floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Gaf ik hem 't leeven! en die wreede geeft myn hart
Ondankbaar over aan een doodelyke smart!
Zal ik myn Minnaar dan, door my, door myn vermoogen,
Myn Medeminnaares zien trouwen voor myn oogen?
Hoe! zal myn klagt de toon zyn van haar bruiloftslied?
Neen, neen men stoor die vreugd, gegrond op myn verdriet.
'k Wil met dit staal, op haar, my van d' Ondankb'ren wreeken.
Na deeze woorden is haar wanhoop klaar gebleeken.
Zy vliegt vergramd straks naar Eudoxe, om in haar bloed
D' aanlokkelyken glans, misdaadig aan haar gloed,
Te straffen. Trasimond, vervoerd in zyn gedachten,
Deed aan de voeten van Eudoxe zyne klagten,
Vol teed're zuchten, in dien doodelyken stond,
Waar door de vlam van haar verwoedheid voedsel vond.
Dit voordeel der Prinses deed haare drift vergrooten:
Zy licht haar arm op, om die Schoone in 't hart te stooten.
Eudoxe ontweek het staal: de Prins schiet toe, om haar
Voor zulk een hevig woên te hoeden in 't gevaar:
Maar de opgeheven hand valt echter blind'lings neder,
En treft hem, dien zy heeft bemint zo trouw en teder.
Het bloedig staal ontvalt haar stoute hand door schrik.
Die doodelyke wond scheen, op dat oogenblik,
Haar zelf te moorden met afgryslyke ongenuchten.
Haar mond was zonder spraak, haar boezem zonder zuchten.
't Gezicht stond styf, en zonder schreijen: ja, het scheen
Of haar die smart verkeerde in ongevoelig steen.
Maar ach! zy wierd op nieuw gevoelig van haar lyden,
Als zy haar Minnaar met de wreede dood zag stryden.
Zy schreeuwt als een ontzinde. In dien verwoeden stand,
Grypt zy de moordpook, als een bliksem, in de hand,
En stoot zich zelf door 't hart, en heeft hem dus gewrooken.
Zy valt ter neêr daar hy zyne oogen heeft gelooken.
Hun beider bloed vermengt zich schielyk onder een.
Dit maakt haar stervende vernoegd en wel te vreên,
Opöff'rende aan zyn dood het einde van haar leeven,
Als of zy met haar bloed hem 't zyne weêr wou geeven.
Haar kracht verzaamende, om haar wil te doen verstaan,
Spreekt ze op dees toon my toe: Justine, ik sterf voldaan.
Vertroost u, tracht geenszins myn sterflot te beklaagen.
Ik nader vergenoegd 't eind van myn leevensdagen;
Want in myn graf zal ik ten minsten zonder pyn,
En Medeminaares, met mynen Minnaar zyn:
Nu Trasimond niet leeft, sterf ik ook zonder vreezen.
Eudoxe zal veel meer dan ik beklaaglyk wezen.
Hier op gaf zy den geest, bevryd van alle elend'.
Men maak' de oproeringen die droeve maar' bekend.
Laat ons Eudoxe. . . .
Ach Vorst! zy zal zich zelf verderven,
En, om den wreeden moord van haar Beminden, sterven,
Uit liefde en wraakzucht, in zo troosteloozen druk.
Kom, laat ons haar behoên voor grooter ongeluk.
Gebroeders
Abjathar
Levyten
Gabaonners
Benajas
Rispe
Michol
De Gebroeders
Mephiboseth
Trevrspel.
Fuimus Troës.
t' Amsterdam, by Dominicus vander Stichel.
Voor Abraham de Wees, Boeckverkooper op den Middel-Dam, in 't Nieuwe
					Testament. Anno 1640.
Den welwijze en hooghgeleerde Heere, Geeraerd Vossius,
Doorluchtige man,
Dit jammerlijcke treurspel van Sauls nakomelingen blixemt en dondert noch in de
					oogen en ooren der Grooten, als met eene gedurige stemme van den verwaten en ter
					helle gedoemden Phlegias, brandstichter in Apolloos kerck, te Delphis,
Leert rechtvaerdigheid betrachten,
En geen Godheid te verachten.
