floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
'K zal zeggen dat men u ten offer niet magh wijden:
En met wat glimp en schijn? 'k vermoede iet in dit lijden.
Gy zijt onzuiver, en moet eerst geloutert zijn.
Hoe kuntge 't kerkbeelt hun dan schaeken met een' schijn?
Ik wil het zuiveren aen strant, in zoute stroomen.
Is 't kerkbeelt binnen, daer wy beide om herwaert komen?
'K zegh 't outerbeelt, van u bevlekt, eischt zuivering.
En waer? zegh zuidwaert, daer ons d'inham eerst ontfing.
Daer 't schip op anker leght gemaert om af te vaeren.
Draeght iemant neffens u het kerkbeelt naer de baeren?
Ik zelve alleen magh dit aenraeken, en niet ruw.
Wat deel heeft Pylades aen dezen moort zoo schuw?
Men zegge dat hy zich bezoedelt heeft aen u:
Zult gy dit heimlijk of met 's konings wil voltrekken?
'K zet hem met woorden om; ik kan 't niet anders dekken.
De gley leght zeylreede, om te gaen op Godts gena.
Bezorght gy 't ovrige, op dat d'aenslagh wel besla.
Een eenigh schort hier aen, dat d'aenslagh blijf verholen.
Bezweert dees vrouwen, en vermaentze, om niet te doolen.
Een vrouwetong verwekt medoogen in den mensch.
Ik hoope al 't ander zal beslaen naer onzen wensch.
O waerde vrouwen, 'k heb mijn opzicht op u allen.
Mijn leven hangt aen u, en hoe dit uit wil vallen,
Of wel of qualijk, en versteeken van mijn lant,
En waertsten broeder, en mijn' waertsten bloetverwant.
Dit zy 't begin dan van mijn rede t'overwegen,
Hoe alle vrouwen van natuure zijn genegen
Tot onderlinge liefde, en, tot een' toeverlaet,
De hant te houden aen den algemeenen staet.
Zwijght stil, en helpt ons vlught. men looft getrouwe tongen.
Gedenkt hoe hier een trits van vrienden, hardt gedrongen,
Al teffens een gevaer geperst is uit te staen,
Te keeren in hun lant, of teffens hier vergaen.
Raek ik behouden, gy zult ook dien zegen erven.
'K zette u behouden en verheught op Grieksche werven.
Weshalve bidde ik u, by uwe rechte hant,
En u, en u, en u, met mont en kusverbant,
By uwe trou, en by de liefste in uw geslachten,
By vader, moeder, en uw kinders, leert u wachten.
Wat zeghtge nu hier toe? hoe sterktge dit verzoek?
Wie kan het weigeren? maektge u hierinne t'zoek,
Dan is 't voorwaer met my en broeder omgekomen.
Mevrou, schep goeden moet. volhardt by 't voorgenomen:
Wat ons belangt, van ons wort niet een woort gerept
[Dat weet Jupijn], van al wat gy geboden hebt.
Het ga u wel om zulk een antwoort, rijp van reden.
Uw aller plicht vereischt terstont in 't hof te treden.
De koning van dit lant zal strax verschijnen, om
Hier t'onderzoeken of men voor het heilighdom
De gasten heeft geslaght, gewijt tot offerhanden.
Eerwaerdighste godin, die, t'Aulis aen de stranden,
My voor 't moordaedigh zwaert van vader hebt bevrijt,
Behoeme, en deze mede, in dezen bangen strijt.
Of Grieken zal om u, lieght d'antwoort uit Godts kooren,
Noit Delfis zoeken, om Apolloos mont te hooren.
Maer nu verzoenbaer, schey uit dit verwaten lant.
Trek heen naer Pallas stadt, daer zy d'olyven plant.
Het voeght u langer niet te blijven by dien wreede,
Nu gy mooght woonen in een zegenrijke stede.
