floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Zoo is’t niet mogelijk, nu hy de heele weerelt
Voor zijne Troon bezit, en aan zijn Kroon gepaerelt
Zoo veele Rijken heeft.
Ik zeg dan, dat die geen,
Die om een Engelin zich zelfs verliest, wel heen
Ten Hemel vliegen mag, nu Hemelsche-gezinde
Op aarde niet; maar wel ten Hemel zijn te vinden.
Wy en verstaan hier niet alzulke hoofsche spraak;
Ik ben op ’t landt gevoedt, en weet ook van de zaak
Van ’t hof niet; maar ik bidt, zegt my doch in wat hoeken
Dat zich den Keyzer houdt, ik zou hem gaeren zoeken.
Bezie hem met ontzag, als ’t zulk een Vorst betaamt,
Zoo maakt het vragen u, door ’t vragen, zelfs beschaamt.
Om dat de Vorst zijn gonst steets op my went,
En mint my als zijn zelfs.
Wilt dan zijn gonst bewaren,
En past wel op uw plicht, want gy torst overzware
En groote moeylijkheên, tracht steets om wel te doen,
Noch wilt uw zinnen nooyt met hoofsche grootheyt voên;
’t Geluk is wankelbaar, en niet om te vertrouwen.
Om dat je niet en weet
Dat daar een Juffers ziel steekt in dat boere-kleet.
Verwondert u dat niet wy onverstandig benne;
Maar zegt my doch oprecht, ik wensch haar meer te kennen,
Hoe wordt zy doch genaamt?
Hebt gy geen oude boom, die ’t leven heeft begeven,
Uw dagen meer gezien, waar uyt de wortel spruyt,
Een groene jonge tak, waar dat allengsjes uyt
Voort komt een jonge boom? wy vollegen malkander;
Als d’eene is vergaan dan komt ’er weêr een ander.
Maar zegt my, bennen al de Heeren in dit landt
Zoo milt, om dat men in ons dorrep eertijts zeyde,
Dat al de mildigheyt was uyt het Hof gescheyden.
’k Heb van dien ouden Heer wel dikmaals hooren spreeken,
En van zijn ballingschap.
De Keyzer toont geen teeken
Van groot barmhartigheyt, dat hy dien ouden Heer
Zoo laat in ballingschap, ontrooft van staat en eer.
Nu krijg ik eerst begrip van ’t geen zy my flus zeyden;
’t Is vreemt een onderdaan altijdt hun tegenheyden
Verwijten aan hun Vorst, of groote Opper-heer.
O neen, zy is te zeer
Verarremt, nu dat zy meê moet als balling leven.
Daar wordt niet na gegeven,
Als ’er geen goet en is.
Gins aan de slinkerhandt,
Tusschen die hagen heen, zult gy twee hooge toorens
Haar daar verheffen zien, die hare stompe hoorens
Noch steeken uyt ’t geboomt, daar leeft dien ouden man;
Met druk en naberou betreurt hy noch zijn ban.
My dunkt het wordt hoog tijdt dat ik na huys moet loopen:
Ik heb mijn tijdt verpraat, ’k zou ’t met mijn rug bekoopen.
Fredrik, de Keyzer, Alexander, Rudolfus, Arnoldus, en Bellardo,
                        uyt.
ZYn Majesteyt heeft nooyt zijn leven in de bergen
Zoo grooten vangst beleeft, en dat ons nu quam tergen
Dat was een vluchtig Hart, veel snelder als de wint,
Of als een blixemstraal die ons het oog verblint,
’t Stoof door de bergen heen; maar endelijk de honden,
Doe het was afgejaagt, die beeten ’t wond op wonde;
Doe meenden ’t zijne dorst te laven in een vloet:
Maar ’t was te zeer gewont, het verfde met zijn bloet
Het water; maar de al te felle en verbolgen
Beschutter Haze-poot, bestont hem noch te volgen,
In ’t midden van de stroom, die daar zoo met hem leeft
Dat, na wat tegenstant, het Hart de geest daar geeft.
