floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Niet in de dingen van eens anders huisvrouw steeken?
Ay ze is te kleen voor zulk een tooren,
’k Bén immers ook jaloersch; maar ik gaf niet een boon
Om zulk één beus’ling; wilt me hooren.
Dat zy haar aangezigt een weinig sléchts ondékte;
En dat zulks al uw toorn verwékte;
Liet zy het u ook zien? ay biegtme tóch oprécht;
O neen! weréntig niet.
Dat maakt de zaak niet slimmer;
Gy ként haar, nóch gy zaagt haar nimmer?
O neen..
Wél hoor dan toe. In ’t feit
Bestaat somtyds veel min, als in de omstandigheid,
De hoon die ons geschied; dus heeft het zyn bescheid
Dat ik my acht gehoond, om dat zy buiten réden
Myn fórs gebód heeft overtreeden;
’t Wélk was, dat zy nooit zoude ontdékken haar gezigt.
Een zaak die andersins vergeeflyk is én licht,
Wordt door die réden tót een zaak van groot gewicht.
Ay laat uw tooren overgaan,
En my dat goede wérk verrichten
Dat ik u saam vereen, gy zult me zeer verpligten:
Ik bid u weiger my dat niet.
Ik zal ’t ontfangen als een eer die my geschiedt,
En tót een téken dat we als vrinden
Ons vaster willen aan malkanderen verbinden.
Wat durf ik weig’ren aan een Heer die my zo eert;
’k Zal alles doen wat gy begeert.
Dewyl myn Heer aan my gestéld heeft uw geschil;
Ik bid wilt alle ding vergeeten én vergeeven:
En wilt als man én vrouw, hier na gerust én stil
In vriendschap mét malkand’ren leeven.
’k* Beloof myn Heer om uwent wil
Zal ik mét haar zo lief een leeven leiden,
Dat ons de dood alleen zal scheiden;
En niemand haat óf twist zal rók’nen tusschen beiden.
Ik dank u voor uw gunst én groote moeiten, Heer,
En ga mét uw verlóf.
HÉm Léonoor! wat droes, hoe zyt gy hier gekomen?
De schilder heeft
Mêjuffrouw Léonoor zeer minlyk én beleefd
Mét uw verlóf na huis genomen.
Dat wil zéggen, oude gryn,
Dat jy jaloerschen niet genoeg gebruit kunt zyn.
Dat slooten, gréndels, donk’re gaten,
Nóch tralijen, nóch honderd wakers baaten,
En dat men nooit een vrouw zo sluit,
Of éndlyk raakt ze ’er door de vond eens minnaars uit.
Dat die de harten van de vrouwen
Dénkt onder zyn bedwang te houwen,
Mét aan de hand te gaan uit liefde, én dienstbaarheid
Zulks doen moet, niet mét onbescheid.
Gelyk het aan myn Jonker is gebleeken;
Dat zy hem op zyn lieflyk smeeken
Gevólgt heeft, zonder tégenspreeken.
Hoe! is de schilder dan uw meester? gy zyn knécht,
Die héden mórgen my zo sarde én uitschold?
Zy weeten dat men op den eersten van April,
De gékken scheert wanneer men wil;
En dat men heeft de gék mét u geschooren,
Gelyk gy hébt verdient.
Zo aan de Prézidént gaan klaagen.
Zie daar, ’k zal dat affront niet dulden,
Al kósten ’t honderd duizend gulden.
Zeer wél gedaan, want in den Haag
Daar ziet men zulke lieden graag.
Strak, strak,
Ik meen hier niet te blyven woonen,
’k Zal gaan, maar alles mét gemak;
Vér van u in uw huis te hoonen:
Wil ik sléchts eer ik ga u myn beleeftheid toonen.
Ik wénsch u goeden dag myn Heer,
Myn Jonker die bedankt uw zeer,
Zo doet de dienaar ook voor alle ontfangen eer.
FRANCYNTJE, JASJE. in ’t zwart.
AY Heer, treed hier zo lang maar binnen
ln ’t groot Salét, myn Heer de Prézident
Komt daadlyk. Hoe bén jy me niet bekénd?