Halcyon, die, met rou belaên,
Om Pontus rotsstrant heenen
Uw droevigh onheil zingt met steenen,
Een' zang, by wijzen slechts verstaen,
En uwen man doorgaens beklaeght,
Met galmende gezangen,
'K gelijke my, van druk bevangen,
By u, waer van het strant gewaeght.
Ik hier een vogel, zonder schacht,
En onvoorzien van pennen,
Verlang naer Griekenlant te rennen,
Uit lust ter Godtheit van de jaght,
Die op den bergh van Cynthus vaert,
Met palmen, groen van bladen,
Laurieren en olijf geladen,
Latonaes dochter lief en waert.
'K wensch zwaenen, tot gezang geboren,
Aen 't water daer met lust te hooren.
Het stontme op traenen, toen de stadt
Ter neêr plofte, ik most vaeren
Met vreemde roovers door de baren,
Om gout geveilt, en opgevat.
De spruit van Agamemnon moet
De maeght, een priesterinne,
Ten dienst der wufte jaghtgodinne,
Een plengster van het hartebloet,
Hier dienen met een offerboet,
En schaffen offerhanden
Van vee, om op 't altaer te branden,
Met een doorgaens bedrukt gemoedt.
Gy zijt de zwaericheên gewent,
En hoeftze niet te leeren
Verdraegen: doch de kans kan keeren
Met eenen zwaey, na lange elend.
Na zacht gevley van goede dagen
Is 't juk van rampspoên zwaer te draegen.
De gley met vijftigh riemen zal,
Befaemde maeght, u slingeren
Naer Argos met den dans der vingeren
Op Faunus fluit. dat zoet geschal
Bestelt den roeier kracht en moedt.
Apollo spoedt het vaeren
Met zijne lier van zeven snaeren,
En zingt en speelt u door den vloet
Aen 't vruchtbre en vette Atheensche lant.
De snelle riemen streven
Door zee: ik eenzaam hier gebleven,
Sla mijn gezicht naer u van strant.
De winden vallen in het zeil
Van achter. touwen rekken
Terwijl de winden rustig trekken,
En 't schip door zee bruischt tot uw heil,
Op heesch klaeroen en zeetrompetten,
Om recht Pireüs in te zetten.
Och quaem ik op de klaere baen,
Daer 't brandend vier der zonne,
Der hemellichten aêr en bronne,
Gewoon is jaerlijx om te gaen:
'K zou recht in top van 't oude hof,
Vol kamers, hangen blijven,
En op mijn taeie vleugels drijven
In 't hart der reien, daer met lof
Ik, maeght zijnde, in de bruiloft stont,
En voor mijn moeders voeten
Bevalligheden quam ontmoeten,
En voerdeze ten dansse in 't ront.
'K was uitgestreeken met de pracht
Van rijke feestgewaeden,
En puik van allerley cieraeden,
Daer 't al most volstaen in zijn kracht.
Haerlokken schaduwden mijn kaeken,
Waer op de roozen schooner blaeken.
Thoas
Waer is, waer spreeke ik nu de Grieksche kerkkostrin?
Heeft zy de gasten al gewijt voor ons godin?
Hier isze, ô koning. die u reên geeft van haer werken.
Wel Agamemnons kint, draeghtge uit Dianaes kerken,
Dat ongeoorlooft is, dit kerkbeelt met uw hant?
Hou stant, heer koning. och hou toch een luttel stant.
Wat rechtge nieus aen? zeghme, ô Ifigeen, doe kennis.
Ik zuivere antwoorde u. my gruwt van zulk een schennis.
Wat brengtge nieus voor? spreek recht uit, beknopt en klaer.
Gy vingt hier offers op, ten smette van 't altaer.
Hoe weetge dit? of spreektge alleen naer uwe meening?
Het kerkbeelt keerde zich, daer 't stont, om dees verkleening.
Van zelf? of keerde 't door aerdtbeving met een' zwey?