Voor dees tijt niet, om dat het al begint te douwen,
En dat de naare nacht, met hare duysterheyt,
Ons nu genaken komt, weshalven my geleyt
Na d’oude Hartogs huys, niet veer van hier gelegen:
Ik heb meêdogentheyt met d’oude man gekregen,
Waar ik my rusten wil, tot dat Aurora bloost,
En dat het werelts licht zijn glans vertoont in ’t Oost.
Hoe, na Sempronius! is u alreê vergeeten
Dat hy u heeft misdaan? gy schijnt het niet te weten.
Daar zal, mijn Vorst, veel ongevallen spruiten uit,
Zoo gy den Hartog ziet, en niet uw voorneem stuit.
Al ’t jacht-gevolg dat is in ’t naaste dorp gebleven,
En wacht haar Keizer daar,
Dat men haar zeggen gaat,
Dat ik niet komen zal, om dat het is te laat.
Wilt my niet wederstreven;
Maar volleg mijne last.
O wreden Hemel! nu noch eens mijn klachten hoort,
Nu dat de jalouzy mijn hart en zinnen moort:
Wat baat doch al mijn werk, en al te droevig zorgen?
Wat zal ’t my baten of ik schoon mijn min verborgen
Zoo lang gehouden heb, mijn min nu smooren zal;
Mits ik gekoomen ben in ’t grootste ongeval
Des werelts, ach, helaas!
Helaas! om dat my nu mijn Lief niet zal gebeuren.
Hoeft gy dan meer te doen als dat gy haar waarschouwt,
Dat zy zoo lang haar glans voor hem verborgen houdt?
Hebt gy dan noyt gezien, de Valk die zoekt te jagen
De lekkere Patrijs, dat hy in ’t rondt leydt lagen,
Die hem dan eerst verschuylt, om best te zijn bewaart,
Daar valt hy daat’lijk op, en krijgt hem met ’er vaart.
Helaas! zoo vrees ik al ’t nu met Constanti varen:
De grootste achterdocht pijnt my met doodts-bezwaren.
Wanneer de Huysman moet innemen, tegens dank,
d’Oproerige Soldaat, doet hy zijn eerste gank
Recht na zijn Hennen toe, om die wel te bewaren:
Maar alzo dra den Haan de dagh voelt aan te klaren
Verandert hy zich zelfs al kraijend’ in een Zwaan,
Mits hy zijn doodt-liedt zingt. Zoo vrees ik zal ’t ook gaan
Met u; want of zy zijn verzeekert, dit ’s mijn zorge,
Gy buyten kraijen zult waar datze zijn verborgen.
Ach! was’er nu een wolk die het schoon helder licht
Mijns flikkerende Zons, en haar schoon aangezicht,
Nu voor een korte tijdt een weynig wou betrekken;
Maar nu zy God’lijk is kan haar geen wollik dekken.
Sempr
FRedricus wederkomst des Keyzers komst maakt wis.
’k Weet niet hoe mijn geluk hem in dees nare hoeken
Gebrocht heeft, om mijn hier in deze plaats te zoeken.
Of hem vergeeten is die gruwelijke hoon,
Doen met der Saxen Vorst hy kampten om de Kroon
Van’t machtig Keizerrijk, die ik hem doe aandede?
’kVerliet doe zijne kant: ver buiten recht en reden
Koos ik de and’re zy; zijn taak rechtvaardig was,
Waar door hy ons verwon, en leiden ’t al in as
Wat _er noch overschoot, of waardt was te bewoonen.
Zijn onverwinbaar hooft bestont men doe te kroonen
Met groene Lauwerier, en dierbaar Kroonegout;
Nu, zijn rechtvaardigheit, kon doe wel mijne fout
Vergelden met de doodt, om in mijn bloedt te baden:
Maar neen, hy liet alleen zich met mijn ban verzaden.
Nu loof ik komt hy hier om zijn barmhartigheit
Te toonen weêr aan my, of op wat grondt dit leidt
En weet ik niet, altoos men moet het besten hoopen.
