floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
ô Sion, zo beroemd voordezen,
Welëer door Babels toorts verteerd,
Door Rome in gloeiend puin verkeerd,
En glansryk uit uwe asch verreezen!
Word gy dan in het eind' door Saladyn verheerd?
Hy zal hier jeugd noch grysheid spaaren;
Ons dreigt een jammerlyke dood.
Waar bergen we ons, in dezen nood,
Voor 't woeden der geweldenaaren?
My dunkt, ik zie ons schuldloos bloed
Langs Salems breede straaten stroomen:
De ontzinde vyand brult en woed.
Wat raad in zo veel tegenspoed?
Helaas! helaas! 't is met ons omgekomen.
Melizende, Elize, Staatjuffers, Eustatius, Matilde, Agnes, en eenigen der
						aanzienlykste Inwooners van Jeruzalem; Heraclius, gevolgd van eenige
						Geestelyken, uit de Kerk treedende, waarvan de deuren open blyven. In het
						verschiet ziet men veel volk in de Kerk.
Vorstinnen! Eedle Stoet! Getrouwe Burgerschaar'!
En gy, ô Geestlykheid, die, by 't gewyd altaar,
De plegtigheên verricht! dat zich hier niemand vleie,
Of door een valsche hoop op lyfsbehoud misleiê!
Maakt van den tyd gebruik, u tot uw nut vergund:
Bereidt u-allen tot de dood zo goed gy kunt.
Toont u gelaaten, op de nadring der barbaaren;
Toont dat gy sterven kunt, als de eerste martelaaren;
Denkt aan geen redding, door 't omhelzen van de wet
En valsche gruwelleer' van snooden Mohammed;
Geen zucht tot zelfbehoud doe u uw' pligt verraaden;
Betoont uw' yver niet door woorden maar door daaden.
Ik ben, zo 't wezen moet, hoe jong, de dood getroost.
Ach! waar' myn Gaê gered!
ô Myn onnoozel Kroost!
Zo gy slechts veilig waart, ik zou gewillig sneeven.
Het voegt ons niet alleen onszelven op te geeven,
Maar Ouders, Gade en Kroost, en wat ons dierbaar is.
Men rukk' die banden los. Dat liefde en deerenis
Thans wyken voor de hoop en 't welgegrond betrouwen
Van hen na weinig tyds gelukkig weêr te aanschouwen.
Ikzelf zal u, aan 't hoofd der vroome Geestlykheid,
Op 't heilspoor vóórgaan dat naar beter Erfland leid.
Acht gy dan alle hoop geheel voor ons verlooren?
Het staat thans zekerlyk hier erger dan te vooren.
Zo iemand Saladyn de minste kennis geeft
Hoe weinig magts de Stad tot verdren weêrstand heeft,
Zal hy zyn heilloos heir de muurbres in doen trekken,
En deez' gewyden grond met onze lyken dekken:
En, schoon men stuite hem van wyk tot wyk een poos,
Het wekte slechts de wraak: 't staat alles hoopeloos.
Ach! strekte Lusignan de vesting nog tot hoeder!
De Koningin genaakt, verzeld van haaren Broeder.
Men ziet op haar gelaat den rouw die 't hart verteert.
Melizende, Elize, Staatjuffers, Heraclius, Geestelyken, Eustatius,
						Matilde, Agnes, en eenigen der aanzienlykste Inwooners van Jeruzalem,
						Sebille, Humfrei.
Rys, dierbre Burgery! Wat is 't, dat gy begeert?
Vergun dat wy, geknield, 's volks klagten u doen hooren.
Vorstin! gy ziet den ramp, Jeruzalem beschooren.
Wy weeten dat de stad niet langer houbaar is.
Behoed ons, zo gy kunt. Betoon uw deerenis
Aan deze onnoozle schaar' van Kinders en van Vrouwen,
Die in den wreedsten angst hun nadrend lot beschouwen.
Bedrukte Burgers! ryst. Gy kent myn teder hart.
Zy ryzen allen.