Hoe veel waerheids aen deze Heidensche fabel zy, of niet, ymmers in de heilige
					bladen des profeeten Samuëls blijckt het zoo helder, als waer het met
					zonnestraelen beschreven, hoe Koning Saul en de zynen, door ongehoorzaamheid,
					hooghmoed, wrevelmoedigheid, kerckschennis, meineedigheid en wreedheid van de
					koningklijcke heirbaene der godvruchtigheid en rechtvaerdigheid afdwaelende,
					eeuwigh van kroon en scepter berooft, rampzalighlijck omgekomen, en van den
					hemel gestraft zijn, zonder dat het verloop der jaeren de misdaed verschoonde,
					of uitwischte. Het tegendeel openbaert zich in den godvruchtigen nazaet en
					dapperen krijghsheld David, die, gelijck een zon, onder de verlichte koningen,
					gebloncken heeft, wiens gedachtenis noch heden, over den ganschen aerdbodem, ja
					in den hemel blinckt, en altijdt blincken zal, en wiens zonderlinge deughden en
					daeden niemant zonder den geest, waer mede zijn hoofd van boven gebalsemt en
					overgoten was, niemant zonder zijne goddelijcke harp en snaren kan volprijzen.
					Zeker al waer ons van dien Held niet meer als deze treurstof overgebleven, men
					hadde stofs genoegh, om uit dit stael alleen zijne overige groothartigheid en
					volmaecktheid te oordeelen: want word d'aertsvader Abraham, om het offeren zijns
					eenigen zoons, zoo hoogh gezet, wat plaets van eere verdient hier de Propheet,
					en koning David? Abrahams strijd viel eerst zonder twijfel schrickelijck,
					overmits de natuurlijcke band van vader en zoon zoo veel stercker bind, als die
					van David, en zijn aengehuwt maeghschap: en in dat deel laet het den eersten vry
					winnen, indien men hier alleen op blijft staroogen: maer let men, hoe verdacht
					dit stuck David en zijn kroon kon maecken, by zijne doodvyanden, en lasteraars;
					recht of hy zelf in dit werck zocht, 't geen God, by die gelegentheid van
					Gabaon, zocht, en oock belooft hadde, naemelijck; te verdelgen Sauls geslacht,
					dat Davids Rijck kon beroeren, en Iuda door Davids stoel te bevestigen; zoo
					dunckt my, dat deze d'andere zwaerigheid, in de weeghschael van een doorzichtigh
					oordeel, ophaelt, of ten minste betaelt zet: en ick word geperst uit te
					roepen:
Utcunque ferent ea fata minores,
Vincet amor Patriae.
't Zy dat nakomeling dit laecken zal of loven,
De liefde tot het volck en vaderland sta boven.
Hoe kort en beknopt d'onfeilbaere pen in 't beschryven van dit treurstuck zy,
					noch drucktze klaerlijck genoegh uit, 't geen Iesses zoon ontschuldight, te
					weten: de uiterste nood der driejaerige drooghte, en dierte, hem perssende God
					raed te vraegen: Gods naeckte antwoord zelf, tot last van Saul, en zijnen huize:
					Sauls meineedigheid, en schijnheiligheid, in 't ombrengen der bondgenooten en
					vreemdelingen: en de bloedorstigheid zijner zoonen in dit stuck, of in andere
					stucken betoont: Davids bekommeringe en arbeid, om dit t' ontgaen, aengeteeckent
					in twee vraegen, om de Gabaoners op andre wyze te paeien: het begenadigen van
					Mephiboseth, en zijn zoontje Micha, om Ionathan den eed ongequetst te houden; en
					ten leste 's Konings goede genegenheid, in de uitvaert van Saul, en zijn zonen
					en neven. Behalven dit alles zeit de moederlijcke en ongelooflijcke zucht van
					Rispe, in 't bewaecken der dooden, al stilzwygende, hoedanigh eenen storm zy den
					Koning gelevert hebbe, om haere lieve vruchten te verbidden: want men rekent,
					datze van den aenvang der Lente tot Herbstmaend, ymmers ongetwyfelt eenen langen
					tijd, dieren en vogels van de lichaemen afkeerde. Overlegh met eenen, hoe
