floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Zijn armen vallen kort, om zulck een' last t'omvatten.
De milde Abizag, rijck van koningklijcke schatten,
Indienze hem ontfange in haeren gloênden schoot,
Sluit geen trezooren voor haer' liefste in hoogen noot.
Die zuivre maeght wert noit van hoveling besproken.
Zy heeft heer vaders mont en oogen zelf geloken.
Hoe zouze trouweloos zijn afkomst nu verraên?
Men magh op liefde van een wanckle vrou niet staen,
Daer 't koningkrijcken scheelt te winnen, of ontbeeren,
En d'outste billijcker den jongsten zou regeeren,
Naer eisch en reden van natuure en haere wet.
De koning hoort wel wat men mompelt van dit bedt,
Waeruit hy voortquam, en hoe vader by zijn leven,
Niet zonder opspraeck, u ten troon heeft opgeheven.
De grontslagh van uw' staet, noch onbestorven, lijdt
Den minsten aenstoot niet, en eischt gewis meer tijt
Om zich te zetten, en begroeien tegens 't razen
Der dwerrelwinden, die uit twalef hoecken blazen,
En torens scheuren van hunn' taeien wortel af.
Och, moght heer vader zelf eens opzien uit zijn graf,
En ick, in dezen schijn, noch raet by hem gaen zoecken!
Hou u gewaerschuwt: laet uw wijsheit niet verkloecken.
Ick wil godtvruchtigh my hierop met Godt beraen,
En uitzien hoe men best alle opspraeck magh ontgaen.
Wat is 'er nu op handen?
Wat mompelt het palais?
Adonias, aen 't branden,
Verzoeckt met 's konings pais
Abizags hant te trouwen.
Hoe wil dees bê beslaen?
Die bloem van alle vrouwen
Veel waerdiger te staen
In Salomons genade,
Is eenen prins te rijck,
En schoon. hy biet haer schade:
Zy zal dat huwelijck
Ontzeggen, zoo verschooning
Ten hove gelden magh.
Z'is tegens eenen koning
En koningklijck gezagh
Van Godt zoo schoon geschapen,
En waert in 't vlacke velt
Gehaelt door zwaert en wapen:
Als Jesses zoon, Godts helt,
Om Sauls dochter slaghte
Den grooten Filistijn,
Die Jakobs heir verachte.
Wie zal haer bruigom zijn?
Gevaltze 's konings oogen,
Zoo schiet de prins te kort.
De kroon kan niet gedoogen
Dat hy verheven wort.
De jongste lijdt geen' ouder,
Die zulck een' aenhang hadt,
En onlangs met de schouder
Der koningklijcke stadt
Ten toon wert omgedraegen,
Op d'algemeene stem,
En Abjathars behaegen.
Indien Jerusalem
Deze eere moght gebeuren,
Dat zy te prijck gezet,
Getoont met ope deuren,
Als bruit, de minnewet
Aen Salomon moght geven;
Wat zouden wy aen haer
Al vreught en troost beleven!
Zy zoude jaer op jaer
Het hof met zoonen zegenen,
Daer 's grootvaêrs kroost in blonck!
Wat zou 't een gouteeu regenen!
Jerusalem wert jongk.
Keer, ô zorgh des albehoeders,
Dat de schoone Abizag niet
Door nayver van gebroeders
Stof bestelle, tot verdriet
Van getrouwe burgeryen,
Heel genoeght aen 't scepterlot,
Dat, voor Davids overlyen,
Salomon is toegevallen,
Uit den rijcken schoot van Godt,
Die geene oude schat noch kent.
d'Opperwijsheit trof haer endt.
ABIZAG. BERSABA.
Abizag
'K heb 's konings oogen, tot mijn droefheit, eerst geloken,
En wort ten hove alree gelastert en besproken,
Als of ick weifelde, en, lichtvaerdigh in mijn trou,
Den prins Adonias ten troone opvoeren wou,
Waeruit hy onlangs van de trappen neêr quam storten.
Zoo durf men reuckeloos mijn' naem en faem verkorten,
En stooren 't nieuwe rijck des zoons op 's vaders graf:
Maer al deze opspraeck zal verdwijnen, als het kaf
Voor 't stuiven van den wint, koom ick gehoor te krijgen.