Ergasto, wilt eens ras na mijne dochter loopen,
Zegt dat den Keizer komt van avondt hier te gast,
Dat zy haar houdt gereet, en op mijn zeggen past,
Om zijne Majesteyt de handt te koomen kussen.
Mijn Heer, ey zegt aan my doch nu eens, ondertussen
Dat wy hier staan, waarom daar zoo veel menschen zijn
Ontrent een Keizer, daar gy u belijdt met mijn
Alleenig, en gebruikt my voor jou Sekretaris,
Hofmeester, Schenker van een wijn die louter klaar is?
Ik ben jou Hovenier, jou Stalknecht, en jou Boô,
Jou Jager van een Wilt dat schrikkig is en bloô,
Ook Voerman van jou koets, als jy daar meê wilt ryen,
Jou Schiltknaap, in den Herfst dan moet ik voor jou stryen,
Ook tegens honderen gelijk wel op een tijdt;
Wie ik te vatten koom die raakt het leven quijt:
Maar ’t zin gien menschen, neen, ô neen! het zijn maar Vinken,
Patrijzen, Snippen, en ook Lijsters. ’t Zou aârs stinken
Te galligachtig, storten ik zoo menschen bloet;
Ik zal dat ook niet doen, ik ben al veel te goet,
Of als ik jou oprecht de waarheit zal gaan zeggen,
Zoo ben ik veel te bloô, ik zou zoo stil gaan leggen
Of ik al was vermoort, quam ymandt my te keer
Met pook, of met pistool, of mes, of aâr geweer,
’k Zou zeggen, stap voorby, je bent hier niet te rechte;
Maar komt _er een die met een volle kan wil vechten,
O maat, die sta ik stout, en krijg ook wel mijn deel.
Beoogt maar ’t Hemels velt, daar zoo veel Starren hangen,
Die al te zaam haar licht van eene Zon ontfangen;
Zoo zijn de Vorsten ook die over ons gebiên.
Ik zeg dan, aan Mevrou, dat zy de Zon komt zien
Den Keyzer, Sempronius, Fredericus, Alexander, Rudolfus,
Arnoldus, en Bellardo, met gevolg van dienaars.
En een die uw waarde voeten
Komt kussen, ach! mijn Vorst, laat tranen u begroeten,
In plaats van woorden; mits de zelve van de pijn,
Die mijne ziel gevoelt, ware getuygen zijn.
’t Is recht, Sempronius, nu ik uw huis betrede,
Dat ik u vryheit schenk; ’k zal ook mijn mildigheden
Aan u betoonen; want ’t Banier des Keizers zeit,
Tusschen d’Olijf en ’t staal, die met ootmoedigheit
Ons smeeken komt, zoo wel vergeving te beschaffen,
Als die hoogmoedig zijn haar hoogmoet te bestraffen.
Gy weet, beroemde Vorst, dat ik met ziels-berouwen
My, als begraven, in dees bergen heb onthouwen,
Daar ik, in tegendeel, wel van der Saxzen Vorst,
Die ik gevolligt, en zijn Vanen heb getorst,
Veel gonst genieten kon.
Wilt dat verhaal nu staken,
Nu ik in alles u wel zal gelukkig maken.
Heb dank, ô groote Vorst! ’k ben zoo veel gunst niet waart.
Om dat ik vrees dat hy nu zal verzoeken
Constantia te zien.
Ik vrees, wanneer dat hy haar schoonheit komt te zien,
Dat hy haar lieven zal, dat zeeker zal geschieden;
Mijn macht die is te klein om hem het hooft te bieden;
De zijne is zoo groot dat alles voor hem wijkt.
Nu dat uw liefde blijkt
Tot mywaarts, zoo docht my dat ik uw trouheit hoonde,
Dat ik aan u verzweeg, en mijne komst verschoonde
In ’t huis des Hartogs.
