floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Geen' zee en rijst soo hoogh door baeren aen het woeden,
Wan Corus meester is, en rotsen door de vloeden
Aen 't davren raecken, en het grijse en siedend schuym
Leucates toppen beuckt, op 't grondeloose ruym.
Een' hoogh gebulte zee verrijst. de vloed geswollen
Komt met een zeegedroght na sand en strand toe rollen:
Doch dreyght soo groot een' smet geenssins der schepen boord,
Maer 't land. geen lichte stroom de baeren wentelt voort:
'k En weet niet wat de golf, veel grooter dan veel' golven,
Magh houden in haer' opgehoopten schoot gedolven:
Wat aerde een nieu gebroed wil toonen 's hemels slot.
Een eyland komt'er op; en Epidaurus God,
En de Scironides, steenrotsen van den volcke
Bekent door Scirons straf, gaen schuyl in waterwolcke:
Oock 't land genepen van twee barrenende zeen.
Terwijlwe dit verbaest beklaegen met gesteen,
Soo loeyt het gantse vlack, en alle klippen kraecken
Van allen kanten, en haer' toppen dauwen braecken
En schuymen by gebeurt; vermits de zee sich rept:
Gelijck de wallevisch, die gierigh water schept,
Het welck hy weder loost door pijpen wijd van monden,
Daer hy in 't ontdiep swemt der Oceaensche gronden.
De waterkloot in 't end barst ysslijck door den stoot,
En strandwaert voert de plaegh, door vreese ruym soo groot.
De zee haer ondier volght, en swallept op het drooge.
De schrick mijn' beenen schud.
Maer hoe was in uw ooge
Dat woeste lijf van leest.
De groote pekelvar
Stack wt een' blaeuwen neck, en beurde een' groene star
Met opgeheven kam na boven. bey sijne ooren
Die waeren borstligh, bont gekaeckelt yeder hooren,
En soo van kleur, gelijck een stier die kudden temt,
En een die in de vloên geboren drijft en swemt.
Hier blickert sijn gesicht: daer braeckt hy vier en voncken.
De vette neck, waerop de blaeuwe vlacken proncken,
Beurt grove spieren op. de neus heel wijd gegaet.
Al gaepend snuyft en snorckt. groen klevend mosch cieraed
Aen borst en kossem geeft. Roo verwe sprengt de lenden,
Het achterlijf in visch en ondier sich gaet enden,
En 't overige deel van 't groot geschubde beest
Sleept endloos achteraen. die walvisch word gevreest,
Als een die 't snelle schip verswelgt, en weer kan geven
Van 't onderste der zee. de waterkusten beven,
En het verbaesde vee langs d'ackers heenen vlied.
De harder volght wt schrick sijn' koeyen langer niet.
'tGedierte 't woud verloopt. de jaegers staen en kijcken,
Van vreese doods en stijf: noch sietmen niet beswijcken
Den moed van Hippolyt; die met den toomen kort
Sijn' paerden ment en drijft, en die vervaert sijn, port
Met sijn' bekende stem. een wegh, om licht te sneuvelen,
By Argos leyd, wat hoogh op de gebrokene heuvelen,
Heel dicht op 't naeste strand der aengelege zee.
Hier scharpt sich dat gevaert, en maeckt sijn' gramschap ree.
Na dat het in sich self vergrimde, en dat de tooren
Sich zarde, en maeckte vast een veurspel van te vooren,
Soo vlieght het snellijck voort, met een' geswinden vaerd,
En raeckt met spoenden tred nau 't bovenste van d'aerd,
En vreeslijck siende, houd stal voor zidderenden wagen.
Vw soon hier tegens aen rijst op, en onverslagen
En fors van aengesicht luyd donderd dreyght en graeut
Dees ydle schrick mijn' moed in 't minste niet verflaeut:
Want als mijn vader weet ick raed tot stierentemmen.
