floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
O goden schreum hem niet, ick doe dit met verstant,
Straf my vry, maer, laet doch mijn Ridder dit genieten,
Dat hy de wraeksucht demp, die menschen bloet wil gieten,
Als uytgetapte wijn, selfs naer syn wreetheyts lust,
Dat die den drempel noyt van syn verlangen kust;
Maer dat hy wort geworght, en 't bloet weer wort vergooten;
Ick kan mijn wenschen niet so schrickelijck vergrooten,
Noch spuwen uyt mijn mont een sulcke laster tael,
Of wensch het driemael meer: dat hem de donder mael
Tot stof, soo is mijn ziel op dien tyran gebeten.
Bedaer Mevrouw' uw toorn, gy sult dit mogen weten
Dat uw hier veynsen past.
Of ben ick niet alleen?
En sal ick noch aen u tol geven van mijn reen?
Spreeck so als 't u gevalt, doch sult ghy 1icht ontstellen
Uw' herssens, en uw' man......
Swijgh, gaet ghy u noch quellen
Met dingen die u niet betreffen, 't is mijn min
Doorwaerende mijn hert, ontstellende mijn sin,
Dat ick mijn man niet mag selfs voor mijn oogen dulden,
Ick stapel hem een straf voor sulck een reex van schulden.
Die die syn bloedigh hert wil laeven in syn wraeck,
't Is best dat hy in 't bloet selfs sneuvelend' geraeck,
Het geen hy and'ren doet dat moet hy selss ervaren.
Den Hemel wil u langh mijn engellinne sparen,
Waer van soo jachtigh, segh?
Ick heb mijn laegh bestelt,
En kom dat ick verneem wat datter is gemelt,
Doen ghy dat stootigh beest, dien draf en pest der lieden
Hebt voor u oogh gesien, wat liet hy my ontbieden?
Wat vonnis velde hy doch van my? wat seyd u soon?
Of ben ick noch syn steun? of 't geen ick u vertoon?
Mijn lief, indien mijn angst voor 't voorhooft was geschreven,
't Stont u, en elck ten toon, hoe dat ick hier gedreven
Wanhoopend' dobberde in sorgen en in vrees:
Hoor wat hy my al seyd': Hy seyd dat ick genees
Sijn ziel, met min doorgrieft, dat ick alleen de smerten
Af-schuy ve, die de gal en 't bloet hem drijft op 't herte,
En dat hy niet gelooft 't geen 't kaeckelige volck
My naegeeft.
Ha! wat vreught! Ick sweer dat desen dolck
Beproeven sal of ick syn bloet niet af kan schuyven,
Verleer dien bloethont dit, en ander blaeckend' snuyven.
Ick nam de voorbaet toe, en veynsde dat mijn min
Van elck een aerselde, en dat sy niemants sin
Dan syn vernoeginge sleghs trachte te bejagen;
Ick opend' hem als doe, wat netten, fuycken, lagen,
En wat bedriegery men vlocht; sijn sinnen sleep
Hoe yemant uyt het graeuw' een doodelijck neep
Hem naer verraders aert seer schandigh toe woud duwen;
En dat ghy waert het hooft, dat ghy begost te stuwen
En schicken na uw' hant elcks sinnen en gemoet,
Die hy door sijne wet af keerigh deysen doet;
Ick seyd' dat ghy my oock socht aen dees lijn te voeren;
Maer dat ik eerder woud' mijn schult en plichten roeren,
En leggen hem 't verraet met eyge woorden uyt;
Hy donderde op u, en dreyghden u als guyt
En lantverraer: dees daet soo swaer te doen besuren
Dat ghy sijn siedent hart soudt nimmermeer verduren.
Hy gaf (wat is 'er aen?) aen mijn ontaerde Soon
De Scepter van Areet, en schonck aen hem dees Kroon,
Doch die eerlangh.....
Hou stil, mijn lief, de daet sal tuygen
Of ick my krommen sal, of hy voor my sal buygen.
