floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Ga Philon wilt haer voort ontzielen, door 't geweer
Dat uwe zy bekleet, geef aen uw Heer dees eer.
Want dien vervloeckte is niet waerd het licht 't aenschouwen.
Zy is de bron, waer uyt het onheyl wert gebrouwen,
Weet dat de Koningin een lit is van uw leen.
't Verstorven zet men af, ick volgh natuur, en reên.
Kan 't bloet zijn eygen bloet baldadigh zoo vergieten?
Kan ick van zulck een vrouw, oyt heyl, of troost genieten?
Tart gy mijn heevighydt door ongedult gezart?
Zijn halve ziel te doôn, strijt tegens ziel, en hart.
Zal dan de zuyverheyt 't gewelt een doelwit strecken?
Polin.
De Kuysheydt lijd niet als het purper, smet, of vlecken.
Ick ben hier Koning, elck leeft na mijn wil, en last.
Een wil die een Tyran, en niet een Koning past.
Wie onderdanigh is, die volgt 't geen wert gebooden.
Niet om door zijn geweer een Koningin te dooden.
Voor Eeuwen is wel eer een Koningin gedood.
Mijn Vorst het scheelt te veel zy 't dartelheydt, of noot.
Zal Alba my om haer voor Eeuwighlijck verdoemen.
Wie Alcinea kent zal op haer deuchden roemen.
Vrouw Juno is testraf, vervloeckt Echtbreeckery.
Zoo gy haer 't leven gunt zoo leeft gy veyligh, vry.
Zal ick behouden 't geen ick willigh wil verliezen.
Beoogt gy uw voogdes, gy zult haer zijd verkiezen.
Wiens ontrouw Lydien, en Albás glans verdooft.
Een voorneem onvolbracht, heeft die uw eer ontrooft.
De wetten leeren ons wie dat misdoet te straffen.
De wetten leeren ons loon naer verdienst te schaffen.
Verban dees Euvelen moed, de knagingh het gemoed
Een wree beulin verstreckt, die staegh de droef heydt voed,
Houd haer voor eeuwighlijck op het Kasteel gevangen,
Al waer zy dagh op dagh zal om haer doot verlangen.
Een hoogh gebooren ziel noyt zwaerder wert gepijnt
Als daer men d'Eerglans dooft, wiens leven dan verdwijnt.
Laet haer gekluystert, en gekeetent voort vertrecken,
Ick zou mijn ziel daer door tot grooter gramschap wecken.
Zou ick haer kerckere, bewaeren 't beeltenis,
Dat ziel, en hart bezwaert, 't waer dubb'le droefenis.
Ick haetze eeuwiglijck, voor eeuwiglijck te minnen,
Geen bloet, noch raet herstelt de heevigheyt der zinnen.
Van Koning Karismont, dat mijne wil geschied.
‘Wat hoor ick hemel? ach! Voort Sidion, voort vliet
Naer de Princes, wilt haer 't geen gy gehoort hebt melden,
Zoo ziet men waere deucht met waere deucht vergelden.
Polimia, Sidion, Octavia.
VAer voort, mijn ziel verlangt naer 't ende van uw reên?
'K weet nauwlijx of ick slaep, of waeckend ben.
Geen steen
Is harder als het hart van Albás wrede Koning,
Ja Polinesso vint met Philon geen verschooning,
Noch Arthabasus voor de droevige Vorstin,
O snoode zijt gy niet, die uw stantvaste min
Zoo eerloos hebt verschopt? is dit de telg gesprooten
Uyt Koning Abradaet, wiens overwaerde looten
Zijn jammerlijck geschent? haer Circes toovertael
Ontluysterde de glans van mijne zegen prael
Niet als zy zwoer de Vorst getrouw te zijn in liefde
Al eer dat schoonheyts pijl dit oorlogs hart doorgriefde.
d'Ontstelde Koningh brult als een getergde Leeuw,
Met razerny verzelt, waer zagh men droever eeuw
Als dees vertoonen, daer de Koningin moet lijden
Onschuldig, wijl de Vorst medoogen stelt ter zijden,
Aen Philon hy gebied, wiens stael noch is bemorst
Van Prins Albandors bloet te stooten in de borst
Van Alcinea, tot verlichtingh zijnder smarte,
Mijn wraeck zal zijn voldaen, als ghy my toont het harte
Van die mijn ziel en hart bedroeft maeckt tot de doot
Dat haer en rots verplet, of stale klingh doorstoot.
