floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Kom, Cinna, geef my weer, ’t geen gy my hébt ontnoomen;
En stélde gy ’t belang van uw’ meestrés voor ’t myn’,
Laat tóch des dwinglands niet gestéld voor ’t myne zyn.
Myn vrind, wilt tóch myn ziel niet mét meer rampen plaagen.
Die laf, nóch échter zich wil édelmoedig draagen.
’k Weet, wat ik héb misdaân aan Romen, én beloof,
Haar wéêr te geeven ’t geen ik haar daar door ontroof.
Maar wilt die téd’re zucht van vrindschap my vergeeven,
Die zonder het gemoed te raaken, niet verdreeven
Kan worden; én laat my terwyl ik hier verwacht
Emilia, eens vry uitstorten myne klacht.
Myn smart verveelt u reeds, én myn ontroerde zinnen,
Vereisschen de eenzaamheid om wéder rust te winnen.
Gy wilt aan ’t voorwérp van uw liefde doen verstaan
Augustus gonsten, én uw zwak gemoed; wél aan,
Des minnaars onderhoud wil geen getuigen lyden;
Vaar wél, ik ga dan om u dienst te doen tert zyden.
Geef, geef een waerder naam aan ’t édele bewind
Der deugd, waar door myn ziel zich thans ontsteeken vind:
Wyl de eer zich tégens my daar door heeft willen zetten,
En myne ondankbaarheid, én snood besluit belétten.
Maer, neen, vaar voort, én noem ’t een zwakheid van gemoed,
Wyl ’t zich by myn meestrés zo zwak bevinden doet.
Myn liefde een eer aan die ’t voor alles hoort te weeren,
Ja zich ontziet daar van mét roem te triomfeeren.
Het vreest de zeege, als ’t maar myn min het minst bestryd;
Wat zy verkies ik bést? wat dient hier ’t meest gemyd?
Wat zal in déze zaak my ’t naaste aan ’t harte raaken?
Hoe kwalyk kan een éêl gemoed de deugd verzaaken!
Wat vrucht, dat ik hier door verhoop, die van myn min,
Of van de wraak, óf wélk een eere dat ik win
Door het bevryden van myn Vaderland, ’t is héden
Al kracht’loos, om daar door myn zélven te overréden;
Indien men dat door een verraad verkrygen moet,
En van zoo braven Prins verstorten ’t édel bloed;
Die boven myn waardy my acht; die alle dagen
Meer schatten, meerdere eer zo mild my op komt draagen;
En in ’t bestieren van zyn ryk vólgt myne raad.
O snô verradery! ô slag! ô wreede daad!
Niet waerdig van een ménsch te worden ondernoomen!
Duur! duur in eeuwigheid, ô slaverny van Romen!
Verga vry myne min! verga, verga myn hoop,
Eer dat myn hard u door zo snood een schélmstuk koop!
Hoe! komt hy my niet naar myn wensch gelukkig maaken?
En geeft my ’t geen ik hém wil door zyn dood ontschaaken?
Moet ik hem moorden op dat ik zyn gift geniet?
En rooven hém het geen hy my vrywillig biedt?
Maar, ô myne eed! door u strékt myn verbintt’nis nader!
O haat van myn Prinslés! geheugen van een vader!
Myn trouw, myn haat, myn arm, ’t is al aan u verplicht;
Ik kan niets buiten u, naar uw begeeren richt
Ik al myn doen. Ay ga, dat bid ik, wel te raade.
Emilia, het staat aan u hém zyn genade
Te geeven; uwe wil bestiert zyn noodlót; want
Die steld zyn leeven, én zyn dood in myne hand.
O Goôn! die haar als u aanbidd’lyk maakt, wilt maaken
Dat myn gebéden haar, gelyk u móogen raaken;
En wyl ik my niet van haar magt ontslaan kan, laat
Haar hart zich buigen na mynzin, en myne raad.
Daar komt die wreede zo vol luister herwaards treeden.
EMILIA, CINNA, FULVIA.
DE Góden zyn gedankt, myn vrees was zonder réden;
Geen van uw’ vrinden zyn bezweeken in hun’trouw,
Des was ’t vergeefs, dat ik daar voor u spreeken wou.
De Keizer kwam zyn vrouw de zaak te kénnen geeven;
En gaf my, die van vrees bezweek, op nieuws het leeven.
Staat gy my toe de gaaf daar hy my méê vereerdt?
Of wilt gy dat myn ziel nóch ’t heil daar van ontbeert?
Dat is in uwe hand.
Maar eer in de uwe, ô Góden!
Ik bén de zélfde nóch, myn hart u aangebooden,
Is onveranderd: en als dat zich óvergeeft,
Aan Cinna, geeft het niets, als ’t geen hy reeds al heeft.
Gy kunt nóchtans... ô Góôn! durf ik nóch klaarder spreeken?
Wet kan ik? én wat vreestge?
Ik beeve! ik zuchte! en réken
Zo onze harten maar een oogmerk hadden, dat
Gy wél de réden van myn droef heid had gevat;
Zo dat ik zékerlyk uwe ongunst zal verkrygen.
Maar ’k durf niet spreeken, én, helaas! ik kan niet zwygen.
preek, dit verveelt my.
Wél, ik zal gehoorzaam zyn,
’k Ga u mishaagen, gy my haaten, wélk een pyn!
Ik min u, ô Prinsés! én dat de Góôn my straffen,
Zó déze drift my niet komt alle vreugd verschaffen;
SIndien ik niet bemin zo hévig, als ooit van
Een grootsch gemoed zo schoon een voorwérp eisschen kan.
Maar, ziet tot wélk een prys gy my uw min wilt schenken:
Ach! in myn grootst geluk tracht gy myne eer te krenken.
Des Keizers gonsten....
’t Is genoeg, ’k versta de zin.
’k Zie uw beklag, én onstandvastighéden in.
Ze gnnst des dwing’lands komt my uw’ belófte ontrooven;
Uw’ min én eeden zyn voor zyn onthaal verstooven;
En uwe geest, te licht geloovig, meent dat hy
Het al vermoogende, ook vermoogen heeft om my
Aan u te geeven; gy wilt my veel eer ontfangen
Van hém, als van my zélf die groote gonst érlangen.
Maar dénk niet, dat ik u zo toebehooren zal.
Hy kan wél door zyn magt doen sidderen ’t heel al:
Een kóning bonzen uit zyn troon; én zyne Ryken
Wég geeven; aarde én zé doen voor zyn woên bezwyken;
Des waerels schikking zélf verand’ren na zyn zin;
Maar hy heeft magt op my, nóch myne wedermin.
Dat is een gift, die ik alleen uw gonst toe réken,
Mêvrouw; ’k verzéker u, ik zal myn trouw nooit breeken.
Het médelyden dat myn zies gevoelt, maakt niet
Dat ik myne eed verbreek; al watge my gebied,
Ik zal u dienen, én al myne drift besteeeden
Om uw belangen te volvoeren, én myne eeden.
Ik kon gelyk gy weet, ook zonder zonde, óf schand,
U doen ontbeeren die doorluchtige ófferhand.
Augustus de oppermagt, én ’t heerschen zich ontslaande,
Nam wég dat oogenblik de réden dien die men waande
Te hébben tot zijn’dood, dan waaren straks verspreid
De saam gezwoorene, én uwe haat misleid.
Uw opzét was mislukt zyn ziele, reeds aan ’t schroomen,
Héb ik hérstéld, op dat hy dit niet zoude ontkómen;
En ik héb, om hém u te óff’ren, hém gekroondt.
Om hém my te óff’ren, die gy wilt dat word verschoont
Door my? verraâr, gy wilt dat ik uw’ hand wéêr houde,
Dat hy nóch leeve, én ik hém minne! dat ik zoude
De buit zyn voor die hém durft spaaren; én een loon
Verstrékken voor uw raad, die hém vést in zyn troon.
Ay, doem my niet, had ik die raad hém niet gegeeven,
Zo had gy héden geen vermoogen op zyn leeven;
En ondanks zyne gonst zo geeve ik myn bedryf
Aan liéfde op, én wil dat hy stérve, of aan u blyf
Verpligt voor ’t leeven; ai gedoog dat kleene téken
Van myne érkéntenis, door pligt in my ontsteeken.
Terwyl ik wénsch, Mevrouw, dat gy uw’ toorn verwint,
En hém beminnen moogt, gelyk hy u bemint.
Een deugdelyke ziel zal zich naauwkeurig wachten,
Dat iemand haar mét récht kan voor ondankbaar achten,
Of ontrouw; ja zy haat de schande, schoon zy wéêr
Geluk geeft, én wil niets ten kósten van haare eer.
’k Stél roem in zulk een schande, én acht verraderye
Eene éd’le zaak omtrént een snoode dwinglandye;
En als men daar door stuit de Bronaar onzer smart,
Zo is ’t ondankbaarst het meest édelmoedig hart,
Gy noemt al deugd, ’t geen u uw’ haat bréngt in den znn.
Ik noem zulks deugden, waerd aan eene Romein inne
Een waar Romein, mevrouw....
Durft alles om te doôn
Een die hém dienstbaar houdt; én zal veel meer de hoon
Van slaaf te zyn geacht, als zélf het stérven vreezen.
Slaaf van Augustus is mét eere slaaf te weezen:
Wy zien de kóningen, mêvrouw, vaak op een rey
Verzoeken hulp én gonst van slaven, zo als wy.
Hy doet der kóningen grootachting voor ons zwichten.
Hy geeft ons magt, na ons begeeren, haar te richten.
Wy van hun schattingen verrykt, zien ons bevryd
Van ’t slaafsche juk het geen de grootste kóning lyd.
Onwaarde grootsheid, daar gy my van durft vermaanen
Verhévener te zyn als kóning, doet u waanen.
Nóch iets te weezen; zég, wat kóning, uit wat ryk
Des waerelds, zo verwaand, die zich in magt gelyk
Mét een Roomsch burgeracht. Antonius, in minne
Zich zelf vergeetende om een vreemde koninginne,
Trok daar door waerdig op zyn hals onze aller haat.
De kóning Attalus, die van de gansche raad
Van Roomen zich mét récht de vrygemaakte noemde,
Toen hém heel Azién alléén haar kóning roemde
Te zyn, heeft hy zyn kroon meer als die naam gëacht;
Gedénk aan de uwe dan, hou haare waerde in kracht;
En zynde in éd’le moed een waar Romein gebooren,
Weet dat de Hémel hen alléén maar heeft beschooren
’t Gebiên der vorsten, én om zonder Heer te zyn.
De Hémel heeft ons klaar doen blyken, niet in schyn
Dat hy de ondankb’re straft, én moorders nooit bezinde,
Wat dat men ook volvoere, óf zich des onderwinde.
Als hy een troon verhéft zo wreekt hy zyne val;
En voegt zich by de geen die hy verhoogd, ja zal
Lang mét de straf, die in het einde tréft, hem dreigen;
Maar komt hy tot de slag, zo is ’t den bliksem eigen
Te straffen die de val troon veroorzaakt heeft.
Zég eer, dat gy u aan de dwingland óvergeeft,
Als dat gy stéllen zoud de bliksem om te straffen,
Die hier tierannen op der aard hun loon verschafsen.
Ik spreek u des niet meer, ga, dien deidwinglandy,
En geef u óver aan een lasse slaverny.
En op dat gy gerust moogt stéllen uw geweeten,
Kuntge uw’ geboorte, én ’t loon voor zyne dood vergeeten.
Ik zal myn zélf voldoen, én zonder uwe hand
Wél wreeken konnen, én myn vader, én myn land.
Ik had alreeds die eer door ’s dwinglands dood verkreegen;
Maar liefde kante zich met alle kracht hier tegen,
Die deed me uw’ wil alleen involgen, én tót nu
My zorgen voor myn lyf, alléén ter gonst van u.
In dien ik in het hóf had na zyn lyf gedongen,
Ik was gesneuveld, van zyn wacht rondom besprongen;
En door myn dood waart gy ook uw’ gevangen kwyt.
De liefde hield me, om u, in ’t leeven; én, ô spyt!
Ik héb vergeefs gewilt my voor uw’ min be waaren,
Op dat ge u myner waard zoud maaken door gevaaren.
Vergeef ’t my, groote Goôn! bén ik bedroogen, door
Myn waan, toen ik voor my Pompéus neef verkoor;
Zo myne geest zich liet door valsche schyn verleiden,
En van dat édel bloed geen slaaf kon onderscheiden.
Ik min u échter, wie ge ook wezen moogt: indien
Ik myne min wil voor des Keizers leeven biên,
Daar zullen duizenden my hunne hulp toe leenen,
Zo ik na zyne dood my wil mét haar vereenen.
Maar dénk niet, dat my ooit een ander zo verwérf.
Leef voor uw dwingeland, terwyl ik de uwe stérf.
Ik zal myn dagen mét de zyne haast verkorten;
Terwyl uw’ lafheid niet, door ’t bloed van hem te storten.
Durft myner waerdig zyn. Kom, zie my in zyn bloed
En ’t myne baden mét een onverschrokken moed;
My stérven van de deugd zerzéld; én stervénd zéggen
Tot u, wanneer ik my, vernoegd, zal nederleggen,
Beschuldig ’t noodlot niet, gy zyt het die myn dood
Veroorzaakt hébt, ik ga tén graave, daar myn groot
Gemoed door u toe is gedoemd, én daar na ’t leeven
Ik de eer méê draagen zal die ik u dacht te geeven.
Ik stérve, én héb myn land bevryd, myn wraak volbragt,
Maar leefde de uwe nóch had gy het goed gedacht.
’t Is wél, gy wilt het, ’k zal het stuk niet laaten steeken;
’k Zal Romens slaverny, én uwen vader wreeken.
Ik zal Augustus ’t loon voor zyne dwinglandy
Beschikken; maar hy is min dwingeland, als gy.
Rooft hy ons na zyn wil ons goed, ons lyf, én vrouwen,
Hy heeft de ziel nóch vry van zulk een juk gehouwen.
Maar de al te wreede magt van uwe schoonheid, dwingt
Zélf ziel, én wil dat niets uw slaverny ontspringt.
Gy doet my pryzen ’t geen gewis my zal onteeren.
Gy doet my haaten mét gewéld myn ziels begeeren;
Gy doet, gy doet me een bloed verstorten, daar ik ’t myn’,
Wél duizendmaalen aan verschuldigd meen te zyn.
Gy wilt het, ik volvoer ’t, myn woord is wég gegeeven;
Maar, als het is volbragt, zal déze hand het leeven
Uws minnaars óff’ren aan des Keizers éd’le geest,
En toonen dat myn kwaad gedwongen is geweest.
Ik zal door déze daad, my van uw’ wraak befchooren,
Myne eer hérstellen, alzo haast alsze is verlooren.
GY hébt zyn ziel in wanhoop reeds gebragt.
Dat hy my niet beminne, of zyne pligt betracht.
Hy zal, ten kósten van zyn lyf, gehoorzaam weezen:
Gy schreit.
Vólg hém terstond; ach! ik begin te vreezen.
Ach! Fulvia, hébt gy médoogen met myn smart,
Wisch hém tóch dat besluit van stérven uit het hart.
Zee hém....
Dat gy ter gonst van hém de vórst laat leeven?
Die wét was aan myn haat te lastig voorgeschreeven.
Dat hy de wraak volvoer aan de aardstieran,
En my, óf wél de dood daar na verkiezen kan.
Einde van ’t Darde Bedryf.
AUGUSTUS, EUFÓRBUS, POLIKLÉTUS.
Gevólg van Lyfwacht.
’T is ongeloofelyk, Eufórbus.
Zonder beeven,
Myn Heer, kan ik ’t verraad u niet te kennen geeven,
Wie kan begrypen zulk een aanslag, zo verwoed,
Waar van ’t gedénken zélf een ieder schrikken doet.
Hoe! Cinna? Maximus? myn allerwaerdste vrienden;
Die twé, die ’k dacht dat myn’ hoog achtinge verdienden?
Die ik myn hart ontsloot, én die ik te gelyk
Verzag mét de édelste bedieningen van ’t ryk?
Na dat ik myne magt, én ’t ryk stélde in hunn’ handen,
Besluitenze om myn bloed, myn leeven aan te randen?
Dóch Maximus, die ziet zyn kwaad, én geeft getrouw
My kundschap, én hy toont in ’t hart een waar berouw.
Maar, Cinna?
Cinna gaat zich in zy woede styven:
Onaangezien uw’ gunst wil hy hartnékkig blyven.
Hy, hy bestryd de deugd; waar door het eedgespan,
Een wroeging voelt in ’t bloed; zo veel noch als hy kan,
En ondanks de affchrik, die ’t berouw in hén komt voeden,
Zo styft hy meer én meer hun wankele gemoeden.
Hoe! hy! hy styft hun moed! hy is ’t, die ’t ryk verdeeld?
O allersnoodste ménsch die de aarde ooit heeft geteeld!
Verraad! dat uit de helle uwe oorsprong hébt genoomen!
O! al te wreede slag! die my zoude óverkomen
Van zulk een waerde hand. Hoe! Cinna, gy verraad
Augustus! groote Góôn! Hoor Poliklétus.
PILOKLÉTUS.
Dit op my staan, myn Heer, ’k zal uw’ gebóôn volbréngen.
Zég dat Erastus, want myn gonst wil zulks gehéngen
Hier Maximus terstond ga haalen; op dat hy
Vergiffenis ontfang voor zyn bestaan, van my.
Hy oordeelde al te groot het kwaad door hém bedreeven,
En kon niet hoopen dat gy ’t immer zond vergeeven:
Want zo hy van het Hóf weerkeerend, my ontmoet
Mét de oogen vliegende; Het weezén heel verwoed,
Het hart vol zuchten, én de mond niet doende als klaagen
Vervloekte hy dit eedgespan, én zyne dagen;
En hy herhaalt my hoe het alles was bestéld,
Gelyk ik u, myn Heer, zo éven heb vertéld,
Met stréng bevél om dit aan u bekend te maaken;
En voegt er by; zég hém, hoe gy my ziet geraaken
Aan myne straf; ’k bén niet onweetend van myn schuld,
Daar op stort hy zich zélf, geparst van ongeduld,
Van bóven néder in de tyber, daar, der stroomen
Gez wiudheid, én de nacht my ’t óvrig heeft benoomen
Van ’t droevig einde van zyn leeven,
Zyne geest
Is door een’ wroeging al te zwaar gedrukt geweest;
En heeft zich zélf de smaak van myne gonst doen missen.
Wat misdaad, die ’t berouw by my niet uit kan wissen?
Maar wyl hy aan zich zélf heeft myne gonst ontzeid,
Zo ga, zorg voor ’t gevólg, én stel in zekerheid
De trouwe Eufórbus, wylwe op zyne opréchtheid bouwen.
Aan wien, ô groote Góôn! zal ik voortaan vertrouwen,
’t Geheim myns harten, én de zórge voor myn bloed?
Hérneem de magt die gy my hier bezitten doet,
Zo ze onderdaanen geeft om vrinden my te ontrooven,
En de opperheerschappy; zulks van het lót daar bóven
Beschooren is, dat al haar wéldaân niet als haat
Ver wékken, én zy door uw’ straf heid tot een staat
Gedoemd is, om al hier geen vrinden te verwérven,
Als die, door u gehard haar zoeken te bedérven.
Niets is hier zéker meer voor haar; die ’t al vermag,
Moet alle vreezen in het opperste gezag.
Oktavianus keer eens in u zélfs, én ’t maaken
Van zulk een rédenloos beklag, wil dat vry staaken.
Hoe? wilt gy dat men u zou spaaren, die in ’t woên
Niets hébt gespaar? gedék, gedénk eens aan de vloên
Van bloed, waar in uwe arm zich wiesch, daar gy de vélden
Van Macedonien mê hébt gevérwd; wat Hélden
Gesneuveld zyn, én bloed door ’t zwaard gestort, toen gy
Antónius versloegt, én de opperheerschappy
Daar door verkreegt; als ook toen Séxtus wierd verslagen:
Zie eens te rug naar uw’ vyandens néderlagen:
Peruzie, mét vólk én al, in bloed versmoord:
Verbeeld eens in uw’ geest, na zo veel woede, én moord,
Wie gy in ’t driemanschap al hébt beroofd van ’t leeven;
Daar gy, beul wordende van de uwe, hébt gedreeven
De moordpriem in het hart van uw leermeester; én
Wat schéld gy nu het lót voor onrechtvaerdig? wén
Gy u we straf ziet door uw eigenv ólk bereiden,
Dat vólk dat zich alleen laat door een voorbeeld leiden,
’t Wélk gy hén hébt gestéld ’t vólk dat mét alle kracht,
De réchten schénd die gy, gy zélf niet hébt gëacht.
Ja, hun verraad is récht; de Hémel is u tégen.
Verlaat de Scépter, zo als gy die hébt verkreegen
Geef aan de ontrouwe wéêr een ongetrouwe geest;
En duld de ondankb’re na dat gy het zyt geweest.
Maar gaat mijn oordeel my dus in de nood begeeven?
Wat dulle razerny is my nóch hy gebleeven,
Die my beschuldigd, én, ô Cinna! u uw kwaad
Vergeeft? u die door snood, én goddeloos verraad,
My de opperheerschappy te houden hébt gedwongen,
Schoon daarom door uw’haat word na myn lyfgedongen,
Hy wraakt myn misdaad, én maakt my misdaadig. Góôn!
Hoe, hy verheft dan een onwéttelyke troon,
Maar om die néder tedoen storten? Hy bedékte
Zyn aanslag door een drift zo onbeschaamd, én strékte
Eeu hinderpaal van ’t heyl der staat, om my mét een
Te moorden! én ik zou dat zo vergeeten? neen.
Gy zoud dan leeven in gerustheid, na het krénken
Van myne rust? neen, neen, ’k verrâ mét dit te dénken
My zelve; een die te licht vergeeft, die maakt dat hy
Gehoond wordt; ’k wil het hoofd dier snô verradery,
En médestanders hun geréehte straf verschaffen.
Maar, hoe! gestadig bloed! gestadig nieuwe straffen!
Myn wreedheid is vermoeid, én kan niet stil staan; daar
’k My dacht te doen ontzien vergram ik ieder maar.
Dit Romen kweekt in zich een Hydra, daar door ’t kérven
Van een hoofd, duizenden wéêr, om my te bedérven,
Aan groeyen; én de dood van zo veel haaters, stélt
My min verzékerd, als voor heen voor nieuw gewéld.
Oktavinus, dénk geen Brutus aftewachten;
Stérf! maar beroof hén de eer dat zy u zouden slagten.
Stérf! dénk niet dat gy kunt ontvlieden déze nood,
Daar zo veel hélden vast bezweeren uwe dood;
Daar zich de braefste jeugd van Romen schynt te stéllen
In een gemeen belang om u ter néêr te véllen.
Stérf! want dit groote kwaad tóch geen geneezing lyd.
Stérf! wy! men stérven moet, of raaken alles kwyt.
Het weinig leeven daar gy nóch op hébt te hoopen,
Is geensins waerd om dat tót zulk een prys te koopen.
Sterf! maar op ’t heerelykst, én blusch, vol roem, en moed,
Uw’s leevens fakkel uit in des ondrankb’rens bloed.
Salgt Cinna stervende aan u zetf, voldoe des wreeden
Ontaatde moordlust; maar straft zyne trouwloosheden.
Ja, maak dat dien verraâ, schoon hy u stérven ziet,
Niet tot zyn oogmerk kom, nóch ooit zyn wit beschiet.
Maar, laat ons uit zyn straf ons voordeel liever haalen:
Haat Roome ons laat ons ook van Roomen zeegepraalen.
O Romeren! ô wraak! ô opperheerschappy!
O félle stryd! die ik zo twyfelmoedig ly,
En in al myn besluit my aanstonds maakt verleegen,
Help tóch aan rust een prins, op ’t hoogft tót rust geneegen.
Wat vólg ik best van beide, óf waar voor zal ik vliên?
Of laat my stérver, óf gelyk voorheen gebiên.
AUGUSTUS, LIVIA.
Mêvrouw, ik word verraân, én die my wil doen lyden,
Komt myn standvastigfteid met hartenleed bestryden.
Ach! Cinna! die verraâr....
Eufórbus heeft me ontdekt,
Gelyk aan u dit stuk, en myne vrees verwékt;
Maar zoud gy hooren na de raad van eene vrouwe?
Helaas! wat raad, daar ik my toe bekwaam vertrouwe?
Myn Heer, uw’ strengheid heeft, dóch zonder groote vrucht,
Tot héden toe gemaakt allom een groot gerucht.
Door’s and’ren straffe laat zich niemand tóch beweegen.
Salvidiamus deed, in stilheid, opstaan tegen
Uw grootsheid Lepidus; Maréna is daar naar
Gevólgd, toen Cepio; die beide, schoon zy zwaar
Gestraft zyn; en daar door verlooren goed én leeven,
Geen afschrik hebben aan Ignatius gegeeven;
Wiens plaats dat héden wéêr door Cinna word bekleed.
En die van laager staat, én naamen zyn gereed
Om door zo groote daad hun dapperheid te toonen,
Na datge deed vergeefs hun woên mét straf beloonen.
Proef eens op Cinna wat genade, én gunst vermag.
Straf hem alleen door zyn ontroering aan de dag
Te brengen; zoek het nutste in dit geval te wérken;
Zyn straf zou licht het volk aanhitzen, én verstérken,
Daar zyn vergiffenis zal strékken tot uwe eer.
Gy zult hén, die maar door uw’ stréngheid meer én meer
Verbitterd worden, door uw’ goedheid licht verminnen.
Ik bid, beraâ u wél, in ’t geen gy zult beginnen.
Men óverwin haar dan geheel, verlaaten wy
Dit ryk, dat ons by élk maakt haatl’yk; én daar zy
Om t’zaamenspannen. ’k Héb te veel my laaten leiden
Door uwe raad; spreek des niet meêr, ’k wil my bereiden
Tot afstand van een troon, die my steeds maakt beducht.
Houd op, ô Roomen! datge om uwe vryheid zucht.
Zyt gy door my geboeidt? door my word gy ontslagen;
Ik geeve u wéêr ’t gebied dat ik u hadde ontdraagen:
Maar veel geruster, én vergroot in magt én staat
By dat ik ’t eerst verkreeg; wilt gy my haaten? haat
My ópentlyk, én laat het zonder veinzen weezen.
Wilt gy my minnen? doe zulks zonder my te vreezen.
Ik bén, als Sylla was, vermoeid van de oppermagt.
En na zyn voorbeeld is ’t, dat ik na rusten tracht.
Ei, wilt u zélven door dat voorbeeld niet verkorten,
Maar vrees dat op u kom het tégendeel te storten.
Dat Gadeloos geluk was geen geluk, indien
Men ’t aan een ider zag gelyk aan hém geschiên.
Is dat voor my te groot, kan ik het niet genieten;
’k Geef dan myn bloed ten prooye aan die het wil vergieten.
Na ’t on weer zoek ik eens een haave voor de nood,
En vind’er twé; de rust, óf andersins de dood.
Hoe! wénscht gy u der vrucht van to veel moeite ontslagen?
Kan u nóch ’t voorwérp van zo veeler haat behaagen?
Myn Heer, gy dwaalt te vér, én toont in uw beleid,
Veel eer een wanhoop, als een édelmoedigheid.
Gebiên én vleijen een die wérk maakt van te hoonen,
Zou sléchts myn zwakheid, én niet myne deugden toonen.
Dat is u zélf gebiên, én dus zét gy in kracht,
Het oeff’nen eener deugd, in Vórsten hoog geacht.
Gy had my wél beloofd gelyk een vrouw te spreeken,
Gy houd uw woord, Mêvrouw, het is my klaar gebleeken;
Na zo veel vyanden, door my ter néêr ge véldt,
Regeerde ik twintig jaar; ’k weet wat men deugden stélt
Te zyn, de schikkingen, en van wat aart de pligten
Zyn van een Prins om zich in ty den na te richten.
Zyne onderdanen zyn gekwétst door zulk verraad,
Daar aan te dénken wordt een misdaad aan den staat.
Een hoon die aan zyn ryk gedaan word, moet hy wreeken,
Of van zyn ryks gebied voor eeuwig zyn versteken.
Geloof tóch minder aan uw’ driften als gy doet.
Héb minder zwakheid, óf min staat tucht in ’t gemoed.
Gy hoorde een raad to nut dus niet te wéderstreeven.
De Hémel zal my raad in ’t geen ik doen moet geeven,
Vaar wél, dit ’s tyd verspilt.
’k Verlaat u niet, myn Heer,
Voor dat ge, om myne min, my gunt ’t geen ik begeer.
Uw’ zucht tot grootsheid doet u my zo lastig vallen.
’k Min uw’ persoon alleen, uw’ staaten niet mét allen.
Maar hy ontvlugtme: ik vólg, én zal hem toonen, dat
Hy door genâ te doen, verzékertstaat, én stad.
Dat zich tot zachtheid én vergeeven te gewénnen,
Is ’t schoonsle téken om een waar monarch te kénnen.
Van waar komt my die vreugd’? wat is ’t dat zonder Réên
Myn geest myns ondanks, zich zoo stéllen kan te vreên?
’t Ontbiên van Cinna by de vórst doet my niets duchten,
Myne oogen weenen niet, myn hart is vry van zuchten,
Als óf ik by myn zélf verzékerd was, dat dit
Uitvallen zou geheel na ons gewénschte wit.
Héb ik al wél verstaan ’t bescheid dat gy komt geeven?
’k Bragt hém zo vér, dat hy zou zórgen voor zyn leeven;
En trok hém hérwaards aan, veel zachter, meêr bedaard,
Om nóch te zien, óf gy niet te óverwinnen waart,
’k Verheugde my, wanneer hém Polikleet kwam naaken;
Die altyd ’s Keizers wil het vólk bekendt komt maaken;
En heeft hem, zonder zyn gevolg, in stilheid in ’t
Paleis gebragt, daar zich de Vórst ontsteld bevind.
De réden weet men niet, élk is van een verscheiden
Gevoelen; dóch men hoort van alle meest verbreiden,
Dat Cézar eene zaak van groot gewigt heeft, daar
Hy zich mét Cinna op beraaden wilde; maar
Het geen my meest ontroerd, was dat in ’t hérwaards wenden,
Ik hoorde mompelen, hoe dat twé onbekénden
Zich van Evander stil verzékerd hadden, dat
Eufórbus op het Hóf is vast gehouden; wat
De réden daar van is, dat schynt men niet te weeten;
En van zyn heer word zélfs iets wonders uitgekreeten.
Men spreekt, als óf hy is van wanhoop aangetast;
’k Hoor van de Tyber, van het water, maar waar ’t vast
Of ’t recht bescheid is kanmen nóch niet zéker hooren.
Wat vreeze of wanhoop dat ook myne rust komt stooren.
Myn moedig hart acht zulks niet waerd, dat het zyn staat
Daarom beklaagen zou; ô neen, maar ’s Hémels raad
Daar in gestort, smeed steeds een wonderlyk gevoelen