floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Bedreven is: te spa wiltghe u met schaemte kleên:
Wy hebben ree gestaen na schandelijcke stucken.
Indien 't begonnen werck na wensch my wil gelucken,
Misschien dat Hippolyt (blijft Theseus na veel strijds)
My trouwend, 't feyt bedecke: en d'wtkomst maeckt somtijds
Een schelmstuck eerlijck. nu welaen dan, laet u hooren.
Ick bid u t'mywaert neygh in 't heymelijck uwe ooren.
Soo yemand u verselt, die ga wat aen d'een' sy'.
Sie, nu is dese plaets van yeders luystren vry.
Ia maer de mond verstomt: de spraeck en wil niet slippen.
Een' groote kracht die prest het woord tot op de lippen,
Een' grootre drijft het weêr na binnen. goôn ick sweer,
En neem u tot getuyge, hoe noode ick dit begeer.
Of't hart niet noemen wil 't geen 't wenschte te bekommen?
Geringe sorge spreeckt, geweldige verstommen.
Vertrou, o moeder, my uw' sorge, en spreeck klaer wt.
De naem van moeder al te trots en kraghtigh luyd
In Phaedraes ooren. ah! aen ons' genegentheden
Past nederiger naem: dies my met betre reden
Vw' lieve suster noem of dienstmaeghd, dienstmaeghd eer:
Ick sal in dienstbaerheyd u kennen voor mijn' heer,
En sooghe het my belast, 't en salme niet verdrieten
Te gaen door dicke sneeu, en daer de toppen schieten
Van Pindus killen bergh, ten hemel voort te treên.
Niets salme letten, soo 'k door vyands troepen heen,
Door vier en vlammen, en daer krijghslie klingen stroopen,
Met naeckte borst op snede en punten aen moet loopen.
Ontfang den rijcxstaf, dien uw vader my beval:
Ontfangme in uwen dienst als dienstmaeghd. u voor al,
V past het rijcken door rijcx wetten te betoomen:
My past het onderdaen uw' woorden na te komen.
Te vryen 's vaders troon geen' laffe vrouwen veught:
Maer ghy nu in de bloem en bloeylent uwer jeughd,
Bestier manhaftigh, na uw' vaderlijcke seden,
De braeve burgery: en my (die met gebeden
V naeck, als uw' slaevin) bedeck in uwen schoot.
Erbarm u deser weeu.
Iupijn die keer dien nood
Dit voorspoock van ons huys. wy sullen (hoop ick) vader
Behouden noch eerlang aenschouwen allegader.
De vorst en heerscher van den stillen jammervliet
En van 't vasthoudend rijck den wegh noyt baenen liet
Na d'oppergoden, die mijn Theseus ging begeven.
Sou Pluto soo gereed weer senden na dit leven
Den schaecker sijner bruyd? o ja hy sit bereyd
Der minne te geval.
Der heemlen billijckheyd
Hem haest sal levren t'huys geluckigh en voorspoedigh:
Maer onderwijl dat God ons' beedloft twijffelmoedigh
Houd tusschen hoope en vrees, ick na mijn' plicht voor al
V vrijen, en mijn' broers godvruchtigh eeren sal;
Op datghe u selve niet als weduwe hoeft te quellen.
'k Sal u tot troost my gaen in vaders stede stellen.
O minnaressenhoop, die licht u selve vleyt,
Bedrieghelijcke Min, is 't niet genoegh geseyd?
Nu sal ick tot hem gaen, en handlen met gebeden.
Erbarm u, en verhoor van siels stilswijgentheden
De beden. 't lustme en routme in desen droeven staet
Te spreken, ah ah ah!
Wat is dat voor een quaed?
Het geen ghy nau gelooft dat stiefmoers droomen darren.
Vw' dobbelsinnigheyd doet tong en tael verwarren.
Spreeck openhartigh.
