floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Zult gy dan draalen, tot zy hem den doodtsteek geeven,
En ’t onwaerdeerlijk bloedt verstorten van dien Heldt?
Arbates, volgme, kom, wy zullen met geweldt
Dien Prins ontzetten. Voort, geef wapens, om te strijden.
’T gevaar eischt spoedt.
Mevrouw, wil dat gevaar vermijden,
Zo lang gy kunt: want, in zijn dolle oploopendheidt,
Zou die weêrspannige u, met bijster onbescheidt,
Bejeegenen, en uw grootachtbaarheidt, en staaten
Versmaaden. Blijf, Mevrouw: gy moght’er ’t leeven laaten.
Ik acht mijn leeven niet, zo ik maar ’t leeven van
Mijn Orondates, door mijn doodt, verzeekren kan.
Maar ach! Wat zal mijn doodt hem baaten? niet met allen:
Perdikkas zal hem in zijn kerker overvallen,
Hy zal hem dooden. Ach! hoe wordt mijn ziel bestreên!
Wil ik hem liever in zijn vrijheidt stellen? Neen.
Zou ik zo waerdt een pandt ontslaan uit zijne banden?
Waar zou mijn liefde, als hyme ontvluchte, dan belanden?
Maar zal ’t my nutter zijn, goedts moedts, te lyden, dat
Ons beider vyandt my ontroove zulk een schat?
En zijn bloedtgierigheidt, met euvlen moedt,vermoorde
Het eenigst voorwerp, datme, in al mijn ramp, bekoorde
Dit leeven met verdriet te sleepen. Neen; ga heen
Arbates, zend hem hier terstondt, en vlieg met een
Na ’t Neederhof, om daar de Vyanden te stuiten.
Men span de keetenen, of drijfze weêr na buiten.
’K zal Orondates hier verwachten.
’T zal geschiên,
Mevrouw; gy zult hem straks hier in uw Hofzaal zien.
HEzione, waar wil mijn kiel in ’t eind belanden?
Ik vrees, zy zal in dit afgrijslijk onweer stranden;
Want deeze nieuwe storm, opsteekende in mijn min,
Smijt my ten haven uit, en dieper t’zeewaarts in.
Stel uw gerust, Mevrouw; eêr zullen uw soldaaten,
Met onverschrokken moedt, voor u hun leeven laaten,
Als lijden, dat Tieran Perdikkas, met geweldt,
Den sabel op de borst van Orondates stelt.
Zy zijn te zwak, om zijn krijgsbenden af te keeren,
Zijn razerny zal, door die teegenstandt, vermeêren.
Perdikkas, hoe ontaardt gy van uw plicht en trouw,
Die gy verschuldigt zijt aan Alexanders vrouw!
Hy heeft zijn onderdaan niet op dien top gedraagen,
Opdat hy na zijn doodt zijn weeduw dus zou plaagen.
Uwe ydle klagten strooit gy vruchtloos in den windt;
Hy ’s voor uw zuchten doof, en voor uw traanen blindt.
Grijp moedt. Mevrouw.
Die heeft mijn grootsheidt nooit begeeven.
’K vrees niet voor my, maar voor mijn Orondates leeven,
Hoe hem best ontmoet in deezen staat.
MYn droevig lot wil, dat wy scheiden, Orondaat.
’K verlang daar na.
Ach! kost ik meê daar na verlangen!
Mijn min verbiedt my dat; zy houdt mijn wil gevangen:
En, hoe gy my, zelfs in mijn aangezicht, versmaadt,
Ik kan mijn liefde niet veranderen in haat,
Bemintge my, Roxane; ontslaa my uit uw handen.
Welaan, ik houde u niet, ondankbre, en slaak uw banden.
Gy zijt onwaerdigh, dat ik langer u bescherm.
Ga heen, o wreede, en werp u in Perdikkas arm.
Hy dringt ter Hofpoorte in, en stormt met al zijn krachten,
Om u, ten offerhande, aan zijne wraak te slachten.
Hy zal niet rusten, voor hy u heeft neêrgeveldt.