Dat baart my nieuwsgierigheit,
Om weten op wat gront dat deze komst doch leidt,
Vermits des Hartogs vuyl en oversnoode daaden
Zoo groot zijn, datze niet verdienen uw genaden;
’k Verwonder my, ô Vorst! dat gy die niet en ziet.
Toen gy my aan de beek in ’t bosch alleenig liet,
Vertoonden aan mijn oog een Engel uit de bergen,
Een Zon, een God’lijk licht, dat mijn gezicht quam tergen,
Een Nimph, zy was gekleet in Harderins gewaat;
Maar zy en scheen niet boers in wezen en gelaat,
Zy was nieuwsgierig om den Keizer te beoogen,
En ik in hare glans en schoonheit opgetoogen,
Die zulken brant in mijne ziel ontsteeken heeft,
Zoo ik haar niet geniet, het leven my begeeft:
Want zoo lang als ik heb de Duitsche Kroon gedragen,
Zoo weet mijn oogen nooyt zoo schoonen beelt bezagen.
Dus wetende dat zy des Hartogs dochter was,
Zoo heb ik my gespoeyt om haar te volgen ras,
Tot in haar vaders huis. Wilt eens aan hem ontdekken,
Ik al zijn volk wil zien, en dan zal ik vertrekken:
Gy zult in ’t heymelijk haar zeggen, dat met reên
Mijn komst om harent wil hier is geschiet alleen,
En zegt, dat hare glans mijn ziel zoo heeft ontsteeken,
Dat ik wel wenschten om met haar alleen te spreeken.
Mijn Keyzer is misschien
Dan oorzaak dat dees Maacht, van wie met volle monde
De Faam haar eer blies uit, haar dit heeft onderwonde.
Een vrou die kijken wil, en ook bezien wil wezen,
Die zal geen tegenspoet, noch geen gevaar ook vrezen,
Als ze belust tot zien; een zoo wanneer men ’t haar
Belet, zo stelt ze, om zien, haar leven in gevaar.
Het wankelbaar geval mijn onluk heeft geteekent,
En al mijn ongeval op ’t naauste opgereekent.
’t Is nu niet nodig, Vorst, dat ik den Hartog zeg
Van ’t geen gy my flus zey; want zy is op de weg
Om hier te koomen.
Gun dat ik uw voet mag kussen,
O groote Majesteyt! wilt doch de haat uytblussen
Die gy mijn Vader draagt.
Mevrou, wat wonder hier geschiet,
Het is de zelve die gy hebt in ’t bosch gesprooken.
En dat ik u omhels, tot zeekere getuig
Van vrientschap. ach! wat is haar schoonheyt van vermogen.
Geen beter middellars den Hartog vinden kon,
Als deze overschoon en uytgeleze Zon.
’t Schijnt onbeleeftheyt, van u hier op straat t’ontfangen;
Laat ons na binnen treên: geleyt haar by de handt.
Of meent gy ’t tegens my? waar in zoo ben ik schuldig?
Gaat, vraagt dat aan de beek (ach! ik wordt onverduldig)
Daar gy geweest hebt om den Keyzer te bezien.
Dat het wel kon geschiên
Dat zy de helleft van uw Keizerrijk wierdt waardig.
O wat een dwaze nijt!.
Dat ik u niet en smijt
Is wonder; ’k zou aan jou de handt nu noch gaan geven?
Ik wou veel liever dat mijn vingers stijf staan bleven,
En in vijf pooken net wierden getransformeert.
’k Wou dat een kraay hier quam,
Die met zijn scharpe bek jou ’t vuil gezicht benam,
Dan zou je altoos niet den Keyzer gaan bekijken.
Ja, ’k weet het wel, zoo dra je van wat nieuws maar hoort,
Al kosten ’t ook jou eer, zoo moet je ’t kijken voort;
Dan loopt men om te zien dat veel een groote niet is,
En beuzelingen, en men spilt de tijdt die iet is.
Verschoont jou nou zoo niet, je bent zoo nieuw als wy,
En loopt al harder ook.