					Michol, over haere zuster Merobs kinders als moeder staende, zich quyten most:
					ja overlegh liever eens alle omstandigheden t'effens: Gods antwoord; d'eisch der
					Gabaonneren; de dierte, en nood der gemeente; het maeghschap van schoonvader en
					voorzaets beddegenoot, dochter, kinderen, kinds kinderen, en noch een lid
					verder; de verlegen heid der Gebroederen; elck met zich zelven en om anderen;
					broeder om broeder; ooms om neven, en neven om oomen; vader om kind, het kind om
					den vader; moeders en moeien om kinders, en neven, en kinders om moeders en
					moeien; de genote weldaeden, en gezworen eeden; Davids goedaerdige gemaelin, de
					getrouwe Michol; de gedachtenis des allergetrouwsten Jonathans, en
					d'onnoozelheid van den ongevalligen Mephiboseth, en zijn noch onnoozeler zoontje
					Micha; de vervloeckte wijze van sterven; het langhwyligh vertrecken der
					uitvaert; Rispes ellendigh zitten nacht en dagh by 't gerecht; de plaets des
					gerechts, op den bergh, langs de heirbaen, op de grens van Benjamin en Ephraim,
					in Sauls vaderland, in 't gezicht van zijn hof en geboortestad, een
					priesterlijcke en koningklijcke stadt, in 't aenschijn der bondkiste, en
					Cherubinnen;
Sunt lacrymae rerum, & mentem mortalia tangunt.
Hier beschreit men 's werelds zaecken,
Die den mensch aen 't harte raecken.
Hier word ick belust, om door Rubens, de glori der penseelen onzer eeuwe, een
					heerlijck en koningklijck tafereel, als een treurtooneel, te stoffeeren. Hy valt
					aen het teeckenen, ordineeren, en schilderen, nocht zijn wackere geest rust eer
					het werkstuck voltoit zy. David zit'er zwaermoedigh op den hoogen troon. Men
					ziet'er, door een poort in 't verschiet, de drooge dorre en dorstige landouw
					quijnen. Boven in 't gewelf van 't prachtige marmeren en cederen hof zwieren
					zommige Engelkens, die, naer de gewoone zinrijckheid des allervernuftighsten
					Schilders, elck om strijd bezigh zijn, om net uit te beelden, 't geen ter zaecke
					dient. 'Teen schijnt het vonnis der Gebroederen uit een halfingerolt blad te
					vellen. Een ander geeft met een geslote waterspuit te kennen dat de hemel
					gesloten zy. Een ander beduid met een dompige fackel, een ander, met eenen
					waeier in 't aenzicht waeiende, hitte en benaeuwtheid. Twee andere schijnen twee
					stammen uit te beelden, te weten; het een, dat vrolijck van opzicht met kroon en
					scepter in top vlieght, Iuda; het ander, dat, verbaest en treurigh van gelaet,
					en met den hoofde neerwaert vallende, naer de vallende kroone grijpt, Benjamin.
					Andere maecken een yzere keten klaer, om der misdadigen halzen te sluiten. Een
					ander druckt met weeghschael en zwaerd de rechtvaerdigheid der straffe uit.
					Sauls verweze nakomelingen staen voor den rechterstoel, en zien zeer deerlijck,
					overmits Benajas den lammen Mephiboseth en het kleentje Micha, op het wencken
					van 's Konings oogen, en wijzen des uitgestreckten scepters, uit den hoop
					treckt; terwijl de Gabaoners met wraeckgierige en gloeiende aengezichten, aen
					d'eene zijde, op hun recht dringen, en aen d' andre zijde hem benaeuwen het
					misbaer en de traenen der allerbedruckste Michol; waernevens de stockoude
					weduwe, al bevende met de rechte hand op haer stoxken, en met de slincke op de
					rechte schouder van hare kamenier leunende, met een lachende aenschijn meld,
					datze, van rouwe aen 't mijmeren geslaegen, niet weet watze zeit.
Sed nullis ille movetur
Fletibus, aut voces ullas tractabilis audit.