Ga Philon gy zult voort die Tooveres vermoorden,
Dees droeve reên Princes, mijn droeve ziel aenhoorden
Onluckige Princes, rampzaligh Konings kint,
Dus van uw Vorst gehaet, en t'onrecht hoe verblint
Heeft u het ongeval dit ziels verderf beschooren,
Uw uchtend gloor en glans voor 't daghlicht is verlooren,
Octavia had ick gevolgt uw wijzen raet
'k Had afkeert van 't Rijck de minne nijt, en haet.
De Koning neergezet, en nu, ô al te wreede,
Lichtvaerde Klarimeen, vleckt gy de Zuyverheden
Van Alcinea door uw schelmery, de aerd
Zijt ghy trouwlooze mensch nu, noch voor nimmer waerd,
Had ick zijn list ontdeckt, 'k deed wel.
Nu stort gy tranen
Vergeefs, voorzichtigheyt moet hier een uytkoms banen
Tot heyl van de Vorstin, zie nu met Argus toe,
't Gevaer steeckt vol gevaer.
Wat middel, waer, en hoe?
Dat wy ons in dit bosch tot dat zy koomt verbergen,
Wy waeren lijvenloos, wat magh uw raet my vergen?
Dat het den Koning wist.
Princes wy zijn niet veer,
Maer naderen de plaets al waer de glans, en eer
Van Alcinea zal verwekken, en verdooven.
Het schijnt dat God Jupijn 't gewelt het hooft houd boven,
En d'eed'le deucht verdruckt, en laet ten prooy der doot,
Maer 't zy dan zoo als 't is, noyt Philons kling doorstoot
De droeve Koningin, 'k zal my daer tegen zetten
Als ick als een heldin die wreetheyt derf beletten.
Binnen en voort weer uyt.
Alcinea, Philon, Polimia, Sidion, Octavia.
ZEgh Philon is 't noch ver daer hem mijn lief onthoud?
Wy nad'ren al Vorstin, zoo gy mijn woort vertrouwt.
Hoe zal mijn Koning nu zijne Koningin onthahalen?
Gelijck hy is gewoon te doen naer 't zegenpralen.
Zult gy dan gaen ter doot als een onnoozel lam?
‘Zult gy uw harte bloet aen d'over wrede vlam
Op off'ren? is 't begin het ende van uw leven?
Koomt gy op zulck een klip te stooten, en te sneven?
Wee 't Rijck dat een Vorstin vermoort, doch buyten schult.
Daer leeft geen blijder mensch als ick, nu 'k zie vervult
De tijt, dat ick mijn vreucht vol blijdschap zal beoogen,
Mijn ziel is tot haer ziel verheucht voort uytgevloogen,
Vrind Philon zijn wy haeft daer my de Vorst verwacht?
Doorluchte Koningin dat ick u heb gebracht
Hier in dit dichte bosch, heeft my uw Heer geboden,
Op halstraf hy gebiet u door dit stael te dooden.
Zijn gramschap eyst uw hart, het welck mijn hart ontroert,
Elendige waer toe heeft minlust u vervoert
Dat gy, helaes! door my het leven moet verliezen,
Rampzalige, wat raet, wat uytvlucht zal die kiezen
Die van de doot benart, geen hulp, noch uytkomst ziet?
Wiens Rijx troon is omheynt van ziel, en harts verdriet?
Boert gy met uw Vorstin? ga voor, ick zal u volgen.
Geen Athos brant zoo fel als Karismont verbolgen
Van dulle gramschap is, Ach! dat het boerten waer,
Zoo leefden ick gerust, gy buy ten lijfs gevaer.