Genoomen ’t was al zoo, wou jy ons mans-perzoonen
Die vryheyt neemen?
O! onder die mantel woonen,
En dekt zoo dichjes toe, zoo vele schelmery.
’t VErgeven aan dien Heer dat geeft my achterdocht:
Hy heeft hem niet alleen vergeven, en gebrocht
In ’t Hof; maar hem verzien met groote heerlijkheden,
Het schijnt barmhartigheidt, maar ’k meen dat ik de reden
Al wel begrepen heb, ’t is liefde dat hem schort,
En die hem heeft met kracht tot deze daat geport.
Door dien ik noô, mijn vriendt, de hoofsche heerlijkheden
Beny, en mijn gedacht, nu op een andre reeden
Wat speelen, ’k loof het wel, en ’t kon wel zijn gewis,
Dat de bevallikheit des Juffers d’oorzaak is,
Dat hy, door zyne jeucht, in liefde is ontsteeken:
Maar ’k heb zoo veel van d’eer der Juffer hooren spreeken,
En haar roemwaarde deucht, dat ik wel loof gewis,
Dat al zijn rijkdoms schat niet machtig genoch is
Om haar ontquetsb’re eer te kruken of te schenden:
’k Geloof ook niet zijn zin na uw gedachten wenden.
Na zijn gewoone aart, tot Juffers zeer gezint,
Dat is het geen daar my mijn oordeel nu aan bindt:
Maar om het geen gy zegt, zoo krijg ik naberouwe;
Dat ik zoodaanig stuk op Ottho dorst betrouwen:
Maar ’t schijnt de minne-nijt heeft op my wat gebiên,
Want zins dat ik haar eens in ’t dorrep heb gezien,
Zoo ben ik in haar liefd’ gebleven heel ontsteeken.
Ontrent een Maant geleên, zoo zag ik na den noen
Dat zy, met hare meit, ging na de vyver spoên,
En komend’ aan de kant, ging zy haar nederstellen,
Om met de hengelroê het visje wat te quellen:
Maar ’t scheen de roode Roos de bloos haars mont benijt;
Want ’t scheen, op hare komst, dat zy haar kleur wierdt quijt:
Maar voort begon zy doe de hengel te ontwarren.
De visschen, die zy ving, geleeken zilv’re Starren,
Die uit haar Element, gedreven door de wint,
Een ander weêr voor haar in ’t zoete water vindt.
Al zoetjes tradt ik, om my dicht by haar te naaren,
En sprak: Mevrou, indien de zielen visschen waren,
Zy quamen zellefs, zonder wederstant te biên,
En hielden ’t voor geluk, indien het mogt geschiên,
Dat zy, als slaven, van u wierden aangenomen.
O neen! in tegendeel zoo prijs ik uw verstant,
Nu gy de ziele maakt tot buyt van hare handt.
Veel ydele gedachten wierden daar gebooren,
Die uyt een dwaze hoop my quamen doe te vooren
Van weynig woorden, die zy in het scheyden sprak
Met een schaam-root gelaat, dat mijne min ontstak,
Nalatend’, door ’t vertrek, veel nevelachtigheyden,
Door dien de Zon, en zy, gelijk van daar verscheyden,
Niet latend’ in de beek als eenen droeven galm
Van ’t zachte hobbelen, door dien de wint wierdt kalm,
Op ’t velt de Roos verbleekt, en in de lucht de tongen
Der Vogelen verstomd’, die op haar stem eerst zongen;
Nu door de nacht geparst om haar te houden stil,
En mijn verlieft gemoet bezwangert met een wil,
Om aan haar vader te verzoeken, op mijn trouwe,
Of ik haar hebben mocht, en tot mijn Bruydt mocht houwen.
Gelukkig zijt gy, nu gy door een wijs beleyt
Bemint, en aan de Vorst toont uw gehoorzaamheyt,
Daar ik, in tegendeel, om zijn gonst niet te derven,
Hoe wel ik niet en min, my veyns van liefd’ te sterven.
Helaas! ik veyns het niet, maar leef in onverdult,
Wanneer ’t de tijdt vereyst, dan bid ik, dat gy zult
Mijn Huwelijks besluyt aan Caesar eens ontleeden.
Ik blijf uw dienaar als een vogel in het wout,
Die dapper is verlieft, en hem op d’aardt onthoudt,
Terwijl zijn Wedergâ hem toezingt van de boomen,
En ziet de Weyman niet, die nader is gekoomen
Onder haar beyder vreucht, en met een fury schiet,
Zoo dat de schoot mislukt, het vogeltje dan vliet;
Maar als zijn liefde weêr de schrik heeft wech-genomen,
Zoo keert hy weêr te rug, en hippeld langs de boomen
Al zacht, tot dat hy raakt by ’t wijfje weêr ten lest;
Zoo zingt de Liefde ook wanneer ze zit op ’t nest:
Maar als de jalouzy zijn pijlen uit komt schieten
Van vrees, van achterdocht, en allerley verdrieten,
Zoo vliedt zy, zy vermoedt dat haar tot smart verwekt,
Tot zoo lang dat ze ziet de Weyman zich vertrekt;
Dan komt zy weêr ter plaats, daar zy wel eer vernachten,
Van d’eene tak op d’aar, van vliegende gedachten.
Och! doet dat niet, het mochtje namaals aârs licht rouwen.
Gut Heer, ik weet wat nieuws, jy zout _er wel een gouwe
Dukaat om geven, dat ik ’t jou maar zeggen wou;
’k Wil ’t ook om niet wel doen, ô ja, ter goeder trou:
Ik was in ’t nieuwe huis van jou Godin gekomen,
En vraagde aan de Boer, die lieve ouwe vroome
Oprechte ziel, die in geen boere-pak meer leeft;
Maar in een schiltknaaps-kleedt het zijn verwisselt heeft,
Waar dat Sabina was? die voort quam aangesprongen
Met zulk een blij gelaat, ik kan ’t u met geen tonge
Uitspreeken, hoe de meit my in haar kamer haald’.
O wat was daar een goet! daar zag ik afgemaald’
Den Hartog, zoo gekleet als hy te velt getrokken
Was tegens Ottho, waarom noch in ’t Hof veel wrokken:
Al is hy nu zijn vriendt, dat komt zoo toe by ’t weer.
Ik wil dat laten daar, en neemen mijne keer
Weêr tot de kamer, ô die was zoo fray omvangen,
Van boven tot beneên met schoon tapijt behangen,
De stoelen geborduurt, en kostelijk vergult;
Om kort te maken, d’heele kamer was vervult
Met alle kost’lijkheit, zeer fraay om te beoogen.
Zoo lang een vrou is schoon zoo leeft zy met gebieden;
Maar als haar dat vergaat, gaat ellik voor haar vlieden.
Ja dat haar schoonheit bleef,
Daar was geen beter dingh als Vrou, zoo waar ick leef
Zy mochten met de grootste macht wel eevenaren;
Indienze dat gebrek niet onderworpen waren,
Zoo veel gebreken in de ouderdom ook zit,
Dan werden zy berooft van hair en van gebit,
Dan komt den Minnaar die zijn goet met haar verteert heeft,
En lacht om datze oudt en leelijk noch onteert leeft;
En hy veracht die geen die hy eerst heeft gesmeekt,
Om dat haar schoone kleur vergaan is en verbleekt:
Dan komt zy die wel eer den Minnaars gonst aan deden,
Als zy haar maar liet zien als Koppelaarster treden:
Maar in een dingh zy dan noch al gelukkigh zijn,
Zy hebben dan een Nicht of Meit van schoone schijn,
Zoo dat die tiranny van d’een op d’aar komt erven,
Als een is wegh komt d’aar om ons weêr te bederven.
Met wat onlijdelijk en moeyelijke spraak,
Lelt gy my nu aan ’t oor? daar ik een and’re zaak
Van u nu hooren wil.
