floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Stelt als een baecken dit verdelght geslacht ten toon:
Gelijck de Rechters op het galgeveld de boeven,
Die overgeven vaeck haer Ouwderen bedroeven,
Iae een geheele Stad: brandstichters, en verra'ers,
Straetschenders, dieven, en vervloeckte moordenaers,
Met knodze, vuyr, en stael, met koorden en met stroppen,
Raeybraecken, worgen, slaen, ophangen, branden, koppen,
En wegen op de straf nae elcx begangen feyt:
De plaetze van 't gerecht geeft een afgryslijckheyd
Den reyzigers, wanneer zy palen, raden, galgen,
En kruyssen zien van verr', die haer het hert doen walgen
Van d'eysselijcke stanck, en 't aenzicht al verschrickt
Afwenden van 't geboeft', dat d'oogen uytgepickt
En halfgegeten, spijst den Kraeijen en den Raven,
En d'Arenden, die in haer ingewand begraven
't Verschroockte menschenvleesch, verdort en zwert gebraen,
Een vette buyt waer op dees Dieren ledigh gaen.
De Ioon van misdaed in haer knagende geweten
Vaeck wierden overtuyght, wanneer zy Gods Propheten
Verpletterden met steen, en blixemden haer 't hoofd.
Maer och! hoe was dat volck van 't Hemels licht berooft,
Als zy ophoopten noch d'afgrijsselijcke zonden,
En 't onbesmette Lam zoo bits nae 't leven stonden:
Hoe was al 't helsche Spoock ontketent op die dagh,
Als God zijn liefste Zoon zoo bloedigh sterven zagh:
Die strengh ghebonden, en geslagen, en bespogen,
Geruckt wierd, en gepluckt, gesleept, en voortgetogen:
Die naeckt ten toon gestelt eens yeders gaepspel was:
Doen 't al, kruyst kruyst hem, riep, en lost ons Barrabas,
Zyn bloed zy op ons breyn: doen hy van schreyen moede
Zyn borst gemarmert, en gestreept zagh van de roede:
Doen hy in 't Richthuys droegh het purper tot zyn hoon:
Gesceptert met een riet, gemytert met een kroon
Van scherpe doornen, die het Kryghsvolck om zyn herssen
Gingh vlechten, en verwoed om zyn hoofdslapen perssen,
Dat een slaghregen van roo druppelen al meer
Droop langs zyn voorhoofd, en zyn heyligh aenschijn ne'er:
Aldus mismaeckt, most hy met pynelijcke gangen
'Thout dragen daermen hem gespalckt korts aen zou hangen:
O wreedheyd ongehoord! zoo wierd hy als een guyt
Gedoemt ten galgenbergh, en most ter poorten uyt.
Hem volgde een droeve Rey van Vrouwen, en van Maegden,
Die gaende sloegen voor haer borsten, en beklaeghden
Den heyligen Propheet, die door de gansche Stad
Veel krancken oon artzny van 't bed geholpen had.
Indien noch 't loos gebroed zijn straf had willen keeren,
Zy wierd hun klaer gespeld zelf van de mond des Heeren,
Die zich omwende, en riep: helaes! bedruckte Rey,
Wat weendy over my, maeckt eer een veldgeschrey,
En uwen val beklaeght: want ziet ick zie genaecken
De fackel die uw Stad verbranden zal en blaecken:
Dan zalmen roepen: o geluckigh is die geen,
Die noyt onnoozel vrucht zagh hangen aen haer speen:
O drymael zaligh die noyt blyde moeder waren,
Diens buycken nimmer zyn gesloncken nae het baren.
Zoo sprekende, genaeckte hy 't Heydensche Gericht,
'T vervloeckte Golgotha dat wit van schedels licht.
Hier most hy naeckt aen 't hout gehecht, te schendigh lyden
Twee Moorders, die hy zagh gekruyst op beyde zyden:
Hier wierp de Krijghs-Knecht om zijn kleederen het loth:
Hier bad hy voor zijn beuls, en wierd van nieuws bespot:
Met galle en eeck gelaeft. hier zagh hy 't handenwringen
Zijns Moeders, en een zweerd haer droeve ziel doordringen:
Hier schreyde hy: God waerom verlaet ghy uwen Zoon!
