floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Toen ick de Koningin had uwe wil ontdeckt,
Had veynzen uyt gespeelt, zy volghde uw geboden,
Gevreesde Koningh, ach! de zilte tranen vipden
Als Nijl, of Eridiaen ter vlucht, ick wierd ontroert
Dat ick haer dooden most, o Koningh, kom volvoert
De wil van die verwoed zijn gemalin dorst slachten,
Dees hals zal van uw hant de slagh verblij dt verwachten,
't Is beter Karismont, dan Byzantijn my moort;
Wy leven hier doch om te sterven, vaer maer voort,
Dees hals zal van uw hant de slagh verblijd verwachten,
't Is beter Karismont, dan Byzantijn my moort,
Zy neder knielende deed' 't hart der steen en barsten,
De groote Donderaer zy tot medoogen parsten
Wanneer zy in zijn hant beval haer zuyv're ziel,
En door het wreede stael vermant ter aerde viel,
Ick ly de Vorst zijn dwangh, dus sprackeze vry, ontschuldigh,
Prins Klarimeen verschaft dees doot, dieonverduldigh,
Zijn quaet doen nu betreurt, en mijn elendigh end,
Standtvaste kuysheydt heeft onkuysheydt noyt ghekent,
Nu zal de schrale Nijt mijn Eer-star niet meer doven,
De deught wert vaeck gedruckt, maer niet verdruckt, steeck boven
Naer 't bulderend ongeval, het hooft ter kimme uyt,
Rechtvaer digheydt wiens macht de dart'le geylheydt stuyt,
Zal toonen aen de Vorst haer over-groot vermoogen,
Uw broeder die uw al te eerloos heeft bedroogen,
Voelt als verrader nu der Goden strengen straf,
Schoon d'alverslinb're doodt my rucken derft in 't graf,
Vaer wel, o Alba! stort om uw Vorstin geen tranen,
Vaer wel, o weeldrigh Hof! en trouwe onderdanen,
Nu ick van hier vertreck, en hem de Vorst bemorst
Met Alcineás bloet: ay weest gerust! haer borst
Veel blancker dan albast, zy tegens't stael dorst zetten,
Dat zonder doorverf, ick beanghstigt voor beletten
Stiet met een snellen arm het stael ten boezem in,
Toen ick 't verdub'le wou bezweeck de Koningin,
Wiens laeste stem was: Ick vergeef dit woên mijn Koningh.
Geen Honing-tongh hoe zoet, verwerft by my verschooningh,
Haer doot heeft mijne ziel ten deel vernoeght, mijn geest
Waerom zijt ghy niet Zelfs by hare doot geweest?
Is zy, o Karismont al waerlijck oock gestorven?
Gezengde zegen blaên by na geheel verdorven,
Schep nu een nieuwe moed, uw vyandin is doot,
'k Verfoey my zelfs dat ghy my daer niet meê ontboot,
Zoo had ick in dat bloet mijn handen konnen wassen.
Zoo dra haer Majesteyt door 't storten van veel plassen
Van 't springend harte-bloet, heb ick dit hart gemekt
Ter doode boezem uyt, zie nu uw wensch geluckt
Nu Philon heeft volbracht, o Koningh uw beveelen!
Waer zagh men in een Rijck ooyt zulck een
Treur-rol speelen?
Ick zouw geluckigh zijn zoo ick dit eerloos hart
Haer zelver had ontruckt, geeyndight waer mijn smart,
Daer ick om deze daer, sal altijdt Abradate
Vervolgen waer ick kan, voor wel doen, altijdt haten.
Ghy Heeren zie! ay zie! hoe 't hart in geylheydt brant.
Langh na het sterven, 't is onmogelijck de schant,
Van Albás Koningin voor and'ren te verschoonen.