’k Ben zoo wat omgelopen;
Maar ’k zal mijn reeden nu kort aan malkander knopen:
Ik zegh dat ik de Meit doe in mijn arrem nam,
Om datze met een kus de welkomst geven quam
Aan my, maar wie meent gy dat ons doe quam verstoren?
Wel hoe kan ik dat raân? dat moet gy my doen horen,
Hoe sleght hout gy u nu, ’t was u Constantia,
Die snelder als een Valk als hy de Reiger na
Zijn* vodde zit, zoo quam zy daar ook aan gevlogen;
In d’eene hant de kam en ’t hair over d’ogen,
Zy heet mijn wellekom; ik dank haar voor die eer;
Ik zagh doe dat de Zon schoot zijne stralen neêr:
Aan een zy van de Zaal die mijn geluk benijden,
Dat over schoon gezight dat stut hem in zijn rijden,
En wenscht dat hy zijn Zon voor ’t hair verruile mocht:
Zoo vatte zy my aan, en heeft my doen gebroght
Tot in een and’re hoeck, met schaduw overtogen;
En ’t eerste dat zy sprak dat was van ’t groot vermogen
Uws wreetheits die gy toont nu gy haar niet wilt zien
Had zy de lust zoo veel plaats niet gegeven,
Ik zou niet traghten om haar nu te weder-streeven;
Maar hoe ken ’t zijn, nu dat zy heeft de Vorst gesien,
En dat hy haer bemint, ja leeft in haar gebien:
Dat ik dan traghten zou om haar te komen spreken,
Dat doe ik niet, mijn trou die is zoo veel gebleken
Aan de beroemde Vorst, dat ik veel liever sterf,
Eer ik in’t minste punt zou zoeken zijn bederf,
Dus zal ik my altoos van haar te sien onthouwen,
En treuren tot mijn end met groote smart en rouwe.
Fred. Wat heeft u breyn gebout.
De Keizer heeft belast dat gy een zoeken zout,
Waar aan dat gy u dienst in ’t minne zout besteeden:
Zoo zegt hem dat wanneer ghy u gehoorzaamheden
Wout toonen aan de Vorst, dat u doe was ontmoet
Constancy, die u hert, met haar uitneemend’ zoet,
En lieffelijk gesight, tot liefde heeft bewogen;
Gy zijt zijn beste vriendt, verwis hy krijght meêdoogen
Met u, en noch te meer, nu hy u heeft belast
Te minne; gut mijn Heer, my dunkt die zaak gaat vast.
Daar ken ook voor mijn min veel grooter quaat uit spruiten,
Zoo ik nu onderwin aan hem ’t geheim te uiten:
Indien hy maar in ’t minst van my kreegh achterdogt,
Het was geluk, indien ik ’t leven daar af brogt;
Altoos het alderminst dat zou een banningh wezen.
Dit zijn de reden, die mijn doen voor ’t zeggen vrezen:
Dus vint ik best om niet te komen in gevaar,
Dat ik geheim bemin, en mijne tongh bewaar.
Met groote liefdens blijk, waar uit dat ik bekende,
Het uit haar ziel quam voort, en ’t aansight gaft die blijk.
Vermidts de Pen van een Poët is rijk,
Zoo geven zy de naam van paarlen aan de traanen,
Waarom dat haar de zee van Zurien moet schamen,
Om dat haar peer’len nu zoo waardigh niet meer zijn,
’k Zegh niet ik paarlen zagh, maar van haar wast een schijn,
Om dat ik heb gezien dat zy doen tranen schreiden,
Nu oordeelt wat ze zijn, en kiest dan een van beiden.
Ja dat ikze met mijn hant
Kost vangen.
Ach! ik voel my ganschelijck in brant
Schud uit, maar maakt dat _er niet een valt op de aart
Zoek hier niet meer zy zijn al in u borst gekropen,
Om datze in u ziel een beter koffer hopen.
helas! ik brant, gaat heen en haalt van mijn auroor.