Min die braed het sinneloos verstand:
De wreede 't mergh verslind, en 't vier in 't ingewand,
In bloed en adren diep gedompelt en gedoken,
Slaet door all' d'aders heen: gelijck een' vlam na'et roocken
Aen hooge balcken snel in 't ende vatten vind.
Ghy woed dan kuyschelijck om vader, dienghe mint?
Soo is 't, o Hippolyt, ick minne Theseus kaecken,
Hoedanige men die in sijne jeughd sagh blaecken;
Doen eerst de baerd wtbrack, en hy noch jongling sagh
Het Gnossische gedrogt, dat in den doolhof lagh;
En doen de kromme pad door 't kluwen hem geluckte.
Iupijn, hoe blonck hy doen? een wrong sijn' hayren druckte:
Het blond en blosend kleur ten aenschijn wtscheen klaer:
Sijne armen sacht van vel die waeren ruygh van hayr:
Het aenschijn uwer Phoebe, of liever van den mijnen,
Of liefst uw aengesicht. soo saghmen hem verschijnen:
Soo was hy aengenaem by sijne vyandin:
Soo stack hy 't hoofd om hoogh. in u blinckt na mijn' sin
Een' schoonheyd ongetoyt al schoonder wtgelesen,
En 't vaderlijcke kroost al heel straelt wt uw wesen:
Dat evenwel yet strengs van moeders syde brengt,
En onder 't voegelijck is recht van pas gemengt.
Het Grieckenaensicht heeft yet stuurs van 't Scytisch Noorden.
Waert ghy met Theseus eer geland aen Cretische oorden,
Mijn' suster liefst voor u gesponnen had de draên.
O suster, 'k roep u om de selve saecken aen;
Ghy blinckt dan waerghe blinckt, als star in 's hemels troone:
Een bloed twee susters blaeckt, u's vaders, my de soone.
Ay sie, het smeeckend saed van'tkoningklijck geslaght,
Onnoosel, ongerept, en sonder vleck, verwacht
Al knielende uw' gena. 'k verander kuysche seden
Om uwent wil alleen: 'k verneerme tot gebeden
Met opset om uw' Min. dees dagh sal van gekarm
Of leven 't ende sijn, der vrijster u erbarm.
Geweldige hemelvooghd, aenhoortghe dan soo goedigh
Soo koel de boosheên, en aenschoutse soo langkmoedigh?
En wanneer sultghe, soo 't nu helder is en licht,
Wtschieten met uw' vuyst den fellen blixemschicht?
Dat all' de lucht geschud afstorte, en swarte wolcken
En nevelen den dagh verbergen voor de volcken:
En dat de starren, die te rug gesprongen sijn,
Met krommen koers aengaen, en averechtsen schijn.
En ghy bestarrent hoofd, ghy Titan rijck van vlamme,
Aenschoutghe aensietghe noch de gruwlen van uw' stamme?
Vw' fackel dompel: vlie in dicke duysternis.
O goôn en menschenvooghd, hoe komt dat ledigh is
Vw' starcke rechterhand? staet door driesnijnde straelen
Noch 't aerdrijck niet in gloed? waer toe, waer toe dit draelen?
Op my met donder dreun: schiet my: 't geschoten vier
Verbrande my geswind. de schuldige staet hier:
Ick heb de dood verdient: der stiefmoer ick in't ende
Behaeght heb. ben ick 't waerd dat my een' vrouwe schende?
Scheen ick u reede stof tot soo een gruwelfeyt?
Heeft mijn' gestrengheyd dat verdient? o ydelheyd,
O vrouwelijck geslaght, die overtreft in boosheyd!
O die Pasiphaë dart tarten in godloosheyd,
Die swaer ging van 't gedroght: dese heeft sich slechs bevleckt
Door schennis, en of lang het schelmstuck was bedeckt,
Noch baerdese eene vrucht, die alles bragt tot kennis,
Door tweegestaltigh merck: het twijfelkind de schennis
Der moeder melde, doen 't sijn stiersch gesicht opsloegh;
Als of het sprack: die buyck, die buyck was 't, die u droegh.