Dat zynen moordschreeuw klonck in 's Hemels hooghsten throon;
Wy zagen hem terstond den lesten doodsnack geven,
En droegen flucx zijn ziel in 't vrolijck eeuwigh leven,
In 't lieflijck Paradijs: van derwaerts zaghze ne'er,
En zagh 't verlaten vleesch doorsteken met een speer:
De Zonne gaen te rugh: de çierlijcke tapyten
Des Tempels scheuren, en van zelf aen stucken ryten:
Het aerdrijck zidd'ren, en de Dood haer ys'ren staf
Verworpen, als de doon opkeken uyt het graf.
O Christen Schare laet zijn droevigh lyden breken
Uw steenen hert, en denckt of God om zich te wreken
Van 't goddeloos geslacht niet dobbel oorzaeck heeft,
Wanneer 't zijn goedheyd zoo ondanckbaer wederstreeft:
Dus spiegelt u, en vreest, eer ghy me' word verstooten:
Want heeft hy niet verschoont naturelijcke loten,
Veel minder ongequetst die van zijn blixems blijft,
Die tegen de natuyr den boom is ingelijft:
Of zydy Iacobs zaed, zoeckt geenen roem te halen
Voor God, om dat uw stam van Abram komt te dalen:
Om dat ghy zijt besne'en: noch steunt niet op de Wet:
Maer door 't geloove uw hope op Iesus Christus zet.
In dees verstooringe, en beschreijelijcke ellende,
Als in een tafereel, oock aller dingen ende
Word levende afgemaelt, en naeckt gestelt ten toon,
Dat niets blinckt hier bene'en zoo heerlijck, noch zoo schoon,
Zoo sterck, zoo groot, zoo trotz, zoo prachtig, noch zoo heyligh,
Dat voor een snel verderf zich kan beschutten veyligh.
Ziet vry Ierusalem eens met opmercken aen:
Ghy ziet de weereld met haer vesten ondergaen,
En niets geschapen dat in eeuwigheyd zal duren.
Laet alle Steden prat, en stout zijn op haer muren,
Wachttoornen, poorten, en bolwercken Hemelhoogh,
Valbruggen, yzerwerck, en grachten nimmer droogh:
Wat magh het baten, als de ionghste dagh der dagen
Komt steuren 's weerelds Feest met alderhande plagen?
Als God zich rust ten strijd, en datmen 't Christendom
Als in slaghoorde vind tweespaltigh staen alom,
Rijck tegen Rijck gekant, en dat d'hoofdstoffen stuyten
Nature in haren loop, en gaen haer ampt te buyten?
Wanneer d'onzuyv're locht een snelle pest verweckt,
Het Kerckhof mest, en 't land alsins met dooden deckt?
Wanneer de Zee verlaet haer palen niet om temmen,
Te lande berst, en briescht, en op de baren zwemmen
De menschen doet, en 't vee? wanneer het aerdrijck beeft,
En uyt den afgrond loyt, en een gehuyl opgeeft,
En hooge Klippen scheurt, en overstulpt met Rotzen
De Ste'en, die hangende aen 't gebergte elck wilden trotzen?
Wanneer den Hemel derft zijn blinckende gestalt,
Zijn Sterren stroyt, de Maen haer zilv're pruyck ontvalt,
De Zon zijn gouden huyve, en dat met groot vergrammen
Den AEther uytberst, en de weereld stelt in vlammen?
Dan zal de Reye der AertzEng'len dalen af,
En met bazuyngeklangh verwecken uyt het graf,
En dagen voor 't gericht de dooden lange ontslapen,
En zamelen 't gebeent': de baren zullen gapen,
En braecken lyven uyt die schuurden haren grond,
En die verzwolgen zijn van visschen groot van mond.
Het aerdrijck zal zijn doon, de Zee haer lijcken geven,
En Adam al zijn zaed zien voor hem staen, en leven.
De Caesars zullen uyt haer tomben hemelwaert
Een grooter Caesar zien, en vluchten al vervaert
Voor zijn strengh aengezicht: de Vorsten eyslijck huylen:
Ach bergen valt op ons! versteeckt ons helsche kuylen!
Ons scepters hebben uyt, ons glori heeft gedaen:
Wat vyerschaer spantmen hier: wie kan voor hem bestaen.