Ick wreeck my naer mijn zucht, 'k zal aen de werelt toonen
Hoe mijn helthafte ziel de goude deught bemint,
Panchea diese had gelijck haer zelfs bezint
Zal yzen, als 't gerucht na Lydien vlieght heenen,
Hoe geylheyts brant is als een damp gezwind verkunt, dweenen,
Wel aen gehoonde Vorst, wreeckt nu ghy wreecken kunt,
Verschoont geen leven aen die u geen leven gunt,
Mijn geyle bedgenoot die brantmerckt Vorst, en Raden,
Met deugden eer verciert, met schanden nu beladen,
Val aen geterghde poock, moort nu ghy moorden meught,
Lach uyt het leet, van die haer om uw leet verheught,
Soo straft men Konincklijck, wanneer men straft een wreede,
Die door onkuysche brant haer eer-krans derft vertreden.
GY naere geest hou stant, verschijn weer op een nuw,
Vermoorde zijt gy noch voor Albás Rijx-beul schuw,
Wiens wreetheydt dat steets stoft op Konincklijcke daden?
Gins komt uw broeder aen, hy schijnt met zorgh beladen,
Zoo komt hy recht van pas, o Philon om zijn leet
Te wreecken nevens my, Heer Broeder zie hier 't wreet
Ontaerde hart, van die door geylheydt u tot Koning
Wou kroonen met mijn kroon, my stooten uyt mijn trooningh,
De wellust heeft heur ziel nu zelver uyt gebraeckt,
Wel broeder, wat is dit? Het schijnt haer doot hem raeckt
Aen 't hart! wel hoe! wat 's dit? vervloeckte minnelusten
Zijn door dees poock verkoelt, mijn haet niet cerder velt.
Voor ick haer eerloos bloet deed stroomen langhs het
Vervloeckte broêr, tyran, ha tyger! wiens gewelt
Het wreetste monster tart, dat ooyt in bossen woonde,
Moort ghy uweygen zelfs.
De liefde die zy toonde
Tot u, toen u de kroon, en rijx-staf wiert vertrouwt,
Wanneer zy uwe kruyn met louter kroonen gout
Te cieren docht, heeft zy te schelms haer eer vergeeten,
Want wie recht vaerdigh straft, men nimmer wreet zal heeten.
Wel geef aen my 't onnoozel hart,
Vergun dat ick het hier in 't midden,
Magh als een Heylighdom aenbidden
Verzelt met droefenis, en smart
Elendige, most gy elendighlijck dus sterven?
Kost gy geen lijfs genâ verwerven?
Tyran dat u de donder plet;
Verdrijf my burgers uyt uw vesten
Die zich te god'loos heeft besmet
Met bloet, waer in de deught huysvesten.
O hart! hoe kost de straffe doot
U doôn, 't waer beter ick verlooren
Geraeckte, waer ick noyt gebooren,
Mijn ziele leefden buyten noot.
Daer ick als Vorst in maght ten troon vol pracht blonck heer lijck,
Legh neer gestort te droef, en deerlijck,
Verwoede schantvleck van dit Rijck,
Wegh moordenaer, slâ neer uw blieken,
Waer vint men Karismonts gelijck?
Nu 't schrickelijckst dier moet voor hem schricken.
De leeuw bevaên met zoete min,
Draegt stadigh zorgh voor zijn leeuwinne;
Maer gy, o wreede! stuurs van zinnen,
Vermoort uw waerde gemalin
Hoe kost uw Koninghs hart uw Koningin doorstooten?
En u van men schlijckheyt ontblooren,
Heet dit in onheyl by te staen,
Zijn halve ziel in als te vieren,
't Verraet heeft zijnen Heer verraên,
't Is kunst zijn zelfs wel te bestieren.
Smeeck God Jupijn om hulp mijn Vorst,
Stil! stil! wie treet daer ginder heenen?
Het is de Koningin, mijn beenen
Die zidderen, haer blancke borst
Die druypt van bloet, Vorstin, blijf staen, ick zal u volgen,
Maer eerst dit schitterend stael verbolgen
Voort stooten in 't vervloeckte hart
Van Klarimeen, wiens helsche listen
In 't end zal ende met zijn smart
Die Albás Koningh op u hitsten.
