floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Dat my noch zustermoort noch opzet is bekent,
Die naer heur' ondergangk of nadeel hebb' geroken.
De voorspoet van heur staet (hoe snoot ick zit besproken)
Was t'allen tijde my ten hooghste waert en lief.
Ghy zweert by Roomschen text, maer kunt den cijferbrief
En Naus getuighenis en Kurle niet verstommen.
Hoe zit d'onbillijckheit zoo hoogh in top geklommen?
En bezight men nu knecht en huurling, luttel trouw,
En vlammende op genot, ten laste van hun vrouw?
De waerheit schijnt te sterck in 't aenzicht van de logen.
Men brengze eens (heeft men 't hart) ons levende onder d'oogen.
Wy kennen Walsingam, en wat hy broet in 't hart:
Zijn schalckheit weet, hoe zy zich diende van Balart,
Meineedigheit gebruickte, en spreecken kost door monden
En pennen, aen geen' plicht of eere en eedt gebonden.
Ick zie de Majesteit der Kroone in slijck getreen,
Indienze, in zulck een zaeck, moet hangen aen het geen
Geheimeschrijvers, dier verplicht voor haer te buigen,
Gevalle om jemants zucht lichtvaerdigh te getuigen.
Ghy weet wie hen misschept: ick heb hun trouw beproeft
In billijckheit, die geen getuighenis behoeft.
Het blijckt hoe Saul noch dus, tegens zijn geweten,
Al t'onrecht David pooght aen muur en want te speeten:
Hy sprong te venster uit, en ick, die anders niet
Dan mijn verlossing zoeck, het geen Natuur gebiet
Den vogel in zijn kouw; 't geen zelfs de wetten raden,
Zit hierom met een' moort en zusterslagh beladen.
Een krancke weduw, die gekerckert zucht en smeeckt,
Misdoet, terwijlze bidt dat Godt haer boeien breeckt;
Misdoet, terwijlze schreit, dat hier of daer een stercker
Op hare klaghte ontwaecke en opene dien kercker
Der entlooze eeuwigheit, alle oogenblick bespiet;
Terwijlze smilt als sneeuw, en smoort in dit verdriet.
Noch zochtze Flippes noit haer erfrecht op te dragen,
Om niet (al belght hy 't zich) de zuster te mishagen,
En diende zich veel eer van Hesters zoeten aert,
En lieflijck smeecken, dan van Judiths bloedigh zwaert.
Mevrouw, ghy hoort den last betrouwt aen onze zorgen,
Die u geen uitstel geeft dan tot den dagh van morgen.
Welaen, ick heb voorhene uw aenklaght wederleit,
En wil, als een wie Recht en reden wort ontzeit,
My zelve op 't hoogh gerecht der opperheerschappye,
Waer voor Elizabeth gelijck staet met Marye,
Beroepen. Ghy verstaet, u allen is bewust,
(Want geen bewimpeling 't geweten dempt of bluscht)
Dat mijn geboorte alleen en Godtsdienst my bezwaren:
Doch 't is in niemants maght zich zelf te wederbaren,
Te lochenen zijn bloet, t'ontkennen 't heiligh merck
Der vonte, die de ziel dit indruckte in de kerck.
Men noem' het zoo men wil, dit zijn de lasterstucken,
Waer op ick my getroost voor uw gewelt te bucken.
Wy hebben ons gemoedt gezuivert, zoo 't behoort:
Beroep u vry op Godt: wy varen echter voort.
Dewijl men in dit Rijck my nauwelix zal kunnen
Een uitvaert, naer den eisch van mijn geloof, vergunnen
En Koningklijcken staet; gelijck 't aelout geslacht
Der Koningen van outs ter aerde wert gebraght;
En aengezien de wrock der nu veraerde Schotten
Ons Vaderlijck gebeent verboodt in 't graf te rotten,
En stroide d'asch en stof der Vorsten in den wint;
Zoo bidde ick, als de haet der menschen, dol en blint,
Verzaet zy met mijn bloet onnozelijck te plengen,
Dat dan mijn hofgezin en dienaers 't lichaem brengen
In eenigh heiligh lant, of naer de Fransche kust,
Daer mijn Vrouw Moeders lijck begraven, lieflijck rust;
Zoo magh dit zwacke lijf, waer in de ziel ging treuren,
Gescheiden van de ziel, in 't einde eens rust gebeuren;
Terwijl 't onsterflijck deel door offers en gebeên
Gedient, met meer cieraets zijn hoop te moet ga treên.