Mijn Soon die preutelde, sijn tongh was soo geschaert
Op uw', dat hy uw' niet eens keurde 't leven waert:
Doch ick wil liever selfs mijn bloet uyt d'adren plengen,
Eer ick sijn leven soud' een ogenblick geheugen.
De gront van ons bedrogh is niet als veynsery;
Het bouwerck sy oock soo.
Mijn Lief soo redde ick my;
En ick sal met gewelt my uyt haer banden breecken,
En 't geen hy woud aen my dat sal ick aen hem steecken;
Ick gae mijn Koningin, 't is nu geen marrens tijt,
Ick hebb' in uwe sael mijn hoplien al gevlijt,
Die ick beteugel: want ick heb nu afgetrocken
't Momaensicht by den Vorst, dat hy sich laet verlocken
Door bloet sucht, en ons hout als doelwit voor sijn swaert,
Als of den Hemel ons sleghs daer toe had gespaert.
Dat wy geen ander heul als door sijn swaert verkrijgen.
Vaer wel dan waerde.
Lief vaer wel: wy sullen swijgen
Tot dat mijn Dolck een tongh vooral de werelt seyt,
Dat ick een bloethont heb selfs in sijn doot geleyt.
Elise. Lycorn.
Hoort ghy, wilt ghy uw' siel wel soo veel gaen verkloecken,
En sien waer ghy mijn Soon soudt ergens opgaen soecken
In 't Hof? hy sal licht sich bequameu, om de Kroon
Te passen op sijn hooft, van dien Aretas Soon,
Dien 't lot had toegedeelt de vaderlijcke erven:
Gae brengh hem by my hier, hy leer dan moedig sterven;
Doch ick sal mijn gewelt vermommen soo met list,
Dat hy in 't duysent niet verradery en gist.
Ick gae, en sie dat ick dien jongelinck kan spreecken,
Het sal in 't minste niet aen mijne trouw' ontbreecken.
Gae heen, en blijf getrouw: ô vaderlijcke goon,
En huysgoon van mijn Hof; en sal ick dan den loon
Niet konnen soo ick wil aen een Tyran verschaffen
Die elckers reeden acht, gelijck een hont het blaffen,
Steets antwoort; 't is wel waer, hy is mijn echte man.
Wat echt? indien ick hem niet meer lief hebben kan.
Sal ick dan mijnen wil aen soo een beest verbinden?
Soo 't hem geoorloft is dat hy wel eer beminde
Een anders betgenoot: waerom ick niet als hy
Gelijcke macht my selfs te voegen aen de sy
Van dien die ick bemin? of heeft de man meer voordeel?
Daerom, ô Tyrus goon! help my, of is u oordeel
Genegen tot mijn straf; straf vry, maer laet dien helt
Genieten dit, dat hy dien bloethont heb gevelt.
De rechte wraeksucht schreumt noch eygé lijf noch levé,
Wie sich recht wreecken wil, moet sich gewilligh geven
In 't byten van de noot: want dit is 't moedigh hert
't Geé nimmer meer tot vrees door noot geprickelt wert.
Ick sie Lycoris daer, ick veins my in mijn dolheyt
Dat ik hem toedrinck haest uyt mijnen toorn de volheyt.
Archistratus. Elise. Licoris.
Mijn Moeder.
Waerde Soon.
Ick kom op u gebodt.
't Schijnt uw' gehoorsaemheyt mijn woorden niet bespot:
Ick kom dat ick u magh in uw' geluck begroeten,
Nu ghy de Kroonen torst van die die met ons voeten
Vertreden zijn; Ick wens dat ghy Augustus naem
Te boven gaet: voor al dat sich de snelle saem
Opmaecke, om uw' lof met meerder kracht te blasen,
Als al die daer wy oyt in eenigh schrift af lasen:
Want dapperheyt is vaeck genuwt aen 't los geluck,
Sy zijn als man en vrouw' in 't doelen op een stuck.
