floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Mijn lieve gemaelin, en willige onderzaeten.
Ick wou, om hunnent wil alleen, mijn leven laeten,
En springen in een' poel, en stoppen deze wel,
En dempen met een' sprong de nimmerzatte hel.
Dat weet hy, die het al bezichtight uit den hoogen,
En wat in duister schuilt, met zijn alzienden oogen,
Ontdeckt tot op den grond, en alle harten kent.
Waerom hy oock mijn Recht gehandhaeft heeft in 't end,
En met den zegekrans my heerlijck begenadight,
En tegens al de maght der vyanden verdaedight;
Die licht slaen in den wind van ouds genote deughd,
Waer aen wy volck en vorst verplichten van ons jeughd
Zoo yvrigh, zonder oit van trouwe te veranderen.
Mijn vader heeft gestreckt een hoofd van Waterlanderen
En Kennemers in 't veld, en met geweld alom
(Hoewel door nood geparst) vervolght den adeldom,
En aller vyandschap op zijnen hals geladen.
De koning Willem zou getuigen van zijn daeden,
Indien hy eenmael moght verrijzen uit het graf.
Ick zelf heb Floris trouw gehandhaeft by zijn' staf,
Zoo lang hy zat vervooght, en niet een woord kon spreecken.
'kHeb hem zijn vaders dood rechtvaerdigh helpen wreecken:
Het koningklijck gebeent ontdeckt, den Vries getemt,
En, als geheimen raed, in al zijn heil gestemt:
Met Brero voor de vuist het Vlaemsche heir geslaegen,
En in Kazant met kracht den standerd weghgedraegen;
Doen Guido nijdigh was, dat Floris, al t'uitheemsch
Gezint, zijn' erfgenaem wou huwen aen den Teems,
En Vlaendren Walchren zocht te trappen met zijn rotten.
Oock voer ick over zee, om hem de kroon der Schotten
Te zetten op het hoofd, hoewel het anders viel.
Ick stond den graef en 't volck ten dienst met lijf en ziel,
En noch verzaemeltmen in 't harnas zoo veel troepen,
Die over Amsterdam en Aemstel wraecke roepen,
En brullen nacht en dagh, en zien niet, hoe de vlam
Van dezen fellen brand haer' eersten oirsprong nam
Uit Floris geile borst, en 't schandelijck omhelzen,
En schennen van mijn nicht, die schoone bloem van Velzen;
'tVerongelijcken van den adel, in zijn Recht,
Bezworen met zijn' mond. verblinde menschen, zeght,
Indien geen wrock en wraeck uw oogen en verblinden,
Zoud ghy niet stofs genoegh tot Aemstels onschuld vinden?
Hoe zochtmen hem van ouds te maecken tot een' slaef?
Wat leed hy niet al leeds van Bisschop en van graef?
Men wou zijn loflijck bloed in 't bisdom niet gedoogen.
d'Artsbisschop aen den Rijn kon met zijn nijdige oogen
Niet aenzien ons geluck, gaf Gozewijn de schop,
En zette zijnen neef den hoogen myter op.
Wy streden om den staf, tot datze my en Woerden,
Aen weerzy van zijn paerd, tot een triomfe voerden
In Vitrecht, met veel smaeds, van yeder aengehoort.
Men heeft my 't Vrelandsch slot ontweldight, hem Montfoort.
'k Beken het slot was my met voorwaerde opgedraegen;
Maer nergens om gebouwt, dan om mijn land te plaegen.
'k Heb 's graeven vangenis wel zeven jaeren lang
Bezuurt, en Zwaenenburgh noch afgestaen door dwang.
Mijn erf in leen verkeert, en manschap moeten zweeren:
Daer ick eerst God alleen, en anders geene heeren
En kende in mijn gebied, noch rekeninge gaf.
Noch dringtmen evenwel op my zoo stijf en straf.
Doch Haerlem draeght met recht de grootste schuld van allen,
Dat om zijn voordeel wrockt, en wenscht mijn stercke wallen
Te slechten tot den grond, in schijn van 's graeven zaeck,
En weet zijn baetzucht loos te decken met de wraeck,
Misbruickt hier toe den Zeeuw, de Hollanders en Vriezen,
Om door mijn grootheid niet aen eere te verliezen.
