floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Gy moet zijn achterdocht met valschen schijn verleien.
Verzeker u daar nae van hem, eer ’t iemant hoor,
En sluit hem tijdig op... Maar hoe? waar vreest gy voor?
Wie hanthaaft zonder vrees zoo strenge en wreede wetten?
In grote koningen kan vrees geen plooi meer zetten.
Mezensius dingt nae uw hals, en schoon hy is misleit,
De schult blijft even groot van zijn bloetdorsticheit;
En in dien schijn, waer in hy meende u te doen sterven,
Is ’t heilig bloet, daer hy zijn moortklaeu in wil verven
De Goden willen hem doen straffen door uw hant,
Zy geven u het rijk; Men laet hem in zijn stant.
Men mag in hun geheim, noch in uw kroonrecht treden,
Hun zorge stelle uw hart in ’t rijksbewint te vreden;
En vreestge, dat misschien een schaduwe op ’t gelaat
Zou kleven van uw deucht, in deez’ verheven staat,
De rijkstroon blijft uw borg, en om dat quijt te raken,
Moet gy noit daalen; zy zal u weer zuiver maaken.
Hoe stoutmen op den troon geraakt is, in wat schijn,
’t Is misdaat zoo men valt, niet zoom’er vast kan zijn.
Daar ’s geen verwijten, als in overheert te wezen:
En die altijt regeert, heeft voor geen schult te vrezen.
Regeer dan, zoon, en ach! indien gy wist, hoe zeer
Het eedle zielen lust te heerschen zonder heer....
AGRIPPA.*
Och wist gy wat de liefde een schat zy, vol behaegen!
Ik hoor gerucht, gy weet, hoe gy u hebt te dragen.
TIRRENUS, AGRIPPA, LAUZUS, ATIS.
KOm tap mijn bloet vry af, wel aan, voldoe uw haat;
LAUZUS.
De Tempel is bereit.
Men sleep hem weg.
Ja gaat
Barbaar...
ATIS.
Verbijt u, heer, zie toe, men kan u hooren.
Wien zou hy vrezen, die toch alles heeft verlooren?
FAUSTUS, LAVINIA, KAMILLA.
WAt schrik, Mevrou, misverft den glans van uw gelaat?
Nu d’aanslag in het punt van zijn geboorte staat.
De Prins was heel verzet, zo dra hem is gebleken,
Dat gy zo yverig verlangde om hem te spreken.
Ja Faustus, ’k wensche om hem te spreken, en hem klaar
Te toonen, wat dit zy een aanslag vol gevaar.
Wat my alree een zark van vreze legt op ’t harte,
Indien men dit besluit zo voortdrijft tot mijn smarte.
Dat my mijn haat verrukte in ’t eerst, en ’k vrees recht uit,
Men valt te haastig op dit grouwlijk moort besluit.
De Prins kon by zich zelf uwe ongerustheit spellen,
Maar was gedwongen om den Koning te verzellen
Voor ’t hoog altaar, dies heeft hy zich van my gedient.
’k Verzeker u Mevrou, de hemel is uw vrient,
Hy hanthaaft uwen haat, als of hy van te vooren
Door zyne orakels had voor uwe wraak geswooren.
Geen wichtige aanslag is zo bondig ooit beleit.
Alle eetgenoten zijn op nieu in stillicheit
Verdachvaart van den Prins, en met de wraakverwanten,
En vrienden van Tirreen en alle die zich kanten
En woeden tegen hem, alleen om uwen haat,
In een gesmolten, elk brant nu om uwen staat
Te redden, en een roof uit zulk een eer te stryken,
Dat hy u wreekt, aan die u dorst verongelyken.
Den aartstieran een dolk dorst steken in het hart.
Verwerp dan d’ydle vrees die uw gemoet benart.
’t Is waar ’t rivierkasteel, en heir zijn bei te vrezen:
Maar vorst Mezents alleen zal hier de Koning wezen,
Als Tiberijn is neergeploft in ’t bloedig zant.
Elk zal al bevende na zijn gevreesde hant,
En oogen zien, men moet met stekende trompetten,
Tot zyne gunst, de stat in bystere oproer zetten.
En zeker, ’k zie alree onze aanslach in zijn kracht,
Eer iemant dit bemerk der vyantlyke macht,
Of kan in ’t slot, of heir, dit krijgsgeheim ontdekken.