En met zijn komst zoo scheit dat my de doodt komt naken,
Die met haar pijl vast mikt om in mijn hart te raken.
Alexander, Rudolfus, Arnoldus, en eenige Paadjes den Keizer
                        kleedende.
Arnol
In het Hof,
Voor die iet weten wil daar vintmen zulken stof.
d’Al-teelende natuur die komt aan ons gehengen,
Dat al de Beesten haars gelijk altijt voortbrengen;
Wat dat de oorzaak is, werdt noch niet recht gezeit,
Of d’Aart, de Lucht, het Vier, of ’t Water dat bereyt:
Zoo wankel is het nieus in Koninklijke Hoven,
Als men veel zeggen hoort, men weinigh moet gelooven:
De tijdingh is in ’t Hof eer dat het nieus geschiet,
Noch dat de waarheit zelf, noch dat de brieven niet
Vermelden weten zy, en nu het nieus geboren
Wert van de wint, zo gaat het daar in weêr verloren.
’k En heb dat niet gehoort, het is voor dit maal stil:
Maar ’k heb gehoort de Turk Zipren beleggen wil.
Fredrik komt by den Keiser
Zijt gy daar Frederik? hoe komt gy my onthouden
Zo langh hebt van u dienst?
Ach! groote Vorst ik zoude
Van u te blijven af, niet dorreven bestaan;
Ten waar dat gy ô Vorst! had een gebodt gedaan
Aan my, dat eer ik quam most hebben een beminden.
’t Is wel gezeit mijn vrint,
Dat als menze begeert zoo datelijk niet vint:
De liefd’ een toe-val is, en eerst van zelfs moet komen.
My dunkt daar is al een die aan mijn wel geval,
Maar ’k dingh of ik er meer of min ziel geven zal.
Indien zy ’t waardigh is en deughdelijk van leven,
Waarom wilt gy aan haar u hele ziel niet geven?
Vermidts gy nooit oprechte liefd’ genieten kent,
Voor dat gy eerst voor al oprechte Minnaar bent?
De Min nooit zoeter is als in twee eens gezinde,
De een niet keurt voor goet, of d’ander zal ’t goet vinden:
Gelijk Mint zijns gelijk, twee van een wetenschap
Een oeffeninge doen: maar nu gy tot geen trap
Van Min gekomen zijt, ken ik aan u niet zeggen:
Mijn Min nu gy niet Mint, zout gy die weder-leggen?
Ik meen mijn Vorst dat het genoegh is dat ik weet
Van Liefde, of ik die zo breet niet uit en meet,
’k Heb even wel in Min al een begin genomen,
My dunkt dan is ’t genoegh om in u Zaal te komen.
Ik wil men vande Min, dit is mijn recht begeer,
Als van de Edel-dom een groote proef-stuk leer;
Want nu de Min de Mensch van zinnen ken beroven,
Zo zou die niet en Mint, zeer qualijk konnen loven
De pijn van die die Mint, ja spotten zelfs daar meê,
Met hare Jalouzy, met hare krijgh en vreê,
En vrees en achterdocht, en dootze mis-vertrouwen;
Daarom zo wil ik dat gy voor een wet zult houwen
Die niemant niet verschoont, gy al maakt dat gy Mint,
Oft gy schoon u verstant aan al u Boeken bint,
Zo ken dat even-wel het Minne niet beletten.
Ik kom mijn wapens voor u voeten neder zetten,
’k Heb mis-verstant gehadt, maar heb dat nu niet meer.
’k Beken de Liefde maakt veel fraaye puik Poëten,
En Schilders, en die geen die trachten om te weten
Een fraaye wetenschap, indien hy niet en draaght
Oprechte Min daar toe, verloren ist gewaaght,
En al de moeyten die men doet om die leeren:
Maar nu van dees’ tijdt zal ik my tot Minne keeren,
Met zulken achterdocht, en yver dat de Faam
Voor Meester in de Min uit brommen zal mijn naam,
Maar of het ook geviel door al te yverigh Minnen,