floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
In mijn getrouwe liefd zal noyt verand'ring raken.
Ik min u als mijn ziel, ja dat ik meerder kon,
Ik zou 't bewijzen; ach! mijn uytgelezen Zon,
Toond my een treekje, lief! van lieve wederminne,
Dewijl ik stadig smeek uw hoogheyd, aerdsch Godinne!
Godinne, ja Godin! vergun uw slaef genâ,
Dewijl ik (levend dood) voor uwe oogjes sta;
Gy, die mijn vryheyd naemt, kunt my die weder geven,
Indien uw gunst my gund in uwe dienst te leven.
Gy eyst meer van mijn gunst als ik u geven kan,
Zoo wild my (Iufvrouw) dan in 't dienen wetten zetten.
Ach! neen Elizabeth, in 't alderminste niet.
Wel waer in zoud mijn wil met d' onwil dan verschille?
In 't wenschen sonder wil; gy zegt, ik neem u af
Uw vryheyd, die gy wenscht mijn gunst u weder gaf;
Kan ik die geven, als gy wild dat mijne wetten
Uw wil gebieden, die uw wils vryheyd beletten?
't Doet niet; dewijl de dienst (volbrocht) 't gebieden eerd,
Als Liefd 't gebied behaegt, zoo teelen wetten blyheyd,
En blywillige dienst valt voor een dienaer vryheyd.
Nochtans wie niet belooft, die kan zijn woord niet houwen,
Nochtans werd wel goê daed zonder beloft volbrocht:
't Is waer; maer het verzoek en 't herte vaek verschillen,
Ach! lief Elizabeth, waer toe dus hoog getreên?
Ik pleyte met mijn zelfs, hoe ik best in het minnen,
Uw strafheyd, in dit stuk, bequaemst zal overwinnen;
Uw machtelooze slaef smoort in een heere vlam,
Die uyt uw oogjes haer begin en oorspronk nam;
Beweegt u, ach! mijn Lief, mijn hertje, en mijn waerde,
Die ik beminnen zal zoo lang ik leef op Aerde.
Denkt Karel dat een Maegd gebonden is aen schaemt,
Waer door de vryigheyd haer zoo wel niet betaemt;
Voorwaer een eerbaer Maegd die schijnt haer plicht te breken,
Indien zy staet gereed, zoo haest de Vryers spreeken;
Uw eerlijk liefds verzoek, ik gunstig dankbaer ben,
Voorts mach Heer Karel zien, wat luk tijd brengen ken.
Ik dank Elizabeth, voor haer vergunde eer,
't Vernoegen my ontbreekt; de liefde eyscht wat meer,
Vermogende Godin; ik buyg my voor uw voeten,
Gy kund, door wederliefd, my al mijn quel verzoeten;
Gund my 't geen ik verzoek door liefdens lief geklag;
Verkeering met mijn Lief, wiens gunste veel vermach;
Want ommegang teeld liefd.
Gy schijnt van liefd te spreeken;
Heer Karel, doet een bloos van schaemrood my uytbreken;
Heer Karel, 't is voor my, voor dees tijd, tijd om gaen.
In 't minste niet, mijn Heeer, 't was liefdens kozery;
Vaer wel mijn Lief, mijn hertje blijft u by;
Hoe Karel, wel hoe dus; wat voel ik door mijn leden?
Wat rooft mijn kennis my? wat moord in my de reden?
Wat maekt my dus vergekt? wat maeld my in de kop?
Hoe Karel, dus verzot alleenlijk door de oogen,
De liefde van een Vrouw zoo diep in 't hert getogen?
Hoe Karel, dus ontmand door Vrouwelijk geweld,
Dat gy uw moed, uw macht, uw kracht ter zijden steld;
Hoe Karel, dus ontzind, hoe dus in min ontsteken?
Hoe Karel? ik vertrouw 't mijn zelver nimmermeer;
Hoe Karel, in de min, in kinder-spel vervallen?
Hoe Karel? dat gy wild in zotternye mallen,
Was nimmer u begeer; hoe Karel? ach! ik gis,
Dat langer nu geen hert in Karels boezemis.