De rossen wreveligh, die met geen' breydel stemmen,
Heen rucken met de raên, en ree gedwaelt van 't pad,
Verbijstert vaeren voort, dat langs, daer vlug en rad
De rasery hun jaeght, en hollen door de rotsen.
Maer als een stuurman, wen in zee de baeren klotsen,
De kiel wend slincx dan rechts, en nimmer dwars aen voert
De sijde na de vloên, die hy door stuurkunst loert;
Niet anders ment hy oock de spoeyende garreelen.
Nu druckt 't gebit den beck, met stijfgespanne zeelen:
Met dwarsse slagen tout hy reys aen reys den rug.
De staeghe meedgesel die volghtse al even vlug;
Nu glippende over 't ruym en 't effen: nu in 't wenden
Dwaelt 't ondier hun te moet, en jaeght van allen enden
Den beesten bangheyd aen, die verder niet en vlien:
Mits 't grousaem zeegedroght 't gehoorent hoofd laet sien,
Ontmoetend hun heel nors van toornigheyd geswollen.
De kleppers doen verbaest geraecken aen het hollen,
En luystren nocht na toom, na sweep, of voermans keel.
Sy worstelen om sich te vryen van 't garreel,
Verschoppende hunne vracht, met voeten opgeheven.
Vw soon voorover plat op 't aensicht komt te sneven,
En wickelt en verwart sijn lichaem in een' strick:
En hoe hy sich meer rept, te vaster word hy dick
Van volleghsaemen knoop beswachtelt door het woelen.
't Bedreven schellemstuck de beesten ras gevoelen,
En vry van wagenaer, met 't glippen van de raên,
Waer hun de vreese jaeght daer rennen sy op aen:
En sulck een wagen was 't die sijne vracht niet kende,
En vloeckende den dagh, dien 't valsche sonlicht mende,
Ten buytenbaensche banck wtschockte Phoebus soon.
Het veld word overwijd besprengt van 't bloed des doôn.
Het hoofd gekraeckt gekneust, op 't harde van de rotsen,
Men reys aen reys moght sien ophuppelen en botsen.
De doorenheggen voort gaen strijcken met het hayr.
Een harde keysteen rijt 't schoon aenschijn gants en gaêr.
'tRampsaligh schoon komt door veel' wonden t' overlijen,
En over 't stervend lijck geswinde wielen glijen.
Een halfgebrande pael, juyst mids by d'eechenis,
In 't end 's gesleepten lijfs en romps verletter is.
Door 't hechten van den heer de wagen staet gebonden.
De rossen stuyten kort, mits 't haperen der wonden,
En breecken te gelijck het marren met hunn' heer.
Doen snijden tacken den halfdooden meer en meer:
Soo doet het braembosch, scharp van doorens stekelheden,
En elcke stronck die vat een deel van 's dooden leden.
De knechts, een' droeve schaer, die dwaelen al bedruckt
Omher de plaetse, daer uw soon van een geruckt
Wtteyckent 't lange pad, met bloênde purperkleuren.
De honden op het spoor om's meesters leden treuren.
De nyvrige arrebeyd der droeven met gesteen
Tot noch toe 't lichaem niet kon brengen gants by een.
Is ditte schoonheyds glans? die t'hans noch soo vermetel,
Onfeylbaer erfgenaem van sijnes vaders setel,
En heerlijck rijcxgenoot der starren glans beschaemt,
Ter jongste staci dees ten lijcke word versaemt.
Natuurkracht al te starck, met wat een groot vermogen
Verbindghe d'ouders, door den band des bloeds bewogen?
Hoe eeren wy u oock selfs tegens ons gemoed?
Mijn wil was 't, dat door straf sijn' misdaed werd geboet:
'k Beween nu mijn verlies.
Die geen en schreyt niet eerlijck,
Die schreyt om 't geen hy wenschte.
