floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Wy zoecken hulp en steun aen uw' doortrapten raet,
Uit lust ter wraecke van dien onverdienden smaet,
En 't schendigh ongelijck in 't opperhof geleden,
Daer Michaël, bestormt, en wettigh aengestreden,
Het heir der hemelen met zijnen donderslagh
En blixemstraelen dreef ten troon uit van 't gezagh,
Ons eeuwigh toegestaen. nu willenwe, als bandyten,
Geduurigh tegens 't rijck van dien erfvyant wrijten,
Niet voor de vuist, en door een openbaer gewelt,
Naerdien zijn heirkracht ons te maghtigh valt in 't velt,
Maer door bedrogh, en list, en heimelijcke laegen.
Zoo kan het kleenste dier het allergrootste plaegen.
Nu giet dien aenslagh eens in een' rechtschapen vorm.
Het allerreetste is dat men listigh hem bestorm,
In zijn volschapen beelt, wiens glans zoo hemelsch flonckert.
Indienge 't kroost, dat naer den vader zweemt, verdonckert,
Zoo keert hy 't aenzicht van deze ongelijckenis.
Gy weet hoe hun dit ooft zoo scherp verboden is,
Geraeckt de zoon 't verbodt des vaders t'overtreden,
Zoo steeckt hy zich in schult, door traenen, noch gebeden,
Noch geene middelen te zoenen, hoe men schreit.
Dat waer de misdaet van de hooghste majesteit
Te quetsen trots hervat, in d'aerdtsche heerschappye.
Met reden. vangenwe aen van beeldeschenderye,
Naerdien het afgebeelde in zijnen oppertroon
Te zeker zit. dus wort de parel van zijn kroon
Geruckt, en in het slijck getrappelt en geschonden.
Wy nemen 't in beraet. maer weetge oock andre vonden
Te vinden, om allengs en niet zoo plotseling
Ons t'openbaeren? want de hemel sloot een' ring
En wacht van englen om dees beide, die nu paeren,
En vrolijck bruiloften. gy hoort door loof en blaêren
Den blijden bruiloftsgalm, en schellen vogleklangk,
Uit telge, en tack, en haege, ontvonckt aen englezangk,
Het feest inluiden. men is bezigh met bereiden
En decken van den disch. Wachtengelen geleiden
De gasten, en de bruit en blijden bruidegom.
Oock waert hier Michaël, het hooft der hofwacht, om
Te waecken, dat geen wrock van helsch gespoock hen stoore.
In 't kort men houdt'er wacht, van achter, en van vore.
Bandijten worden licht verraeden, en ontdeckt.
Bandyten dienen op te waecken, ongeweckt
Van hunnen vyant, en geen vast verblijf te zoecken,
Noch licht en ope lucht. De schaduwen, en hoecken,
Spelonck, en onwegh, bosch, en galery, en haegh
Bedecken allerbest het nachtspoock, dat by daegh
Ongaerne wort gezien. het moet zich zelf bewaeren.
Hoe kuntge wercken, en uw' aert niet openbaeren?
Men trecke een grijns aen van het een of 't ander dier.
Een vogel, die de lucht met zijne pen bezwier,
Gelijckt den geesten, die op hunne vleugels zweven.
Verkies den adelaer, der voglen vorst, in 't streven
Alle anderen te kloeck, en die met zijn gezicht
En ooghstrael niet ontziet het steeckend middaghlicht
Te tarten. d'adelaer zou zijnen roof ontdecken
Van verre, indien hy most verhit ten oorlogh trecken.
Hy is gewapent met den beck en scherpen klaeu.
Of kies een' elefant. zijn lichaem valt niet naeu
Om in te schuilen, en bedeckt te loopen mommen.
Hy is in reêngebruick de kloeckste van de stommen,
En maghtigh met zijn' snuit een' boom te slaen in 't zant,
Of Adam, in de lucht geslingert, op den tant
Te vatten, zoo 't hem niet van geesten wort verboden.
Dat 's waer: de godtheit waeckt om laegh voor d'ondergoden,
En zijn' stadthouder, vorst en hooft van 't aerdtsche rijck.
Geen dier is menschen in zijn kloeckheit zoo gelijck,
En ons zoo nut, om stil een' aenslagh uit te wercken,
Dat een geschubde draeck, voorzien van schoone vlercken.
Hy is in vliegen en omzweven uitgeleert.