O drie en viermael ghy geluckigh hebt verworven
Een salig lot, die sijt gesneuvelt en gestorven
Door felle stiefmoers haet, door laegen en bedrogh.
'k Benijde, o vader, u, om dat Medea noch
Door gift u wou verdoen: maer dees', wie sou 't gelooven?
De Colcher stiefmoer verre in gruwlen gaet te boven.
Ick selve ken seer wel de rampen onses huys.
Wy staen na'et geen ons past te schuwen als onkuysch:
Maer 'k ben my selve nu niet maghtigh. 'k sal u volgen
Door woende zee, door rots en vlieten, die verbolgen
Heen bruysen starck van stroom; en dul en ongered,
Ick derwaert vliegen sal, waer datghe uw' treden set.
O trotse ick kniel, en koom uw' knie met bede raecken.
Verr van ons lichaem, wech met dit onkuysch genaecken.
Wat's dit? sy tijt oock aen't omhelsen even graegh:
Men ruck' van leêr: dat sy verdiende straffe draegh.
Ick heb mijn' slinckerhand geslaegen in heure hayren,
En 't onkuysch hoofd gedraeyt. Diane, uw' boschautaeren
Is noyt rechtvaerdiger 't geplengde bloed gewijt.
Nu maecktge my mijn' wensch deelachtigh, Hippolyt:
Ghy heelt mijn' dolheyd: dit verworf ick met geen karmen,
Dats dat, behoudens eer, ick sterreve in uwe armen.
Vertreck flucx, leef, verwerf oock 't minste niet van my,
En 't aengeroerde swaerd verlaet' mijn' kuysche sy'.
Wat Tanais ofme sal van dese smetten wassen,
Of wat Maeoot, die sijne ongriecxsche waterplassen
In Pontus pekel giet? met all' den Oceaen
De groote zeegod niet dit gruwelijck bestaen
Afspoelen soude. o woud, o wildernis, o dieren!
Hy is op 't stuck betrapt, op mijn gemoed, aen't tieren:
Wat sammeltghe versuft: men legge op hem het feyt,
En ongedaeght men van godloose geyligheyd
Hem self beschuldigh: sond die moet hier sonde kleeden.
't Is veyligst voor die vreest en ducht eerst toe te treden.
Men lijde, of dar en maeck door voorbaet sich gewis.
Wat tuygh sal 't weeten, mits de schuld verburgen is?
Atheensche burgers, komt, komt knechten helpt ons trouwelijck,
De schaecker Hippolyt, die schenner parst ons grouwelijck:
Hy pleeght geweld en kracht, en dreyght vast met de dood,
En schrickt die kuysche siel, en houd den degen bloot.
Siet schielijck gaet hy door, en vliende sijner straeten,
Heeft bevende en verbaest 't rappier hier leggen laeten:
Dit hebbenwe als een pand van 't leelijck schellemstuck.
Verquickt dees' druckige eerst: dat niemand op en smuck
De woest gesleurde pruyck, en 't hayr gescheurt soo wrevel:
Na stad vry draeght het merck en teecken van dit evel.
Mevrou, schep moed mevrou, wat krabtghe u soo benout,
En schuwt een yeder, die uw aengesicht aenschout?
't Gemoed plagh yemand wel door overspeligh blaecken,
En niet het ongeval onkuysch en vuyl te maecken.
Als de storrembuyen plegen:
Sneller noch als Corus doet,
Wen hy haspelt wolck en regen:
Sneller als de snelle veert
Van een' star, wiens lange steert
Drijft waer 't de wind begeert.
Dat de Faem, die 't lang verleên
Aenschout als een Godlijck wonder,
Aller ouden schoonigheên
Tegens d'uwe in het bysonder
Vergelijcke, uw schoon gestalt,
Dat het staerend oogh gevalt,
Soo veel te schoonder bralt.