Och! of myn deernis u kon redden uit uw smart!
Ik vind my zelf gestort, gedompeld in de rampen,
Waarmeê het ongeluk u allen dwingt te kampen.
Ik heb myn' Lusignan, myn' troost, myn' toeverlaat,
Geboeid gelyk een slaaf, in een gescheurd gewaad,
Zien leiden om de stad, waar hy, in vroeger dagen,
Als wettig Ryksmonarch den Scepter had gedraagen.
Men voerde hem, helaas! tot in 't gezicht van 't Hof.
Verbeeld u, zo gy kunt, hoe my dit schouwspel trof!
En, ach! wie weet, wie weet wat lot hy heeft te wachten!
Veelligt zal 's vyands staal hem onmeêdoogend slagten,
Terwyl het overschot van ons doorluchtig bloed,
Myn waarde Dochters, tot Vorstinnen opgevoed,
Benevens u en my alreê gedoemd tot sterven,
In weêrwil onzer beê, geen handvol aard' verwerven.
ô Ongelukkig Volk! ô Telgen, my zo waard'!
ô Dierbre Lusignan! zal 's vyands moordziek zwaard
Ons allen in dit uur..? Dan ach! wat baat myn weenen?
De zon van ons geluk, helaas! heeft uitgescheenen.
Gy zoud aan veelen ligt het sterflot doen ontgaan,
Zo gy den raad bezocht, dien ik u voor zal slaan.
Ik smeek u niet door zucht tot zelfbehoud gedreeven;
Ik wensch myn Vaderland noch Koning te overleeven:
Het lot viel me in myn jeugd en in myn grysheid straf.
Ik sta met d'eenen voet reeds op den rand van 't graf;
Doch zou, 'k ontken het niet, daarin geruster daalen,
Zo ik uw' ramp en dien der burgren kon bepaalen.
Eerwaarde Gryzaart, spreek: Wat hebt gy uitgedacht?
En wees verzekerd, is uw voorstel in myn magt,
Dat ik, hoe zwaar gedrukt door myne ondraagbre plaagen,
Tot nut van 't algemeen het uiterste zal waagen.
Eustatius,
zich nevens de burgery aan haare voeten werpende.
Wy smeeken u, ten troost in de algemeene elend',
Dat gy een' Afgezant naar 's vyands leger zend;
Ligt wierd door hem, ofschoon hy weinig kon bedingen
Ten beste van de stad of van de stedelingen,
Der Saraceenen woede in 't einde een perk gezet;
De vroome Patriarch en 't Vorstlyk Huis gered.
De Koningin richt Eustatius op, en geeft de burgery een' wenk om op te
						ryzen.
tegen Eustatius.
Myn heil is aan het heil der burgery verbonden.
Ik heb Vorst Raimond reeds naar Saladyn gezonden,
Om te onderstaan of 't volk nog iets verwerven kan?
Gy zoekt de deerenis vergeefs by een' tiran,
Die altoos wellust vind in Christenbloed te plengen.
Wy moeten dulden 't geen de Hemel zal gehengen;
Ten minsten heb ik my gekweeten van myn' pligt;
Tegen Eustatius.
En tot behoud der stad zo veel ik kon verricht.
Doch Raimond had voorlang hier weder kunnen wezen.
Zyn lang vertoeven doet myn ziel met reden vreezen,
Dat Saladyn, getergd door onzen wederstand,
't Bederf besloot van ons en van ons Vaderland.
Doorluchte Koningin! dat u de Hemel zegen'!
Ons hart erkent uw zorg... Wat ook het volk bejegen'
Door d' onverzoenbren wrok van 't Saraceensch gebroed,
Gy en uw Vorstlyk Huis zult vry zyn van ons bloed.
Ik zie Theodorik.
Tegen Sebille.
Nu zal men spoedig hooren
Wat lot de vesting en ons allen is beschooren.
Sebille, Melizende, Elize, Humfrei, Staatjuffers, Heraclius, Geestelyken,
						Eustatius, Matilde, Agnes, en eenigen der aanzienlykste Inwooners van
						Jeruzalem, Theodorik.
Waar of Vorst Raimond toeft?
Tegen Theodorik.
Hoe! keert gy dus alleen?
Theodorik.
'k Liet hem by myn vertrek in 't heir der Saraceên.
Hy wierd zyns ondanks door Vorst Omar opgehouên.
Gy zult hem zekerlyk op 't oogenblik aanschouwen.
Ik keer op zyn bevel, opdat ik u ontdekk'
Dat hy het noodig acht in een geheim gesprek
U rekenschap te doen van al zyn onderwinden,
En dat hy wenscht, Vorstin, u onverzeld te vinden.
Dit spelt niets goeds voor ons.
Ik heb niets goeds verwacht.
tegen haare Dochteren.
Gy hoort de tyding, door Theodorik gebragt.
Treedt met de Geestlykheid en Burgers naar de altaaren;
Smeekt Hem, die 't all' bestiert, ons, zo 't moog' zyn, te spaaren.
Tegen Heraclius.
Eerwaardste! blyf.
De Prinsessen, de Staatjuffers, de Geestelyken, en de Burgers treeden in
						de Kerk.
Matilde,
heengaande.
Helaas! nu is 't met ons gedaan!
Sebille, Humfrei, Heraclius, Theodorik.
Wy zyn gewis gedoemd het sterflot te ondergaan.
Myn hart voorzegt het my. Ik ken den aart dier wreeden:
Zy lieten nimmer zich vermurwen door gebeden.
Wat lot de ontzinde woede ook over ons besloot,
Dees naare onzekerheid is erger dan de dood.
Daar is Prins Raimond zelf.
Sebille, Humfrei, Heraclius, Theodorik, Raimond.
Voldoe aan myn verlangen.
Wat antwoord hebt gy toch van Saladyn ontfangen?
Raimond.
Hy toonde zich verwoed door Salems tegenstand,
En doemde al 't volk ter dood, de vesting tot den brand.
ô Vaderland! ô Volk!
Kost gy, door uw gebeden
En smeekingen, hem niet tot deernis overreeden?
'k Heb my met lyfsgevaar gekweeten van myn' pligt;
En voor Jeruzalem all' wat ik kon verricht.
Ik bad hem dat hy zich genadig wilde toonen;
De stad en burgery uit deerenis verschoonen;
Zyn frissche lauren niet bezoedlen met het bloed
Van overheerden, die, geknield aan zynen voet,
Hem smeekten om genade en gunstig mededoogen.
Ik bragt hem de yslykheên en gruwlen onder de oogen,
Die 't ongelukkig volk door 't woên te wachten had.
Ik maalde hem den roem, de eerwaardigheid der stad,
De groote heiligheid der Outers en der Kerken.
Gy vleide u vruchtloos iets ten besten uit te werken;
De heete bloeddorst dier verwoeden is te groot.
Ontdek ons, bid ik u, wat hy in 't eind' besloot?
Ik acht dat my noch blaam noch onëer aan zou kleeven,
Schoon ik hier alles aan 't verderf wilde overgeeven,
Dus sprak hy: Wyl uw volk myn goedheid heeft versmaad,
Hunn' eigen ramp bewerkt, met dien van hunnen Staat.
Doch hoor myn jongst besluit, en wacht u my te tergen
Door my iets meer voor stad of burgery te vergen.
Ik beef voor 't vonnis dat die trotsche heeft geveld.
Ik heb, dus voer hy voort, de vest in myn geweld,
Zo ras ik 't heir beveel met stormen voort te vaaren;
Doch zal Jeruzalem en de ingezeetnen spaaren.
Algoede Hemel!
Kan 't waar zyn wat gy zegt?
Ik zou, vervolgde hy, naar 't wettig oorlogsrecht,
De stedelingen als myn slaaven handlen kunnen,
Doch zal de vryheid by het leven hen vergunnen,
Mits voor 't Latynsche volk een hoofdgeld word betaald,
En ze allen, eer de zon weêr van het zuiden daalt,
Van hun Vorstin verzeld, Jeruzalem verlaaten.
Dat zich de Koningin met al haare onderzaaten
Naar eene stad begeev' waar zy zich zeker houd.
'k Vergun aan 't wykend volk van 't zilverwerk en goud,
Dat wettig hen behoort, zo veel elk meê kan draagen.
Elk ga te voet, men denke aan kemel, paard noch wagen.
Den Grieken word vergund te woonen in de stad;
En, wyl dat volk van ouds een' diepen eerbied had
Voor een der Kerken, die van 't Heilig Graf geheeten,
Zorg dat zy, tot een blyk van myn genade, weeten
Dat ik die Kerk hen schenke; opdat zy hun gebeên
Daar storten voor myn heil, met al de plegtigheên
Die zy gewoonlyk by hunn' outerdienst verrichten.
Al de andre Kerken en geheiligde gestichten
Zyn myne, en aan den dienst van Mohammed gewyd.
Dit is myn wil en wet. Ga heen; verzuim geen tyd.
Men leevre my de vest. Ik zal in 't hof verschynen,
Zo ras de morgenzon de nevels doet verdwynen.
Ziedaar myn' droeven last. 't Is tyd dat elk zich spoê.
Men laate, op levensstraf, geen mensch 't vertoeven toe.
ô Vaderlyk Paleis! ô Haardsteên! ô Altaaren!
Gewyde Plaatsen, die myn hart zo dierbaar waaren
Toen ik, met myn' Gemaal, nog onbewust van leed,
In 't opgaan van myn jeugd, hier vreedzaame uuren sleet!
ô Heilige Oorden, die 't Geloof, uit al de hoeken
Der aarde, dag aan dag eerbiedig kwam bezoeken!
Moet ik, aan u ontrukt, met wankelenden stap,
Myn leven sleepen in de wreedste ballingschap;
Daar trotsche Saladyn my, woedende en verbolgen,
Gelyk de leeuw een hinde, al brullend zal vervolgen?
En, och! waar bergen we ons? waar zal, waar kan ik gaan,
Daar ik niet steeds ten prooie aan zyn geweld zal staan?
Ik acht het zeker dat ons 't vluchten niet zal baaten,
Al kon men zich op 't woord van Saladyn verlaaten.
Zyn woedend krygsheir zal, op 't onverwachtst, misschien...
Gy kent hem niet. Hy weet zyn' last te doen ontzien.
Geen van zyn oorlogsvolk, hoe raazende van woede,
Die ons ontrusten zal, neemt hy ons in zyn hoede.
Men wyk' naar Askalon, daar zyn wy digt aan zee;
En al het vaartuig dat of daar of op de reê
Van Joppe of Tirus ligt, verstrekke ons, met de vlooten
Ons toegezonden door de wetserbondgenooten,
Een wykplaats, om des noods de razerny te ontgaan.
Ik keur uw voorstel goed.
Ik neem het willig aan.
't Is meer dan tyd, Vorstin, aan 't volk zyn lot te ontvouwen.
tegen Raimond en Theodorik.
Ik durf my veilig op uw beider vlyt betrouwen.
Zorg dat 's Verwinnaars last door Salem word verspreid;
Dat ieder burger waak' voor eigen veiligheid.
Elk berg' zyne Ouders, Gade en Kroost, en huisgenooten;
Geen mensch zy door hun schuld van bystand uitgeslooten.
Sebille, Humfrei, Heraclius.
Myn ziel bezwykt schier door 't gewigt van myne elend'.
Eerwaardste! maak aan 't volk zyn nadrend lot bekend.
Spaar my dit naar bericht: ik voel myn bloedend harte
Te doodelyk gegriefd door de algemeene smarte.
Ontzeg hen echter niet te luistren naar hun klagt.
Ach! meld hen, moet het zyn, dat ik hen hier verwacht.
Beklaagenswaarde stad! Rampspoedige Onderdaanen!
Had u myn trouw een' weg ter redding kunnen baanen!
Vervloekt verraad, dat ons van krygsvolk heeft ontbloot,
Het welk ons mooglyk had verdedigd in den nood,
En Saladyn verpligt het zwaar beleg te staaken!
'k Gevoel myn droeve ziel door woede en wanhoop blaaken.
Zal Sions glansryk licht, door Mekkaas bleeke maan
Verduisterd, voor altoos in traanen ondergaan,
Een ongeloovig Vorst op Davids troon regeeren,
En 't volk, door dwang, de wet van Mohammed doen eeren!
Zal Kerk by Kerk, welëer door 't Christendom gebouwd,
Beschonken en gesierd met eêl gesteente en goud,
En overblyfsels, die den diepsten eerbied wekken,
Nu tot een' roof en schimp van 't ongeloof verstrekken!
My dunkt, ik zie alreede onze outers omgewroet;
Het heilig Kruis vertrapt door zyn' gevloekten voet.
ô Groots Jeruzalem! ô Oogelyn der steden!
Geheiligde Oorden, eer door eedler voet betreeden!
Zo 't westersch Christendom, als 't onze elend' verstaat,
Ons van die snooden door een kruisvaart niet ontslaat,
Dat dan de Hemel zelf zich tot uw wraak verbinde,
Den mond der aarde ontsluite, en 't heilloos rot verslinde!
Laat toch uw' vroomen mond door drift geen vloek ontgaan.
De Hemel schynt dit uur die snooden by te staan.
Men zwyge en zwichte, nu noch klagt noch traanen baaten.
Maar, ô myn Lusignan! moet ik u achterlaaten?
Wie weet, wie weet of u de deerenis niet moord,
Als gy het onheil van uw Gade en Telgen hoort?
Ach! mogt ik, tot myn' troost, myn' jongsten wensch verwerven,
Nog ééns u wederzien, en in uwe armen sterven.
Daar gaat de kerkdeur op.
Sebille, Melizende, Elize, Humfrei, Staatjuffers, Heraclius, en eenige
						Geestelyken, Eustatius, Matilde, Agnes, en eenigen der aanzienlykste
						Inwooners van Jeruzalem. Men ziet het Volk zich in de Kerk by de deur
						plaatsen.
Beklaagenswaarde Schaar'!
Myn lotgenooten in het schriklykst lyfsgevaar!
Het loopt, gelyk gy hoort, met onze hoop ten ende.
Dat elk, zo goed hy kan, zich schikk' naar zyne elende;
En als de morgenstond uit de oosterkimmen ryst,
Met zyn bedrukt gezin, of die hy hulp bewyst,
Zich naar de dalpoort spoede, en poog' de dood te ontwyken.
Tegen Humfrei.
Myn Broeder! laat uw trouw ons tot den einde blyken.
Geef, bidde ik, aan de helft der weêrbre manschap last
De schaaren vóór te gaan; om, wierden we aangetast,
Ten minsten 't schuldloos bloed met bloed te doen betaalen.
Hen volg' 't gewonde volk, en die gedrukt door kwaalen
Of ouderdom het minst bestand zyn voor gevaar;
Dan trekk' de Geestlykheid; en voorts de onweêrbre schaar'
Van vrouwen, maagden en onnoozle zuigelingen:
Beveel dat zy door angst elkandren niet verdringen;
Sterk haar betrouwen op het woord van Saladyn:
Ikzelf zal met myn Kroost en stoet de laatste zyn.
Het ovrig oorlogsvolk moet onzen uittogt dekken;
Gy, met uw Riddren, ons ter achterhoede strekken.
Ik zweer aan u en 't volk myn trouw in dezen nood;
Elk zal, zo lang ik leef, bevryd zyn van de dood.
tegen het volk.
Elk tracht' zyn hartewee, zo 't mooglyk is, te smooren.
Op 't minste driftig woord zyn wy gewis verlooren.
Men terg' geen vyand, aan wiens enklen wenk wy staan.
Geef aan myn' raad gehoor: uw leven hangt 'er aan.
ô Myn gewonde Gaê! hoe doe ik u ontkoomen?
ô Zestal Telgen! hoe u-allen meêgenomen?
Ach! dwingt de hooge nood ons van 't altaar te vliên!
ô Sion! zal ons oog u nimmer wederzien!
Verschoont myn smarte; staakt uw jammren, op myn bede.
Gy allen voert nog Gade of Kroost of Ouders mede,
Maar ik, van roem en kroon en heerschappy beroofd,
Zwerf eenzaam, met myn Kroost; terwyl myn troost, myn hoofd,
Myn dierbre Lusignan, in ketenen blyft kwynen,
In holen, waar hem nooit het zonlicht zal beschynen.
ô Ongelukkig Vorst!
ô Vader!
Wreed verdriet!
Men zegt, helaas! dat hy het licht niet meer geniet.
Elks leed drukt reeds te zwaar; dat niemand het verzwaare,
Maar in dit aaklig uur zyn' moed en kracht vergaêre.
Leent toch geen nieuwe stof aan de onverdraagbre smart.
ô Ouderlyk Gewest! wat valt het scheiden hard!
Bedrukte burgery, staak dit wanhoopig weenen.
Laat elk, met al zyn kracht, zyn broedren hulp verleenen.
Men berge wat men kan, ten nutten onderstand.
Vaar wel, geliefde Kerk! vaar wel, myn Vaderland!
Ik kus uw' grond voor 't laatst. Dat u de Hemel hoede!
Hy denke aan Salems volk en 't Vorstlyk Huis ten goede!
Allen knielen.
ô Hemel! blyf ons by; hoor onzer-aller stem!
Bescherm ons op den togt; behoê Jeruzalem!
Zy buigen allen met het aangezicht op de aarde.
Het Tooneel verbeeld de Hofzaal der Koningen van Jeruzalem.
Saladyn, Omar, Sirakon, Caled, Safar, en groot Gevolg van Saraseensche
						Vorsten, Hored, en lyfwachten.
Doorluchte Vorst! gedoog dat we u Verwinnaar groeten.
Jeruzalem erkent, geboogen aan uw voeten,
U voor zyn' Opperheer; bied u zyn kroon en staf,
En wacht, al siddrend, van uw' wenk zyn noodlot af.
't Geslacht van Boudewyn, dat u dorst tegenstreeven,
Is van 't gebied beroofd, gevangen of verdreeven:
Zo moet het allen gaan wier trotsche hovaardy
De hand slaat aan een deel van uwe heerschappy!
Saladyn.
Het schuldig Christenvolk is al zyn rampen waardig;
Zyn gruwlen eischten straf: de Hemel is rechtvaardig.
Wat heeft dat moordziek rot, door bygeloof misleid,
Hier sints eene eeuw gewoed! Met welk een spoorloosheid
Heeft al het westen zich tot onzen val verbonden,
En al de hef zyns volks naar Azië gezonden!
Wat zyn hier, jaar op jaar, al heiren opgedaagd;
Miljoenen oorlogsliên aan onze vuist gewaagd;
En, als het zout door 't vocht, gesmolten, onder 't stryden;
Wat hebben Muzulman en Griek niet moeten lyden
Als dat gespuis, in schyn van yver voor 't Geloof,
Zich baadde in 't laauwe bloed, en mestte met den roof
Van Vorsten die hen zelfs niet ongeneegen waaren!
Dat tuig' het Keizerryk en de oorden der Hongaaren.
Wie noemt de steden, door Boëmond, Boudewyn,
Tancredus, Godefroi, den trotschen Toulouzyn,
En hunn' verwoeden stoet van Ridders en van Knaapen,
Geplonderd, uitgemoord, in asch of puin herschapen!
Wie telt de schatten, door hun gierigheid geroofd,
Toen 't heir, nu onder 't een, dan onder 't ander hoofd,
Nicéä en Edesse en Tripoli verheerde;
In Antiochië en Nicopolis regeerde;
En in Jeruzalem, (korts door Egyptes moed
Aan Soliman ontrukt,) nog rookende van 't bloed
Des omgebragten volks, der Christnen zetel vestte,
In spyt des wederstands van al 't beroemd Geweste!
Gelukkig is die buit hen eindelyk ontzet:
Men dank' de Hoogste Magt, en loove Mohammed!
Sirakon.
Ik gruw van 't snood gedrag en 't heilloos woên dier wreeden.
Verdelg hen, roei hen uit, nu gy hen kunt vertreeden.
Denk hoe dat heilloos rot altoos zyne eeden schond.
Verbreek thans, op uw beurt, het vastgesteld verbond.
Te meer, doorluchte Vorst! daar gy, door hen te spaaren,
Hen mooglyk weder tot een heir zult zien vergaêren.
Men zegt dat zy in 't kort een' sterken onderstand
Verwachten uit Europe en ieders Vaderland.
Wat baat dan u en ons dit roemryk overwinnen?
Dan zullen zy op nieuw een' fellen kryg beginnen,
Om ons, zo 't mooglyk zy, te dryven uit dit oord.
'k Was nimmer ongetrouw aan myn gegeeven woord;
En zoude ik 't op een' dag, zo groots, zo roemryk, schenden?
Dit volk is zwaar genoeg gedrukt door zyne elenden.
De weêrbre manschap is gevangen of geveld.
En word hun neêrlaag in Europe slechts gemeld,
De drift der kruisvaart zal in volk by volk vertraagen;
Zy zullen zich voortaan zo onbedacht niet waagen:
En, zo een westersch Vorst, door bygeloof vervoerd,
Een' nieuwen kryg begint, en Azië beroert,
Hy zal niet anders dan der Christnen ramp vergrooten,
En sneuvlen door ons staal met al zyn togtgenooten.
't Is uwer waardig, Vorst, dat ge uw beloften houd:
Maar, hebt ge al overdacht hoe ons dit volk beschouwt?
Dat zy, wel verr' van ons tot vriendschap aan te zoeken,
De leer' van Mohammed en 't heilig Mekka vloeken?
Verdient die snoode schaare uw goedheid en genaê?
Neen, dat ze met de stad, door haar ontwyd, verga!
Uw yver gaat te verr'; laat my uw oog verlichten.
Men zal de Kerken en eerwaardige gestichten,
Behalven die van 't Graf, den Grieken toegestaan,
Ten dienst des Muzulmans eerlang zien opengaan.
Men zal door heilig nat hen zuivren van hun smetten,
En Mekkaas halve maan weêr op hun spitsen zetten.
De Hoofdkerk, die gy met verwondring hebt beschouwd,
Vóór twee paar eeuwen door Vorst Omar hier gebouwd,
Op d'eigen grond waarop door Salomon voordezen
De Tempel wierd gesticht, moet nog ons dierbaar wezen,
Schoon 't ongeloovig volk den dienst daar heeft hervat.
Men reinigt ze, op myn' last, met lieflyk roozennat,
Opdat het Priesterdom haar heilig' door gebeden,
En we allen, ongeschoeid, deez' dag haar' grond betreeden.
Der Franken ryk heeft uit, en vóór den avondstond
Zyn ze allen voor altoos verjaagd van dezen grond.
Jeruzalem zy met zyn stedelingen veilig:
't Verlaat zich op myn woord: het Vorstlyk woord is heilig,
Ten zy het hoogst belang, het welzyn van den Staat,
Of 's Vorsten lyfsgevaar, hem van dat woord ontslaat.
Doch wat heeft thans de Staat, wat heb ikzelf te duchten
Van droeve ballingen die siddrend voor ons vluchten?
Wat glori geeft het my dat ik hun bloed vergiet'?
Maar eischt uw staatsbelang en zelfs uw glori niet
Dees tallelooze schaare in ketenen te prangen?
Wy hebben volks genoeg in 't laatst gevecht gevangen.
Wien lust het zorgen voor hun - aller onderstand,
In een byna verwoest en uitgeplonderd land?
Wie wil met zulk een' sleep van nuttelooze gasten,
Van vrouwen, kindren, en van priesters zich belasten?
Terwyl Saladyn spreekt, nadert een der Lyfwachten, en luistert Sirakon
						iets in.
Vorst, Raimond smeekt verlof om u te zien.
Hy koom'.
De Lyfwacht vertrekt, op een' wenk van Sirakon.
Tegen Hored.
Ga, houd het oorlogsvolk alom gestreng in toom.
Elk die zich schuldig maakt zal 't met zyn hoofd betaalen.
Terwyl Hored aan de eene zyde vertrekt, nadert Raimond van de
						andere.
Saladyn, Omar, Sirakon, Safar, Caled, groot Gevolg van Saraceensche
						Vorsten, Lyfwachten, Raimond, Theodorik.
Wy zien u dan in 't einde in Salem zegepraalen,
Beroemde Saladyn! Sta aan uw' dienaar toe,
Dat hy u uit den naam der Grieken hulde doe:
Zy allen zweeren zich getrouw te zullen draagen,
En danken nedrig uw genadig welbehaagen,
Dat hen de Kerk van 't Graf tot bedeplaats verleent.
Hun aller hart en arm zyn tot uw' dienst vereend.
'k Zal hun beschermer zyn, zo zy 't zich waardig maaken.
En gy, wiens yver wy met zo veel krachts zien blaaken,
Vertrouw dat Saladyn uw hulp beloonen zal,
En u en uw Geslacht behoên voor ongeval.
Myn Broeder Safadyn vertrok, op myn begeeren,
(Om 't noodloos storten van het bloed uws volks te weeren,)
Uit onze legerplaats, en is alreede op weg
Om uw' bestreeden burg te ontslaan van 't zwaar beleg;
Myn krygsvolk zal terstond Tiberias verlaaten,
Opdat gy als welëer kunt heerschen in uw Staaten.
Myn dankbaar hart erkent uw goedheid; maar...
Gy weet dat my dit Ryk door Erfrecht toebehoort;
Dat Vorst Amauri myn verheffing had beslooten;
Dat ik door Lusignan wierd van den troon gestooten;
En wat gy my, (bewust van myn geheiligd recht,)
Als gy verwinnaar wierd, welëer hebt toegezegd.
Verlaat u op myn gunst; ik zal my dankbaar toonen,
En steeds genooten dienst voortreffelyk beloonen.
Maakt zich 't Latynsche volk ten uittogt reeds bereid?
Een deel stelt zich in orde in diepe treurigheid,
Terwyl van alle zy' de troostelooze schaaren,
Met Humfrei en Sebille, om 't Heilig Graf vergaêren.
De gryze Bisschop stort, op die gewyde steê,
Voor 't Vorstlyk Huis en 't volk bereids zyn jongste beê.
Dat leer' die trotschen nooit myn' wil te wederstreeven,
En steden, die ik eisch, terstond my op te geeven.
Zyzelf zyn oorzaak dat hun lot rampspoedig is.
Verschoon my, groote Vorst! zo ik, uit deerenis
Met Salems Koningin, misschien te stout, durf waagen
Voor haar een oogenblik gehoor by u te vraagen.
Voor Salems Koningin? Dit klinkt my vreemd in 't oor.
Weet gy haar doelwit niet? wat heeft zy hiermeê voor?
Myn yver heeft gepoogd dat oogmerk uit te vinden,
Uit zorg dat zy zich ligt te veel zoude onderwinden,
Uw gramschap wekken door ontydige gebeên;
Vergeefs. In stede van te luistren naar myn reên,
Scheen zy zichzelve een' weg tot u te willen baanen.
Ik stemde in 't eind' haar' wensch, bewoogen door de traanen
Die uit haare oogen als een vlietende rivier
Gestadig afgevloeid...
Ga heen, geleî haar hier.
Saladyn, Omar, Sirakon, Safar, Caled, groot Gevolg van Saraceensche
						Vorsten, Lyfwachten.
't Is vreemd dat een Vorstin zo stout zichzelf durft waagen,