Fata obstant, placidasque viri Deus obstruit aureis.
Ac veluti annosam valido cum robore quercum
Alpini Boreae nunc hinc, nunc flatibus illinc
Eruere inter se certant: it stridor, & alte
Consternunt terram concusso stipite frondes.
Ipsa heret scopulis, & quantum vertice ad auras
AEtherias, tantum radice in Tartara tendit.
Haud secus, assiduis hinc atque hinc vocibus, heros
Tunditur, & magno persentit pectore curas,
Mens immota manet: lacrymae volvuntur inanes.
Maer hy al even stijf weet nu van geen erbarmen,
Noch keert zich 't allerminste aen traenen, noch aen karmen.
't Orakel schiet'er voor. God zelf verstopt althans
Het oor des andersins gezeggelijcken mans:
En eveneens gelijck op Liban 't winterweder
Bestormt den dicken stam van een' bejaerden ceder
Van overal, zoo dat'er bergh en bosch af kraeckt,
En 't gieren van den boom een bed van bladen maeckt:
Die al te hecht gegroeit in d' aerde, schiet te wonder
Zijn tacken juist zoo hoogh als taeie wortels onder;
Zoo word de held al staegh door 't roepen hier en daer
Gesolt, en hoe behart een felle strijd gewaer;
Maer 't opzet even vast niet eens verzet door schreien.
Een zeker Godgeleerde laet zich duncken, dat wy David te lang doende deizen, en
					hier medoogend uitbeeldende, tegens de voegelijckheid misdoen. David, zeit hy,
					was al te bereid Gods bevelen te gehoorzaemen, noch maeckte zoo veel wercks van
					den verworpen Saul en zijne kinderen niet, om die straf zoo lang te vertrecken.
					Maer voor ons spreecken verscheide dichters, die Abraham, voor het opofferen van
					Isaak, aldus afmaelen. Voor ons spreecken Davids eige lijckklaghten en traenen,
					over Saul en zijn zoonen; de wraeck over hun vervolgers; oock zijn eigen mond:
					Is 'er noch yemant van Sauls huis overgebleven, aen wien ick barmhartigheid doe,
					om Jonathans wil: voor ons spreeckt het begiftigen en begenadigen van
					Mephiboseth met al zijn vaders have, en 't onthael aen 's Konings tafel: oock
					die klare woorden; Doch de Koning spaerde Mephiboseth &c. om des eeds wil:
					ja dat meer en onwederspreeckelijck is, voor ons spreeckt het gebed zelf des
					allervolmaecktsten en gehoorzaemsten Davids, Iesus Christus, op den Olijfbergh
					gestort: Vader, is het niet mogelijck, dat dees kelck van my ga, 't en zy ick
					dien drincke, zo geschiede uw wil. Het stemt eer met de voegelijckheyd David met
					barmhartigheid te bekleeden, als van alle menschelijcke genegenheid te
					ontblooten; behoudens dat de gehoorzaemheid, ten leste d'overhand behoudende,
					het Orakel getrouwelijck uitvoere.
Ick moet by deze gelegenheid ter loop aenroeren, dat luiden, van geen geringe
					geleertheid, en wetenschap, zich luttel met poëzije bemoeiende, by wylen al te
					naeuwe en strenge keurmeesters zijn, over deze kunst, en niet wel begrijpen, hoe
					die te teer en te edel zy, om zulck een harde proef uit te staen, zonder een
					groot deel van haere aertigheid en luister te verliezen. Men moet haer
					inwilligen een voegelijck misbruick, of liever een noodige vryheid; gelijck die
					in meer kunsten, zonderling in Schilderije en Muzijcke, vereischt word. De
					Schilder, hoewel hy niet anders als een nabootser van de Natuur zy, verziert
					nochtans dickwils eenige byvallende schaduwe, daerze natuur weigert, om 't ander
					werck bet te doen voortkomen: of maelt naeckten en andere cieraeden, die de
					historie eenen welstand byzetten. Zoo leit het penseel oock zijn oordeel te
					werck in 't leggen en wel schicken der verwen, die zich best onderling
					verdraegen. Muzikanten huwen heele aen halve toonen, en zoete aen wrange
					geluiden, om het gehoor met meer zoetigheids en bevalligheids te kittelen. Het
					gelijcken der dinghen tegens malkanderen is van groot vermogen, en gheeft de
					zaeck, die in zich zelve de zelve blijft, terstond een ander aenzicht. Evenwel
					is ons niet onbewust, dat in 't herhaelen en vertoonen van geschiedenissen,
					beschreven met die zuivere en sneeuwitte duiveveder [getrocken als uit den
					vleugel der hemelsche Duive, die, aen den oever der Iordane, op dat van
					heiligheid straelende en gedoopte hoofd des onbesmetten nederdaelde] een
					zonderlinge maetigheid en saechachtige eerbiedigheid dient onderhouden; terwijl
					men in weereldlijcke historien, noch meer in heidensche verzieringen ruim
					schoots magh zeilen. Wy achten hier mede op gelet te hebben: gelijck ons zulx
					oock eertijds van eenen grooten Apollo, als van een Delphisch Orakel, werd in de
					ooren gebeten.