Zoo leit de zaeck by my, en daer op ga ick aen,
En heb in 't zwaer belegh de stormen uitgestaen,
En dagh en nacht voor aen geworstelt op de wallen:
't Vermoeide volck gesterckt, en rustigh uitgevallen:
Mijn' broeder Ot gequetst zien sterven in mijn' schoot:
Krackeelen neer geleit: in brand, in hongers nood,
Ghelijck een vader my voor 't algemeen gedraegen.
En noit bezweeck mijn moed in droeve nederlaegen:
Noch 'k blies my zelven op in voorspoed, noch zocht roem
In 's vyands ondergang: hoe noode ick vyand noem
Die onverzoenelijck zich tegens my verzetten,
En wenschen met mijn bloed hun blanck geweer te smetten.
'k Vergeef hen dese feil, en die onwetenheid,
En stel my in zijn hand, die Recht van onrecht scheid,
En streckt in 's hemels stoel der onderdruckten trooster.
Maer 'k zie den vader daer van ons Katuizers klooster
Genaecken van ter zy, op dat hy my begroet.
Hy schijnt om ons geluck verheughd en wel gemoed.
'k Zal best verstaen uit hem, die noit en was besproken,
Waerom het leger zy dus schichtigh opgebroken.
WILLEBORD. GYSBREGHT VAN AEMSTEL.
Willebord
Myn welgeboren heer, de zoete Iesus zy
Met u en uwe stadt, en sta u eeuwigh by,
In allerhande nood. de Broeders van ons orden,
En ick, zijn zoo verblijd, als ofwe levend worden
Getrocken in den troon van Gods volmaeckte vreughd.
Ons klooster zingt en klingt, en is niet meer verheughd
Op 't allerhooghste feest en heiligh jaergetije,
Het welck de kercke viert ter eere van Marije,
Die zuivre moedermaeghd, of Christus haeren zoon,
Die ons verloste aen 't kruis, en droegh een doorne kroon,
Als nu, om uwent wil, die van de wreede plaegen
Des goddeloozen krijghs verlost zijt en ontslaegen:
Nu al uw vyanden verbaest zijn doorgegaen,
En laeten tenten, tuigh, en hunne hutten staen,
En alles, wat zy meer uw volck ten beste geven.
'k Geloof, Gods engel zelf die heeftze weghgedreven,
Als 't heir des Assyriers, die zijn vermeetle stem
Hiskia hooren liet, tot voor Ieruzalem:
Het welck in eenen nacht zoo wonderlijck verkeerde,
Doen een, die 't al regeert, dat stoffen hem verleerde.
Hoe menigh dreigement, en vloeck heb ick gehoort?
Wat heeftmen gift en gal gebraeckt, en brand en moord
Getiert, en 't gansche jaer gescholden en gekreten,
Niet anders, of zy u met tanden wouden eten?
d'Een zette u levend, en geketent, op een radt:
Een ander rolde u naeckt in Velzens spijckervat:
Een ander wou uw hoofd, uw beckeneel, vergulden,
En vatten in fijn goud. 't was byster hoeze brulden,
En deelden bloed voor wijn, uw vleesch voor voedzel uit,
En keven om 't geraemt, en dongen na uw huid,
En wouden die getouwt op eenen ketel spannen,
Tot endeloozen schrick van schelmen en tyrannen.
Maer God zy eeuwigh danck, die hunne boosheid schut.
Gysbreght
Dien d'opperste beschermt, die heeft een vaste stut.
Godvruchte vader, dat u God en Christus loonen,
Nadien de broeders zich met u zoo gunstigh toonen
Te mywaert. ick vertrouw uw vierige gebeen
Die hebben dagh en nacht voor mijne stad gestreen,
De stormen afgekeert, en 't vier van onze daecken;
Want wapens zijn onnut, zoo d'englen niet en waecken,
En 'tyverigh gebed van 't geestelijcke volck.
Wat hing u over 't hoofd een zwarte en donkre wolck
Van zwaerigheen, terwijl hier 't leger heeft gelegen?
Ghy zijt niet misgedeelt in 's oorlooghs milden zegen.
Geen hair is ons gekrenckt, geen overlast gebeurt.
Men heeft het klooster noit in zijnen dienst gesteurt.
Wy hebben staegh volhard in onzen ouden yver.
De boomgaerd leed geen scha aen vruchten, noch de vyver
Aen visschen, noch de kerck aen d'allerkleenste ruit.
Wie heeft dan des soldaets baldaedigheid gestuit?