Ick acht voor al dit deerlijck,
En d'allergrootste ramp, indien het ongeluck
't Gewenschte afgrijslijck maeckt.
En waerom druypt van druck
Vw' wange, indienghe hem haet?
Ick schrey niet om 't verloren:
Maer dat ick vader hem deede in sijn bloed versmooren.
Hoe draeyt Fortuyn het al,
Door schendigh ongeval?
Min woedse tegens kleene.
Wie sich niet hoogh verheft,
Gods hands veel sachter treft,
En leeft bevrijd van peene.
Vergeten burger rust
Van tweedraght onbewust:
In hutten slaeptmen stiller.
Het hemelhoogh gesticht
Voor geene stormen swicht,
Nocht voor den regenspiller.
Het blixemend geschal
Schiet selden nedrigh dal.
Iupijn met donderslagen
Kan 't woud van Cybele
En Caucasus, in 't bree
En 't lange, schrick aenjaegen.
Iupijn pickt wt beducht
't Geen hoogst rijst in de lucht.
't Laegh dack des ongeachten
Geen' groote ontsteltheyd lijd:
Geswind vervlieght de tijd,
Met twijffelbaere schachten.
Geen mensch vind heul nocht trou
By dese blinde vrou.
Hy die de dood ontvlughte,
Des hemels starren sagh,
En 's levens heldren dagh,
Vind 't huys vol ongenughte:
En siet sijn vaders stoel
Bedruckter als de poel
Des jammers in het keeren.
Godin, die 't outer ciert,
Daer u Athenen viert,
Ghy kuysche, die wy eeren:
Nu Theseus 's hemels troon
Aenschout en d'oppergoôn,
En komt van Stix opklimmen,
Ghy Pluto paeyt, en wyd
Hem weder Hippolyt:
De wreedaerd mist geen' schimmen.
Wat klaeghelijck een' stem galmt van den hoogen daecken,
En wat wil Phaedra met gestroopte klinge maecken?
Viifde bedriif.
Wat dolheyd noopt u, die ontstelt sijt door 't geween?
Wat wil die bloote kling? wat wil dat droef gesteen,
En 't jancken op het lijck uws vyands korts verbannen?
O fellen afgronds vooghd, koom my koom my aenrannen:
Stier tegens my 't gedroght der blaeuwe baeren wt:
Wat Tethys wreed van aerd in haeren schoot besluyt,
En al wat d'Oceaen met wufte pekelgolven
Bevattend, in het diepst der gronden houd gedolven.
O Theseus staegh vervloeckt, o die noyt waert gewoon
Te keeren met geluck. den vader en den soon
Vw' komste 't leven kost. ghy sloopt uw huys moordaedelijck,
Door min of haet altijd uw' eyge vrouwe schadelijck.
O Hippolyt, hoe sie 'k uw aenschijn dus in 't stof?
Heb ick 't soo toegemaeckt? wat wreede Scinis of
Procrustes heeft gespreyt uw' lieve ledemaeten?
Of wat Cretenser stier, tweestaltigh, wtgelaeten
In't loeyen, daer hy me Dedaelschen doolhof vult,
Heeft met gehoornden muyl soo fors u sonder schuld
Verscheurt? oime waer of uw' schoonheyd is gebleven?
Uwe oogen ons gestarnte? hoe, leghtghe sonder leven?
Een luttel u vertoon, en luyster na mijn' reên.
Ick spreeck niet schandelijcx. ick sta u toe de peen
Te boeten met dese hand, en sal het lemmer drucken
In dese onreyne borst; en van haer' schellemstucken
Met eenen van haer' siel uw' Phaedra stroopen ras;
En volgen u ontsint, door zee, door 't helsch morasch,
Door viervliet en door Styx. laet ons de schimme paeyen.
Ontfang mijn hulsel en het hayr, met droevigh schrayen
Geruckt van 't voorhoofd, rood van nagels opgescheurt.