Toen wy, belust op bybelstof te wercken, de gewijde bladen doorsnuffelden,
					behaeghde ons, boven alle andere, deze Historie, stof leverende (gelijck wy
					alree ten deele hebben aengeroert) tot een allervolmaecktste slagh van
					Treurspelen, en waerin wy dorven roemen betoont te hebben, hoe het ons niet aen
					goeden wille, maer aen maght ontbrack, om alles naer den eisch toe te stellen,
					en te voltoien. Wy volghden de goude regels, die de Heer Professor in onze
					gedachten druckte, te weten: 't Geen Gods boeck zeit noodzaeckelijck, 't geen
					het niet zeit spaerzaem, 't geen hier tegens stryd geensins te zeggen. Evenwel
					nadien dolen menschelijck, leeren oneindelijck zy, verstoutten wy ons dit te
					onderwerpen het doorluchtige oordeel des geenen, die, op den top der geleertheit
					gesteigert, van boven met arends oogen al wat van redelijck brein begrepen kan
					worden naeuw doorkeken heeft, en wiens Herkulische en onnavolgelijcke arbeid het
					verlangen aller leergierige geesten pijnight, en treckt en tokkelt met de
					vierige hope naer die diamante keten aller Historien, wiens begin aen den
					eersten, en wiens einde aen onzen tijd vast is, en waer aen elcke eeuw een
					kunstige schakel verstreckt. Vwe rijcke schatkamer van boecken en papieren
					heeft, neffens andere gunstige vernuften, dezen wercke geen voedsel geweigert,
					maer heusselijck bygezet het eerste gezicht uwer kostelijcke aeloudheden en
					bedenckingen op tooneelspelen en andere poëzy; gelijck wy dan in meer dingen,
					voorhenen by ons uitgegeven, het gemoed niet luttel verbonden houden aen uwe
					beleefde geleertheid, en geleerde zonen; en schatten deze schatrijcke en
					vermaerde Koopstad geluckigh, overmits zy hare doorluchtige Schole op uwe en
					Baerles wijsheid en geleertheid als op twee pijlaren stichtende, een gewenscht
					huwelijck van Letter- en Koophandel of Pallas en Merkuur maeckte, tot eere nut
					en vermaeck dezer loflijcke burgerije, en hare jeughd. Maer, Dooluchtige Man,
					ick hebbe, om zelf yet te scheppen en te leeren, water in zee gedragen, en
					geschenen den Professor te willen leeren. Vergeef toch deze vermetelheid, en dat
					uwe opgetogenheid zoo lang beneden verlet word, van my, die het zich tot geen
					geringe eere rekenen zal, altijd te mogen bereid staen voor
uwen E. alderverplichtste leerling en dienaer,
Joost van den Vondel.
t'Amsterdam, den 29 van Slaghtmaend, 1639.
Koning David, na een driejaerige dierte, geboren uit gebreck van regen, God raed
					vraegende, door d' aertspriesterlijcke geheimenis, Urim, en Thumim; en
					verstaende, dat de moord van Saul, en zijne afkomst eertijds begaen, onder
					schijn van yver, en godsdienstigheid, aen de Gabaonners, oirzaeck der landplaege
					zy; zoeckt hunne nakomelingen (een overschot der Amoreen, ten tijde van Josua
					met eede in zijne beschuttinge aengenomen) te verzoenen, op dat het land wederom
					gezegent werde van hunlieden, die, om Sauls gedachtenis, tot weerwraeck van 't
					ongelijck, geheel te verdelgen, noch goud noch zilver, noch yemant anders
					eischen, maer zeven mannen van zijnen bloede, om hen voor Gabaä, Sauls
					geboortestadt, voor de Bondkist, op te hangen. De Koning, Mephiboseth, Jonathans
					zoon, en Micha, Mephiboseths zoontje, verschoonende, om den eed, dien hy den
					Vader gezworen hadde, levert den Amoreen Armoni, en Mephiboseth, by Rispe, Sauls
					beddegenoot, geteelt, oock Michols vijf zoonen, of die zy, zoo men gelooft, voor
					zoonen aennam, en Adriël, Barsillais zoon, by Merob, haere oudere zuster, won.
					De Gabaonners dan hingen deze zeven, of twee en vijf gebroeders, op den bergh,
					in 't begin des garsten oegsts. Rispe, Ajas dochter, spreide op de steenrots, by
					het gerecht, eenen zack, om, hier zelve 's daeghs de vogels, 's nachts de dieren
					van de doode lichaemen te keeren, tot dat de regen zoude vallen. De Koning dit
					hoorende, besloot, [dat hy,] zoo dra het, tot een teecken dat God verzoent was,
					regende, het gebeente, van Saul en zijne zoonen, te Jabes in Galaad rustende, en
					van Bethsan eertijds ter sluick daar gebroght, te laeten haelen, en te gelijck
					met den lichaemen der gehangenen te Zela, onder Benjamins stamme, in 't graf des
					oudgrootvaders Kis, te begraeven. Dit is getrocken uit Samuels tweede, en
					Josephus zevenste boeck der Joodsche aeloudheden.
Het tooneel is te Gabaä. De Rey bestaet uit Priesteren. Het Treurspel begint
					effen voor en endight met den dagh.
Abjathar, Aertspriester,
Rey van Priesteren.
David, de Koning.
Levyten.
Gabaonners.
Benajas, Overste der hofbenden.
Rispe, Sauls en Abners weduwe.
Michol, de Koningin.
De Gebroeders.
Mephiboseth, Ionathans zoon.
ABJATHAR. REY VAN PRIESTEREN.
De wackre haen heeft lang den huisman opgekraeit.
De starren aen de lucht zijn bleeck, en dun gezaeit,
En voor de morgenstarre en haere komst geweecken.
Het licht genaeckt allengs, en arbeid door te breecken.
Een ongezonde damp benevelt, als het plagh,
Het Oosten, 't welck ons dreight met eenen bangen dagh,
Die 't landschap roosten koomt met gloeiende gareelen.
Ick heb gerucht gehoort van muilen, en kameelen,
En mannen, onder aen den bergh, in 't naeste dal.
Dat's my een wisse bo, de Koning is 'er al,
Die gistren schreef, dat hy, voor zon, en haer geboorte,
Hier zelf te Gabaä zou wezen aen de poorte.
'T is tijd en meer dan tijd, dat wij hem tegens gaen,
Om in den dieren tijd yet noodighs voor te slaen.
De heirbaen valt te lang. dit voetpad loopt veel nader.
d'Aertspriester stygh beneên. wy volgen allegader.
DAVID. LEVYTEN.
Daer rijst de zon, gevlackt met bloed in 't aengezicht,
En komt met haetelijck en ongezegent licht
Den jammerlijcken staet der omgelege plecken
En haer gelegenheid al wederom ontdecken.
Wij zullen voort te voet gaen klimmen met de zon.
Leviten, de my volght van Sion, Gabaon,
En Nobe, en andre steên; koomt, geeft u aen mijn zyen.
Zoo moet ons deze reis, een godsreis, wel gedyen.
Zoo geef d'almaghtige ons eene uitkomst in der nood.