Wat hiel zoo kort in dwang die breidelooze gasten?
Met geen inlegering wou Egmond ons belasten:
Behalven dat hy zelf en zijne lijfwacht meê
(Die altijd tuchtigh is) hier nam zijn legersteê,
En boven onze poort liet aenslaen 's graeven wapen,
Daer wy in zekerheid gerust op moghten slaepen.
Dat doet my wel, gelijck een liefelijcke lucht.
Ick zelf en al de stadt was meest om u beducht,
En vreesden ofghe lang verjaeght waert, en geplondert.
Maer vader, zegh my eens: een yeder is verwondert,
Waerom 't verbittert heir zoo onverziens vertrock,
En liever niet volharde in 't opzet van zijn' wrock.
Verwonder u niet eens, de nood heeft hen gedrongen.
Mijn burgers lagen stil, en 't leger onbesprongen.
Van buiten wel, maer niet van binnen, dat ghy 't weet.
Het wintert fel, wanneer 't een ondier 't ander eet:
Zoo ging 't in 't leger toe. belieft het u te hooren,
Al 't geen ick heb gehoort met dees mijn eigen ooren,
En met mijn oogen zelf gezien noch dezen dagh?
Gijsbreght
Godvruchte vader, spreeck, ick luister na'et verslagh.
Na dat ick d'oversten een wijl had hooren mompelen
Van Amsterdam, al stil, by duister t'overrompelen,
Rees tusschen Diedrick zelf en Egmond een krackeel,
Dat uitborst meer en meer, en yeder trock een deel
Van 't krijgsvolck op zijn zy, en zocht het stuck te stijven,
En na zijn eigen hoofd den aenslagh door te drijven.
Veel hoplien yverden te slissen het gheschil.
Maer Diedrick stijf van kop, die nimmer luistren wil
Na reden, noch bescheid, en 't veld behoud met kryten,
Werd trotzer, overmits de lange Klaes van Kyten,
De Sparewouwer reus, zoo onbeschoft als groot,
In alles wat hy dreef hem hulp en bystand bood,
En Egmond met zijn klock, en grove stem vervaerde,
En dreef hem met een vuist, dat hy een wijl ter aerde
In zwijm lagh en voor dood. die moedwil en die hoon,
Den veldheer aengedaen, ging veelen aen hun kroon,
En zonder het ontzagh des reuzen, fel gebeten,
Men had malkanderen terstond in 't hair gezeten,
En onder een banier malkandren aengerand.
Men raesde een heele weeck. de haet, het misverstand,
En misvertrouwen wies. daer sporrelden de zinnen.
Men vreesde min de stad, en meer verraed van binnen:
Tot dat al d'oversten verzaemelden heel stil
In 't klooster, dezen dagh, tot slechting van 't geschil:
Doch al vergeefs: men was veel eer gezint te vechten,
En dees oneffenheid met degens te beslechten,
Dan recklijck, en bedaert, te luistren na verdragh.
Ick trad'er in den hoop, gelijck ick zomwijl plagh,
En sprack hen toe, en brogt aldus hen aen 't bedaeren:
Manhafte hoplien, God wil 't leger lange spaeren,
In onderlingen peis, het eenigh dat 'er magh
Vw' vyand, wie 't oock zy, gedijen tot ontzagh.
De tweedraght is een pest, die allen staet te schroomen.
Gedenckt dat u de stad, die 't rieckt, op 't lijf zal koomen.
Wat middel is' er, om den Aemstel 't hoofd te bien,
Nu elck, wantrouwigh, d'een na d'ander om moet zien?
Ghy zijt, aleer men 't gist, geslaegen of gevangen.
Wanneer de harder dwaelt, wat pad, wat rechte gangen
Kan d'arme kudde gaen? dus maeckt een kort besluit.
Verdraeght het scheel, of schort den krijgh, en scheidt'er uit,
En keert van waer ghy quaemt. waer toe veel wercks begonnen?
Berockent zoo veel spels, als 't niet word afgesponnen?
Ick merckte dat mijn raed niet weinigh en vermoght.
Men nam mijn woorden in. zy kregen achterdocht,
En zorge voor gevaer van uw versteurde wallen,
En dat de burgery en landzaet uit moght vallen.
Daer liep een klein gerucht, ghy waert al op de been.
De doodschrick quam 'er in. men ruckte 't heir by een.