Van zelf, en ons godin look d'oogen alle bey.
Wat 's d'oirzaek? zijn de vreemde ontzuivert door hun leven?
Dat is 't, en anders niet. my schrikt 't geen zy bedreven.
Vermoordenze op hun kust een' aengekomen gast?
Zy quamen herwaert aen, met huismoort zwaer belast.
Wat huismoort? 't lustme dit te hooren, en te weeten.
Zy hebben, bey vervloekt, hun moeder dootgesmeeten.
O Godt Apollo, dit's in 't noorden noit gehoort!
Heel Grieken dreefze wech, en schupteze uit de poort.
Zoo brengtge 't beelt hierom naer buiten van het outer?
Om 't af te wasschen, in dees lucht, heel rein en louter.
Hoe kreeghtge kennis van der vreemdelingen smet?
Toen 't kerkbeelt op 't altaer gekeert stont en verzet.
Gy vat het recht, als opgevoedt by Grieksche wijzen.
Hun blijde tyding streelt mijn hart, dat d'aders rijzen.
Zoo brengenze u wat goets van Argos uit de zee?
Mijn eenigh broêr Orest leeft noch in rust en vrê.
Zoo wiltge om deze maer hen spaeren by het leven?
En vader is gezont en frisch tot noch gebleven.
Gy gingt, Diaen ten dienst, dan uit de kerk met reên?
Als die gansch Grieken haete, om 't onheil daer geleén.
Waer nu gebleven met dees vreemden uit de baren?
Men moet d'instelling van de kerkwet rein bewaeren.
Hoe komen waschvat en uw degen van der hant?
Ik wil ze eerst zuiveren kerkpleghtigh op het strant.
Met eene bronaêr, of in zoute waterplassen?
De zee is maghtigh al de vlekken af te wassen.
Het offer der godin zal heiliger beslaen:
En mijne tempelplicht ook heiliger bestaen.
Komt hier de zeetong niet Dianaes drempel likken?
Wy hoeven eenzaemheit, en moeten meer beschikken.
Zoo breng hen waerge wilt: 'k wil geen geheimnis zien.
My past het outerbeelt in 't loutren eer te biên.
Met reên: het is bevlekt met moederslaght, te schroomen.
Ik had het anders uit den tempel niet genomen.
Godtvruchtigheit, met vlijt gepaert, een ieder sticht.
Hoor watme staet te doen.
Dat meltme naer uw' plicht.
Men boey de gasten.
Hoe, op datze niet ontvlieden?
Een Griek is trouweloos.
Gy dienaers, boeit henlieden.
Men breng' de gasten hier.
Het zal terstont geschiên.
Men dekke d'oogen, dat zy 't zonnelicht niet zien.
Bestelme ook eenen stoet van uwe lijftrouwanten.
En om wat reên?
Om al dien hoop in stadt te planten.
Op dat'er geen verschijne omtrent dien offerslaght?
Dat waer een gruwelstuk.
Ga heen, getrouwe wacht,
En zegh dat niemant dit slaghtoffer dicht genaeke.
Geen van de vrienden hoedt de stadt met zulk een waeke.
Gy tuight van my het geen op u veel beter slaet,
Naerdien het gansche lant om u verwondert staet.
Nu sta hier voor de kerk.
Om wat te doen en leeren?
De kerk te zuiveren met gout, op dat in 't keeren
Gy haer gereinight vint, wanneer de gasten hier
Aenkomen.
Wat verricht ik dan naer 's kerks manier?
Gy moet uwe oogen met een' zijden sluier dekken.
Om met geen offerslaght mijne oogen te bevlekken?
En draele ik u te lang?
Hoe treffe ik best de maet?
Het geve u dan niet vreemt.
Beschik wat hier toe staet.
Och of dees zuivering besloegh naer mijn gebeden!
Ik bidde desgelijx het zelve uit rijpe reden.