't Geslacht der Ioden met verwonderingh zal spreken:
Dit 's hy wiens zyde met een yzer wierd doorsteken:
Dit is hy die betrad de dorpels van ons huys,
En hingh op Golgotha gedoemt, en storf aen 't Kruys:
Waer bergen wy ons ziele! het dun getal der vromen,
Dat Christus door 't geloove heeft vrolijck aengenomen,
En 's weerelds pracht versmaed, en had om zynen Naem
Noch schat, noch borgerschap, noch staet, noch lof, noch faem,
Maer ramp, en tegenspoed: ia wierd vaeck vander eerden
Verdelght van felle beuls met koorden, vuyr, en zweerden:
Dat Christen hoopken zal ter rechterhand vooraen
Geplaetst zijn lichten blyde op zynen Heyland slaen,
En vliegen Hemelwaert nae boven, als 't zal hooren
Die vreughdenrijcke Stem: Komt hier mijn uytverkoren:
En met een Feestgewaed omgord van enckel Zon
Verzellen gaen om hoogh den tweeden Salomon:
Die om elck nae verdienst zijn vonnis uyt te meten,
Is op geen Stoel van goud, en elpenbeen gezeten,
Maer inde wolcken bralt, met grooter Majesteyt
Als Esaias zagh voorheen Gods heerlijckheyd:
Bralt zegge ick op een Throon, die vande Seraphynen
Gedragen, niet en doet als blixemen en schynen,
En werpen strael op strael. ziet hoe verbaest voor hem
De Goddelooze vli'en dees donderende Stem:
Vervloeckte gaet van my! 't berouw komt hier te spade:
Geen aflaet geeftmen hier: hier schenckt God geen genade:
Ziet hoe al 't Helsche Spoock met zeldzaem gekrioel
Met zynen peckstock stouwt de Zielen inden Poel.
Ziet hoe Beëlsebub zijn kerckers en zijn holen
Met zwavel propt, en met onlesschelijcke kolen,
En pijnt de naeckten met een endelooze dood:
Terwijl de Christen Rey in Abrams zachte schoot
Gewenschte rust geniet, en inden Paradyze
't Verborgen Manna smaeckt, en nut der Eng'len spyze.
Ghy Bondgenooten Gods gaet in door d' enge poort
Nae deze Bruylofts Feest, en blyschap noyt gehoort,
En met uw voorbeeld, en oprechtigheyd wilt nooden
Tot uw gemeenschap steeds het overschot der Ioden:
Dat nae veel zwarighe'en, nae veel geleden smaed
Den Zoon zal kussen, en de Goddelijcke raed
Gehoorzaem zijn, nae dat 't getal vervult zal wezen
Der Heydenen, die God en 's weerelds Heyland vreezen.
Lof zy Iehova die ons wormkens vrund'lijck is,
En toont den rijcken schat van zijn geheymenis:
Die zynen Engel zend uyt 's Hemels hooge kercken,
Om ons t'ontsluyten wat wy hebben aen te mercken
In Iacobs droeven val, en iammerlijcke ellend.
Mijn Christenen, dit in uws herten tafel prent:
Aenmerckt Gods strengheyd aen de geen die hem verachten,
Zijn groote goedigheyd aen al die op hem wachten.
DOOR EEN IS 'T NU VOLDAEN.
Appollonius
koningh van Tyrus
David Lingelbach: Appollonius, koningh van Tyrus. Amsterdam: Jacob Vinckel, 1662.
Areta
Archippus
Archistratus
Bargas
Dardan
Eldad
Hadad
Kratillus
Licoris
Polidamia
Ptolomeus
Pymaglion
Rey van Tyriers
Straguilo
Sichaeus
APPOLLONIUS, Koningh van TYRUS.
Treur-Spel.
Voor Jacob Vinckel, Boeckverkooper in de oude Lely-straet, in de
                    History-schrijver, Anno 1662.
Opdracht, Aen Mevrouwe, Mevrouw Anna van Hooren,
Cornelis van Vlooswyck, Heere van Vlooswijck, Diemerbroeck en Paepekoop, out
                    Burgermeester, en Raet der Stadt Amsterdam.