Ach! wasde lust gepeyd, was minnens graegt verkregen,
'k Verwisselde terstond in afkeer het genegen;
Eylaes! 't genegen hert, dat nu in pijne smelt,
Betracht mins lusten, door de brand van mins geweld.
Gespeelen! is 't uw wil, laet ons eens graesjes binden.
Men zal my willig vinden
In 't geen 'er werd verzocht.
Zoo bid ik laet ons gaen,
Wat verder in het bosch, door groen begraesde paën,
En rusten in de schoot van Floraes bloem çieraden,
Al waer mijn Lieve lust het herte wil verzaden
Met Vrolijkheyd, door zang van dit gerijmde lied.
Gespeel! ik weet het niet,
En zie, belieft het u, of gyze ook kunt zingen.
Dat voysjen is volswier; en vol veranderingen,
't Is zoet en aengenaem; och ja! ik kan 't zeer wel,
Dies ik het Speelnoot, u ten dienste zingen zel.
SPoeyd vluchtig vlugge voetjes,
Na mijn moorderinne;
Ach! al te traeg, en zoetjes,
Om mijn Ziel, uyt minne,
Door trouw, die Vrouw, wiens hert, mijn smert niet gevoeld, te geven,
Zy die mijn Ziel, voor wien ik kniel, zy die mijn Ziel doet leven,
Heeft eylaes! mijn dood beschreven.
Stookt, Venus, uw Altaren,
Laet tot Offerhande,
Mijn Stel ten Hemel varen,
't Lievend lichaem branden;
Godin, die 'k min, toond recht, uw knecht, die uyt Liefd wil sterven,
Om dat de Min, ach! Aerdsch Godin, om dat de Min moet derven,
't Geen de Min zocht te verwerven.
Eylaes! 'k wil my bereyden,
(Nu ik mins luk derve,)
Van u, mijn Lief, te scheyden,
Liefde doet my sterven;
Vaert wel, ik zel, dit hert, vol smert, gaen ten Offer dragen;
De Liefd Godin, zal ik door Min, zal ik door Min met klagen,
Eynden doen mijns levens dagen.
Noyt hoord ik zoeter voys, noyt zulke lieve woorden,
Noyt zulk een deftig Rijm, als ik u zingen hoorden;
Soo wie met aendacht let volkomen op de zin,
Die trekt'er uyt met smaek, het voedzel van de min.
Helena mach wel roemen
Van al die minnen, de gelukkigst haer te noemen;
Om dat het Liedjen is gekomen van die geen,
Die haer getrouwlijk Liefd.
Cassandra, met wat reên
Soud gy beweeren dat het is gelijk gy zeyde?
Dan doch, dat zy zoo 't zy, ey! kom wild, met u beyden,
Uw graesjes brengen voort, zie daer heb ik het mijn;
Nu kom, en laet ons zien, wie eerst de Bruyd zal zijn.
Nu van de kransjes zal ik geven mijne reden;
Cassandraes graesjes zijn gantsch los,
Vast;
Elizabeth gy hebt het ook niet wel gepast.
O neen! daer zijnder geene
Die wel gebonden zijn, dunkt my, als mijns alleene,
Het is om dat mijn Bloem is van het Eglentier.
En dat gy werd gelieft (Helena) van Rogier.
Om dat de telgen (die dees Bloem teeld) zijn als teken,
Dat deze Bloem moet zijn met moey'lijkheyd geplukt,
Ten aenzien, dat die geen die onvoorzichtig rukt
Het Eglentier van een, om 't Bloempjen afte breeken,
En eer hy 't krijgt, gevoeld, hoe scherp de doorens steeken;
Gy zijt het Eglentiere bloempje, dat met pijn
En moey'lijkheyd zal van Rogier verkregen zijn.
Ik Vertrouwe
Dat uw Lavendel-bloem meer op Rogier zal houwen.