Ik zie de gasten nu aenstappen uit het huis,
De jongelingen, en het heilighdom, heel kuisch,
Om dien vervloekten moort door offerslaght te vaegen.
Ik zie de fakkels voor de gasten heenedraegen,
En 't geen de loutering van hun en 't kerkbeelt eischt.
'K gebie den burger dat hy voor dees zuivring deist.
Zoo eenige kostrin de hant wil rein bewaeren,
Of huwlijk sluiten, of in arbeit gaet van baeren,
Vertrekt en wijkt, op dat gy smet ontfangt noch hoon.
O dochter van Jupijn, en dochter van Latoôn,
Wassche ik hun' dootslagh af, en offre hen ter stede
Daer 't voeght, gy zult voortaen, in veiligheit en vrede,
Gerust een zuiver huis bewoonen zonder vlek,
En wy gelukkigh zijn. schoon ik nu niet ontdek'
Het ovrige aen de goôn, veelkundigh en ervaeren,
Noch lust my, ô Diaen, dus veel u t'openbaeren.
De tweeling van Latone
Godt Febus, met zijn gouden haer,
Verdient dat elk hem kroone,
Om zijn vernuft en harpesnaer.
Diane, schoon van straelen,
Is fix op schieten afgerecht,
In Delos vruchtbre dalen.
De moeder van 't stilstaende en slecht
Bronwater, toenze scheide
Van 't eilant, overal befaemt
Door hun geboort, geleide,
Droeghze op de kruin Parnas genaemt,
Den wijngodt toegeschreven,
Daer eer de draek, een aerdtsch gedroght,
Den rugh hadde opgeheven,
Vol spikklen van natuur gewrocht.
De muil zagh root en bloedigh,
Vol kopre tanden. zulk een dier
Bewaekt Godts antwoort moedigh,
In schaduwe van lauwerier.
O Febus, gy, noch teder,
En hupplende op uw moeders arm,
Schoot dien spelonkdraek neder,
Begost, op 's vreemdelings gekerm,
Den vraegende te paeien,
Gezeten op den dryvoettroon,
Heel schuw van 't zaet te zaeien
Der logentael, te koop om loon,
Daer lang Kastalje in waerde
Haer water uitgiet klaer en puur,
En 't navelpunt der aerde
U kent voor zijnen nagebuur.
Maer Febus rant in 't ende
Vrou Themis, telgh van 't aerdtrijk, aen,
Verstootze, in droeve elende
Uit d'antwoortkoorspelonk, die waen
En zinnepoppen baerde,
Ook veelen 't aenstaende en 't verleên
En 't voor de hant verklaerde,
Wat in den droom op 't bed verscheen:
Want d'aerde, door 't verspreeken
Van 't kroost der bitse nydigheit,
Godt Febus had versteeken,
En hem 's waerzeggers dienst ontzeit.
De koning, snel van voeten,
Streeft naer den troon van Godt Jupijn,
En klaeght hem, na het groeten,
Hoe hy nu quam in armen schijn
Met lege handen klaegen,
En badt hem vierigh 's aerdtrijx haet
En Delfis antwoort toch te jaegen
Uit Febus kerke, nu versmaet.
Jupijn begost te lachen,
Naerdien de zoon zoo ras en snel
Hem quam om inkomst prachen
En winst voor zijn spelonkkapel.
Hy schud het hooft, en weigert
Dees bede, schort het droomgenot,
Neemt wegh het hooghgesteigert
Bedrogh, gedwongen met een slot,
Herstelt dus Febus waerde,
Beschikt den volken heiligh dicht
In eenen hoop by een vergaerde,
Een waere spellinge, uit het licht
Van zijnen troon daer boven;
Een afscheit waert te loven.
O kosterinnen van altaer en kerk, waerheen
Is koning Thoas, dien wy zoeken, nu getreên?
Sluit op de hofpoort: roept terstont den lantsheer buiten.
Wat's dit? zal ik het geen my niet geboôn is uiten?
Twee knaepen, door den raet van Agamemnons kint,
Vervlogen uit dit lant te water heel gezwint,
Met eene Grieksche gley, die zy ter sluik bevrachtten
Met ons Dianes beelt, het welk wy heiligh achten.
Gy zeght het geen men naeu gelooft dat kan geschiên.
De koning van dit rijk, dien gy begeert te zien,
Ging haestigh uit de kerk.
Waer ging hy heenestreven?
De vorst moet weeten wat de vreemden hier bedreven.
Wy weeten 't niet: hierom ga heene, jaegh hem na,
En openbaer dit zelf den koning niet te spa.
Ay zie hoe trouweloos zijn vrouwen. zie haer nukken.
Gy zijt handaedigen aen haere lasterstukken.
Gy raest. wy kreunen ons de vlught der vreemden niet.
Zult gy de hofpoort niet ontsluiten? wacht u, ziet.
Niet eer een tolk ons melde of nu de koning binnen
Of buiten 't hof ging.
Op, sluit op, om tijt te winnen.
Ik zegge noch, sluit op. hofwachters, gaet terstont,
En zeght den koning aen, uit mijnen eigen mont,
Dat hier de bode komt, met onverzierde maeren
Van rampen, bootschappen hoe 't heden, is gevaeren.
Wie raest en klopt dus voor de kerkdeur van Diaen,
En jaeght een' dootschrik op het lijf die binnen staen?
Dees logenachtigen my van den tempel dreven,
En zeiden gy waert uit, en zijt noch hier gebleven.
Wat winst verwachtten zy? wat zochtenze hier door?
Dat melde ik u, ô vorst, hier na: nu luister, hoor
Wat voor de hant is. dees gewijde aen onze altaeren
Ifigenie is uit den lande weghgevaeren,
Met deze gasten, en het kerkbeelt schoon van strael.
Haer offerlouteren is loutre logentael.
Wat zeghtge? van wat wint ter quaeder uur gedreven?
Geeft u dit vreemt? zoo berghtze Orestes en zijn leven.
Wien bergtze, Tyndars zoon, haer' broeder, Tyndars zoon?
Dien zy Diane toegewijt hadde om te doôn.
O gruwelstuk, wat naem, wat vloek brengt gy niet mede?
Hier denk niet aen, maer hoor, belieft het u, mijn rede,
En overweegh de zaek, en na'et verhaelen let
Met welk een' troep gy hen op 't spoor volgt en bezet.
Gy raetme wel. zy zijn heel diep in zee gesteeken,
Op datze vlughtende mijn speer en schicht ontweeken.
Na datwe 't bare strant genaekten, daer Orest
De roofgley maerde al stil in 't boghtigh strantgewest,
Zoo wenkte ons [die, van u tot wachters megezonden,
De gasten hielden wel zorghvuldigh vastgebonden,]
De koninglijke maeght, dat wy van haer een stuk
Afweeken, op dat zy, op haeren aenslagh tuk,
'T geheime zuivervier ontsteeken moght en branden:
Maer zy hielt haere hant geslagen aen de banden
Der vreemdelingen, dat ons in nadenken braght.
Noch volghdenwe het spoor der bende naer ons maght.
Ten leste, op datze scheen wat anders aen te vangen,
Zoo stakze een keel op, huilde, en zong bedroefde zangen
In 't Grieksch, als die den moort wou spoelen in den vloet.
Na lang stilzitten schoot ons in of 't uitheemsch bloet,
Van bant geslaekt, haer hier moght moorden, dan ontvlieden.
De vrees nochtans, om niet t'aenschouwen 't geen onslieden
Niet vrystont, hielt ons lang vast zitten stom en stil.