Me dunkt schier datje Jasje bént;
Zo nét in ’t bruin? dat kén ik niet verzinnen,
Of bénje bruigom? veul geluks!
Wat vryster onder zo veul stuks
Als je opgepast hébt, heeft tòch kunnen jou bekooren?
Ik bén ook veur geen hak, én kruk:
Neen dénk niet dat ik om een kleintje buk,
Ik dien een Prézidént.
Ja zo ’k héb zéggen hooren,
By dag en nacht. Een hak en kruk als myn
Zou dat niet passen.
Hoe graauwje? heet me tòch Francyntje.
Nou fiat Styntje. Is zy jou bruid?
Nóch niet Fransyntje.
Neen zéker, maar zoo ’t niet ras aan gaat, schey ’k er uit;
Nou alle gékken op een stókje.
Ként gy die Spanjer wél, die hier is komen woonen
Een huis twee dry van daan?
Die wil de Prézidént van weegen eenig hoonen,
Dat hy van Eduard hem inbeeld te geschiên
Aanspreeken, én myn last is hem hier op te houwen;
En zo veel wérk ik kan te brouwen,
Eer dat myn Jonker komt. Zo ik dan in ’t livrey
Gekleed was als Lakey,
Ik zou myn* ról niet voeglyk speelen konnen.
Maar lyk ik nou niet wél een Prokereur,
Notaris, óf Sólliciteur?
Die maakt zich vast gereed,
Om tégens zyn party zich zélve te verstérken;
En zo ik kan bemérken
Iets vreemds, iets wonders uit te wérken,
Daar hy niet wil dat ik de grond van weet.
Fransyntje, én als je dan Sr. Pédro in zult laaten,
’k Bid dat je ’em daadlyk by me zéndt;
’k Zal, tót myn Jonker komt, zo lang wat mét hem praaten
En gékken.
Ik geloof niet dat het lukken zal
Dat hy myn Heer zeer lang zal kunnen onderhouwen.
Wyl hy van avond een ballét geeft, én een bal,
Daar hy veel Heeren en Mêvrouwen
Op heeft genood; hy heeft geen tyd, de danssers zouwen
Hier daadelyk hun dans in ’t nét
Voor ’t laast probeeren in ’t salét.
Wy meenen het mét onze zaaken
Zo wy de Prézidént eerst spreeken, kort te maaken.
Ay is hy ’t, zénd hem hier Fransyntje. én niet Fransyn.
Ja, ja hy is ’t; ik zie ’t deur ’t glaasje. Kyk, waar blyfje
Nou Jonker, én wat droes bedryfje?
TWEEDE TOONEEL,
FRANSYNTJE, JASJE, PÉDRO.
Myn Heer weet my te noemen;
Ként my myn Heer?
Myn Heer de Prézidént, myn Heer, za1 t’avond geeven
Een schoon ballét; gy zaagt uw leeven
Geen schooner, én daar word gy ook genooid.
Een zéker Hagenaar, heel weidsch, én als de Franschen
Gekleed...
Die heeft een Juffertje uit myn eigen huis geschaakt...
En ’t is geen wys van procedeeren...
Gy zult’er zien de kostelykste kleeren
Die ge ooit gezien hébt.
Ik word zeer verongelykt...
Myn Heer gy zult’er zien de tréffelykste lieden
Van in, én om den Haag; myn Heer mag op zyn Spaansch
Méê dansen, op zyn Turks, óf op zyn Itaaljaansch.
Wy dénken héden om niets anders als vermaak,
Jy bént een gék, zo je ons mét zulke leuren,
Ophouden wilt, het noodigste gaat voor.
Wat drommel ben je voor een vént;
Was hier myn Heer de Prézidént,
Ik weet, hy zou wél anders spreeken.
Hoe is ’t? me dunkt dat gy me niet meer ként.
Kén je hém wél, die te Nacht
Mét zang én spél hield voor jou huis de wacht;
Hem, die je mét lós kruid in ’t zin had dood te schieten?