Zoo open God alweêr zijn' vaderlijcken schoot,
Gelijck hy is gewoon, voor zijn verlege knechten;
Op datze hem een kroon van danckbre galmen vlechten.
My leit een zwarigheid, my leit wat op de leên.
Mijn hoop ziet licht te moet, maer door een' nevel heen.
Hy, die den hemel veeght, en 't onweêr doet bedaeren,
Wil in mijn mistigh brein het weder op doen klaeren.
Wie daelt'er van den bergh, gelijck een nieuwe star,
Die ondergaet? dit schijnt d'Aertspriester Abjathar,
En Arons dubble ry met witte linne rocken.
Hy koomt, gelijck een God, alleen vooraen getrocken,
Op 't allerstaetelijckste, en schittert met den gloed
Van borstgesteente en riem en tulband ons te moet.
My dunckt ick hoor alree, terwijl hy aenkoomt praelen,
Den galm van zijn gewaed, gezoomt als met cymbaelen,
En zie, hoe 't voorhoofd straelt van schrift, waer uit ick raem
En spel Gods majesteit, en aengebeden naem.
Hy koom met zegen aen, in dees vervloeckte tyden,
En jaegh roo wangen aen die Sions heil benyden.
Getrouwe God, ghy weet, ick koom in dit gewest
Alleen ten dienst uws volx, en om 't gemeene best;
Verleenme, dat dit strecke uw majesteit ter eere,
En ick niet ongetroost van dezen heuvel keere.
De blinden zoecken heul aen ydle wichlery,
Uit starren, vogelvlught, of andre raezerny
Van spoock, of ingewand, en vezelen van dieren,
En al wat ongeloof met logens kan vercieren.
Wy zoecken troost aen u, die 't al zijn voedsel geeft,
En op de vleugelen der Cherubinnen zweeft;
Dies laet dit opzet u gevallen, en behaegen,
En begenadigh ons, nu wy u komen vraegen.
ABJATHAR. REY VAN PRIESTEREN. DAVID.
De stam van Juda bloeie in David zonder end.
De stam van Jesse groeie in David ongeschent.
Dat hem noch donderslagh noch hagelbuie treffe.
Dat hy zijn kruin en kroon tot aen den hemel heffe.
Ghy priesterlijcke schaer, die van Gods yver blaeckt,
En hier voor 't heilighdom, de goude bondkist, waeckt,
De hemel zegene u, voor dezen morgenzegen.
God zegen dees landouw met eenen verschen regen,
En spreie een' vruchtbren dauw op dorpen, en op steên.
Hoe komtghe zoo bedruckt gestegen naer beneên?
En waerom biggelen de traenen langs uw wangen?
Wel Arons zonen, hoe? hoe laetghe 't hoofd dus hangen,
Verzwaerende den last, dien ghy alleen niet draeght?
Of druckt u weêr wat nieuws? laet hooren wat ghy klaeght.
De nood, gezalfde Vorst, beschermer der gemeente,
De dierte, en hongers nood in 't rammelend gebeente
Van 't magere uitgeteerde en quynende Israël,
Een schim, een' geest gelijck, en enckel been, en vel.
Dit jammer heeft geduurt drie jaeren na malkanderen.
De drooghte duurt, de lucht weet noch van geen veranderen.
De huisman ploeght vergeefs, al d'ackers leggen woest.
De zaeitijd, onbeloont van een' ondanckbren oegst,
Schreit deerlijck, jaer op jaer, den hemel aen; dien 't maenen
Van menschen en van vee, en 't zuchten, en de traenen
Van den gespleten grond, en dorstigh loof en gras
Geleckt, niet meer vermurwt, als of hy koper was.
De rups en springkhaen eet het bloeisel met de knoppen,
En plondert al 't gewas. van d'allersteilste toppen
Der bergen, tot het diepst der dellingen, al 't land
Leit van den Zuiden wind of gloende zon verbrand.
De korenmaeiers zien verroesten hunne zeissen.
De burger, als hy koomt den landman garven eisschen,
Of oly, of olyf, of vijgh, of druif, of wijn,
Of dadel, of granaet; verneemt in welck een' schijn
D'onvruchtbre wijnbergh staet: hoe d'acker hem bejegent,