Laet af dees zotte reên, den Koning moght u hooren.
‘Kan Alcinea, wel gaen door dees hand verlooren.
O neen; ô ja! ô neen! ô ja! wel aen 't moet zijn,’
Het is de Vorst zijn wil.
Koom eyndigt dan zijn pijn,
Doorstoot zijn Gemalin, zoo leeft hy buyten vreezen,
Doch! zoo gy veynst, laet af van veynzen.
Philon treck zijn degen, om de Koningin te door stooten.
Het moet wezen.
Uw veynzery die is belach'lijck, laet ons gaen,
Wy wenschen om de Vorst.
Zijn wil moet zijn voldaen.
Verschoon ick u zoo zal zijn wreetheydt Philon dooden.
Pol. ontdeckt haer.
Eerlooze mensch laet af, laet af ô wrede, en snoode
Ontrouwe moordenaer, verrader, die zijn hant
Aen zijn Vorstin derft slaen, vreest gy geen straf, noch schant?
Zo vreest die 't ongelijck zal van dees droeve wreecken,
Zoo gy haer borst doorstoot zult ghy uw zelfs door steecken.
Het is uyt 's Vorsten naem, benart my niet, laet af.
Onnoozelen verwoed te stooten in het graf;
ô Philon, kan natuur voor nimmermeer gehengen,
U zelfs zoud gy hier door te los om 't leven brengen,
Een Koningin te doôn heeft voeten in de aerd.
Onkuysche dartelheydt dees smaed'bre doot u baert.
Voorzightige Princes, zijn eygen bloet te vergen,
Tot bloetschandt is de Goôn, natuur, en hemel tergen.
Wat hoor ick hemel? ach! waer wilt nu met my heen?
Vervloeckte Klarimeen, poogt gy de zuyverheen
Van Alcinea door uw list te smetten, wreede;
Wat heeft mijn kuysche ziel van u al leets geleeden?
Gedoogt den donder-God, dien God-vergeeten mensch,
Zal 't hem dan altijt gaen naer lust, naer wil, naer wensch?
Heet dit zijn Koning gaen op 't prachtighste begroeten?
Koom Philon moort my vry, ick wil gewilligh boeten
De schult van 's Konings broêr.
Uw onschult baert de tijt,
Niet my alleen, maer zelfs Octavia, gy zijt
In uw stantvastigheydt een parel der Albanen.
Stort geen meer oogen nat, droogh af uw bracke tranen.
Hier geld geen veynzery, veel minder loogentael,
Weerstreeft geen Konings wil, noch dit getergde stael,
De Prins die is te vroom om aen zulck quaet te dencken,
De Vorst voorzichtigh, dies wilt beyder eer niet krencken,
De gloor van een Monarch heel lichtelijck verdooft.
Een eerelooze Prins wiens schennis dat berooft
Gansch Alba van haer glans, den Koning gaet verlooren
Zo ver zijn wreetheydt derft verstooten zonder hooten;
Zijn kuysche Gemalin, mijn vrind hy is verleyt,
Wie dat voorzichtigh gaet in halsrecht, altijt pleyt
Voor een ontschuldige, erbarmt u om mijn smeecken,
En wilt dit grimmigh stael weer in haer schede steecken,
Vergiet geen bloet van die men plots ten Rijck uytstoot
Een die verstooten leeft, leeft Philon, levend doot.
Gehoorzaemt uw Vorstin, wilt op mijn raet vertrouwen,
Want moortlust wroeging baert, en wroeging na berouwen,
Den hemel zal in 't kort door wonderlijck besluyt
Zelfs Alcineás zaeck rechtvaerdigh voeren uyt.
Zijn Majesteyt die raest als dul, en onverduldigh.
Gy zijt zoo wel aen haer, als hem uw leven schuldigh,
Verschoon ick de Vorstin, wat raet voor Philon dan?
Een oprecht hart is noyt vervaert voor een tyran.
Mijn hart verflauwt, mijn hant die weygert oock het dooden.