Weerhoud zijn razerny
Wat wilt ghy doen mijn Heer?
Vervloeckte laet my los, of 'k zal met dit geweer
Gelijck een wreê tyran de borst van u door stooten.
Een sterflijck mensch vervoert, dorst de Vorstin ontblooten
Van leven, eer, en staet, ick sterf van ongedult,
Ghy Philon moorden haer, maer ick, ick draegh de schult,
Het wroegende gemoed doet u de ziel ontstellen.
Nu ick ten af-gront stort, hy neder zinckt ter hellen.
De mensch wert van de mensch ghehouden voor een dier.
Voor redelijck, schoon ghy u toont onreed'lijck hier.
Dat Alcinea tuyght, die d'Heylige Echt schoffeerde.
Die als slavinne voor uw Rijx-Troon haer verneerde.
De Huwelijx vooghdes, voeght man en vrouw aen een. o neen.
Wat zelver spreeckt, weerspreeck ick nimmer niet,
Zo mag de Koningin, haer Koning wel ontëeren.
Onnoozelen moorden, ach! dat wil den Hemel keeren. als.
Verschopt haer bed-genoot, zijn broeder viert in
Uw licht geloovigheydt bedrieght u schelms, en valsch.
Krijg voeren buyten 't Rijck, noch grooter krijg daer binnen.
Wat Koning moorden ooyt zijn waerde Koninginne?
Vrouw Klytemnestra gaet haer in dees boosheydt voor.
Toen door Orest, Egysth, het hooft, en kroon verloor.
Ick zie als den Myceen, my werpen uyt den zeetel
Wat mensch leeft hier zoo boos, zoo stout, en zoo vermeetel?
Het omgelegen volck, vloogh op haer woordt gezwint.
Die van veel Vorsten, om haer deughde wiert bemint.
Uw tongh vleyt te vergeefs, 'k stop voor uw reên mijn ooren.
Uw ongevoeligheydt te laet na raet zal hooren.
Stont van zijn min niet af den Keyzer Mahomet?
Die deed' als een Barbaer, volgh ghy Natuur, en Wet.
Verwaten, derft ghy my zoo trots, en stout toe bijten?
Dat Alba, en al 't Landt in 't kort u zal verwijten.
Als ick mijn wraeck voldoe, laet schelden wat dat wil.
Een Vorst leeft vorstelijck, die vreedigh leeft, en stil.
Ga voort uyt mijn gezicht, ontzinde Rijx verstoorder.
'k Wijck voor geen vrouwe beul, een Koningins vermoorder.
Wie dat de deught bemint, moet straffen gruwelheên.
Wie dat de deught bemint, acht tranen, en gebeên.
Van die mijn ziel verdruckt, en glory heeft ontluystert.
Door 't moorden, eeuwigh blijft de glans van 't Rijck verduystert.
Den Koning Abradaet, treft dit zoo wel als my.
Wat Lydien bezuurt, maeckt Albás hals niet vry.
Gerechtigheydt ontziet geen bloet, noch bloetverwanten.
Magh ongerechtigheydt dan tegens 't recht aen kanten?
Mijn eedelmoedigheydt vervloeckt onkuysche min.
Weet dat zy was uw vrouw, daer by een Koningin.
Mijn naem zal door dees daet door 't heele aerdrijck wand'len.
Zegh die zijn halve ziel te god'loos dorst mishand'len.
Het na-berouw knielt met my voor 't noozel hart.
Straf my, ick ben die haer onrzielt heb. Laet de smart,
Die de Vorstin bevingh, als Rechter voor haer spreecken.
Wiert Alcinea niet door Philons stael doorsteecken,
Door mijn vervloeckte list? Tyran, nooyt heeft de aerd
Zoo wreden monster-dier, gelijck gy zijt, gebaert.
Een pest van Alba magh uw burgery u heeten;
My een ontrouwe Prins, boosaerdigh, en vermeeten.