Mevrouwe,
Hoe los en wanckelbaer den staet der wereltlijcke Vorsten en Koningen is, en hoe
                    onseker, en veranderlijck deselve staet, bevindenwe niet alleen in onse eeuwe,
                    maer d'aeloude Historien wijsen ons doorgaens aen (als sulckx ten klaeren toon
                    stellende) met welck een ongestadigheyt deselve gemenght is. En hoe de stormen
                    van het geval meest de Tinnen der Vorstelijcke huysen zijn rakende, voorby
                    gaende de gerustheyt van een minderer (doch veyliger) staet.
De hooghmoet, of liever de staetsucht, veroorsaeckende meest uyt bevochte
                    Victorien, en verkreege Zeege, wickelt sich soo diep inde harten der
                    Zeegepraelders, dat die (door deese drift verruckt) daer door haer val, of
                    veranderingh in staetssaecken meest zijn veroorsaeckende.
Dit sienwe hier (in een vergelijckingh by d'oude eeuwe) meede aen Koninck
                    Appollonius, die, ep de hoogste trap van verwinninge gestelt zijnde, en sijn
                    vyanden verslagen hebbende, een heerssuchtige of Tirannigen Koningh is
                    verbeeldende, hy, staende in sulck een staet die by nae onwickbaer scheen, werpt
                    sich selve van die hoogte in de alderlaegste staet, Ja in de doot selve: wy sien
                    hier tot meerder opmerck, een dubble slagh, aen staetsuchtigen te beurte
                    vallende. Areta Koninck der Damasceenen, soo lange het geluck hem de handt boodt
                    verbeelde oock wel een dappere en moedige Krijgs-Vorst, maer soo dra hy sijn
                    Zeege misbruyckte en door staetsucht aengeprickelt, sich met het syne niet en
                    vernoegde, wort hier ten opsight van rechtvaerdige straf, syn vyant in handen
                    gestelt, die hem en syn zaet niet alleene ter doot en brenght, maer oock selve
                    syn eygen en bygewonnen Landen in bezittinge neemt.
Onder dese twee staetsuchtige, worstelen niet alleen verscheyde harts-tochten;
                    Maer wy zien hier in een bespiegelingh van veranderingen, oock, hoe de grootste
                    gemoederen getemt worden, en hoe de needrigheyt nae den val gekomen, (niet
                    denckende op aertse staeten) alleen noch voor 't leven bidt. Bekragtigende, dat
                    stoute gemoederen door dwangh of door vrees van grooter straf, tot ootmoedigheyt
                    konnen gebragt worden; en leerende tot meerder nadruck, hoe veranderingen der
                    staeten veranderinge van gemoederen veroorsaeckt, en dat yeder syn sucht afmeet,
                    nae de heerschappy die syn Scepter bereyckt. Dese veranderingen, in een
                    daghvaert soo gevoegelijck geschick, en door den Poëet (vermidts syn vertreck)
                    my ter hand gestelt, voere ick nu ten Treur-toneele: doch soo onmooglijck als
                    het is dat yemandt met syn armen de aerdtkloot kan omvatten, soo onmooglijck is
                    het dat eene saecke alle oordeelen kan bevallen; en wy zien hoe de Toneelkunst,
                    van eenzydige oordeelen, sonder onderscheydt van 't gebruyck of misbruyck wort
                    gelaeckt; Hieromme kiesen wy u Hoogwaerde Vrouwe (wel weetende dat UE. de
                    Toneel-kunst, niet voor de minste wetenschap en oordeel) tot een beschermster
                    van dit stuck: En de luckgoddin draeft alreed veel hooger, om dat sy onder u
                    beschermingh haer gestrafte Staetsuchtige ziet; wat....... De Luckgoddin verheft
                    geen dwingelant, of 't is om eyselijck te vallen.
Ontfangh dan, Hooghwaerde Vrouwe, 't geen ick U E. opdrage: niet als eygen, maer
                    als een werck dat vry hooger draeft; En soo wy het waerdigh zijn, dat U E. dit
                    (onder soo veel heerlijcke konsten,) als een der minste gewaerdight te
                    beschermen, soo sal ick daer door gemoedight, mijn Tonneel-yver niet laten
                    rusten, wenschende ondertusschen te blijven
Me-vrouwe U E.
Onderdanigste Dienaer
D. Lingelbach.
In Amsterdam, den 4. van Grasmaent Anno 1662.
Op het Treurspel, Van den Tyran Appollonius, Koningh van Tyrus.
HIer wert het Tyrus Rijck, met Princen bloet begooten.
Moortlust, en Dwinglandy, die taan Vorst Appolloon
Dat hy Areta moet met sijne Zoons ontblooten
Van 't leven. Zoo hy wil gebien Damascus Kroon.
Een Vorst die overwint, zijn lijder moet verschoonen.
Een zelvige ongeval, de wreetheyt weer kan loonen.
De wreede Appolloon, kent Vorst, noch Onderdanen,
Het stael de grijze Vorst, de koort sijn Zoons ontzielt,
Zoo sinelt een machtigh Rijck, in bloet, en zilte tranen
Alwaer de Heerschzucht wreet, het al door 't stael vernielt.
Het hart van een Tyran, is harder als de steenen,
De wreetheydt leent geen oor, aen kermen, noch aen weenen.
Zoo holt een hollend Dier, na 't breeken van zijn banden,
De bloethont Appolloon, door Vorsten bloet verzaet,
Zoeckt rust. Maer vint die niet: zijn wreetheydt plaeght de Landen,
Vervloeckte wichlery, hem aenvoert tot dees daet.
Waer dat een Vorst zich laet van geestlijckheyt bekooren,
Daer gaet de Vorst, het Rijck, en 't algemeen verlooren.
Jupijn kost langer niet de gruwelheen verdragen,
Stiet Appollonius van sijne Kroon, en Staf.
Als wreetheydt is volbraght, dan volght te laet het klagen:
Zoo zinckt een wree Tyran, met sijne Zoon in 't graf.
Wie Vorsten moorden derft, dat zonder recht, of reden,
Moet lijden dat hy wert weet op het hart getreden.
H. de Graef.
Op het treurspel Van den Staetsuchtigen Tyran Appollonius.
HIer toont het Treurtooneel de wreetheyt van een Vorst,
Die door geen reed'lijckheyt tot reeden is te brengen:
Hy heeft als een Tyran sijn eygen sael bemorst
Met Konings bloet; te eel, om soo verwoet te plengen.
't Gevangens Krijgsregt, wort hier schandelijck misbruyckt.
De Prinsen soeckt een vrou te vrijen door haer smeecken,
Maer neen; medogentheyt voor sijne wreetheyt duyckt,
En is met trou en deugt ver van sijn Hof geweecken.
De droevige Prinses stort klagten in de wint,
Sy moet met vaders bloet haer teere tranen wissen:
Soo toont een hart sijn drift, dat staetsucht heeft verblint:
Maer 't wanckel rat doet hem sijn Kroon en leven missen.
Want schoon des Hemels straf' komt langhsaem op de been,
Te straffer is haer straf: sijn Koningin versoopen
In wellust met Archipp', doet hem de kop vertreen,
Als sijne Koets van hem wert schendigh onderkroopen.
Soo sietm' in 't Nederduyts, op onse Treurtoneelen
Den welverdiende straf' van Tyrus Vorst herspeelen.
A. Micker.
APPOLLONIUS, Koninck van Tyrus, nae d'overwinninge van Areta Koningh van Damasco,
                    wiens twee Soonen door haer ongeval hem in handen geraeckt waren, neemt raet wat
                    hem met dese boejelingen te doen stont: Eerst met sijn Vorsten, welcker een hem
                    hare doot ontriet, d'andere hem daer toe aenprickelende, doet hem raet soecken
                    by de Hof-wichelaer, die sijn ongeval uyt haer leven dreygende, hem doet
                    besluyten haer te dooden. Polidamia ondertusschen door Liefde tot haer egà Hadad
                    geketent, werpt haer selve gewilligh in de hongerige kaecken van den gragen
                    Tiran, door haer Liefde, of haer eygen doot, of sijn verlossinge soeckende.