Klaerder als de blosse maen,
Wen haer schijnsel is voltogen,
En haere hoorenvlammen staen
Op de pruyck in kringk gebogen;
Daerse sluymersoet en sacht
Haeren wagen spoeyt met kracht,
En 't hoofd opbeurend lacht.
Starlicht wisselt oock sijn' glans,
Als de nachtbo schemerschincker,
Avondstar gewasschen t'hans
In den grooten vlietendrincker,
En de selve met haer' kar,
Alsoo haest 't licht kriecken dar,
Weer klaere morgenstar.
Ghy, o Bacchus, weergekeert
Wt het oost, met roof verladen,
Dat met wijngerdtorts u eert;
Ghy wiens spiesse, rijck van bladen,
Schricken doet het tigerdier;
Ghy die 't hoornigh hoofd soo fier
Bebind met mijtercier:
Schoon ghy eeuwigh jongling sijt,
Ruygh van hayr, noch moet ghy 't geven,
Voor het hoofd, dat Hippolyt
Ongeciert beurt opgeheven:
En of Theseus sich behaeght,
Bacchus bet geviel der maeghd,
Daer Griecken af gewaeght.
O schoonheyd, twijfelachtigh
Besit en goed der sterffelijcke menschen,
Natuurgaef, die onmaghtigh
Van duur, men siet in korten tijd verslenssen;
Hoe glipt ghy heen
Met snelle treen?
En nauwelijcx verschenen,
En nau bekeecken
Soo sijtghe 't oogh ontweecken
En verdwenen.
De mist van 't somerswoegen
En plondert niet soo seer gekleurde daelen,
Die nieuwe lentens voegen;
Wanneer de son in sonnestand met straelen
Van boven blaeckt
En steeckt, en maeckt
Dat met veel' kleendre raden
De nachten jaegen,
En houden, door 't vroegh daegen,
Kortre paden.
De lelibloemen quijnen,
De roos het hoofdcieraed haer hoofd laet hangen:
Gelijck het schittrend schijnen
Word met een' blick geruckt van teere wangen.
Hoe dickwils plagh
Geen heele dagh,
Maer 's heeten middaghs hette,
Der schoonsten leden,
En aenschijns roem t'ontkleeden,
Door een' smette?
De schoonheyd is vergangklijck.
Wat wijse sal soo bros een goed vertrouwen?
Gebruyckse in 't leven dancklijck,
Terwijl ghy mooght, en schuw het naberouwen.
Stilswijgend glijd
En glipt de tijd,
Gevolght van slimmre stonden.
Staeg staegh d'aenstaende
Veel slechter dan voorgaende
Sijn bevonden.
Wat voert in 't woud uw' sinnen?
Geen' schoonheyd wisser schuylt in achterwegen.
Onvroome brongodinnen,
Een' schaer, die staegh door wulpscheyd is genegen
Om 't schoone kind,
Dat sy bemind,
In bronkristal te trecken,
V sal omringlen,
Daer 's middaghs boomencinglen
U bedecken.
Berghwufte Pan, mitsgaders
Bosschaginymf uw sluymeren sal belaegen:
Of 't licht, dat na d'Arcaders
Geboren is, u minne toe sal draegen.
Vw oogh de maen
Verlieft hiel staen,
Met haeren witten wagen.
Haer wolckloos swijmen
Wy weten toverrymen,
Doen wy 't sagen.
Wy bliesen de trompette,
Maer Hippolyt, ghy waert die haer deed treuren,
En haeren loop belette.
De nachtgodin, op datghe haer mooght gebeuren,
Haer' reyse staeckt.
Geen' sonne blaeckt
Vw aensicht: koude u selden
Verkleumt doet krimpen.
Geen' witte marmorglimpen
By u gelden.
Hoe lieflijck is t'aenschouwen
Een aengesicht, daer dapperheen in sweven:
Twee staetige winckbrouwen
Vol majesteyts, hem tot een cier gegeven.
Sijn witte neck
Magh 't sonder vleck
In glans by Phoebus haelen;
Wien locken cieren,
Die om de schouders swieren,
En staegh dwaelen.
Kort hayr u best wil passen,
Dat niet gevlijt en is na sekre wetten,
En 't voorhoofd ruygh bewassen.
Vw' kracht kan strenge en strijdbre goôn verpletten.
Uw forsse geest
Geen' reusen vreest.
Vw' borst geen' Mars dar wijcken:
En door 't wel tieren,
Vw' spieren Hercles spieren
Vroegh gelijcken.
Indienghe op 't paerderennen
Belust sijt, ghy sult Cyllarus betoomen,
En ridderlijcker mennen
Als Castor self, in 't midden aller vroomen:
Of span de pees
Met seenwe en vlees,
En schiet na uw vermogen
Om 't veerst; noyt rieten
Van Creten streng in 't schieten
Veerder vlogen.
Of micktghe als Partsche volcken,
Geen pijl sal sonder vogel nederstijghen:
Vw schichtpunt in de wolcken
Sal sijnen roof, 't laeu ingewand doorrijgen.
Hoe selden heeft
Men oyt beleeft
Dat schoone sijn behouden?
God wil u spaeren,
O bloem, verduur met jaeren
Onschoone ouden.
Wat dar een wijfs oploopentheyd
Niet doen en dencken? sy bereyd
Aenklaghten, och een schendigh ding,
Voor den onnooslen jongeling;
En met gesleurde pruycke tracht
Geloof te krijgen na haer' maght,
In soo godloos een' eveldaed:
s'Ontoyt al 't prachtigh hoofdcieraed,
Bevocht de wangen treurens moe:
En stelt met vrouwentreken toe
Bedrogh en allerleye list.
Maer hoe, wie komt hier aen? wie is 't,
Die in sijn aengesicht wtbreyd
Een' koningklijcke majesteyt,
En moedigh in de lucht beurt 't hoofd?
Hoe lijckt hy, datmen 't nau gelooft,
Den schoonen jongman Hippolyt?
Ten waer de kaecken minder blijd,
Van bleeckheyd quynden doods en naer,
En 't opgerecht en slordigh hayr
Dat lochende. 't is Theseus wis,
Die 't aerdrijck weergelevert is.
Darde bedriif.
THESEUS. VOESTER.
Ten laetsten ben ick eens ontvloden, na'et lang klimmen,
Den endeloosen nacht en 't aspunt, dat de schimmen
In groote vangenis beschaduwt. mijn gesicht
Dat schemert, en kan nau gedoogen 't lieve licht.
Eleusis viermael heeft geoegst vrou Ceres aeren:
De weeghschael dagh en nacht soo dick ging evenaeren,
Terwijl de twijffelmoeyt van 't onbekende lot
My, onder ramp van dood en leven, by den god
Des afgronds heeft verlet. alleen een deel van 't leven
'tGevoelen der ellende is overigh gebleven
Voor my gants afgeleefde. Alcides maeckte in 't lest
Een end van mijnen toght: en (doen hy wt sijn nest
Den rekel leyden sou, dien hy der helle ontruckte)
Was oorsaeck dat met hem mijn' weereldreys geluckte:
Maer d'afgematte deughd de voorge kracht ontseyd:
Mijn' beenen beven. oh wat was 't een arrebeyd
Van wt den viervliet, die met vlammen welt verbolgen,
Te snoffen na de lucht, Alcides spoor te volgen,
En doods gevaer t'ontvlien? maer wat voor een gedruys
Van schreyen raeckt mijn oor? hoe isser voor in 't huys
(Men melde het my) misbaer en traenen en ontstellen,
Vermengt met droef gekarm? den vooghd en waerd der hellen
Al heel die herberg past.
