floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Eteokles, in het rijk van Thebe gezeten, weigert den broeder Polynices zijn erfdeel. Dees, 
					nu balling, t'Argos gekomen, troude Adrastus dochter, en blaekende van begeerte om weder
					zijn vaderlant te bezoeken, vergaderde door schoonvaders raet een leger, tot dien optoght
					noodigh, en rukte voor Thebe. De moeder Jokaste, hier van verkuntschapt, verwerft hem 
					vrygeleide om in de stadt te komen, en met zijnen broeder te handelen van de voorwaerden,
					ter heerschappye dienstigh. Maer toen Eteokles stijf op het bezit des rijx staen bleef, kon 
					Jokaste de zoons niet bevredigen, waerom Polynices ter stede uitging, en zich ten oorlogh 
					toeruste. Toen spelde waerzegger Tiresias den Thebaenen d'overwinninge met dit beding, 
					indien Meneceus, Kreons zoon, zich zelven aen Mars opofferde. Maer Kreon weigerde 
					zijnen zoon der stede ten beste te geven. De zoon kante zich hiertegen, en toen de vader
					hem reisgelt gaf om te vlughten, voerde hy dit opzet uit, en nam zich zelven het leven. Aldus 
					geraekten d'oversten der Argiven door de Thebaenen om hals. Maer Polynices en zijn broeder  
					behouden gebleven, traden in een dootlijk lijfgevecht. De moeder, hen ziende zieltoogen, benam 
					zich zelve met haer eige hant het leven. Haer broeder Kreon aenvaerde het rijk,
					ondertusschen braeken d'Argiven hun leger voor de vesten op. Kreon verbittert op de vyanden, 
					van Kadmus burgerye verslagen, versteektze van het graf. Hy laet Polynices onbegraven
					leggen, en drijft Edipus in ballingschap, ten deele volgens het menschelijk recht, ten deele
					uit wraeke, en zet het medelijden over een anders elende aen d'eene zijde.
Een oude getuighenis.
Het treurspel der Thebaensche gebroederen is gepropt met eene barninge van hartstoghten:
					want Kreons zoon, van de muuren springende, sterft ten beste van zijn vaderlant. De gebroeders, 
					zich onderling wondende, geraeken om hals. De moeder Jokaste verdoet zich zelve  
					op haere doode zoonen. De Argiven, tegens Thebe met hunne heirkracht opgetogen, worden
					verslagen. Polynices leght onbegraven. Edipus wort ten vaderlande uitgestooten, met zijne
					dochter Antigone. Behalve dit is het treurspel gestoffeert met tooneelisten, en heerlijke en
					uitgeleze spreuken.
O koesterende zon, die, op den gouden wagen,
Met snelle paerden, door den hemel heen gedraegen,
En 't starrelicht gewelf, uw vier en glans verspreit,
Wat zagh ons Thebe, zoo veel jammers toegeleit,
Een' dagh van ongeval oprijzen voor haere oogen;
Toen Kadmus, banneling van Sidon, hier getoogen,
Belanden quam, en met zijn' voet den gront betradt.
Dees troude Venus bloet Harmoni, rijk van schat,
En teelde Polydoor, by ieder een gehoude
Voor Labdaks vader. ik Jokast, die Lajus troude,
Den zoon van Labdak, wert Meneceus spruit geacht,
En Kreons zuster, uit een bedde voortgebraght.
Mijn man, lang kinderloos, trekt heen naer Delfis streeken.
