Janus Dousa, Huigh de Groot, Peter Schrijver, Peter Bokenbergh, Bernart Furmer,
					Ubbo Emming, en alle edele vernuften, die den oirsprong van de Nederlanden en de
					kentekens der geslete oudtheit opspoorden, getuigen hoe de heilige Willebrort in
					deze landen, met de fackel van zijne leeringe, aen de zon der waerheit
					ontsteecken, den nacht der Heidensche afgoderye verdreef, en den verduisterden
					harten met het hemelsche licht toelichte, verlichte en Christende. Niemant zal
					hierom dencken dat ick, met Faëton ten treurtooneele te voeren, het Heidendom
					weder wil invoeren, neen geensins; maer alleen, tot verbeteringe der zeden,
					tooneelwijs ontvouwen deze schoone fabel, by Ovidius heldendichtswijs,
					overheerlijck en leerlijck, inzonderheit ten spiegel van reuckelooze stouten,
					uitgebreit. De melckachtige tong van den heiligen Lactantius, de zielen, niet
					door den Heidenschen melckwegh naer Jupijns hof, maer door Christus Jesus, den
					wegh des heils, naer het beloofde vaderlant, daer honigh en melck vloeit, en het
					palais van Godt den vader wijzende, zeght: Dichters verzierden geene
					geschiedenissen, maer overbloemden de geschiedenissen met eene zekere verwe:
					naerdien een dichters ampt hier in vereischt waerachtige geschiedenissen, in
					eene andere gedaente van ter zijde, met eenigh voeghelijck cieraet over te
					voeren: want d'oude fabelen der Egyptenaren en Griecken begrijpen in zich de
					kennis der geschiedenissen, natuure, en zeden, welcke dryderhande kennis, onder
					het overkunstigh tapijtwerck van Faëtons fabel, d'allerheerlijckste van Nazoos
					herscheppinge, gebloemt en overschaduwt wort, om, gelijck Horatius zeght, het
					oirbaer met den honigh van vermaeckelijckheit liefelijck te mengen, te maetigen,
					en ruwe en onbesleepe zinnen te schaven en te wetten. My gedenckt dat van wijlen
					de doorgeleerde heer Vossius tegens my zeide: Indien mijne pen Ovidius
					Herscheppinge op het papier ontvoude, het zoude blijcken dat noit geleerder
					boeck dan Ovidius Herscheppinge aen den dagh quam. Het kan hierom niet ongerijmt
					schijnen, dat my luste treurtooneelwijs te bespiegelen dit voorbeelt van Faëton,
					waerin de bovengemelde dryderhande kennis uitschijnt. Aldus houden de
					historikundigen dat Faëton een zeker konings zoon was, die, te wagen langs Padus
					oever, den stroom der Celten, rydende, in dien stroom quam te storten, en van
					zijne zusteren zoo jammerlijck beklaeght wert, datze, verstockt en stom van
					rouwe zittende, in popelierboomen scheenen te veranderen. Plutarchus zeght in
					Pyrrus, dat d'eerste koning der Thesproten en Molossen, na den weereltvloet,
					Faëton hiet, by Luciaen, in zyn gespreck van het starrekijcken, hierom den zoon
					der zonne geacht, wien de zonnewagen wert toegestaen, naerdien hy d'eerste van
					allen, den loop der zonne naerspoorde. Natuurkundigen zeggen, dat Faëton de zoon
					van de Zonne en Klymene genoemt wort, naerdien hy, volgens zijnen naem in het
					Griex, brant en hitte betekent, die uit de zonne spruit. Klymene bediet het
					water. Wanneer nu de Zon de dampen ontsteeckt, dan openbaert zich de hitte,
					omtrent den herfst bykans onverdraeghzaem, en die, na het uitbersten van blixem
					en donder, door den slaghregen verkoelt: waerom gezeght wort, dat Jupiter Faëton
					uit den wagen klonck. Staetkondigen en zedevormers leeraeren door Faëtons fabel,
					dat de heerschappy van hooge staeten alleen aen wijzen en voorzichtigen, en niet
					aen wulpen en onbeslepene harssens, te betrouwen staet: naerdien aen het wel en
					qualijck regeeren het heil en onheil des volx hangt. De goddelijcke Plato moght
					hierom met recht zeggen: Wy zullen de moeders en voesters vermaenen den jongen
					knaepen uitgeleze fabelen te vertellen, en hunne gemoeden naerstiger met Fabelen
					dan met handen te fatsoeneeren. Wat nu deze de tooneelwijze belangt, dit
					treurspel is niet eenvoudigh en doorgaens eenen zelven toon van droefheit
					houdende, maer ingewickelt, dat is ongelijck van toon. Blyschap en droefheit
					steecken op elckandere af. De hartstoghten liefde en gramschap, hoop en wanhoop,
					woelen en barnen heftigh door d'onderlinge bloetverwantschap van ouderen en
					kinderen, den noot by hemel aerde en zee geleden, en den schrickelijcken
					overgangk van geluck in ongeluck, maghtigh onverzetbaere gemoeden schrick en
					medoogen in te boezemen. Het zoude my lusten dit breeder t'ontvouwen, maer de
					schouburgh schuift de gordynen open, en Klymene met haere kinderen, voor Febus
					hof, te voorschijn komende, gebietme te zwijgen, en aendachtigh toe te
					luisteren.