Men kan met glimpen eene onnoosle maeght betijgen,
Niet overtuigen: doch eer 't lasteren geloof
Ten hove wint, en groeit, wort my geraên ten hoof
Te klaegen, en in 't licht dit ongelijck te toonen.
Ten minste magh mijn klaghte Adonias verschoonen,
En vryen voor gevaer, uit zulck een lasterstuck
Te schroomen: want hy, droef van 't koningklijck geluck
Misdeelt, en niet gekent voor 's vaders eerstgeboren,
Behoorde, zonder schult, in zijn heer broeders toren,
Hem al te maghtigh, niet te sneuvelen, gelijck
Een die zich met verraet indringen wil in 't rijck.
Daer komt de koningin. het voeghtme haer t'ontmoeten,
En drywerf uit ontzagh eerbiedighlijck te groeten.
De hemel zegene de groote koningin.
De godtheit zegene van 's hemels hooge tin
Des konings moeder. dat zy lang geluckigh leve,
En niemant ongestraft haer' opgangk tegenstreve.
Abizag, spruit uw wensch uit een oprecht gemoedt,
En stemt die met uw hart, verwacht van ons al 't goet,
Dat 's konings kroon vermagh: maer spruitze uit een geweten,
Van wederspannigheit en schalck bedrogh bezeten,
Zoo treffe een vloeck uw hooft, en drijve u uit het hof.
Genade, ô koningin, wanneer gaf ick u stof
Tot onbenoegen? wat verleider zaeit mistrouwen
En onmin tusschen ons? kon oit de zon aenschouwen
Twee eveneensgezinde als wy, die in den arm
Van eenen koning korts noch lagen zacht en warm,
Hem hielden lijf en ziel aen een door minzaem paeren,
En schutten wat zijn hart kon quetsen en bezwaeren,
En onderdrucken in dien zwacken ouderdom.
Wy stutten elck hem, als een vierige kolom,
En vingen, toen hy storf den adem met de tippen
Van onzen rooden mont en liefelijcke lippen.
'K heb hem ten uitersten onscheibaer bygestaen:
En komt dus plotsling uw betrouwen om te slaen?
Gy moght uw hart alleen Abizag toebetrouwen.
Geen koninginnen, geen van al des konings vrouwen
Verdienden dees gena ten hove: en zoudtge nu
Haer aenzien met den neck, afkeerigh stuur en schuw?
Dat hoede Godt. dat durf, dat wil ick nimmer hoopen.
Mijn hart, dit zuiver hart (Godt weet het) staet noch open
Alleen voor Berseba: gunt gy een' ander 't oor,
Zoo gun genadigh uwe Abizag, oock gehoor,
Eer gy haer ongehoort, en tegens recht en reden
Betight. dat voeght het hof, en hoffelijcke zeden.
Geveinsde, waentge dus uw schande t'overkleên?
Hoe schoon gy 't quaet vermomt, men ziet door 't mommen heen.
Woudt gy met 's konings zoon op dit beding verzaemen?
En most men heden my voor mijnen zoon beschaemen
Door d'eerste voorbede en dit huwelijxverzoeck?
Gy waert my, simple duif, in 't veinzen veel te kloeck:
Maer veins uit al uw maght, en vlam op dertigh rijcken;
Gy zult, als konings bruit, met geene rijxkroon prijcken.
Den prins Adonias zal 't eeuwigh rouwen, om
Dat hy ter sluick dien wegh naer Davids troon opklom.
De boosheit wort een poos bedeckt met schoone glimpen,
Maer melt den meester haest. men magh geen tweewerf schimpen
Met majesteiten. neen, hy worstelt tegens Godt,
Wie tegens 's hemels wil en uitgedruckt verbodt
't Gezalfde en wettigh hooft naer zijne kroon durf steecken.
Genadighste, gedoogh dat wy een luttel spreecken
Voor onze onnozelheit, en neem zoo lang gedult.
Onnozel zijtge niet.
gy zult de minste schult
By ons niet vinden, schoon hier schult in wort gevonden.
Ick weet Adonias heeft zich niet onderwonden
U aen te zoecken, of gy droeght 'er kennis af.
Dat 's waer, hy melde 't my in 't heenegaen. ick gaf
Mijn oordeel op dien eisch, en riedt den helt getrouwelijck,
Zoo kort na vaders doot, ontijdigh van geen houwelijck
Te reppen; een verzoeck, dat langsaem zou beslaen.