Dat staet uw dienaers eerst de Koningin te vragen,
Behaeght haer dit verzoeck, wy laten 't ons behagen.
'k Verzoeck mijn Biechtvaers dienst, om, volgens ons manier,
Het hart te zuiveren, en voor mijn afscheit hier
Te nuttigen ons Manne en Kristgeheimenisse.
Vervloeckte afgodery! het strijt met ons ghewisse.
Magh nu mijn zielzorgh, my geheele jaren langk
Geweigert, al te straf, niet stutten een, die kranck
Naer geest en lichaem, zich godtvruchtigh zoeckt te troosten?
Men weigert zulck een bede oock niet den allerboosten
En godtvergetensten, in 's levens uiterste uur.
Hoe wrijft men deze loogh noch in mijn hartquetsuur?
Men heeft u toegeschickt een' Bisschop met den Deken.
Geen Onroomsch yveraer verstout' zich my te spreken.
Gelooft zy Godt dat ick al onderwezen ben,
En zonder hun zijn Kerck, en mijne misdaet ken,
Gelijck het kromme spoor en dwaellicht der verkeerden.
Naerdien ghy dan den raet der wijze Godtgeleerden
Verlastert en verworpt, bekennende veel min
Hoe ghy u tegens ons gekroonde Koningin,
Uw wettigh overhooft, zoo schendigh hebt vergrepen;
Zoo voel haer gramschap nu rechtvaerdighlijck geslepen
Door uw hardtneckigheit, gewapent tegens Godt.
Paulet, vaer voort: ghy weet haer Majesteits gebodt.
Men handelze voortaen gelijck een statelooze,
Berooft van waerdigheit, ten spiegel voor de booze.
PAULET. MARIE. REI VAN STAETJOFFEREN.
Paulet
Mevrouw, nu regel u naer 's tijts gelegentheit,
Ontzeggende dat een, wie 't leven wort ontzeit,
En buiten staet en eere en ampteloos gerekent,
Noch eenigh teken voer', 't welck Majesteit betekent:
Beveel dan dat men voort dit pauweljoen om hoogh
Van zwart fluweel, en voort al wat hier hange in 't oogh
Gewilligh wechneeme, en het zeil der hoogheit mindere,
In 't onweêr des gerechts, en dus alle opspraeck hindere:
Doch wijt het my zoo zeer, noch deze Heeren niet,
Als onze Koningin alleen, die dit gebiet.
Ick ly het met gedult: dat zy haer' haet verzade.
De hemel zalfde my, en riep door zijn genade
Marie tot dien troon, als met zijn eige stem.
'k Bezit rechtvaerdighlijck, en houde alleen van hem
Mijn' troon en kroon te leen, en wilze met mijn leven
En bloet oock hem alleen gehoorzaem wedergeven.
Hy heeft Elizabeth niet boven my gestelt.
Laet Parlement en Raet en Ketterdom gewelt
Te wercke stellen, als geweldenaers en stroopers,
Die in een moortspelonck, gesterckt met overloopers,
Den allervroomsten Vorst vast knevelen met kracht;
'k Gedoogh het tegens recht: 't is buiten hunne macht,
Dat ick geen Koningin (zy doen hun beste) sterve;
Hoewel mijn staet wat glimps in 't oogh der menschen derve.
De bloem der Majesteit gaet open, en vergaet.
Ghy zijt niet die ghy plaght, maer in verwezen staet.
Noch houdt het Koningsdom zijn' luister onbedorven.
De Koningen des Rijcks zijn meer dan eens gestorven
Een doot, zoo eerelijck voor 't Koningklijck geslacht,
Als schandelijck voor 't volck, dat in die boosheit lacht:
Wat wonder is het dan, zoo weder een verwoede
't Getal der Koningen van Engelantschen bloede
Vermeere met mijn lijck? 't is Engelants manier:
Dat schatte noit het bloet der Koningen zoo dier,
Of plengde 't milt, en maeide, als met een dolle zeissen,
De telgen van den stam, die recht hadde iet te eischen,
Te vorderen, uit kracht van tijtel, op dees kroon.
De Koning Rijckaert wert met zulck een' haet en hoon
Bejegent, en getrapt, om hem zijn recht t'ontwringen.