Na'et zitten slooten wy met een' gemeenen wil
Te stappen derwaert zy by een gezeten waeren,
Al zou men 't ons verbiên. daer zienwe, reedt te vaeren,
Een Grieksche gley, voorzien met riemen, schrap en vlugh
Om zee te kiezen, als met vleuglen op den rugh
Gehecht, en vijftigh met den riem gereet te roeien,
De gasten achter op, geslaekt van bant en boeien,
Aen 't stuuren met den boom: maer andren winden vast
Het anker voor den boegh. een ander recht den mast,
Of vlieght de touwen op, en redze, en spant de zeilen,
En laet mevrou op strant. wy, ziende deze onheilen
En looze treken van de maeght, bezweeken niet,
Noch spaerden arrebeit, noch moeite, noch verdriet.
Wy houden 't hoofttou vast, en rukken, eerze spoeien,
Met kracht de dollen uit, op datze ons niet ontroeien.
Daer twistenwe onderling: wat spoetge uw reis ter zee,
En voert de priesterin, en 't heiligh kerkbeelt mê?
Waerom verstoutge u een verkochte maeght te roven?
Hy antwoort hun: Orest vervoert naer Argos hoven
De lang geschaekte, die men weder hier bequam,
Zijn zuster, eene telgh uit Agamemnons stam.
Wy houdenze evenwel, om dit gewelt te weeren,
En dwingenze, om met ons naer u ten hoof te keeren,
Waerop zy schriklijk ons in 't aenzicht randen aen.
Wy trekken geen geweer, noch zyliên ook, maer slaen
Met drooge vuisten toe, en bey de jonglings raeken
Ons op de borst en 't hart, dat al de ribben kraeken.
Wy, dus getaistert, vliên de rots op, heel geschent.
De leden, gansch vermoeit, bezwijken in het endt.
De mont en tanden bloên, en d'oogen, en de wangen.
Wy vechten veiliger daerwe op de steenrots hangen,
En smijten steenen: maer de schutters in het schip
Beschieten ons van ver met pijlen op de klip.
Het slingrend schip wort door de golf naer lant gedreven.
Maetroozen durven zich te water niet begeven.
Toen komt Orestes flux neêrstijgen in de zee.
Hy neemt zijn zuster op den arm en schouder mê,
En, langs den valreep steil en schichtigh opgevloogen,
Zet haer in 't schip, waerop het beelt, uit 's heemels boogen
Om laegh gedaelt, begint te spreeken op dees wijs:
O Grieksche zeeliên, valt aen 't roeien, elk om prijs,
Dat al het water schuimt. wy hebbenze. wy wonnen
Den schoonen buit, waerom men herwaert quam geronnen,
Tot in d'Euxynsche zee, door 't schrikkelijk geklots
Der Cyaneesche tegens een geklonke rots.
Zy streven, op dees stem door 't water datze steenen.
Het schip, zoo lang het in de haven is, spoet heenen,
Maer t'elkemael het uit de boght des inhams vlugh
Zou vaeren, smeet de golf en barning het te rugh:
Want byster onweêr, uit den zuiden opgesteeken,
Den vaert belette. zy, geleert op alle streeken
En buien, streven vast hier tegens aen met maght.
De konings dochter valt aen 't bidden met dees klaght:
Latonaes spruit, behoeme, uw tempelpriesterinne,
Dat ik, van dezen gront verlost, Atheene winne.
Vergeefme 't schaeken van uw heilighdom: want gy
Bemint uw' broeder ook. gedenk, godin, dat wy
Ons bloetverwanten me beminnnen naer 't betaemen.
Maetroozen hooren dit gebedt, en roepen t'zamen:
Godt woudts, ter goeder tijt. zy maenen op een ry
Elkandren rustigh aen, en slaen van wederzy
De handen aen den riem: doch 't schip, dat voortgang weigert,
Komt met den vloet allengs naer strant toe neêrgesteigert.