Men brack al heimlijck op, en zonder eenigh teecken
Van horen en trompet, of hut in brand te steecken.
Ghy hebt de stad, en my geen kleinen dienst gedaen:
Een deughd, die nimmer zal uit mijn gedachten gaen.
Gedenck my in 't gebed, voor uw autaer, ten goede.
De lieve Iesus neem u eeuwigh in zijn hoede.
AREND VAN AEMSTEL. GIJSBREGHT VAN AEMSTEL. VOSMEER.
Arend
Heer broeder zijt gerust, en luid van vreughd de klocken.
Waer is het heir? hoe veer waert ghy hen nagetrocken?
Ontrent een booghscheut weeghs aen geen zy Slooterdijck.
Hoe ging 't u op den toght?
Zy stoven algelijck
Voor uit, als voor den wolf een kudde onnoosle schaepen.
Mijn volck hoefde op dien toght geweer noch eenigh waepen,
En keert met rijcken buit. de Kermers scheenen stom:
Want hoemen 't vechten zocht, zy zagen niet eens om,
En reckten vast hun pad, van doodzen schrick bezeten.
Noit kraeide haen, als hem de kam was afgebeten.
Een dogh en baste noit, maer droop, als hy 't verloor,
Met ingetrocken staert, en hangende ooren, door.
Wat vogel brengtghe dus geknevelt en gevleugelt?
't Is eener uit de vlught van 't vlughtige geveugelt,
Gegrepen buiten dijx, alwaer hy stack in 't slick.
Hoe beeft hy. 't aengezicht ziet doods en bleeck van schrick.
Hy is gesleept, gesleurt, en heeft veel smaeds geleden.
Een woedende gemeent en staet in recht noch reden,
Wenze yemant over magh. men breng hem hier voor my.
Wie zijtghe? waer van daen?
Vosmeer
Heer Gijsbreght, strafme vry.
Ick ben van 's vyands volck, en waerdigh om te sterven.
'k Heb meê gezocht uw stad en burgers te bederven,
En duizendmael verdient een schandelijcke dood.
Ick geef my in uw hand, geparst door hoogen nood.
Mijn ramp wil Kennemer en Waterland behaegen:
Maer 'k zal de dood van u met minder pijn verdraegen
Dan van mijn eigen volck, dat zich ondanckbaer toont,
En mijn' getrouwen dienst zoo onrechtvaerdigh loont.
Wat zijtghe voor een gast? of in wat land geboren?
Ick ben een Goyers kind, vervallen in Gods toren,
Te Haerlem opgevoed. 'k ontliep mijn' oudren vroegh.
Mijn vader vielme hard, want ickme paslijck droegh.
'k Heb al mijn leven lang gevolleght vreemde Heeren,
En buiten moeten 't geen ick t'huis niet woude leeren.
De bittere armoe heeft mijn herssenen gewet.
'k Heb menigh stuck verziert, en 't lijf daer na gezet,
Om door een braeve daed of aenslagh op te raecken,
En door een anders scha eens mijn fortuin te maecken:
Maer altijd heeftze my den rugge toegewent;
Doch noit zoo dwars als lest. het noodlot, ick beken't,
Is stercker dan de mensch, of zijn geboortestarre.
En of ons brein yet bouwt, dit stoot het al om verre,
Met eenen dartlen voet. met wat een listigheyd,
Met wat een' rijpen raed was d'aenslagh aengeleit,
Om te vermeesteren uw lang bestormde muuren.
Zoo Vosmeer na zijn' zin dat schip had mogen stuuren,
Gelijck het by hem lagh, zy hadden, het is waer,
Gewonnen in een uur door list, dat in een jaer
Door uiterlijck geweld noch stormen werd verovert.
Het schijnt dat d'oversten verblind zijn en betovert.
Sta op, en heel my niets van alles wat ghy weet.
Nu ben ick ymmers vry van Hollands dieren eed,
En Egmond kan my hier niet heeten of verbieden.
Hy dreightme met de dood, en parstme hier te vlieden.
Mijn aenslagh is verbrod en ydel en onnut.
Heer Gijzelbreght, gena. ick geef my in uw schut.
Ghy kuntme, wiltghe slechs, een vriend en vader strecken,
Nadien ick u 't verraed volkomen wil ontdecken,
En hoe 't geschoren lagh in 's krijgs geheimen raed,
Tot ondergang van u, en uwen heelen Staet.