't Is Phaedra die te groots,
En heel hardneckigh by het raedslot blijft des doods,
En ons geschrey veracht, en dreyght van hier te scheyden.
Wat oorsaeck heeftse sich tot sterven te bereyden,
Voorneemlijck nu haer man gekeert is moegereyst?
Dese oorsaeck self veel eer een' rijpe dood vereyst.
Wat of' er wightighs magh in dees' verbaestheyd schuylen?
'k Verstaet niet: spreeck klaer wt. wat port haer dus te huylen?
s' Ontdeckt het niemand niet, en overdroeve vrou
Verberght, in't diepst van't hart, 't geheym van haeren rou,
En is van opset by sich selleve te slijten
't Geen haer tot sterven port: dit is 't dat ons doet krijten.
Oh spoey, ick bidde u spoey, 't is noodigh, ga doch voort.
Ontsluyt 't gesloten hof, en opent 's konings poort.
THESEUS. PHAEDRA.
Helaes mijn' bedgenoot, is dat na groot verlangen,
Het aensicht uws gemaels en bruydegoms ontfangen?
Wat maeckt uw' rechterhand met dat gevatte swaerd?
Hoe komt het dat uw moed om my niet wat bedaert?
En waerom meldghe niet wat dat u 't licht doet wijcken?
Ah Theseus groot van moed, ick bid u by den rijcken
En koningklijcken staf, by uwer soonen aerd,
By uwe komst, en by mijne assche alree vergaert,
Vergunme dat ick sterf.
Wat doet u 't sterven kiesen?
Doods oorsaeck melden is doods waerde vrucht verliesen.
Geen mensch behalven ick die heeft hier hoorens kans.
Wat schroomtghe voor 't gehoor uws overkuyschen mans?
Seg op, ick salt 't geheym in trouwen boesem decken.
Vertreck niet 't geenghe wilt dat niemand sal vertrecken.
Ick sal u nimmermeer vergunnen stervens maght.
Wie kan 't beletten, als ick sterven wil met kracht?
Seg op wat sonde dat ghy boeten wilt met sterven?
Maer dat ick leef.
Kan ick met traenen niet verwerven?
Men sterft de waerdste dood terwijlmen word beschreyt.
Sy swijght vast langs hoe meer: dit oude wijf ontbeyd,
Dees' voester 't melden sal door banden slagen smeten,
't Geen dese weygert. bind dese am met boey en keten,
En drijft haer 'tgeen sy heelt met slagen wt en pijn.
Hou op, 'k salt seggen, wanneer 't ymmers soo moet sijn.
Wat keertghe van ons af uwe oogen rood geswollen,
En deckt met uw gewaed de traenen, die 'er rollen
En bigglen reys aen reys van uwe kaecken? nu.
O schepper van den goôn, tot tuygh aenroep ick u,
En u, o schitterglans van 's hemels fackelvlamme,
Wiens opgang oirsprong gaf aen onsen hoogen stamme;
Besprongen ben ick niet met mijnen wil geschend:
'tGeweten niet besweeck door stael of dreygement:
Het lichaem evenwel geweld en kracht most voelen:
Ick sal mijn' kuyscheyds smet met wondenbloed afspoelen.
Seg op, seg op, wie heeft mijn' roem verdelgt soo ras?
Die dienghe minst verdenckt.
'k Wil 't weeten wie het was.
Dit swaerd des schenners sal 't u duydlijck kunnen seggen,
Het welck hy, ang voor 't volck, ontvliedend hier liet leggen.
Wat schelmstuck, wee my, sie 'k? wat sie 'k voor een gedroght?
Het koningklijck yvoir, soo karteligh doorwrocht
Met kleene beelden: 't hecht dat praelt met 't Attisch wapen.
Maer waer langs of hy self ontsnapt is?
Dese knaepen
Verbaest hem sagen vlien soo snel als of hy vloogh.