Vaer voort! ick ben bereyt, volbrengh mijn liefs geboden,
Zoo langh ick adem schep, gedoogh ick dit geenzins.
Wat werckt verblinde min, in een misleyde Prins,
De doot mijn toevlucht is, mijn luckstar is verdweenen,
De glans van Alba is op 't heerlijckst uytgescheenen,
Waer wacht gy na? vaer voort, moort uwe Koningin,
Wel hoe weerhoud gy 't stael? wat 's dit?
't Waer beeter in
Des Koninghs hart gedruckt, dan 't in uw hart zou dringen,
Ick ben de doot getroost.
Men kan de ziel niet dwingen,
Ick sterf veel liever zelfs, dan ick uw borst doorstoot.
Stantvaste Kuysheydt vreest, ô Philon voor geen doot,
Vergeefs op kuysheydts klip verwoede stormen razen,
Noyt zal Prins Klarimeen dees dapp're ziel verbazen,
Mijn fier gemoed verwind de vrees; schrick, anghst, en zorgh.
Ick blijf uw toeverlaet, de Koningin u borgh.
Vorst Karismont wil dat ick hem haer hart zal geven.
Verban dees yd'le vrees, wijl hier is stracx om 't leven
Een bosch-zwijn omgebracht, doorziet daer in elx deel,
Het harte van dat dier, of mensch verscheelt niet veel,
Ick sta om deze reên verzet, en opgetoogen?
't Is reed'lijck dat de mensch is met de mensch bewoogen.
Het moorden moort de ziel, en pijnigt het gemoed.
Ick hoor gerucht, 't is best dat gy u boschwaerd spoet.
Verschuyl u by 't geboomt, gins hoor ick deerlijck steenen.
Verschuylen haet.
WAer bergh ick my van angst, waer vlucht ick veylig heenen, aen?
Nu dat de wroegingh my na 't bosch dryft herwaerts
't Is Klarimeen wiens list zoo eerloos dorst verraên
d'Albaensche Koningin, zoo hoor ick yder momp'len,
Ach! Alcinea!ach! 'k heb my te los doen stromp'len
In het vervaerlijck hol van minne-nijt, helaes!
Wat onder-aerds gebergt vergunt aen my een plaets?
Daer ick in eenzaemheydt dit leven magh verslijten.
Het tongeloosgeboomt mijn wreetheydt koomt verwijten,
Albaensche Burgery, vervloeckt Prins Klarimeen,
Mijn dartelheydt verdoemt, want gy hebt meer als reên,
Door my heeft Philon haer doorstooten met zijn degen,
Rampzalig mensch, kost u een tranen vloet bewegen,
O neen! want in dees borst een wrede Tyger woont,
Ick heb ô goôn, mijn broer te schandelijck gehoont,
Ontzinnige, spreeck op; waer waeren uwe zinnen,
Dat gy woud minnen, die gy niet vermogt teminneen?
Ick haest my of ick noch de dootslagh kost verhoên,
Het knagende gemoed 't bevreesde hart doet voên
Dees zorgen. Hemel! ay wilt hier een uytkomst schaffen,
Of my elendige met uwe weerwraeck straffen.
't Is Klarimeen schreeuwt elck, die Albas Koningin
Verdaght maeck by de Vorst door zijn onkuysche min,
't Is Klarimeen die als een God wou 't Rijck regeeren,
Gekroonde doen als eer Sesostris deed verneeren,
Die zelfs in 't voetzant viel.
Philon, Klarimeen, Sisiont.
VErbergh u Sidion,
'k Zie ginder Klarimeen.
Hebt gy d'Albaensche Zon,
Die broeder Karismont bestraelde met haer stralen,
Door uw vervloeckt geweer naer Lethe heen doen dalen?
Ick heb gelijck gy ziet dit stael geverft in 't bloet.
Van Alcinea.........
Wegh, waer zijt gy opgevoed
Dat gy de Kuysheydt moort
De Vorst heeft zulx gebooden,
'k Heb tegens wil, en danck de Kuysheydt moeten dooden.