Ontbind den knecht, zoo magh hy onverhindert spreecken.
De hoplien wenschten dick het leger op te breecken,
Nadien met storm op storm, en endeloos gevecht,
Het heele ronde jaer, niet meer was uitgerecht
Dan moeite en volck gespilt, en tijd onnut versleten:
Het welck zoo menighmael den veldheer werd verweten;
Een smaed die lastigh viel: en hiel hem niet verplicht
Zijn eer en eed, hy had zijn ancker lang gelicht:
En och, of't waer gebeurt een goede wijl te voren,
My waer dit ongeluck, noch onheil niet beschoren:
Want 't is een maend geleen, dat ick hem heimlijck ried
Te maecken, op mijn woord, een ende van 't verdriet,
En zoo hy was gezint een luttel volx te waegen,
Ick wou hem in de stad op bey mijn handen draegen,
En stappen zelf voor aen, en maecken hen het spoor.
Ick opende mijn wit, en sloegh het middel voor.
'kHad zomtijds door de graft, by duyster nacht, gezwommen,
En al de wacht bespied, en 't groot rondeel beklommen,
Dat aen den hoeck van 't Y uw stercke stad bewaert.
Hier lagen Blijden in, en ander krijghsgevaert.
'kNam aen, en 't kon geschien, door muur, door al te booren
Recht waterpas, zoo stil, dat niemant my zou hooren.
Wanneer nu door de breuck een krijgsman heenen moght,
Zou 't braefste puick, hier toe geloot en uitgezocht,
De graft, daerze ondiepst is, met rijs op Kersnacht dammen,
En kruipen in 't rondeel, om d'eerste poort te rammen,
Als d'afgewaeckte wacht gevelt lagh en vermoort.
Het heir dan over dam, en door geramde poort,
Aen 't nederhouwen, wat op straet zich openbaerde,
Terwijl de burgery kappel en kerck bewaerde.
En 't was te nacht de tijd, en vraeghtghe na bewijs?
Ghy ziet, hoe daer een schip, het Zeepaerd, leit, vol rijs;
Het welck men door de vlught verzuimt heeft en vergeten.
Wat werdt 'er niet al tijds met kibbelen versleten?
De hoofden laegen vast ellendigh over hoop.
Men schoof de schuld op my. 'k had menschen vleesch goed koop:
Noch wist niet wat ick dreef: zy zouden 't niet gehengen,
Dat ick het volck zoo licht zou op de vleeschbanck brengen,
En jagen in hun dood. dus ging 't aen d'eene zy:
Aen d'andre stemdemen eendraghtelijck met my:
Terwijl verliep de kans, en d'aenslagh die bleef steecken.
Doen zochtender een deel hun leed aen my te wreecken.
Daer quamen, zonder slot, veel klaghten t'mijnen last.
Ick was een tovenaer, en daer op raeckte ick vast,
En most door pijn geparst, al 't opgedichte melden.
Men doemde my ter dood, en heden zou 't my gelden:
Maer gistren avond brack een vriend mijn boeien los.
Ick vlughte langs den dijck, gelijck een hollend ros,
Doch hielt'er niet, uit angst van 't leven te verliezen.
Ick sloegh ter zijen af, en schoot'er in de biezen,
En stack in diep moerasch al den verleden nacht.
Zy trocken my voorby. ick hielme stil, en zagh't;
Tot dat uw burger quam de Kermers na gevlogen.
Ick riep om hulp, en werd uit het moerasch getogen:
Want anders was ick daer gebleven en versmoort.
Doch zoo ick sterven moet, 'k wil liever voor uw poort,
Aen wie ick 't heb verdient, dit lastigh leven laeten,
Dan by mijn eigen volck, die my met onrecht haeten.
Ga heen, ick schenck u 't lijf. 't en is geen straffens tijd.
Wy zijn van onsen hals de groote vyand quijt.
'k Ontfang u in mijn dienst, en zal u wel betaelen.
Ga help terstond het rijs en 't Zeepaerd binnen haelen.
De kou begint, en is nog veer van haer vertreck.
In 't wachthuis en op 't slot is hout en brand gebreck:
Men maghze stracx verzien, en barnen 't rijs tot asschen,
Zoo kunnen zy hier meê de vesten niet verrasschen.
Ick hoor de Goyer doet de waerheid niet te kort,
Want zijn vertelling stemt met vader Willebord.
Rey van Amsterdamsche maeghden.