Ick danck mijn moeder, doch ick vrees dat uyt haer tanden
Met holle buyck en maegh, en met vervloeckte handen,
Afgunstigh my noch sal ontrecken sulck een eer,
In welckers wederwicht ick 't leven niet begeer.
Ick vrees Archippus, ô die leyt my op mijn leeden,
Dat hy mijn eer noch sal verraden en vertreeden:
Want die 't veelhoofdigh grauw' in veel gevoelen splitst,
Die leyt de grontslagh tot een oproer aen en hitst,
Soo onder mantel op, 't volck op syn eygen Heeren.
Ick sweer men sal hem dit wel scherpelijck verkeren:
Want spant hy uw' een net, weest als een fiere leeuw,
Die niet en acht 't geblaf van honden, of 't geschreeuw
Der Jagers: reddert u, en scheurt syn staelen banden
Door stael, ontwringt hem 't sweert, betoon uw' kracht der handen.
Het geen een moeder kan is u mijn soon te wil.
Ick danck mijn moeder: maer noch is mijn hert niet stil:
Ick vrees ick ben verraen, 'k heb flusjens hooren morren,
Dat hy de Lijfwacht soeckt tot moorden aen te porren
Op Vader.
't Is bedrogh: want doe ick hem laest sagh,
Vermerckt ick dat syn hoop in as verandert lagh.
(O goden sterekt mijn raet.)
War seght ghy?
'k Wil doen sneven
Dien moordenaer die steets so weerkaetst met ons leven:
Wy zijn gelijck een bal, en vreesen voor gewelt
Van dien, die listigh heeft syn net op ons gestelt:
Ick hoop wy sullen hem eerlangh noch konnen vangen;
Doch sus u hert tot rust, 't sal aen ons wilkeur hangen.
Ontwringht syn stael van daegh, verzelt my aen den dis,
Die nu voor vader en voor u vervaerdight is,
En wilt met Bachus weer dees slaepery verdrijven,
Wy sullen met het stael, hy mach met woorden kijven.
Doch soo sich mijn gehoor niet vruchteloos bedrieght.
Gins komt u vader selfs.
Appollonius. Archestratus. Elise. Lycoris.
'k Ben als in slaep gewieght,
En rust nu t' eenemael van al die moeylijckheden,
Mijn waerde, daer ick meed' van buyten word' bestreden:
Areta is om hals, ick laef my in het bloet
Van die die my wel eer soo traden op den voet:
Maer of ick buyten slaep, van binnen leggen woelen,
Veel duysend' sorregen, my dunckt ick sal gevoelen
Mijn eygen straf, van dien dien ick het meeste gun.
Stel u gerust, mijn lief, wy zijn verseeckert, hun
Te rooven van het lijf, die om ons derven dencken.
't Is ydelijck gesorght voor dingen die niet krencken,
't Geen in gedachten dwaelt, en niet gebooren is,
Dat deert niet, en die vrucht verkrijght syn wesen mis.
Mijn Vorst, het avontmael vertoeft al na ons proeven.
Ick bid vergeeft het my, laet ons niet langer toeven.
Doch knaegt in my een worm.
Ay! laet ons lustigh zijn,
En spoelen af de sorgh van 't hert met Creetsche wijn.
Al wat ick hebb' mijn Vorst is u ten dienst geschapen.
Kom laet ons sitten.
Vorst ghy moet u niet vergapen
Aen 't sleght onthael, maer siet op mijn genegentheyt,
Die sich sal dagelijx vermeerd'ren door den tijt.
Ick danck u waerde lief, ghy zijt een Koning waerdigh
Die uw' getrouwelijck omhels..
Ick stel my vaerdigh
Ten dienste van mijn Vorst.
Doch laet ick u mijn soon
Eer ghy van my vertreckt, in scherpen dees geboon.