Kl. valt in flaatwte.
Hoe! Alcinea doot? Ach Philon! ach! ick sterf.
De Prins bezwijmt, 't gelaet verschiet haer kleur, en verf.
Help Philon, help, 't is tijt.
ô wonderlijcke dingen,
Dat waên vol ydelheydt weet een tyran te dwingen,
Zijn Hoogheydt die bedaert, hy schept zijn adem weer.
Hoe Alcinea doot? leeft de Vorstin niet meer?
Toent it Prins een gomt Koffertje daer im het hart leyt
						besloeten.
Zulcx kan dees koffer, en 't vermoorde hart getuybuygen gen.
Wegh laet het my niet zien, waer voor dat ick moet
Heel schaemteloos, zijt gy in het barbaers gewest
By 't ondier opgevoed? 'k zal u gelijck de pest,
Of Nubiaensche Leeuw, in eeuwigheden schuwen.
Want die uw wreetheyt ziet, zal voor mijn wreetheydt gruwen.
't Is wonder dat Iupijn zijn blixem u niet slaet,
Barbaer, hoe dorst uw hant door't stael de levens draet
Van Alcinea de Vorstin, verwoed af korten,
Al d'ongevallen op my teffens needer storten?
Wel aen Tyran, dit stael zal braecken doen de ziel
Uyt uw Tyrannisch lijf, want mijne ziel verviel
In d'alderzwaerste elend, toen ick haer aen dorst klagen
Dat Alcinea haer niet eerlijck had gedragen,
In wien den hemel schiep een goddelijcke deucht,
Vrint Philon gy zijt vry, ick draegh de schult, verheucht
Uom mijn ongeval, wie Konincklijcke zielen
Door overstrengh gewelt ter aerde neer doet knielen
Stort zelver in zijn graf, haer wraeck die staet aen my.
Weerhoud hem Sidion, ick neem de vlucht.
Phi Binnen.
Mijn Prins wat zal dit zijn? ick bid u wilt bedaren.
Hoe! ziet gy daer de geest niet om ons heene waren?
Verbergh u, naeck doch niet de schaduw der Vorstin.
Drie zijn ter neer gevelt door geylheyts drift. O min
Die mijne ziel vermoort, gy hebt my schelms geprickelt,
De grootste van dit Rijck, in 't grootste quaet gewickelt.
Waer is de liefde die een Koning draegt zijn vrouw?
Waer is de broeder zucht, oprechte liefde, en trouw?
Waer is gehoorzaemheydt van trouwe onderdanen?
Vervlogen. Nu de Vorst zijn heyl-loos stael derft banen
In Koninginne bloet, het water, lucht, en aerd,
Vuur, dwangh, en toornigheydt, zijn met 't gewelt vervaert
Voor my, die van natuur, en deuchden ben verbastert:
Albanen gy hebt recht dat gy my snoode lastert,
Noemt my geen broeder meer van Koning Karismont,
Het midpunt trilt, en beeft, dees yzer harde gront
Spat wijd van een, helaes! onluckige Vorstinne,
Toen 't stael drongh door uw borst, toen voelden ick 't hier binnen,
Apol bezweeck van angst in 't zelvige oogenblick,
Zijn glans verduysterde en zidderde van schrick,
Doe ghy Onnoozele in d'Eliseesche velden,
De lang verstorvenen uw droeve doot quaemt melden,
Geen Ister, noch Eufraet my reynigt van dees smet,
Dat Atlas my verdelgh, dat Pelion my plet,
En Ossa heel verniel, kom blixem wilt my zengen,
Dat my den Nijl verdrenck, of Pontus laet gehengen,
Dat ick als Icarus stort neder uyt de lucht,
Dat d'aerd dit lijf verzwelgh, zo zal men klacht, noch zucht
Van my rampzalige, in 't machtigh Alba hooren.
Na 'k aen de reden hoor heeft hy 't verstant verlooren.
Wel Sidion gaet u mijn droef heydt niet aen 't hart?
Voelt gy niet 't geen ick voel?
Ja Prins
Zoo wilt mijn smart,
Verzelt met razerny, geween, en droevigh klagen,
Als een verduldige, verduldigh helpen dragen,
Ick waer geluckigh dat my Taurus plettent 't hooft.
Ick vrees voor ongeval.
Het stael,'t welck heeft verdooft
De Koningin haer glans, zal Karismont verdelgen,
Eerst Klarimeen, wel aen, laet d'aerd zijn bloet verzwelgen,
Zoo raeckt hy in der yl na d'onderste Jupijn,
De Prins van Acheron, daer mach hy Koning zijn,
Rand Sidion voor zijn zelfs aen.
O Alcinea laet dees arm mijn wensch volvoeren,
Mijn Heer wat zal dit zijn? laet af.
Komt gy ontroeren
Gerechte wanhoop? ach! 'k zie voor mijn ziel geen rust,
Voor 's Konings levens lamp is door dit stael geblust,
Een die zijn bed-vriendin dorst Goddeloos verademen,
Wie Alcinea kent zal op haer deughden roemen:
Dies moet hy voort van kant.
Help Philon! Philon help!
Hou vast ick kom terstont.
Eer ick mijn droef heydt stelp,
Moet ik uw harte bloet, bloetdorstige doen stroomen,
Verrader, zegh waer toe is Klarimeen gekomen,
Door uw vervloekte moort? Tyran gy komt van pas,
Voort geeft my uw geweer, op dat ick in de plas
Van 't tygeraerdigh bloet mach deze handen wassen,
Hoe! vlucht ghy? neen! hou stant, ick zal u toch verrassen,
Vlucht vry na Flegeton, dat nare duyst're rijck,
'k Ben snelder dan de wint, wat mensch is mijns gelijck?
Alcinea, in Harderins gewaed.
WAt baet ons goude kroon, of staf,
Of purp're kleeden, die ons drucken,
Wanneer wy levendigh in 't graf
Neerdalen? 's Werelts ongelucken
Berijden grooten smaet, en straf.
Mijn glory, is helaes! verdweenen,
Verschopt van Vorst, en Adeldom,
Mijn luckstar heeft al uyt gescheenen,
Hoe hoogh zy in den eertop klom,
ô God Jupijn waer wilt noch heenen.
Met my rampzalige Vorstin,
O Alba, 'k zie uw hooge wallen
Door Klarimeens vervloeckte min
Als die van Pergamum vervallen,
Wat werckt al een verkeerde zin.
Indien onkuysche brant dit harte
Had aengevoerd, zoo soud ick zijn
Verduldigh in mijn leet, en smarte,
Te licht waer my de zwaerste pijn.
Stantvastigheydt zal wellust tarten.
Die Alcinea ruckt ter neer,
Dat knagend beest, knaegt Klarimeene,
Dien Eer-dief, die mijn gloor, en Eer
Bezwalckt, loopt als een Stier daer heenen,
Kent Koning, ja zijn zelfs niet meer.
O Ridderschap, en gy Albanen
Vaer wel, de droef heydt die my pijnt,
Zal Alcineás vreuchde banen,
Tyrannen heerschzucht haest verdwijnt
Zy lachen om gebeen, en tranen.
Een woede Leeuw in Alba woont,
Die my, uyr Abradact gesprooten,
Heeft als een wrede trots gehoont
Van Kroon, en Rijx gezagh verstooten,
Zoo wert het goet met quaet beloont.
Het rechte loon van 's weerelts dingen,
Hoe valt het nootlot my zoo wreet,
Men dwingt, wiens maght, had maght te dwingen,
De Vorst verheucht hem in mijn leet.
Wy leven in veranderingen.
Verstooten Koningin, zoeckt uwe rust te vinden,
By 't schaduw rijck geboomt, van groene Eyck, en linden.
Karimeen, Alcinea.