Knaeght nu berouw tyran, geen trotzen overmoed,
Die zigh in wellust baent, door stortend menschen bloet.
Mijn bloet allleen, het bloet van de Vorstin sal koelen.
Vertreck, of 'k zweer gy zult mijn fellen haet gevoelen.
Vertrecken? neen! o neen! ick heb u niet misdaen.
Uw broeders vrouw ontzielt, uw broeder schelms verraen.
Wie raet tot moorden geeft, is als den moorder schuldigh.
Hoe ben ick groote goôn zoo lijdzaem, en verduldigh,
Dat ick een slaef gedoogh, die my staetna de staf.
Geen slaef maer eygen Broêr, sta voort uw wreetheyt af,
Zoo wil ick willighlijck, en niet door dwang vertrecken.
Ick hoop dat Caucasus my zal een beul verstrecken.
Vaer wel gy Alba, en gy brave Burgery.
Voort Agis volght hem na, weerhoud zijn razerny.
Kl. Ag. binnen.
Hoe knaeght het hart van die Vorstinne bloet dorst slorpen,
Barmhartigheydt zijt gy met liefde heel verworpen?
Van die den Scepter zwaeyt, lichtvaerdigheyt bedreef
Dees gruwelijcke moort, ôgroote Goden! 'k beef
Als ick gedenck, hoe dat d'onnooselheyt moest sterven,
Toen de archlistigheydt heur klaeuwen zocht te verwen
In Alcineas bloet, waer vind ick heul, of raet?
Voor my elendige, berouw volght als de daet
Te god'loos is volbracht, van acht'ren op te hielen,
Het is te gruwelijck zijn waerde te ontzielen,
De helsche minne-nijt had deze borst verheert,
Natuur was van my wech gevlooden, ach hier leert
Mijn treur-rol wat een hart van een tyran moet voelen,
O groote Koningin! mijn vlugge geesten woelen
Als een ontstuy me zee, die met 't gestarnte kant:
Mijn Broeder Klarimeen, dien helsche dwingelant
Tracht nu van Rots of Bergh het leven te verlaten,
Geen wreeder mensch als die zijn eygen selfs gaet haten.
Ick haet de Koningh, mijn roemwaerde Koningin,
Gy waerd getrouw, ick niet, de wreetste duyvelin
Bestoockte mijn gemoed tot gramschap, 't was zijn loosheydt,
Na Koninginnen eer te staen is groote boosheydt;
Mijn bed geschent te zien, dat van mijn Broeder, 'k zweer
Dat hy zal sterven door dees handen, Vorsten eer
Is teerder Arthabaes, als d'appel in ons oogen,
Hoe heeft den eenen broêr, den and'ren schelms bedroogen?
O Hemel! gy die 't goet, en 't quaet na waerde loont,
Nochtans het quaet verbiet, my wreede mensch verschoont,
Die zijne Troon-Vorstin dorst zinneloos vermoorden,
Wiens schoone aenlockzelen een Koninghs ziel bekoorden,
Door Philon 't harte bloet wiert van het hart getapt,
Door Philon 't doode lijck de boezem opgekapt.
Het eerlijck hart ontëert, wat kost mijn ziel bewegen,
Dat ik als een Tyran mijn kuysche vrouw was tegen?
Beroemde Helden, laet ons nu een heerlijck graf
Op bouwen, trots Mausool, zoo wert daer door mijn straf
Door naberouw verzaght, laet voort terstont vergaeren
Uytheemsche kunstenaers, 'k zal gout, noch zilver spaeren,
Ter eeren van mijn lief, die my getrouw was, 't beelt
Moet zo na 't leven zijn, dat niet als 't leven scheelt.
Laet Indus praelgewaad vry in de oogen schitteren,
Van die op Karismont vergrimmen, en verbitteren,
Het Koninginne kleet, van diamanten stijf,
Verçiert daer mede 't beelt, en wat tot zulck bedrijf
Is noodigh. Of Jupijn de droeve ziels elenden
Van my elendige, door bidden af wou wenden.