Indien ghy wilt het rijck naer wel-gevallen schicken,
En moet ghy 't op een Vorst of twee soo naeuw' niet micken;
Doch siet dat ghy uw' saeck verbloemt met veynsery,
Bewimpel het doch soo, dat niemant merck, dat ghy
Uw lusten die uw ziel genomen heeft wilt boeten:
Wilt niemant in uw rijck gemeynsaemlijck begroeten,
Soo schricken d'onderdaen; In raetsluy houdt uw keur;
Verbind' uw' woorden niet soo naeuw' lijck aen een leur;
Een woort bint onderdaen, maer nimmermeer de Vorsten,
Het ander draegh dat op de tijt.
Indien ick dorste
Ickeyste flux het hooft van dien vervloeckten guyt
Archippus, want syn doen niet naer mijn sin en stuyt.
Ick sweer het morgenlicht dat sal hem niet beschijnen.
Ick sal syn grootste hoop in niet dan doen verdwijnen.
Ick schenck dees beecker, aen de volgevulde kim,
En plengh dit aen de goon en sal'ge vaders schim,
En dit aen uw' mijn Vorst, wilt hier slegs vrolijck wesen,
Dees goddelijcke dranck verhoop ick sal genesen
De borst van sorgh ontrust.
Aen uw' mijn waerde Soon.
Ick danck mijn vader, die die rijcken tot een loon
Van mijn getrouwigheyt aen my gelieft te schencken.
Leer dan aen vaders lof en mijne liefde dencken.
Archippus. Appollonius. Archistratus. Stragulio. Barges. Elise.
                        Lycoris.
't Is tijt, val aen Tiran, besie eens wie ick ben.
Ick ben verraden, goon!
Ick wist het wel, ick ken
Uw' sellers voor een guyt, en mijn seer snoodt bedrogen
t' Sa vleugel haer.
Ick sie dat goden noyt en logen;
Want ghy verrader sijt die langh verborgen Valck
Die my hier hebt vertast, ô trouweloosen schalck!
Kom hier ghy Tyrus Vorst, ghy brave der soldaten,
Waer op een Kryghsmans hart sich steunend' kan verlaten;
Ghy Oorloghs helt kom hier, eet ghy uw' straf verkrijght,
't Is billick dat ghy eerst wat naer u sterven hijght,
En niet verkrijght die doot waer nae ghy sult verlangen.
Ick sterf niet, neen ick leef, al ben ick schoon gevangen,
Schreumt ghy dees vuysten niet? en 't adelijcke hert?
Wat vuysten? nu ontmant.
Nu siet ghy hoe ick wert
Geptickelt tot mijn wraeck, ô moordenaer, loop klagen
Hoe dar ghy nu uw' straf moet naer verdiensten dragen,
't Geen ick dus langh van uw' verdragen heb. 't Is noot,
Nu scheur ick van mijn hals een juck 't geen my verdroot;
En ghy verwaende soon, ontfangh dit van uw' Moeder,
Wat Moeder? heel ontaert van my, die uw' behoeder
Woud' stercken, maer nu ghy uw' selfs in bloetsucht laeft,
't Is billijck dat men u in eygen bloet begraeft.
Ick swijck, ick val, doch wil ick nimmer sterven.
Ghy sult.
Ay stae wat stil, indien hy kon verkerven
Soo gun hem dat dees doot hem sulck een straffe sy,
Dat hy naer haere komst verlangb en snacke bly.
Hoor hier ghy bloethont! Ick ben dien ghy hebt verheven,
En die uw' nu verwoet wil brengen om het leven,
Niet dat ick uwe gunst ondanckbaerlijck beloon:
Maer dat ick helder klaer voor elckers oogh betoon
Dat ick den hoon niet kan aen elck betoont verduwen;
Ghy pest van 't aertrijck! wout ghy dan den oorloogh schuwen,
Op dat uw' staele klingh staegh swemmen mocht in bloet?
Van 't trouwe burgerhart? die bloetsucht die ghy voet
Die aas ick met uw' bloet; en om de vree te erven
Soo moet het erf van kant, en dan sult ghy oock sterven;
Legh daer vervloeckte Soon, die nu al in 't begin
Gesmoort dient, eet het quaet de overhant verwin,
En ghy sult langhsaem voort.