Wel ik zal; De witte bloem die zeyd,
Met sprakelooze reên, dat zy de zuyverheyd
En onbesmette deugd alleenlijk af doet beelden;
'k Heb vaek van u verstaen, dat deugden Liefde teelden
In u, en dat om deugd alleenelijk gy mind;
Zoo is 't (mijns oordeels) dat men meerder geen en vind
In deugden, als Rogier; doch hy is van geen rijken,
Dat acht Cassandra niet; zoo dat ik kan doen blijken
Dat uw bloem op Rogier veel meer past, als de mijn,
Om dat ik garen zoud getrouwt met rijker zijn.
Helena, wat het zy zal ons de tijd best leeren;
Laet van Elysbeths bloem ons ook eens redeneeren,
Mijn Liefde met Rogier is niet met al gepast.
Elizabeth, en d' uwe zijn ook niet gebonden,
Nochtans werd uyt de kleur uws bloems dees zin gevonden;
Het lieffelijk provens getuygt uw liefdens teeken,
Dan doch, de kleur des bloems, doet uwe Liefde breeken;
Rogier, en Karel uyt.
Om dat hy (die u Liefd) meer min als Liefd betracht,
En gy de schaemte meer als hy de wellust acht.
Zacht speelgenoots, ik zie daer ginder yemand komen,
Eerbiedelijke dienst ik u betoonen moet;
Elizabeth, ik zal my neffens u gaen voegen.
Helena (hoop ik) zal haer met mijn dienst genoegen;
Laet ons het elzen Bosch wat verder wand'len door,
En stellen daer yets zoets tot kortswijl, t' zamen voor,
Rogier, mijn Lieve Lief, gevoelt gy geen medoogen,
Daer ik my neder buyg al knielend voor uw oogen?
En smeek u om het zoet genot van wedermin,
Vermits dat ik (uyt Liefd) tot u genegen bin;
Hoe menig zoud zijn dienst op-offeren de Goden,
Om te verkrijgen 't geen u zelfs werd aangeboden;
't Geen u betamen zoud te doen, geschied van my,
Om dat ik (ongevalscht) tot u genegen zy;
Hoe zijt gy doch zoo koel, en my in 't minnen tegen?
Om dat ik niet en ben tot minne noch genegen;
Uw dienst is zonder dank; meer eer zoud my geschien,
Dat ik u ongeneygt (in min) tot my mogt zien;
Cassandera, de min die gy aen my komt toonen,
Daer wensch ik dat gy meugt een ander meed beloonen;
Ten aenzien my de min, in geender wijs gevalt.
Hoe druyg gaet u dat of, het schijnd, Lief, dat gy mald,
Om daar door eens te zien, hoe zeer ik u beminne;
Gy ziet, Rogier, gy ziet het dat mijn zinnen
Tot uwaerts zijn geneygt; dies jond my doch het geen,
Mijn Maegdelijk verzoek u offerd met gebeên;
Hoe mach uw harde hert, een Maegd zoo laten prachgen;
Speurd gy niet uyt mijn oog, en 't vriendelijke lachgen,
Wat dat mijn jeugt begeert? wiens lust de minne port;
Rogier, verstaet gy niet wat dat Cassandra schort?
Rogier! wild gy, Rogier, u dan een Ioseph maken?
'k Vertrouw, Rogier, gy veynst, ik bid u, Lief, ey! kust
Dees lippen, die na 't zoet van uwe kus verlangen.
Cassandra, çierd met schaemt uw maegdelijke wangen,
En denkt dat schaemt moet zijn het wapen van een Maegd,
Die op haar kuysheyds lof haer hoogste vreugde draegt;
Band de vervloekte lust (Cassandra) uyt uw zinnen,
Verfoeyd de Godloosheyd van vuyl onkuysche minne.
Rogier, kan in uw jeugd zoo dorre koudheyd zijn,
Dat gy u niet beweegt door minne lust in mijn?
Rogier, als gy uw oog maer slaet op deze oogen,
Gevoeld gy daer door niet mins opperste vermoogen?
Rogier, ik offer u dees lippen, en dees ziel,
Ontfangt mijn offerhand, waerom ik neder kniel
Voor 't Altaer uws waerdy; ô wellust van mijn leven!