                    Ondertusschen speelde Elise, vrou van Appollonius dapper mooy weer met haer boel
                    Archippus, en door haer Soon afgeschrickt, smeeden samen, in de voorbaet zijnde,
                    een list die Appollonius het leven gelden sal; waer toe de Lijf-waght omgekoft,
                    en haer Soon door veynsery ('t mom-aensight van de bloetsucht) verbijstert wort;
                    op de selve tijdt komt Areta aen 't Hof, beproevende of de verlossingh der Sonen
                    niet door rant-soen of tusschen-spreecken te verwerven waer: Maer Appollonius in
                    plaets van daer nae te luysteren, doemt den vader niet alleen ter doot (die hem
                    selve 't leven neemt) maer oock sijn Sonen, die hy met de koord laet verwurgen,
                    niet achtende het dreygen der borgen; Doch egter sijn wreetheyt willende
                    bemantelen in schijn, gunt Polidamia voor levende, de doode lijcken, die door
                    dit gesight van rou beklemt, op het lijf van haer Lief het leven verlieft. Daer
                    op de Soon van Appollonius de Kroon en heerschappy der Vorsten erft. Hy
                    (Appollonius) ter maeltijt gebeden van sijn veynsende vrouwe, verschijnt, wort
                    vermoort met sijn Soon, en die vermaeck nam in bloet te storten, wort gewentelt
                    in sijn eygen bloet.
Het Toneel is 't Hof te Tyrus.
Het Treurspel begint in de morgen, en eyndight in de nacht.
[Persoonen]
Spreeckende Persoonen.
Appollonius, Koningh van Tyrus.
Pymaglion, { Hooftlieden en Raden
Sichaeus, { Hooftlieden en Raden.
Dardan, { Hooftlieden en Raden.
Argus, Hof-wichelaer.
Hadad, { Soonen van Areta,
Eldad, { Soonen van Areta,
Polidamia, vrou van Hadad.
Kratillus, Camerlingh van Appollonius.
Rey van Tyriers.
Archippus, Ridder, en Boel van Elise.
Elise, Koningin van Tyrus.
Licoris, haer Staet-Iuffrou.
Straguilo, { Hooftlien van 's Konings Lijfmagt.
Bargas, { Hooftlien van 's Konings Lijfmagt.
Archistratus, Soon van Appollonius.
Areta, Koningh van Damascus.
Antiochus, { Koningh van Sirien. Koningh van Egipten. { Gesanten.
Ptolomeus, { Koningh van Sirien. Koningh van Egipten. { Gesanten.
De Lijfwagten van Appollonius.
De Lijfwagten van de gevange Prinsen.
Appollonius. Pymaglion. Sichaeus. Dardan.
GHy Ridders die mee my, met wapentuigh wilt schorssen
De kracht van uwe borst, om d'oorloogs last te torssen,
Wat bouwt uw' brein voor raet, voor 't smeulend' oorloogs vier?
Gedompelt wel van ons, maer 't geen eerlangh weer hier,
Jae fieder als voor heen, in lichte laegh wil branden:
Elck past met vaerdigh oogh op 't doen van onse handen;
Elk stoot sich aen ons' macht, elk keert sich aen ons moet
Nu ick Damascus hooft verplet met mijnen voet,
En heb de soonen self gevoert in segewaegen,
Ghy hebt door uwen moet my doen verwinning draegen.
Maer spreeckeens rijpelijck van het toekomend' endt
Hen effenwichtige voorsorge dient gewent,
Soo voor het winnen, als 't gewonnen te bewaren.
Pygm.
Heer Koning, 't is een deugt te trecke voor de scharen
Van 't moedigh oorlogsvolck, wanneer dat selfs fortuin
Noch wijfelt, aen wiens gunst sy hellen sal haer kruin.
En dan 't gewonnen luck met voorsorgh te behecken,
Of het wantrouwig mogt haer aensicht van ons trecken,
Daerom den raet die ick, Heer Koningh, geven sal
Js, dat sijn Majesteyt seer vlijtigh boven al
Acht geve op die geen die hy nu heeft gevangen,
Want aen haer leven sal 't eyndt van den oorloog hangen.
Dat weet ik wel, maerseg, wat raet is voor dien knoop
Recht op te lossen? of begaept ghy oock noch hoop
Dat ick door haer wel hooft der Damasceensche rijcken
Kon worden?
Niet soo veel.
Waer sijn dan uwe blijcken?
U breyn dat broede flus, dat t' boejen van het swaert
Hingh aen haer 's levens draet, soud' ick als onvervaert
Het schitterende stael met 's Koninghs bloet beverven?
Dees raet sleept groote winst, gy sult veel sorgẽ dervẽ,
Ghy dwingt den Koning selfs, die reets tot lossing gloeyt
Van sijn gevangen Soons, als ghy de tacken snoeyt,
En siet ghy dan geen kans den wortel uyt te rucken?
De stoutheyt maeckt dat wy gewenste vruchten plucken:
Ick weet het los geluck, biet stouten steets de hant,
Maer Bloodaerts straks de nek, en schopt haer aen eẽ kant,
Maer ghy Sichaeus, segh, vindt ghy dit oock geraden?
Sich.
Verschoon mijn kleynen raet, het sijn geẽ Konings dadẽ
Dat men het Koninghs zaet wreet offer aen de doot,
Mijn breyn al over langh met rijpen raet besloot,
Dat men het leven sal aen haer uyt gunst vereeren,
De kans kan oock met ons gelijck met haer verkeeren,
En segh my wat voor winst ghy in haer doot begaept?
De Vader (denck het vry) niet sorgeloos en slaept,
Maer knaeght sijn ingewant met doodelijcke sorgen
Hoe hy sich wreecken sal, so ghy haer wilt verworgen,
Verworght ghy eer en roem door stael en storm behaelt,
Uw' luyster leyt gedooft waer meed' ghy zegepraelt,
Jae d'uytkomst laet u heel bedremmelt sitten kijcken:
Sal dan mijn Mogentheyt voor d'hare moeten wijcken?
Dat hoed' Jupijn, maer hebt ghy 't luck aen u verpant,
Ghy weet 't is weyfeligh, ten hout geen wisse stant.
Ick sal de wiecken van des Vaders machten fnuycken:
Gy sult met Moortbekladt den laster noyt ontduycken.
Wat segt Heer Dardan nu? en is 't geen Helden daet
Dat men den oorlog demp in 't bloet van 's Konings zaet?
Dard.
Ick acht sijn Majesteyt doe na sijn welgevallen,
De stoutheyt baert ontsagh, en wort ontsien van alle;
De Bueren krijgen schrick, men wort van elck gevreest,
Daer licht sachtsinnigheyt is d'ondergangh geweest,
Het is der blooden aert voor andere te swichten;
Ick weet dat ick mijn Rijk van sorgen sal verlichten
Door 't dooden van de Soons.
De Vader is op wegh
Naer 't Hof, en maeckt by sich al t'elckens overlegh
Hoe hy sijn Soonen best ontwringh uyt onse klaeuwen:
Is 't waerheyt 't geen ghy seght?
Sijn moet wil niet verflaeuwen,
Hy waeght sijn lijf en Rijck tot lossingh van sijn zaet,
En sleept sijn Dochter meed', die in den Echten staet
Met d'outsten overlang door liefd' sich heeft verbonden
Die heeft door smeecken sijn verlossingh onderwonden:
Haer moeyten is vergeefs.
Soo ghy den Vader hier
Kont troonen, kont ghy stracks uytdoven 't Oorlogs vier.
't Is waer, ook heugt my wel, hoe hy my had geschreven
Dat ick sijn Soonen soud' besparen in het leven,
Want hy haer lossen wou: ick hebb' hem toegeseyt
Sijn vrygeley, maer hebb' met eenen overleyt
Dat ick nae mijnen lust haer alle sal doen danssen;
De weerstuyt is te groot:
Wat weerstuyt? 'k sie de kansen
Des goddeloosen krijghs verbannen eeuwighlijck,
Als ick den Vader doodt, verkrijgh ick noch een Rijck.
Het past een Koningh wel te houden woordt en eeden.
Als ick een rijck gewin pas ick op woort of reeden.
Een rijck met moort bekladt maeckt u tot een Tyran.
De deugt bestaet in 't stael, kracht maekt den bestẽ man.
Men gespt het harnas aen om 't ongelijck te wreecken.
Tot mijn vernoeging wil ick naer haer leven steecken;
Ick segh dat ick het wil, mijn wil is my een wet,
Die ick nae mijn gebiet hebb' overal geset:
Daerom wie sijnen wil, wil tegen mijne kanten,
Die laedt sijn straf op sich met alle sijn verwanten: