Crancke Mensche, wilt nu verqwicken
Ende wt wassen clouck in allen sticken
An dien, die daer es thooft, Christi verheven,
Ende duer de doot ghegaen es int leven;
Hy heift u ghegheven troost beqwame.
Ghy die ghenaemt zijt zynen lichame,
Mooght wel leven melodyeuzelic.
Och Levende Hope victoryeuzelic,
Tot u om mijns staervens troost willic keeren.
Ghebenedijt zy God, die vader ons heeren,
Die ons tot vermeeren wederbaert wt noodt
Duer Christus verryzenesse vander doot,
Want God ons bloot duer u trect in effecte,
Tot een onverwelckerde, onbevlecte
En eeuwyghe aervenesse zonder verganc.
Wilt ghy daer in wezen, och Mensche Cranc,
Hanght duer my, Hope, an dezen vromen,
Die de doot huer maght heift benomen
En tonverganghelic wezen int licht broght.
Of ghy ontladen al tghewight moght
Daer mynen moet mede es verladen,
Hoe magh ic ghevolghen Christus paden?
Gheenssins; dies therte altijts met beven hoopt,
Want dien wegh es smal die totten leven loopt,
Zoo datter naer zullen veil worstelens maken
Ende zy en zullender niet in gheraken;
Dits zwaer om smaken onzer natuere.
Maer zy en cloppen niet an de duere
Dwelc Christus es, die elc wilt gherieven,
Maer clemmen daer anders naer als dieven.
Dit doet huer moeyte voor niet beclyven,
Want zy int hooft Christo niet en blyven,
Waer an tgheheel lichaem der ghemeenten hanght
Ende hulpe van elc anderen ontfanght,
Maer deze gaen elc zijn eyghen weghen
Ende staen Christum met huer waercken teghen
In eyghen wtghecoren gheestelicheyt,
Meenende dat daer zaligheyt in leyt
Dat zy an tvleesch gheenen cost en waghen
Tot zijnder nootdurst, of in huer draghen
Aldus of alzoo gaen sectigh ghecleedt:
Blende leeders, daer de blende duer wert verleedt,
De welcke zoo tzamen in den put gherocht zijn.
In tijts moghen zy nochtans tot God bedocht zijn,
Die niet en wilt dat iemant blyve verloren.
Tot Tymotheum zeght Paulus daer voren:
Als de vrome lyden wy vervolghijnghe en spot,
Want wy hopen op den levenden God,
Die daer, zo wy ons ghetroosten des,
De zalighmakere alder menschen es,
Zonderlijnghe expres den gheloovyghen teeren.
Ia al waren zy boos en zy weder keeren;
Den Romeynen gheift Paulus de vercoenijnghe:
Hoe dat Christus niet alleene en es de verzoenijnghe,
Noch vuldoenijnghe onzer zonden alleene,
Maer ooc voor de gheheele waerelt ghemeene,
Op dat zy reene tleven in hem betrapen,
Die deerste verwect es onder die daer slapen;
Want hy, ons hooft, es de doot ghepasseirt
Ende int eeuwigh leven voor ons triumpheirt.
Neimt hier wt moet, o ghy staervende flauwe.
Al es de poorte des levens nauwe,
Wy hebber thooft duere, dus niet en verschiett.
Ic bidde u lien dat ghy my dat bediett,
Hoe ghy dat schriftuerlic mooght vertooghen.
Paulus, de Apostele, can dit verhooghen,
Want hy als wtvercoren dat claer ghelooft,
Dat Christus van alle menschen es thooft.
Voort totten Ephesen spreict hy noch daer van:
Christus es thooft van een yghelic man;
Wy, leden zijns lichaems, zijn, wy tghemeente,
Van zynen vleessche en van zynen ghebeente,
Die zonder vercleente bemindt en beraedt,
Want wie heift oyt zijn eyghen vleesch ghehaett?
Voort es hy ooc zijns lichaems behoedere
Ende schaemt hem niet te heeten ons broedere;
Hy es ooc des vleeschs ende bloets onmaghtigh,
Ghelijc zyne broeders, gheworden deelachtigh
En heift hem zelven crachtigh ter doot verneirt;
Want ghelijc hy in allen was ghetenteirt,
Alzoo can hy de ghene troost gheven
Die ghetenteirt werden in huer leven.
Dit brijnght ons verheven levende hope groot,
Dat wy ons hooft gheheel hebben duer de doot,
Want daer de mensche thooft crijght duere,
Daer volghen de leden wel ter kuere;
Dus ghelijc wy stuere al in Adam staerven,
Zullen wy alle tleven in Christum verwaerven.
Die eersterlijnc, Christus, ons hooft, gaet voren;
Daer naer alle die Christum toebehoren
Ende naer dezen dende of de reste,
Die hy al verwecken zal int leste,
Want hy sprac: verwondert u niet der gaven mijn,
De tijt comt, dat de doode in de graven zijn
Mijn stemme zullen levende maercken.
☞ Hier verryzen de dooden.
Deis gaven daer of ghetughen int verstaercken,
Te wetene alvoren veil helygher lichamen,
Die naer Christus verryzenesse camen
Te Ierusalem in die helyghe stadt
Ende vertooghden hem daer veil menschen plat;
Want de steenen graven zijn open gheschuert.
Alzoo dat hemlieden es ghebuert,
Zalt ons allen gheschien inden dagh des oordeels;
Want Paulus gheift ons dus veil meer voordeels
Om dat te ghelooven, naer tghelaten
Dat hy voor de Roomsche potestaten
Of ieghen Tertullo, den procureur der Ioden,
De hope der verryzenesse der doden
Vryelic beleden heift noch slechtere:
Bee der gherechtere ende ongherechtere.
Als vroom vechtere hy tot Tymotheum schrijft:
Al eyst dat de mensche ongheloovigh blijft,
Christus blijft ghetrauwe, wilt dit wel smaken;
Thooft en magh zijn leden niet verzaken,
Die om tzaligh maken des zondaers es commen.
Ooc hoortmen hem den troost der heydenen nommen,
Daer of men zeght naer Esayas vertellen:
Wy hebben een compact ghemaect met der hellen
Ende metter doot, duer een valsche vorme;
Zo zal den windt, duer haghel en storme
U valsch toeverlaet wegh werden versteken,
Want God en wilt zijn lof niet laten spreken
Totten beilden, wilt dit wel voort staercken;
Dus wilt alleene leeren op dwoort maercken
Ende met accoort waercken op den gront steen doch,
Die groote belofte gheift zonder bedroch,
Wiens cracht duer hope magh niet faelgieren.
Maer ic biddu wilt ons allegieren,
Want een dijngh my den moet houdt onder voet:
Dats dat Paulus zeght over vleesch en bloet
Trijcke Gods niet bezitten en moghen.
Dats, dat zy daertoe noch niet en doghen;
Ghelijc tghezaeyt cooren es van gheender waerden
Ter wylen dat verrot in der aerden
Of groen es, om alzoo int schuere te halen,
Maer moet ander figuere nemen zonder dralen,
Ten principalen stroo, haren, graen en cnopen;
Alzoo ooc wy die in den heere hopen,
Zullen, zoo een graen brijnght veil vulle haren,
Die cracht meerdren, ghelijc armeyen vergaren,
Vleghels nemende en zo duer den dau terden,
Want wy zullen loopen ende niet flau werden.
Dus als tvleesch en bloet van gheen onspoet zweeten,
Zoo en zullen wy niet meer vleesch en bloet heeten,
Want die inden levenden bouck staen gheprent
Hebben eenen name die niemant en kent,
Noch zy ooc, tot dat zy commen in Gods rijcke.
Wy en zullen niet alle vallen in slijcke,
Want wy die noch levende zijn, alzo haest
Alsmen voor elc de laeste trompette blaest,
Zullen verwandelt werden, zonder veil respijts,
Zeght Paulus, binnen eenen ooghenblick tijts.
Ooc zullen de doode duer dat virtuut leven,
Want de bazune zal een gheluut gheven
En de doode zullen opstaen, zonder spot.
Dus al eyst dat tuutwendigh lichaem verrot,
Ten vergaet niet, naer Paulus oorconden,
Dat staervelic woordt vanden leven verslonden,
Ende werdt alzoo een nieuwe creatuere.
Figuere.☞ Hier tooghtmen Christum ten hemel varende.
Menscheliche Crancheyt, ziet hier de figuere
An, ons hooft Christus, die voor den volcke
Op ghenomen es met eender wolcke
Ende heift hem ghezet ter rechter handt
Der maiesteyt Gods, in dat opperste landt,
Zoo dat gheen overheyt of principaten,
Noch voorschip, noch thronen te boven en gaet hem,
Want het es al duer hem gheschepen
Ende al te gader in hem begrepen,
Dat in hemel, aerde es voor alle menschen.
Wy en connen gheenen wegh ghewenschen
Tot God rumere, want des padts blootheyt
Ghemaerct, en donsprekelicke grootheyt