Nu stelt het puick van zoete keelen,
Om daar gezangen op te speelen,
Tot lof van God, die op zijn' troon
Gezeten is, zoo hoogh en heerlijck;
Van waer hy zien kon, hoe begeerlijck
Het Sparen stack na Aemstels kroon.
Hoe wraeck met zwaerden en met speeren
De torenkroon van 't hoofd wou scheeren
Der schoone en wijd vermaerde stad,
En rucken door geweld van benden
Der vesten gordel van haer lenden,
En plondren haer kleenood en schat;
En schenden d'edele en getrouwe,
Gelijck de schender Velzens vrouwe,
Wel ruim zoo waerdigh als Heleen
Den brand van een herboren Troje,
En krijgh, die 't overschot verstroje,
Na datmen jaeren heb gestreen.
Waer is de reus met al zijn stoffen,
Die Gijsbreghts stad ter neer wou ploffen,
En om haer' muur zijn armen slaen?
Wat ydle schrick heeft hem geslaegen?
Wat ydle vreeze magh hen jaegen,
Die nu met schande strijcken gaen?
'tIs tijd de kercken te stoffeeren,
Te danssen, en te bancketteeren,
En met een' uitgelaten geest
Dees blijschap aen de vreughd te huwen,
Die vrolijcke englen ons vernuwen
Met zang, op Gods geboortefeest.
Treck in, o Aemstel, treck nu binnen,
Die zonder slagh kunt overwinnen.
Treck in, o braeve burgery,
Die u zoo moedigh hebt gequeten.
Geen eeuw en zal uw eer vergeten.
De hemel sta u eeuwigh by.
WILLEM VAN EGMOND. DIEDRICK VAN HAERLEM. HOPLIEDEN.
Egmond
Wy zijn by 't klooster weer, daer Willebord in vreê
Met al de broeders woont, en stort zijn avondbeê.
'tZal noodigh zijn dat wy den hoplien openbaeren
Het geen op handen is.
Diedrick
't Is tijd, zy wisten gaeren,
Wat hier van wezen magh. verlos hen van die pijn.
Manhafte hoplien, hoort; wy hebben, onder schijn
Van onderling krackeel, een' aenslagh voorgenomen,
Om beter tot ons wit op eenen sprong te komen.
Men heeft daer op het heir van daegh te rugh gevoert;
Maer dat en is het niet, waer op de veldheer loert,
Noch 't geen men onder 't volck veel dagen hoorde mompelen.
Ons wit is, desen nacht den vyand t'overrompelen,
Nu hy zich veiligh acht, en buiten krijghs gevaer.
Voor 't opgaen van de maen, (ten duncke niemant zwaer)
Zal 't leger meester zijn van poorten en van vesten.
Wat is 'er dan voor u een rijcke buyt ten besten!
Hoe zultghe weiden gaen op 't slot en in de stad!
Zoo yemant streeft na eer; ick toon hem 't rechte pad,
De heirbaen van de deughd, om moedigh op te steigeren.
Zy offert u den prijs, 'ten zy 't uw handen weigeren.
Wie rustigh is die spreeck, en hou de wapens reê.
Wie zich flaeuwhertigh vind, dat die te rugge treê.
Ick heb my op dit stuck met weinigen beraeden,
En 't Zeepaerd, 't welck eerst lagh aen 't Y, met rijs doen laeden,
Op dat'er de soldaet gerust in schuilen moght.
De Sparewouwer reus, met yver aengezocht,
Ging met de bloem des volx en 't puick van al de grooten
Te nacht grootmoedigh scheep, op 't noemen van de loten:
Mijn broeder Wouter zelf, Vianen, met de zorgh
En hope van zijn huis: Abkou en Ryzenborgh,
Put, Grobber, Kuilenburgh, met Arckel, Borsslen, Vooren,
En 'sgraven zoonen beide: en 't schip, na dat wy hooren
Uit ons doortrapten spie, is al in stad gehaelt,
Door Vossemeers beleit. zoo dat' er niets en faelt
Dan nu te nacht, zoo ras zy poort en sloten breecken,
En Zwaenenburregh viert, te letten op dat teecken,
En voort met alle maght te volgen, op het licht
Des schrickelijcken brands, dien Vosmeer binnen sticht.
Hoplieden
De veldheer geef slechs last, aen ons zal 't niet gebreecken.
Waer zalmen best een deel van 't oorloghsvolck versteecken?