Hem, die je woudt doen bloed vergieten,
Om die Souflét van óchtend vroeg?
Hem, uit wien gy eerst heel duidlyk hébt vernomen,
Al ’t kwaad dat jou zou overkomen;
Hem, die jou tégenwoordig zeidt,
Dat al wat je aanvangt, af zal loopen,
Récht tégen al jou hoopen,
Om dat het mét krankzinnigheid,
Geméngt is, én groot onbescheid.
Ia ’t is die Schélm; ’k word wéêr bedroogen én verraaden,
Hélp, hélp! wat doe ik? ik word dol; waar bén ik hier?
Jou deugniet, mogt ik eens myn moed aan jou verzaaden,
Ja wél, zie daar, ’k verdoeme schier.
WAt zót getier
Komt my ter ooren? wat wil dat geraas beduyen?
Heer Prézidént, die Schélm...
Wy hooren zulk een taal
Niet gaaren, zo gy iets te zéggen hébt, verhaal
Uw zaak bezadigt.
Ik zal bewyzen, dat hy is de grootste guit,
En de oolykste bedrieger.....
Zie hoe vinnig
Staat zyn gezigt, de man is geem’lyk en krankzinnig.
’k Zég spreek bedaart, óf schey’er uit,
Ik héb geen tyd, moet ik u hooren,
Zo zég uw zaaken, klaar en kórt,
En zonder schélden.
Ik zal, mits dat my toegelaaten word,
Voor af te zéggen, dat het smousje
U sléchs verhaalen zal, wat sprookjes van’t rood kousje.
Nu zwyg. Spreek gy.
Myn Heer, ik bén een Kristen ménsch,
Hoewél ik dartig Jaar gewoont héb in Turkyen,
En daar een pénninkje gewonnen héb na wénsch,
En daar ik my méê kan belyen.
Wat raaken my die beuzelingen. Maak
Het kort, en spreek me van uw zaak.
Ik zwyg altyd, én spreek geen woorden,
Niet één, al zou hy my vermoorden.
’k Héb een slaavin, die ik te Tunis kócht,
Méê over in dit Land gebrógt,
Die ik wél achtien Jaar héb tréflyk onderhouwen,
En die ik meende hier te trouwen;
Maar deze guit heeft mét zyn Jonker haar geschaakt.
Ay hoor eens, hoe het was besteeken:
Zyn Jonker een deurtrapte fiel,
En die zich als een Schilder hiel....
Wien beklaagt ge dan? op wien verzoekt ge récht?
Een schoon persoon. Die Schélm is de and’re Schélm zyn knécht.
Neen, spreek wie is uw Heer? nu is uw spraak van nooden.
Hoe de eerelykste man,
Die in gansch Hólland weezen kan,
Spreekt gy daar zo verachtlyk van.
’k Bén niet krankzinnig, maar zo zou men ’t my wél maaken,
Je zoud aks kaks myn réchter zyn, en jy
Bént, dunkt me in één kaproen met myn party.
EDUARD, FRANSYNTJE, PRÉSIDÉNT, PÉDRO, JASJE, LÉONOOR in mans
                        kleeren.
MYn Heer, daar is Heer Eduard
Mét nóch één.
Hy komt récht van pas. Ik bid myn Heeren
Treed binnen, komt ge mét uw byzyn ’t bal vereeren.
Ik zie daar myn party ik hoef hém niet te vraagen
Of hy hier komt om over my te klaagen?
PRÉZIDÉNT*
O ja! maar zeer verward.
Weet gy ’er van Heer, zyt gy schuldig aan de zaaken,
Daar hy u méê beticht; hy spreekt van schaaken.
’t Is waar ’k héb op ’t verzoek van déze jonge Heer,
Een zeer zoet Juffertje verlóst uit haare banden;
En lichtlyk dus bewaart haar eer,
Die groot gevaar liep, voor zyn geile onkuische handen.
Daar héb je zyn bekéntenis
Heer Prézidént, ay doet hem grypen.
Hy zal wél zéggen, als de nood begint te nypen
Hoe ’t mét de rést geleegen is.