Dees springt in zee, om 't schip te zetten van het zant;
Die winden 't anker voor den boegh gemeener hant.
Men vaerdighde my af, als een' der gaeuste knaepen,
Om u te melden hoe het ginder staet geschapen.
Men ga dan heene, en hael de boeien by der hant.
Bedaert de zee niet, 'k zie dien ganschen hoop gestrant.
De zorgh des zeegodts heeft noch Troie niet vergeeten:
Want hy, op Pelops stam en telgen fel gebeeten,
Zal Agamemnons zoon den burgeren en u
Met recht nu levren, en Orestes zuster, schuw
Van Aulis in het eerste, om 't offer voor de schepen.
Zoo wort d'ondankbre van de kerkgodin gegreepen.
Rampzalige Ifigeen, nu raektge t'onbedacht
Met uwen broêr Orest noch eens in 's konings maght.
Gy burgers algelijk van deze ongrieksche kusten,
Welaen, wat sammeltge de paerden toe te rusten,
Te rennen strandewaert? zult gy de Grieksche gley
Niet neemen, en met hulp van 't goddelijk geley,
Dees godeloozen, op de vlught, met kracht aenrannen,
De zommigen het schip heenstrevende vermannen,
Te water en te lant met maght van ridderschap,
Om hen te vatten, en te slingren fel en rap
Van eene steenrotse, of, met eenen pael geslagen
Door 't lichaem heene, zulk een' sprong te leeren waegen?
Maer gy, ô vrouwen, wel bewust van dit verraet,
'K wil op zijn tijt u zulk een schendige euveldaet
Verleeren: nu gebiet de tijt het werk te spoeien,
Niet stil te zitten, eer de schelmen zeewaert roeien.
Waer heene, ô koning? waer vervolghtge met dien troep
De vlughtelingen? sta, en hoor Minerves roep,
En staek dees najaght. staek 't verdaegen van uw bende;
Apolloos antwoort stuurde Orestes, vol elende,
Om zich, bereden van de Razerny, t'ontslaen,
Zijn zuster t'Argos t'huis te voeren, zeewaert aen,
En 't heiligh outerbeelt op mijnen gront te planten.
Ik zelve ontvouwe u dit. Orest met zijn trouwanten,
Die gy wilt dooden, daer de zeestorm hen bezwaert,
Is van Neptuin, ten dienst van my, in noot bewaert.
Hy roeit vast door de zee. Orest, hoor mijn geboden.
Gy hoort mijn stem om hoogh, al zijtge ver gevloden.
Aenvaert het kerkbeelt en uw zuster, en wanneer
Gy bly t'Athene komt, gesticht tot Pallas eer,
Daer leght een plaets gewijt, in d'Attikaensche paelen,
Omtrent Karystus boort, by 't volk in groene dalen
Geheeten Halas: bou en wy daer eene kerk,
En plant het kerkbeelt van Diane, tot een merk
Van uwe zwaericheên, genoemt Diane in 't noorden:
En ter gedachtenis van 't leet, na'et moedermoorden,
Door drift der Vloekgodinne in vlekken en in steên.
Men zal hier na het beelt van Tauren pleghtigh eeren:
Dan stel een kerkwet in voor die op 't feest verkeeren,
En vieren het ontslaen van uwe moederslaght.
Men prikke met een zwaert een' manshals week en zacht,
Dat die zijn bloet laete, om de schuldige eer te geven
Aen dees godin: en gy: ô Ifigeen, verheven
Ter kerkkostrinne, zult te Brauron voor Diaen
De tempeltrappen, haer geheilight, gadeslaen.
Als gy begraven leght, dan zal men, naer 's lants zeden,
U noch gedenken, en opdraegen zijde kleeden
En sluiers, die de vrou, in baerens last en noot
Gestorven, binnen 't huis ontruimde met haer doot.