't Katuizers klooster is ons 't reedst, het leit hier by.
Dat volck is liefst verschoont, en van inlegring vry.
't Is voor een korte wijl.
Een Godshuis zoo t' ontwijen:
Ick heb het lang verschoont.
Laet my daer meê betijen.
Ghy hoplien, voert terwijl den voortoght herwaert aen:
Wanneer ghy koomt, zoo zal het klooster open staen,
Of't most my aen de maght, dat zweer ick hen, ontbreecken.
Ick gae terwijl na stad, om Vosmeer noch te spreecken,
Die ter gezette tijd koomt zwemmen door den boom.
Versteur de broeders niet, maar hou u wat in toom,
Noch roept niet luid, men moght uw stem te verre hooren.
Een krijgsman laet zich niet van paepen ringelooren.
POORTIER. DIEDRICK VAN HAERLEM. WILLEBORD.
Poortier
Wie klopt'er?
Doe vry op, en vrees niet. 't is uw vriend.
't Is avond, en een tijd daer ons geen vriendschap dient.
Koom morgen vroegh by daegh.
'k Zegh anderwerf, doe op.
Men opent hier geen deuren
Zoo spade, ga uw gang. Koom morgen tijdigh weer.
Ick zegh voor 't lest, doe op, en doet ghy 't niet, ick zweer.
Wie zijtghe, die dus raest, als wild en uitgelaeten?
Wy dochten langer niet om ruiters noch soldaten.
Heer maerschalck, wel hoe dus? wat jaeght u hier zoo spa?
Men sloegh u 't heiligh kruis, doen 't leger op trock, na.
'k Geloof niet dat ghy ons al weder zoeckt te quellen.
En koomtghe dus alleen? waer zijn uw rotgezellen?
Ick koom alleen. waer is uw meester Willebord?
Ter kercke, daer hy vast, en zijn gebeden stort.
Ga roep hem, want ik moet dien goeden vader spreecken.
O Iesus, sta ons by, dit is een mislijck teecken.
Ick heb gebelt. hy koomt. ga roep den vader, flux.
Soldaten brengen ons heel zelden veel gelux.
Wy zienze noo van voor, en allerliefst van achter.
Al wie een hopman huist, die heeft een' trouwen wachter,
En ridderlijck beschut, en hoeft geen poort noch slot.
De beste wachter is de stercke en groote God,
Die nimmermeer en slaept, en luistert na ons zuchten.
Wy bidden staegh om peis, en haeten krijgsgeruchten,
En hooren met verdriet het kraeien van dien haen.
In oorlogh houden eerst abdy en klooster aen.
Ghy zat hier in 't belegh voor allen moedwil veiligh.
Wy weeten 't Egmond danck, en houden hem voor heiligh.
Daer is de vader zelf, zoo bleeck en afgevast.
Heer maerschalck, wel, wat nu?
Ick koom by u te gast.
Ghy zijt my wellekoom, al koomt ghy ongebeden.
'k Verwachte u t'avond niet, en luister na de reden
Dat ghy dus schichtigh keert: daer is wat meer aen vast.
'k Verzoeck alleen aen u, en dat door Egmonds last,
Of ick wat krijgsvolck magh te nacht in 't klooster leggen.
Het is een krijgsmans beê, ghy mooghtze niet ontzeggen.
'k Geloof ghy deunt met my.
't Is errenst, en geen spel,
En Egmonds eigen last. hy gafme dit bevel.
Hoe zalmen dit verstaen? heeft Egmond dat bevolen?
Hy stack noit Godshuys aen, noch zocht zich by de kolen
Te warmen van dat vier. 't is enkel misverstand.
Ghy zijt my wellekoom, mijn heer, daer is mijn hand.
'k Zal u en uwen stoet gewilligh innelaeten:
Maer 't Godshuis op te doen baldaedigen soldaeten
Of ruitren, 'kly het niet: 'k vermagh 't met geen gemoed.
Het klooster is Gods erf, en Iesus eigen goed.
Wie kloosters raeckt, die raeckt den appel van Gods oogen.
Heer overste, geloof't is buiten ons vermogen.
't Is om een uur of twee te doen, ten hooghsten dry.
Ick blijf u borgh, en hou uw kerck en klooster vry
Van overlast en scha, en zal de boosheid straffen.
Met krijghsmans borreghtoght en heb ick niet te schaffen,