De min Cassandra dwingt haer zelven op te geven,
Om na den eysch des mins van u te zijn voldaen;
Dies neemt mijn doch, Rogier, voor uwe wellust aen.
Eer zal de donk're nacht den held'ren dag bedekken,
Eer ik mijn Ziele zoud met vuyle lust bevlekken;
Neen, neen Cassandra, neen, 't zal nimmermeer geschien,
Dat gy genegen my tot minnens lust zult zien.
Ten lust my langer niet, uw weyg'ring te verdragen,
Maer sweer Rogier, dat hy (eer lang) 't hem zal beklagen.
Gaet vry Godlooze Maegd, doet alles wat gy meugt,
Noyt zal uw boos beleyd my trekken van de deugt;
Noyt zal uw vuyle min tot wellust my bekooren;
Noyt zaldoor uwe zond mijn Zielens leven smooren,
Maer in oprechte liefd, betragt ik voor mijn Vrouw
Helena, die 'k drie jaer betoond heb liefdens trouw.
Daer komt mijn Siels voogdes; na dat ik kan bespeuren,
Soo is haer yets geschied het geen mijn Lief doet treuren;
Helena, Lief ik zie, ik zie 't aen uw gelaet,
Dat gy mismoedig zijt; zegt my waeruyt ontstaet
De oorzaek van uw druk?
Rogier, (eylaes!) dit hert
Moet u getuygen, ach! die nieuw begonnen smert,
Gesproten uyt ons liefd.
Tot mijnder leed (eylaes!) moet ik het u verklaren;
Mijn Vader, ach! die wil dat ik mijn minne staek,
En dat ik van dees uur uw liefde gantsch verzaek;
Mijn Vader, ach! die wil dat ik uw by zijn vliede,
Veel liever sterf ik, laes! als dat zulks zoud geschieden;
Dies weet ik niet hoe wy dit zullen leggen an,
Bequamer middel (Lief) ik niet bedenken kan,
Als dat wyt' zamen gaen in stilligheyd vertrekken.
Helaes! ik zie dat uw genegentheden strekken
Uyt rechte liefd tot mijn, dies ik u raden zal,
Dat gy u onderwerpt geenzins het ongeval,
Dat hier uyt zoud onstaen; maer doet uw Vaders wille,
Gewillig zal ik my met deze hoop (Lief) stillen;
Ik weet, gy anders geen bemind, mijn Lief, als mijn,
En ik zal niemants lief, mijn Lief, als d'uwe zijn;
Wy zullen met beleyd een goede middel ramen,
Waer door uyt liefde wy vaek zullen komen t' zamen;
En voeden zoo ons liefd, ter tijd 't geluk ons brengt
Gelegentheyd, waer door uw Vader ons geheugt
Te trouwen.
Ach! Rogier, ach! dat kan niet geschieden,
Maer volgt mijn raed, en laet ons stil van hier gaen vlieden;
Wanneer mijn Vader zal gevoelen 't ongeval,
Weet ik dat hy in 't eynd ons liefd gedogen zal.
Seer garen voeg ik my, mijn Lief, naer uw begeeren;
Maer als wy vluchten, ach! waer zullen wy ons keeren?
Waer trekken wy best heen? wat plaets verkiezen wy?
Ik weet gelegentheyd, laet dit aen my bevolen,
Gebruykt dees middel, Lief, en laet ons t' zamen dolen;
Op morgen komt by my in 't krieken van den dag,
Op dat ik dan met u van hier vertrekken mach;
'k Zal alles, tot ons reys van node, vaerdig maken.
ROgier, de trots die my door 't weygren is geschied,
Sal u een oorzaek zijn van quelling en verdriet;
Ik zal, om my op u, na lust, en wensch te wreeken,
De wetten van de eer, en plicht der Maegden breeken,
Misbruyken mijne schoot, en spelen u een pert,
Waer door uw yd'le roem, van eer, verduysterd werd;
Ik zal, Rogier, ik zal my doen beslapen;
Op dat uyt my een vrucht in onecht werd geschapen;
Van welke daed ik u op 't hoogst beschuld'gen zal,
En brengen al uw eer (door dit beleyd) ten val.
Helena, lieve Lief, de nacht is al verlopen,
Mijn Engel! slaept gy noch? mijn waerde Lief, doet oopen
Uw oogjes, en aenschout de zoete Dageraed,
En hoe de blonde Zon verguld zijn schoon gelaet.
Ontwaekt, rijst op mijn Lief, ontwaekt, ik overwege
Met zorge, dat de zaek van onze liefds beleyd,
Door al te lang vertrek, mogt teelen swarigheyd.
't Is tijd, 't is over tijd, mijn Engeltje, mijn waerde,
Dat met de morgen vroeg, wy onze reys aenvaerden;
Ontluykt uw oogjes, Lief, de lieve slaep verdrijft,
De tijd en wil niet, Lief, dat gy hier langer blijft;
Ach! mijn Helena, Lief, Helena Lief.
Wat vreezen
Doen uw manhaft gemoed nu dus zorgvuldig wezen.
Ons liefde is te niet, mijn Vader is te quaed;
Soo ik met u vertrek, ik zal 't met straf betalen,
Ik vrees, waer dat ik vlugt hy zal my achterhalen,
En hem met wraek voldoen, al waer 't schoon met mijn dood,
Dit was het laetst, mijn Lief, 't geen hy met my besloot.
Wat baet het, Lief, dat gy (uyt liefde) zijt genegen
Met my te treên in d' Echt? als Vaders strenge straf,
Gebod doet op den hals, uw liefd te trekken af
Van my, in wiens gevry, drie jaren zijn verloopen,
Van welk my yder dag hoop d'uytkomst deed verhoopen;
Maer is (naer dat verloop) noch als het was in 't eerst,
En hoe ik naden koom, hoe ik my vind op 't veerst;
Ten aenzien my de hoop geen uytkomst en voorzeyd,
Gebieden reden my, te nemen mijn afscheyd;
Ik dank u voor de eer, en deugd aen my bewezen,
Waer uyt dankbaerheyds plicht (Helena) is gerezen;
Die tot vergelding my in eeuwigheyd verbind.
Gy weet dat ik u heb getrouwelijk bemind,
Geduurende de tijd uws liefds my toegedragen;
Mijn goede gunst tot u, getuygt het welbehagen,
Dat ik in al mijn liefd (Rogier) u heb getoond,
Gy weet, met welke gunst uw liefde is beloond;
Den Hemel is getuyg, dat ik in 't eerbaer vryen
Behagen had, en u van herten wel mogt lyen;
Niet in geveynstheyd, maer met een oprecht begeer,
Gelijk ik dat voor God, in d' hoogen Hemel sweer;
Dies is het niet mijn schuld, maer 't zijn mijn Ouders wetten,
Die 't houwelijk, Rogier, van u en mijn beletten.
Dewijl 't dan zoo moet zijn, ben ik gezint te scheyden,
Na 't eerbaer Vryen lang gepleegt tusschen ons beyden;
Vaer wel met deze kus, vaer wel, mijn Lief, voor 't laetst,
Uw beeltenis blijft in mijn ziel eeuwig geplaetst;
Den Hemel gun mijn Lief Helena wel te varen.
Verschoont my, ach! in al het geen ik heb misdreven.
Hoe veel vermach de tong daer liefd haer spreken doet,
Sy is een Toveres in 't maegdelijk gemoet;
Ach! Karel, wist gy hoe dat ik met lijf en leven
Genegen ben aen u mijn zelver op te geven;
Doch of ik u al min, wat is 't meer als verdriet,
Mijn Vader wil (eylaes!) ons liefd gedogen niet.
Soo gy my liefde draegt, weet ik ons voor te wenden
Een middel, die de haet uws Vaders wel zal enden.
Ach! Karel, 'k zorge neen, zijn haet is al te groot.
Helaes! gy, Karel, spreekt als hier in onervaren.
Ik zal, Elizabeth, u zulliks doen verklaren;
Is 't dat liefd mijn verzoek ten goeden duyden ken,
Van uwe Ouders gunst ik wel verzekert ben.
Ach! Karel, kost dat zijn, ach! kost gy dat beleggen,
Ik zoud u mijne liefd niet weyg'ren nocht ontzeggen.
Ik weet 'er middel toe, vertrouw u maer op mijn,
Uw liefde, Lief, most my zoo veele gunst verleenen,
Dat gy lichamelijk my deed met u vereenen.
Neen Lief! maer dat daer door ons houwelijk geschied.
O! neen, ik wil op 't hoogst dat valsche middel vlieden;
Neen Karel, dat en zal doch nimmermeer geschieden,
Dit gaf een oorzaek aen mijn Vader van meer haet;
Neen Karel, my gevalt in 't minst niet aen die raed.
Bedenk u wel, mijn Lief, hoe kan men beter ramen,
Om onze Zieltjes in de Echte te verzamen?
Helaes! hoe menigmael was 't menig tot verdriet.
Wat p'rijkel, ach! mijn Lief, kan doch daer uyt ontstaen?
Wat p'rijkel? Karel, kan de zond de Ziel niet schaên?
Geen goed komt door de zond, dies moet men zonde myen;
De tijd eyscht dat ik ga; tijd zal de uur vervullen,
Dat wy op andre wijs malkander spreken zullen;
Vaer wel mijn Lief, vaer wel.
En gy mijn Afgodin,
Ontfangt van my dees kus zoo ik uw minnaer bin;
Ach! Lief, noch kan mijn Ziel van d'uwe niet welscheyden,
Noch eens, mijn Lief, daer meê wil d' Hemel u geleyden.
Elizabeth. binn.
Liever uur, noch blijder dag,
Had ik oyt mijns levens dagen;
Blijder ik noch krijgen mach,
Diend het luk my na behagen;
Als ik in uw lieve schoot,
Sterven zal een zoete dood.
Spoeyd uw gangen, snelle tijd,
Vluchtig vlied, ha! vlugge uuren,
Die zoo vaek te vluchtig zijt,
Nu zult gy te lange duuren,
Eer die lieve uur genaekt,
Die mijn blijdschap blijder maekt.
Tijd, als ik uw tijd geniet,
In 't verkrijgen van mijn lusten,
Dat gy nu te snelder vlied,
Meugt gy dan te trager rusten;
Maer nu spoeyd u, snelle tijd,
En als dan vry trager zijt.
Hemel, zal uw loop dien dag,
En dat zoete uurtje brengen,
Dat ik mins lust plegen mach?
't Welk mijn Engel zal gehengen,
Dat ik van te trouwen swijg,
En nochtans haer maegdom krijg.
Venus, zoo ik daer toe raek,
Sal de minne my gebieden,
Dat ik u een Tempel maek,
Daer u Offerhand geschiede;
Daer ik uw Altaren stook,
En de min ter eeren rook.
Vaer wel, noch eens vaer wel, mijn Vader, en mijn Moeder;
Nu scheyd uw eenig kind, dat Zuster nochte Broeder,
Dat vriend, nocht maegt meer zal om hulpe smeeken gaen,
Mijn troost alleen voortaen zal in dien hulper staen,
Die van mijn Liefde weet alleen de rechte gronden;
Die my in mijne Liefd oprechtig heeft gevonden.
Ha! mogend Hemels Voogd, gy die het al gebied,
Buygt mijne wil, dat die naer uw gebooden ziet;
Gun my de weg des deugds oprechtig te betreden,
De loop mijns levens tijd te flijten in gebeden;
Gun my (Almachtig God) dat ik na dezen dag,
My uyt de booze strik des werelds scheyden mach;
Gun my (ô Hemels God) na Geestelijk aenraden,
Te lieven zuyverheyd, de wereld te versmaden;
En dat mijn teere Jeugd langs 't pad der deugde treed,
En volgt de zuyverheyd, in dit verachte kleed;
'k Wil uyt de wereld my nu eenzaem'lijk begeven,
In schijn van Eremijt, om t' eyndigen mijn leven.
O Liefd! nu ik niet mach genieten Liefds begeer,
(Niet in onzuyverheyd, maer Goddelijke eer)
Met mijn gewenschte Lief Rogier, die 'k Liefde drage,
Zal ik gaen dienen God, mijn Liefds verlies beklagen,
In mannelijk gewaed, en schijn van Eremijt,
Op dat door dit beleyd, mijn eer geen schandvlek lijd.
Hoe vrolijk en gerust zijn zy, die haer begeven
Uyt's werelds slaverny, en gaen gerustig leven,
Daer eendracht veylig woond, oprechtigheyd omgaet,
Daer nimmer vroom gemoed zijn naesten plaegt met haet;
Hoe rustig leeft een mensch hier met een kleyn te vreeden,
Na wetten des Natuurs, niet na begeerlijkheden.
Cassandra, 't is om u, om uw Godlooze min,
Dat van mijn Ouders ik my afgescheyden vin;
Cassandra, om wiens lust, om wiens oneerlijk minne,
Moet ik my eenig hier in vreemde landen vinne,
Cassandra, temt de tocht, die u de Ziele schaed;
Cassandra, blust het vuur van uw Godlooze haet,
Waer mede gy de glants mijns eere zoekt te doven,
Dat yder een van my een quade daed gelove;
Gy doopt uw laster tong in schadelijk fenijn,
En spuwt uw boos vergif volmondig uyt op mijn.
Beslapen liet gy u, onkuyslchelijk onteeren,
Om mijn (uyt spijt) de Vrucht als Vader op te sweeren;
Ten aenzien ik uw min volgeylheyd heb versmaed,
Toond gy uw valscheyd my met onverdiende haet;
Dit 's d' oorzaek dat ik vlugt, en laet het God bevolen;
Dit 's d' oorzaek dat ik zal in eenzaemheyd gaen dolen;
In eenzaemheyd, (eylaes!) zal ik nu doolen gaen,
Doch met een vaste hoop in God geworteld staen;
Een vaste hoop in God versterrikt mijn vertrouwen,
Dat by de vroomen ik zal worden vroom gehouwen;
Hy die in zijn gemoed geen schuld van schandvlek ziet,
Die schaed de magre nijd in 't alderminste niet.
Wat gaet u aen, in 't Bosch dus eensaem hier te dwalen,
Daer u geen vreugde, maer verdriet uyt is te halen?
Wat pord u? dat gy hier dus eenig u vertoond,
Daer nauw'lijks God nocht mensch, nocht reed'lijk Schepzel woond,
Maer wel een groot getal van ysselijke Beesten,
En nare spokery van veel vermoorde Geesten;
Van welk zoo meenig hier (in 't dicht beboomde woud,)
Vol schrik, vol angst, gevaer, zich spokende onthoud.
Ach! grijze Vader, hoe kan 't hert bekommert wezen,
Wanneer de Ziel zich heeft gewapend met Gods vreze?
Waer is 'er yets op aerd, dat vrezens oorzaek geeft,
Als zich een vroom gemoed God opgeofferd heeft?
Geen leven is zoo zoet, als 't Hemels hoop kan peyen,
Of't wil om 't Hemels wel van 't Aerdsch gewillig scheyen.
Uytwijzend uwe reên bespeur ik Godlijks yet,
Nochtans onzeeker, of het zeeker Godlijk hiet.
Alleen gegrontvest zijn, op een'ge tegenheden,
Die u ontmoeten in 't betrachten van uw wensch;
Soo is deugd zonder Liefd, door swakheyd van de mensch.
De mensch is zoo van aerd, wanneer hy leeft in lusten,
En dat hy in de vreugd des werelds 't hert mach rusten;
Soo wenscht hy om geen dood, by wenscht noyt om den dag
Dat zijne Siel verhuyst, maer by hem blijven mach;
Is 't dat de kans verkeerd, loopt het geluk hem tegen,
Hy is (door tegenheyd) tot sterven wel genegen;
Ia roept de Godheyd aen, en wenscht om 's levens end,
Alleen op dat hy werd bevrijd van zijn elend;
Dit's onduld, en geen deugd.
Uw reden die zijn klaerlijk,
En't geen gy Vader spreekt, bevind ik recht, en waerlijk;
De oorzaek van mijn komst hier in dit woeste woud,
Sal, Vader, uw van mijn vry werden toe vertroud;
Ten tijden, als de lust een geyle maegd bekoorde,
Heeft zy haer schoot misbruykt, 't geen d'eere niet behoorde;
Soo dat natuer haer heeft (door toedoen van een Man)
Verleent, het geen natuur alleen niet geven kan;
Om door dit valsch beleyd te stijven haer begeeren,
De vrucht als Vader my onschuldig op te sweeren.
Mijn Ouders veel bejaerd, waer meest de zorg by woond,
Hebben haer Liefde my in deze zaek betoond;
Mijn Vader vond geraên, een tijd lang my te zennen,
Daer my (als onbekend) geen menschen zouden kennen;
Op hoop dat met der tijd verand'ring mocht geschien,
Dies God geleyden my, ach leyder! dus allien,
In woeste eenzaemheyd, door nare vreemde wegen.
Bedroefde Iongeling, ik ben op 't hoogst genegen
Te weten waer van daen gy komt, en wie gy zijt.
Ach! Vader, eender die van 't luk (laes!) werd benijd,
Het bitter ongeval doet mijn haer noodlot smaken;
Doch moet (gelijk gy zegt) uyt noot geen wetten maken;
Maer met geduldigheyd de sware ramspoeds last
Lijdzamig dragen; want een zalig Christen past,
Gehoorzaemlijk zijn wil, onder Gods wil te buygen,
En zich een dienaer van zijns Heeren wil te tuygen;
Ach leyder! wien ik ben, en waer ik koom van daen,
Sal ik (mijn Heer) u doen te weten, en verstaen;
Mijn naem die is Rogier, aen d'Amstel stroom gebooren,
Tot ongeval, en ramp, (na 't schijnt) van God verkooren;
Twee zaken zijnder, Heer, indien ik s' u verhael,
Sult gy be vinden dat ik heel rampzalig dwael;
Doch willig, mits Gods wil my dat heeft op-geladen,
Dies ik verlossing zoek, aen d' Hemelsche genade;
Een oorsprong mijnes ramps heeft Liefde uyt gewrocht
En minne heeft (eylaes!) het werk ten eynd gebrocht;
In 't kort ik heb gevrijt, gelieft in deugd, en trouwe,
Maer 't werde my benijd van een Godlooze Vrouwe,
Oft maegd, gelijk ik flus mijn Heer gaf te verstaen.
't Is zoo, mijn Heer, ik most door haer Godlooze streeken
Mijn Lief verlaten, ach! 't bedroefde hert moet breeken
Een brakke tranen stroom, nu ik Helena mis,
Helena, die mijn Siel, en levens voedzel is.
Ach! hoe zy my bezinde
Weet God, voor wien dat niet verborgen is op Aerd;
Cassandra heeft alleen mijn Liefds verlies gebaerd.
Ja, mijn Heer, Cassandra is die gene,
Die and'ren liet met haer oneerelijk vereenen;
Waer mede zy mijn eer bekladde, daer by swoor.
Ik haer beslapen had, waer door dat ik verloor
Het luk mijns Liefds; (eylaes!) licht dat ik u ontstelle,
Mits ik uw heiligheyd met yd'le reden quelle;
Best swijg ik, en my voeg na 't Goddelijk begeer.
In 't minste niet, laet my het eynd van dezen hooren;
Waerd gy verzekerd van die geen die gy verkooren
(Uyt rechte Liefde) had, dat zy u had bezind?
Och! ja.
Dewijl zy u, en gy haer, had bemind,
Verwonderd my dat zoo de Liefde van u beyden,
Door valsche logen van Cassandra, moste scheyden.
De valscheyd, was mijn Lief (ach leyder!) onbekend,
Wanneer de leugentael, mijn eere had geschend;
Dies zy om deze zaek, als balling is gaen doolen,