Hy vraeght Apollo naer bescheit, en houdt met smeeken
Om zoonen aen, en krijght dit antwoort van dien godt:
O koning over Thebe, een rijxstadt, wien het lot
Van paerdevokken wert tot een geschenk gegeven;
Wat mooghtge 's hemels wil dus bijster wederstreven
Om kinders? Teeltge een' zoon, die zal u met zijn hant
Ombrengen, en uw huis en hof en 't gansche lant
In bloet versmooren. hy, van minne en wijn ontsteeken,
Wint eenen zoon by my: doch angstigh en bezweeken
Om zulk een' misgreep, en het antwoort uit godts koor,
Beveelt zijn' herder dat hy 't kint den voet deurboor'
Met eenen priem, en geef de vrucht, in Junoos weide,
Citheron over en haer avontuur; dies leide
Heel Grieken Edipus dien naem toe, naer de daet
Maer Polybs paerdevooght, als hy ten hove gaet,
Beveelt den vondeling de zorg der koninginne,
Die zoogt mijn lieve vrucht aen haere borst uit minne.
Het jonge kint wert groot: de blonde baert brak uit.
Toen zocht de jongeling, het zy door zijn besluit,
Of elders aengemaent, uit Febus mont te hooren
Van welk een' stamme hy geteelt was en geboren:
En koning Laius mê belust te hooren of
De vondeling, voorheen verstooten van het hof,
Noch leefde, reisde ook heen, van nadacht ingenomen,
Daer zoon en vader juist elkandre tegenkomen,
Op Focis tweesprong, en de graeuwende koetsier
Van Laius hem bestraft: lantlooper, flux van hier,
En wijk den koning. hy dook eerst, en hiel zich binnen:
Maer als de paerdehoef de voeten quetst, de zinnen
Aen 't hollen raeken, brult de zoon, die met een knijf
[Op dat ik by mijn ramp kort ingebonden blijf,]
Den vader nederleght, en geeft zijn' voesterheere
Den wagen en 't gespan, uit plicht en schuldige eere.
Toen Sfinx, na Laius doot, de vesten plaeghde en 't velt,
Beloofde Kreon, mijn heer broeder, aen den helt,
Die 't looze raetsel van het ondier quaem t'ontvouwen,
Te kroonen met mijne echt. mijn Edipus, tot trouwen
Genegen, by der hant, ontvoude 's ondiers vont,
De dubbelzinnigheit der maeght, en raekt terstont
Op Kadmus rijxtroon, zwaeit den staf met zijne handen,
En wort rampzaligh en onnozel door de banden
Des huwelijx aen my, zijn moeder zelf, verknocht,
Onkundigh, zonder schult, en d'eige moeder docht
Noch wist niet datze quam met haeren zoon te paeren.
Dus wert ik zwanger, en begon twee zoons te baeren,
Eteokles en Polynices, groot van moedt,
En een paer dochters. ik noem d'outste van mijn bloet
Antigone. hy noemt de jongste telgh Ismene.
Maer als mijn Edipus aen kennis van 't voorheene
Gebeurde komt, en zulk een bloetschant van zijn bedt,
Rukt hy zijne oogen met een' haek uit om dees smet.
De zoons bestaen, zoo dra de baert hun uit wil breeken,
Den vader heimlijk in een' kerker wech te steeken,
Om dit schandael t'ontgaen: doch hier is werk aen vast.
Hy, vast gezet in 't hof, verzwaert zijn' eigen last
Door dol vervloeken van zijn kindren, niet te heelen,
Op datze 't erfrijk met den zwaerde namaels deelen.
Zy achterdochtigh, of het godendom gestoort
Dien vloek des vaders eens moght sterken, en zijn woort,
Indienze beide 't hof gemeen en stil bewaeren,
Verdraegen dat de broêr, die jonger is van jaeren,
Polnyces, eerst het rijk vrywilligh een jaer lang
Zal ruimen; d'outste, die nu heerscht, dan zonder dwang
By beurte ook afstaen, als het jaer is omgekomen.
De trotse Eteokles, van heerschlust ingenomen,
Slaet trouweloos verbont en eeden in den wint:
En Polynices trekt naer Argos heene, vint
Adrast hem gunstigh, trout zijn dochter, onder 't wrokken,
En komt hier met een heir Argiven aengetrokken,
Beoorloght Thebe, dat met zeven poorten waekt.
Hy eischt zijn erfdeel. 'k raede, eer 't slaghzwaert uitgeraekt,
Eteokles door een verdragh dien strijt te toomen.
De bô brengt tijding dat de jongste hier zal komen.
O Jupiter, zie neêr uit uw vergult palais.
Ontfarm u over ons. verleen ons kindren pais.
Het voeght u, die het al regeeren kunt, te geven
Dat niet een zelve mensch altijt in rou blijf leven.
Antigone, eedle telgh uit koningklijken stam,
Dewijl vrou moeder uw verzoek ter harte nam,
Om, buiten het salet der maeghden, eens van boven
Te zien hoe Argos heir door 't velt komt aengestoven,
Zet u hier neder, op dat ik eerst gade sla
Of eenigh burger hier langs 't hof spansseeren ga,
Om my, een' dienaer, en ook u, mevrou, te waeren
Voor opspraek. 'k zal u dan van stuk tot stuk verklaeren
Al wat ik onder 't heir des vyants hoorde en zagh;
Toen ik gezonden wiert, met hoope van verdragh,
Aen uwen broeder, hem het vry geley bestelde,
En keerde met bescheit weêr herwaert uit den velde.
Hier is geen mensch omtrent. mevrou, nu rep u knap.
Stijgh op langs deze cedre en hooge wenteltrap.
Zie veldewaert het heir des vyants, hoe veel zielen
Omtrent Ismenes stroom en Dirces springaêr krielen.
I. Keer.
O oude man, nu reikme uw hant,
Zo styge ik op van dezen kant.
Welaen mevrou: stijgh op met zegen.
Gy zijt ter rechte tijt gesteegen.
De Grieken trekken vast in 't velt,
Daer elk zich in slaghorde stelt.
II. Keer.
O dochter van godin Latone,
O Hekaté, mijn eer en kroone,
Hoe blinkt al 't velt in 't harrenas!
Vorst Polynices komt van pas,
Voorzien van ruiteren en knechten.
III. Keer.
Zijn alle poorten tegens 't vechten
Met kopre boomen, ook den wal
Bezorgt voor noot en ongeval?
Ay vrees niet: want Amfions muuren
Zijn maghtigh voor gewelt te duuren.
Bezie dien eersten, braef en frisch:
Dan zal ik melden wie hy is.
IV. Keer.
Wie komt vooruit hier aengestooten,
Met zijnen helm op 't hooft gesloten?
De schilt beschut den arm getrou.
Het is een overste, mevrou.
Wie is 't? hoe heet hy? uit wat stamme?
Het is Hippomedon, vol vlamme,
Een trots Mycener, die zijn' stoel
Bekleet by Lernes waterpoel.
V. Keer.
Hoe fors, hoe onversaeght is 't wezen,
Gelijk een reus, in top gerezen
Uit d'aerde, die weêrspannigh muit!
Hoe ziet hem Mars ten oogen uit!
Ziet gy dien overste niet trekken,
Daer Dirces tong den kant komt lekken?
Dat is een ander, en uit lust
Ten oorlogh anders uitgerust.
Met welk een' naem wert hy getekent?
't Is Tydeus, Eneus zoon gerekent,
Die krijghsgodt Mars, den Etolier,
In zijnen boezem voert, vol vier.
VI. Keer.
Dees nam Adrastus telgh uit minne,
En wert Polnyces zwagerinne.
't Is waert dat elk zijn rusting ziet,
Die hy uitheemsch schakeeren liet.
Dit is een schiltroep. zy braveeren,
Alle Etolieren, fix op speeren
En schichten, trots ten slagh bereit.
Hoe quaemtge aen al dit klaer bescheit?
Toen ik uw' jongsten broêr, te velde
Getogen, 't vrygeley bestelde,
Sloegh mijn naeukeurigheit bedacht
Elx wapen gade, en staet, en draght.
VII. Keer.
Wie komt langs Zethus graf getoogen,
Gestreng van opzicht, en van oogen,
Schoon 't blonde haer de kin verciert?
Dat is een die het krijghsvolk stiert.
Een drom bestuwt dien forssen woeder.
Parthenopeus is 't. zijn moeder
Heet Atalante.
VIII. Keer.
ik wensche al stil
Dat die mijn stadt verdelgen wil
Ook van Diane wiert geschoten,
Daerze op de bergen onverdroten
Met haere moeder vlieght en jaeght.
Laet dit berusten. onversaeght
Verschijnenze op hun recht ten strijde,
Dies ducht ik dat de goôn hun zijde
Verkoren, en ons wederstaen.
IX. Keer.
Waer blijft hy met zijne oorloghsvaen,
Wien zoo veel ramps met my beschoren
Ter quaeder uure wiert geboren
Uit eene moeder? oude raet,
Waer blijft Polnyces, dus versmaet?
Daer staet hy by zijn' lantbeschermer
Adrast aen 't maeghdegraf, uit marmer
Gehouwen. zie hem in't verschiet.
Ik zie hem daer, doch zie hem niet
Bescheidelijk, nochtans naer reden
Een' schijn van zijn gedaente en leden.
X. Keer.
Och of uit zusterlijke zucht
Mijn voeten dreven door de lucht,
Gelijk een wolk, van deze wallen:
'k Zou broeder om den hals gaen vallen,
En blyde omhelzen met mijn hart,
Dien, sedert hy eens balling wert,
Ik nimmer quam te zien. 't is deerlijk.
Mijn oude vader, ô hoe heerlijk
Blinkt hy in 't gouden harrenas,
Gelijk de morgenzon in 't glas!
Hy komt op vrygeleide aenrijden,
Om zusters oogen te verblijden.
Wie is 't, die staetigh herwaert rent,
En zijnen witten wagen ment?
Amfiaraüs. dees bevrachte
Het radt met vee, op dat hy 't slaghte,
En wichele uit het ingewant.
XI. Keer.
O dochter van de zon, geplant
In 's hemels welfzel, uitgestreeken
In 't gouden kleet! uw' riem ontbreeken
Geen perlen op het gout gehecht!
O maen, hoe rijdt dees, afgerecht
Op paerdemennen! aen wat oorden
Is Kapaneus, die, heet op moorden,
Wraekgierigh naer de poorten wijst?
Hy meet hoe hoogh de hofpoort rijst,
Bespiet den toegang naer den toren.
O Nemesis, ter wraek gekoren,
En gy Jupijn, die 't aerdtrijk stut,
En 't blaeu gewelf met donder schudt,
Gy kunt dien hooghmoedt haest verneêren.
Hy wil van Thebe t'Argos keeren,
Met zijn gevangenen in 't net,
Daer eer de zeegodt, tot ontzet
Van Amymoon, zoo d'ouden zingen,
Te Lerne een bronaêr op liet springen
Ten gront uit, toenze water gaf
Op 't klinken van zijn' ysren staf.
Diane, dochter van den grooten
Jupijn, gy die met uw genooten
Het haer met gout snoert, leghme 't juk
Der slaverny niet op in druk.
Welaen vorstin, geef u naer binnen toe ter ruste,
In 't maeghden hofsalet: gy zaeght al wat u luste.
Hier komt een groote hoop van vrouwen met gedruisch
Aenstuiven naer het hof en koningklijke huis.
Zy spreeken gaerne 't erghste, en wort haer stof gegeven,
Zoo weetenz'er iet aen te hangen en te weven.
Vergaêrenze te hoop, daer elk verhaelt hoe 't stont
In 't heir, dan komt'er noit iet deftighs uit haer' mont.
Ik, in Fenicie gewonnen,
Ben hier door zee gevoert ten hoof
Met andere gevange nonnen,
Als een slavin en oorloghsroof,
Op dat ik my aen Febus wye,
En slijte in 't berghsneeu van Parnas
Mijn levens tijt in slavernye.
Ik streefde door den zouten plas,
Daer d'onvruchtbaere Siciliaenen
In 't water drijven; toen een lucht
Van 't westen ons den wegh quam baenen,
En lieflijk voortdreef op de vlught.
Ik, eer de bloem des lants, gegeven
Aen Delfis godtheit, als een pant
Uit al den maeghdenroof, quam zweven
In Kadmus stadt, en 't vaderlant
Der broederen, Agenors maegen,
Om als een kerkbeelt, godt gewijt,
Het slaefsche juk te helpen draegen,
Een nootwet, die geen weêrspraek lijdt.
Kastaliaensche waterbronnen
Besprengden my door 's priesters hant,
Een wijdinge, die Febus nonnen
Behaeght, en houdt in zuivren stant.
O dubble berghtop, klaer bescheenen
Van 't licht der zonne! ô vruchtbre kruin
Begroeit met wijngaert rondom heenen
En ranken, eedle druiventuin!
Gy schaft hier nektar alle dagen,
Die 't hart verheught. ô draekenest!
O toppen, daer de goôn uitzagen,
Dianaes bergh en jaghtgewest.
Och of ik stil in Febus kooren,
Daer Dirces bron niet ruischt noch stroomt,
Verquikt met zang en spel te hooren
Mijn tijt moght slijten onbeschroomt.
De krijghsgodt houdtme in deze veste
Belegert, raest vast brant en moort.
Och 'k wensch, de gansche stadt ten beste,
Dat haer geen druk noch rampspoet stoort.
Dit jammer treft de bloetverwanten
En bontgenooten in 't gemeen,
Fenicie ook aen alle kanten,
Zoo Thebe 't hof en hooft der steên
Wort aangevochten: want zy sproten
Te gaer uit Ioos edel zaet.
Dit 's oirzaek dat mijn hart, gesloten
Van rouwe, om Thebe quijnen gaet.
De beuklaer blixemt om de wallen,
Gelijk het weêrlicht uit de wolk
Een berst geeft, merk van d'ongevallen
Des veltsslaghs, een bederf van 't volk,
Dat Plutoos razernyen broedden,
Ten val van Edipus geslacht.
My gruwt, ô Argos, voor dit woeden,
En 's hemels wraek, met schrik verwacht:
Want Polynices, al t'onwaerdigh
Verongelijkt, staet naer zijn erf,
En ooreloght niet onrechtvaerdigh.
Dit 's oirzaek van dit lantbederf.
Nu ben ik al in stadt, alleen op goet betrouwen,
En duchte datze my bedekt een onheil brouwen,
En dingen naer den hals des ballings, in hun net.
Ik dien rondom te zien, of iemant my bezet.
'k Zal, moedigh op dit zwaert, mijn lijf ter noot verweeren.
Wie daer? sta vast. of kan een windeken ons deeren,
En 't ruischen van elk bladt? want wie op vyants boôm
Den voet zet, wort terstont geschud van schrik en schroom.
'k Vertroume op moeders woort, doch ben niet zonder zorge.
Zy rietme op vry geley te komen, en bleef borge.
De hulp is by der hant: want d'outers smooken vast.
Het hof krioelt van volk. steek op het zwaert: dat past
Veel beter. ik wil eerst omhooren welke vrouwen
Hier voor het hof staen. zeght my toch, uit wat landouwen
Komt gy naer Grieken hier in Thebe, Kadmus stadt?
Wy zijn Fenicischen. Agenors maerschalk had
Ons aen Apollo, der waerzeggren tolk, geschonken:
Want Edips zoon zou my naer Delfis kerkspelonken
En godtspraek zenden, zoo Mycenes heirkracht niet
De stadt beleggen quaem. en gy, die 't hof beziet
En Thebe, zeghme wie gy zijt: ay laet ons hooren.
Ik ben uit Laius, zoon van Edipus, geboren,
En uit Meneceus telgh Jokaste, groot van faem.
Thebanen noemen my Polnyces by mijn' naem.
O rechte bloetverwant van vorst Agenors zoonen,
Mijn koningen, die my hier zonden naer uw troonen;
Ik valle ootmoedigh u, gelijk 't betaemt, te voet.
Thebaensche koning, zijt gezegent, en gegroet.
Het vaderlant verlangde al lang naer zulk een' hoeder.
Op op, sluit opde poort: koom buiten: haest u, moeder,
Of hoortge uw' zoon noch niet? wat toeftge? haest u voort.
Koom val hem om den hals: hy staet voor uwe poort.
O maeghden, naeulijx hoorde ik u Fenicisch spreeken
Of quam al bevende uit den hove, schier bezweeken.
O zoon, hoe zienwe u eens, na zoo veel ongevals
Ten lange leste! koom, vat moeder om den hals.
Druk borst aen borst, en mont aen mont. ik schreie en weene.
Ay legh uw hooft eens op mijn zwakke schouder heene.
Och ik, uw moeder: och hoe krijghtze u in den arm!
Wat zal ik zeggen, of wat spreeken? och ontfarm.
Hoe vatte ik uwe hant! waer zal zich moeder keeren?
Hoedaenigh u met vreught aenschouwen en feesteeren?
Och zoon, gy gingt van hier in droeve ballingschap
Ten lande uit, door bedwang met eenen zuuren stap,
Op 't al te streng gebodt des broeders, die u prangde
Uit wrevelmoedigheit. mijn zoon, och hoe verlangde
Heel Thebe naer uw komste! ik trok, van hoop berooft,
En troosteloos in rou, de haervlecht uit het hooft,
Ley feestgewaeden af, en kleede my in rouwe.
Het roukleet voeghde my, rampzalige oude vrouwe.
De vader midlerwijl, in naere duisterheit
Gekerkert, zoekende zijn zoons, door 't bittere pleit
Gedeelt, de pylers van ons huis, met bitter schreien,
Pooght met een' blooten dolk uit 's levens licht te scheien.
Dan zocht hy eenen strop, vervloekte zucht op zucht
De zoons, beklaeghde reis op reis zijn huwlijxvrucht,
Gedooken in zijn hol. terwijl komt ons ter ooren
Hoe gy elendigh reede een ega hebt gekoren,
Ten wasdom van uw zaet, en uitheemsch u verbint,
En sterkt met zwagerschap; uw moeder, schier ontzint,
Bedroeft, ook Laius geest, die, van uwe echt afschuwelijk,
Haer vloekt, gelijk een pest, om 't lantbederflijk huwelijk.
Ik stak de bruitstoorts niet, gelijk men is gewoon,
Als blyde moeder, aen. men zong geen' bruiloftstoon
Omtrent Ismeen, noch wiesch zich rein in zuiver water.
Men broght de bruit niet t'huis met juichende geschater
In Thebe, Ogyges stadt. wech wech met krijghsgewelt,
Het zy by vaders schult, of noodlot vast gestelt,
Om jammerlijk het huis van Edipus te drukken;
Hoe 't zy, ik draege alleen ondraeghbaere ongelukken.
In arbeit gaen valt zwaer, en baeren is een last.
Dat hecht de kinderliefde aen 't hart der moeder vast.
O moeder, ik verschijn by haeters, die my doemen,
En twijfele ofmen dit voorzichtigheit magh noemen,
Of dwaesheit. 't vaderlant beminnen spruit uit trek,
Elk aengeboren. zoo men 't lochen, dat 's gebrek,
En ydlen roem. 't gemoet kan geenzins dit gedoogen.
Een schrik bevingme, toen ik herwaert quam getogen
Om broeders heerschzucht en eetschennis, my verdocht,
Dat hy, door haet verrukt, my laegen leggen moght;
Dies quam ik in mijn stadt gewapent met den degen,
En zagh beducht rondom, in straete en achterwegen:
Doch 'k wil op 't vrygeley betrouwen, en uw trou.
Zoo koom ik vaders stadt bezien, niet zonder rou
En traenen. 'k zie het hof, en godts gewijde altaeren,
Het oefenperk, den stroom van Dirce, en hofpylaeren,
Daer ik ben opgevoedt: hoewel men my verstoot,
En in een vreemde stadt laet zwerven, arm en bloot,
Met traenen op de wang: gy, moeder, ook beladen
Om my, betreurt mijn leet, gekleet in rougewaeden,
Onopgetoit, en met de handen in het haer.
Bedroefde moeder, och het bloetkrakkeel valt zwaer.
De hoop van zoen is krank voor twee gebroêrs te gader.
Hoe draeght zich binnen 't hof mijn blinde en oude vader,
En bey mijn zusters? ay hoe zijnze toch gestelt?
Versuffenze om mijn' ban, van rouwe om 't hart beknelt?
Een godt woude Edipus en al zijn zaet bederven.
Dus ging het toe. helaes de vader, na lang zwerven,
Verloofde zich aen my, een onheil noit gehoort.
Ik brogt bloetschendigh hem twee paeren vruchten voort.
Dit was uw oirsprong: doch veel nutter dit gezwegen.
Men kan het nootlot niet verzetten noch beweegen:
Ik zoude u vraegen naer meer zaeken: maer men spaert
Uw leet te tergen: want uwe aenkomste isme waert.
Vraegh vry al wat u lust te weeten, en te vraegen:
Wat moeder meest behaeght, dat zalme meest behaegen.
Dit vraege ik eerst, het welk my diep in 't harte ging:
Valt leven lastigh voor een' rijxverschoveling?
Zoo lastigh dat men 't met geen woorden kan ontvouwen.
Waerom valt ballingschap zoo lastigh voor getrouwen?
Vooreerst het spreeken staet den banneling niet vry.
De stem te smooren is een rechte slaverny.
Men moet het onbescheit der maghtigen verdraegen.
't Valt lastigh dwaes te zijn, om dwaezen te behaegen.
Men slaeft uit arremoede, al stoot het tegens 't hart.
Voedt hoop den balling niet in 't nypen van de smart?
De hoop belooft veel, maer hy zwerft vast in elende.
En dat deze ydel is, blijkt klaer genoegh in 't ende.
Zy troetelt hem doorgaens met een gezien geluk.
Hoe quaemt gy aen den kost voor 't huwen, diep in druk?
Dan kreegh ik wat, dan niet, en most zoo harden leeren.
Liet vaders maeghschap in den vreemde u iet ontbeeren?
Die vleien uw geluk. wie klaeght is niemants vrient.
Uw adeldom heeft u alom ten steun gedient?
Wie arm is leeft in smert. geen stam kan honger boeten.
Is 't elk niet aengenaem zijn vaderlant t'ontmoeten?
Zoo aengenaem dat dit geen tong uitspreeken kan.
Wat dreef u naer Myceen te trekken na uw' ban?
Apolloos spelling, aen Adrastus voorgehouwen.
'k Versta dees rede niet: men mostze klaer ontvouwen.
Dat hy zijn kroost een' leeu en zwijn beveelen moet.
Wat raeken dieren u, die wilt zijn en verwoet?
Ik weet niet. zulk een lot is my om hoogh beschoren.
Godt weet het. maer hoe quam dit huwlijk u bekooren?
Zoo 'k by geval in 't hof van out Mycene ging.
Zocht gy een slaepstede, als een arm verschoveling?
Zoo is 't. een ander quam verschoven toen hier mede.
Wie was het, toen gy aen uw' nootdruft quaemt door bede?
Heer Tydeus, Eneus zoon, niet min beroit dan ik.
Hoe beelt Adrast u af door dieren, ieders schrik?
Naerdienwe vochten om een bulster in ons quelling,
Besefte Talaus zoon toen ernstigh Febus spelling?
Met reên, en schonk ons elk een dochter tot zijn bruit.
Viel 't huwlijk met geluk of ongelukkigh uit?
Noch zienwe niet dat op ons huwlijk valt te zeggen.
Hoe quaemtge met dees maght uw vaders stadt beleggen?
Myn schoonvaêr had my d'eerste, en Tydeus met een eet
Gezworen in ons rijk te helpen; als besteet
Aen zyne dochters: en nu komen alle grooten,
De bloem van Grieken en Mycene, een' uitgestooten
Herstellen in zyn erf. 'k gebruikze tegens 't hart,
Beoorloge, ik beken 't mijn vaderlant met smert,
En neem de goden tot getuigen van 't medoogen
Dat ick mijne ouders en het lant met oorelogen
Bedroeve. moeder, och ik hoope uw liefde en bê
Zal 't onheil smooren. help gebroeders toch aen vrê.
Het zal de gansche stadt, en u, en my verlichten.
Het spreekwoort is bekent in zangen en gedichten:
De heerschappy en 't goet zyn gading van elck een,
En staen in 't hart geplant. dat jaeghtme herwaert heen
Met zulk een' oorloghstoght. wat 's afkomst zonder erve!
Eteokles komt hier u spreeken. och men derve
Geensins uw tusschenspraek, voor 't aengaen van gewelt,
Of d'oude vrientschap der gebroedren zy herstelt.
Hier ben ik, moeder, u ten dienst. wat 's u begeeren?
Wy kunnen nauwelijx de burgertroepen keeren,
't Gebriesch der paerden, en 't geweer, alreede kant.
Een van ons beide heff' nu aen om met verstant
Voorwaerden van verdragh en vrede te beraemen.
Op zulk een hoop quam dees en ik in stadt te zaemen,
Met mijn bestemminge.
nu toef: de haestigheit
Is eene vyandin van recht en rechts beleit.
Hy werkt voorzichtigh, die zich langkzaem komt verklaeren.
Ay laet dit dwars gezicht en wrevligh opzicht vaeren:
Gy ziet geen slangenhooft, gehouwen van den hals,
Maer Polynices zelf, uw' broeder, wreet noch valsch.
Ay keer hem 't aenzicht toe. elkandre zonder tooren
Aenziende, kuntge best ter spraeke staen en hooren.
Ik wil u beide eerst wijs vermaenen. hoort mijn raet.
Zoo dikwyl vrienden. als de gramschap overgaet,
Elkandre weder zien, dan moet men zich betoomen,
Afhandelende al 't geen waerom men is gekomen.
Zoon Polynices, stel uw rede eerst billik in:
Want gy voerde Argos heir voor stadt, in uwen zin
Verongelijkt. och of een godtheit, voor het vechten,
Zich tusschen beide stelde, om 't ongelijk te slechten!
De waerheit spreekt ronduit, eenvoudigh, ongetoit.
Al wat rechtmaetigh uit den aert bleek, hoefde noit
Cieraet van rede: maer wat hinkt in recht en orden,
Behoeft met glimp verbloemt en onderstut te worden.
Ik, die heer vaders huis hanthaefde, en diep geraekt
Van vaders vloeken, op zijn zoonen uitgebraekt,
Verliet vrywilligh eerst het lant van mijn geboorte,
En stont heer broeder toe om 't jaer dees hooge poorte
Voor my te sluiten, en te heerschen over 't rijk
By beurte, om niet door 't zwaert te slechten 't ongelijk,
By my te droef geleên. dit wert met eedt bezegelt
Van hem, die trouweloos, meineedigh, ongeregelt,