De grijze Hanise zal het wieroox-yat met my
Zelfs zwaeyen voor het beelt, waer door de slaverny
Zalenden, die my druckt, zo zoend men d'Oppergoden.
Eenyder volgt mijn wil.
Wy volgen uw geboden.
‘Nu in der ylge-ylt na 't bosch, om de Vorstin
t'Ontdecken mijn geheym, t'ontleên mijn wit, en zin,
'k Zie Alcinea op de troon, op nieuw verheven,
Zoo doet een levend beelt, een wrede Vorst herleven.
Alcinea, Philon, Polimia, Octavia.
WAerom voertghy my weer ten Hoof, laet my in rust?
Om dat de Koningh van uw leven is bewust.
Hoe brant zijn gramschap noch? moet ick op nieuw weer sterven,
Is zijne Majesteyt gevoeleloos, verwerven
Mijn tranen geen genâ? zijn trots den hemel tergt,
Waerd my niet strafs genoegh, dat ick in dit gebergt
Mijn leven enden moet, wy haten Konings kroonen,
Wiens hatelijck vergift ons stadig moort.
Verschoonen
Dat is onmogelijck, de Vorst weet dat ghy leeft,
Zijn dulligheydt gebiet hy zelfs de dootsteck geeft
Aen u stantvastige, Polimia hoe woeden,
In 's weerelts ommetreck, der Koningen gemoeden.
Ick haet des Konings haet, de Prins zijn schelmery.
Nu tart myn ziel de doot, en stelt de vrees ter zy,
In vrees te leven sterft men meer alsduyzend dooden.
O Hemel! stâ my by, gehoorzaemt vry dien snoode.
Ick haeck al na dat uur, mijn laeste, en grootste vreucht.
Onweetenheydt draegh schult, die hier om 't leet verheucht
Dat my wert aengedaen, wanneer ick ben gestorven.
Heeft dan mijn Karismont voor 't Rijck de rust verworven,
Zoo vaer ick willigh heen naer 't allerzielen velt?
Laet moorden wie dat wil, ick schroom voor geen gewelt.
Den Hemel-voogt my sterckt, wat sijn toch aerts tyrannen
Der landen plagen, die de deught verbannen,
Wiens heerschappy is kort, stantvaste kuysheydt zwicht
Noyt voor de dwinglandy, noch 't overwreet gesicht
Van een verwoede Vorst, hoe fel hy schijt te brullen.
Hoe blijft gy staen? gâ voort, mijn doot zal 't al vervullen,
Ick ben dit leven zat, hy moort my door zijn hant,
't Zal streckende Vorstin tot eer, de Vorst tot schant.
Uw ongeval doorwond mijn hart, ô Koninginne,
Hoe wonder draeyt het rat der Vorstelijcke zinnen,
O spruyt van, Lydien, die u verhief ten troon
Verschopt u zonder reên ten Rijck uyt, groote Goôn
Kunt gy de wreetheyt van dees wrede noch gedoogen:
De Tyger toont zigh met zijn Tygerin bewoogen.
Soo tart 't onreedelijck, het reedelijcke dier.
Zijn oogen slaen Mevrouw, geduurig blixem vier,
Zijn Majefteyt vergunt geen Prins een woordt te spreecken,
Voor u onnoozelheydt, zoo is zijn haet ontsteecken.
Die Alcinea had meer dan zigh zelfs bezint,
Waer dat de gramschap heerscht, daer is de reden blint,
't Is beter doot als hier oneerelijck te leven,
Zulx tuygt Lukretia, Polimia, wy zweven
Op wiecken vol van zorgh, tot eenen donderslagh
Van ram pen ons veld neer, mijn Karismant, ach! ach!
Die u ter doot bemint, wilt gy die noch vermoorden?
Het yzer rijcke Rijck, noch 't overkoude Noorden
Noyt hoorden van het geen waerom dat Alba treurt.