Te paeren siel met siel en vielme niet te beurt;
Maer 't isme wel vergunt te paeren d'ongelucken.
Indienghe schuldigh sijt aen bloedschands schellemstucken,
Soo sterf gewillighlijck der min te wille dan;
Indienghe suyver sijt, ter liefde van uw' man.
Of sal ick mijn' gemael by blijven in het huwelijck,
Dat ick bevleckte door dees' misdaed al te gruwelijck?
Ontbrack die gruwel noch, op dat ghy onbesmet
Gebruycken soud een door het bloed gewroken bed?
O dood, ghy stilpijn van het quaed der minnezeden!
O dood, ghy eere der geschondene eerbaerheden,
Wy vlien tot u; doe op, doe op uw' sachten schoot.
Athenen hoor, en ghy, o vader, ruym soo snood
Als vege stiefmoer, valsch is 't geen ick u vertelde,
En logenachtigh, als een' sinneloose ontstelde,
Versierde ick schennis, die mijn hart door rasery
Self ingesopen had. rampsaelge vader, ghy
Hebt straf genomen van 't geen valsch is en gelogen.
D'onnoosle jongeling, heel kuysch van siel en oogen,
Door mijn' bloedschennis hier gesmoort leyt in sijn bloed.
Ontfang, o Hippolyt, het geen u waeren doet.
Mijn' goddeloose borst ontbloot ick voor 't rechtvaerdigh
Ter wraeck geslepen spits. mijn wondenbloed sal waerdigh
Den heylgen jongeling 'tlijckoffer nu voldoen.
Leer leer, o vader, wt de stiefmoêr, met wat soen
Ghy uw gesleurden soon sijn' schimme moet bevreden:
Bestel hem na verdienst in onderaerdsche steden.
THESEUS. REY.
Ghy keel des jammerpoels, bleeckverrewigh en graegh,
Spelonck van Taenarus, vergetelvliet, die staegh
Sijt aengenaem der siel, gemat door veele rampen,
Ghy log en traegh moerasch, ontfangt in uwe dampen
My goddelosen mensch, en druckt met endloos wee
Hem, die gedompelt word. nu wilde woeste zee,
Nu zeegedroghten fel van aerd, en wat beneden
In Proteus baeren schuylt, komt herwaert, ruckt de leden
Van my, die in soo groot een schelmstuck juych en lach,
In d'allerdiepste kolck: en ghy, o vader, ah!
Die willigh staegh verhoort mijn' toornige gebeden;
'k Heb een doodwaerdigh feyt bestaen, en heb de leden
Mijns afgescheyden soons door moord ter neergeleyt,
En deerlijck over veld en ackers heen gespreyt:
En die 't versierde quaed wil wreecken na vermogen,
In waere boosheyd ben vervallen door de logen.
'k Heb met mijn' misdaed zee en lucht en hel vervult.
Dees' rijcken alle drie die waegen van mijn' schuld.
'k Hoop wijders op geen heyl. was 't daerom dat ick keerde?
Ah stond u hierom op de ruyme pad na d'eerde,
Op datghe beyder lijck en dobblen moord aenschout?
Om van uw' vrou en kind versteecken ongetrout,
Het lijckrijs uwes soons en uwer gemaelinne
Met eene selve torts t'ontsteecken droef van sinne?
Alcides, schencker van het swarte en naere licht,
Send Dis uw' gaeve weêr. herlever mijn gesicht
d'Ontvlode schimmen, wee my goddeloosen mensche!
Vergeefs ick om de dood soo korts verlaten wensche.
Ghy raeuwaert, kunstenaer des neerslaghs van uw' soon,
Die moord gebrouwen hebt, soo fel en ongewoon,
Eysch nu verdiende straf op uwen eygen koppe.
Een' pijn, die d'aerde raeckt met streng gebogen toppe,
Den losgelaten na den hemel spouwe in tween.
'k Word steyl geschoten over Scirons rotsen heen.