’K zal dat verdraagen met meêr vreugdt, als uw geweldt.
Vaar voort, hy zal op u mijn hoon, en zijne wreeken.
Nu, dreigme vry: mijn moedt en haat blijft onbezweeken.
Ik ben de doodt getroost, wanneer ik, eenmaal vry,
Verbrijzelt zie het juk van uwe dwinglandy:
En, schoon ik Statira dan nimmer zal genieten,
Zal mijn verhaaste doodt te minder my verdrieten,
Dewijl ik mijn Prinsses niet zien zal in de magt
Eens meedeminnaars, die haar weêrmin vergt met kracht.
Zy blijft in zijn geweldt; gy laat haar daar in steeken.
Geef my mijn wapenen, ik zal haar boeyens breeken.
Zy zijn te sterk; ’t getal verdrukte uw maght, en moedt.
Ach Orondates! spaar mijn traanen, en uw bloedt.
Zult gy dan lijden, dat Perdikkas, voor uwe oogen,
My moorde, en ’t zelfde staal, uit mijne borst getoogen,
En noch bepurpert met mijn bloedt, u drukke in ’t hart?
Uw doodt alleen bezwaartme, en houdt mijn ziel benart:
Ja ’k vrees veel minder van Perdikkas handt te sterven,
Als uw gezicht, dat my zo waerdigh is, te derven.
Hezione, ga, haal zijn wapens.
ROXANE, ORONDATES.
WAarom heeft
Mijn liefde, die alleen in uw behouding leeft,
De magt niet, om uw lijf, zo schoon en welgeschaapen,
Met mijne wenschen meêr te sterken, als uw wapen.
Een ongelukkige begeert die weldaadt niet.
’K haat zelfs de schijn van gonst, die my daar in geschiedt.
Schoon gy d’onsterflijkheidt my door een wensch kost geeven,
Ik zou de wreedste doodt verkiezen voor dat leeven.
Wierdt u van Statira dat voordeel aangeboôn,
En moght uw min van haar verwerven zulk een loon;
Gy zoudt geen heemelgaaf zo kostelijk waerdeeren,
En min van ’t Godendom, als haar, die gonst begeeren.
Een zalig oogenblik, datge in haar arm versleet,
Had met die troost, nu lang versmolten al uw leedt.
Dat zoudtge boven ’t heil van aarde, en heemel kiezen.
Maar ’t is gedaan. Gy zult nu Statira verliezen.
Neen, haar gedachtenis blijft in my vast geykt.
Zy laatme een merk, dat nooit uit mijn gedachten wijkt,
Dat godlijk beeldt zal niet, als min, daar in besluiten,
En drijven ’t voorwerp van mijn haat daar eeuwig buiten.
Uw ziel belooft vergeefs zich een volmaakte vreugdt.
’K zal om u waaren, en verstooren die geneught.
HEZIONE met de wapens van Orondates schielijk
uitkoomende, en gevolgt van Arbates.
HElp heemel! zie mijn haar van schrik te berge rijzen.
Mevrouw, ik koom aan u mijn laatsten dienst bewijzen.
Perdikkas wreede handt heeft doodlijk my gewondt.
’K moet sterven; maar gy zult eerst hooren uit mijn mondt,
Hoe ’t muitgespan reets uw Paleis heeft ingenomen.
Uw lijfwacht keert hen in ’t poortaal, om op te koomen.
Ten waar die teegenweer, het was met u gedaan.
Een handt vol volks kan hun geweldt niet lang weêrstaan.
Verwacht geen uitkomst, of de Heemel moet u helpen.
Verkloek u teegen ’t lot. Ik ga, om ’t bloedt te stelpen,
Dat uit mijn wonden, en doorkorvene adren vliet,
En om u niet te zien in ’t uiterste verdriet.
O Onverwachten slag?
Dit klaagen kan niet baaten;
Waar toeft gy na, Roxane.
Ik kan u niet verlaaten,
Noch hier behouden. Ach! Balstuurig lot! wat zal
Mijn ziel besluiten, in dit deerlijkste ongeval!