Wat Rijx-Vorstin is oyt, 't geen my gebeurt, gebeurt.
Wanneer doorluchtige de bulderende vlagen
Van ziels elenden woên, wat moet de ziel dan dragen,
Al eerze wert gered uyt doots gevaêr, en schrick?
Want angst steets schricken doet, ja yder oogenblick
De bleecke doodt verbeelt, wat leeft staet ramp beschooren,
De rampspoet wert uyt vreucht, de vreucht uyt ramp gebooren.
Vrint Philon, ach! hy hoopt vergeefs, die op genâ
Van wanhoop hoopen moet, fortuyn komt al te spâ
Indien zy leeft tot my; 'k heb weelde eer genooten,
Eer ick van mijn Gemael te eerloos wiert verstooten.
Mijn lente dageraet in d'uchtend ondergaet.
Hoe broos is het geluck der Grooten, gloor, en staet
Ach vader Abradaet! Panthea mijne moeder,
Miranth mijn zuster, en Arafpe mijne broeder,
Mocht ick u noch eenmael aenschouwen, 'k zou gerust
Dan sterven. Dat mijn doot waer Lydien bewust,
Zy zou om mijn elend geen zucht, noch tranen sparen.
Mijn reên die zijn geveynst, dies bid ick wik bedaren.
't Geluck voert u ten troon, ô konincklijcke vrouw,
Uw vierige gebeên in uw stantvaste trouw
Die hebben Jupiter tot medely bewoogen,
Prins Klarimeen in als zigh vindende bedroogen
Doet afstant van sijn quaet, bekent vol droefenis
Dat hy alleen de bron van al dit onheyl is,
Zijn wroegende gemoed, dat roept verbaest, hier binnen;
Den helschen moorder woont, van Albás Koninginne.
Uw Vorst vol naberouw, voor u een praelbeelt sticht
Op 't prachtighst opgetoyt, wijl hy is onderricht
Van uw onnoozelheyt, ay stelt uw ziel te vreden,
En volgh my, ick zal u mijn voorneem heel ontleeden.
Klarimeen, Agis, Sidion.
OStille eenzaemheydt, die stil en eenzaem woont,
Aenschonw het stacy-beelt, ay! zie hoe heerlijck toont
Het overgod'lijck beelt, van Alcinea, Goden
Waerom kost ghy my niet voor die stantvaste dooden?
Koom vrinden laet ons voort het kost'lijck graf beziên,
Eerwaerde Zuster gun dat ick in als u dien.
Zoo zal uw roem daer door vergrooten, niet verkorten,
Laet langs uw wangen voort een zee van tranen storten,
Koom off'ren wy ons bloet, dat in onze ad'ren leeft;
Zy is het waerdigh dat men 't lijf ten offer geeft.
Zijn Hoogheydt weet als dat den Koningh 't heeft verbooden,
Dus klaegt ghy te vergeefs.
Wat wil die wrede, en snooden,
Zoeckt zijne wreetheydt zigh aen my te wreecken, neen?
Zijn onrechtvaerdigheydt zal nimmer mijn gebeen
Weerhouden, schoone Zon, toen uwe glans verdoofde,
Ontluysterde de glans van Alba, en beroofde
Mijn eygen welvaerts heyl, haer schimme waerd om my,
En wil dat ick mijn straf als een verrader ly.
Wie moort my van uw tweê, wiens gunst zal ick verwerven,
Ick kan niet leven, en helaes! noch minder sterven.
Dees handen roocken noch van het onnoozel bloet,
De geest my stadigh volght, waer dat ick maer een voet
Verzet, daer is ze oock, wijst dat de barten kender
Moet straffen Klarimeen, dien eereloozen schender,
De doot vlucht voor my wegh, anghstvalligh, doots, en bleeck.