Zijn tong, om 's menschen spraeck te volgen, gebootseert,
Zou geestigh weifelen, en liegen, en bedriegen.
Dat waer de rechte valck om van mijn hant te vliegen,
En deze onnozelen te grijpen in hun vlught.
Spreeck zachter. zie eens om en weêrom, dat geen lucht
Uw stem ontdecke, en zy dien grooten aenslagh mercken:
Want hoe gy werckt of niet, men dient bedeckt te wercken,
En hen te vangen, eer men onraet kan vermoên.
Wat dunckt u van den draeck?
de slang is schalck en koen,
Twee eigenschappen, niet onaerdigh uitgekoren.
De schalckheit is dit dier natuurlijck aengeboren,
Gelijck de stoutheit. zoo dees beide gaen gepaert
Wort d'aenslagh uitgevoert, die zulck een' langen staert
Van jammernissen, door alle eeuwen, na zal sleepen.
Zy dienen beide niet al teffens aangegrepen.
Men moet omzichtigh gaen, en spreecken een voor een.
De vloeck en zegen is hun alle bey gemeen.
Zy trecken eene lijn: wat d'een begeert wil d'ander.
Zoo een van beide in wille en opzet dan verander,
Zal d'ander volgen op het spoor van zijne ga.
Indien de vrou zich met den man hierop bera,
Is 't vruchtloos aen de vrou dit stout bestaen t'ontginnen.
Het reetste is eerst het hart van haeren man te winnen.
De vrou volght lichtelijck het voorbeelt van den man.
Indien men op het hooft geen voordeel winnen kan,
Zoo moet men door de vrou den man zien om te zetten.
Zy zal haer lippen traegh aen deze vrucht besmetten.
Een dertle snoeplust kan haer brengen tot vergrijp.
Het overtreên smaeckt raeu.
de vrucht is versch en rijp,
En lecker op de tong, bekoorlijck in haere oogen.
Zoo wort gevoelen, smaeck, met een 't gezicht bedrogen,
Dry zinnen teffens door een' appelbeet alleen.
Zoo wort mevrou eerst, maer de heer niet overstreên.
De vrou moet voortreên, als de zwackste van hun beide,
En bieden hem de vrucht.
en zoo hy haer uitzeide
Zijn' mont te zetten aen het aengeboden ooft?
Ontvoutze wat al goets dees appel hem belooft,
Hoe kan hy laeten eens op haer verzoeck te proeven?
Om eenen appelbeet den oppersten bedroeven,
Door 't reuckloos overtreên van zulck een streng verbodt,
En een gewisse doot te sterven, om 't genot
Van eenen mont vol saps, leert dat den mont niet spaenen
Van dootelijck venijn?
zoo zy 't verzoeckt met traenen,
Hy slaet zoo kleen een bê de jonge bruit niet af.
Oock terght verbodt de lust. het dreigen van de straf
Ontvonckt de lust. gy weet hoe lust u kon verrucken.
Maer 't menschdom spiegelt zich aen 's engels ongelucken.
Hy is te bijster op meer wetenschap belust.
Wat zaecken zijn hem niet natuurelijck bewust,
Oock boven zijn natuur?
noch zal hy 't zeil niet strijcken,
Maer willen Gode zelf in wetenschap gelijcken.
Den allerhooghsten niet te wijcken, was de bron
En eenige oirsprong, daer ons onheil uit begon.
Zoo dient men langs dien kant hem listigh aen te randen.
Begin, en voer het uit. zie toe, belegh uw banden
Aen alle kanten vast, op dat hy 't niet ontspring'.
Is u een spoock of tien te weinigh en gering,
Men zal een regement oppressen hier ter stede.
De schalcke Belial, mijn schiltknaep, houdt zich reede.
'k Zal hem berechten hoe hy best ter menschejaght
De netten spanne, om al het menschelijck geslacht,
Met eenen zelven slagh, in 't eerste paer te vangen.
Het rijck des afgronts zal met smoock en lofgezangen
U eeuwigh eeren, zoo gy 't heldenstuck volvoert.
Al wat de vleermuisvlerck in lucht en zwavel roert
Verlangt te deelen in den rijckdom van dien zegen,
En vaert op helsch getoet den overwinner tegen,
Zoo moedigh, dat de stoel des hemels, op 't geschal
Aen 't wanckelen, verschrickt van 's menschdoms zwaren val.