BOsschadie, velden, en rots, ach! hebt ghy niet gezien
De geest van de Vorstin? waer voor dat ick moet vliên
Met dootsche schrick bezet, ay! stel mijn ziel ter degen,
En laet mijn droef gesteen, (dat bid ick) u bewegen,
Waer leyt de Koningin mishandelt, en vernielt?
Koom Tyger, Leeuw, en Beer, val aen! val aen! ontzielt,
Die als een schrick-dier heeft haer zuyver bloet geslorpen
Waer leyt dat god'ljck Beelt mishandelt, en verwerpen,
Gescheurt, gesleept, getrapt? gun Goden dat mijn smart
Al eer de wanhoop, die geduerighlijck mijn hart
Geljck de kancker 't vleesch wegh eet, komt wegh te knagen,
Verzacht wert. Zal ick nooyt geëgndight zien mijn plagen,
Soo wensch ick dat ick voort uyt braecken magh mijn ziel.
Waer is mijn grootsheyt, wegh? zo dra als die verviel,
Viel Koning Karismont uyt Albás goude Zeetel,
Die als een Rijx-Tyran, boosaerdigh, en vermeetel,
Ontluystert Lydien, en het Albaensche Rijck,
Maer zacht! wat wil dit zijn? wie steent dus yzelijck?
Dat my de naere galm, weer-galmt vol schricks in d'ooren.
Ick zoeck maer al vergeefs, mijn zoecken is verlooren,
Zal ick dan troosteloos na Alba keeren? neen!
Dat is onmogelijck, mijn zuchten, en gebeên
Die zullen 't doode lijck op zoecken, wreede bergen
Waer is de troon Vorstin? waer mooght ghy haer verbergen,
Dat ghy niet eens verhoort Prins Klarimeen zijn klacht.
Wat sie ick door 't geboomt daer scheemeren? stil! zaght!
't Is Alcinea! ja! neen! 't is haer geest! sluyt oogen,
Ontsluyt voor nimmer weer, kniel wreede voor 't vermoogen
Van Albás Koningin, die door vervloeckte Nijt
Onnoozel wiert gedoot, en raeckren 't leven quijt.
Zendt dan den Hemel op my arme plage op plagen?
Moet ick, die niet meer kan verdragen, meer verdragen?
Waer berg ick my? wie zijt ghy die een doode terght?
Hoe! vlucht ghy? neen! hou stant, blijf staen, u niet verberght,
O aengename geest! voor moorder Klarimeene
Vermoorde, schept ghy noch vermaeck in droevigh weenen?
O Goon 't is Klarimeen!
Kom wreeckt u nare geest.
Moort my moordadige.
Ick ben ter doot bevreest,
Wie zijt ghy die my meld, dees droeve, en nare woorden?
Prins Klarimeen die Alcinea dorst vermoorden.
Does droeve door-slagh wroeght geduerigh mijn gemoed,
De vrees met anghst verzelt, door waert mijn schrickigh bloet.
Inbeeldingh maeckt zijn breyn door woelende gedachten
Tot mijn geluck bedwelmt.
'k Zal willigh my doen slachten,
O Alcinea! zoo u mijne door behaeght,
Of zoo ghy wilt dat ick van razerny geplaeght
d'Elenden lijden moet! ick zal 't gewilligh lijden.
Ja! 'k zal in mijne pijn, my op het hooghst verblijden,
Dies zeght my waerde geest, waer is het waerde graft
Van die ick heb belaegt, die my nu heeft gestraft,
Laet my rampzalige dit groot geluck genieten?
Vorstinne beul, Tyran, komt wreetheyt u verdrieten?
Zijt ghy nu zat van bloet? waer is dedapperheyt
Van die de Goden is gelijck? wiens wijs beleyt
Een tweede Numa streckt, om Rijcken te gebieden,
Moet ghy moordadigh mensch nu voor u zelven vlieden?
Waer is nu Philon die zijn Koningin doorstiet?
Het was der Goden wil, Tyran, maer d'uwe niet,
Dat ick mijn herte bloet most tot een offer geven:
De wroegingh dieu hier mismoedigh heeft gedreven,
Laet die de Koningh voort doen af-staen van zijn haet,
Trouw'looze die my hebt van leven, eer, en staet
Berooft: geef nu weerom het geen ghy hebt genomen,
Ontdeckt bedrieger uw bedriegery vol schroomen.
Die eer was mijn gemael, hoe gy my schelms verriet,
Dan zal ick heel vernoeght vertrecken, anders niet.
Ick ben gewilligh om getrouwe raedt te volgen,
De Koningh Karismont, hoe wreevel, en verbolgen,
Weerhoud mijn zuchten niet, ick zie ten end mijn quaet
Bekentenis van schult my van mijn schult ontslaet,
Ick zal ô Koningin! uw waerde zijd verkiezen,
Op dat ick sterven magh, daer ghy most 't lijf verliezen.
Den Hemel zy gedanckt, die stadigh voor my waeckt,
En troost d'onnozelheydt, te valsch verdacht ghemaeckt,
Een spoore-looze laet zich aen geen reden binden,
Maer vliedt, door vrees gheparst, veel snelder dan de winden
Octavia, Polimia, Alcinea.
GIns komt haer Majesteyt, die eene zilte vloet
Van bracke tranen stort, wiens eerelijck gemoed
De bittre nijdigheyt van Klarimeen moet dragen.
Men moet een harde Beul voor nimmermeer beklagen,
Geen reedenloozer dier als een ondankbaer mensch.
Uw droefheyt streckt de Prins zijn ziels vermaeck, en wensch,
Mammoedigheyt gebiet verzelt met wijze reden,
Dat ghy niet achten zult zijn vleyende gebeden;
Verwin u zelfs, en wert niet van zijn lust verheert.
Gedult Octavia heeft my voor hem verneert,
De schrick die my bevingh, is van mijn hert gemindert,
Polim lindien mijn komst u niet verhindert,
Zoo weest met my verblijd om 't onverwacht geluck,
Heeft Vader Jupiter vernietight uwe druck?
Zoo leef ick noch op hoop, schoon hoop my maeckt zorghvuldigh.
En bljf als dienares u 't dienstbaer leven schuldigh.
Houd op, 'k ben geen Vorstin, ick stâ die grootsheyt af.
Vorstinne zonder Vorst, Vorstinne zonder staf;
Vorstinne zonder kroon, en vorstelijck gebieden,
Vorstin van eenzaemheydt, die voor haer Vorst moet vlieden,
Met wien ick praelde als mijn voet de troon betrat,
Toen ick als een Vorstin, Vorstins vermogen had.
Eer dulle razerny mijn Koninghs breyn regeerde,
En helsche Klarimeen mijn kuysche ziel onteerde,
Door zijne geyle brant hem zelfs in zorgh verwart,
Het na-berouw doorknaeght nu 't ingewant, en hart.
Hoe is Prins Klarimeen haer Majesteyt verscheenen?
Vlood, voor die voor hem vlood, de vrees maeckt radde beenen.
Heeft dien Barbaer u niet in dit gewaed gekent?
Getrouwe ziel, de Zon die heerlijck is gewent
Te pralen, wert vaeck van een duyst're wolck verduystert,
Wiens neevel haest vertreckt, en dan blinckt heerlijck, luystert
Na 't geen ick melden zal, 't wert spade, volgh my, treurt
Niet em die zijne straf rechtvaerdigh valt te beurt.
Karismont, Philon, Arthabasus,Polinesso, Claudius, Nisus, Agis, Sidion,
						gevolgh van Lijfwacht.
EEn minder wraecklust kost mijn ziele niet verzaden,
Nu leeft mijn hart vernoeght, nu dat uw klingh derft baden
In 't eerloos bloedt van die mijn eer-kroon heeft gheschent,
Laet haer onzalige doot dees Heeren zijn bekent,
Al wat u wedervoer, o Philon wilt verhalen.
Beroemde Majesteyt, die Mahomet deed dalen,
Wiens stael gevreest wert daer de Wester-Zon vertreckt;