Ghy spreeckt als had ghy maght om anderen te dwingen.
Regeert de Moeder nu in Schotlant, of de zoon?
Ontwijde Koningin, berooft van Rijck en troon,
Wat moedight u? wat staet u echter meer te hopen?
Bedenck, 't is tijt, hoe verre uw zaecken zijn verloopen.
Noch zoo niet, dat mijn moedt bezwijcke voor dien last,
En ick bestemme 't geen mijn grootheit nimmer past.
Men pooght vergeefs het merck der zalvinge uit te wissen:
Oock kan de wettigheit onze afkomst geensins missen;
Beneemze al wat u lust, ghy neemtze nimmer af
Het voorrecht van haer' stam, geheilight tot den staf.
Ghy mooght dan zonder scha dees ydle pracht ontbeeren,
Die u geen voordeel geeft, en onze zaeck kan deeren.
Ontheilight men in ons der Vorsten Majesteit?
Ghy hebt door hoogh verraet die stralen afgeleit,
En zijt van stam en bloet veraert door snoode wercken.
Beroof ons't overschot der Heerelijcke mercken,
Wanneer 't genoemde Recht zich paeie met ons hooft.
Zoo zult ghy levend zien uw glanssen uitgedooft.
Ghy Joffers, helpt dien troon zoo daetlijck uit onze oogen.
Is alle ontzagh zoo schoon en t'effens uitgetogen,
Dat ghy de Majesteit, die altijt stip op 't punt
Van eere stont, voor 't lest zoo luttel luisters gunt?
Een schijn van eere plaght de Grooten in het sterven
Te volgen, en magh dees zoo weinigh niet verwerven?
't Gebeurt wel dat men straf en schijn van eere paert:
Maer zulck eene acht men oock geen schijn van eere waert.
Zy zie noch levend dus haer lijck ter aerde dragen,
En hoore u, eerze sterf, haer dooden romp beklagen.
Helaes! verdient Mevrouw geen deernis in dien staet
Van sterven? hoopt men noch met vruchteloozen smaet
Zo fel en dartel op den stapel der ellende
En jammeren, een nacht voor haer rampzaligh ende?
Dees kamer huilt u toe, terwijlze in tranen smelt.
Het schenden van dien troon door openbaer gewelt
Kan 't halsrecht wettigheit noch schijn van 't wettigh geven.
Zy schelt van alle hoop op 't weereltsche uit dit leven
En slaet haer' oogen reede op een geruster Rijck.
Het is dan tijt dat zy beneên de vlagge strijck',
En eenmael leer' versmaên al 's weerelts ydelheden.
Zy heersche vry om hoogh, een ander hier beneden.
Wie hier zijn oogen sluit, en naer den hemel ziet,
Bekreunt zich met dit aertsch en aertsche hofprael niet.
Men plagh 't verwezen hart door heuscheit te verquicken,
Beleeft te handelen, te stercken voor de schricken
En 't grimmen van de doot: maer niemant luistert hier
Naer reden, of bescheit. Barbarische manier!
Waer zijn wy? in een woudt? wie nestelen hier binnen?
Dewijl ick met gemack noch heuscheit niet kan winnen,
Zoo staet my boven al te passen op mijn eer.
Trauwanten, haest u, ruckt en smijt die pracht om veer.
Heer Melvin, kunt ghy ons niet helpen noch beschermen?
Trawanten, rept u, voort, en keert u aen geen kermen.
O Godt, verdraeght ghy dit? O wee! O wraeck! O smert!
Tyrannen, stoot haer eerst den moortpriem in het hart,
Op datze niet, haer eere en tytels overlevende,
Gevoele hoe de nicht van Henderick den zevende
(Dewijlze in errefrecht en godtsdienst niemant zwicht)
Tyrannigh wort tot stof gemalen van haer nicht.
Mijn dochters, houdt gemack: beveel de wraeck een stercker,
Die in de duisternisse en damp van dezen kercker
Ons ongelijck aenschouwt van zijnen hoogen stoel.
Hy streckt zijn armen uit, om ons uit dezen poel,
Een' rechten jammerpoel, door zoo veel smaet en lijden
En wederwaerdigheit op zijnen troon te wijden.
Ick zie al wat hier blinckt voor stof en vuilnis aen:
Ik zie een' rijker troon daer boven open gaen.