Kom laet ick voor u smeecken.
Ick schop u met mijn voet, 'k wil u niet hooren spreecken,
Die geen ontschuldigen wout hooren in sijn recht,
't Is billijck dat ghy oock soo won van my berecht.
Soo sterf ick woedende, kom helsche rasernyen,
Kom Pluto, Proserpijn, en Cerberus, ghy drye,
Wat mart ghy? kneus my 't hooft! en klits het aen de want.
Of brengh een helsche toorts waer meed' ick my verbrant,
Of schenck aen my vergif! dat ick weer magh gebieden
Gelijck ick eerst deed' nier, aen onderaertsche lieden,
Waer man ghy donder, godt? hel! help! den Hemel valt,
Kom goden: kom!
My dunckt uw' trotse wijsheyt ralt.
Hoe snoode tooveres duld' ick u voor mijn oogen?
Laet ick 't verduyvelt hart verworgen, en 't vermoeden
Betoonen, dat ghy siet hoe ick mijn wraecklust boet,
't Gedulr is my te kort, ontsangh van mijnen moet
Uw' straf, 't is schant genoegh dat hy van my moet sterven.
Geen Vrouw en raeck my aen, of sal haer hant beverven;
Moet nu mijn moedigh hert verschricken voor een Vrouw?
Ick Herculus en steun der helden; die eet wouw
Mijn vyant naer mijn wit gedwongen wetten schrijven;
Ick kan niet door uw' hant uytbraecken uyt den lijve
Mijn groote siel, ô neen! die in dit lichaem woont,
Want ick bevont my noyt van ymant meer gehoont
Als dat ick swichten most voor minderen in krachten.
Soo sult ghy dit van ons tot u versmadingh achten.
Nu is mijn lust geboet.
En ick ben noch niet doot,
Maer sal noch stadigh aen gaen waeren voor u bloot.
En vorderen van uw' een straf, door welckers prangen
Ghy met gereckten hals sult naer uw' eyndt verlangen,
Ick sterf, men leert hier door een moort betaelt met moort.
De schelm is doot, men sleep hem soo gelijck 't behoort,
Verraders van het lant, die hunne plicht verkochten
En in het bloet van 't graeuw steghs haer genoegen sochten,
En leven met de luy gelijck een spinne doet
Die uyt een teere vliegh suyght haer vergiftigh bloet.
Dit is de rechte loon van al de aertstyrannen
Die door haer manne kracht elck trachten te ontmannen.
Indien ick seggen dorst, ick sweer dat hy sijn straf
Tien dubbelt had verdient meer als men aen hem gaf
Soo wisselt het bancket in roet, nu sult ghy hooren
Hoe dat de Koningin uw' keurlijck heeft verkooren
Tot raden, die den raet die dit ons brein besloot
Als medestanders hebt bevordert in den doot.
Ghy sult Pygmalion sijn ampten al bekleden
En voeren de voogdy voor hem in alle steden;
En ghy, ô Bargas sult Archippus plaets met eer
Bekleden, want ghy sijt die dit uw' groots geweer
Gewet hebt op de strot van die ons leven haten.
Ick sal dan morgen vroegh ons moedige soldaten
Ombieden, en besien hoe Tyrus Burgery
My tot haer Opperheer, en Opperkoningh wy;
De staetsucht pleegt de inoort, en wort betemt door moorden:
De Minne van een Vrouw' staet in geen slegte woorden.
Maer geeft daer proven af ten kosten van haer bloet,
Gelijck sy nu voor my en haren Koningh doet.
Astrate, koning van Tyrus
Nil Volentibus Arduum: Astrate, koning van Tyrus. Amsterdam: Johannes van
						den Bergh, 1670.