By d'heylge godesvrucht, by d'oppergod om hoogh,
En die het tweede rijck der golleven met maght toomt;
Waer her of dese smet van 't schendige geslaght koomt?
Heeft Griecken dien gequeeckt, of Phasis Colchis vloed,
Of Scythsche Taurus? dit van deughd veraerdend bloed
Is sijnen stam gelijck, en aerd na sijne moeder:
Den Amazonen is het eygen langs hoe woeder
Te haeten 't huwelijck; en 't lichaem, dat lang reyn
En kuysch was, door misbruyck te maecken lustgemeyn.
Snoode afkomst, die geen' wet eens betren lands kan binden.
Selfs dieren bloedschand vlien, en die niets schandlijck vinden,
Bewaeren noch de wet van bloedverwantschap. waer
Is 's jongmans aengesicht, en dat gemaeckt gebaer?
Die majesteyt, die soo ontsaghelijck wou schijnen,
Geneyght tot overoude en lang verstorve mijnen?
Dat statigh opsicht, en die strenge stuure zeên
Des guuren ouderdoms? o ghy bedrieghlijckheen
Des wandels, die soo diep verberreght uw' gepeynsen,
En met 't schoon aenschijn kunt de smet der siele ontveynsen.
‘De schaemteloose sich met schaemte kleeden kan:
‘Godvruchtigheyd bedeckt den Goddeloosen man,
‘En rust den stouten mensch: bedriegers prijsen waerheyd,
‘De laffe schijnen streng. o swerver in de naerheyd
Der bosschen, wildeman, kuysch ongerept en ruw;
Hoe waertghe t'mijner schand dus lang van 't hylick schuw?
En luste het u aldus het mannenrecht te winnen,
En van mijn bedde met dit schelmstuck te beginnen?
Nu nu weet ick 't u danck, o god daer 't al voor beeft,
Dat door mijn' vuyst geraeckt, Antiope is gesneeft:
Dat ick, afstijgend naer des afgronds duystere holen,
V uwe moeder niet sorgvuldigh liet bevolen.
Loop loop voorvlughtigh wijd door 't onbekende land;
Schoon ghy gescheyden word aen 's aerdboôms andren kant,
Door Oceaensche diepte, en wandelt daer gescholen
In d'andre werreld ghy treed tegens onse solen,
Al is het datghe u berght in d'allerveerste wijck,
En 't aspunt overschrijd, dat steyle en naere rijck,
En veerder doolt dan 't sneeu der grijse wintersche oorden,
En 't buyigh dreygement van 't kil bevrosen Noorden
Laet achter uwen rugh; noch sultghe niet ontgaen
De straffe van uw quaed: staegh sal ick achteraen
V, die voorvlughtigh sijt, nastappen al verbolgen,
En alle winckels door u op de hielen volgen,
En overmeeten 't al, 't geen ghy gesloten waent,
't Geen veer leyd, 't geen dat schuylt, 't geen woest en ongebaent,
En heel verscheyden leyt: geen' plaetse salme weeren.
Mijn' bedeloften ick oock herwaert aen sal keeren,
Waer langs men met geen' schicht u kan doorschieten fel.
Ghy sult vernemen wie gekeert is wt de hel.
De vader van de zee verwilgde my drie beden,
En heeft dees' gifte by des afgronds heyligheden
Bevestight met een' eed: o zeevooghd, nu is 't tijd,
Vergunme een' droeve gift, en geef dat Hippolyt
Niet langer en aenschou de blijde sonnestraelen:
Geef geef dat 's vaders toorn ter schimmenwaert doe daelen
Den boosen jongeling: o vader, kom uw' soon
Rampsaligh nu te hulp. wy souden voor uw' troon
Niet spillen dese gaef, als sijnde d'alderleste,
'tEn waer groot hartenleed ons dit van 't harte preste.