O eerstelingen van dit eilant,
Donalt en Lucius, die eerst
Uw kroonen neerbooght voor den Heilant,
Van wien de weerelt wort beheerscht,
En lochende uw besmette altaren
Voor 't zuiver outer van het Kruis,
Dat, als een baeck, ons Noortsche baren
Verlichte, en broght den zeeman t'huis,
Die, nat van 't ongestuimigh weder,
Geen Glaukus danckte, na dien druck,
Maer stortende voor 't kruisbeelt neder,
Messias toeschreef zijn geluck;
Bewees zich danckbaer dien Behoeder,
Betemmer van de wilde zee,
En zong den lof der Maeght en Moeder,
Die, als een Noortstar, hem de ree
En haven met haer' vinger toonde;
O Koningen, gelijck van zin,
Ziet neder, hoe uw erfgekroonde
Ontwijt zit van uw nazaetin,
Die afgevallen, zoo verbolgen
Den ouden godtsdienst durf vervolgen.
In 't schuim der Kaledonsche baren,
Om Orkades noch Yrlant vont
De visscher, grijs en afgevaren,
Geen zeegedroght, zoo wreet van mont
Dan dit, zoo spits en scherp van vinnen,
Zoo schalck, zoo loos en boos van aert.
Laet schepesloopen en verslinnen
Wat wil, met balgh en slingerstaert;
Een' staert, die 't water om kan roeren
Van onder op, en met een' klinck
De kielen, die zoo veiligh voeren
Zoo treffen, dat de vloot verzinck':
Dit lantgedroght beschaemtze altzamen
In wreetheit, onrust en gewelt,
Die oit gestrant te voorschijn quamen,
Wanneer hun voorspoock plagen spelt:
Het laet geen nageburen slapen:
Het rooft op 's buurmans kust en grens.
Het wil den aerdtkloot overgapen:
't Vermomt zich met de grijns van mensch:
Het Engelsch hof hier van bezeten,
Magh dit met recht Nayver heeten.
Helaes! wat baet het dat Natuur
Britanje van de weerelt scheide?
Wat baet het dat Seveer dien muur
In 't midden van twee volcken leide,
Om Albion voor Kaledon
En zijnen intoght te bevryen?
Nu dit gedroght niet rusten kon,
En over muur en graft quam glyen,
En voede in 't Kaledonsche Rijck
Die booze lucht van burgertwisten,
Om hier ons Koninginnelijck
Op 't hart te trappen, en te kisten
Al levendigh, na zoo veel smaets.
Wat baert een dor ghedroght al quaets!
Het derde bedryf
PAULET. DE GRAVEN.
Belieft den Heeren my iet anders te bevelen?
Ick heb den hoogen last gevolght in alle deelen,
Beval twee Edeliên de kamer van Mevrouw,
Verzekerde het huis zorghvuldigh en getrouw
Met stercker wacht dan oit, om onraet uit te sluiten.
Nu vreest men met den dagh alree den drang van buiten,
Eer ons 't nieuwsgierigh volck, en meer dan 't enge perck
Der zale bergen kan, met dringen vall' te sterck.
Men houde het kasteel en zijne poort gesloten,
En opene ons klincket by tijts voor luttel Grooten
Van Adelijck geslacht, of Ridderlijcken staet;
Doch met eerbiedigheit, bescheidenheit en maet.
Het sta den Ridder vry twee dienaers in te brengen,
Den Edelman slechts een'. Dat zich geen andren mengen
In dien benauden drang dan wacht en slotgezin.
Men neem' van buiten slechts tweehondert koppen in.
Al wat ghy meer beveelt dat laet ick my behagen.
Hoe heeft die droeve zich na uw vertreck gedragen?
Bedaert, en min noch meer dan een die ergens reist,
En eerst bezorght het geen de henevaert vereischt.
Zy laet het avontmael wat tijdiger bereiden,
Om voort het noodigh werck te spoeden, voor het scheiden,
En neemt met matigheit haer' nootdruft, zoo gerust,
Gelijckze plagh, en als van geen verdriet bewust.
De tafel luistert vast naer heur gezoute woorden;
Een troost en hemelval voor d'ooren, die dit hoorden.
Zy vraeght Burgon of hy, als zy, oock nam in acht
Hoe sterck de waerheit is, en met hoe groot een kracht
De Waerheit Logentael den mont weet op te breken,
Om door die vyandin 't gelochende uit te spreken.
Het vonnis, zeitze, 't welck my scherp ter straffe daeght,
Verwijstme, als eene die Elizabeth belaeght,
En nietemin wil Kent dat ick het licht zal derven,
En sterven, eer door my zijn Godtsdienst koom' te sterven;
Getuighenis, die dus gehouwen op mijn graf,
My eer ten roem gedijt dan tot schandael en straf.
Zy ga hier op getroost den slagh des doots verbeiden.
Zy drinckt, na'et avontmael, en voor het jongste scheiden,
Zoo rustigh als bedaert, haer' stoet den scheidranck toe,
En wil dat hooft voor hooft haer hier bescheit op doe:
Die wachten 't op hun knien, nu Godt het wil gehengen:
Daer ziet men elck den wijn met zoo veel tranen mengen
En nocken en misbaer, dat zelf een Edelman,
Die 't my verhaelt, zich niet van tranen spenen kan.
Een jeder bidt gena voor 't geen 'er zy misdreven.
Zy zelve smeeckt, men wil haer' misslagh oock vergeven,
Vertroostze, als eene die den kercker vol verdriet
Geopent, en in 't licht van 's hemels blijschap ziet:
Zy wil een jegelijck in haer gebedt gedencken,
By Godt en d'Engelen, die haer van boven wencken.
Aldus geneestze 't hart, ter doot bedroeft en kranck.
Het hofgezin verliest by haren ondergangk.
Zy neemt de pen, en schrijft op 't spoedighste drie brieven,
Te leveren (hoewel alleen op uw believen)
Den Koningk te Parijs, en Guize, en eenen hier,
Bevelende haer ziel den Biechtvaêr, hoogh en dier.
Zy leest haer' jongsten wil, en staet van lijfcieraden,
Juweelen en gesteente, en giften en gewaden;
En deelt den reetsten schat aen haer getrouwen uit,
Waer na zy zich terstont in haer gebecel sluit,
En d'uren nu besteedt tot bidden en tot waecken.
'T gaet wel: 't gestarrent daelt. Wie durf ons hier genaken?
MELVIN. DE GRAVEN.
Dat uw Genade zich mijn aenspraeck toch niet belgh.
Een druck te groot, en dien ick levend' naeuw verzwelgh,
Verruckt my, om by nacht de Heeren noch te spreken;
Hoewel ick ducht vergeefs: het streck' ten minste een teken
Van 't eerlijck hart, verknocht aen zijne Koningin.
Hofmeester, hou uw rust: wat komt u in den zin?
Is 't vruchteloos, 't gedy tot rust van mijn geweten,
Indien ick eenighzins my zelven hebb' gequeten.
Indien ghy met uw tong dit schellemstuck vergult?
Ick onderwint my niet te weten van haer schult,
Of onschult aen dit stuck, waer van de menschen spreken:
De Rechters weten best wat hier van zy gebleken
Of niet: 'k geloof alleen [indien ickze anders ken
Uit haren ommegangk, als die haer dienaer ben,
En gansch onzijdigh, best getuighenis kan geven]
Dat zy de zuster noit gedongen hebb' naer 't leven,
En hier op is getroost t'ontfangen dezen slagh,
Waer op het hoogh gerecht en d'allerjongste dagh
Zal volgen, t'zijner tijt, om al die vonnis vellen
Voor 't al doordringende oogh van Godt te Recht te stellen.
Zy hou zich dan getroost, en klaegh' niet over 't lot
Van 't Recht, het welck ons staet te wettigen voor Godt.
Zy kende schult noch Recht in dit geschil, en echter
Beveelt men tegens Recht haer Majesteit den Rechter.
Het heiligh Recht is blint, en kent geen Majesteit.
De Majesteit geen mensch, maer Godts almogentheit.
Geen Hoogheit was het Recht der wetten oit ontwassen.
De hemel straftze zelf, die op geen wetten passen.
Zoo most het Recht te lang op d'aerde stille staen.
Men onderscheide hier den Vorst van onderdaen.
Zoo doenze, die hier op rechtvaerdigh vonnis strijcken.
De mindre vonnist hier dan over 't hooft der Rijcken?
Marie buighe 't hooft voor Vrouw Elizabeth.
Zy staen gelijck van Godt op 's weerelts troon gezet.
Hier heerscht Elizabeth alleen, en geen Marye.
Dat haere heerschappy tot heil des volcks gedye.
Het heil des volcks eischt straf van zijne vyandin.
Een heilige, een gezalfde, een vrye Koningin?
Een tijtelkoningin, een Koningins gevangen.
Gevloden in haer schoot, doch luttel heusch ontfangen.
Verstooten van haer volck en Rijck, en aengeklaeght.
Onwettigh tegens Recht en reden uitgejaeght.
Wy willen dat geschil hier slechten, noch bepleiten.
Ten minste draeght ontzagh den glans der Majesteiten.
Aen die geen Majesteit oit quetsten door verraet.
Wat stroit men niet al uit door vyantschap en haet?
Wy laten ons door haet noch vyantschap vervoeren.
Het godtlijck Recht verbiet Gezalfden aen te roeren.
Dit Recht gebiet, dat zy den moort ten spiegel dien'.
De Koningk David zelf heeft Saul wel ontzien.
En Davids zoon ontzagh niet eens zijn' outsten broeder.
Die stack hem naer de kroon, door voorbe van de moeder.
En deze heeft zich lang aen 's anders kroon vertast.
Onschuldigh wortze met haer schoonvaers schult belast.
Zy heeft het me bestemt, dies wort het haer geweten.
Die wonde is lang gezalft.
De nasmert niet vergeten.
Men zie hier stam en bloet en eigen maeghschap aen.
Hier gelt geen bloet, al zou die gansche stam vergaen.
Zult ghy uw handen dan zoo woest aen 't gastrecht schenden?
Aen een, die voester was van endelooze ellenden.
Gevoedt door 't ongelijck, dus lang haer aengedaen.
Men heeft gewapent trots naer 's Rijcks bederf gestaen.
Naer vryheit, om dees duif uit 's kerckers klaeu te slaecken.
Zich meester van de staet en 't Koningkrijck te maecken.
Zoo jagen achterdocht en vrees haer eige schim.
Men denckt zoo erregh niet, of 't valt noch ruim zoo slim.
Een krijghsgevangen zelf verschoont men naer de wetten.
Gevangens, die zich niet door lantverraet besmetten.
Gevangens, die met kracht zich redden uyt dien noot.
Gevange Koningen zijn menighmael gedoot.
Men breng' geen voorbeelt by dan met gelijcke reden.
Aldus heeft Konradijn verdiende straf geleden.
Een onverdiende straf, van duizenden vervloeckt.
Zijn misdaet blijckt te klaer, in dien menze onderzoeckt.
Hy dong in 't harrenas naer Karels kroon, en leven.
Hoe kan 't Elizabeth Marie dan vergeven?
Die quam hier wapenloos en smeeckende in haer hof.
En sedert hier gehooft, verliepze zich zoo grof.
De Koning Konradyn versteurt de rust der Kercke.
En deze niet zoo stil, dat ieder het niet mercke.
Onschuldigh draeghtze al 't geen men aenschrijft op haer' naem.
Zoo schendigh, datmen zich der blijcken billijck schaem'.
Ontslaetze, en al het Rijck met eenen van die zorgen.
Ontsla ons Rijck van zorgh.
verzekert het door borgen.
Wat borgen hielden oit een Koningin in toom?
Verbint den zoon by eede, en Guize haren oom.
Geen borge kan den staet des Rijcks gerustheit geven.
Haer leven streckt een schilt, en berght heur nabuurs leven.
Noch beter door haer doot, die velle al 't oproer neêr.
Dat slaet dan licht zijn oogh op een' uitheemschen Heer.
Op Spanje? die is wijt van 't Britsche strant gezeten.
Kan Vranckrijck zijn gekroonde en zuster wel vergeten?
Wy zijn de wraeck getroost, indienze ons oorloogh verght.
Genade baerde oit gunst, daer straf den wrevel terght.
Genade stijft, de straf verschrickt den lantverrader.
Het maegschap grenst te na.
Het vaderlant noch nader.
Bewaert uw Koningins kronijck voor zulck een vleck.
Indien rechtvaerdigh Recht tot schande of laster streck'.
Ziet toe, ghy zult het recht der volcken overtreden.
Geensins 't byzonder recht, het heil van volck en steden.
't Vergaet hem zelden wel, die 't recht der volcken schent.
Wie recht doet naer den eisch, ontziet geen dreigement.
't Natuurrecht lijt dit niet, en spreeckt het vonnis tegen.
Dat lijt geen zusterslagh, noch houdt die kromme wegen.
Men kan de vangenis verzwaren tegens list.
Zoo doet men, met een zerck te rollen op de kist.
Het gansche Kristenrijck zal 't vonnis overwegen.
Wy overwoegent eerst: nu staet ons Recht te plegen.
Te vellen zulck een hooft met een verwate bijl?
De rechtbijl houw' slechts toe: 't is Engelanders stijl.
Een Engelsch oir gedoemt van Engelsche onderzaten?
Van 't volle Parlement, en driederhande staten.
O Hendericken, voelt ghy dit niet in uw graf!
Zy voelen dat 'er heersche een nazaet van hun' staf.
Besprengkelt met dit bloet uit hunnen stam gesproten?
Geen bloet uit dartelheit, maer hooge noot vergoten.
Gevolght van naberouw en tranen, doch te spa.
Van juichen en triomf en blijschap, zonder ga.
Triomfen op het lijck van zulck een hooghgeboren?
Noch liever haer dan Vrouw Elizabeth verloren.
Noch liever geen van beide, en bloet met bloet vereent.
Zoo paey men bloet met bloet.
Daer gansch Europe om weent?
Een korte wijl, tot dat het lichaem leit begraven.
Een Koningin, van Godt verrijckt met zoo veel gaven?
Met gaven, lang misbruickt, ten val van menigh Heer.
Bekommert met haer kruis en leven staet en eer.
Wat is 'er bloets gestort, om haer in staet te houden!
Dat treffe op 't hooft van hun, die haer die moeiten brouwden.
De rust van Engelant en Schotlant hangt aen haer.
Die t'elkens vrede zocht en kocht, op heur gevaer?
Die noit zich naer des tijts gelegenheit wou vlyen.
Gewilligh, en zoo veel haer errefrecht kon lyen.
Wie 't heerschen luste, leer' zich zelf te buiten gaen.
Zoo verre dit met haer geweten kan bestaen.
Zoo verre zullen wy haer misdaet oock verschoonen.
Ghy zult dien grooten zoon in zijne moeder hoonen.
Hoe wil die jonge Vorst, hoe wil dat ziedend bloet
Opbobbelen van toorne, en met verbolgen moet
Te paerde in 't harrenas met zijn gehoonde Schotten,
Gesterckt van over zee, op dit barbarisch knotten
Des overouden stams van zulck een brave spruit,
Het moederslaghtigh volck bestoken, niet om buit,
Of roof en snoot gewin, maer door het eerlijck vechten
Zijn moeders ongelijck met bus en degen rechten.
Geen kans stont oit zoo schoon of 't keerde op 't ongezienst.
Ick bid verschoon Mevrouw, uw eige kroon ten dienst.
Dat staet geensins aen ons, aen last en tijt gebonden.
Door uitstel wort het Recht, zoo 't Recht zy, niet geschonden.
Wy kunnen niet een uur verlengen haren tijt.
Men schelt haer niet den hals, maer luttel dagen quijt.
Wat nut kan uitstel haer, die lang gedoemt zat, geven?
'k Verzeker u, men pleit tot berging van haer leven.
't Is al vergeefs gezweet, geronnen, en gepleit.
Dit schrift is d'eige hant van hare Majesteit.
De wraecklust heeft misschien de pen dit afgedrongen.
Monarchen tekenen door niemants maght gedwongen.
Zy kan veranderen van opzet en beraet.
En trof 'er midlerwijl een onheil onzen staet?
Men komt noch tijts genoeg om zulk een bloet te storten.
Wy willen onzen last verlengen noch verkorten.
Hy eert den zoon op 't hooghst, wie zijne moeder eert.
Den zoon, die t'Edenburgh, te Londen niet regeert?
Hy moet Elizabeth door 't Recht der kroone volgen.
Die hope paeit zijn wraeck, hoe grimmigh, hoe verbolgen.
Een Vorst ontveinst zijn leedt, en wreeckt dan d'euveldaet
Der ouderen in 't eindt met woecker aen hun zaet.
Rechtschapen Engelschman liet noit zich zoo verbluffen,
Dat hy in zijnen plicht, hem opgeleit, zou suffen