Maer dit 's een poos te vroeg: dees hofstorm moet eerst voorgaen.
Vang rustigh aen van 't hooft, en ziet niet om. laet doorstaen.
Verschalck den bruigom eerst, en dan de nieuwe bruit.
Spreeck Belial: daer komt hy aen, en vlamt op buit.
BELIAL. ASMODÉ.
Mijn heer, ick zocht u, in de lommer van dees hoven,
Daer gy op 't stampen quaemt van onder opgestoven.
Hoe luid de roep toch van den grootvorst Lucifer?
Wat blyschap hoort men hier?
dees bruiloft wort niet ver
Van hier gehouden: maer wy zijn'er niet geroepen.
Wat bloeit dees lusthof schoon! hier valt genoegh te snoepen.
Het paradijsooft drupt den gaepende in den mont.
De lucht van kruit en bloem rieckt heilzaem en gezont.
De boomen bloeien door al 't jaer, als uit gewente.
Natuur smilt lieflijck vier getijden in een lente,
Niet anders dan of zy hier eeuwigh bruiloft houdt.
De grootste hovenier, die dezen lusthof bout,
En plant, is zelf belust geduurigh hier te waeren.
Hy sloot het huwlijck der gelieven, die nu paeren.
Wy zijn beraên dees vreught te stooren, hem ten spijt.
De vorst, die 's menschen heil en 's hemels eer benijt,
Begeert dat gy dit paer gelieven helpt verrucken,
Om stout door snoeplust dit verboden ooft te plucken.
Zoo krijght al 's hemels eer en 's menschdoms heil een' krack.
De gansche weerelt hangt alleen aen dezen tack,
En 't misbruick van dit ooft, indienze zich vergaepen,
Vergrijpen aen dees vrucht.
Hoe nu? is al 't geschapen
Niet even goet, en schiep de schepper eenigh quaet?
Geensins: natuur is goet: in 't overtreên bestaet
De quaetheit. tegens 't hoogh verbodt zich iets vermeeten
Dat 's quaet. het leven wort gehanthaeft door het eeten:
Maer tegens d'eerste wet iet eeten baert de doot.
Ick vatte uw voorstel: maer hoe krijgen wy hem bloot,
Terwijlze 't bruiloftsfeest met hun genooden vieren?
Gy moet u in een slang, de looste van de dieren,
Vermommen, en hun stil genaecken van ter zy.
Wort d'eerste bruiloft met zoo schoon een mommery
Vereert, het wil de bruit en bruigom eeuwigh heugen:
En wat is mommery? een geblanckette leugen,
Wat anders in der daet, wat anders in den schijn.
Ick wil de bruiloftsschael vermengen met venijn.
De verf van 't blozende ooft zal lecker lockaes strecken,
En met haer' glans den worm, die binnen steeckt, bedecken.
Zoo een van beide zich aen deze vrucht vertast,
Geraeckenze alle beide aen mijnen angel vast.
Gy kuntze plotseling niet vatten en bekooren;
Zy moeten eerst uw rede en schijnschoon voorstel hooren.
't Gehoor moet voorgaen, en de rede hun den schroom
Beneemen, om allengs wat nader aen den boom
Te treden, voet voor voet; dan met de hant genaecken
Den appel, die het oogh bekoort, den mont tot smaecken
Verlockt. zoo wort de doot onweetende gekust,
En niet ontmomt, eer 't vier der snoepkoortse is geblust.
Gy weet uw ooghmerck net en op een punt te treffen.
Dan zal 't vernederen kort volgen op 't verheffen.
Zoo heeft het Lucifer in zijnen val geleert:
En wy met hem, tot in den zwavelpoel verneêrt.
De grootvorst vint geraên den man eerst om te zetten:
Die ziet te scherp, en zal door grijns en schoon blancketten
Der logen heenezien. de vrouwekunne is zwack
En simpel, als een duif. wy moeten met gemack
Te werck gaen, en den man door 't vrouwebeelt genaecken.
Het waer de kortste wegh den man in 't hart te raecken.
Geweer te spillen op een sterck en scheutvry helt
Is ongeraden. hier gelt loosheit, geen gewelt.
Men moet het steenen hart vermurwen door gebeden,
En vrouwelippen. dus laet wasch en klay zich kneden,
Door gloet en vochtigheit: en Adam, dus ge-eert,
Is van de hooghste hant uit aerde gebootseert.
Zoo woudtge door de rib des mans den man beweegen?
Met reden: want zy heeft hem naest aen 't hart gelegen,
Gelijck zijn eige ribbe, en tredenze in gespreck,
En noodtze haeren heer, het hart zal dezen treck
Terstont gevoelen, en, zijns ondanx, onverslagen
Den snoeplust van de lieve en jonge bruit behaegen,
En innewilligen haere allereerste be.
'k Beken gevolghzaemheit is voester van de vre.
Zoo zietge in 't paradijs verzaemen d'eensgezinde.
De doffer volght de duif, het hart de trouwe hinde,
De leeu de boschleeuwin. d'een ga sleept d'andre voort:
En waer valt weêrstant, als de liefde een lief bekoort.
Doch eerwe ons in de leest van draeck of slang versteecken,
Wat dunckt u? zoo wy haer in engleschijn verspreecken,
Gelijck een bruiloftsgast; naerdien de bruiloftsdisch
Van englen wort bekleet.
in engleschijn? dat's mis.
Wat wonder waer het Eve in engleschijn te leiden
En zetten naer uw hant? zy kan niet onderscheiden
Dat uw begeerte met de wet des hemels strijt,
En wort ontschuldight: want geen heilige engel wrijt
En worstelt tegens 't hof, van waer hy wort gezonden.
Zoo bleef uw zege wel de helft en meer geschonden.
Wy mommen best dan met de grijns van slang of draeck.
Indienge door dees grijns de menschelijcke spraeck
Met aengenaemen toon kunt zonder valscheit treffen.
Kan zy de valscheit van mijn voorstel niet beseffen,
Het zal niet haperen aen een' oprechten klanck,
Die min een menschestem, en meer een maetgezangk
Van engelen gelijckt. de slangetong te recken,
Gelijck een taeie snaer, en op een' toon te trecken,
Natuurlijck als een' galm, die uit den hemel daelt,
Dat is de ziel met kunst door d'ooren heen gehaelt.
Geluckt u dit, gy zult de zinnen haest betoveren,
En door den ingangk van 't gehoor het hart veroveren.
De voglezangk zou zelf een' woesten zeeorkaen
Betoveren, en houdt de wilde baeren staen.
Ick wil het menschdom haest dien hemelsprong verleeren,
En hindren zijn natuur om hoogh te triomfeeren,
Te hoopen op den stoel, waeruit de haet ons schupt;
Een wraeck, die eeuwigh al zijn zaet in d'oogen drupt.
De bruiloftsgasten, die vol vreught den hof doorwaeren,
Gedencken luttel met dees maere om hoogh te vaeren:
En niemant minder dan d'aertsengel Gabriël.
De feestschael gaet rondom. de bruiloft wort met spel
Bazuin en zang vereert. de blyschap laet zich hooren.
Dus lange zienwe noch geen kans voor ons geboren.
Indien 't gelucken wou dat bruit en bruidegom
Zich, onder 't hofbancket, door hunnen hof rondom
Een poos vertraden, en de bruit, langs deze zye
Getreên, den bruigom, in een groene galerye,
Alleen verwachte, dan waer 't tijt haer' mont te noôn
Op deze boomvrucht, hun by zielstraf streng verboôn.
Hier sla geluck toe: want 's bespieders kloecke vonden
Staen aen gelegenheit van plaetse en tijt gebonden,
En aen 't gemoeten van natuuren: zonder dit
Schiet d'outste schutter mis, en buiten 't rechte wit.
Misluckt het nu, men magh een' andren tijt beraemen.
Indien het mooghlijck zy hen, midden in 't verzaemen,
En onder 't bruiloftsfeest, te locken in ons net,
Dat wint den hooghsten prijs. het lustme d'eerste wet
Door 't allereerste paer t'ontwijden, en te breecken.
Zoo wort de paeuwestaert des menschdoms neêrgestreecken.
Laet Gabriël dees maer verkuntschappen om hoogh.
Wat zou het paradijs een keel naer 's hemels boogh
Opsteecken! welck een damp al 's hemels glans bezwalcken!
Wy triomfeeren, eer wy 't lieve paer verschalcken.
Wy winnen met de hoope alree de zege in 't velt.
De moedt geeft tien vooruit.
Maer d'overwinner stelt
Den overwonnen wet.
wat galm komt hier gedrongen?
Daer wort het bruiloftsliet gelieven toegezongen,
Waeronder Godts bazuin haer beurt houdt. sta wat stil,
En laet ons luisteren wat hierop volgen wil.
De hemel overstraelt den hof met rijcker glanssen.
De gasten vangen aen den hemel toe te danssen
Een' dans van eere en prijs, op bom, schalmey, en fluit.
Hier komenze aen. schuil wech. bespie dien vetten buit.
REY VAN WACHTENGELEN. ADAM. EVA.
Danssenwe, Godts naem ter eere,
Die gelieven t'zamenvoeght,
Zoo gezalight, en vernoeght.
Laetze beide, keer in keere,
In het midden van den rey,
Op kornet en hofschalmey,
Harpen, fluiten, luiten, veêlen,
En de bevende orgelkeelen,
Trippelende zwey in zwey,
D'eene ronde in d'andre mengelen,
Tegens stroom, en dan voor stroom,
Binnen menschen, buiten engelen,
Luister scherp naer wet en toom.
Laet ons op de pennen zweven,
Dan, van bloemwerck ondersteunt,
Met de voeten kringen weven,
Dat de paradijsgront dreunt.
Nu, voor 't reppen van de voeten,
Laet ons dit volschapen paer
Eerst eerbiedigh gaen begroeten:
Want het voeght de bruiloftsschaer
Datze eerbiedigh oorlof vraegen.
Vangenwe aen op hun behaegen.
O geluckige gepaerde,
Bruigom met laurier bekranst,
En gy bruit, daer 't al om danst,
Wat in hemel en op aerde
Zich in uw geluck verblijt,
Gunt uw gasten datze om strijt,
Gode en u ter eere, trippelen,
En rondom u heene hippelen.
Laet ons dus den bruiloftstijt
Vieren: want den feestgenooden
Voeght geen stilte, op 't hooge feest,
Maer een dans, van Godt geboden.
In den hemel zweeft geen geest,
Of hy slijt met lof te zingen
En een' godtsdans d'eeuwigheit,
Voor den schepper aller dingen,
Endeloos in majesteit.
Laetge u dit verzoeck gevallen,
Treet zelfs voor, wy vangen aen,
Hant aen hant, dus met ons allen
Eenen ring om u te slaen,
Op den galm der feestschalmeien.
Zet de wijs in voor de reien.
II. Zang. Adam
Laet ons dan den feestdans leeren
En den trant
Van den grooten heer der heeren;
En den hemel nabootseeren
Met verstant.
Volght de vaste en wufte lichten
Op hun spoor.
Dat 's op d'aerde een' hemel stichten.
Elcke star bewaert haer plichten
In Godts koor.
Zeven losse danssen binnen
't Vaste vier,
Dat rondom, om prijs te winnen,
Zeven telt aen 's hemels tinnen,
In hunn' zwier.
Dat ick dan de zon uitbeelde,
Gy, mijn bruit,
't Maenlicht, 't welckme noit verveelde.
Scherpe prickel van mijn weelde,
Dans vooruit.
II. Tegenzang. Eva
'k Laet den voordans aen my leenen.
Volghme na.
Worde ick heel of half bescheenen,
Of is al de glans verdweenen
Van mijn ga:
'k Zalme troosten in het dwaelen
Voor een wijl,
Tot dat uit uw rijcke straelen
Ick weêr licht by u magh haelen,
Naer dien stijl.
Komt u aenschijn my beloncken
Half of gansch,
'k Zal van zuivre liefde ontvoncken,
Om den luister, my geschoncken,
Schoon van glans.
Hou den voortrant naer 't betamen
Hoogh en laegh.
Laet ons scheiden, en verzaemen,
Daerwe aen d'eerste kennis quaemen
Blijde en graegh.
Toezang. Rey
Onder drypaer hemelingen,
Die rondom
Dien volschoonen bruidegom,
Alle in ongelijcke kringen,
Licht van zijne torts ontfingen,
Op hun streeck,
Een de morgenstar geleeck,
Dan weêr d'avontstar in 't wijzen:
Want zy danst hem voor in 't rijzen,
Of volght trou zijn hemelbaen
Achteraen.
De dans heeft zijn beslagh: nu weêr ten disch gelegen,
Daer Gabriël u noot op 's hemels verschen zegen.
EVA. ADAM.
Waer staenwe, in 't paradijs, of daer de starren blaecken?
Wat treck verruck mijn' geest om hoogh? mijn voeten raken
Geene aerde. d'aerde ontzinckt den voeten in 't verschiet.
De goddelijcke galm van 't heiligh bruiloftsliet
Ontknoopt den bant, die ziel en lichaem hiel gebonden.
De ziel, op hemelscheit verslingert, en verslonden,
Gevoelt geene aerdtscheit, en, verkeert in zuivre vlam,
Zoeckt d'eerste bron, waeruit zy haeren oirsprong nam.
Mijn lief, waer heene? toef: gy mostme niet ontzweeven.
Ick worde krachtigh na de bron des heils gedreven,
Die mijnen brant alleen kan koelen. laetme gaen.
Uw element is hier. uw liefste spreeckt u aen.
Nu kome ick weder tot my zelve, en by mijn zinnen.
Het voeght de Cherubijns en gloênde Serafinnen
Zoo hoogh te zweven, daer zy, met gebogen knien
Op 't aenschijn vallende, de majesteit ontzien
Te naderen, en haer met wieroockschaelen eeren.
Geluckigh zijn ze, die met engelen verkeeren.
De milde bruiloftsdisch vereerde ons hemelspijs,
En manne en druif, gegroeit in 't aerdtsche paradijs,
Die al het ander ooft door leckerny verdoven:
Maer 's engels rede ging al 't bruitsbancket te boven.
Hy schoof de nevels van het menschelijck gezicht,
En toonde ons welck een stadt de Godtheit in het licht
Hier boven boude, daer, de balling uitgesloten,
De redelijcke ziel, den lichame ingegoten,
Haer burgerrecht verwacht, indienze zonder smet
Den allerhooghsten eert, naer d'ingestelde wet.
Die stadt is van den gront tot in den top voltogen.
Zoo alle leden eens veranderden in oogen
Van hemelsche adelaers, uit liefde tot dees stadt,
Noch zagen d'oogen zich aen dit gezicht niet zadt.
Van welcke zijde zou het oogh 't gezicht ontginnen?
d'Aertsengel most zich op die rede eerst zelf bezinnen.
Men kan niet bouwen eer de grontslagh is geleit.
't Gesteente geeft den gront een grooter heerlijckheit.
De jaspis, de safier, smaragden, en berillen,
Sardonix, sardius, en ametisten willen
Chalcedon, chrizolyt, noch geenen chrizofraes,
Noch hiacinten, noch den moedigen topaes
In 't praelen wijcken. elck is moediger in 't proncken.
De muuren steigren hoogh, en dicht aen een gekloncken
Uit louter jaspis, net op een vierkante maet.
De poorten, elck een perle, en elcke schoone straet
Met klinckklaer gout gevloert, gewilligh doorgang geven
Aen alle geesten, die hier heene en weder zweven.
Hier rijst geen tempel, noch gewelleft tempelwerck:
Want d'onbepaeltheit van Godts wezen is de kerck,
Waerin hy wort gedient van nimmertelbre geesten,
Die hem aleluia op endelooze feesten
Toezwaeien, en den lof voortwentelen, zoo lang
De juichende englegalm beantwoort het gezang.
Hier rolt geen zonnekloot ten ende van haer baene,
Noch 't ongestadigh licht der wisselbaere maene
Verlicht dees groote stadt, daer 't eeuwigh schijnend licht
Van 't alvernoegende en verzadende aengezicht
Den schoonsten dagh verleent, een' dag, waernaer wy menschen,
(Och of die dagh verscheen) uit al ons harte wenschen.
Hoe lieflijck ruischtme in 't oor de versche waterval,
Die uit den hooghsten troon, noch klaerder dan kristal,
In 't midden door de straet, zoo helder henevloeide,
En 't hout des levens, dat in 't midden wast, besproeide!
Wat gaf dees boom al 't jaer, in een gezonder lucht,
Van d'eene in d'andre maent, een kostelijcke vrucht!
d'Aertsengel onderhiel ons met die bruiloftswijzen,
En hoopte 't menschdom eens in 's hemels paradijzen
Te wellekomen, op een blijder bruiloftsfeest.
Terwijlwe hier beneên, van eenen zelven geest
Gedreven, onderling elckandere beminnen,
Laet ons, van dagh tot dagh, een' trap ten hemel winnen,
En steigeren van 't laeghste in 't opperste geluck.
Gebieme wat u lust. ick reken het geen juck
Mijn lusten onder uw geboôn van zelf te buigen.
Laet onze afzetsels jaer op jaer ons trou getuigen.
De liefde wort door liefde ontvonckt en opgeweckt.
Gy ziet hoe minzaem duif en doffer treckebeckt.
De zwaen bekoort de zwaen, die bruizende aen komt zwemmen.
De stercke leeu laet zich van zijn leeuwinne temmen.
Het veil omhelst den olm. men ent de plant op plant.
Een treck van liefde zet het al naer zijne hant.
Wat leven voelt wil zich met eene weêrga mengen.
Natuur schept lust in haers gelijcken voort te brengen,
d'Aenstaende weerelt wort uit uwen schoot verwacht.
Gy zult, als moeder van het menschelijck geslacht,
Aertsvaders, koningen, wetgevers, helden baeren,
Heldinnen, dochters en schoondochters eerlijck paeren
Met uwe neven. 'k zie uw' naem alree ge-eert,
Waer gy de ledigheit der aerde alom stoffeert
Met zoo veel zielen, als de velden bloemen draegen.
Ay laet, op zulck een hoop, mijn' wensch uw ziel behaegen.
Zoo lang het aerdtrijck in den arm des hemels hangt,
En d'aerde; zijne bruit, haer vruchtbaerheit ontfangt
Van zulck een' bruidegom, die haer met duizent oogen
Van starren aenlonckt, en bestraelt uit 's hemels boogen,
Zoo lang zal mijne min met d'uwe gaen gepaert,
En elcke dienst en kus blijft my een' weêrkus waert.
Het zy met uw verlof, dat ick in deze streecke,
Aen d'eene zijde, een poos met Godt den schepper spreecke,
En in mijne eenzaemheit bedanck' voor uw genot.
Verschoonme een' oogenblick.
mijn liefste, ga met Godt.
BELIAL. EVA.
Geluck, ô bruit, aenstaende moeder
Der eeuwen: heil in d'echte staet.
De hemel zy en blijve uw hoeder,
De bruidegom uw toeverlaet.
De roos en leli luicken onder
Uw voeten schooner op. ô bloem
Der schoonste bloemen, weereltswonder
Van alle schoonheên, die haer' roem
En vlag voor uwe schoonheit strijcken,
Noch schooner moetge namaels prijcken.
Wat stem genaecktme uit dichte bladeren
En schaduwen? wie komtme hier
Met zulck een' gloet van liefde naderen?
Zoo gy een geest zijt, of een dier,
Ontmom, vertoon u. laetme kennen
Wie my dus minnelijck begroet.
Het zy gy zweeft op lucht en pennen,
Of d'aerde treet met uwen voet;
Ontwolck u, dat de zon hier doorschijn.
Of zijtge mensch, koom vry te voorschijn.
Ick ben een schepsel, schoone jonge
Genootschapt van uw' bruidegom,
Begaeft met eene menschetonge
En spraecke. alle anderen staen stom,
Misdeelt van uwe heldre reden.
'k Beken mijn kleenheit onder u.
Al zitge hooger, ick beneden
Aen uwe voeten, blijf niet schu:
Misgun geen' slange u heil te wenschen.
'k Bemin den ommegang der menschen.
Zoo nestlen minzaeme oyevaeren
Rondom u, in geboomte en lucht.
De dolfijn steeckt uit zoute baeren
Het hooft, door een verborge zucht
En heimelijcken treck gedreven
Naer menschen, en het vrouwebeelt.
Gy ziet dees vogels om u zweven,
En hoe de dolfijn d'oevers streelt
En strijckt met zijnen staert, en vinnen,
Uit liefde om 's menschen hart te winnen.
Het zou den wilde' eenhoren lusten
In uwen zuivren maeghdeschoot
Noch van geen hant gerept, te rusten,
Gaeft gy uw aenschijn voor hem bloot.
Die snelvoet geeft zich niet gevangen
Dan aen een maeght, en smilt en schreit,
Als hy u ziet, van groot verlangen,
Om zulck een schoone, hem ontzeit,
Zoo prickelt min zijn maeghdedriften.
Zijn hooren kan venynen schiften.
Waer toe de dieren dus geprezen?
Op datge niet, dus byster schuw,
Van menschbeminners, hoeft te vreezen.
Ick zoecke geen genot by u,