AGENOR
ASTRATE
NERBAL
SICHEUS
BAZORE
ELIZE
ORAKEL
CORISBE
BELUS
GERASTE
NICOGENES
ASTRATE, Koning van Tyrus;
By Johannes van den Bergh, Boekverkooper bezijden 't Stadthuis.
					1670.
Aen zijn Doorluchtige hoogheidt Welhem Henrik, Prins van Orange,
					&c.
Doorluchtigste, Hooghgebooren Prins, Genadige Heer.
Doorluchtigste, Hooghgebooren Prins,
Genadige Heer,
Uwe HOOGHEIDTS
Onderdaenigste Getrouwe Dienaer,
D. Buysero.
ELIZE, Koningin van Tyrus door dwinglandy.
CORISBE, Vertrouwde van ELIZE.
AGENOR, Neef van ELIZE, en aen haer belooft.
NERBAL, Vertrouweling van AGENOR.
ASTRATE, Rechte Koning van Tyrus, gemeende Zoon van SICHEÜS.
BELUS, Vriendt van ASTRATE.
SICHEUS, Tyrisch Heer, gemeende Vader van ASTRATE.
BAZORE, } 't Zaemengezwoorene teegen ELIZE, en Vrienden van
						SICHEÜS.
NICOGENES, } 't Zaemengezwoorene teegen ELIZE, en Vrienden van
						SICHEÜS.
GERASTE, Kapitein van de Lijfwacht.
SOLDAETEN.
Het Tooneel is te Tyrus, in't Hof, voor 't vertrek der Koninginne.
Astrate, Koning van Tyrus.
Eerste Tooneel.
Agenor, Astrate, Nerbal, Belus.
Agenor,
uit d'eene hoek van het Tooneel komende, en ziende uit d'andere
							Astrate komen, die wêer te rug wil gaen, zo als hy hem ziet.
HOe, schuwtge my Astrate, en mag men niet verstaen
Ten minste wat het is, dat u zo weg doet gaen?
Waerom mijn komst gemijdt? waer kon ik u mishaegen?
Spreek, gaf ik u oit stof om over my te klaegen?
Wat ik u schuldig ben, heb ik 't niet wel erkent,
En wat gy voor Elize en my hebt aengewent?
Dit Rijk, waer uit door wel gelukte afgrijss'likheeden
Ons vaders stieten haer gerechtige Overheeden,
Zou tegen onzen dank, en zonder uwe daên,
Nu onder het gebiedt van onzen vyandt staen.
En hadt gy niet gelicht het jok van onze schouders,
Zo waeren wy gestraft om 't schelmstuk van onze Ouders.
Ik zelf gevangen, en niet hopende als de doodt,
Zag hoege in spijt van 't lot mijn ketenen ontsloot;
Hoe 't droevig overschot door u den vyandt velde;
En gy Elize op 't lest in Troon en Eer herstelde.
De Koningin, noch ik, schoon uit Tyrannen bloedt
Gedaelt, en groot gemaekt op 't spoor van zulk een voet,
Bevonden noit ons hert in quaedt doen zo bedreeven,
Om zonder gruwel in ondankbaerheidt te leeven.
Wat heeft de Koningin met weeldes overvloedt
U niet begunstigt; zo het dankbaere gemoedt
Door achting en door gunst zich uitdrukt, zo kan heeden
Mijne achting, die ik heb voor uw hoedaenigheeden,
En vriendschap, die altijdt gebleeken is in my,
Bewijzen, dat ik u beloon naer uw waerdy.
Astrate.
't Is lang genoeg, mijn Heer, onwaerdige eer genooten;
'k Ben waerdt te zijn uit uw geneegenheit gestooten.
Leert beeter kennen 't hert, dat gy zo groot'liks acht,
Zo moedig in de schijn, zo teeder in zijn kracht;
Dit hert veel schuldiger, als gy het niet zoud denken,
Verloochent in zich zelfs al d'eer, die gy 't quaemt schenken;
Ly, dat ik schuldig zijnde uw goedertieren aert
Ontvluchten mooge, die ik gantslijk niet ben waerdt.