Geef my mijn wapens.
Laat ikze eerst met mijne traanen
Besproeyen; gun, nu ’t u den weg ter doodt zal baanen,
Dat ik, al beevende, u het harnas, tot een pandt
Van mijne trouwe liefde, aangespe met mijn handt.
Maar, ach! zy weigert, en bezwijkt in deeze plichten.
Hezione, kom gy dat werk voor my verrichten.
Mevrouw, genade; ik wensch hier in te zijn verschoont.
Met welk eene uitkomst ook ’t geval mijn daadt bekroont,
Zy werde niemandt, dan Roxane, toegeschreeven.
Indien hy blijft, de schuldt is hem voor ’t meest te geeven,
Dewijl zijn moedigheidt hem aanprest in’t gevaar:
Hy lijdt de straf, daar ik hem vruchtloos voor bewaar.
Maar komt hy leevend door dat krijgsgewelt gebrooken,
En ziet zich rustigh van Perdikkas hoon gewrooken,
My, die hem wapende, behoort alleenigh d’eer.
Kom, Orondates, neem uw sabel. Ach! hoe zeer
Ben ik ontstelt!
Dees daadt, Roxane....
Wilt vertrekken,
En zonder, dat ik ’t zie; ’t zou my meêr pijn verwekken:
En pars my niet, dat ik mijn afscheidt neem met smart;
Ik voel, het is de laatste, aan ’t kloppen van mijn hart.
Indien de Goden my....
Ga heen, verweer uw leeven,
En wil mijn traanen, en gezucht haar vryheidt geeven.
ORONDATES, weggaande.
O Goôn! nu ik haar mijn meêdoogen waerdig vindt,
Gunt haar mijn vriendschap, wijl mijn hart een andre mint.
DAar gaat die Heldt, om van een snoode handt te sterven!
Hy scheidt voor eeuwig, die ’k geen oogenblik kan derven,
De ziel mijns licchaams, en mijns leevens liefste lust,
En ’t lijf (helaas!) blijft hier, berooft van hoop, en rust!
Hezione, kom, laat ons volgen, laat ons streeven
Door spiets en sabelen, om dat hoogwaerde leeven
Met kracht te redden, uit dat oorelogsgevaar.
Breng zwaardt, breng wapens aan. Ik zal....
Mevrouw, bedaar.
Uw handt zoude uwen moedt, en hart verleegen laaten.
Wat zal een vrouw in zulk een onweer van Soldaaten?
Het geen Roxane met haar handen niet vermagh,
Zal Alexanders weeuw met koninglijk gezagh.
’T heeft uitgedient, sint gy Perdikkas hebt verlooren;
En ’t krijgsvolk zal u in het stormen zien, noch hooren.
Mijn tegenwoordigheidt versterkt mijn volk met moedt.
Dat light getrappelt, en vertreeden in zijn bloedt.
Ik zal dan sneuvelen voor Orondates voeten.
Geef wapenen; ik wil mijn lust, en wanhoop boeten.
’K voel, hoe de vreeze voor mijn Heldt my ’t hart doorsnijdt.
Mijn min....
Mevrouw....
Indien zijn leeven schipbreuk lijdt,
En ik noch leef, zal ik my op Perdikkas wreeken,
Mijn meedeminnares in zijn Paleis doorsteeken,
Hem zelfs opofferen aan zijn verdiende straf,
En rukken Statira, en hem, met my in ’t graf.
Hezione, kom voort: of vreest gy voor uw leeven?
Welaan, ik zal alleen my derwaarts aan begeeven.
WAarheen, Roxane, ’t is nu uit met uw gezagh.
Uw heerschappy valt tot my over deezen dag.
Uw volk ligt neêrgehakt, en gy zijt mijn gevangen.
’K zal my nu wreeken, en gy zult uw loon ontfangen.
Na Orondates doodt, geef ik om ’t sterven niet,
En stoot met trotsen voet mijn aanzien, en gebiedt.
Hy leeft; maar met een kleen gevolg van uw trouwanten.
Zy zijn bezet. Vergeefs is al zijn teegenkanten.
Bedrieg u niet. Gy zijt geen meester, zo hy leeft.
Lafhartige, gy vreeft zijn sterken arm, gy beeft
Voor zijn verstaalden vuist, en onverwonnen krachten.
Gy sloopt uit blooheidt weg, en dorst hem niet verwachten.
Uw hart krimpt in uw lijf voor ’t allerminst gevaar.
Aan zulk een krijgsheldt, als Perdikkas, valt het zwaar
En schriklijk, ’t glinstrend vier dier oogen aan te schouwen.
Mijn zeetel staat noch vast. Ik durf mijn hoop noch bouwen
Op zulk een oorlogsman,voor wien het alles vreest.
Wy houden moedt. Maar wat wil deeze, zo bedeest.
ROXANE, PERDIKKAS, HEZIONE, SOLDAAT.
EEn schrikkelijk gerucht, mijn Heer, holt langs de straaten.
Men mompelt van verraadt. Een vliegend rot Soldaaten
Streeft herwaarts aan, en rukt om verre al, wat hen stuit.
De Burgery bezwijkt. Men kan ’t verwardt geluidt
Niet onderscheiden, en voor wien men heeft te schroomen.
Hoe ’t zy, mijn Heer; zie toe: men dreigt u op te koomen.
Ik zal hen teegenstaan, en zulk een muitery
’T schijnt een troep van onzes Vyandts zy.
Of vyandt, of verraadt: men zal hun moedwil straffen,
En gy zult my hier na zo trots niet teegenblaffen.
Gy dreigtme, en ’t ongeval hangt zelfs u over ’t hoofdt!
De zeege hebt gy te voorbaarigh u belooft,
Vermeetele; Orondaat zal noch verwinnaar keeren,
En zien Roxane u in uw aangezicht braveeren.
Wy wachten ’t af, en gaan om hen het spits te biên.
En wy, om d’uitslag van uw dapperheidt te zien.
VIJFDE BEDRYF.
HOe! hier te sterven, daar ik veiligst dacht te leeven.
Men ziet hen overal, als overwinnaars, streeven,
De Vyandt in de Stadt?
Hy is’er meester van.
De kloekste Helden woên vooraan in een gespan,
En rukkende, straat op straat neêr, met euvlen moede,
Verbaazen elk, door hun vervaerelijke woede.
Hoe zijnze in Stadt geraakt?
Weet dat Seleukus dank.
Hy heeft het spoor gebaant tot deezen overgank,
En, zijn standaarden op de wallen doende planten,
Heeft, door deeze oorlogsleus, te schelmsch,van alle kanten,
Den vyandt toegewenkt, die, voortgeprest daar op,
En zijne laddren fluks aanvoerende ten top
Der muuren, flaauw beschermt van schelmen, en verlaaten
Van ’t meeste volk, die licht beklom met zijn soldaaten.
Hoe onvoorzichtigh (ach!) werkt een verlieft gemoedt!
Had ik Seleukus met wat beeter hoop gevoedt!
Maar ’t is vergeefs, en veel te laat: hier helpt geen klaagen.
Men had dien muiter voort ter Stadt uit moeten jaagen.
Doch, schoon de spijt hem hier had dit verraadt geraân,
Wat kon hy, buyten ons verschil en haat, bestaan?
’T is uit met ons. Nu zal Perdikkas niet beletten,
Dat zy u in ’t Paleis doen luistren na hun wetten,
Dewijl Seleukus, met zijn magt, zich heeft gevoegt
By onzen vyandt. Nu zal Statira, vernoegt
Door onze neêrlaagh, zich ten Hemel zien verheffen:
En wy, vertreeden door de plaagen, die ons treffen,
Haar moeten danken voor ’t ellendigh overschot
Ons leevens, treurende in ons ongenadigh lot.
Maar weet gy niet, hoe ’t met Perdikkas staat geschooren?
Leeft hy Hezione!
Niets kon ik van hem hooren.
Ook zou hy u geen hulp verstrekken in ’t verdriet.
Ik ben, en blijf Roxane; en ’t zy hy leeve, of niet,
Z’is onverandert in de rampen, die haar drukken;
En durft, zo haar de min verzelt, alle ongelukken
Uittarten, daar de Goôn, in hun verbolgenheên,
’T misdaadigh menschdom meê verbrijslen, en vertreên.
Waar wacht gy op, mijn ziel? wat weg staat u noch open?
Zeg liefde, van wiens handt heb ik de doodt te hoopen?
Indien’er eenig goedt voor my t’ontfangen staat,
Maak, dat ik dat alleen verkrijgh van Orondaat.
Ach! mogt hy d’eerste zijn, die my quame onder d’oogen!
Gy Heemel, voer hem hier, en wees met my bewoogen.
Maar wie komt daar. Ach! ’t is die ik het noodste zie,
En wiens afgrijsselijk gezicht ik vloek, en vlie.
ROXANE, PERDIKKAS, ondersteunt van eenige Soldaaten, HEZIONE.
HOe, moest my Orondaat dan noch den doodtsteek geeven?
Moest die gehaate handt Perdikkas van het leeven
Berooven? Moet Roxane in eene stroom van bloedt
My smooren zien? Voort brengt my wegh.
Hoe dus verwoedt,
Perdikkas? ’t voegt u niet uw Koningin te mijden.
Sta stil, en laat ik my in uwe ramp verblijden.
Ontmenschte, schept gy dan behaagen in mijn smart?
Verheugt dit Treurspel, en mijn doodt uw gruwlijk hart?
Ja, ’k groey’er in, en dank de Goden voor uw wonden.
Geen onmeêdoogender gemoedt is ooit gevonden.
En ’t dunkt my vreemdt, dat gy, ontaarde Dwinglandin,
Uw onverzetlijk hart tot Orondates min
Kost buigen. Maar ’t gaat vast, die min is meêr te haaten
Van zo verwaten ziel, zo dol, en uitgelaaten,
Als d’allerwreedste haat, en, stondt hem ’t kiezen vry,
Hy koos, voor uwe liefde, uw haat, en razerny.
Welaan, nu ’t Noodtlot my die liefde heeft beschooren,
En dat gy tot mijn haat, en afschrik, zijt gebooren,
Zal mijne hartstogt, niet verwislende van staat,
Hem kroonen met mijn min, u doemen tot mijn haat.
Die strekt my tot geen straffe, en doet my minder schade,
Als hem uw wreede min, en vleyende ongenade.
Maar woedt vry voort, en voedt de wraakzucht in uw hart,
Gy kont geen van ons tweên beleedigen met smart:
Niets hebt gy over, nu u yder heeft verlaaten,
Als vruchtelooze min, en onvermoogend haaten.
Ik maatigh my geen recht op uwe vryheidt aan.
Uw overwinnaar weet, wat hem te doen zal staan.
Gy hebt tweemaal vergeefs hem na zijn hals gedongen,
En eindlijk met geweldt in mijn Paleis besprongen,
En trouweloos uw min vermengende in ’t belang
Des Rijks, mijn Oppermagt, met openbaaren dwang,
Hardtnekkig geschoffeert, en door mijn wacht gebroken,
Ten derdemaal hem, voor mijn oog, na ’t hart gestooken.
Zeg, dat ik u in hem vervolgde, en niet bestondt,
Of gy had zelf, voor my, gebouwt op zulk een grondt:
En voegde ’t my, Roxane, uw bloedtspoor na te treeden,
Gy leedt van my niet, of ik heb ’t van u geleeden.
Mishaagt u, dat gy my gelijkt in deezen schijn,
Ik schuw, en schrik noch meêr, om u gelijk te zijn.
Wat schelmstuk rechte ik aan, als Orondaat te minnen?
Wat ik, als Statira, met al mijn harte, en zinnen,
Te lieven? Maar, by al uw bloedige euveldaân,
Hebt gy de schuldt van mijne ook op uw hals gelaân.
Ik wil geen deel aan d’uwe, en heb ik my misgreepen,
De min, en Orondaat zal ’t alles met zich sleepen.
Zo draagt ook Statira de schuldt van al mijn leedt.
Gy voelt vast, hoe de straf u op de hielen treedt.
Gy zijt reets meê gezengt van ’t vier, daar wy in branden.
Zie toe, die vlam staat u noch feller aan te randen,
Als d’eenigste oorzaak van dees ramp, en neederlaag.
De straf, die eerst u heeft vervolgt met deeze plaag,
Toont, wien men van ons tweên misdaadighst heeft te heeten.
’s Rijks bondtgenootschap was zo niet van een gereeten,
Hadge Orondates voor Seleukus afgestaan.
Had gy hem, in mijn Hof, niet zoeken te verraân,
En met uw oorlogsvolk my op den hals gevallen,
De vyandt stormde noch vergeefs op onze wallen.
Welaan; ons beider liefde is dit rampzalig lot
Te wijten. ’K voel de stam mijns leevens afgeknot.
Ik ly mijn straffe, en gy hebt d’uwe te verwachten.
Wy durven ’s vyandts woede, en razerny verachten.
Wy sterven vrolijk, nuge ons volgen zult op ’t spoor.
Ik zie mijn wraak, en streef alle ongevallen door.
Dit schort’er maar, om noch mijn rampen te vermeêren,
Dat Statira my koome in mijn gezicht trotseeren.
Daar komt Seleukus aan, en leidt haar by de handt.
’T schijnt Hemel, aarde, en hel zijn teegen my gekant.
ROXANE, SELEUKUS, STATIRA, HEZIONE.
SELEUKUS, teegen Statira.
MEvrouw, Prins Orondaat zal daadlijk herwaarts komen.
Ik breng u in dit Hof, om dat gy, zonder schroomen
Voor ongemak, hier zoudt in stilte zijn. Gy zult
Hem konnen wachten met meêr rust, en meêr geduldt,
Het een, en ’t ander Hof is gruwlijk in mijne oogen,
En komt mijn Vyandinne, of Vyandt my vertoogen.
Elk heeft het eevenzeer bekladt met moordt en bloedt;
En wilt gy, dat ik hier verlustigh mijn gemoedt?
Verwonnen ziet gy my, mijn meedeminnaaresse,
Gy zietme ellendig, o gelukkige Prinsesse.
Hoe zeer ik eevenwel van ’t onluk ben vermandt,
’K laat u uw minnaar niet: mijn liefde blijft in standt.
Mijn blaakend hart voelt al te diep de minneschichten.
Roxane wijkt u niet: zy zal, en kan niet zwichten,
Noch, leevend, laaten u ’t bezit van Orondaat.
Wacht dan mijn sterven eerst, en wilt, in deeze staat,
Uwe oogen, in mijn doodt t’aanschouwen, noch vernoegen,
Eêrge u by Orondaat, als bruidt, ten troon zult voegen.
Ach! staaken wy die haat, zo schaadelijk voor ’t rijk,
En laat ons Zusters zijn, in naam en daadt gelijk.
Zo lang de min hier woont, zal my uw gunst verveelen.
’K haat uw geneegenheidt, en kan mijn hart niet deelen.
En, nu ik Orondaat, door ’s Noodtlots wreedt besluit,
Voor eeuwigh missen moet, blusch ik mijn leeven uit,
En overleevere, met spijt, in uwe handen,
Beneevens hem, ’t gerust bezit van mijne landen.
Maar, als gy hem nu met de weereldt hebt in dwangk;
Zo weet my, stervende, zo groot een weldaadt dank.
’T viel my te duur, die vreugdt met uwe doodt te koopen,
Prinses; en zo mijn min geen andre grondt van hoopen,
Als in uw sterven heeft; ik sta gewillig af,
En ik verkieze voor dat huwelijk mijn graf.
Neen, neen; geniet in vreê mijne overwonnen staaten,
En onzen minnaar, die ’k u, door mijn doodt, wil laaten.
’K genoeg my met de helft; en, zijt gy noch te raân,
Neem Orondaat, en my in vriendtverwantschap aan.
Of liefde, of doodt: hier is geen midden in te kiezen.
En, wijl ik teffens moet mijn lust, en hoop verliezen,
En mijn verkiezing wordt gedwongen tot het een,
Wil ik voor ’t andere mijn vrye keur alleen.
’K zal hem van my ontslaan; verblijdt u in mijn sterven.
Zie daar, dit staal zal u een veilig lot verwerven.
’K waag my voor u, Mevrouw....
Sta, nader my niet meêr,
Of ik zou licht op u beproeven mijn geweer;
En dwing my niet u weêr t’aanschouwen met mijn oogen:
Ik schrik daar voor, en kan uw aanzicht niet gedoogen.
Ontzinde minnaares, hou stil; wat hebt gy voor?
Ontwijk mijn razerny: het moet’er nu meê door.
Hoe? wilt gy dan, dat uw meêminnaares, vol rouwe,
U met uw minnaar in zijn hoogste vreugdt aanschouwe?
En, door uw averechtsch meêdoogen, voel de pijn,
En bittre spijt, van op uw bruiloftsfeest te zijn?
En zich verbeelde dat doorstraalend zielvermaaken,
Bekent aan die in liefde, en minnenyver blaaken?
Is ’t niet genoeg, dat zy ’t met hartseer weete, en vlie?
Wilt gy’t vermeêren, en haar dwingen, dat zy ’t zie?
Neen, laat ons door de doodt voorkoomen.....
ROXANE, STATIRA, SELEUKUS, ORONDATES, HEZIONE.
HOudt, verwoede,
Laat los dit staal.
Helaas! kan ik, dus droef te moede,
Kan ik my zelven dan niet helpen aan een kant?
Moet d’oorzaak van mijn doodt, die hindren met zijn handt?
Ik geef u weêr de gonst, die ’k van u hadde onfangen.
’K acht u volop betaalt.
Mevrouw, om mijn verlangen
Te boeten, sta my toe, dat mijn vernoegt gezicht,
Aan mijn beminden Heldt, voldoe zijn eerste plicht.
Vergun my, dat ik sterve, of uit dit landt mag vlieden.
Heel Grieken hoort u toe: gy kont dat rijk gebieden,
En trekken, zo ’t u lust, ten eersten derwaarts heen.
Vaart wel, wreedtaartige.
Men laat haar niet alleen,
Trouwanten, volgt; gy moet gestaadig by haar blijven.
Geen noodt: mijn goedt geluk zal eindlijk boven drijven.
Nu, meededoogend Prins; gy zult my houden in
Het leeven, maar om steedts t’ontrusten uwe min:
En, zo de minnetoght mijn boezem nooit begeeve,
Vergunn’ my ’t Godendom, dat ik u overleeve,
Opdat, dewijl mijn heil bestaat in uw bederf,
Ik u zie sterven vol ellenden, eêr ik sterf.
VIJFDE, en laatste TOONEEL.
STATIRA, ORONDATES, SELEUKUS.
PRinsses, vergun mijn ziel, die eeuwig u zal minnen,
Dat zy de driften, en verrukking mijner zinnen,
Niet uit te spreeken voor het menschelijk verstandt,
Door deeze kus uitdrukke op uwe albaste handt.
Mijn hart schijnt u verlof te geeven, door mijn zwijgen,
En mijn ontsteltheidt u die gonsten te verkrijgen.
Rijs op: deez’ needrigheidt, mijn Prins, maakt my beschaamt.
Sta toe, Mevrouw, dat ik Seleukus, zo ’t betaamt,
Bejeegene, en my magh van mijne plichten quyten.
Wy hebben ons geluk zijn wapens dank te wijten.
Grootdaadigh Prins, wiens moedt Heldt Alexanders spoor
Zo loflijk nastreeft, en der Prinssen gonst, die voor
De zaak der Koninginne in ’t oorlogsveldt zich gaven,
U overwaerdigh toont, gy opent ons de haven
Der zeege, en hebt door uw gevreesden arm behoedt
Het deerlijk overschot van ’t Koninglijke bloedt
Van Persen, daar ’t geweldt zijn lusten meê wou boeten.
Laat ik u, voor die daadt, bedanken, voor u voeten.
Verschoon my, Prins.
Sta toe dan, dat mijn arm verricht
In u t’omhelzen, tot erkentenis, de plicht
Van mijne tong, die hier moet in gebreeke blijven.
Het grootste deel is aan uw krijgsdeugdt toe te schrijven.
Uw meedeminnaar week reets voor uw oorlogsmoedt.
U komt de lof: gy hebt onze ondergang verhoedt.
Ik wil mijn deel in zo doorluchten oorlogszeegen
Niet weigeren.
Laat ons, dat deel zo naauw niet weegen.
Ontfang mijn hart; het blijft voor eeuwig in uw schuldt.
Gy vergt u liefde, Prins, een al te lang geduldt;
Wijl onze zeege schijnt haar zeege te bereyen.
Mijn ziel mistrouwt zich zelf, hoe zeer zy zich durft vleyen,
En, neêrgeslagen door dat goddelijk ontzagh,
Blijft in haare ootmoedt, schoon zy ’t alles hoopen magh.
Spreek Orondates.
’K wensch te spreeken door mijne oogen.
Laat mijne liefde in ’t eind verwekken uw meêdoogen.
Mijn meedeminnaar, die, met overdwaalsch geweldt,
Na uw bezitting dong, light door mijn staal gevelt;
En niemandt kan voortaan zich teegen my verzetten,
Als gy alleen, om uw genot my te beletten.
Mishaagt mijn liefde u niet, bekroonze met uw min,
En gun, na zo veel leedts, my zulk een schoon gewin.
Prins Orondates trouw heerscht over mijn gedachten.
Wy willen toonen, hoe wy uwe deugden achten.
Gy zijt het, wien mijn ziel met rechte toebehoort.
Ik ken geen rampen meêr na dat gewenschte woordt,
En al des weereldts heil moet voor het mijne wijken.
’K veracht daar by ’t bezit der Persiaansche rijken.
De landeryen in deeze oorlogh overmandt,
Geef ik te deelen, Prins, aan uwe strijdbre handt.
’T komt Orondates toe.
Al, wat my toe mag koomen,
Draag ik u op. Het werde in dank van u genomen.
En, my met Statira vernoegende op den troon
Van mijn Voorouderen, streef ik voorby de Goôn.
’K bezit het al in u.
Kom, gaanwe, om onze leeden
T’ontwapenen, en, na zo veel rampzaligheeden,
Ons ovrigh leeven te voleindigen met vreughdt.
De Heemel kroont de liefde, alsze is gegrondt op deughdt.
Einde van ’t Vijfde, en laatste Bedrijf.
De menschwerdinge Christi
W.N.M. Hüsken, B.A.M. Ramakers en F.A.M. Schaars (eds.) Trou moet blijcken. Bronnenuitgave van de boeken der Haarlemse rederijkerskamer ‘de Pellicanisten’. Deel 2: Boek B. Uitgeverij Quarto, Assen 1993
Doodende letter
Misbruijck
Waenende weten
Eijgen vernuft
Menich onnosel mensch
Simpel Trouwe
Geestelijck begrijp
Schriftuerlijcke Zin
Hertneckich
[De menschwerdinge Christi]
Hier begint een spel van sinnen vande. menswerdinge Christo
                volgende Parsonages
1.... Doodende letter./ een vrouwe toegemaeckt als een
                    coppelersse met een boeck inde hant
2.... Misbruijck / een mansparsoon toegemaeckt als een
                    coppelaer met een incthoorn aen sijn sijde
3... Eijgen vernuft een mans persoon simpelijck gecleet
                    met een boeck inde hant Lesende
4... Waenende weten / een mans persoon wat beter gecleet
                    met een penne en pampier inde hant al schrijvende
5.... Menich onnosel mensch / een mans persoon oock
                    slechtelijck toegemaeckt / met sijn huijsvrou
6... Simpel Trouwe.