PRÉZIDÉNT
Wy zullen wél te weeten krygen
Het geen wy willen. Gaa maar voort
Heer Eduard: gy, maak te zwygen,
En val dien Heer niet in zyn woord.
In eene kamer
Als déze is, by een Heer, als u,
Die haar beschérmen zal zo’k hoop, daar wachtze nu,
Niet vér van hier op dat ze al zo bekwaamer
Hier om zich te verweeren was,
Of licht haar byzyn kwam te pas;
Want vér van voor ’t gerécht te vlieden,
Myn Heer, maakt zy geen zwarigheid
Zich zélf te toonen voor alle eerelyke lieden.
En déze jonge Heer kan ’t overig bescheid
Van zyne tieranny, én haar éléndig leeven
Met alle omstandigheeden geeven.
Ik weet van Léonoor zo veel, zy zélve kan
Van uw vervólging en van haar beschérming weeten.
Dat kan onmoogelyk niet zyn;
Want ik héb al wat leek na mannen,
Sint vyf zés jaar uit haar gezigt verbannen.
En héb haar dikwils hooren zuchten;
Om dat ze uw vuile driften niet
Invólgen wou, nóch kon ontvluchten.
Al praatjes voor de vaak. ’t Mag weezen zo als ’t wil;
Wat raakt het jou, kreeg ik somwylen ééns een gril
’t Raakt me: want de Juffer raaktme nader,
Als kinders doen haar moeder óf haar vader.
Dat raakt u niet; maar laatme spreeken, ’k zal u zaaken
Vertéllen die u nader raaken.
’t Waar lydelyk geweest voor Léonoor,
Dat haar een eerlyk man bezinde
En voor alle andere uitverkoor.
Maar zy, die édelmoedig was,
Kon niet verdraagen dat zy éveneens zou vaaren
Als Donna Laura, die nu achtien volle jaaren
Zyn byzit...
Dat zy zeer wél te pas zal komen,
Zal blyken, als myn Heer de Prézidént
De moeite neemt én iemand om haar zéndt.
Indien het mogt myn Heer de Prézidént gevallen,
Hét zou my zyn een groot vermaak,
Sr. Pédro déze dienst te doen.
’k Begeer geen dienst van u.
Ga heen, maak datze kom;
Maar keer hier, wyl myn tyd zeer kort is, straks weerom.
MYn Heer één van de Violisten én de Snyer
Mét wél tien twaalf ménschen by’er,
Moet u zeer noodig spreeken.
Wél
Komt binnen; zyn de kleeren vaardig?
Geheel myn Heer, én wonder aardig
Gemaakt; wy wachten maar alleen op uw bevél,
Om ze aan te passen.
Gaat mét de danssers én de kleeren
In ’t andere Salét daar over, ik
Bén by u in een oogenblik.
Om réê te wézen, als wy scheiden,
Fransyntje zal u derwaards leiden.
Ga stél de veelen, pas de kleeren, ik zal hier
Niet blyven boven een kwartier.
NU Donna Laura, die hém onder trouw belófte,
Wél vyftien kinders....
’k Wil van Donna Laura niet
Meer hooren, ’t is een kronje een pést een huis verdriet,
Licht heeft ze u op gemaakt.
Zwyg stil gy onbeschóften
En laat myn Heer voort vaaren, óf
’k Beloof u, maakt gy ’t hier te gróf...
Hébt ge iets te zéggen, spreek bezadigd?
Ik ly dat ge uwe zaak verdadigt
Maar zonder schélden.
Sr. Pédro, weet dat geenig eerlyk man
Zo hy de zélve niet op alle plaats én tyen
Bevonden word récht eerlyk weezen kan.
Aan Donna Laura hébt ge uw trouw beloofd mét eeden.
O! dat ’s lang geleeden;
En ’t was maar zéggen, ook zo was zy myn slaavin.
En gy hébt vyftien lieve panden
Van haare liefde: zy gelyken op ende op
Haar Vaderlief, gelyk een pop.
Goed Léonoores vreezen
Is, dat licht tusschen haar én u,
De zaaken éven ééns als nu,
Mét Donna Laura zullen weezen.
Wat Donna Laura? Heeft zy my niet afgestaan,
En heeft my Léonoor mét bidden, vleijen, schreijen
Niet vast beloofd, dat zy myn min niet af zou slaan,
Zo ik met heur na Hólland wilde gaan:
Zy hebben ’t wél twé Jaar gebéden mét heur beijen.
’t Is waar, ik was ’er dikwils by
Dat Léonoor zich zélf in honderd vormen
Moest gieten als uw drift haar kwam bestórmen,
En u beloofde, al wat gy eischte, om eenmaal vry
Te weezen, uit haar slaverny.
’k Weet ook dat ze om haar woord te breeken
Mét Donna Laura heeft besteeken,
Dat gy hen beide sléchs in Hólland bréngen zoudt,
Op dat ze voor hun récht ééns zouden moogen spreeken,
En maaken dat ge wierd getrouwd
Mét Donna Laura, om haar lieve kinders te échten,
Of anders zal ze mét u réchten.
Zy réchten! ze is zo kaal gelyk een neet,
En die pro Déo récht die vordert niet een beet.
Zy zyn hier in den Haag te vinden,
By Léonooraas vrinden.
Ho! heeft ze al vrinden, loopt ze al licht,
Madonna Laura leid het wél aan mét haar Nicht.
O kiekes kaakes! ’k héb daar van
Haar ’t minste woord nooit zéggen hooren,
Wél waar méê, dénk ik, of zy dat bewyzen kan.
Met zéker schrift, dat toen zy wierd op zé genoomen,
Haar van een Heer wierd toevertrouwdt,
Mét eenige Juweeltjes, én wat goud;
Op datze in Holland uit haar slaaverny mogt komen.
Maar gy, door dien ge u had te Tunis neêr gezét,
Daar zy uw diende én eerde,
Daar gy haar debausjeerde,
En tegens dank schóffeerde,
Hébt dat voorneemen én haar vryheid steeds belét,
En zy heeft u het schrift, nóch ’t goud ooit willen toonen;
Om dat gy Léonoor licht op een groot ransoen
Gezét had, vólgens uw gewoone wys van doen,
En in Turkyen blyven woonen.
Wél heeft zy zoo veel blyks, én vrinden als gy zégt,
Waarom spreekt zy me, óf hy, óf gy, niet aan mét récht?
Wat hoeft ze om Léonoor te schaaken,
Een Haagsche lichtmis op te maaken?
Gy onverlaat, ’t en waar ’t ontzag
Dés Heeren Présidénts, ik zoude.....
Is u vergeeten
’t Geen u zo dikwils is geheeten?
Wy wisten hoe het lag
By u geschaapen, en dat ge eerder na Turkyen
Wéêrom zoud’ vlugten, als te lyen
Dat gy beroofd wierd van het oogwit uwer min;
En geen van beide wou wéêr weezen uw slavin.
Dus maakten wy mét schaaken een begin,
Zo hoefden wy uw vlugten niet te vreezen,
En konden van de buit verzékert weezen,
Die niet versteeken wordt; maar steeds en over al,
Waar ’t noodig is, verschynen zal.
Maar waar ’t niet béter, dat gy uw vervólg liet vaaren,
En maakte twee vernoegde paaren;
Want Donna Laura, ’k weet, bemint u in haar hart
Zo zeer, als Léonoor mint Jonker Eduard.
Zy zou een and’re als my beminnen;
In ’t allerminste niet,
Geen ménsch ter waereld, dieze als Minnaar nooder ziet,
Door dien zy u houdt voor haar Vader.
PREZIDÉNT
Gy schéldt wéêr, is u myn gebód
Vergeeten? óf word ik bespót?
Als ik u mét uw eigen ooren
De waarheid uit haar mond laat hooren,
Dat zy u nimmermeer bemind heeft, dan in schyn,
Noch ooit zal minnen.
Ik zou my na de tyd én na de réden draagen,
Als ik ’t zo duidelyk verstond,
En klaar uit haare als uwe mond.
Sr. Pédro is ’er niet meer hinders,
Zo is ’t hoog tyd, dat zy....
FRANCYNTJE, JASJE, MADONNA LAURA, mét verscheide Dóchters én Zoonen,
                        PRÉZIDÉNT, EDUARD, LÉONOOR, PÉDRO, STYNTJE.
DAar komt de knécht wéêrom,
Myn Heer, mét vrouw, én meid, én acht óf négen kinders.
Dat hy mét vrouw, én meid, én kinders binnen kom.
Baciate réveréntaménte
Le mani al Signore Prézidénte.
Zyn dit uw kinders, én zynze al die leeven hier?
Cértissimo, zy bén de zyne,
Zy bén hier al, behalf de vier
Fray, fris, gezond, galante zoonen,
Die nóch te Algiers én Tunis woonen;
Maar ik ze bid jou, zo jy Récht’re bén, goed récht
Ze maak mit hum én myn, dat hyze moet myn houwen
De woord, die hy my héb gegeef van trouwen.
Ik zal jou zek...
My is al wat u raakt gezégd:
En u zal récht geschiên. ’k Verlang alleen te weeten
Wie juffrouw Léonoora is.
Hoe dat haar vrinden, of haar ouders zyn geheeten;
En gy weet die geheimenis,
Na ’t zéggen van myn heer te ondékken.
’k Zal uit de koffertje de goud én briefje trékken:
Kyk nou, en lees.
’k Verschrik, dit is de zégelring
Myns vaders, zyne hand, én onderteikening.
Och Eduard hét zal myn zuster weezen.
Mét bey myne ouders van Venétie over zé
Na Smirne toe, wyl ik te Leiden bleef studeeren.
Hum fad’re moet na Smirne gaan,
Maar word geschiet mét moed’re in ’t béste van de slaan.
Zy had my geef dit goud, én briefje om aan de heeren
Hum vriende in Hólland mét de kind te présenteeren.
Die aan myn vrienden toont
Dit briefken, én een kind, dat aan hét linker handje
Een maaltje heeft gelyk een vierkant Diamantje,
Die wénschte ik wél dat ryklyk wierd geloont.
’t Kind is myn dóchter, die ik (óf we in ’t véchten bleeven)
Héb in bewaaring aan een vreemde maagd gegeeven.
Ja ’t is myn zuster, óch waar is ze? als ik haar vind,
’k Meen haar te houden als myn kind,
Te slyten ongetrouwd myn leeven,
En haar aan u tén écht mét ryklyk goed te geeven.
Waar is ze? dat zy straks verschynt; mén haal haar voor.
Myn Heer men zal haar niet behoeven
Te haalen, want zy kan geen ogenblik vertoeven,
Zo sléchts Sr. Pédro houdt zyn woord,
Dat hy haar in haar rust zal laaten,
Als zy mét eigen mond zal zéggen hém te haaten.
Hém zal het toestaan, óf het afstaan weinig baaten;
Zy is myn zuster, én zy zal
Diens vrouw zyn die haar oog hét meest behaagd van al.
Indien Sr. Pédro haar wilde afstaan onbedwongen,
Ik weet hét zoude uw zuster liever zyn,
Als dat het hém wierd opgedrongen.
Wél, maak dan dat zy hier verschyn,
’k Zal afstaan als ik haar hoor zéggen
Dat zo, gelyk gy zégt, de zaaken léggen.
Zy heeft het u zo straks gezeit,
En zeit het nóch. Ik minde u nooit, dat ’s klaar bescheid.
Hoe zuster! zyt gy ’t zélf? weest wéllekom.
Mét wélk een vreugd zie ik u wéderom,
En dat zo onverwacht! maar treeden wy naar binnen,
Op dat men u verkleede in voegelyk gewaad,
En dat gy méde op ’t bal verschynt naar uwen staat.
Sr. Pédro, leen gy aan de réden ook uwe ooren,
Nu gy myn zuster hébt verlooren
Is ’t bést dat gy uw kinders écht,
En niet mét Donna Laura récht.
Wél fiat, nu ik tóch u zuster niet kan krygen,
Die zwygt die konsenteert, myn Heer, zo zal ik zwygen.
Ik héb de heele kaart verkeeken,
Zy winnen ’t spul, zy trékken al de buit;
En ik óch arm! trék niet één duit.
Ik zalje een fray officie geeven,
Daar je eerlyk van zult kunnen leeven.
’t Zal wélkom weezen
Als ’t komt; want liefste lief gepreezen,
Zoo jy ’t niet krygt, ’k begin te vreezen
Dat jy myn vrou nooit wordt. Nou goeden dag, Franzyn,
Dat gaat je neus voorby.
Favstina
CALISTA
CANTISA
CASTERNA
CONSTANTINUS
DIENAAR
FAUSTINA
FERDINANDUS
2. HEYDINNEN
2. RECHTERS
SCHERP-RECHTER
Favstina,
FAustina, een uytmuntende schoone Herderin, werd gelieft, en hertelijk bemind van
					den Iongen Koning Constantinus; die in zijn liefde zoo volherd, dat hy diere
					beloften doet, met haer te trouwen; waer op volgt, dat zich Constantinus hitzig
					aen geprikkelt voeld van minne-lusten, zijn geliefde daer om aengaet, maer vind
					beleefde tegenstant; hy, hier door, sterker aendringende als te voren, werd zoo
					redelijk bejegent, dat hy zijn verzoek vruchteloos bespeurd: derhalven van haer
					afscheyd, en zijn liefde aen de Princes Casterna, op-offert; Faustina, bedroeft,
					en moeylijk, begeeft haer, op het zeggen van eenige Heydensche Waerzegsters, in
					manne kleeding, ten Hove, al waer zy onbekent, van den Koning voor Dienaer
					aengenomen, en op zeker tijd, van 's Konings wege met een brief aen de Princes
					gezonden werd; die, ziende Faustina, nu in manne schijn, en genaemt Constans,
					word op haer verlieft, en zoo brandende in minne-lusten, dat zy haer niet
					ontziet Faustina daar om aan te gaen; die, doch onmachtig, zulks met beleefdheyd
					af-keerd, 't welk de Princes zoo toornig maekt, dat zy den Koning aenklaegd, als
					of Faustina, nu Constans, gestaen hadde haer te willen verkrachten; dit alzoo
					aengenomen, werd Faustina voor 't Recht gestelt, en veroordeeld tot een wreede
					dood; zy voor al de wereld blijkelijk onschuldig zijnde, ontdekt haer, en brengt
					Princessen valscheyd aen den dag; 't welk den Koning ziende, omhelst Faustina;
					trouwd haer voor zijn wettige Bruyd; zend Casterna in ballingschap uyt zijn
					Rijk.
's Konings Zuster, de Princes Calista; langen tijd vryagie gepleegt hebbende met
					Ferdinandus, de broeder van Faustina, een zeer uytstekende Hoveling, wel staende
					by den Koning, ontdekt haer liefde; Ferdinandus maakt zich bekent aen zijn
					Zuster, en verzoekt de Princes ten Echt, die hem van den Koning vergund
					werd.
2. HEYDINNEN, ofte Waerzegsters.
2. RECHTERS, ofte Raeds-Heeren.
HOe vrolijk tiereliert 't gevogelt op de boomen,
Hoe ruysschend vlieden hier de koele waterstromen
Van kristalijne beek, en zuyvre water bron,
Omlommert van de groent, begroet met morgen Zon;
Hoe zoet en aengenaam begint Auroor te bloozen,
Wiens weerschijn schitterd op de purper roode Roozen,
En breekt door 't dichte groen, langs ruyg gewossen wal,
En flikkerd met haer schicht op bergen, bosch, en dal.
Ontloken morgen-stond, bepronkt met Zonne stralen,
Hoe lieffelijk laet gy uw lieve luyster dalen,
Op bloempjes, en op kruyd, op al dit lieve groen,
Waer gy; mijn Lammertjes, uw graegte kund voldoen.
Dus door de natte douw, koom ik mijn schaepjes weyden;
Graes, graege Beesjes, graes, wijl mijn genegentheyden
Door de gedachten zien in 't herte afgebeeld,
Hoe veel den eenen van den ander Mensch verscheeld.
Den mensch, een schepzel Gods, en kan in geene delen,
Belangende de Ziel, in 't minsten yets verschelen,
Met zijne weerga; maer in staet welongemeen,
Doch, wat de Ziel betreft, daar in zijns 's alles een;
Al 't menschelijk geslacht hier levend op der Aerden,
Van Scheppers wegen niets verscheeld in waerdens waerden;
Zoo lief heeft God den Boer, als hy een Koninck heeft;
Zoo lief een armen Mensch als die in rijkdom leeft;
Het tijdelijk geluk maekt geen Godzalig leven,
God liefd die gene meest, die hem het meeste geven;
Die is Gods liefste vriend; en die geeft Gode meest,
Die meest zijn leven voegt na wetten van de geest;
Een geestelijke vrucht is daar in meest gelegen,
De zond te haten, en tot deugd te zijn genegen.
Geen staten 't zy hoe veel zy van malkander schelen,
Oft yder in zijn staet kan Gode 't zijne delen;
Doch, swarelijker is 't in weelde en geluk,
Te dienen Gode, als het is in ramp en druk;
Meer stof in Herders kluys om God den Heer te loven,
Als 't Princen herte vind in Koninglijke hoven;
Hoe vol het Konings Hof met weelden is gepropt,
Met wellust zijn gemoet ten vollen in gekropt,
Noch is 't een groot verschil by 't leven dat wy leyden,
Meer rust geeft d' Herders staf, als Konings scepter sweyden;
Geen gulden ledekant, zoo waerdig als dit groen,
Om met geruste slaep natuurs lust te voldoen;
Geen goude laken kan de Koninglijke Zalen,
Zoo çierlijk pronken, als de wel geçierde dalen,
Van groene lommers zijn gepronkt, en op geçiert,
Met puyk van blader loof; waer 't pluymige gediert,
Met lieffelijk gezang de veld Goôn komt ontmoeten;
En in de morgen stond Godin Aurora groeten;
Geen hoofsche vreugd, geen stem, hoe lieffelijk, hoe zoet,
En geven zoeter lust als 't Nachtegaeltje doet;
Geen zang, geen snaren spel, kan 't Hof zoo zoet doen blijken,
Dat het by ons vermaek in 't minst mach vergelijken;
Wat pronk van rooder goud, wat glans van diamant,
Geeft zoo veel weêrschijn, als den oever dicht beplant
Met keurig blos van Bloem, en purper roode Roozen,
Die onder jeugdig groen te pronk staen met hun bloozen.
Ach roode Roosjes! zoet van geur,
Mijn lieve hand lust u te plukken;
Uw blos, en inkarnate kleur,
Aen mijn bedouwde mond te drukken.
En zuygen van uw Rooze blaên,
Het geurig nat daer op gedropen,
't Geen Nectar zal te boven gaen,
Doet uw gesloten Knopjen open.
Uw Knopjen, dat voor Avond rood
Ontloken, had den dauw ontfangen,
En met de nacht zijn blaedjes sloot,
Dat graegt met graegte mijn verlangen.
Hoe graeglijk graegt mijn graeg begeert,
Uw lieve Roozelaer te buygen,
Om koele dauw op Roos geteert,
Voor Nectar van uw blaên te zuygen.
O Roos! gy die in mijn gedacht,
Vernieuwt verloopen vrolijkheden;
Een Griekzen Koning groot van macht,
Tracht my zijn minne te besteden.
O Vorst! ô Griekze Constantijn!
Beheerscher van 't vermaerd Athenen,
Wat is 't dat u beweegd, om mijn,
Uw Konings liefde te verlenen?
My dunkt dat ik zijn Hoogheyd hoor,
Met ren ter jacht, door bosch en dalen;
En volgt met lust de brak op 't spoor,
Om 't schuwe wilt te achter halen.