'k heb swaerdre straf gesien, die Phlegeton (wiens golven
Omcinglen de gedoemde, in helschen brand gedolven)
De sondaers lijden doet. 'k weet ree wat straf, wat kolck
Mijn geest te wachten hebb'. wijckt wijckt misdadigh volck,
De stadige arrebeyd van Sysiph grijs van jaeren,
Sijn steen, op desen neck getilt met groot beswaeren,
Mijn' slaevende armen matte. ick sy ten spot den vliet
Die op de lippen staet. de felle vogel schiet
Van Tytius na my; ter straf mijn' lever wasse.
En ghy, Ixion, rust: het rad dat om uwe asse
Herwentelt sonder te weerstreven even seer,
Dat draegh mijn' leden wegh, met toegedreven keer.
Gaep aerdrijck, bayerd in wanschapenheyd afgrijsselijck,
Ontfangme ontfangme. 'k ga met meerder recht na'et ysselijck
Gedoemde sielenspoock: ick volge mijnen soon.
Vertsaegh niet, schimmenvooghd, 'k naeck suyver uwen troon.
Ontfangme, die niet meer sal't eeuwigh huys begeven.
Geen bidden goôn beweeght: maer werdense gedreven
Met smeecken tot wat schelms, sy gaven haest gehoor.
De tijd van rou en klaght duurt eeuwigh door en door,
O Theseus, uwen soon betael sijn' leste stacy,
En berg geswind de leên, soo gruwelijck eylaci
Gesleurt gescheurt, en vuyl besoedelt van den moord.
Brengt herwaert 't overschot des lieven lijfs: brengt voort
't Gewight der leden ruw en reuckloos gaêrgedraegen.
Is dees mijn Hippolyt? ick ick heb u verslaegen,
Ick ken mijn' schendaed: 'k heb om 's vaders hulp gebeên,
En nuttigh vadergift; op dat ick niet alleen
En eenwerf schuldigh waer als vader aen dees' plaegen.
O kinderloosheyd, ramp in afgesloofde dagen,
Erbarmelijcke man, omhels omhels de leên,
En nedervallend stoof, met hartelijck gesteen,
Al watter van uw kind noch over is gelaeten.
Schick des gescheurden lijfs misleyde ledemaeten,
O vader, ordentlijck te saemen al geheel,
En op sijn' plaets herleg een yeder dwaelend deel.
De starcke rechterhand lagh hier: de slincke, op 't mennen
Des breydels afgerecht, op dese plaets. wy kennen
De merreckteeckens van de slincke syde. oh oh!
Hoe groot een deel ontbreeckt aen onse traenen noch?
O ziddrende handen, leert in uwen treurplicht harden:
De dorre kaecken van geen' traenen vochtigh werden;
Terwijl de vader telt den soon sijn' leden toe,
En 't lichaem maecxsel geeft. dit lit besie eens, hoe
't Van allesins is met veel' wonden afgegeten,
En vormeloos al heel? wy twijflen ofwe weeten
Welck deel dat uw is; doch 't behoort u lijckwel me.
Hier leg het, niet op sijn', maer op een' leêge ste.
Is dit dat aenschijn, klaer van twee gestarrende oogen,
Daer 't vyandlijck gesicht tot Min door werd bewogen?
Waer is de schoonheyd toe vervallen wt haer' kracht?
Vervloeckte schicking van der goden oppermaght.
O felle rasery, keert soo de soon op heden
Ten vader, door de kracht van mijn' gestorte beden?
Ontfang de jongste gifte uws vaders dan: ick sel
Vwe wtvaert menighmael noch houden met gequel.
't Vier ondertusschen ga met desen dingen strijcken.
Ontsluyt het huys vol drucx, door dees' vermoorde lijcken.
Geheel Athenen klinck van rougalm. ghyliên gaet,
Ontsteeckt het lijckrijs van het koningklijcke saed.
Maer ghylien, veldwaert soeckt na 's lijfs verspreyde stucken.
Dat d'aerde haer godloos hoofd bevalle, en swaer moet drucken.
Achabs treur-spel
Abraham de Koning: Achabs treur-spel. Rotterdam: Jan van Waesberghe de
						Jonghe, 1618.
Achab
Adna
Amanus
Arpharad
Baesa
Benhadat
Kuythaen
Dwaes voornemen
Herault Elida
Gherechticheyt
Hador
Hasael
Heman
Iesebel
Ioas
Iohanam
Iosophat
Leegh-waghen
Lichtmis
Mathania
Meladon
Naeman
Onrust
Quist-goedt
Ripa
Rust zoeckende oudtheyt
Zedekia
Sophar
Valsche Gheest
Verkeert oordeel
Voorzichticheyt
ACHABS TREVR-SPEL.
Al is de logen snel, De waerheyt achterhaeltse wel.
Tot Rotterdam.
By Jan van Waesberghe de jonghe, op't Steygher aende
					Koren-marct.
Anno 1618.
Toe-eyghening
GVnstige Heere ende Vrient: Aengemerckt hebbende in VL.E. den Godtzalighen yver
					tot d'opbouwinge vande by-na vervallen Gemeente Iesv Christi binnen Wtrecht,
					daer by dat VL. als een onder d'oude ende trouwe Patriotten onses Vaderlants, de
					gemeene beroerde zake van herten beherticht, ende niettemin d'ovrige weynige
					speel-uren van VL. bezige handelinge besteet tot voorstant der eerlijcke ende
					stichtelijcke Reden-konst: Zoo hebbe ic niet konnen na-laten (dit myn acht jaer
					geleden gerijmt treur-spel in Druck gevende) VL.E. te verkiesen hier over tot
					een Eygenaer, te meer het zelfde door VL. yverighe aenporringe, is nu op een
					nieu herspeelt, meest als een Liefhebber der Konste ghedreven zijnde, wt lust
					des Tonneels Reghels: Al is de loghen snel, De waerheyt achter haeltse wel.
					Welcke Waerheyts deughde VL.E. in't binnenste ziele bemint, eert, ende omhelst,
					ende de glorieuse kennisse van dien, in dese duystere bemiste logen-eeuwe zoeckt
					te helpen doorbreken. Hoet ende beschermt dan tegen alle waen-wetende ende
					al-bedillende Schempers ende Tegensprekers, dit myn VL.E. geheel eygen gemaeckt
					Achabs Treur-spel, van hem, wiens leven treurich zijnde door syn quellijke
					joht-ziecte, beter past Treur-spelen te maken, dan bly-gheestighe Comedie.
					Vale.
D'Almoghende gunne ons beyder 'tghene ons zalich is.
In Amsterdam, den lesten dach September. Anno 1618.
VL. D. Abraham de Koning.
Balade.
BRoeder vvat zal ick veel schrijven,
Tot lof van v Rijm en Dicht,
Van een Achabs boos bedrijven,
Die door Micha vvort ghesticht,
Hem verachtet en verdrijft,
VVilt na synen raet niet hooren,
Micha noch Volstandich Blyft,
Achab trect op hem Godts tooren.
Trou die Kroont.
Op Achabs Treur-spel.
TGheen door de grijse vlugghe tijt
Al over langhe scheen verdvvenen,
Is door De Konings dapper vlijt
Ons vveder op't Tonneel verschenen:
Hoe Achab na Godt niet vvil vraghen,
Als hem de VVaerheyts reen verveelt,
Verklict een pijl hem in syn VVaghen,
Dit's 'tgheen dat onsen Rijmer speelt.
Raept vreught wt deught.
O Hemels neycht v oor, ghy Aarde hoort dees reden,
Iuycht groote Weerelts-ziel, lacht Tintel-sterren lacht,
Komt Halve-circkel-ront, bralt inde duystre nacht,
Zoo mach myn swack vernuft, syn krachten bet besteden:
Ziet hoe ons Koning heeft, het out-voorheen (als heden)
Wt Lethes stroom ghevist, en speelt met volle macht
(Op't Reden-rijck Tooneel) hoe dat door Godes kracht
Den Achab door een pijl, wert 'slevens draat ghesneden:
Komt Amstelmaachden kom, komt Yver-honingh zoet
Met geur'ghen Eglentier, die roos-rijck staat en bloet,
Pluct Lauwer-blaatjens eel, doorvlecht met blomkens cierich,
En reyctse Koning toe, wiens Scepter is gheen gout,
Maer een Caducis kloeck, in wijsheyt menichfout:
Komt Susterd drymaal dry, en kroont syn hooft lauwierich.
Tot de traegh-verbeterende, doch snellen Berisper.
MErckt hoe Momus ons komt leeren,
Om dat hy hem met de kleeren
Van Apollo nu belaat,
En Mercuri hielen pennen,
Hy meynt dat w'hem niet en kennen,
Maar syn tong' hem al verraat.
A.F. Levende sterf ick.
Uoor-reden over de navolgende geschiedenisse,
DE Koninck Achab versocht wesende vanden Koninck Iosophad, die hy op het
					heerlijckste na syn weerdicheyt ontfangen hadde, heeft door syns herten vermeten
					hoochmoet (sich gesterckt vindende door den Godtzaligen arm Iosophads)
					voorgenomen de dry-jarige vrede te stooren tusschen hem ende de Sirieren, om met
					de scherpte des sweerts te verkrijgen syn vaderlijcke eygen geboude stadt Ramat,
					ghelegen in Geliad, en raet plegende hier over met vier hondert Propheten (die
					van Gode vervult waren met eenen valschen geest, hoort hun gelucheyt en zegen
					propheteren, maer Micha, Iemlaes soon, een Propheten Scholier, geleert zijnde
					door Goddelijcke gesichten, weerspreect ende straft de loghen-Propheten, ende
					propheteert den godtloosen Koninck schade, ja zoo hy voort vaert, syn
					ongeluckige doot: waer over hy wert geslagen, bespot en veracht, ende door bevel
					des Konincx wederom na den Kercker gesonden, die nochtans na de voor-zegginge
					Michee hem vint buyten gevaer na syn bedachte list inden aenghevanghen strijt,
					door't verkeert oordeel van syn overwinninge bedrogen: want een Sirier teghen
					'tverbodt syns Konincx spant synen boge, en schietende treft hy den versteken
					Achab op synen wagen inde lendenen tusschen 'tpantsier en 'thangsel van
					'tgeweer, zoo dat hy't metten ondergang der Sonnen door te veel verlies syns
					bloedts, by Samarien heeft moeten metter doot bequelen: 'twelck alle
					Waerheyt-beminders door sprekende Beelden op't Tooneel vertoont wert, dewijl de
					Historie (na Cieroos schrijven) is een getuyge der tijden, het licht der
					Waerheyt, 'tleven der gheheugenisse, ende Leermeestersse des levens, een Bode
					der oudtheyt.
Gheeft ghehoor, ende luystert toe.
HOe's Duyvels list de mensch, tot 'tquaet, kan over-reden,
Als Godt vertoornt, op hem syn straf rechveerdich went,
(Om dat hy synen raedt wel stout'lijck derf vertreden)
In quaed' leer over-gheeft, krachtighe dwalingh zent.
Hier van heeft niet alleen de Opperste Hemel-Koning,
Die zit, ghezeten heeft, end' zitten zal aen't stier,
Tot waerschouwingh, syn volck ghegheven een vertooning
In Achabs Godt-loosheyt, en Ios'fats quaed' manier:
Maer desen trouwen Heldt, Israëls wak'ren Hoeder
In dees verdorven Eeuw', laes! schier van hem vervreemt,
Wect synen Wachter op, om ons te maken Vroeder,
Door dees syn Trevr-Basvyn, die't Aerdtrijck over-stemt.
Waer in hy zoo verbeeldt 'sZiels-moorders stout beginnen,
Die valsche Leer in-voert, end' 'tRecht treedt met den voet,
Verdruct, bespot, ja slaet die de VVaerheyt beminnen;
Dat elck (aenziend' ons Landt. Ach!) droevich treuren moet.
Spieghelt v dan in tijdts, ghy vrije Nederlanders:
Helpt den Godt-loosen niet, noch die met Gode kijft:
Vertrout niet die vreed', vreed' zegghen, maer meynen't anders,
Voor al, dat gh'in de zuyv're Leer Volstandich blijft.
Tis verloren ghewasschen.
D. Moor.
DE Maelders kloecke handt doen onbeweecht vertoonen,
Savls grousame moort aen eyghen lijf en ziel:
Doen hy voor 'tmachtich Heyr der Philistijnen viel,
Als doen quam 'tquade, om het quade, quaet te loonen.
Maer Koning doet noch bet door sprekende Persoonen.
Wt beelden Achabs val, die Godts ghebodt weerhiel,
Maer raect' eer d'avont komt gheswint tot onder 'twiel,
In plaetse van een roem, en Geliats groote kroonen.
Hy neycht syn ooren na een valsch Propheet, en hoort
De loghen liever, dan Godts eyghen ware Woort:
Om dat het niet en wil, gh'lijck hy wel zou begheeren.
Een Krijgher spant syn booch, en schiet in alder ijl,
En treft hem by 'tpantsier met een gheveerde pijl,
Hoe voelt dat hy verflaut, hy doet syn Voerman keeren.
Cornelis Veeris.
Personagien tot dit Spel.
Achab} Koningh.
Iosophat.} Koningh.
Benhadat.} Koningh.
Hador.} Hooftmans.
Sophar.} Hooftmans.
Meladon.} Raden, Ioden.
Amon.} Raden, Ioden.
Iohanam.} Sieriers.
Arpharad.} Sieriers.
Adna.} Sieriers.
Naeman.} Hooftmans.
Baesa.} Hooftmans.
Hasael.} Hooftmans.
Amanus.} Soldaet.
Herault Elida.} Kamerlingh.
Verkeert oordeel.} 2 Sinnen.
Dwaes voornemen.} 2 Sinnen.
Zedekia.} Propheten.
Ripa.} Propheten.
Heman.} Propheten.
Mathania.} Propheten.
Valsche Gheest.
Micha.} Propheet.
Rust zoeckende oudtheyt.
Leegh-waghen.} Soldaten.
Quist-goedt.} Soldaten.
Lichtmis.} Soldaten.
Onrust.} Soldaten.
Ian Rap.} Tamborijn.
Voorzichticheyt.} 2 Vrouwen.
Gherechticheyt.} 2 Vrouwen.
Iesebel.} Koningin.
Fame.} 'tGerucht.
Kuythaen.} Boer.
Echo.} Weerklanck.
Achabs Treur-spel.
Eerste deel. Tusschen-sprake.
gherechticheit. voorsichticheyt.
Voorsichticheyt.
DEes snoo verdorven eeuw', dees ijs're stale tijden,
Lief Suster, brenght de hant opt gladde wit Pampier,
In d'eerste gulde eeuw' in vreed' men sich verblijden,
Maer nu (laes!) ist verkeert in 'sWerelts dol ghetier:
Al tgheen ick ra de Mensch moetwillich sy verstooten,
Maer 'tboose leven is ten lesten al bepaelt,
De sond' hoe groot die is, die zoecktmen te vergrooten,
Tot dat Gods rechte straff' dit alles al betaelt.
Gerech.
Histori in dees tijd van den Koning verhaelt,