Ick heb in 's afgronds poel mijn' bedeloft gespaert,
En by d'afgrijsslijckheen van Pluto onder d'aerd',
Doen d'helsche vorst ons dreyghde, ang sijnde voor sijn' vrouwe;
O vader, nu bewijs uw' toegeseyde trouwe.
Hoe toeftghe noch, en maeckt de zee noch geen geruysch?
Beweef de duysternis met bulderend gedruys
Van winden, die het vlack met swarte nevels decken:
Ontruck ons starrenglans en 's hemels heldre plecken:
Giet wt de soute zee: gedroghten weck op 't ruym,
En daghvaert in uw' toorne oock 't Oceaensche schuym.
O vrou natuur, ghy moeder van den goôn,
En ghy, o vooghd van 's hemels klaeren troon,
Die het gestarnt aen 't snelle dack gespreyt,
En d'assen met geswinde naeven dreyt,
En wentelt staegh de wufte flonckervieren;
Hoe waecktghe soo besorght in 't hemelstieren?
Soo dat nu vorst en rijp het bosch ontkleed:
Nu d'appelboom weer koele schaduw spreed:
Dat nu de neck des zomerleeus verschroockt
Met grooten brand en hette 't koren koockt:
Nu weer de herbst, door 't maetighen der tijen,
Het weeldigh oeft tot rijpheyd doet gedijen.
Maer waerom ghy de selve groote god,
Die 't allergrootst bestiert na uw gebod;
Op wien 't gewight der wijde weereld drijft,
Dat na uw' wenck sijne ommekreyssen schrijft;
Hoe sietghe met soo groote een' sorgeloosheyd
Van boven aen der menschen bittre boosheyd?
Soo datghe den godloosen niet en schut,
Nocht na verdienst den vromen streckt tot nut.
Onordentlijck Fortuyn ons doen beleyd,
En blind en sot haer' gaeven spilt en spreyd:
Haer' gunste doet het aldersnoodste opluycken,
En heyligheyd voor maght en geylheyd duycken.
In 't heerlijck hof bedrogh den meester maeckt:
‘'t Volck lacht wanneer een dief op 't kussen raeckt:
Het eert en haet een' selven wispeltuur.
Rechtvaerdigheyd bekomt haer' vroomheyd suur:
De kuysche siel in armoe diep blijft steecken,
En overspel heerscht maghtigh door gebreken.
O dwaese schaemt van buyten schoon bestreecken.
Maer wat of ons dees bood voor tijding brengen sal?
Hy sieter druckigh wt, en houd al hijgend stal.
Vierde bedriif.
THESEUS. BODE.
O lot der dienstbaerheyd, hoe lastigh valt uw juck?
Wat maecktghe my ten bood van 't schendigh ongeluck?
De neerlaegh niet ontsie vrypostigh te verbreeden:
'k Verwacht niet onbereyd den slagh der swaerigheden.
De tong ontseyt uw leet te melden en uw kruys.
Seg op, wat ramp beswaert ons aengevochten huys?
Helaes! uw Hippolyt quam jammerlijck te sneven.
O vader, 'k wist al dat hy was geraeckt om 't leven:
De schaecker leydt'er toe. hoe quam hy aen sijn' dood?
Na dat hy met gevaer verbaest ter stad wt vlood,
En reckte sijnen pad met snelheyd door vertsaegen,
Hy hooge kleppers flucx heeft in 't garreel geslagen,
En toomde hunn' monden met het leuterend gebit:
Doen momplend allerleys, dan dat, dan weder dit,
Verfoeyende den boôm des vaderlands, veelvuldigh
Hy om sijn' vader roept, en streng en ongeduldigh
Der rossen toomen schud, en hun den breydel viert:
Wan ras de woeste zee van wt den afgrond tiert,
En swelt en groeyt, en gaet tot aen de starren bruyschen.
Geen wind blaest over 't zout: de lucht is vry van't ruysschen.
't Gepaeyde vlack beroert word van sijn eygen weer:
Geen' zuydewind onstelt soo fel 't Sicanisch meer,