De Goden schijnen ’t al tot onze gunst te wekken,
En Tiberijn zal niet van ’t outer zijn gekeert,
Of zijn gestraft, terwijl hy vruchtloos zich verweert.
’t Hof van Tirrenus is ten manslag uitgekooren,
Wanneer hy wederkeert, zoo mach de werelt hooren,
Dat op uw eisch, de wraak hier felder op hem woet;
Op dat Agrippaas ziel gepaait zy met zijn bloet.
Ook schijnt hy, als hy komt de wreekelingen vleien,
Alree zijn boezem tot den dootsteek te bereien,
Mezentius braveert alle andere in zijn gena,
Hy mint hem boven alle uit achting, want zo dra
Hy flus den Vorst heeft tot Tirrenus gunst gesproken,
Is zijn oplopentheit en gramschap straks gebrooken,
En hy uit banden en gevangenis geslaakt.
Men wacht dan beter nu Tirreen is vry gemaakt,
Om hem te hooren, en niet verder uit te breken,
Voor hy het vonnis zelf heb door zijn raat gestreken.
Dees dach helaas barst met een heiloos voorspook aan!
’k Voel heimlijk en gety van zorgen in my gaan.
Och! dat men nu om mijn verblinde razernye...
Maar zoo Mezensius my waarlijk mint, hy lye
Dit uitstel: bid hem dit uit mijnen naam, gaa voort.
Wel aan, Mevrou, ik zal my spoeien op uw woort;
Maar ’k vrees ’t is t’onverwacht, en veel te laat gekomen.
Op dezen eigen stont was d’aanslag voorgenoomen.
Men moet bereit staan, mits hy uit den tempel keert.
Ei toef niet meer, gae heen, belet hun voort te vaaren.
CAMILLA.
Wat zalmen van de vrees diem’ in uw oog ziet waaren
Gevoelen, en wat u zo schriklijk heeft ontroert?
Als dat het vleien van den Vorst u heeft vervoert,
’t Staat hun vry, dien ’t lust, van mijn bedrijf te spreken,
Zoo ’k die voortvarentheit alleen belette in ’t wreken.
O Goden! zoo nu eens die dootslag, die mijn haat
Zoo fel heeft aengeprest, quam vallen.... Maar men laat
My met Tirrenus, die hier komt, alleenig spreken.
LAVINIA, TIRRENUS.
KOm Heer, ay kom, kan ’t zijn, die doodlijke angst verbreken,
Die my ontroert; ik voelde een heimelijk geluit
Oprijzen in mijn ziel, waer uit ik nu besluit,
Verwondert en verbaast, dat wy al zijn gewroken.
Door ’s Konings minne is mijn gemoet in ’t eerst ontloken,
En ’k droeg dit blanke staal verborgen in mijn schoot,
Tot mijn bescherming, en verhaasting van zijn doot.
’k Heb hem terwijl gezien ontbloot van lijfschutbenden;
Maar ach! het teer gemoet vermocht hem niet te schenden,
En mijn verwoede hant wiert slapper als zy plach,
Toen ik hem zo gelijk aan mijnen minnaar zach.
’k Heb in een dwingelant, zo godloos en verwaten,
Mijns minnaars beeltenis en swier niet konnen haten.
Elk die u hoorde, had uw aanzien licht gelooft;
Maar door zijn oog is ’t vier van mijn verstant gedooft.
Als gy hem scholt, voelde ik iets in mijn boezem spreken,
En voor hem pleiten, en uw woorden heel verbreken.
Maar dat zijn afzijn ons nu voordeel geef. Mijn Heer,
Is ’t waarlijk Tiberijn, zo wet mijn gramschap weer,
Zo doe my woeden als voorheenen, want zijn reden
Vervullen mijn gemoet; maar d’uwe zijnme ontgleden.
Ik had dat onweer van verbaastheit al in ’t hooft,
Eer ’t neerstorte in uw ziel. Zo dra my was belooft
Van den Tiran, door helt Mezensius bewogen,
T’Ontrukken uit den mont des kerkers, is mijn poogen
En al mijn zorg geweest, om u van zorg t’ontslaan,
Wat halsgevaar my dreigde in zulk een stout bestaan.
Myne onlust kon u licht getuigen, of mijn traanen
Geveinst zijn; zie die zee eens langs mijn wangen banen.
Mijn droefheit, meer en meer verbittert door den tijt,
Wat zegt die anders? als Agrippa ben ik quijt.
