floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Zo drae ik ruzie mit Teun kreeg, ging ik men pleizier in ’t reizen
							zoeken.
Maer zoek ereis nae ien goed wyf, en wees al ien snédige vént,
’t Is mis: je vindt’er zelfs gien goed haer van.
Krelis, je bent
Niet goed vrouws; maar in den Haag zyn meisjes, die de mannen
							bekooren,
Zo ik gehoord heb.
In den Haeg? ,, ’t Biest ken tov’ren; nou bin ik verlooren!
Hoe vaert onze Teun al? ’k Heb heur noch lief, hoe zeer
Ze me gebruid heit: we keeven veul; maer ’t lykt de wyven moeten
							praeten.
,, Hy het de snof in de neus! Wat droes is dat?
Jy ook, Flip; want je spreekt’er geduurig óf; heb j’er ook kennis
							woonen?
Ik heb ’er Kraajer geweest, én zou je daar al meenig kennisje kunnen
							toonen.
Kraaijer? ,, Hy spót mit me, loof ik!
,, Dat ’s plat! Hy wil me doen klappen; maar ’k zel de snaak niet
							vertrouwen.
,, Hy haelt me ’t geheim uit men bék; maer ’k zel nou veurzigtiger
							gaen.
Zo je ’er tans zaagt, ô! ’t heit gien gelyken;
Ze is zo drommels mooi, dat je ’er je oogen an uit zoudt kyken.
Ik wed zo stark niet as ik,
Nou ik ’t zeggen moet; ’k word ’er dol om elken ogenblik.
De Drommel! je most het zwygen, óf je bent me vriend niet meer.
Ik beloof ’t je, zo gy maar niet belet het hylyk van myn Heer
Met Lysje. Kom geef je woord, dat hy met jouw Nichtje zel trouwen.
Tut, tut, ’t is al in ’t darde jaer, dat ik verlieft bin op Mary, dat
							zoete lam;
En niemand weet’er óf, as jy. O! ik ben te plat in men zaeken,
’t Veurnaemste weet je niet iens; en mit men wyf zel ik ’t wel goed
							maeken.
HOe! durfje hier noch weêr kommen? Rékel, schurk, vrouws verdriet!
Wat let me dat ik je die vuiliks oogen
Niet uit je kop, en de neus uit je bakhuis ruk!
Krelis, je bent ien schoon man, jouw vrouw alle jaer zo te begeeven:
Zy, die je aers lief zou hebben.
Ja Niesje, wat verdriet heb ik niet al uit estaen,
Deur zo veel stukken die deuze ligtmis al heit edaen?
Ik laet je iens bedenken, hoe dat ’et gerucht van zyn dood myn
							ontstelde!
Wel weet ik het niet? Hy moest iens gezien hebben hoe ’t ons kwelde.
We waeren vol ongeduld, om te weeten of je dood of in ’t leeven
							waert.
Krelis, je wordt hier schrikk’lyk bemind; en ik ging zo de speullui
							haalen,
Om ’t heele dorp te vertroosten.
Och! och!
Kom meê, zonder draalen
In huis, Teuntje, daer zellen we allien spreeken met malkaer.
In huis? daer zel je wel buiten blyven, myn zoete vaer.
Dat ’s ien biest! Hoor wyf, je neemt de toon wat te hoog, naer myn
							verstand.
Ik jouw wyf, schurk? Hy denkt in de Haeg mit zen kroegmeisje te
							spreeken.
Wat wil dat zeggen, Niesje? wat beduid die malle praet?
Wat zotte klap, galgebrok? maer ’t Gerecht zal ’er an ruiken; je zelt
							hangen.
Nou Teuntje...
Dat zyn twie duivelinnen! nooit zag ik heurs gelyken!
De duiker! zo je me ien stok doet krygen, zel ik je zo gewis
Dat respekt op je rug toe tellen...
Ien stok? help, help! Ik bin verlooren! Buuren stae by.
NIESJE,hem met TEUNTJE, slaande.
Ien stok, schelm? Hiel wel; hou moed Teuntje, slae toe mit my.
OCh, och men rug! wal zel me hier al gebeuren?
’k Loof ’t ook. Myn goê maat, je bent beklaagens waerd,
Dat je met die feeksen te doen hebt.
’k Bin’er niet veur vervaerd’;
Laet ze doen.
Zo ’t waer is, dat je met jufvrouw Mary gaat trouwen,
Is ’t evenwel ien kwaadje voor je, en ’t kon je ligt berouwen.
Dat ’s niet veur altyd, kameraat; ik bin an heur slechts verloofd, dat je
							’t vat.
Verloofd, zeg je? dat ’s maar een kleinigheid, Krelis, en ien gering
							foutje, dat
De Justici met twee spinrokken wel op jouw huidt zal uitveegen.
Ja, ten waar dat je vrouw de Heeren kost beweegen
Dat men jou uit meêly, om haarent wil, ophangen liet.
Daer is ze vuil genoeg toe. Och! was ik ’er kwyt, ik treurde niet.
Dat ze me maar veur weênaar hieldt, ’k zou heur veur weeuw laeten
							verslyten.
Ik wil ’t onderschryven, en als we iens zyn, raekt niemand aers onze
							zaek.
Wat! zouwen wy gaen leggen pleiten?
Dat je zegt, Krelis, is wel raak;
Maar Teuntje wil, voor goed, weeuw zyn; met die zotheid is ze
							ingenomen.
Ze zel over je klaagen, en het Gerecht de zaak onderzoeken, dat ’s
							vast.
Ik geloof niet dat je hier zéker bent, Krelis, ’t is best dat je op jouw
							zaaken past.
Veur goede katten, fyne ratten; ik zel heur ien aer spulletje
							brouwen.
De Schout is men vriend, en de heure niet, laet ze’ er maar kloek
							houwen.
Dat zeg ik liefst niet; maer ik beloofje dat ik heur,
Daer mag van kommen wat ’et wil, die kool wel zel bakken,
En of zy myn, of ik heur an de galg zel plakken.
DAt was, by men sjan,
Een lieve byéénkomst! Hoe omhelsde die vrouw heur man!
,, Hoe verstandig ik ook bin, de liefde en de jalouzy zellen me,
							waerachtig
,, Noch gek maeken!
,, Daer ’s de meulenaars knecht, daar Teuntje zo krachtig
,, Op verliefd is, en met wien zy, was ze weeuw, graag trouwen wou.
,, Daer is dien kaelen Jonkers knecht, die mit myn Lysje graag hyliken
							zou!
Niet aers as naer geweunte; en in allen geval, staet je dat niet an,
Lik ereis suiker. Ik zoek je niet.
Ja jou, verleijer, die maekt dat de meisjes niet naer behooren
							leeven.
Ik bin hier miester knecht van de meulen, zo lang’er Krelis niet is,
En jy, je hebt het op zen Nicht gemunt; maer kryg ik ien stok, houw’et
							veur gewis...
FLIP,
Een stok? wat’s dat te zeggen?
Juist nou niet, maar by manier van waerschouwen,
Zie ik je weer op de meulen, ik zel je, by men keel, helder of
							touwen.
Jy, miester knecht van de meulen, ik zel’er komen als ’t my believen
							zal.
Wis.
Ja? dat zelle we ereis zien. Ik zeg je aers niemendal.
’t Is ook maar by manier van waarschouwen, om malkaar niet te
							kwellen:
Want dreig je my maar, zel ik je aanstonds honderd stokslagen toe
							tellen.
Nou ik zel
Dan liever zwygen, daer meê is ’t gedaen.
En om je te toonen hoe weinig dat we jou vreezen,
Zeg ik je, dat myn Heer van daag met Lysje de Bruigom zel weezen.
Hy Lysje trouwen? maer in een recht hylik, Flip?
Alles is gereed, het sluitmaal is al besteld, en ik gaa
Zo om de speullui...
Laet jouw baas zo zot niet zyn, ’t zou hum rouwen:
Want ze is op myn verliefd.
Hoe! Lysje op jou verliefd?
Maer,
Symen, je ziet of je bedroefd bint.
En van de jouwe heb ik ommers, sints vier jaer, verscheiden teikens
							ehad.
Heb ik jou liefde etoond, daer ik zelf niet weet wat liefde is te
							zeggen?
Ja sprookjes! Nou wil ik elk ien zeggen, hoe de zaek leit, op dat je
							gien aer
Bedriegen zelt, ik bin bezukt naauw van consientie.
En van myn consienties wegen, zeg ik jou, op dat je jouw dwaaling zoudt
							leeren,
Dat ik je nooit bemind heb, noch ooit beminnen zel.
Dat ’s goed Duitsch gesprooken, Symen, en ik geloof je verstaat het
							wel?
Ze praet om jouwent wil zo; maer daer ’s niet bedrieglyker as de
							vrouwen.
Myn zo te handelen, is niet mooi; je weet wel, terwyl we mekaer hebben
							ekend,
Wat’er tusschen ons eschied is?
Wel wat toch? vlégel as je bent.
Hoe, durfje dat noch vraegen,
Daer jy, as we uit ryen gingen, altyd an me zy zat op de waegen?
En as we darde mannetje speulden, tikje myn, ik tikje weêr,
En schuilhokje, en etsetera? bedenkje wel, Lysje, of ik zeg noch
							meer.
Dat ’s ien bedriegster! ze minde me niet, daer zo, als we dansten in
							de
Kerremis, op ’t Jonkspul, my de ierste verkoor; en as we hier op ’t
							land
Handje klap speulden, sloeg ze me uit liefde met heur muil in de
							hand.
Neen byget, ’k weet wel wat ik zeg. As we nesjes stoorden,
Kreegen myn veugeltjes van heur wel iens zo veul lieflyke woorden,
As die de and’ren heur gaeven.
Je hebt gelyk, Symen, jouw zeggen beduidt zo al wat;
Maar die wisjes wasjes zullen myn heer niet beletten, dat
Hy ’er trouwt.
De droes! ik bin kwaed dat ik niet meer kan zeggen.
En ik bin ’er bly om: want je zoudt het ook aen and’re menschen
							uitleggen.
,, O! die karonje!
EN jy vryer, wees ondertusschen
Niet te bedroefd, ik min je noch ien beetje; daer, wil myn hand
							kussen.
Je speelt den beest; zo veul te slimmer veur jou, ik geef ’er niet
							om.
Myn zo uit te stryken? ik ken van boosheid haest niet spreeken.
Die feeksen van vrouwlui, hoe jong dat ze ook zyn, verraên
De gaauwste mannen, zonder het te leeren; ’t is niet te verstaen.
Daer kus men hand! Ien zoet onthaal veur myn, ja trouwen!
Doch ik zel me wreeken met een’ gris te bakken, daer ze gien gedachten op
							heit.
’t Is ien looze Vos, die, ’t geen dat Teuntje veur heit, wel zel
							verbreeken.
WAer zo schielyk nae toe, Symen? wacht, ik moet je spreeken.
Dat’s bylo noch zo vast niet, en ’k zel ien stok in ’t wiel steeken, zo
							ik maer kan.
Waerom? wat raekt het jou?
Wat het my raekt? Maer bin jy ’t niet, die dit gedaan ,, hébt.
Hoe ik! waerom?
Wat weet ik ’et? ligt om myn tut man te hebben; dat is raer!
Staet je dat vieze nufje dan beter an,
As myn persoon?
Lysje, die zo weinig gevoelen heit van
Jouw liefde, en mit ien aer kaerel zel gaen trouwen?
Wel neen; maer ik acht jou meer as Lysje; ja, geloof vry dat ik ’et
							mien.
Het most me ten minste wat vernoegen; maer beloof me nou mit ien
Dat je me trouwen zelt, zo je aen Lysje niet kent raeken.
Wel Niesje, hoor ereis, wat die zaeken
Angaen, ik zweer je, zo ik mit Lysje niet trouw,
Dat ik me niet lang beraên zel; maer geeven me uit desperatie aan
							jou.
Uit desperatie! zou ik heur dan veur jou liefde allien dank weeten?
Je wilt me maer iens hebben, niet waer? Wel ik beloof’t je, schoon het
							Teuntje spyt,
Dat je de veurrang zelt hebben, hoe sterk ze my ook vryt.
Ja, teugen dat ze weeuw is; maer ’k laet me zo niet beleezen,
Ze mogt, nae onze trouw, iens zin in ien aer krygen, en weêr weeuw willen
							weezen?
Nee, neen...
Ik heb ’t zo duivels op heur verzien: want ze heit
Het hylik van Lysje mit Eelhart gekoppelt.
Wel foei, schaamje! hoe leit
Jou dat Lysje altyd in ’t hoofd?
Zie daar, ’t zou me niet half zo veul berouwen,
Dat heur ien aer kreeg, as dat ze mit dien kaalvink zel trouwen;
Maer ’k zel wel iets vinden, om myn van Teuntje te wreeken, zo je me
							daer
In helpen wilt, myn lieve Niesje.
Mit al men hart, Symen; maer
Hoe zellen we doen?
Hoor: laeten we de Schout om raed vraegen,
’t Is de gaeuwste vent van ’t land om iemand te plaegen;
Hy het al de streeken van ’t Recht op zen duim, en zel heur...
Neen blyf: want ik zie hem daer deur
De gintsche weg, hier recht nae ons toe komen.
Jou ook zo, Niesje. Deugd! daar is me een’ vreemde tyding ontvouwd,
Daar ieder, die ’t hoord, voor beeven zal en schrikken!
’t Begin is goed! Gaet hy zo voort, zel zich de rest wel schikken.
Ik heb al veertien dagen achterdocht gehad, maar geen gerucht
							gemaakt,
Omdat ik noch niet aan rechte kennis van de zaak was geraakt.
Weet je ’er iets of, zo wilt het my ontdekken:
Want jouw getuigenis kan my hier in dienen.
Je zelt het zelfs zien;
De bruiloft zel flus beginnen, de speullui het ze al laeten ontbien.
Maar ’k beloofje, dat ik ’er een schotje veur schieten zel,
En die vreugd haast versteuren.
Hoe ken dat zyn, men Heer? ik heb Krelis hier flus noch gezien.
Men Heer! dat ik Krelis ezien heb, is noch gien kwartier uurs
							verleden.
Neen de rechte Krelis, en Teuntje heit ’em daar ook voor erkend, dat zeg
							ik noch:
En ik heb heur gehulpen, om zyn’ rug naer behooren te meeten.
Daar kreun ik my niet aan; de Sekretaris en ik zullen onze pligt wel
							weeten.
Ik heb wel ezeid dat de Schout ien eerlyk man was, die ons ten beste zou
							raên;
Zyn verstand ziet hum, as ien Sparwer, uit de oogen.
En al was ’et niet waer, zo moet het waer worden, om dat de Schout het
							zeit.
Symen weet de zaak wel te doorgronden,
En ik geloof, dat hy wel eenige kennis van ’t feit heeft gevonden.
Ja, en hier in is jouw getuigenis
Van groot gewigt.
,, Byget nou zel ik Teun betaelen. Maer laet iens hooren,
Wat ik getuigen moet.
Wel ik weet niet ien brui; maer ’t gae, zo ’t wil, daer ’s gien
							zwaerigheid.
Je wilt dat ik je lief heb, Niesje, getuig dan, as ik: je weet hoe ’t
							werk leit.
Ik ook, maer help ze ons iens veur zeggen,
Heer Schout; je weet beter, as wy, hoe dat de zaeken leggen.
Ze keeven alle daeg, en nae ’t kyven klopten ze malkaer.
Goed! De rest zal wel volgen. Hy was dikwils beschonken,
Jae duivels; hy liep alle daeg deur ’t dórp, als ien biest zo
							dronken,
En was ’t feppen al zo gewend, as jy, Heer Schout.
Wis; en ze smeet hem in de sloot;
Maar ’t slimste is, men vindt hem daar niet leevendig of dood.
Ze het ’em ien stien an den hals ebonden, op dat men ’t niet zou
							bespeuren.
Dunkt je dat, Symen? Je legt het wel uit; maer heeft ze dit alleen
							gedaan?
Neen, zy het hulpers gehad, ik denk, Eelhart en Flip hebben’er by
							estaen:
Want Krelis wou niet hebben dat Niesje mit hum zou trouwen.
Gelooven? wel ’k bin te kwaed op hum, dat ik ’t niet gelooven zou.
Je gelooft het ook, Heer Schout, terwyl hy mit jou staet nae Lysjes
							trouw.
Ik zal haar op jouw getuigenis doen vatten, en dan terstond
De Secretaris haalen; op dat hy dit mag hooren uit jouw eigen mond.
Schryf maar wat je wilt; ik mien dat we ’er lustig om lachchen
							zellen.
Watte praetjes! ’t is maer om de Bruiloft te steuren, dat je ’t vat,
En Teuntjes kop dol te maeken.
Niemendal, Niesje, we zellen ’t ontkennen, as de beul heur op wil
							knoopen.
Daar komt Teuntje; laet me slechts begaen, of onze vryaadje leit glad ter
							neêr.
WEest vrolyk, keijeren; Krelis nam zen afscheid van de meulen al
							weer;
’k Ben’er boven op, straks kommen hier de speullui, de vrienden, en de
							buuren,
Om ’t hylik te sluiten, en de vreugd tut morgen te doen duuren.
Ik wed wel van neen; of daar most gien Symen, noch Schout meer in de
							worreld zyn.
Jy bint toch niet verdronken; maar...
Doch wat wil dat verdrinken zeggen, Niesje? Ik loof hy mist zyn
							verstand.
Ze zeggen dat je Krelis verdronken hebt, en zweeren ’t mit ’er
							beijen.
Ik men man verdronken? Je hebt hem gezien, eer hy van me is
							gescheijen.
OCh lieve Meutje, vlugt! je zaeken staen zo slecht!
Hoe! wat is ’er te doen?
Elk ien zeit dat myn Oom is verdronken,
En dat jy, om mit Symen te trouwen, dat werkje zo hebt geklonken.
Ja; ’t is mit de Schout of esprooken dat we zo zouwen zeggen,
En gaet hy nou ien andere draai an ’t werk leggen,
Zo schei ik ’er uit, en ontkén dat Krelis verdronken is.
NIets weêrhoudt myn geluk; wyl ik buiten hindernis
Nu alles beschikt heb. Maar Teuntje, hoe dus verslagen?
GInts zyn de speullui; maar ze meugen wel voort
Weêr vertrekken; de Schout zal ons wel andere bézigheden brouwen.
Neen, heer; maar hy wil staande houwen,
Dat Krelis de Molenaar door ons verdronken is,
En dat hy ons zal komen arresteeren op de getuigenis
Van dien schurk.
Hoe! ons?
Och! kwets me niet, men Heertje!
Zie daer, ik zweertje,
’t Is maer uit korswyl edaen, of de nikker haal me weg.
Uit korswyl? vagebond!
Heer, luister na ’t geen ik zeg:
’k Zal ’er order in stellen; Teuntje hoeft niet te vreezen.
De zaak kent geen gevaar, en de weêrkomst van je man...
Wel nu, dan
Kunt gy de Schout gemak’lyk overtuigen van zyn snoode streeken.
Durf jy zo valsch spreeken,
Galgebrok?
Wat komt me al over! waar zel ik hum nou vinden?
Och! daer ’s de Schout mit zen dienders.
KOm nader, Heer Schout; maar laat uw Dienders gints blyven staan:
Of ik zal den eersten die nadert, myn’ dégen door de ribben laaten
							gaan.
Niet te haastig Heer, ’t zyn formaliteiten, die ik moet exerceeren,
Volgens myn ampt en pligt.
Goed, zo ’t waar was; dies gaat ge uw pligt te buiten, zal ik
							maaken...
DRIEÉNTWINTIGSTE TOONEEL.
TRek af, trek af, Schout oom, je meugt jouw rechtspleegingen wel
							staaken;
De overléden is niet dood; zie daar, ik breng je ’em zelf hier meê.
Welk ien verändering! Is men wyf alreê
Ien goede vrouw geworden? wie zou dat droomen!
Wie ik bin? wel dat komt zéper zoet!
Ik, bin ik. Hoe hebje de kennis verlooren, arme bloed,
Dan is jouw verstand zieker as je weet.
Ik bin dronken eweest, dat is waer; maer dat ik verdronken bin, zelje
							liegen.
Dat zullen we dan zien...
Wel bin ik verdronken, zo moet de beul jou eerst iens nypen,
En dan ophangen: want ’et is jouw werk, op dat het Teuntje* bevat.
Om Teuntje op te doen hangen, heit hy my eraên, dat
Ik dit uit zou strooijen.
Heb ik je dan ooit mit zulk ien kwaed hart ontfangen,
Om zo boos op me te zyn?
Wees jy geschikt; ik zel je liefhebben, en zonder reên niet nae den Haeg
							gaen;
En de Schout mit al dat gebrui, de neus wel uit onze zaeken houwen.
DAer zyn Speullui, en al de Genooden op ’t bezoek van Lysjes trouwen.
Maar ze durven niet naed’ren; om dat ze de Schout mit zen rakkers
							zien.
Ze hebben gelyk, ’t is ien spektakel om ’er hondert myl van of te
							vliên.
Wel duidelyk; of we zellen weêr an ’t plokhaeren, en in ruisie
							leeven.
Neen, ’t ien noch ’t aar dient me niet meer, ik doe liever zo as jy ’t
							begeert.
En jy Symen, denkje
Wel om jouw beloften?
Wel ja ik, Niesje, daer is men hand; ik schenkje
Men Trouw. O! ik bin ien jongman van men woord.
Krement, veur de vuist, Heer Schout. Hoe zellen we ’t saamen bakken?
Bedenkje kort, laet ons in rust; het spul loopt op ’t end:
Ik zelje reseluit mier geven as je aars winnen kent
Mit ons te temteeren. Kyk, is dat niet reseluit esprooken?
Was hy flus, om jouw profyt, deur ons, askaks in ’t water ebruid,
Laeten we ’em weêr uit de wyn op visschen, ’t kost ons toch gien
							duit.
Staat gy uw pretensie niet af, weet ik het by ’t Hof zo te maaken,
Dat gy gewis van uw Schouwtsampt af zult geraaken.
Hiel wel ezeid:
De oprechtheid ziet jou ten oogen uit, as de beul de barmhartigheid.
Voer je zulken taal, Meulenaartje, zal ik je uitmerg’len zonder
							gratie.
Wel hoor, om Eelharts will’, zal ik het doen; mits alles stil te
							houwen.
Hoor vrouw: nou je toch perfors wilt dat men ’t hylik van Lysje
							sluit,
Zo speul jy, op nieuw, mit myn ook ereis veur Bruid.
Daer dan iens op gedronken, en gezongen,
En deur de jonge lui iens luchtig in de bogt esprongen.
Hier wordt gezongen, en een Balét gedanst, onder het zingen, en ’t
						speelen der Instrumenten.
EINDE.??
Machabeen
De twede
Hertelijck medogen
Redelijck mensch
Veel volckx
Verkeerde waerheijt
Schijn van recht
Coninck
1 hellebardier
2 hellebardier
Eleasar
De outste soon
2 soon
3 soon
4 soon
5 soon
6 soon
7 soon
Loon nae werck
Goet Jonstich hert
[Machabeen]
Item hier begint een spreeckende prologe van een spel genaempt der.
						machabeen. dwek volgen sal achter. dese prologe.
De eerste.
Eersame bequame Jonstige sinnen
van buijten oft binnen die hier sijt ontrent
De twede.
Constlustich // en rustich hoort ons ontwinnen
eersame bequame Jonstige sinnen
Wilt mercken // ons wercken die wij sullen beginnen
maer ons naemen // door blamen // laet niet worden geschent
Eersame bequame // Jonstige sinnen
van buijten oft binnen die hier sijn ontrent
Al sijn wij pellicanisten in const weijnich bekent
nochtans streckt tot const al ons hart sin en aderen
Dus wij nu vrijmoedich hier comen present
als Lieffelijcke beminders niet als const versmaderen.
End sullen uuijt de schrifftuerlijcke bladeren
speelwijs hier een historij verthonen.
Voor u altsaemen die wij hier sien vergaderen
van een Jootsche moeder met haer seven sonen
en van Eleazer die welck niet mocht verschonen
sijn grijse hooft noch oock haer Jonckheijt van Jaeren
Want om dat sij haer niet wilden Laeten hoonen
vanden Anthiochuus den Conimck der heijdensche scharen
om verckevleesch te eeten als affgodissche dienaeren
maer wilden op haer vaderlijcke wetten bouwen
So sijnse gecomen indes doots beswaeren
met verscheijden tormenten deerlijck om taenschouwen
Dit sullen wij / nu / u / speelwijs hier ontfouwen
maer niet so breet alst inde schriftuer wort verhaelt
oft van Josephus daerom ghij mannen en vrouwen
die hier ontrent sijt op ons spelen niet en smaelt
Want al ist datter aen dexecutie ijet faelt
men mach qualijck sulleken dingen ten vollen bewijsen
Daerom Laet u met onse goede wille sijn betaelt
so sal daer door onse hart in vreuchden rijsen
Want de tragedijschrijvers selffs niet prijsen
daermen ten vollen uuijtvoert so grouwelijcke saecken
Op dat ghij dan door ons spel moocht verjolijsen
en den sin daer aff te recht moocht smaecken
So sullen wijt met een slechte verthooing maecken
verhopende dat ghij daer mede te vreden sult wesen
Wij en achten niet op der momisten nijdich caecken
die anderen Laecken en selffs willen sijn gepresen
En wilt met ons geduldich // sijn
hoort nae ons saluteren so wij van outs schuldich // sijn
Goods mogende wijsheijt niet om doorgronden
die sonder begin is geweest voor allen tijen
Die moet onsen stadthouder beschermen en regeren
goods mogende handt en wijssheijt niet om gronderen
Desen wenschen wij oock allen loffelijcken heeren
die tlant is bevolen aen allen sijen
Goods mogende wijsheijt niet om gronderen
Die wil onsen schout en baijlluw voor alle quaet bevrijen
en van haer affsnijen alle blamatien
Op dat sij niet en vallen in een droevich bestrijen
van haer vijanden tot eeniger spacien
Wij wenschen oock veel ootmoedige salutatien
burgemeesteren en scheeppenen vant haerlemsche dal
Op dat sij mogen affkeren alle turbatien
van alle goede borgers groot en smal
En die soete wijnranckgens / van lieft boven al.
ons vriendlijcke medebroeders die in const niet beswijcken
Dees groeten wij seer vriendlijck met een blij geschal
want aen ons pellecaennisten altijt / Trou moet blijcken
So oock die in Lieffden getrou tonen haer practijcken
nae der aert der retorijcken als constige geesten
Groeten wij seer vriendlijck om twist wech te strijcken
en affgonst te doen wijcken van minst en meesten
Ooock alle borgers en vreemden die in dees feesten
met haer presentie ons sijn vereerende
Om dat sij ons souden chooren const volleesten
dees sijn wij mede vriendlijck saluteerende
Van welcken wij oock hartelijck sijn begeerende
dat sij tot ons keerende met blijde sinnen
Hooren sien en swijgen wij gaen terstont beginnen
het eeijnde vande prologe en is
lanck..... .73. Regulen.
Item volcht het spel van sinnen
Item hier begint het spel van simen genaempt der Machabeen als van Eleaser
						en den moeder met haer / 7 / sonen die vanden Coninck Anthiochius wredelijck
						gedoot worden /// de personnages sijn dese.
1.. Hertelijck medogen
2... Redelijck mensch
3... Goet Jonstich hert
4.. Veel volckx
5.. Schijn van recht 2. sinnekens ende dese
6... Verkeerde waerheijt sijn bijtijden oock raetsheeren
7... Coninck
8.. 1 hellebardier
9... 2 hellebardier
10... 1 dienaer
11... 2 dienaer
12... Eleasar.
13... De moder met haer .7. sonen.
.1. Hertelijck medogen.
Ghenade en vrede
.2. Redelijck mensch.
Moet elck geschieden
hertelijck medogen.
Alle droevighe harten
redelijck mensch.
die met druck sijn beladen.
Dat wensch ick oock mede
redelijck mensch
Dat sij druck ontvlieden.
Moet elck gescheden
In elcken stede
Wensch ick die Lieden
hertelijck medogen
In haer druck en smarten
Wensch ick goods genaden
Alle droevige harten
Die met druck sijn beladen
Dat sij goods weldaeden
moeten beerven
Hertelijck medogen.
Die om haer vaderlijcke wet moeten swerven
ende oock verwerven alle druck en verdriet
Ick moet u wadt vragen doet mijn doch tbediet
en Laettet oock niet // mijn vrint eersaem
wie dat ghij sijt en hoe dat is u naem
ben ick het bequaem // so maeckt mijn sulckx cont
Mijn naem u te seggen sout ick wel doen terstont
dat seg ick goet ront // bij mijnder trouwen
maer ick bid u vrient dat ghij mijn sonder flouwen
u naem eerst wilt mijn ontfouwen // wie dat ghij sijt
Dat sal ick wel doen naerstich met vlijt
al sonder respijt om dat ghijt begeert te weten
een Redelijck mensch ben ick geheten
wilt mijn nu weer uuijtmeten // u naem tmijnder baten
Dat wil ick gaern / doen / hoe soud ickt mogen Laten
tverstant wilt vaten // al metter spoet
nu mij een redelijck mensch compt te moet
dit mijn verheugen doet // Jaet waerachtich
Redelijck mensch.
Om u naem oock te weten ben ick seer Jachtich
dus val ick clachtich // al sonder verbeijt
dat u naem doch weer sal worden geseijt
doet mijn dan bescheijt // so dat oock wel behoort
Ick wilt gaern doen nu rechte voort
hebt acht op mijn woort // met al u vermogen
ick ben geheten // hartelijck medogen
al sonder Logen // ben ick bij weijnich bekent
Och isser noch hartlijck medogen ontrent
ghij staet geprent // int harte mijn
wel te recht behoortmen medogent te sijn
alsmen met druck en pijn // ijemant sien belast
hartelijck medogen.
Jae hebt ghij wel gehoort hoe daer sijn verrast
twee vrouwen aengetast // dit moet ick u vermonden