floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
die hoornen beteijckenen hoort mijn vermaen
die cracht sijns woorts waerachtich en bloot
want so den bock met sijn hoornen stoot
so sal een waerachtich predicant tallen stonden
niemant vreesen door swerrelts vermonden
stooten en straffen de wijse des Levers werrelts
door desen hoornen sal blijven verkerlt
die valsche pharazeeusche generatie
die christum den boeck telcken spatie
vervolgen sullen met Loosse practijcken
maer die christum beminnen sullen niet wijcken
vanden bock maer sijn stooten goetwillich verdragen
O wonderlijcke godt wat hoor ick gewaegen
sijn dit u groote verborgen secreten
En gelijck ghij den bock naer u vermeten
hier verwert siet in de doornen hangen
sult offeren midts sdoots verstrangen
so sal christus oock worden gevangen // claer
van den sijnen Openbaer
O godt sal dit noch worden vervult
gheen menschen verstant mach dit gronderen
hoe en soude ick dan mijnen soon niet presenteren
als ghij selve den doot noch sult moeten besueren
Ghelooft Abraham dit sal al gebueren
en gelijck ghij Jisack uwen soon hebt gebracht
tot in sijn doot en was oock doot geacht
van u ende van hem selven mede
so sal christus oock door sijn goethede
totter doot gebracht worden voor allen menschen
daer alle u zaet nae sal wenschen
want sijn doot sal u dat Leven bringen
tserpent vertreden den vijant bedwinghen
dit sal godt ghehingen om smenschen verschonen
slaet op ick sal u toonen
fijguerlijck daer ick u aff hebbe verhaelt
Hier thoontmen een aent cruijs
Siet aldus sal die schult worden betaelt
door de missiam mijn gesalffden en soone gepresen
diet toffer voor de sonden der werrelt sal wesen
O godt uuijtgelesen // int hoochste gepresen
gebenendijt midts desen // die ons wil genesen
wie soude u niet vresen // uwe groote cracht
Dies sijdij gebenendijt // dach ende nacht
van elck geslacht // in hemel en aerden
Die mij u belofte hebt ingebracht
dies sijdij gebenendijt dacht ende nacht
Loff eeuwighe godt alderhoochste geacht
van elck geslacht in hemel en aerde
hier mede uwen oorloff
De const begaerden
dit is tslodt ons spels gestelt opt ronste
Dengel.
Al isset simpel en cleijn van conste
aenmerckt ons Jonste en willech besueren
hoe wel twerck is van cleijnen Labueren
tot deser uuren van ons bedreven
godt wil ons tsaemen t'eeuwijge Leven geven
Het eeijnde vant spel. lang. 950. Regulen volcht de conclusie vant spel..
Conclusie. goet onderwijs. eerst
Wel Lust om weeten hoe stont u dat spel aen
Voorwaer dat was een Lustich vermaen
mijn hert is sonder waen inden geest verheucht
Uuijt dese historie raepen wij geneucht
die uuijt goeder deucht // ons nu is geopenbaert
Wij mogen wel segghen dat godt ons heeft bewaert
en door gelooff verclaert // des vijants Listen
Twijffel en temptatij die Loose Arthisten
die hier weijnich op gisten // mosten wel gisten swichten
Jae twaeren twee quade neven en nichten
hadden sij ijet connen uuijtrichten // oft brouwen
Sij hadden Abraham gaern gebrocht int benouwen
maer sijn sterck gelooff quam hem te baten
Doe mosten die twee ruijmen de straeten
en abraham verlaeten want sij hadden geen troeff
Deen was een hooer en dander een boeff
dan men moet de heer nemen voor sijn sterckheijt
Lust om weten.
Nu heeft godt sijn Loff door abraham verbreijt
dies wij hem dancken van sijn goetheijt goedertieren
Op hem moeten wij bouwen in alle manieren
en eeuwichlijck metter harten dancken
Ick twijffele niet oft als wijngaert rancken
heeft hij ons crancken // tot sijn erffdeel vercoren
Nu Laet ons als pellicaennisten niemant verstoren
maer met behooren // met eeren van hier wijcken
Tis recht want ons Trou moet Blijcken
des dancken wij gelijcken // die hier sijn gecomen
Sijnder fauten gesien wiltse u niet beromen
wiltse sonder schromen in dasschen begraven
Denckt tsijn goe paerden die uuijt haer selven draven
want tgeschiet uuijt Jonst tot consten fier
Wij dancken ons mebroeders den soeten negelentier
die goet van manier altijt is in lieft bloeijende
En datse al blijven in Jeucht groeijende
die van vert sijn gecomen daer lieft is fondement
Tavent te seven uuren salmen spelen een esbatement
alle borgers en vreemden tot een recreatie
hier mede bevolen goods milde gratie
Het spel met de prologe ende de
Conclusie is lang tsaemen. 1150. Regulen.
Nil Volentibus Arduum: Cinna. Amsterdam: Albert Magnus, 1683.
OKTAVIUS CÉSAR AUGUSTUS
LIVIA
EMILIA
FULVIA
CINNA
MAXIMUS
EUFÓRBUS
POLYKLÉTES
EVANDER
CINNA.
Uit het Fransch van de Heer CORNEILLE.
By ALBERT MAGNUS, op de Nieuwen Dyk,
in den Atlas. 1683.
Het KONSTGENOOTCHAP heeft het Récht van de bovenstaande PRIVILEGIE, aangaande
					CINNA, vergunt aan ALBERT MAGNUS, Boekverkooper, tót Amsterdam,
In Amsterdam, den 20 Mey, 1683.
OKTAVIUS CÉSAR AUGUSTUS, Keizer van Romen.
LIVIA, Keizerinne.
EMILIA, Dóchter van C: Toranius, Zédemeester, én voogd van Augustus, én
						door hém in het Drie- manschap ter dood overgegeeven.
FULVIA, vertrouwde van Emilia
CINNA, Zoon van eene Dóchter van Pompëus, én Hoofd der t’saamgezwoorene.
MAXIMUS, Méde Hoofd der t’zaamenzweeringe.
EUFÓRBUS, Vrygemaakte van Maximus.
POLYKLÉTES, Vrygemaakte van Augustus.
EVANDER, Vrygemaakte van Cinna.
Het Spél speelt te Romen.
Ô onverduldige begeertens om te wreeken
Myns Vaders dood, die my zo hévig komt ontsteeken!
Verbólgen kinders van ’t hérdénken myner smart,
Die ’k blindelings omarm mét myn wémoedig hart;
Wilt uw gewéld op my tóch maatigen, én lyden,
Dat ik my daar van moog voor weinig tyds bevryden;
Om te óverweegen in een staat zo droef te môe,
Wie ik stél in gevaar, én wie ’k vervólgen doe.
Als ik Augustus zie in heerlyckheid gezéten.
En dat door u aan myn geheugen word verweeten,
Hoe hy myn Vader heeft mét eigen hand geslagt,
En zich aldus den wég gebaand tót de oppermagt;
Wanneerge in my hérroept die bloedige gedachten
Van zyne woede, én voed myn haat mét nieuwe klagten,
Zo geeve ik me óver aan uw’ hévigheid, én meen,
Dat ik hém duizend doôn verschuldigd bén, voor een.
Nóchtans, in ’t midden van een gramschap zo rechtvaerdig,
Is Cinna my, hoe ik Augustus haat, meer waerdig;
En ’k voel de drift verkoeld van myn ontsteeken bloed,
Zo ik in dit vervólg myn’ minnaar waagen moet.
Ja, Cinna, ik gaa zélf my tégen my verstooren,
Als ik gedénk ’t gevaar aan u door my beschooren;
Hoewélge u toont om my te dienen onverzaagd,
U te eisschen ’s Keizers bloed, ach! is uw bloed gewaagd.
Men dénk’ niet na zo hoog verheeven hoofd te dingen,
Of weete eerst dat ons stórm op stórm ook zal bespringen.
Hoe ’t uit zal vallen staat in twyffel, én ’t gevaar
Is zéker; licht’lyk wordge ontdékt door een verraâr.
Het stuk niet wel beleid, geen tyd in acht genomen,
Kan al ’t gevaar op ’t hoofd des stichters nêer doen kómen;
Zélf mét den slag, dien gy dén dwingland dreigt, u slaan;
Ja in zyn ondergang u doen mét hém vergaan.
En wat ter gunst van my uw’ min in ’t wérk mogt stéllen,
Hy in het vallen zoude u licht ter nédervéllen.
Verlaat, helaas! verlaat zo doodelyk een zaak.
My wreeken door uw dood, verstrékt aan my geen wraak.
Een hart is veel te wreed, indien ’t voor heil kan achten,
Een’ zoetigheid vermengt mét eindelooze klagten:
Ik acht eens vyands dood te grooten ongeval,
Wanneer ik weet dat my die traanen kósten zal.
Hoe! traanen? als ons staat een Vaders dood te wreeken?
Wat schade kan by zulk een voorspoed zyn geleeken?
En als zyn moordenaar door ons geweld vergaat,
Bedénkt me dan hoe duir dat zyne dood ons staat?
Houd op, ô yd’le vrees! houd op, ô téderheeden,
Om zwakhêen, my onwaard, in déze borst te smeeden.
En gy, die door uw zórg my bréngt in dit verdriet,
O min! verstérk myn pligt, maar wéderstreefze niet.
Haar te óverwinnen is uwe eer niet, maar te wyken.
Zyt éelmoedig, laat myn pligt de zeege stryken.
Hoe gy haar meerder geeft, hoe zy u béter loont;
En in haar zeegepraal, zult gy u zien gekroond.
EMILIA, FULVIA.
JA, Fulvia, ik zweer, én héb ’t voorheen gezwooren,
Hoewél ik Cinna min, en hém héb uitverkooren;
Ik will Augustus dood, én voor des dwinglands hoofd,
Héb ik hém myne min, héb ik hém my beloofd.
Ik geef hém déze wét, my van myn pligt gegeeven.
FULVIA.
Te reed’lyk is die wét om u te wéderstreeven.
Gy doet aan ieder zien door zulk een grootsch besluit,
Dat gy récht waerdig zyt het bloed daar gy uit spruit.
Maar, staa my toe, Mevrouw, om u te moogen zéggen,
Dat gy behoorde uw’ haat in ’t einde eens néêr te léggen.
August’, die u voorziet mét zo veel schat, én goed,
Heeft hy daar méde uw leed niet ruim genoeg geboet?
Zyn gonst, die is tót u zo hoog in tóp gereezen,
Dat gy alleen by hém in achting schynt te weezen,
Ja, de gelukigste der hóvelingen, smeekt,
Geboogen voor u néêr, op dat gy voor hém spreekt.
Geeft hy me een Vader wéêr door wéldaân, óf berouwen?
In wélk een achting, dat men my ook aan moog schouwen.
Mét óvervloed van schat, mét magt, geloove, én eer;
’K blyf ’t kind van een door hém ter dood gedoemden heer.
Een wéldaad kan niet al, wat gy zoud waanen, maaken,
Zy hoont ons, zo zy komt van iemand die wy wraaken.
Hoe meêr we opófferen aan die ons haat, hoe wy
Hém stérker maaken tót onze ondergang; by my
Blyft steeds de zélve moed, wat gonst my wérd’ beweezen.
Ik bén nóch die ik was, ’k vermag meêr als voor dézen;
En mét de schatten van zyn hand ontfangen, maak
Ik ’t Roomsche vólk aan my verknócht tot myne wraak.
Zo hy my kwam de plaats der Keizerin belooven,
’K ontvingze alleen om hém van ’t leeven te berooven.
Een die zyn Vader wreekt geen schéllem stukken doet;
Maar wie voor wéldaân kreukt, verraed zyn eigen bloed.
Wat is het noodig voor ondankbaar uitgekreeten
Te worden? haat hém, maar doe élk uw’ haat niet weeten.
Daar zyn nóch and’re meer, dien ’t in ’t geheugen légt
Mét wélk een wreedheid hy zyn troon heeft opgerécht.
Zo veel doorluchtige Romeinen, opgedraagen
Aan zyne staatzucht, door zyn wreed bevél verslagen,
Zyn voor haar kind’ren réên genoeg, dat élk verkies,
Uw wraak te vord’ren in de zyne, om zyn verlies.
Veele onder wonden ’t zich; nóch duizend zullen haaken
Na zyne dood. Kan hy ’t, zo zeer gehaat, lang maaken?
Stél ’t algemeen belang aan hén, én hélp hén stil
Met een geneegen hart, een goeden wénsch, én wil.
Hoe! ’k zou hém haaten, én niet zoeken te vérderven!
Af wachten, dat hém een tót eiven wraak doe stérven!
En was dat myne pligt voldoen, wanneer ik stil
Hulp mét een goede wénsch, én krachtelooze wil?
Ik wil zyne ondergang, maar zal zyn’ dood niet achten,
Indien ik hém niet tót myns vaders zoen zie slachten.
Zyn dood die zou aan my sléchts strékken tót verdriet,
Zo hy niet voor myn wraak alléén het keven liet.
’t Waar lafheid aan te zien wat and’ren onderwonden,
In ’t algemeen belang, aan ons belang verbonden.
Laat ons by onze wraak de eer voegen; want die kan
Verkreegen worden door de dood van die Tieran.
En doen we Italien door uitroepen: ’t stydb’re Romen
Heeft door Emilia zyn vryheid wéêr bekémen.
Haar ziel vond zich geraakt, haar hart vermand; maar zy
Gaf haare min tót loon aan die ons maakte vry.
Hoe, uwe min, Mêvrouw; tót zulk een prys te geeven,
Is al te dier; én zal uw’ minnaar kosten ’t leeven.
Bedénk, bedénk in wélk gevaer dat gy hém stélt,
Hoe meenig zyn er in dien storm ter néêr gevéld:
Gy kunt, indien gy wilt zyn wisse dood bezéffen.
Gy kostme op teerder plaats, ô Fulvia! nooit tréffen.
Wanneer ik zie, dat hy zich geeft om my in nood,
De vrees voor zyn gevaar bréngt my by na ter dood.
’k Voel innerlyk myn ziel zich zélve op ’t félst beroeren.
’k Bésluyt, én wankel wéêr, Ik laat m’er toe vervoeren,
En durf niet; ach! myn pligt, verzét, voel ik, ô smart!
Al kwynend zwichten voor myn wéderstreevend hart.
Wél aan myn driften, word wat flaawer, laat myn zinnen
Niet door het dreigen der gevaaren óverwinnen.
Schoon Cinna word gewaagd, nóch kan hy zyn gespaard;
Van hoe veel wacht dat ook Augustus word bewaard.
Wat zórgen dat men voor des Keizers lyf moog draagen,
Hy is’er meester van die de aanslag sléchts durft waagen.
En is ’t gevaar zo groot, de vruchten zullen wéêr
Te zoeter zyn: de deugd die wékt my op, door de eer.
Dat Cinna sneuvele, of Augustus! ’k draag ’t geduldig;
En bén déze ófferhand aan Vaders assche schuldig.
Ja, Cinna, toen ’k myn trouw hém gaf, beloofde ’t my.
Dit moet volbragt zyn eer hy myner waerdig zy.
Het is te laat om iets daar tégen nu te zéggen:
Het eedgespan is doende om alles te beleggen.
Men stémt vast tyd, én plaats, wie de aanslagh zal bestaan,
Ten érgsten zullen wy op ’t laast’ mét hém vergaan.
CINNA, EMILIA, FULVIA.
DAar is hy, Cinna, blyft de moed nóch onbesweeken
Der saamgezwoór’nen, nu het wérk staat door te breeken?
Kunt gy bespeuren aan uw’ vrinden, hoofd voor hoofd,
Dat élk u houden zal het geen hy heeft beloofd?
Nooit wierd er tégen een Tieran iets ondernomen,
’t Geen stond geschaapen tot een béter eind te kómen;
Nooit zwoer men mét meer érnst de dood eens dwingelands;
En nimmer eedgespan, vereend, had schooner kans.
Zy toonen in hun hoop zich zélfs zo te verblyden,
Dat ieder schynt met my voor zyn meestrés te stryden;
En de édle gramschap woelt zo yv’rig in hun bloed,
Dat élk, na ’t schynt, mét u een vader wreeken moet.
Tót zulk een grooten wérk kon ik genoeg bespeuren,
Dat Cinna weeten zou de moedigste uit te keuren.
En dat hy het belang van Romen, én het myn’,
Zou stéllen in een staat die ons zou zékerst zyn.
Ik wénschte, dat gy zélf gezien had, én bevonden,
Hoe zy zich alle op ’t fierst dien aanslag onderwonden.
Alleen op ’t noemen van de naam des Keizers, scheen ’t
Dat een verwoede toorn door knaagde hun gebeent’.
’k Zag in een zélfde tyd hun aangezigt verbleeken,
En door de gramschap wéêr gelyk een vuur ontsteeken.
Myn vrinden, zeide ik, dit ’s dien grooten dag, waar in
’t Grootmoedige besluit moet neemen een begin.
De Hémel laat ons Lót in onze handen kómen.
’t Vérdelgen van één ménsch is het behoud van Romen;
Indien men hém nóch noemt een ménsch, die zich verwoed,
Gelyk een tyger heeft gebaad in ’t Roomsche bloed.
Hoe dikmael kwam hy, als ontzind, dat bloed bestooken.
Hoe veel verbonden, nu gemaakt, dan wéêr gebrooken.
Nu vrind, dan vyand van Antónius. in ’t kort,
Een, die ’t gemoed altyd tót woede én wreedheid port.
Daar héb ik hén verhaald, in ’t breed, de élendighéden
In onze kindsheid door onze ouderen geleeden.
’t Erinneren dier smart verdubbelde hun haat,
En port hén aan tót wraak van dat geleeden kwaad.
Toen beelde ik aan haar af hoe Rome zat te treuren,
Wanneer ’t door burgers stryd zich ’t harte zag verscheuren.
Hoe de Arend de Arend sloeg, wanneer het Roomsche vólk
Op zyne vryheid zélf vast wéttede zyn dólk.
Daar de Allerdapperste én Manhaftigste der Hélden
Hun eer én grootste roem in slaaf te worden stélden;
En om te zékerer steeds slaaf te blyven, zy
De waereld wilden zien mét hén in slaverny.
Ja, om die eer van aan ’t heel al een heer te* geeven,
Ontzagen zy zich niet, zélf eereloos te leeven:
De burger tégens zyn méêourger; de Verwant,
Bestreed zyn eigen bloed, om eenen dwingeland.
Ik laat niet na hier by voor hunner aller oogen,
Hun opgerécht verbond op ’t schriklykst te vertoogen,
Zo doodlyk aan den Ryke, als aan de gansche raad:
En wat van ’t drymanschap haar af te maalen staat:
Maar ’k vind geen vérwen, daar ik niet vrees meê te missen,
In ’t schild’ren van ’t vervólg dier treurgeschiedenissen.
’k Verbeeld de moordenaar in eere, in staat, én goed,
En Romen als versmoord in haarer kind’ren bloed.
De een zag men voor élks oog door’t wreed beveelen dooden.
Een under in ’t gezigt der vaderlyke Góden.
De schélmen door ’t genót gemoedigd tot de moord,
De man zelf in zyn béd door de eigen’ vrouw versmoord;
De vader van zyn zoon te jammerlyk verslagen,
Die, toonende het Hoofd, zyn loon daar voor durft vraagen.
Maar al die gruwelen en konnen ’t minste deel
Van dat vervloekt verbond niet toonen in ’t geheel.
Zal ik u zeggen wie ik daar mét droeve trekken
Afschilder de in hun’ bloed, om hunne moed te wékken?
Wat al verbannen, én wat al halvegóôn,
Die ik voor ’t bloed Altaar afmaalde by de doôn?
Maar, is ’t wél mooglyk u te zéggen, óf te ontleeden,
Tót wélke opmerking, tót wat ongeduldighéden,
Dit bloedige taf’reel, hoe kwalyk uytgedrukt,
Der saamgezwoor’nen ziel, én zinnen heeft verrukt?
’k Verloor geen tyd, toen ik haar gramschap op zag stygen;
Wyl niemand vreesde, in staat om alles te verkrygen;
Maar, voeg hier by in ’t kort al déze afgryslykheên;
’t Verlies van haave, én goed, de vryheid, zo vertreên,
De stéên beroofd, het véld mét légers óvertoogen,
Al die verbanningen, én burger oorelogen,
Dat zyn de trappen die Augustu koos, waar by
Hy opgeklommen is tót de Opperheerschappy.
Nu word de magt tót een hérvorming ons gegeeven.
Van dry tierannen is déze één noch maar in ’t leeven;
En zyne magt die is op ’t hoogst verzwakt, ter tyd
Toen hy twé schelmen, zoals hy, geraakte kwyt.
Wy* hébben naar zyn’ dood voor geene wraak te vreezen,
En Rome zultge van zyn kwaalen zien geneezen.
Men noemt ons waerdige Romeinen zo ’t gelukt,
Dat wy verbreeken ’t Juk dat haar zo lastig drukt.
Elk gryp gelégenheid by ’t hair mét zyne handen.
Men zal op ’t Capitool op morgen ófferbranden.
Dat hy het óffer zy; hy kryge aldaar zyn loon;
En ’t gansche vólk zyn récht, in ’t aanzien van de Góôn:
Daar vólgt ons eedgespan alleenig maar zyn gangen,
Daar zal hy ’t wierook, én de kop van my ontfangen;
Dan wil ik, dat myn hand, voor lang tót wraak gesard,
In plaats van wierook, hém een dégen dryve in ’t hart.
Zyn bloed, door déze slag tot ófferhand vergooten,
Zal toonen dat ik van Pompéus bén gesprooten.
Elk vólg my dapper, én toon door zyn hélden moed,
Dat hy gedachtig zy aan zyn doorluchtig bloed.
Ik eindig naauwelyks, óf ieders moed herbooren.
Heeft door gestaafden eed hun trouwheid my gezwooren
De tyd behaagt hén wél, én élk wil de éer, dat hy
Hém toebréng de eerste slag, die ik verkies voor my,
Hunne yver laat in ’t eind zich door de réên belétten,
En Maximus gaet mét de helft de poort bezétten:
Wyl de and’re helft my volgt om hém te omsing’len, al
Gereed, op de eerste leus die ik hén geeven zal.
Zie, schoone Emilia, hoe vér wy zyn gekómen.
Op morgen wacht ik, óf de gunst, óf haat van Rómen.
De naam van moorder, óf die van bevryder van
Myn land; Augustus, die van Prins, óf van tieran.
Aan de uitslag die wy op de dwinglandy bevéchten,
Daar zal onze eer of schand volkómen zich aan héchten.
En ’t vólk te weiflende in der dwingelanden zaak,
Eert hém, in ’t leeven zynde, én dood, roemt hoogde wraak.
Voor my, dat my de Góôn hun’ gonst, óf haat bewyzen,
My doen verdélgen. óf myn roem op ’t hoogste ryzen;
Dat Rome zich verklaart voor my, óf niet, Mêvrouw,
Zo ’k stérf in uwe dienst, zo stérf ik zonder rouw.
Vrees niet, dat de uitslag uw gedacht’nis kan bevlékken.
Of goed, of kwaad, zy zal uw’ roem tót luister strékken.
In zulk een aanslag, schoonze u niet gelukte, daar
Stélt gy uw leeven, maar uwe eer niet in gevaar.
Kan de onspoed Brutus dan of Cassius ontluist’ ren,
En haar beroemde naam, óf dapperheid verduist’ren?
Is dan hun’ grootsch bestaan door hunne dood gesmoord?
Hébt gy nooit hunne lóf by’t Roomsche vólk gehoord?
Ja, haar geheuggenis is hier in tóp gesteegen.
Augustus leeven is élk haat’lyk daar en tégen.
Want schoon hy hier gebied. élk die hén heeft gekénd,
Wénscht hén hier wéder, én beweent hun droevig énd.
Ga, de eer die moedigt u hén moedig na te treeden.
Maar, wilt toch zórgen voor uw leeven; dénk dat héden
De min ons zaamen stélt, én by de Lauwer kroon,
Zal u Emilia verstrékken tot een Loon.
Uw hart is ’t myne, ’k héb u wéderom gegeeven
Myn gonst; aan uw behoud alleenig hangt myn leeven.
Maar wélk een voorval jaagt Evander hier aldus?
CINNA, EMILIA, EVANDER, FULVIA.
EVANDER.
DE Keizer, die ontbied myn heer, mét Maximus.
Hoe! my mét Maximus? weet gy het wél, Evander?
Heer, Poliklétus, die verbeid u mét malkander,
Ja, had u hier gezocht; indien ik mét beleid
Hém niet geweerd had; dus bréng ik mét naarstigheid
Aan u een boodschap, die ’k niet weet wat wil bedieden,
Hy is zeer haastig,
Hoe! de Hoofden bei te ontbieden?
Helaas! gy zyt ontdékt; u beide? en op één’ tyd!
Men hoope een beter lót.
Ach! Cinna, ’k ben u kwyt.
’t Lót wil noch de ondergang des dwinglands niet gehéngen;
En heeft bestaan een schélm in ’t eedgespan te méngen.
Men twyfele niet meer; Augustus weet gewis
Uwe* aanslag. Beide! én nu ’t besluit genomen is!
’k Bekén dat zyn ontbod my zélf het brein doet maalen;
Maar, hy doet my Mêvrouw, wél meermaals by hém haalen
Mét Maximus; op ons vertrouwt hy zich het meest.
’k Meen dat wy zonder réên bekommerd zyn van geest.
Zie toe, bedrieg u niet, laat die gedachten vaaren.
Ay Cinna, ’k bid u, wilt myn’ kwaalen niet verzwaaren;
En wyl gy my voortaan niet wreeken kunt, zo ga
Beschut uw hoofd, op dat dit onheil u niet sla.
Ontvlie des Keizers toorn; gy zult u zélf verkorten;
Laat my om vaders dood alleen, maar traanen storten.
Vergroot myn droefheid niet op nieuws, mét wreeder plaag,
En draag tóch zórg dat ik myn minnaar niet beklaag.
Hoe, zoude een losse vrees myn moed ter nédervéllen,
En ik ’t belang van Rome, én u ter zyde stéllen?
Zou myn gemoed, zo laf zich in de nood verslaan?
Ik ’t al verlaaten, nu men alles moet bestaan?
Wat zullen de onze doen, indien gy zyt bedroogen?
En zo gy zyt ontdékt, wat zult gy dan vermoogen?
Schoon iemand my verried, én afweek van zyn trouw,
Voor ’t minst zal myne deugd my niet verrâan, Mêvrouw
Die zal op de Oever van de dood ’t gevaar trótzeeren,
Mét lóf zich kroonen, én in heerlyckheid vermeeren:
Op dat Augustus hém beny, die hy doorstoot,
En ’k zal van vrees hém zélf doen sidd’ren in myn dood.
Wachte ik nóch langer hier, men kreeg dan licht vermoeden.
Vaar wél, herstélt u, laat uw’ ziel geen zwakhéên voeden.
En zo ik voor de slag van ’t straffe lót bezwyk,
k Zal stérven vol geluk, én ongeluk gelyk,
Gelukkig, dat ik in uw dienst verlies myn leeven;
Maar ongelukkig dat daar in niets is bedreeven.
Ja, luister niet meer na myn klaagen, ga vry heen.
Al myne ontroerenis verdwynt, ’k hérroep myn réên.
Vergeef aan myne min myn zwakheid, en myn zuchten.
Ja Cinna, ’k sta ’t u toe, ’t waar ydel nu te vlugten.
Zo gy ontdékt zyt, heeft Augustus wél voor zien
In uwe vryheid, om zyne wreede hand te ontvlien.
Toon hém uw’ wakkere onverzaagdheid, toon die vaardig,
Zo waardig onze min, als uw’ geboorte waardig
Kroon door een braave dood zo heerlyk een besluit,
En stérf als een Romein, zo ’t loopt op sterven uit.
Vrees niet, na u en zal my niets het leeven spaaren,
Uw’ dood zal myne ziel met de uwe heen doen vaaren.
Myn hart zal van die hand, die ’t wreede lémmer dreef...
Ach! ly dat na myn’ dood ik nóch in u hérleef;
En dat ik stérvende moog hoopen, datge ontsteeken
In moed, bestaan zult myne, en vaders dood te wreeken.
Vrees niet, myn vrinden zyn nóch alle onkundig, dat
Gy in ’t verbond zyt, wat belófte ik van u had.
En als ik noemde aan hén de Roomsche élendigheden,
Ging ik hen niets, ’t als geen hun haat verwekte, ontleeden,
Uit vrees dat, roerde ik uw’ belang maar éven aan,
Myn yver mogr ’t geheim van onze min verraân,
Daar déze twé alleen de kénnis maar van draagen.
’k Ga dan de Keizerin* bezoeken, min verslagen.
My zal in u gevaar één middel óvrig zyn,
Haar magt voor u in ’t wérk te stellen, én de myn’.
Maar, zo ’k op déze wys geen vryheid u kan geeven,
Zo dénk niet, dat ik meen in ’t einde u te óverleeven.
Ik schik my na uw lót, het val dan zacht, óf straf.
’k Verkryg u lévendig, óf vólg u na in ’t graf.
Mêvrouw, ay wilt ter gunst van my, u zélf niet krénken.
Ga, ga, maar wil tóch steeds aan myne min gedénken.
AUGUSTUS, CINNA, MAXIMUS, Gevólg van Hóvelingen.
AUGUSTUS.
DAt ieder een vertrék; dóch Cinna blyve alleen
Mét Maximus, gy, wilt my beide nader tréên.
Dit groot gebied, daar aarde én zé zich van voelt drukken,
Déze opperheerschappy daar ’t alles voor moet bukken,
Déze onbepaalde magt daar ik bén aangeraakt,
En door gevaar van ’t lyf my eigen héb gemaakt,
In ’t kort, al wat in my een Hoveling zal pryzen,
Mét haatelyk gevly, én achting te bewyzen,
Is eene schoonheid sléchts, wier glans ons oog verblind,
En als men die récht ként zeer haatelyk bevind.
De staatzucht, wén zy is verzaad, zal ons mishaagen,
En eene tégenzucht gestadig mét zich draagen;
Gelyk als onze geest, die onophoudlyk woelt,
En nimmer stil, steeds heeft een oogwit daar ze op doelt.
Dóch naauwelyks voldaan, zal ze in zich zélven keeren,
En in den troon gezét, dan tracht zy die te ontbeeren.
Ik wénschte om ’t Keizerryk, ’k verkreeg het als gy ziet;
Maar toen ik daar het meest naar wénschte, kénde ik ’t niet.
Ik héb in dat bezit, voor zoetighéên, verkreegen,
Onlydelyke zórg, beroering aller wegen;
Ontélb’re Haaters, én de dood op ieder stond;
Geen ongestoord vermaak, én onlust zonder grond.
Déze oppermagt is hier uyt Sylla ’t eerst gesprooten.