Dat wijst my de Vorstin de doodelijcke steeck,
Zie Agis! zie! hoe 't bloet ten wonde uyt koomt vlieten,
Voort Sidion, laet voort bedroefde zuchten schieten,
Tot mijn verlichtenis, ick bid u helpt de smart
Die ick niet lijden kan, wat lijden, geef mijn hart
Onkuysche Prins weerom, die my zoo schelms vermoorde,
Soo spreeckt de nare geest, toen 't stael mijn borst doorboorde.
Wel aen; ick offer u het harte, dat my pijnt,
Waer bleef de Koningin zoo haestigh daer? verdwijnt
Ghy in een oogenblick, en zonder my te hooren?
Moet ick elendige, elendigh gaen verlooren?
De wanhoop heeft geheel zijn herssen-vat ontroert.
Waer wert door razerny de mensch niet toe vervoert.
Zwijgh! Onbeschaemde, zwijgh! zult gy uw Prins braveeren?
Doet Klarimeene niet het onderst boven keeren?
Ick ken geen Rijx-Tyran, noch leef na zijne wet,
Fortuyn heeft my als hem op Albás troon gezet,
Beheerst hy my als Vorst, ik morgen hem als Koning,
Ick heb geen broeder die zijn vrouw vermoort, verschooningh
Hy nimmermeer verwerft, by my, noch Adeldom,
't Is Klarimeen, wiens macht trompet, en oorloghs trom
Doet zwichten, Karismont kan my in 't minst niet hind'ren.
Zijn dulheydt groeyt vast aen in plaets van te vermind'ren,
Waer wilt noch met hem heen?
Na onzer aller doot.
Vervolgen wy de Prins en redden hem uyt noot.
Karismont, Hanise, Arthabasus, Marcellus, Nisus, Claudius, Polimia,
						Octavia, Philon, Rey Van Albanen.
HAnise die uw Rey het offer-vat laet dragen
Na der Albanen wijs, zegh, zullen nu de plagen
Van Alba zijn gekeert door deze offerhant?
Hoe! zal het beeste bloet, de wreetheyt, en de schant
Van Koning Karismont uytwissen, en verschoonen?
Neen! wreetheyt moet men met een wreeder wreethey loonen,
Ick ben die mijn Vorstin de blancke borst door-stiet,
Ick ben die volck, en Rijck, al t' eereloos verriet.
Hoe kan dit offer dan de gruwelheen verdooven?
Hier door zult ghy de glans van Polexeen berooven,
Haer gloor, en heerlijckheydt, de Koning zy gerust,
De haet van Abradaet zal werden uytgeblust,
De Koningin voldaen.
Hoe kan ick rust verwerven,
Daer ick mijn bed-vriendin zoo goddeloos deed sterven?
Dees offerhant mijn Vorst, blust Goden gramschap uyt,
Zoo weet de Vader dan, wat dat haer wil besluyt.
Zy zijn door tranen, en gebeden te verwinnen.
Van die wiens wreevelheydt dorst moorden zijn Vorstinne.
Zal door dees offerhant al 't onheyl zijn gestut?
Zoo stort men beesten bloet, voor menschen bloet onnut.
Het bloet van de Vorstin zal my dit bloet doen storten.
Van een onnoozel lam, dat is haer eer verkorten.
Wy volgen al het geen de Priester ons gebiet.
Nis.
Zoo zijt ghy averechts volck, dit off'ren helpt toch niet.
Men stort tot zoeningh 't bloet van ossen, lam, of
Soo wilt gy beesten bloet de Goôn voor zoening stieren.
Haer gramschap stilden eer door zulck een offerhant.
Een offer dat de Vorst streckt eeuwighlijck tot schant.
Wie moet niet na mijn wil, en strenge wetten hooren?
Wie al te strengh regeert, gaet eer hy 't weet verlooren.
O Alcinea 'k heb 't onwaerd uw Vorst geweest.
Een die het harte wroeght, is waer hy is bevreest.
Geen beter voorbeelt als die aen zijn zelfs magh leeren.
Dat Alba toont, alwaer men 't wonder ziet verkeeren.
Daer wiert d'onnoozelheyt van het gewelt gedoot.
Een strafheyt al te straf, een wreetheyt al te groot.
Dit off'ren streckt voor my, van rouw een waerlijck teecken.
Het valt gevaerelijck met Koningen te spreecken.
De Koningin wert dit middel vry gekeurt.
Een die onnoozel sterft, heeft die den hals verbeurt?
Wie dat onschuldigh sterft, die sterft vol roem, en heerlijck.
Wie dat onschuldigh sterft, die sterft helaes! te deerlijck.
Het machtigh Lydien, met Alba wert voldaen
Door deze offerhant.
Haer bey den schelms verraen.
Onnoozelen de doot, als boozen noyt verdienen.
Onweetende, vraegh dit 't roemruchtige Susine.
Een opgereezen wraeck ontziet geen telgh, noch stam.
Het bloet van een Vorstin te veel scheelt van een lam.
Dat van ontschuldigen, wie kan dat leet verdragen?
Tyrannen scheppen in 't ontzielen, ziels behagen.
Zijn Majesteyt treê voor het Konincklijck gezicht
Begunstigt 't wieroox-vat, ghy Reyen, volgh uw plicht.
Getrouwe offeraer, ick zal uw zyd bekleeden,
Leef na d'Albaensche wet, gebruyckt haer wijs, en zeden.
Godvruchte Rey die met my 't Godendom bewaeckt,
Wiens fieren yver vol van heeten yver blaeckt,
Verçiert na uwe macht dees God-gewyden Tempel,
Rust met het offer-vat voor dees verheven drempel,
Stroyt rooze, en mirthe blâen, brengh alles voor den dagh
Wat tot dees offerhant, in 't off'ren helpen magh.
Het goude Wieroox-vat geen reuckwerck zal ontbreecken,
Of Jupiter zou zelfs hem aen Hanise wreecken:
Laet uwe voorzogh nu wel zorgen in dees tijt.
De Koningh als gy ziet koomt 't feest bywoonen, zijt
Voorzichtigh, wilt Festoen, en kransen vaerdigh maecken,
Ter eeren de Vorstin, laet gout, en zilver blaecken
Voor Alcineás beelt, ick zal dit offer-lam
Voort slachten met dees bijl, dan 't ingewand de vlam
Op-off'ren. Laet de Luyt, Cimbael, en Cyter hooren.
O vader mijne ziel van vreuchde schijnt herbooren.
Onder het zingen en gespeel, moet een gordijn geopent werden, alwaer de
						Koningin staende als een prachtigh stacy-beelt haer vertoont, op een
						verheven Tombe, omheynt van Albaensche burgers, met brandende
						toorts-lichten, waer voor de Koning knielend zijn offerhande doet.
Voys. Al wat men hier in deze weerelt ziet.
WEgh valsche Kroon, vol ziel en harts verdriet,
Die u wel kent wil u voor nimmer niet,
Gy baert hier zorgh, daer wantrouw, gins verraet,
En kent geen Vorst, noch Vorstelijcke Staet.
Nu Klarimeen zijn bloet derft treên op 't hart,
Waer door hy zelfs blijft in zijn strick verwart.
Stantvaste deucht staet als een rots in zeê,
Kent loogentael, noch dwing'landy, noch weê.
Een vroom gemoed vreest hart, gewelt, noch schant,
Hier wert de deucht door Albas dwingelant
Te fel verdruckt, verdoemt dat buyten schult
En na veel smaets ten Rijx-troon ingehult.
De Koning in vertoont zelfs Kuysheydts beelt
Vol deuchden roem dat hart en ziele streelt,
De wreetheydt zwight, die 't al vermoorden wou,
En dartelheydt schroomt zoo een Konings vrouw.
De dootschrick die mijn ziel steets pijnden, om de schant
En gruwelheeden, wert door deze offerhant
Verzelt met zorgh, en anghst, van mijne hals gestreecken,
Beelt dat zoo heerlijck praelt, zie ick u aen, zo reecken
Ick Artemisia haer graf-gebouw niet meer,