Maer lichter kan men minne een' jongelingk ontraên,
Dan minnaers, heet van gloet, intoomen en regeeren,
De liefde wil te noo 't geliefde pant ontbeeren.
Dat gy met schijn van ernst hem 't huwelijck ontriet,
Stack 't vier in 's minnaers hart. 'k geloof u verder niet,
Zagh door de trali, toen gy gingt naer Arons kooren,
Wat hy u heimelijck toeluisterde in uwe ooren.
Mevrou, verschoonme toch, met een den jongelingk.
Hy luisterde ons in 't oor hoe hy te raede gingk
In dit gewightigh stuck met geene onwijze heeren.
Dat zijn de valcken die dus schalck te zamen zweeren,
Om prins Adonias te helpen aen het rijck.
Aen rijck noch kroon: maer aen een eerlijck huwelijck,
Gelijck een' prins betaemt, door voorbê van de moeder,
En loutere gena des konings, zijn' heer broeder.
Tot noch toe worden my de raetsliên niet gemelt.
Aertspriester Abjathar, en Joab, Davids helt,
En outste veltheer, bey beproefden, en getrouwen.
Twee vogels, afgerecht om dit verraet te brouwen,
Naerdienze met den neck beide aengezien ten hoof,
De klaeuwen willen slaen in zulck een' scepterroof.
De hemel strafme, viel dit oit in mijn gedachten.
De straf is voor de hant.
mevrou kan dit verzachten,
Ten beste schicken by den koning, haeren zoon.
Zoo holp ick hem en my om leven staet en kroon.
'K verzocht het huwelijck uit alle mijn vermogen,
En vindme in dit verzoeck te schandelijck bedrogen.
Een prins, wien 't huwen luste ontbrack noit rijcke stof.
Men vintze in 't gansche rijck. hy hoeft geen schoone in 't hof
Te zoecken, om verraet te stichten, koninginnen
Te trouwen, en door haer het hart des volx te winnen.
De hartquetzuur des staets, noch nauwelijx geheelt,
Wort weder opgekrabt. hy rekent zich misdeelt
In 't erfrecht van de kroon. dit kan hy niet verduwen.
De koning vont den draet: nu zal het gansche kluwen
Haest volgen. dit verraet, in 't heimelijck gesticht,
Wort nagespoort. het wil, zoo helder als het licht,
Opdaegen. Salomon, in zijn beleit zoo prijsbaer,
Kon zijn gequetste kroon genezen heel bewijsbaer,
En heelen, zonder 't recht te schorten: maer hy gaet
Omzichtigh, en gebruickt gewight, en toets, en maet.
Zoo vint geen lastervlack op zijne kroon te vatten.
Ick wenschte Adonias met al mijn bloet en schatten
Te redden uit dien noot. mevrou, verschoon den helt,
Den zoon van David toch.
indien verschoonen gelt,
Betrou de broeder zal den broeder eerst verschoonen:
Maer Godt die Salomon verhief op Davids troonen,
Eischt dat hy 't kroonrecht streng hanthave in zijne kracht.
Dit voeght den koningen van Abrahams geslacht,
Die, als het Godt behaeght, hunne eige vrucht niet spaeren.
Hou aen om uitstel, of de koning moght bedaeren
In zijn verbolgenheit.
wanneer een koning 't recht
En ongelijck in zijn verbolgenheit beslecht,
Dan gaet de gramschap blint ter vierschaer voor de reden.
De koning Salomon stapt met gewisse schreden
Zachtzinnigh naer den troon, voor 't storten van dit bloet.
Helaes, mijn bloet wort koudt van angst en schrick, mijn moedt
Loopt over. kan men nu geen hoop noch troost verwerven,
En moet Adonias den doot zoo bitter sterven,
In 't bloeienst van zijn jeught? hoe boet men deze scha?
Zoo 't u geraden dunckt, beproef of gy gena
Ten hove voor den troon van Salomon kunt winnen.
Daer komt de koning uit zijn kabinet van binnen,
Zwaermoedigh, hangends hoofts, en met dit recht belast.
Vermurwtge 's konings hart: ick stel my zelve vast,
En wil beloven 't zal aen Berseba niet hangen
Hem weder in gena, gelijck voorheen, t'ontfangen.
Mijn zoon heeft reede uw komst vernomen. hy ziet uit.
Verbidtge Adonias, en wort het recht gestuit
Door uw bemiddeling: de prins, noch onverwezen,
Verrijzende, achte zich dan anderwerf verrezen.
SALOMON. ABIZAG.
Hoe krachtigh is de liefde in 't nijpen van den noodt.
Een weerelooze maeght ziet leven aen noch doot.
Abizag komt bedruckt ten hove om troost, en midden
Door al de lijfwacht heene Adonias verbidden.
Zy knielt. gy komt te spa, hier gelt geen nabeklagh.
Indien voorbidden den betighten helpen magh,
Bidt voor u zelve, die den prins holpt harrenassen,
En onder bruiloftsschijn den koning woudt verrassen.
Hadt mijn heer vader u dees schalckheit toebetrout?
Gy blonckt aen zijne kroon, gelijck gesteente in gout,
En diende hem getrou voor andre bedtverwanten.
Maer hy beschonck u milt met perlen en karkanten,
En goot in uwen schoot een zee van schatten uit.
Uw gunst en schoonheit streeck dien koninglijcken buit.
Doch geen miltdaedigheên een wufte vrou verbinden,
Die wispeltuurigh zich van allerhande winden
Beweegen laet, en, van staetzuchtigheit vervoert,
Jerusalem en 't hof in brant zet, en beroert.
Uw schoonheit en gezagh en rijckdom, zoo veel gaven
Den jongling prickelden om hooger aen te draven,
En zorgelijck en steil te grijpen naer den staf,
Dien vader my door Godts gena rechtvaerdigh gaf.
Indien u 't huwen luste, en liepen uwe zinnen
Op eene wederga: wy, die uw heil beminnen,
Niet min dan vader in zijn leven, hadden u
De keur uit al het hof van zelf geschoncken: nu
Misbruicktge uw' zegen, en, dat nimmer wort geleden,
Wilt op ons staetgevaer u listigh uitbesteden
Aen broeder, dien gy jaeght in een gewisse doot.
Hoe onlangs is 't geleên dat hy ten outer vloot,
Verbaest een' vryburgh zocht om 't lijf in noot te bergen?
En durf men mijn genade en goetheit weder tergen?
Een die gewijt wert om Godts stammen te gebien,
Kan dees goeds moedts en koel dien lozen handel zien?
Abizag, kon men u dees boosheit toebetrouwen?
Hoe wort die schoone prins misleit door list van vrouwen!
Genade, ô Salomon. geloof geen los gerucht.
Geen los noch loos gerucht. wat durf de scepterzucht
Niet aengaen! meentge uw schult te decken met ontveinzen?
De hartekenner kent de harten en gepeinzen,
En weet dat geen verraet my in de zinnen schoot.
Hoe zoude ick eerloos, korts uw vaders bedtgenoot,
En trouwe nootvriendin, my laeten blint bekooren,
Om, tegens zijnen zin en wet, Godts uitverkoren
Te stooten uit dien troon, van Gode u toegeleght,
By Davids jongsten wil? dat waer het heiligh recht
Ontheiligen. ick heb my voor mevrou, uw moeder,
Ontschuldight. wort'er schult gevonden by uw' broeder,
En is de prins misleit, en jammerlijck vervloeckt;
Ick kenme vry van schult. indien men 't onderzoeckt
En naerspoort, geene smet zal in Abizag blijcken.
Het stont met uw verlof hem vrij op huwelijcken
Te dencken: 't afslaen stont aen uwe majesteit.
Sta op, kent gy u vry. 't is dan het loos beleit
Van trouweloozen, die ter offermaeltijt liepen,
En, op bazuingeschal, geluck heer koning riepen,
Van alle stammen met triomfe toegestaen.
Nu durf men weder stout dien onwegh inneslaen.
Die misdaet wert gezoent, by uw heer vaders leven.
Het bleef gezoent, waer hy niet wederom gesteven.
Hy ziet niet verder dan door d'oude koningin
Abizag t'eischen tot een bruit en gemaelin.
Dit huwlijck stelde hy aen zijn heer broeders zeggen:
En toen hy heden my het huwen voor quam leggen,
Ontriet ick hem met ernst ten hoof naer my te staen,
Doch stelde my den wil des konings onderdaen.
Hoe geeft mijn simpel hart dan stof tot achterdencken?
Men zocht door deze trou de majesteit te krencken,
En op uw bruiloft my te dingen naer den hals,
Met eenen naer dees kroon.
Abizag was noit valsch:
Hoe zouze op koningsmoort toeleggen ongenadigh?
Neef Joab in den aert is bitter en moordaedigh.
Dat bleeck aen Abner en aen Amaza weleer,
Twee helden in het spits van zijn vermomt geweer
Gesneuvelt, daer hem 't recht noch reên van staet te geven.
Hy wert met Abjathar van eenen geest gedreven
Adonias, van zelf kroonzuchtigh, eenen smaeck
Te geven van verraet, en broederlijcke wraeck,
En u van 't huwen met dien stouten prins. hier draeien
Dees voorbeên op. men zoeckt Abizag eerst te paeien
Met zulck een' bruidegom, de gading van haer jeught,
En dan, in 't midden van de feest en bruiloftsvreught,
Den jongsten broeder met zijn vaders zerck te decken.
Zou zich een broeders hant door broedermoort bevlecken?
Dat is gebleken aen den schalcken Absolon,
Die speelde 't Ammon by den wijn. staet Salomon
Nu van Adonias een beter lot te hoopen?
Om Thamars schennis heeft zich Absolon verloopen,
Uit een geterghde wraeck: dat schelmstuck gaf hem stof.
En prins Adonias, onterft van vaders hof
En kroone, kan dien smaet verkroppen noch verduwen;
Dies ziet de wraecklust uit, om, onder schijn van huwen
Aen schoone Abizag stil door Joab, schelmsch van aert,
Zijn' broeder by den wijn te komen onder 't zwaert.
De koning wort bewaeckt met zijne leeusbanieren.
De koning zit bestuwt van hofwacht en staffieren.
Zoo dicht niet, of het gaept by wijlen voor of na.
Men slaet gelegenheit, en plaets en tijden ga.
De zee, by 't schoonste weêr, leght stil en op haer luimen.
Een storm steeckt schichtigh op: dan ziet men 't water schuimen,
En zich verheffen, dat het aen de starren plast.
Zoo vindt de zeeman, die niet opwaeckt, zich verrast,
En strijckt het zeil te spade, en kan het roer niet dringen.
Een koning wapene zich veiligh voor bespringen.
Wy willen schrap staen, eer al 't stamhuis, bly van geest,
En vrolijck by den wijn, op dat geveinsde feest,
Eenstemmigh uitroepe, op geklanck van moortbazuinen:
Lang leef de koning, en de koningin van Suinen.
Wy willen tijdigh eerst de hant slaen aen dien rey.
Natuur, die my beschonckt met schoonheit, hoe beschrey
Ick uw miltdaedigheit en schadelijcke gaven,
Die prins Adonias, den koningklijcken braven,
Ten val gedijen! och, had koning David my
Gelaeten buiten 't hof, zoo moght Abizag, vry
Van achterdencken, in het bloeienst van heur jaeren,
En buiten opspraeck, met een wedergade paeren.
Nu is Abizag, flus noch 's konings bedtgenoot,
Eene oirzaeck van des zoons al t'onverdiende doot.
Abizag niet, maer door haer trou ten troon te stijgen,
Dat's oirzaeck van zijn doot.
'k zal dan van d'oirzaeck zwijgen.
De stam van Jesse ontzey noit vyant zijn gena,
En minst den eigen zoon, die, zonder wederga
In wederspannigheit, den vader dong naer 't leven.
Door vaders goetheit wert de boosheit meer gesteven
Toen Absolon, gesterckt van aller stammen stem,
Hem sedert met gewelt dreef uit Jerusalem,
En in zijn ballingschap gewapent naer quam zetten.
Zoudt gy uw eerste recht met broederbloet besmetten?
Met geen onschuldigh, maer strafschuldigh broedersbloet:
Het maeghschap grenst te na.
wie naer de kroon steeckt moet
Het boeten met den hals. de kroon lijdt geen verschooning.
Dees misdaet quetst het hart des rijx, dat is de koning,
Het eigen beelt van Godt, op 't rijxaltaer gewijt.
En Godt schelt daeghlijx zelf der boozen misdaet quijt.
Zoo beelt de koning best de Godtheit uit naer 't leven.
De Godtheit treckt min lof uit straf dan uit vergeven.
De Godtheit in het recht ziet geen persoonen aen.
Gena kan eeuwigh, geen gestrengheit lang bestaen.
Men geeft den koningen den titel van genadigh.
De faem van goetheit, licht verzoenbaer, en weldaedigh,
Verleent meer luisters aen den opgangk van uw rijck.
Noit droegh een rijck gerust twee koningen gelijck,
Gelijck de weerelt geen twee zonnen kan gedoogen.
Een rijxzon Salomon verheught der stammen oogen:
Hoe zouze Abizag dan bedroeven in den zoon
Van David, die u zette in 't gout van dezen troon?
Geen vleier van het hof misleide u met zijn treken.
Abizag rust. het recht wort met dit tegenspreecken
Eer aengeterght, en min geleenight, en verzacht.
Gy wort ten hove met dees voorspraeck meer verdacht.
Genadighste, gedoogh dat wy ons zelven quijten.
Zoo quijt u dan heel kort. dit jammeren, dit krijten,
Dit kermen vordert niet. nu klaegh uw hart voort uit.
Het recht gaet zijnen gangk. kort af uw klaghte, en sluit.
Genadighste, eene maeght is teder,
En allerteêrst in dit geval,
Daer 't 's konings broeder gelden zal.
Ick worpme aen uwe voeten neder,
Als voor een' vryburgh in den noot.
Gekerm noch traenen kunnen baeten.
Vergeefme, ick moet mijn traenen laeten.
Verdiende Adonias de doot,
Zoo wijt het my. is dit te stuiten;
Gy kunt Abizag, waert veracht,
By vaders vrouwen, dol verkracht
Van Absolon, met muuren sluiten.
Zoo kanze door dit huwelijck
Den jonglingk niet ten troone opvoeren,
Noch door haer staetzucht 't rijck beroeren.
O Salomon, ô licht van 't rijck,
Verdoof den glans der majesteiten
Niet in uw' broeder met de kling:
Zoo moetge by nakomeling
En nazaet voor uwe eer niet pleiten.
Gena, geen recht zy uw besluit.
Kies van dees beide 't veilighste uit.
Rijs op, Abizag. wy, gedient by 't meeste voordeel,
Beloven u voor Godt door geen ontijdigh oordeel
Noch hem, noch 't heil des volx, noch onzen naem en eer
Te quetsen. neen gewis: betrou dat nimmermeer.
Wy willen 't heiligh recht om gunst noch afgunst buigen,
Noch op een donkre blijck maer wettige getuigen
Het vonnis vellen; 't zy men 't recht uitvoere, of zwicht'.
Zoo schroomen wy geensins 's volx opspraeck, noch het licht.
Dees zwaerigheit treft my, zijn' broeder, eerst in 't harte.
Rijs op Abizag. God verlichte u in dees smerte.
BANAJAS. SALOMON.
Banajas
Genadighste, ick verwacht, tot 's konings dienst bereit,
In dezen stant den last van uwe majesteit.
Hoe gaet het, Banajas? wat mompelen de lieden?
Zal prins Adonias, of Salomon gebieden?
Elck heeft de bruiloft van Abizag in den mont.
Wat dunckt u van dees bruit, en zulck een trouverbont?
Z'is teffens rijck, en schoon, en, boven haere dagen
En kunne, alreede wijs. zou zy den zoon mishaegen,
Een maeght, die vader, zwack van ouderdom, beviel?
Zy kent geen wederga. de glanssen van haer ziel
En geest, die door de wolck van 't schoone lichaem straelen,
Verbeelden 't ooge, dat een engel neêr quam daelen
In menschelijcken schijn, met sterflijckheit bekleet.
Natuur heeft teffens al het eêlste aen haer besteet.
Zoo 't eerstgeboorterecht niet street met vaders orden,
En Godt, die my verhief, wat konze minder worden
Als koningin van 't rijck? want schoon het hof haar riep,
En zy, gelijck een roos, in vaders armen sliep,
Z'is noit van hem gerept, maer zuiver maeght gebleven:
En storf ick kinderloos, 'k wou haer aen broeder geven:
Nu staet Adonias te vroegh op voor den tijt,
En terght de wettigheit, ter heerschappy gewijt.
Zoo vader David my dit voorrecht had geweigert;
Ick waer te vrede, en hy ten rijxtrappe opgesteigert
Met 's volx toejuichen: nu verbintme staet en plicht
Te hindren dat my geen onterfde sta in 't licht.
Heer vader spelde lang mijn' opgang door de galmen
Van hemelsch harpgezangk, en stroide olijf en palmen
Den vredevorst ter eere, en zette in 't lang en breê
Mijn grenzepaelen uit, van d'eene aen d'andre zee,
Van Faroos Nijl tot aen d'Eufraet, en Nimrots stroomen:
En durf Adonias vermeten my 's rijxtoomen
Ontrucken tegens Godts en vaders jongsten wil?
Indien men spreecken magh in broederlijck geschil,
Het voeght onwettigen voor wettigen te wijcken,
En Godts orakelen. men magh de dertigh rijcken
In een gesmolten niet verdeelen: dat staet vast.
Het is geen suffens tijt. 't gemor der burgren wast
Alle oogenblicken aen. zoo veele aenhangelingen,
Die onlangs met gejuich ter offermaeltijt gingen,
Om prins Adonias te helpen op den stoel,
Verwachten 't woort van hem: en wiltge stil en koel
Van ver dit aenzien: hy zal d'eerste rol herspelen.
Het oproer kanckert in. men moet staetkanker heelen
Met vier en yzer, eer die inkruip' naer het hart.
Ick vindme van weêrzy benepen en benart.
Hier staet mijn wettigh recht, daer d'opspraeck en de laster;
Hier 's huwlijx aenzoeck, daer 't gevolgh. wy dienden vaster
In 't vonnissen te gaen, om door geen los besluit
Te slibbren. bloetrecht eischt een klaer bewijs vooruit,
Dat op getuigen rust van onbesproke koppen.
Men hoeft veel stofs, om al wat gaept den mont te stoppen;
Dies liet ick door de stadt naerspooren wat'er broeit,
En wacht getuigen, hoe hier Joab onder roeit,
Met Abjathar. bezet terstont de poort en vesten
Van Davids stadt met wacht van alle vier gewesten.
Gy hebt de Kreten en de Plethen in uw' eedt.
Ga daetlijck heene, en hou u op mijn leus gereet.
Had Jesses jongste zoon niet verder
Dan 's vaders stal gezien,
Genoeght te leven, als een herder,
En kudden te gebiên;
Hoe vrolijck zouden zijne zoonen
Den haet en nijt ontgaen,
En onbekoort naer koningskroonen
Noch heerschappyen staen!
De kroonzucht, nu hun aengeboren
In 't vaderlijcke hof,
Komt reis op reis het hart bekooren,
En geeft krackeelen stof.
Hoewel de princen snel, als schimmen,
Verdwijnen uur op uur,
Noch zoeckenze al in top te klimmen,
Op 't wanckele avontuur.
Het hooge daelt: het laegh stijght boven.
De zoons belaegen eige vaders,
De broeder 's broeders staet.
Het hof krioelt van aertsverraders.
Elck vlamt op eige baet.
Men leght op rooven toe en moorden.
Geveinstheit, vol bedrogh,
Verlockt een duif met schoone woorden.
De koning staet, och och,
Gereet alle oogenblick te glijden.
Biet Godt hem niet de hant,
Hy stort, ten schimp van die 't benijden.
De rijcke tullebant
Geneest geen hooftpijn, purpre broozen
Voetevel nochte smart.
In doornen pluckt men geur van roozen.
De mont is niet als 't hart.
De goude kelck schenckt moortvenijnen.
De dingen zijn niet als zy schijnen.
Godt zelf had Jesses zoon
Ter heerschappy gekoren,
En met den olihoren
Door Samuël uit 's hemels troon
Gezalft by koning Sauls leven.
Hy kreegh dan 't rijck, niet aengedreven
Van kroonzucht, maer door 't hoogh bevel
Geopenbaert aen Samuël.
Zoo volghde Salomon die gangen;
Dies zal hy 't rijck, van Gode ontfangen,
Bezitten, rijck van majesteit,
In vrede en volle heerlijckheit.
Laet ons ter hutte Godt gaen smeecken.
Godt kan der boozen aenslagh breecken.
ADONIAS. ABIZAG.
Wat raet, Abizag? ô getrouwe halsvriendin,
Hoe jammerlijck bekomt my mijne oprechte min
En liefde t'uwaert, als een schelmstuck, waert te vloecken!
Bespieders brullen om Adonias te zoecken.
Ick bidde u, bergh mijn lijf, Godt geve oock hoe het zy.
Rampzalige, gy schuilt by niemant minder vry.
Ick zitte om u verdacht, en uw verraeders streecken.