'K beveele u dezen rey Griekinnen droef aen 't schreien,
Trouhartigh uit het lant te helpen en geleien;
Dewijl ik u behoede, en gy naer wensch in 't velt
Van Mars met evental van stemmen zijt herstelt:
En ô Orest, ik wil voortaen dat tot hun voordeel
Der stemmen evental gedaeghden berge in 't oordeel.
O Agamemnons zoon, voer zuster van dees kust:
En gy, ô Thoas, toom uw gramschap in, en rust.
Minerve, ô koningin, wie zou den wil der goden
Niet volgen, nu dit wort van hooger hant geboden?
Gewis hy waer niet vroet. ik wil Orestes dan
Noch zijne zuster niet vervolgen, schoon hy van
'T altaer het kerkbeelt schaekte, en vloot met zijn gezellen.
Het voeght niet tegens uw vermogen zich te stellen.
Men laetze vaeren met ons kerkbeelt naer uw lant.
Het werde op uw altaer ter goeder tijt geplant.
'K wil deze vrouwen in 't gezegent Grieken zenden,
Op uw gebodt, en mijn gedaeghde ridderbenden
Te rugge houden van uitheemschen, en hun schip.
Ik loof 't geen u gevalt, en rust hier stil en stip:
Want aller goôn begeerte en d'uwe sta nu boven.
Maetroozen, vaert vry heene, en voert den lang verschoven
Orestes, braven zoon van Agamemnon, heen
Naer mijn Athene toe. 'k geleize, en wil met een
Mijn zusters heilighdom voor smette en schantvlek hoeden.
Vaert heen, naer 's hemels wil en schikking, door de vloeden,
En slijt, bevrijt van druk,
Uw dagen met geluk.
Eerwaerdighste onder goôn en menschen,
Wy volgen, Pallas, naer ons wenschen,
Op uw gebodt. ik hoorde daer
Een onverwachte blyde maer.
Eerwaerdige overgroote zege,
'T is reên dat ik dit overweege
Mijn leven lang, en zulk een kans
Bekransse met den lauwerkrans.
Wynoxberghe
Belemmert herte
Heesscher des wets
Speciale zalvijnghe
Wel ghetroost herte
Wynoxberghe.
Prologhe.In dit spel zijn vijf personagen: Speciale zalvijnghe,
						Schriftuerlic troost, Heesscher des wets, Belemmert herte, Wel ghetroost
						herte.
Specyale zalvijnghe.
Discrete heeren, wy u groeten moeten,
Duer wiens vraghe wy sdrucx sproeten boeten;
Noyt vraghe ter waerelt ons behaeghde bet.
O gheest Gods, die op alle versaeghde zet
Uwen troost, wilt ons doch onderwyzen
Den meesten troost in swaerels afgryzen,
Om sdoots verzeeren te bet te lydene.
Belemmert herte.
Nu beghinnic te vreezen in dit strydene,
Als ic zonde en doot voor ooghen schauwe.
Heesscher des wets.
Die mesdoet, die moet ghedooghen rauwe:
Gods oordeel gheestelic noch waerlic vlucht.
Vriendt, waer omme eyst dat ghy zo daerlic zucht?
Anziet meer God dan u blamelick qwaet;
Cruut gheneist ziecten lichamelic, iaet,
Dus droufheyt des herten God ooc confort gheift.
Die God zo menyghe reyze verstoort heift,
Hoe wilt ghy op hem troostelicken wint waeyen?
Waent ghy datmen God magh als een kint paeyen?
Gods woordt blijft gheschreven in aerven eeuwigh:
Al die zondyghen zullen staerven fleeuwigh;
Dus loon zijns waercx naer Gods sentencye naect.
Zwijght ghy, die bedruct elcx conscyencye maect;
Gods goetheyt alder hooghst om loven staet,
Die alder menschen qwaetheyt te boven gaet,
Want Gods wijsheyt alle mesdaet verdrijft snel.
God es goet den goeden, maer Paulus schrijft wel: