floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
‘Wel 't is een vermaak om hem te hooren! hoe of het met dezen Domine
							Docter noch of loopen zel?
Ik wilje dat wel zeggen, Maseur, zyn doen en al zyn greepen gevallen my
							noch al wonder wel.
Om nou alle swarigheid voor te komen, dat de ziekten geen meester en
							word, zal ik je wat ordonneeren.
Ook zit hem zyn leever in zyn nek. ziet, daar is iet, om wat van te
							rusten, en dat de apetyt zel doen vermeeren.
Och ja, 't is hiel wel, Jongman, maar wat heb ik nou hier? en wat zel dit
							nou zyn?
Van dat Poeder, zelje hem alle avonden als hy te bed gaat, een darde part
							van ingeeven, gemengt met biet of wyn,
Laat het vry zo een mingelen twee drie weezen, en wat van dezen oly, 's
							middags en 's avonds na den eeten,
En gaander dan dien nacht, wel warm toegedekt, mooitjes op leggen
							sweeten.
Ik verzeekerje, hy zel een heel ander creatuur weezen, 's morgens als hy
							op staat.
Och ja, wat dunkje, baas, is dat niet een stucke schelms, ziet dat niet
							helder uit den groenen?
Die Patjent heeft al zyn leeven gras en haver gevreeten, en loopt noch
							over de straat, met vier ysere soolen onder zyn schoenen.
Wat zegje, Jongman! grasen hover gevreeten?
Och ja, die meenden ons schoon te abuzeeren, myn Heer, maat dat is
							evenwel mis.
Om, of men ook onderscheid zou konnen maaken, of de pis van een mensch,
							koe, paard, of ezel is:
Maar al was het van een olifant, of van een kameel, of drommedaris;
Ja al was het van jou zelfs, myn Heer, zo zel ik op een prik zeggen, en
							elk overtuigen dat het waat is.
Ik mien dat ik je met die glaze pispot zo zou kroonen, dat de pis by je
							rug neer loopen zouw.
Wat zegje, ja?
Neen ik weet nergens van, zy betaalen myn twee sluivers elk veur myn
							gang. nou wat moet ik geeven?
Voor 't een en 't ander vyf schellingen.
k Weet niet, die met zuik bedrog om gaan, behoorden men anders te
							tracteren, dit zyn zo kunsjes denk ik, van enig jonge maats.
Of je ons weer van doen had, wy staan Donderdag, en Maandag, weer op deze
							zelve plaats.
Ze leid niet, ze gaat alle dagen noch na buiten,
Op het Bliekers pad, uit wassen.
Naar ik kan zien, zo is dit van een Vrouwspersoon.
Dat is waar, het is myn dochter,
Al de inwendige conduiten
Zy teenemaal verstopt, en ze heest groote brand by haar, ja wel, moeder,
							ze is 'er al hiel kwaalyk aan,
Ze moet noodzaaklyk afgang hebben, of daar zou anders wel een sware
							ziekten uit konnen ont staan.
Och! dat is waar,
Je hebt wat te lang gewacht, kom daadlyk een poeder, ziet, daar zelze
							hiel lekker van purgeeren,
En zo dat niet en helpt, zo moet zy 'er zo aanstonts laaten
							klisteeren.
Och! dat is waar, hy weet het! of hy 'er ingestooken had! hoe veel moetje
							nou hebben?
Wel daar benje nou zo veur vyf of zes gulden besteld,
Vyf of zes guldens? neen, laatze dan liever noch wat zukkelen, och ze
							moet het van de was-tobben halen, dat is al te veul geld.
Och! dat is waar, laat het dan vyf zes schellingen zyn, om datze het met
							'er handen winnen moet,
Och! dat is waar, Jongman, 't zelderje ook te beter na gaan, dat jy 't
							'et zo ceviel doed.
Wat dunkje, Baas, heb ik dat niet uit de kunst weeten te klaaren?
Dat heb ik noch van myn Miester de Barbier afgezien, die in de kunst al
							hiel wel was ervaaren.
Ha! ir Finantie es gar hupsch, ont wol, ich wol ein man van euch machen,
							var man zo voort.
Welwaarachtig, Jan, Jan je speeld die rol zo aardig, dat het een lust is
							veur die het hoort.
En op zo een zelve wys, weeten die soort van Pisbekykers, die men van
							alle eerlyke Docters moet onderscheijen.
Met op het kunstigst uit te hooren, of 't een hy, of een zy is, en dit
							weetende, zo is 't, dat water is van een Vrouw, en dat van een Man.
De Patjent heeft geen apetyt, de maag is ontsteld, kan niet wel rusten,
							en is 'er al hiel kwaalyk an,
't Is een ouwe vergaaring, hy is zieker als hy meent, en onder al dit
							gebaar zonder iet te vergeeten,
Zo komenze uit het volk zelfs, 'er gebreeken, en oorzaak van 'er ziekten
							te weeten:
En wil myn miester daar an, ik zel hem wel neering maken, dat verzeeker
							ik jou.
Dat die Vrouw daar pis van een paard brogt, dat wist ik alreê veur of dat
							die koomen zou.
En zo doen die Pisbekykers altemaal, welke afgerecht zyn, om in fatzoen
							te blyven,
Het water van een paard, of koe laaten komen, om 't volk te doen
							verwond'ren, van 't onderscheid te konnen zien, om 'er credit te
							styven.
Nou wir wollen dan na eins von spreggen, ich wol eins in meiner
							labertorium gaan zeen.
Ich hab dar itwes in labore, om tou weisen hoe dem sachen aldaar
							steen.
Ich bin beezig om einander quintislentjam, aus andre in gredjenten toe
							distilieren.
Er beiden konst onderweilen, aen diesem keselschaf it medicamenten
							recommandieren.
Geertrui, Jacoba, Jan.
MEssieurs, ay! wat audientie, nu zalje iet voor komen datje noch nooit en
							hebt gehoord.
Ik loof dat zyn mond wel wraak roept, en bei zyn kaaken,
Over al den arbeid dieze doen, om eens in rust te moogen raaken,
Myn Heeren en Dames, hier hebt gy een excelent poeder, van veelen goed
							bevonden, en geaprobeerd,
Uit veel kostelyke gommen en zappen, en kordiale kruiden te zamen
							gekomposeerd.
Een heerlyke remedie, noch weinig bekend in veele landen,
Met een natte vinger uw mond van binnen daar meé gevreeven, maakt vaste
							en hagelwitte tanden,
En komt alle verrottinge voor, en maakt het tantvleis, schoon al
							geinfecteert, weder gezond.
Maar hoe komt dat de jouwe zelfs dan zo vies ruikt?
Daat by doedze ook alle opdrachtigheid verdwynen,
Ze neemd ook weg, alle Commissaien, puisten op de neus, karbonkels en
							robynen.
Kom daat moet ik veur al een pakquetje van hebben.
Ik zeg datje wygt, die de schoonheid doed vermeeren, en de Jeugd cieraad
							by zet en geest.
Maar, Jufvrouw, bedienje 'er altyt zelven eerst van, en ik zieder hier
							wel meer, die deze pouder van doen heeft.
Ook voor plekken, en vlekken, wratten op de handen, en wat het zou mogen
							weezen,
Dit Poeder hebje voor een schelling, en hoe je 't gebruiken moet, kon je
							in dit briefje leezen.
Treflyk, Jufvrouw, nou weer een ander op de koord.
En dit is een kostelyken balzem, welke vermaard is deur 't hiele
							land.
Een weinig daar van onder je neusgaaten gesmeert, versterkt de memory en
							het verstand.
Maar, Jufvrouw, dat ik en jy onse snats daar wat besmeerden, was dat ook
							mis?
Wel je stelt 'er alle bei zulk een Meesterlyken wys op, dat ik met en
							weet, wie de beslen is.
Wat dunkje, jufvrouw Jacoba, zou jy jou zeif ook wel beeter als aan myn
							konnen besteeden?
Ik heb alree zo veel gezien, dat wy met ons beiden, braaf een Théater
							zouwen konnen bekleeden.
Wy kennen alle bei reedelyk opsnijen, en jy hebt 'er noch zo wat
							bevalligheid by:
Jy met je poeder de la Reine, en balzem, en ik met de Pisbekykery.
Legt het 'er eens op aan, maar jy moest jou malle bakkes al in een andre
							plooi etten.
Zacht daar komd myn Miester, sta ruim, nou zel je het weer hebben, met
							dreien stein, met diesen stein.
Nou ich wol wedderom anvangen, holter das breeven, met er waffenen der an
							zou geannexceert,
Ont holt euch statich, manierlich, das man nicht kan zeen, das er itwes
							deert.
Ont it hern, hier habich ein andren quintissentiam getroggen aus nein onr
							swantzich krauden,
Das man allein gebrauchr, is goed vor den benouden,
Gekwersten, gestofszen, geslaggen, gekutven, ont gehagt.
Magt das man ein weinig warm, on streig das op der wonde das geneist, ont
							versacht,
Binnen veer ont swantzich oeren, alle kwetzoeren, oder de brand woller in
							vooren.
Myn Heer, ziet die kinkel daar iens staan, het schort hem in de mond, hy
							zietje aan met neus en ooren.
Hy heeft een Urinaal, licht om zyn water te bezien, viziteer jy dat nou
							iens uit de kunst.
O dem Baur zicht er nichts geldachtig aus, dem slach habend liebst om
							zunst
Wolter itwes, ir mach mein an spreggen, nou woller ymand geholfen zein,
							ir moest was kauffen,
Aber zo nicht, zo zolster dein eigen geluk, ont geueizing ontlauffen.
Hans, Geertrui, Jacoba, Jan, Andries Onder schyn van een Boer, met een
						Urinaal aan zyn arm.
ZAcht val niet, maar.
Ik had hier een peetje pis Domine Docter, ik zou vraagen of je dat iens
							bekyken woudt?
Daar krygt myn miester licht een verte veugl van een Boer, nou staat hy
							stout.
Wat of de kinkel miend, dat wy met zyn wyfs mieg gediend zyn?
‘Truitje, ik ben 't, houd je stil. Jan zelfs kent me niet.
Dat is waar, want ze is zo ongemakkelyk, dat zy niet een oogenblik kan
							stil leggen.
‘Maar Andties, zeg je dat je een wys hebt? wat wilje daar me zeggen?
Hoc abundat spiritus occidus. ont das gar nicht goed.
Zacht, Huisman, myn miester die is hiel ontsteldr.
Pots dansend! wat zeé ich? hypostasus, est nigra ed ad modum
							iniqualis.
Ach! myn Heer, ik hoop niet dat ze al verhuist is, en op die wys al uiter
							kwaal is.
Haar calornativus, vrees ich, is al zo bald geextinguiert.
Wel waar of myn miester al die woorden van daanhaald, die hy al
							versierd?
Hoe staat het met 'er, myn Heer? isler noch wat hoop van leeven?
Wol vreilich, ich wol euch dar zou nich meer dan diesem fleslein
							geeven.
Wat es is nicht meer, dan einer grosser obstructioon
In der mattize, verselschaft mit einer vehementen estuatroon.
Ja wei ik kander niet een Spaans woord van verstaan, daarom zel ik het
							wel swygen.
Maar myn Heer, mienje zeeker dat 'er dat geneezen zel van de ziekten die
							'er kweld?
De miester zeid dat jou wyf is een vrouws perzoon, is dat niet waar?
Dat zou het eerst van zyn leeven zyn, Boer, jou geschied genaden,
Dat ik jou niet van boven het Théater en schop, dat je de gek met ons
							scheert.
Maar allyke wel Doctor, daat is noch iet, gelyk ik twyfel ofje 't niet
							over 't hoofd heb gekeeken.
Te meer, om dat ik 'er, gelyk het by onsleid, niet een woord van heb
							hooren spreeken.
Maat myn wyf, Docter, is 's morgens, en na den eeten, zo kwaalyk, en 't
							leit 'er hier zo en walgt, en wroet,
En dan is het ook somtyis wel, darze zo een watergalletje over de tong
							lossen moet.
En daar by is ze ook zo korsel van kop, dat ik schier niet een brui heb
							te zeggen,
Ja ze kan zomtyts zo een schoft van een dag, met het hoofd in 't kussen
							leggen.
Las mir er uriene noch ein mool zeen, ha, ha, ich habt kemircht, nou hab
							ich er wol op kelet.
Met twie magen, Docter! dan zelze wel tweemaal meer kost als ik, kennen
							verdouwen,
Zo maat, dan zelze jou het brood ook wel uit de schimmel houwen.
Met kind, wel laat dat maar zyn gang gaan. Maar ik heb daar een kwa kies
							Docter, wouje me daar van verlossen.
Gaas ein mool zitten, wer wollen zeen, ig zee hier ein gar grosse
Ont verrotte kiese, der ich euch noodsaakleig aus moet rukken mit meinen
							instrument.
Ja wel ik weet niet, Miester, ik ben dat eeten met al myn kiezen zo
							gewent,
Dat ik geloof, het my kwaalyk zelbekomen, dat ik 'er een van zel missen
							moeten.
Daar mee raakt zyn heele slachorder van strontkauwers in roeten.
Ik wed zyn kies van non of aan belooft, dat by 't zyn leeven met meet zel
							doen.
Kein noot, kein noot, zet euch mar nedder, kom, jong, kreigd mir myn
							instrument.
Ja wel ik zeld dan wel moeten doen, alsje men anders niet hel pen en
							kent.
Daar, Miester, is je nyptang, daar je de kay uit ieders kop mee plag te
							trekken.
Ay handelt men wat voorzichtig, je weet met een kies is geen gek-
Slappermenten! ay, ay, ay.
Niet dat de stem van een mensch beeter kan na apen, als een Boer en een
							Papegay.
Daat legt den schender, der euch zo viel habt doen lyden,
Bloed, Miester, ik zouje raaden dat jy die kies ook in 't kooper zou
							laaten sayden,
En hem in print in je boek laaten zetten, dat je zeld uit laaten
							gaan,
Want een groote kies zel zo wel in uw, als een groote worm in Beverwyks
							observatie staan.
Gan slyden is dat trekken! ik vrees dat myn kaakebeen uit het lit zel
							weezen.
Ackerment! die torn kwam er op aan.
Ja, Jufvrouw dat voel ik best, het ryt me noch door het heele vleis,
Maar wat moetje nou hebben, Miester?
O dem, kinkel, ik kans nicht minder betuigen, ont er wolter zelbst mit
							kontentieren.
Je behoorde zeeker deernis te hebben met een armen bloed,
Die ten minsten een paar daagen, om een halven ryksdaaler arbeije
							moet.
Of jy zeggen woud, dat je niet veel geld hebt om te betaalen,
Wel dat ik je een kunst leerden daarje genoeg by kond haalen,
Wat zouje myn wel wille geeven? als ik je dat daadly k leer,
Neen, neen, je zelt het zien dat het gien tovery zel weezen,
En als jy dat kent, zo behoef jy je leeven veur gien aremoe te
							vreezen.
Igut, hoe vult hy hem de kap,
Dat het hy wel, met te min vrees ik dat hy hem noch in de hand zel
							vallen.
Maar evenwel, kedaar, ken je me dat leeren? dat zakje geld zel ik 'er
							noch aan vermallen.
Dat zocht ik maar.
Och! dien armenduivel is zyn geld al kwyt.
Hoor, ik zel je maar eenige woorden leeren zeggen,
En zo dra als je die gesprooken zult hebben, zel je straks een
							ryksdaalder in je zak vinden leggen.
Maar als jy 't nou kent, zoo meng jy het niet meer doen als twee maal
							daags.
Wel, laat zien, dat is op een dag een ducaat. wel hier raak ik hiel
							slaags.
Nou wakker dan, begin maar straks; dat ik gezeid heb, is veur jou ten
							besten.
Veur eerst moetje dit doen, en maaken al die zelve gesten
Die je my ziet doen, en spreeken my al myn woorden na,
En daar na zelje dan zien of ik in myn kunst niet vast en ga.
Pots honderd dybel! was of den nar met diesem Bour sol machen?
Zacht, miester, houje maar zonder lachchen.
Nou kom, steek altyd veur eerst jou rechter arm, met je slinker voet vent
							uit,
En spreek nou al my woordenna, in het zelfde geluid.
Hy zeid hem deze navolgende woorden, van woord tot woord na, die Jan
							hem voor zeid, die hem ondertusschen, onder enige vremde posturen, een
							ryksdaalder in de zak laat vallen.
Wylik omkyk, wyl ik kromkyk, geef my strak,
En zo daadlyk, wel genaadlyk, een patkon in myn zak.
Dat is genoeg, kom zie nou iens in jou zak, of je 'er gien geld in zeld
							vinden.
Byget, daar vind ik een ryksdaalder! wel nou ben ik de rykste van myn
							vrinden.
Wel hier mee loop ik daadlyk met die blije boodschap na myn wyf,
En jaag 'er met die tyng al 'er ziekte van 'er lyf.
Kom, huisman, beliefje me dat zakje geld nou wel iens te langen.
Er bist ein dansend schelm, das der den baur, op zo ein weise
							tractiert.
Wel dat bloên vakzeerdme noch al in de mond.
Zie daar, steek dat beetje poeder in de holligheid van de kies, om het
							bloed te stelpen.
‘O Ja, al dit doen, en die pyn die ik heb uitgestaan,
‘Is alleen uit geneegendheid, of ik unoch mogt genieten, gedaan.
Zie daat, myn Heer, ik heb het in jou dienst gekonk westeerd, ik
							pretendeerder niet een stuiver van te behouwen.
Ha! ir bister ein hupsch kherrel, werdig daster im diesen konst, word zou
							gepromovierdt.
Ja, ik zelje daar wel haast myn keur van zeggen.
Er mogt dar vreilig stas op machen, ich gieb ir vom nou af an dar zou
							mein woord.
Om te zien of ik in deze beezigheid, niet alleen weer aan myn geld, maar
							ook an zyn beurs kan raaken.
Daar zit den armen duivel nou met de hand onder 't hoofd, en is al zyn
							hoop en troost kwyt.
Het hy morgen weer lust, hy mach vry noch ereis te gast komen, op zulken
							ontbyt.
Ha, ha, dat gaat wel, baas, al goorden ze ons noch zo lang met zulke
							sneeuw ballen, ik zou 'er niet van weeeten,
En duurd dat noch zo een uur vyf zes, zo zellewe wis tavond boekedekoeken
							met Krenten eeren.
Dat is beschikt, Jufvrouw. k heb myn geld al weer, en je Papaas beurs 'er
							noch by.
Dat was een schoone vangst, myn Heer, ik zou me, nou dunkt me, zo niet
							verhaasten met te vertrekken,
Maar daar je me daadlyk van sprak, miester, daar zel ik je myn zinlykheid
							nou van oudekken,
Daar is jou dochter Jacoba, die by my wel altoos in de meeste achting is
							geweest,
Om datze, gelyk als ik ben, is van een wakkere en vrolyke geest.
Als 'tje beliefde, wou ik wel dat je me op dat rekwest, favorabel apostil
							wilde verlienen.
Gar wol, ich wol er vom spregge. Jacoba.
Hoort, Jan verzoekt ir tot zein weib, wat dunk u? er habt gutter
							miene
Op den Theater. ich wol das wol zeen, ont er es ein hupsch kerrel.
Jan, Jan, ich gieb ir mein woord, ir mach man vort gan mit ir sachen,
Ich hab al reits zo viel kezeen, dat ir wol durch den weld sold
							rachen.
O myn Heer de pisbekykery is alleen suffizant genoeg veur myn kost.
Maar, myn Heer, datje myn nou de andre gaf, zo waar jy vanalle bei die
							ballasten verlost.
Was zachter, kinkel? wolter er noch ein weib haben? is ein nicht
							kenoeg?
En had ik er een, ik zou zo veel schoenen met of loopenom 'er aan te te
							raaken.
O er beestialiteet! habt ir nichts selbst, in presentioon von ons drein
							kezeid?
Ja maar in een anderen zin, myn Heer, daar ik my toen van bediend heb, in
							myn listig beleid.
O kein grosser nar kander zein, onder al das kanailje vom den haze
							kopsen
Dan ir bist, zolich mir zo von ein jou kharrel zolassen sopfen?
Ont machen mir al mein keld kweid? ha, ha, ha, ich moet ir noch auslachen
							toe.
Wol was dybel is das? wol hoe!
War is mein keld? pots honderd dausend, mein beurs bin ich och kweit,
							Jan, habt 'er mein das och kebrouwen?
Maar, myn Heer, wat is dat! zou jy myn zo veut den dief houwen.
Oder er grobber, matsvots, habt uch mir ooch a zou na an 't leib
							kewest!
Maar, myn Heer, bedaar doch, de zaak zel hem zelfs wel ontwinden op 't
							lest.
Ich wol mein geld haben, oder ich wol het mit myn kling, vom dim, oder
							von it haalen.
Zacht, myn Heer, steektje deegen op, je geld is behouwen, daer zel niet
							een stuiver aan faalen.
Wel de Duivel! 't is Andties.
Ziet daar, nou zieje wie ik ben, en daar is je geld wederom, myn Heer, en
							ben ik voor heen versteeken
Geweest van je jougste, nou verzoek ik je oudste dochter voor my.
Jy bent het dan zelf Andries? wel ik beken 't zyn aardige streeken.
En heeft men onlangs op de Schouburg, de Schoorsteenveeger, door Liefde
							verbeeld,
Ik heb op dezelve wys, de rol van de Boet door Liefde gespeeld.
Er habt dem handgreiff von beurzen tzou lichten, al gar wol, ich had zo
							gut nicht kenoomen,
O myn Heer, 't is al een aardige kunst, die in tyd van nood noch al te
							pas kan koomen.
Wat zaagt er. Geertrui, ist ir inclinatjoon?
Andries, ich gieb ir dan mein woord, an vart it dan, het mut ir tzou
							zamen, alle wol ont hupsch gaan,
Ich wol it beiden dan tot meiner Swager promovieren.
Ont it Gertrui en Jacoba, wild deisen vortrefleigen keselschap, met ein
							vermaakleigen Dans regalieren.
De verwaande Hollandsche Franschman
Nil Volentibus Arduum: De verwaande Hollandsche Franschman. Amsterdam:
						Albert Magnus, 1684.
REINHART
MICHIEL
STOFFEL
JAKOMEIN
FRANSOIS
KRISTINE
KONSTANSE
BASKE
MAINSJE
PLEUNTJE
KORNÉLIS
AAPEKOOPSTER
ABERN THABER
KRUYER
DE VERWAANDE HÓLLANDSCHE FRANSCHMAN.
By ALBERT MAGNUS, op de Nieuwendyk in den Atlas, 1684.
Ter Ordonantie van de Staten,
HERBERT van BEAUMONT, 1677.
Het KONSTGENOORSCHAP heeft het Récht van de bovenstaande PRIVILEGIE, aangaande DE
					VERWAANDE HOLLANDSCHE FRANSCHMAN vergunt aan ALBERT MAGNUS, Boekverkooper, tót
					Amsterdam,
In Amsterdam, den 29. Maart, 1684.
DIt Blyspél, waar van de geheele schikking door de Heer, én Mr. ANDRIES PÉLS is
					opgestéld, én de drie eerste Bedryven door zyn E. zyn berymd, heeft na zyn
					overlyden in verscheidene handen gezworven. En alzo de Stóffe te nut én
					vermaakelyk voor het Tooneel geoordeelt wierd, om verduistert én onvoltooit te
					blyven, zyn de twé laetste bedryven daar by gemaakt, om de zélve na de drie
					eerste te doen gelyken, zyn ook de zélfde manieren van Spreeken verscheide
					maalen gebruikt. De verstandige zullen de Ongelykhéden die daar nóch zouden
					mogen in zyn lichtelyk kunnen toegeeven.
REINHART. Vrind van Eelhart.
MICHIEL. Knécht van Eelhart.
EELHART. Vryer van Konstanse.
JAKOMEIN. Dóchter van Stoffel.
FRANSOIS. de Verwaande Hóllandsche Franschman.
KRISTINE. Moei van Konstanse.
BASKE. Jonge van Kristine.
MAINSJE. een oude dienstbode van Kristine.
PLEUNTJE. Dienstmeid van Stoffel.
KORNÉLIS.
AAPEKOOPSTER.
ABERN THABER.
DE VERWAANDE HÓLLANDSCHE FRANSCHMAN. BLYSPÉL.
REINHART, MICHIEL, ieder over hunne eigene deur liggende, én na
						malkanderen ziende.
REINHART.
Dat ’s goed; wat bén ik in verlangen!
Van waar komtze?
Wanneer hébt gyze ontfangen?
’t Was gister avond by half tienen, én ik zócht
U overal, daar ik de wilde Fransman dócht
Te vinden, schier in all’ de huizen, daar men samen
Va Toeti speelt.
Michiel, ’t was u een kunst te raamen,
Waar wy geweest zyn. Maar geef hier de brief, én ga
Roep Stoffel daadlyk hier, mét Jakomyntje dra.
STÓFFEL, JAKOMEYNTJE, REINHART, MICHIEL.
Heer Reinhart, wél, wat nieuws? hébt gy de brief geleezen.
Uw Huisheer, Stoffel, zal hier deeze morgen weezen.
Michiel, ’t is noodig dat gy hier gestaadig blyft,
Omtrent de Deur: want ik verwacht hém, zo hy schryft,
Omtrent half élven, én het is niet ver van tienen.
Pas op, wys hém zyn Huis, én maak hém wél te dienen:
Maar doe my voort de weet.
Zo zal ik doen, myn Heer.
Kom, Jakomeyntje, gy nu lustig in de weer.
Zo gy de kunst hébt van een buidel te verrassen.
Zal’t nu de tyd zyn om ter deegen op te passen
Ik héb Fransois heel veel van uwe schoont gezeyd
En uwen Adel, én verdiensten uitgeleid,
De Gék is al verliefd. Hy kwam mét my beneeden
Om daadlyk uit te gaan. Gy moet u straks verkleeden,
Want zyn verlangst om u te kénnen is zeer groot.
Hébt ge alle toestél al bekomen van de Jood?
JAKOMEYN.
’t Is alles reed, én dus héb ik me laaten kappen.
Zal ’t wél staan.
Tréflyk; zo’t niet hapert aan uw klappen,
Zo is hy binnen.
Maar het kleed is my te klein.
Hoe past dat voor Mevrouw van Swalgenbuttelstein?
Heel wél voor een Moffin, voornaam’lyk nu zyn zinnen
In u niets naders, als uw’ schat, én staat beminnen.
Maak gy maar aan de Deur te staan, dat hy u groet,
En wéder wérde van u toegelonkt. Hy moet
Straks uitgaan. Zo wy die geleegenheyd verzuimen.
Van zyn verliefdheid, licht kreeg hy eens andere luimen.
Wat my belangt, zyt vry gerust; ’k geef u myn woord,
Dat ik je ’t zaakje kant zél stéllen, zo ’t behoort.
Gy ook nu Stoffel, waar is uw vergulde keeten.
Mét uw Médaalje? is die verlooren, óf vergeeten?
Hier héb ik ze in myn zak
Goed, goed, zo zyt ge in als
Wél toegerust; kom hang die daadlyk om uw’ hals,
Uw ridderlyke stand moet hy daar aan bemerken
’t Is nu de réchte tyd ons opzét uit te wérken,
FRANSOIS, STÓFFEL, REINHART, JAKOMEYN.
Vertzey mir, ich wil eem gebetten haan
Gansch freindlich das....
’t Is tót uw dienst, én gaarn gedaan.
FRANSOIS.
Daar Reintje, houd myn hoed, tené, alon, mon pénje.
FRANSOIS. zich kemmende én zingende.
Fillis à mon coeur. Hola, waar bénje?
Hoe valt myn justaukórs? hoe staan mé die rubands?
Heel wél.
Wat dunkt u van mon épée, én mé gands?
’t Staat alles ryklyk.
Ma Peeruke is die niet zwierig?
Zy kost me trante ékuus.
’t Is niet te veel: ’k heb die van Pierre Poitevyn
Grand Perrukjeer du Roy, ma foy.
Dan is ’t schand koop.
Had hy die minder willen geeven,
Ik had ze niet begeert. Maar apropo, daar eeven
Héb ik gezien, dat gy met onze Buurman spraakt.
’k Las ’t opschrift van een brief, die aan hém hield, daar ’k naakt
Zyn naam, én tytels héb in ’t lang, én breed geleezen.
Het is de zélfde man, die ik hém dacht te weezen.
Hoe was het Opschrift?
Aan myn Heer Christophoro
Van Swalgenbuttelstein, Graaf van Schirwitsbach, zo
Als hy te Weenen wierd aan ’s Keizers Hóf geheeten.
Zo is ’t assuremant een Conte?
Wél te weeten.
Hy was in groote gunst ten Hóve, én aangezien;
Maar ik héb gist’ren uit zyn Knécht verstaan, mét wien
Ik heel gemeenzaam bén, dat hy zyn land, én staaten
Alleen uit inzicht van zyn Dóchter had verlaaten.
Wyl zéker Potentaat hém wilde mét gewéld
Zyn kind ontschaaken, zo was hy op haar gestéld,
Zo dat hy vlugte: meer kon my de knécht niet zéggen,
Als dat men bézig was de zaaken by te léggen.
Ma fooy, zy meriteert wat groots. Een Potentaat
Wou die haar schaaken; én ze is van zo hoog een staat!
Ja, Reintje, ja, zy kon een Potentaat behaagen!