floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Opdonderen zomtyds d'ontstelde Razernijen,
Als al de weereld voor een ancker schynt te rijen:
Maer dat is zonder zorgh: nochtans acht mynen Raed
Dit oorbaer, datmen tot gerustheyd vanden staet
Hier een bezettingh leght van Krijghslie wel ervaren,
Die onder eenen vooghd't land hier ontrent bewaren,
Op datter niemand Schans, noch Slot, noch vestingh bouw,
Noch voet krijg, noch yet quaeds den Romulijnschen brouw.
Terentius, die vaeck de schild waert van mijn leven,
Wanneer ick inden strijd my had te diep begeven,
Omçingeld van 't gevaer, belegerd van 't gekerm,
Besloten van 't geweyr, daer met geheven erm
Ghy my te redden wist door sabelen en pijcken,
En sloeght een wagenborgh van doon, en versche lijcken:
Deze eere komt u toe: ontfanght, ontfanght van my
Uw wettelijcke Prins en Veldheer de vooghdy
Van gans Iudea. let met aendacht op uw zaecken,
En wilt in 't voordeel van ons Monarchije waecken.
Terentius
Aenzienelijcke Vorst, och of uw Majesteyt
Meer nuts genieten mocht van mijn gehoorzaemheyd:
Wy nemen 't ampt in danck. uw mildheyd is te loven,
Die ons verdiensten in besoldingh gaet te boven.
Verschoont uw Dienaer niet, die als de Keyzer spreeckt
Wenscht te vervullen 't geen aen zynen plicht ontbreeckt.
Mijn thiende bende, die haer oyt zoo vroom verweerde,
Gesterckt met noch meer volcx te voet en oock te peerde,
Ick tot bewaringh hier te legeren besloot,
Om d'overwinningh te verzek'ren buyten nood,
Waerom men heeft verschoond den muyr in 't west gelegen,
En 't geen daer aen kleeft: daer het Krijghsvolck vry van regen,
Van hagel, wind en storm, en onwe'er schuylen magh,
En herbergh krygen: hebt ghy over haer 't gezagh:
Omhelst de wetten, en wie tegen 't recht derf woelen
Doet hem de strengigheyd van onze Krijghstucht voelen.
Al wat myn Heer beveelt werd wetens niet verzuymt.
Geen uytgedreven Ioon geeft hier te woonen ruymt:
Maer and'ren die haer nae ons zeden konnen voegen
Vergunt deze ack'ren te bezaeijen en te ploegen,
Mids redelycken tol 't Rijck in te wilgen, en
Dat niemand ander staf als onzen scepter kenn'.
't Is billijck en gegrond, het steunt op goede reden.
Zo ymand derf bestaen of vestingen, of steden
Te stichten, en tot zulx yets delve of spitte of graef,
Die heeft het lijf verbeurt, zyn goed en al zyn haef.
Die zaeck is van gewicht, dus hechtze in uw gedachten.
De Prinçe twyffel niet wy hopen 't te betrachten.
Uyt myn gevangens ick heb duydelijck verstaen
Dat Simon, die ons zoo veel hoons heeft aengedaen,
Die schelm, dien afgerecht op zoo veel boeverijen
Het oorloogh spaerde, om zyn verschulde straf te lijen,
Zich onder 't muyrwerck houd, 't welck noch van d'aerde roockt,
Met and're die hy nae zyn lust heeft opgestoockt:
Neemt acht hier op, en dees steenhoopen wilt bezetten
Met wachters voor een wyl, die op dien booswicht letten,
Op dat hy 't niet ontslip: indien noch 't recht in zwangh
By d'Hemellieden is, dat elck zyn straf ontfangh,
En penen geld, en boet zyn grouwelycke stucken,
Hy zal u niet ontgaen.
En of dit wou gelucken,
Wat eyscht het recht van hem? te sneuv'len door de byl?
Die deughd gebeurt hem niet. dat ghy hem inder yl
My toestiert wel bewaert te Roome, daer wy wenschen
Dat hy in ons triumph zy 't schouwspel veler menschen,
En pynelijck uytbraeck zyn Goddelooze ziel,
Die stadigh van het eene in't ander quaed verviel.
Schept die verrader slechts in onderaerdsche kuylen
De locht, al gingh hy zich zoo diep uyt ancxst verschuylen
Dat hy den Tartarus, daer geenen Phebus schijnt
Mocht hooren loijen, als de boosheyd word gepijnt:
Die schelm, doorluchtig Held, myn hand niet zal ontvlieden.
Belieft u yets wat meer ghy hebt maer te gebieden.
Ick volge uw Majesteyt, en doe u uytgeley.
De tyd verloopt, het is hooghnoodigh dat ick schey,
En vorder onzen tocht. ick zie nu wy vertrecken
De Keyzerlijcke Stad haer zeven halzen recken,
En uytzien nae het heyr, dat waerwaerts het oock vecht
Alom het veld behoud, en prijs en eer inleght.
Ick zie de staçi van de Roomsche burgerijen
In volle rustingh ons ontmoeten met verblijen:
Den Tyber zwert van volck. ick zie Vespasiaen,
Mijn Broeder, en den Raed by Iovis Tempel staen:
De Priesteren 't Outaer vo'en, en al de Goden vieren,
En 't onverwelck'lijck groen 't hoofd des Verwinners çieren.
REY VAN IOODSCHE VROUWEN. FRONTO. REY VAN STAETJONFFREN. DE DOCHTER
						SION.
Nu wacker stapelt steen. de Nood breyt duyzend listen.
Deze aenslagh blijft ons borgh, of d'eerste treken misten.
O krancke toevlucht! zoo de Koningen van ouwds
Bedrupt van Balsem, en verladen met veel gouds,
Behangen met de glans van Purper en Kleynoden,
Opbraecken 't marmor, en opkeken vanden dooden,
Hoe zoud haer quetzen. ach! maer als 't aldus moet zijn,
Dit is de waerheyd naest, en geeft het veynzen schijn
Voor 't ander. wackert u. metst van beroockte steenen
Een graf voor d'Ydelheyd, en wilt haer lijck beweenen.
Mars heeft hier uytgeraest. hy scheyd om elders we'er
Een wederspannigh Rijck met zijn gevelde speer,
Met 't weerlicht van zijn schild, en met getogen zweerde
Te slechten tot den grond, en bodem toe met d'eerde.
Ick kome in 's Keyzers naem, gelast om zoo terstond
Dees Tempelhoeren, die geen uytstel word gejond
Te volgen doen het heyr dat langer niet magh dralen.
Help God hy komt om ons, het is om ons te halen.
Steenrotzen berst van een, valt bergen op ons neer.
Troost God waer vluchten wy. hier is geen vluchten meer.
Wegh wegh met dit geraes. 't is langer hier met stenen
Noch kermen niet te doen.
Waer wildy met ons henen?
Wat hebdy met ons voor?
Voort voort Iodinnen voort.
Ick doe u geen verslagh, neen, niet een enckel woord,
Ghy werd het zelf gewaer. wel waer is uw Vorstinne?
Waer is 't hertneckigh wijf?
Wy bidden u uyt minne
Och wijstze ons waerze dwaelt.
'tIs u niet onbewust.
Wy zijn om harent wil bekommert en ontrust.
Zy droop van onze Rey vol zuchtens, en vol klagen,
Beroyt van hoofd en zin, versuft en heel verslagen,
En eermen toezagh (want onze oogen waren dick,
En rood van schreijen) zy in eenen oogenblick
Was ons gezicht ontgaen, en waerwaerts dat wy zonden
Haer stem wierd niet gehoort, haer voetspoor niet gevonden.
Verlatene Vorstin, zo ghy de locht noch schept,
Meld d'oorzaeck waerom datge ons dus begeven hebt:
Want zooder hoop was om uw zelven te versteken
Wy hadden t'zamen wel dit ongeval ontweken:
Geen klip zo yslijck steyl, geen afgrond is zoo naer,
Vol slangen, vol gedierte, of't uyterste gevaer,
Hadde ons doen klimmen, en opklaveren en dalen:
Of hebdy voor den tijd uw doodschuld gaen betalen,
En zydy van een rotz gesneuvelt op een steen,
Die gants verplettert heeft 't albaster van uw le'en,
Zoo wilt door eenigh spoock of teken doch gehengen
Dat wy u vinden, en met rouw ter aerden brengen.
Hoe luyde het jongst beklagh? hoe droegze haer alsze schied?
Van droefheyd uytgeput, verwonnen van verdriet,
Zal ick dan, sprackze, die gevallen ben in handen
Van d'onbesneden, zijn haer schouwspel t'mynder schanden?
Zal ick die een Vorstin der volcken ben geweest
Verstrecken een slavin van die ons heeft gevreest?
Zal ick verschoven gaen in ballinghschap vol smerten
Mijn ramp ineten? en al steeds met droever herten
Ophalen mynen val? en den voorleden staet
Gaen vergelijcken met ons tegenwoordigh quaed?
Noch zoo niet. naulijcx was het kermen vande lippen
Of wy verloren haer ontrent die scherpe klippen.
Hy gaetze zoecken.
Och of dit gelucken wou,
Dat wy 't lijf berghden van ons welgeboren Vrouw
In 't uyterste gevaer voor 't woeden der Tyrannen:
Wie weet wat uytheemsch bloed eens met haer aen moght spannen,
En geven zich te velde, om 't overschot der Ioon
Te stellen in haer stoel, en Koninghlijcken Troon:
Wie weet van waer ons God mocht een Verlosser wecken,
Die eenen Cyrus zoude, of and'ren Moses strecken,
Of braven Gedeon, of trotzen Iosua,
Of stouten David tot verzettingh van ons scha.
Staetjonffren zwijght, hy keert met overwinners treden,
Gezwollen om zijn hoofd van toorne, en gants t'onvreden,
Met dreygende oogen spoed hy t'onswaert zynen gangh.
Iehova staet ons by. wat word my 't herte bangh.
Moord! moord! hy treckt't geweer. ick tril, ick beef, ick zidder.
Genade, o ouwd Romeyn!
Genade, o edel Ridder!
Wat is 't dat u ontstelt? wat is 't dat ghy begaet?
Wat eer is 't dat ghy dees verdruckte Vrouwen slaet?
Een troosteloozen hoop. tert liever uws gelijcken.
Gaet uwen vyand toe zoo zal uw vroomheyd blijcken:
Hier haeldy enckel schand. laet zincken uwen moed.
Wat is 't dat u ontzet, en heftigh woeden doet?
Wat eyschty zoo verstoort? ach wilt doch wat bedaren.
Dat ghyze daedlijck meld.
Men zal't u openbaren.
Als 't ymmers zoo moet zijn. aenhoort slechts met geduld.
Aen haer rampzaligh eynde, en dood heeft niemand schuld
Als zy, die alsze droef haer handen had gewrongen,
En 't aenzicht opgekrabt is van een rotz gesprongen
Met schrickelijck gehuyl, 't welck drymael heeft geverght
Den galm die woont in dit omliggende geberght:
Wy volghden haren sprongh met uytgekreten oogen,
Maer wie had onbezwijmt van 't hooge aenschouwen mogen
Een lichaem, welcx gestalt was vanden zwaren val
Gants uytgewischt. o Vrouwe! o rotze! o bergh! o dal!
Dat rieckt nae schelmery. denckt nimmermeer met liegen
Een afgerecht Romeyn als ick ben te bedriegen.
Ziet voor u wat ghy doet.
Wy bidden u gelooft.
Waer is het lichaem? flucx.
Wat lichaem? dat berooft
Van zijn gedaente is gants verplet in al zijn deelen?
Wijst my 't verplette, voort, en past op mijn bevelen.
Wy quamen als zy lagh gevallen nae bene'en,
En hieven 't zielloos lijf op vande koude steen,
En groeven 't inder yl daer zelden ymand wandelt,
Van vreeze datze niet wierd nae haer dood mishandelt:
Die eer gebeurde haer noch, dat wy de grafsté wat
Verheerlijckten met puyn van ons verbrande Stad,
Met heele en halve steen, op datter eenigh teecken
Mocht blyven alsmen van haer eynde quam te spreken.
Waer is de plaetse flucx?
Wy bidden u betoont
Eerbiedigheyd den doon, haer sterflijckheyd verschoont,
Noch 't lichaem niet onteert van deze, die eylaçy
Ghesneuvelt deerlijck, wierd begraven zonder staçy.
Het lichaem zal ick zien, staet op uw hoede noch,
Want vinde ick dit als 't eerste onwaerheyd en bedroch,
Het zal u rouwen.
Och besnoeyt die booze lusten,
En die zoo lieflijck slaept laet inden grave rusten.
Wat zydy voor een volck, die na ghenomen straf
Een doode romp vervolght, en wreeckt u aen een graf?
Wat komt u aen? ghy valt aen 't schenden, en aen 't breken
Van onzen timmer, ach! den Hemel zal het wreken,
Dat als een dullen hond ghy schuymbeckt, schend, en bijt
't Geen heyligh is, en tot een eerlijck lijck gewijd.
Wee ons hy luystert niet. zyn wreedheyd heeft geen ooren.
Best doen wy rechte biechte, en melden 't van te voren
Eer dat hy 't al verwoeste, en in zyn dolligheyd,
Tot wraecke van 't bedrogh ons dobb'le straf bereyd.
Vroom Krijghsman, staet wat stil, en willet ons vergeven.
Wy zijn uyt hooge nood, en ancxst hier toe gedreven.
De zinnen lyden last, komt volghtme, want hier by
De dochter Sion met een Ionffer twee of dry
Schuylt in het hol des berghs. Komt uyt 't is al verloren.
Uw volck heeft u verra'en, Princesse welgeboren,
Den aenslagh is ontdeckt. komt wederom in 't licht.
Verheught uw vyand met een treurigh aengezicht.
Hy lacht in ons verderf. komt uyt, en wilt niet schromen:
Zulx is voor dezen oock een Koningh overkomen,
Die Salems scepter droegh, en met benauwder ziel
Ontvliende in handen noch van Nimrots naezaet viel:
Die voor hem sneuv'len zagh de vruchten van zyn lenden,
En most van 't licht berooft, zyn leven pijn'lijck enden
In eenen duyst'ren nacht, in een ongastvry land.
Dit is de gene die ons over zee en zand
Vervoeren zal. indien ghy meer vermooght met kermen
Als wylie, valt hem aen, en brenght hem tot ontfermen.
Ervaren oorlooghsman, nae 't woeden des soldaets
Had vaeck beleeftheyd by den Overwinner plaets,
Die vroom was, en geen roem zocht met een afgestreden
Onweerbaer hoopken volcx styf op den neck te treden:
Omhelst doch deze deughd, en leent een lydzaem oor
Aen uw gevangens. zeght, wat hebdy met ons voor?
Wat lyden gaen wy aen?
Ghy moet terstond na Romen
Ons zegefeest ten dienst, het is zoo voorgenomen:
Men zal u, om wiens wil geplenght is zoo veel bloeds,
Gevleugelt volgen doen de Keyzerlijcke koets,
Met uwen ganschen Rey, met duyzend Iongelingen,
Dan mooghdy zoo 't u lust uw Tempeldeuntjens zingen:
Als ghy de vaten, en al 't goud, en zilverwerck,
En 't Priesterlijck Tapijt, de glori van uw Kerck,
De goude kandelaer, en tafel op een wagen
Ziet zegenrijck ten toon voor yder ommedragen.
Veel eer als zulcx gebeurt zal God op mijn geschreeuw
Doen komen op den wegh een Tyger, of een Leeuw,
Die ons verslinden zal, en tot het been toe knagen,
En met zijn ingewand in zynen schuylhoeck dragen:
Veel eer als dat gebeurt, zal 't God zich trecken aen,
En ons, of u gezwind met zynen blixem slaen:
Veel eer als dat geschied, eer dat ghy vreughd zult rapen
In onzen ondergangh, eer werden wy verschapen,
En trecken aen 't gestalt van een onreed'lijck beest,
Eer scheuren wy ons kleed, en schenden uwe Feest.
Ghy quelt u te vergeefs. wy schricken voor geen dreygen.
Uw roepen geld hier niet. ghy hebt uw lijf niet eygen.
Ghy moet mede over Zee: dus maeckt uw hert geen pijn,
En zult ons dienstmaeghd 'sdaeghs, des nachts ons boelschap zijn.
Ach moeder Sion, helpt, wy zygen ne'er ter aerden,
Waer toe of wy de bloem van onse jeughd bewaerden
Op een goed huwelijck? om naemaels tot gerief
Te dienen een schavuyt een eerloos hangedief?
Om zijn slavin te zijn? om hem te laten dryven
Zijn booze moetwil met ons noyt gerepte lyven?
Ons kuyscheyd noyt bevleckt? ons witte zuyverheyd?
Wat bruyloft hebben wy ons zelfs niet toegeleyd:
Zal nu een Roffiaen van 't lijf de gordels rucken,
En d'onverwelckte roos van onze Maeghdom plucken?
God moetet zijn geklaeght.
En zullen wy althans
Den moordenaers, en beuls van ons getrouwe mans
Verstrecken tot een proye, en zulcke schelms verwermen,
En hun believen en omhelzen met onze ermen,
En dulden datze met haer lippen ongezond
Ons kaecken drucken, en 't korael van onze mond.
Geensins, wy zullen voor 't opdagen vande morgen
Haer 't hoofd omwringen, en in d' eerste slaep verworgen.
't Is langh genoegh gedraelt. volght daer ick u geley.
Ons heyrkracht ghy verlet. men acht hier geen geschrey.
Wy volgen. gaet slechts voor. vergunt ons noch die zegen
Dat wy ons klachte doen, en zeggen onderwegen
Het Vaderland adieu. bedruckte vanght dan aen,
En neemt uw afscheyd, want de tijd eyscht dat wy gaen.
Ghy onlanghs heerlijck,
Maer nu o deerlijck
Ierusalem hoort ons geklach:
Wy nemen oorlof. ach ach ach ach!
Gezangh en Cyther,
Staf, Kroon en Myter,
Gestoelt' dat noyt zijn weergae zagh:
Ghy prachtige hoven,
Die trotz nae boven
Reest, daer de Stad op 't hooghste lagh:
Volckrijcke straten,
Die nu verlaten
Zijt op het schoonste vande dagh:
Verheven daecken,
Vernielt door 't blaecken
Van 's vyands tortzen oon verdragh:
Ghy hooge poorten
Waer in verhoort, en
Gevonnist elck te worden plagh:
Gewyde graven
Van die de staven,
En Scepters droegen met ontzagh:
Bespiende toornen,
Waer uyt met hoornen
Men maeckte vande strijd gewach:
Ghy trotze muren,
Die niet verduren
En mocht der Heyd'nen stormbock doch:
Wy nemen oorlof. och och och och!
O Kerck der Kercken,
Waer aen men mercken
Mocht Iacobs yver oon bedrogh:
Daer God zijn zegen
Uytbreyde in 't plegen
Van d'heyl'ge dienst die hier geschach:
Daer bly van zinnen
De Cherubinnen
Elck min'lijck groeten met een lach:
Daer Levijs stamme
Met zuyv're vlamme
Op 't Outer 't offer smoocken de':
Wy nemen oorlof. wee onzer wee!
O vloer bevolen
's Hooghpriesters zolen,
Daer eenen Phenix nam zijn ste':
Daer d' Arck behoede
Aarons roede,
Het Man', en Moses Tafel me':
Verslagen Helden,
Die most ontgelden
's Krijghs toorne, en boeten het gelach:
Verloste Moeders,
Die niet bedroevers
Zaeght als uw tepels droogh van zoch:
Die in uwe ermen
't Kind hoorde kermen,
En geven zynen doodsnack noch:
Verwoeste steenen,
Verstroyde beenen,
Vleesch dat verstreckt der dieren aes:
Wy nemen oorlof. helaes helaes!
Verleyde zielen,
Die hielpt vernielen
Uw ouwde stad, en streed zoo dwaes:
Kelders en kuylen,
Daer voortaen d'Uylen
Haer laten hooren met geraes:
De vyfde en leste handel.
TERENTIVS. SIMEON. REY VAN CHRISTENEN. GABRIEL.
Wie maeckt u stout zoo vroegh dees velden te bespieden?
Verspieders zijn wy niet, och neen, maer vrome lieden,
Genadigh Landvooght, wy zijn Christenen gedoopt
Een vreedzaem volck, dat steeds op Iesus Christus hoopt
Der zielen Heyland: dien de Goddeloze Ioden
Zoo schelms betichten, en zoo schandelijcken dooden:
Wy gangers in zijn spoor, om zynen naem versmaed,
Te strengh van haer vervolght, en tot in 't graf gehaet,
Voor 't iongste Paeschfeest hier noch aen ons heerdsté zaten:
Maer door het spoocken van d'Ausonische Soldaten,
Die 't al afliepen, als vast d'een aen d'ander stad
Van haer beklommen de bebloede ne'erlaegh had,
En 't eyslijck moordgeschrey dat herwaerts inde toppen
Der hooge bergen klonck van Ascalon, van Ioppen,
Van Ptolemaïde, Iotapa, Taricheen,
Aphaca, Garizim, 't plat land der Idumeen,
En and're plecken: wy beducht voor Salems plagen,
Die Davids zoon voorzey, die vele komen zagen,
En druppen onverziens op dit halstarrigh zaed,
Dees muren vloden nae de Goddelijcke raed
Die ons Messias gaf, en bleven zoo verholen
Te Pella. nu de Stad light gants vergaen tot kolen
En assche, komen wy, een ongewapent volck,
't Verwoest Ierusalem bezien: of noch de kolck,
Of eenigh teecken van ons heerdsté was te vinden,
Of koud gebeente van ons onbegraven vrinden:
Vermids wy hoorden 't heyr op zijn vertrecken stond.
Dit weynige Edel Heer ons arme Pelgrims iont.
Uw antwoord my vernoeght. gaet henen zonder vragen
Uw dorpels zoeckt, begraeft uwe onbegraven magen,
En zoo de Nood u druckt, keert van 't geberghte we'er,
En slaet u metter woon hier veylighlijcken ne'er,
Bezaeyt dit ackerland, plant wijngaerd, bouwter hutten,
En uwen Christus dient: wy zullen u beschutten,
En al die 't Ioods geslacht niet godloos hangen aen
Ons zullen wilkom zijn, 't land zal haer open staen.
Rey van Christenen
Helaes! wat mercken wy hier al veranderingen.
Helaes! Ierusalem, ons schynen alle dingen
Vergaen met uwen val. wat Scyth, wat wreede Parth
Die hier voorby gaet, moet met een medogend hart
Niet aenzien dat geweld vernielt met stael en vuyrwerck,
En geven een gehuyl op 't omgestorte muyrwerck,
Op 't puyn en d'assche, die d'uytheemschen houd bedeest,
En tuyght hoedanigh is haer heerlijckheyd geweest.
O God! wat ziedy niet al aen met alziende oogen.
Wie zal hier over recht uw oordeel vaten mogen.
Ghy Christen Pelgrims, die hier dut en vreest geen leet
Van d'Engel Gabriel die 's Hemels vloer betreed:
Die d'heyl'ge Moedermaeghd boodschapte van te voren
Hoe zy van God was tot een Moeder Gods verkoren:
Ick zal 't ontvouwen, en voor u ontsluyten al
't Geen aen te mercken staet in Isr'els droeven val,
Met aendacht daer op let, en u geensins verwondert
Dat ghy hier ziet vertre'en, verbrand, geblaeckt, geplondert
Den Priesterlijcken stoel korts vol van Majesteyt,
Den Koninghlijcken Throon, de pracht en heerlijckheyd
Des grooten Salomons: dat ghy met stael, met vlammen,
En honger ziet verdelght de welgeboren Stammen:
Die alle volck te spijt, en d'Engelen te trots,
Uytbloncken in 't geberght gelijck een glori Gods:
Want daer in is vervult, 't geen voormaels u in Persen
Heeft Daniel voorzeyd met zijn droomkondige herssen,
Te weten: dat het volck eens Vorsts ghewapent sterck
Wtroeyen zou de Stad, het volck, en d'heyl'ghe Kerck,
En schorssen 't off'ren, en zijn valsche Godsdienst stichten
Daer boven d'Arcke 't goud des Cherubs plach te lichten:
Ghelijck Messias oock gespelt heeft zoo perfect,
Als hy de stralen van zijn Godheyd hield bedeckt,
En van d'Olijfbergh zagh het heyr de Stad verrassen,
Den Tempel branden, en 't verwoede Roome plassen,
En met d'hoefysers van haer henghsten staen in't bloed.
Wie niet halstarrigh blijft kan hier door in 't ghemoed
Zich oock verzek'ren, dat nae aller Heyl'gen wenschen
Verschenen is den Held en Heyland aller menschen,
De groote Siloa: vermits men ziet ontruckt
Den Ioden haren staf, en haren Staet verdruckt,
Iae tot den grond vernielt: ghelijck zulcx elck gegeven
Is tot een teecken van d'Oudvader zat van leven,
Die God zoo langh aen zijn beloften hield verschuld
Tot dat hy Iuda zagh ontsceptert, en onthult
Van zynen hoofdband, en ontkleed van zijn gewaden,
En 't volck Gods d'aerdsche weelde, en heerlijckheyd versmaden,
Zoo haest als het vernam, hoe Davids Godes zoon
Om leegh afbreken liet den weereldlijcken throon,
Een ongeachte prael, indienze wierd gheleken
By 's Hemels glori, daer hy zit om uyt te steken
Verr' boven al de pracht der Koningen, die oyt
Hier lagen overhoop, en vochten haer beroyt.
Wat Christen isser, die nu vo'en zal zijn gedachten
Met zulcke verckens draf, en op een Heyland wachten
Die aerdsche kroonen stroyt? die throonen bout in't slijck:
Die nauw bepaelt is met een engh verganghlijck rijck:
Die pronckt met staven die inwendigh vast verrotten:
Die purper draeght dat opgheknaeght word vande motten,
Dat zynen glans vergeet, en haest zijn luyster derft?
Ghy huysgenoten Gods, die hier beneden zwerft,
Gewisselijck, al waer uw erf het Rijck van Meden,
Schoon Persen waer u leen, en Nimrots groote steden
Uw loth, schoon of al 't oost voor u op 't aenzicht viel:
'T waer noch een krancke troost verworven voor de ziel:
Al blonck uw lichaem als een Zon, die zat van stralen
Op haren middagh bralt, eer zy gaet nederdalen:
Wat mochtet baten, als een langh gevreesde dood
Op 't onverzienst' voor u deze aerdsche glori sloot.
Laet dan de dwazen gaen brageren en hoogh roemen
In dingen, die slechts zyn verwelckelijcke bloemen:
Vlieght ghy uyt d'ydelheyd nae boven van bene'en:
Klimt op daer Iesus word van d'Eng'len aengebe'en:
Daer 't heyrschaer nimmer moe, met juychen, en met springen,
Droomt nergens anders af als van hem lof te zingen:
Daer d'Ouderlingen op haer herpen kunstigh slaen:
Daer alle tortzen, daer de sterren, Zon, en Maen,
Zijn enckel duysternis, ten opzien van den genen
Die 't end'loos Rond vervult, en niets laet onbeschenen:
Daer 't nieuw Ierusalem heeft gants een ander schijn:
Daer al de straten goud, de poorten peerlen zijn:
Daer 's Dryheyds Majesteyt verstreckt aen alle kanten
Der Hemel-lieden Kerck: daer alle diamanten
Verliezen haren glans: daer God zich maeckt gemeen,
En duyzend jaren zyn als onzer dagen een.
Wie zal nu twijff'len dat de wet met al haer feesten,
'Twieroocken, 't slachten, en 't opofferen der beesten,
De reynigingen, en wat dienst daer meer aen kleeft:
Is donckerheyd, by 't geen dat schoonder luyster heeft?
Wie zal de schaduwen omhelzen voor de waerheyd?
Of kiezen Moses glans voor Christus gulde klaerheyd?
Die blonck op Thabor van zijn voorhoofd als een zon:
Wie Levi aenzien voor den tweeden Aäron?
Die in een schoonder Koor gaet storten zijn gebeden
Als oyt Hooghpriester, die hier wieroockte beneden
In 't heylighdom, dat nu gebroken en geschend
Elck raed dat hy 't gemoed nae 's Hemels kercken wend:
Van derwaerts Iesus 't mann' laet regenen by vlagen,
Veel zoeter als de broon die op de tafel lagen
Voor 't Priesterlijck geslacht: van derwaerts elck bereyt
Is spyze die de ziel toebrenght onsterflijckheyd.
O Bruyt van mynen Vorst, verkorene Gemeente,
Keert vry uw aengezicht van 't vlammigh borstgesteente,
Daer uwen Phenix me' gingh brallen eens om 't jaer,
Als of hy niet meer mensch, maer gants vergodet waer:
Die glanssen zijn gebluscht waerom ghy stond verwondert,
Die diensten hebben uyt: ziet Levi eens geplondert
Zoo naeckt staen zonder kleed, en treuren om den schat,
En 't goud, dat Israël zijn Kerck geheylight had.
Zoo ghy een Priester zoeckt versmaed dit driftigh Eyland,
Gaet nae de sterren toe, daer vindy uwen Heyland,
Niet opgesmuckt met zijde, of wormgespinsel, neen,
Zijn kleed is enckel licht van boven tot bene'en.
Ziet wat een ronde kringh van louter vlam, en stralen
Omzweeft zijn Majesteyt. ey ziet eens neder dalen
Die zoete Cherubijns, en Seraphynen om
't Schoon aenschijn door te zien van's Hemels Bruydegom:
Zy loncken lodderlijck, en blyven op hem staren:
Volght haren voorgangh: laet de doode Priesters varen,
En rusten in het graf: leent niet meer Moses mond
Maer Christus lippen 't oor: omhelst het nieuw Verbond.
Vermengt geen goud met lood. waerdeert het beeld geringer
Als 'tleven daer 't op heeft gewezen met de vinger.
Dit treurspel dat hier is gespeelt zoo bloedigh langh,
En nu besloten met der Ioden ondergang,
U Gods rechtveerdigheyd en strengheyd uyt gaet drucken,
Die wraecke neemt van 't quaed, en alle booze stucken,
En tot waerschouwingh van een ygelijck persoon