Indien hy leefde, en zelf regeerde, och! wat vermogen
Kon my beletten, zulks t’ontveinzen voor uwe oogen?
De vlam van ’t bloet is als de min, nooit uitgedooft.
Noch heb ik vaster proef, indien gy niet gelooft,
Om dezen dwingelant het masker af te rukken;
Mijn blakende yver om den bloethont t’onderdrukken,
Al heb ik in ’t gezicht hem dit niet toegesnaaut.
Mezents kan tuigen, of mijn wraakzucht is verflaaut,
En hoe ik dien Barbaar, vervremt van eere en reden,
Meer als al d’andere, de kruin wensche in te treden.
Hebt gyme zelf niet diep zien deelen in uw haat
Mevrou, het eetgespan aanhitzen door mijn raat,
Als opperhooft, vol viers in hun vergadring spreken,
En d’eer verzoeken, om hem zelf het hart te breken?
Ik heb u hondertmaal zijn wreetheit afgebeelt,
Uw haat verbittert, en mijn eigen wrok gestreelt;
En twyffelt gy nu noch, of hy mijn zoon mocht wezen?
Hy? die van myne hant den dootsteek heeft te vrezen?
Wat geeftge mijn gemoet een liefelijke rust!
Ik heb de vlammen van mijn min nu uitgeblust.
’k Neem uw verzekring aan, mijn Heer, en wil verbannen
Al wat niet met uw haat en wraak schijnt aan te spannen.
Mijn hert bedriegtme, en ’t woort eens Vaders is met recht
My min verdacht, als ’t geen een blinde hertstocht zecht;
En nu ’t de Vader stemt, voele ik mijn haat ontsteken
Verwoeder als voor heen, nu lust me weer te wreken,
Te moorden; mijn vermaak is nu zijn doot; zijn bloet,
Eer ’t noch geplengt wort, smaakt alree mijn wraaklust zoet.
Nu is mijn hoogste wensch, ten minste hem om ’t leven
Te brengen, door wien niets my over is gebleven,
Dien wreden moordenaar van mijn doorluchtsten helt.
Gaf nu de Hemel! die een Vader, zoo beknelt
Van rou, alleen vermag te helpen, dat het heden
My vrystont, tot een troost van mijn rampzalicheden,
Zijn bloet te storten, op Agrippaas deerlijk graf,
Ten offer van zijn ziel. Maer ’t is te wreede straf,
Te moeten draalen, want wy zijn van ’t slot verlaten,
En Alba is te dicht omringt van zijn soldaten.
Men moet noch wachten.
Neen, vertroost u, ’t staat nu al
In zijn geboorte.
Hoe? en zonder ongeval
Te vrezen?
’k Heb my niets, zoo draa gy waart gevangen,
Ontzien, geniet nu vry het eind van uw verlangen,
En al de zoetheit van een uitgevoerde wraak.
Helaas men spoeit te zeer in zulk een groten zaak!
Beletten wy den slag.
Hier helpt geen meer beletten.
Te laat. Men zal vergeefs zich zelf hier tegen zetten.
FAUSTUS, LAVINIA, TIRRENUS.
HEbt gy Mezensius noch vroeg genoeg ontmoet?
Ik heb my voort gerept met d’aldermeeste spoet
Maar ’t godendom heeft zoo uw wraak ter hant genomen,
Dat ik tot uw geluk ben veel te laat gekomen.
Wat hoor ik Hemel!
Zie, hoe u ’t geluk nu vleit.
’k Heb noch de weg niet na den Tempel afgeleit,
Ook was ’t onnoodig; want de dwinglant was besprongen
Dicht by de plaats, daar flus is na zijn hals gedongen.
Noch vont hy, van den Prins aan alle kant bezet,
Die tijt, voorwaar aan ons te wichtigen belet,
Om buiten aêm zich in Tirrenus hof te storten.
Zijn volk hout moedig stant, maar ziet zijn hoop haast korten,
En paait met rookent bloet ons moedig eetgespan.
De toegebonsde poort beschermt toen den Tieran.
Men vreesde ’t volk, dat woet, als opgeswolle stroomen.
De Koning dan...
O Gôon! is hy ’t misschien ontkomen!
Elk vreesde ’t nevens u, ook ’t heir, en ’t machtig slot;
En door wat uitstels was al onze hoop geknot;
En nu stont elk geschaart om vinnig in te spatten,
Dat monster in ’t Palais zelf by de keel te vatten.
Mits komt Albina uit haar tralie, heel ontstelt,
En meent door haar gezicht te stuiten ons gewelt.
Elk toonde een diep ontzag aan hare kunne en staaten,
En sweeg; gy moogt gerust nu dit Palais verlaten,
Zoo spreektze tot Mezents; Lavinje is my een deel
Verschuldicht van haar wraak, de min begon die heel,
Nu heeftze ’t bloet voleint, de Koning was verloren,
Toen die verwaat’ne my had tot zijn hulp verkoren.
Zijn bloet is door mijn last geplengt aan d’edle geest
Mijn’s broeders. ’k Ben voldaan. ’t Gaat wel: hy is geweest.
Op dit woort verheft zich tot de wolken
En zaamgemengd geschreeu van d’opgepreste volken.
Elk prijst Albina en ’t groothartige besluit.
Nu zal de Prins, verzelt van dit Triomfgeluit,
Het hoofd van ’t monster, (want Albina zal ’t gehengen)
Op uw verzoek, Mevrou, voor uwe voeten brengen.
Hy wacht’er na; vergeet nu uw geleden smart,
En sluit dien rijken schat van blijdschap in uw hert.
LAVINIA tot Tirrenus.
’K zie nu niets aan de maat van onze wensch ontbroken:
Gy hebt uw zoon, en ik mijns minnaars bloet gewroken.
Albina heeft de schult aan ’s broeders ziel betaalt.
O onbegrepen vreucht! maar hoe, mijn Heer? wat maalt
U dus in ’t hooft? van waar zijn die veranderingen?
Ik beeve, ik raaze, en voelme alom van vrees bespingen.
Hoe! om des Konings doot!
Och! ’t is mijn zoon Mevrou.
Zy valt op een stoel, en Faustus vertrekt.
Helaas! ik voel met al te bitt’ren rou,
Dat ik zijn Vader ben. Nu heeft het bloet gesproken,
En klopte ik op mijn mont, ’t heeft my die opgebroken.
Natuur verlaat nu mijn vervloekte veinzery.
Zy spreekt....
Hoe komt helaas die spraak zo traaglijk by?
Zoo is ’t dan eindlijk waar, wy derven dien wy minnen?
Ik zocht na d’oorzaak, maar nu vind’ ikz’ in mijn zinnen.
Terwijl ik ’t schelmstuk vloek, haal ik ’t my zelf op ’t hooft.
’K heb ’t bloed vergoten ’t geen’ ik wraak had toebelooft.
’K heb door mijn overlast vermoeit des Hemels ooren,
Die heeft te gunstig, mijn gebeden toegesworen.
En ’k ben rechtvaardig door mijn eigen wensch vermoort.
Wat is de Hemel straf, wanneer hy licht verhoort!
Wat brengt zijn weig’ren ons zomwijl een groot genoegen,
En hoe verraat men zich met onbehoorlijk wroegen,
En morren! Kom Barbaar, nu eisch ik van uw hant
Vergelding, voor het bloet mijns minnaars. ’K heb! o schant,
Den levenden vervolgt, gezeten op de hielen,
Om wiens gewaande doot ik wou zijn beul vernielen.
Om een verdichten naam heb ik hem fel gehaat.
Zijn doot was mijne, en ’k moord hem noch in zulk een staat.
Ondankbre Vader, gy bracht mijn verstant aan ’t hollen;
En heb ik hem vernielt, gy riet het my ten vollen.
Het bloet verriet mijn liefde, en gy hebt al te ontzint,
My tegen hem gekant, en mijne min verblint.
Door u, is al mijn ziel vergifticht, en de liefde
Verslagen, die zoo diep mijn kuische ziel doorgriefde.
Dat mijn beschroomde hand noch na uw bloet niet dorst,
En vreest dat wreede hart te rukken uit uw borst;
Dank dat, o! wreedaart noch, in mijn getergden tooren,
Aen ’t bloed uws zoons, dat in u speelt, door u verlooren.
Men hoeft een vader niet te straffen, die zijn zoon
Heeft in den afgront neergebonst uit zijnen troon.
De Bloetverwantschap snerpt mijn ziel met wrede swepen,
Nu ik het staal heb tot Agrippas hals geslepen.
O Ja, mijn liefde in dien beminden zoon verraan,
Heeft niets, als ’t geen zy zach zijn doot te zijn, gedaan;
En ’t Vaderlijk gemoet, al t’yverig in ’t blaaken,
Heeft niet ontzien zijn zoon een offerhand te maaken,
Hem zelf te rukken op de slachtbank, root van moort.
Ik kon zijn minnares, en zuster, door mijn woort
En donkre listen, tot mijn moortgespan verbinden,
De schrandere natuur en liefde t’ oog verblinden,
Alleen om hem van daag te storten in het graf.
Maar ’t zy dan misdaat, of mijn ongeluk en straf,
Hy leeft niet meer, en ik staa hem bereit te volgen.
Ja volgen wy, maar hoor, men sleep noch eerst verbolgen
Met ons Mezensius ten grave, die Tieran
Heeft strafs genoeg verdient, als hooft van ’t eetgespan,
Te haastigh in dien vloek, waar door ik ben verraden.
Het scheelt niet, in wiens bloet wy heden willen baaden.
De weerelt spat vry uit zijn krammen en gewicht;
Als ik, en mijnen zoon, berooft zijn van het licht.
Mijn dochter zelf heeft nu mijn razerny te schouwen.
ALBINA, TIRRENUS, LAVINIA, KAMILLA, JULIA.
RAmpzalige waar heen?
Mijn misdaat u vertrouwen,
O Vader, en om ’t hart beklemt in deze zaak,
U niet ontvluchten, maar my levren aan uw wraak.
Weet gy de grootte van uw misdaat wel te schatten?
Weet gy, dat gy, met dus in wreetheit uit te spatten,
Uwen eigen broer verraat?
Ja ’k weet het, en met een
Mijn plicht. Zijn moorder... maar daar komt hy zelve treen.
Wel aan, al onze haat vervolg nu dien verwaeten.
AGRIPPA, TIRRENUS, LAVINIA,* ALBINA, KAMILLA, JULIA, Lijfwagt.
KAn noch mijn Vader, en Lavinia my haten?
Hoe leeft mijn zoon dan noch!
Agrippa ziet die ’t licht!
Wat godheit brengt hem weer voor mijn verlieft gezicht?
Een trek van ’t bloed, en een der goden mijn behoeder,
Waar door mijn zuster...
Hoe is dan de Vorst mijn broeder?
O ja, terwijl gy vreest te zondigen, zijn doot
Belet, hebt gy ons al geret uit onzen noot.
Maar steur hem niet.
Op ’t felst, door uw gebot, besprongen
Van helt Mezensius, Mevrouw, wierd ik gedwongen
Een weinig voor mijn zelf te zorgen, evenwel
Had ik eerbiedicheit voor uw gestreng bevel.
Zoo weet ik ’t al t’ontzien, op d’oever van mijn leven,
Zelf tot den dootsteek toe, wat my uw hant kan geven.
Ook was ik al te wel verzekert in ’t gemoet,
Dat uwe liefde niet verzien was met mijn bloet,
Dit dreef my aan, om ’t lijf in Vaders hof te bergen.
De vrees voor ’t muitend volk scheen ’t hofgezin te vergen,
Om achter my de poort te bonzen in het slot.
Mijn Zuster die my ziet in dit rampzaalig lot,
En meent een minnaar vreemt van eer en trou te hooren,
Komt op my aan, vervoert en brullende van tooren,
’k Verwachtte ’t al, dat uit een blinde dwaaling spruit;
Maar, tegen haaren dank en haat, viel ’t anders uit.
Het bloed komt tot mijn hulp in dat gevaar ontwaaken.
Zy beeft, en voelt haar herte om haren minnaar blaaken
Gelijk uit liefde en haat, noch wijt zy aan de min
De werking der natuur, die heeft alleen in ’t zin
My ’t lijf te bergen, en haar razerny t’ontstelen,
En schaamt zich niet de rol der liefde na te spelen.
Albina volgt in ’t eind d’ingeving die haar leit,
Ga, trouweloze, zechtze in haar oplopentheit
Al bevende, ga heene, en berg u, uit mijn handen.
Ik spreek niet, maar begeef my door de hofwaranden,
Eer iemant my ontmoet, vrymoedig op ’t Kasteel.
Ik vinder krijgslien, die my volgen, met een deel
Van ’t leger. Elk verstrekt een slagveer aan mijn wieken.
Ik kom de muiters op, eer iemant dit kan rieken,
En vinde hen, vol moets, alom verspreit op straat.
Zy, al te licht gepaait, verwachten in dien staat,
Tot dat mijn Zuster hen mijn hooft zou overgeven.
Het dootsweet breekt hen uit, zo draze my zien leven,
En laten in mijn keur hun lijfsgenade, of doot.
Ik doe de hoofden voort aangrypen in dien stoot;
Vergeef de misdaat aan ’t gevolg der muitelingen.
Mezensius vooral verbiede ik te bespringen;
Maar hy volhart in zijne elende: en ’k wensch te laat
Te sparen, die zich zelfs niet spaart in dezen staat.
Hy kent zich al te groots van inborst, om te leven
Door my, zo wel, als hy, van uwe min gedreven:
Hy straft zich zelf nu hy uw last niet heeft volbracht,
En geeft zijn borst de steek, die my was toe gedacht.
Prinsesse, ik sterf voor u, zo spreekt hy. ’k Wil ’t verhoeden,
Schiet toe, vergeefs: zijn ziel ontglipt hem onder ’t bloeden.
Noch sterft hy zo vol liefde, in zo volmaakten trou,
Dat ik die schone doot hem noch beny, Mevrou.
’k Beklaag hem, maar ’t geluk dat my de Goden geven
In u, laat op mijn ziel geen droeffenis meer kleven.
TIRRENUS tot Lavinia.
De Septer komt u nu door erfrecht toe.
Bekommer gy u niet hoe ’t met dit recht zal gaan.
Die luister kan mijn oog, niet voor mijn zelfs verblinden,
Ten zyze flikkere in de hant van mijn beminden.
Kom, gaanwe, zie van daag, voor elx gezicht, uw zoon
Op nieus door myne min beschouwen met de Kroon.
De seven wercken der barmherticheijden
Barmhartich
Cloeck verstant
De / vreemden gast
Den gevangen
De mensch
Den naeckten
De Reden
Den Crancken
Den dorstigen
De hongerige
Schijnende lieft
Tgeests inspiratie
Twaerachtich woort goots
[De seven wercken der barmherticheijden
Item hier begint een fraij spel van Sinnen
                van de .7. wercken der barmherticheijden/ De personagen sijn dese
1....	De mensch.
2.....	De Reden.
3.....	Cloeck verstant twee Neefgens
4......	Eijgen vernuft
5.....	Schijnende lieft
6.....	Goods wachter.
7.....	Den hongerijgen.
8.....	Den dorstigen
9.....	Den naeckten.
10....	Den vreemden
11....	Den gevangen
12...	Den Crancken..
13.....	Den dooden
14....	Tgeests inspiratie
15.....	Twaerachtich woort goots
16....	Een verthoning Christum Aent
17...	Cruijs verwonnen hebbende / doot.
19....	duijvel en hel
De Memsch eerst.
O godt hoe wonderlijck sijn u crachten
wie soude mogen vertellen onder eenige geslachten
niemant van gedachten // so sterck diet sou openbaeren
en ick arm mensch ben als den onsachten
anders niet dan melancolij te verpachten
ick can niet verwachten // dan alle beswaeren
o' heer oft mijn ijemant quaem verclaeren
en seggen mijn sonder spaeren // al hier ter
                            spaecije
waerom mijn sinnen sijn dus vol perturbatije
creech ick sulcken gratije // tsou mijn believen
mijn sinnen sijn gans turbilent vol ongerieven
wou mijn ijemant bebrieven // waerom sij so tweedrachtich // sijn
Ick weet wel waerom sij so onsachtich // sijn
maer wouder ijemant so machtich // sijn diese ging peijseren
ick gevoel mijn so aengevochten / ist niet te deren
want een ijegelijck wil beweeren // het sijn voort best
en mijn sinnen connen niet begrijpen de rest
Dit is tlest // en slodt van mijn
                            fantazijen
siet ick en sel certeijn mijn niet connen verblijen
tgaet mijn hert doorsnijen // ick segt u bloot
dus Lang te Leven / ick waer Liever doot
want inden noot // vind ick mijn hoe Langer hoe meer
De Reden.
Wel wije hoor ick hier in druckx verseer
en claecht seer teer // dat hij is vol trueren
De Mensch.
Och Ick bent / die geen gerusticheijt can bespueren
van achteren tot vueren // ben ick vol. onrusten
och datter ijemant quaem die dat blusten
dat sou mij wel Lusten dat seg ick u voorwaer
Wiltet mijn verclaeren hier int openbaer
waerom dat ghij dus swaer sijt fantazerende
De Mensch
Ick salt u seggen wadt mij is deerende
mocht ghijt sijn weerende // tsou mijn vroomen
ick sie so veelderleij seckten opcoomen
en sij worden aengenomen van alle natien
en ick ben hierom dus vol arguatien
dat ick in desperatien // wel soude geraecken
daerom bid ick u cont ghijt soo maecken
dat ghij met corter spraecken // mijn ginck verhaelen
wie dattet sijn die hier in dwaelen
want die niet en faelen // wou ick gaern aenhangen
ick gae hier nae so seer verlangen
mijn gemoet is als den bangen // hier ter percken
dus bid ick u wilt mij hier in verstercken
en geheel opmercken // want dit is mijn versoeck //
                            sijet
hoe ick Christum meest Liefde moocht bewijsen
Ondersoeckt die schriftuer
Jae mijn verstant is so cloeck // niet
noch in eenigen hoeck // niet mijn vernust so groot
Bidt aen godt die sal u wel uuijten noot
helpen / en ghij sult seer bloot u getroost vinden
Van wien..............
Door den heijligen geest wilt dit proopoost sinden
Laet u niet curioost // binden met u eijgen vernuft
oft ghij sult worden geheel versuft
en gans en gaer in doolinge verwart
Och hoe benaut is mijn hart
mijn sinnen Lijen smart // hoort mijn vermaen
Compt mensch wilt ghij met reden gaen
die sal u raen // tot u bewaeren.
Ja ick wil mijn bij u seer snel // paeren
want ick hoor voor sulcken spel // gaeren vrij onbesweecken
dus gae ick met u
Compt gaen wij // wij sullen tsaemen wadt Liefflijckx
                            spreecken
geen Loosse treecken // sal ick u ontwinnen
maer hoe dat ghij gerust sult mogen Leven van binnen
Pausa...  Cloeck verstant Neefgen.
Compt hier buijten // blijft niet in muijten // wilt u ras // spoen
ghij hebt geen respijt // tis meer dan tijt // Lieffste der
                            neven
Wiltet mijn onsluijten // sonder veel te guijten // op dit pas //
                            koen
Opent u conduijten // en speelt op fluijten // in dit
                            gras // coen
om te sijn verblijt // met groot Jolijt // sonder beven
ghij hebt gheen respijt // tis meer dan tijt // Lieffste der
                            neven
Ick heet u wellecom mijn vrient
Ick bedanck u cousijn verheven
Laet ons nu blijven met vreuchden te saemen
Wel wadt souden wij doen........
Maer verbreden onse famen......
en onse namen // maeckten over al bekent
Hoe souden wijt aenstellen......
Sijn wij niet vernufte geesten excelent
cloeck verstandich geprent // naer onse manieren
Dats waerachtich waer // wat sullen wij versieren
om tvolck te regieren // naer onsen manieren
Ick weet ons raet...........
Ja wadt................
Maer heijmelijck en stille.....
sullen wijdt aenrechten op dit termijn.....
Sonder ijemant te Laeten weeten......
Dan die van onse consoorten. sijn
Dus willen wijt uuijtmeeten........
Met een schoonen schijn......
sullen wijt haer fijn // en excelent wijsmaecken.
Een ijegelijck sal naer ons propijs // haecken
Tot dat sij overal // onse prijs raecken
dus sullen wij den spijs // craecken // die so liefflijck sal
                            schijnen
Maer wilt mijn hooren........
Waer toe wilt ghij u pijnen........
Laet ons eerst spooren // recht als den fijnen
terwijl die wijnen // ons sijn bekent
Wadt souden wij dan doen.......
Maer een vast fondament
alhier ontrent // dat mosten wij eerst Leggen
Al eer wij verbreggen.................
ten dient niet gestaeckt.........
Want wij sijn toch wel.........
en Lustich bespraeckt.........
Jae Al ons voorstel......
Is wel geraeckt.......
Hecht sijn gemaeckt al onse costuijmen
Wij sullense so eeren.......
En geven alsulcke pruijmen......
Jae die wij begeeren.........
sullen niet willen ruijmen
want onse Luijmen // sullen wij haer ondecken
Wel ist van mijnen sin........
En sonder gecken..............
Wadt Ick hier noch vin.........
Wiltet mijn vertrecken...........
in alle plecken // waer dat den brij // Leijt
wadt sullen wij haer geven.......
Maer groote vrij // heijt........