Agenor.
Hoe groot de misdaedt zy, die van u is bedreeven,
Uw daeden dwingen my die nochtans te vergeeven.
Die 't Rijck weêr opheft, als verreezen uit het graf,
Vermag voor 't minst wel eens te dwaelen zonder straf.
Wie dat gy ook misdeedt, hy zal zijn tijdt verliezen.
't Vergrijp raekt u, mijn Heer, en Koningin Elize.
Hoe, raekt het haer, en my? dit pijnt my; maer de tijdt,
Dat ik het konnen zal quijtschelden, is niet wijdt.
Gy weet, dat heeden is den dag, dat ik zal trouwen
De Koninginne, die 't zo lang heeft opgehouwen,
En dat ik, na de wet van 't Koninklik gebodt,
De handt der Koninginne en Kroon krijg tot mijn lot;
En morgen zal die fiere en minn'lijke Prinsesse
Met haer aenlokk'likheên mijn heete minnebresse....
Ach Prins, geslingert door de wanhoop heen en weêr,
Vreeze ik (helaes!) te veel te spreeken, zo ik meêr
Moet zeggen; dies laet toe, dat ik u mag verlaeten.
Astrate ophoudende.
Gy mint de Koninginne: al blijks genoeg, Astrate.
Wijl voor uw oog mijn brandt zijn vonken heeft verspreidt,
Ik min, ja, ik beken 't, 'k min met vermeetelheidt;
Ik minne teegens dank van 't lot, wiens blinde wetten
't Beliefde tusschen ons zo groot verschil te zetten:
Ik min in spijt der trouw, wiens onverbreekbre bandt
U morgen binden moet door's Priesters heil'ge handt;
Ik min, schoon dat ik schrik te derven, 't geen ik minne;
Om meêr te zeggen, 'k min in wêerwil van mijn zinnen:
Maer, ondanks uwe trouw, mijn noodtlot, mijn verdriet,
En mijn vergeefs geweldt, 'k min doch te minder niet.
Verwijt my vry, mijn Heer, deeze onrechtvaerdigheeden.
Het was een noodeloos verwijt, zo ik 't u deede.
Het is genoeg, dat gy uw eigen misdaedt proeft.
Om dat te doen, Heer, heb ik niet zeer lang getoeft.
'k Heb duizentmaelen, om dees min te weederstreeven,
Mijn zelven zoeken aan de reeden t'overgeeven;
Al 't geen men trachten kan, deede ik tot deezen dag;
Voor 't minst mijn zwakke ziel geloofde 't zeeker, ach!
Maer endlijk teegen 't quaedt, 't geen ons zo kan vermaeken,
En doet men altijdt niet, het geen men meent te maeken,
En om een misdaedt te verdoemen, die men mint,
Het weinig, dat men doet, schijnt van een groot bewindt.
Ach! toon my reedenen, die mijne moedt wêer boven
Doen komen, geef my raadt.
Hoe, zoudt gy my gelooven?
Neen, neen; want deeze zucht ontdekt my wat gy dacht:
Men volgt geen raedt, wanneer de Raedts man is verdacht;
En als men blindt is in zijn eigene gedachten,
Een meedeminnaers raedt is van geringe krachten.
Indien de Koningin u trof, zy trof my mêe,
Het voegt niet, dat ik doeme een lijden, dat ik lêe:
'k Hadt onrecht, zo ik dwong die schoone minnestraelen,
En haere macht op my alleenlijk wou bepaelen;
Een minnaer hou te goede een meedeminnaers brandt.
Daer is niet lichter voor die 't luk heeft op zijn handt;
Men lijdt gemakkelik, en zonder eens te zuchten,
Een meedevryer, daer men niet hoeft voor te duchten:
Maer wat afgrijs'lik quaedt (helaes!) verdraeght hy niet,
Die in 't gewenscht bezit zijn meedeminnaer ziet!
En dit geluk is u zo wettighlik gegeeven,
Dat zonder dootschuldt ik daer niet kan tegenstreeven:
Helaes! het geen my heeft betovert, dat moet gy
Genieten, zonder dat ik minnenijdig zy;
En zonder dat ik durf het wreede lot beklaegen,
't Ontzag, de rêen, en plicht, gebiên 't my te verdraegen:
Maer min, en boven al een hoopelooze min,
Laet die ontzach, of reên, in een verliefde zin?
Straf mijn ondankbaerheit, mijn stoutheit, zonder beiden:
Het stuk is u bekent, wilt voorts de straf bereiden,
Ik gaze wachten, en uw oog verlossen van
Het voorwerp, dat u niet als haet'lik weezen kan.
Agenor, Nerbal.
Nerbal.
Mijn Vorst, lijdt uw gedult zulk een vermeetel spreeken?
De tijdt en is noch niet geboren zulks te wreeken.
Hoe, laet gy ongestraft zo onbedacht een zin?
Wat straf is grooter, als een hoopelooze min?
Kan ik zijn ongeluk wel eenigsins vermeêren?
Verkrijgen 't geen hy mint, met vreugde triomfeeren,
Zelf voor zijne oogen, die gevaerelik, noch gram,
De vlagge strijken voor mijn openbaere vlam?
En macht-en hoopeloos van wraek noch gramschap blaeken,
Ja hem beklaegen, dunkt u dat een kleine zaeke?
Doch onder ons, die stoute en reedelooze min
Neemt my in 't heim'lik 't hert met spijt en gramschap in:
Maer zich bedwingen, en daer niets van blijken laeten,
Is hoog noodtzaek'lijk voor die staet na hooge staeten.
'k Behoor te weeten, en ik meen ook dat ik 't weet,
Een stille Vyandt dreigt ons hooft met straf en leet:
En Tyrus hoort ons toe alleen door gruwelstukken,
Met hen, dien 't toequam, van hun Erftroon af te rukken.
Maer daer is noch een Zoon, een spruit van 't wettig bloedt,
Die tot onze ondergang bedekt is opgevoedt:
Hoe onbekent hy is, hy doet 'er veele schroomen;
En dan Astrate....
Ik zie zijn Vader ginder komen.
Agenor, Nerbal, Sicheus.
Sicheus.
DE Koningin heeft my bevolen, braave Vorst....
My te verzeek'ren daer mijn ziele zo na dorst?
My op een nieuw weêrom in blijdschap uit doen breeken?
Neen, van het teegendeel, heb ik met u te spreeken.
Hoe, zou zy wel de trouw, daer ik met recht op hoop....
Zy meent ten minsten uit te stellen d'Echte knoop.
Hoe, zou een Huwelik, zelf van de Koninginne
Besloten, nut voor 't 't Rijk, en na haers Vaders zinnen,
Op zijn gebodt zo lang verwacht, zo lang gespelt,
En deezen dag bestemt, noch worden uitgestelt?
Met wat voor schijnrêen kan zy deeze uitstelling doopen,
Hoe, wacht zy te voldoen mijn eenigst heil en hoopen?
Zeit zy de reeden van 't ontijdig weig'ren niet?
Dat dit haer wil is, en dat zy het zo gebiedt.
Met u de reed'nen van haer weig'ring voor te draegen,
Gelooft zy haere staet en groots heit te verlaegen.
Zy wil, dat overal het Koninklik gebodt
De plaets van reeden hou, schoon buiten rêen, of slot.
'k Ben u te zeer verplicht, om niet met u te voelen,
O Vorst, de hoon, daer haer verachtingen op doelen.
Toen door uw maegen, in 't gezicht van yder een,
De rechte Koning wierdt geschopt, het recht vertrêen,
En hy in hechtenis van zijnen Troon gesmeeten,
Kan ik de weldaedt van uw Vader niet vergeeten;
'k Was, als een onderdaen vol trouwheidt, ook gestraft,
Hadt zijn meêlijden mijn vergiff'nis niet verschaft.