floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Zou zenden, naar gewoonte, om na dat middagmaalen
Hem met de goude koets zeer heerlijk in te haalen.
Dit wilde ik ook, doch meest Heer Luidewijk, gaan zien.
Ik kleedt my uit den rouw; ik masker my; ik dien
My van een huurkoets, en, om niet bekent te weezen,
Verkleedt Katrijn zich ook, die ’k met my nam, door ’t vreezen,
Dat licht Broêr Ferdinand iets merken moght, indien
Hy eenig toestel, dat hy kende, quam te zien:
Want my was wel bewust, dat Broêr had voorgenomen,
Te Rijswijk zijnen vriendt te gaan verwellekomen.
Ik kom ’er, zie mijn Broêr, die hem vast welkom heet,
Na zijn gezondheidt vraagt, en zijn geleeden leedt,
Dat stof verschafte, om in een lang gesprek te treeden,
Zo dat ik hem kon zien, van boven, tot beneeden,
En hooren spreeken na mijn zin, en met gemak
Bespeuren, welk een geest in dat schoon lichaam stak.
Doch welk een onderscheit bevondt ik in zijn weezen
By ’t schildery, waar op hy my was aangepreezen!
Ik kan niet zeggen, hoe ’k te moede was. Ik toogh
Zijn beeltnis in mijn hart door mijn nieuwsgierig oog.
Maar zo ik op hem staarde, en ’t oog niet kon verzaden,
Had mijn nieusgierigheidt my zelf byna verraaden,
En my, hoe zeer vermomdt, aan elk ten toon gezet,
Had zijn beleeftheidt my niet uit den noodt geredt.
Een jonge Fransman, maar van ongebonden zeeden,
Randt my heel dartel aan, en, na een kleine reeden,
Verzoekt my, in het Fransch mijn masker af te doen.
Ik weyger ’t; hy houdt aan; en raakende in ’t vermoên,
Dat ik wat lichts was, poogt zo wat geweldt te pleegen,
Om dat ik stilzweeg, en my zelf alleen daar teegen
Met dreigen stelde; want mijn Broeder zagh het aan.
Maar, tot mijn groot geluk, komt iemandt aangegaan
Om hem te spreeken, dat hem Luidwijk dêe verlaaten.
Ik, hebbende mijn tong nu vry, en boven maaten
Onstelt, bid Luidewijk, my smijtende in sijn arm,
Dat hy my doch voor dien moedtwilligen bescherm;
Dat wy ons aangezicht om reên niet konden toonen
Maar eedel zijn, en zeer gevoelig van zulk hoonen.
Hy weegt de zaak niet lang: maar dreight met mondt en oog
Den Fransman, wien het spijt. De woorden rijzen hoog;
De deegens raaken uyt; en ’t waar daar niet gebleeven,
Waar ’t buiten ’t volk geweest. Ik en Katrijn begeeven
Ons fluks in onze koets, en voorts uit hun gezicht,
Te viervoet na den Haag.
Gy ziet, die daadt had licht
Uw eerelijken naam een vuile smet gegeeven,
En dien moedtwilligen, of Luidewijk het leeven
Gekost. Hebt gy uw lust nu niet geheel voldaan?
En was ’t niet best, dat gy u ’t opzet af liet raên
Van hem te schrijven?
Neen: dat meêr is, ’k wil hem spreeken,
En, kan ik ’t voeglijk doen, mijn hart hem tot een teken
Van mijne erkentenis aanbieden. Was ik u
Ooit lief, Moey, toont my doch uw gunst, en helpme nu
Met raadt en daadt, om ’t werk behoorlijk voort te zetten.
’t Is wel dan; want ik zie, ik kan het niet beletten.
Och neen, Moey; daarom stijf my met u overlegh.
Katrijn, Jakoba, Sofia.
MEvrouw, wees op uw hoede, en maak u daadlijk wegh:
Uw Broeder Ferdinand met Luidwijk zijn gekomen,
Zy stappen vinnig aan; de tijdt dient waargenomen.
Kom, gaan wy hen verspien door dit gemaakte gat.
Gaat gy niet meê, Katrijn?
Ik veeg de vloer noch wat.
Neen, neen, kom meê, en ras; eer datze ons overloopen.
Zy zijn daar al, ik hoor ’t, ras, ras; de deur gaat open.
Zy snappen door de bedekte deur uit de Kamer.
Ferdinand, Luidewijk, Flip, en Jan,
elk met een Valies.
Heer Luidwijk, welkom in de plaats van uw verblijf.
Z’is slecht, maar vol gerijf;
Mits zy twee deuren heeft, van welke die na buiten,
En dees na binnen gaat. Men kan ze beide sluiten.
Daar zijn de sleutels.
de sleutels aanneemende, en aan Flip geevende
Daar, neemze.
Laat
Ik ze u beduyen. Deeze is van de deur op straat,
En die van binnen ’s huis. Zy zijn wel t’onderscheijen.
’k heb u dit vertrek doen toebereijen,
Om datge, zonder ’t huis te moeyen, uit en in
Zoud konnen gaan, by nacht en onty, na uw zin.
Daar hebtge ook pen en inkt, indien gy iets wilt schrijven;
En hier zijn boeken, om den tijdt wat te verdryven;
Zo ze u verdriet, en dat gy leezens zijt gezint.
’K zie dat uw heusheidt my, hoe langs, hoe meêr, verbint.
Zo u noch iets ontbreekt, dat u zou dienen konnen,
Gy hebt maar te gebiên.
Mijn Heer, ick blijf verwonnen
Van uw beleefdheidt: gy beschaamt my heel.
Mijn Vriendt,
’k Doe nergens na zo veel, alsge aan my hebt verdient,
En wenschte u, na waerdy, mijn dankbaarheidt te toonen.
Maar ik vertrek, gy wilt u lichtlijk wat verschoonen.
’k Wacht u beneeden, om de Juffer, diewe op ’t Bal
Geleiden zullen, eerst te spreeken; ’k acht, zy zal
U zeer wel aanstaan; zy is vrindlijk, schoon, en aardigh.
Mijn Heer, ik volg u straks: ik ben zo daadlijk vaardig.
Luidewijk, Flip.
FLip, geef mijn schoenen, en ontlaerst my in der yl.
Doe nu ’t valies op, geefme een neusdoek; en terwijl
Wy by de Juffer gaan, breng ’t vuile goedt te wasschen,
En als wy keeren, maak weêr vlijtig op te passen.
Zeer wel, mijn Heer. Daar is een schoone neusdoek.
Beziet eerst eens, hoeveel schoon goedt ik heb.
Een paar
Handtlobben, een half hemdt, een neusdoek.
Hoe veel beffen?
Niet een, als deeze.
Zijn’er niet dry dasjes?
Effen.
Heer Ferdinand zal my zo haast niet laaten gaan.
Neem ’t vuile goedt, en kom, hoe is ’t? hebt gy gedaan?
Zo daadlijk Heer.
Zult ghy niet komen? moet ik kijven?
’k Sluit de Valiezen maar.
Laat die slechts open blijven:
Waar toe zal ’t noodig zijn? wy zijn hier in geen kroeg.
Wy zijn by Vrienden; sluit de deur maar; dat’s genoeg.
Katrijn, Jakoba door de bedekte deur inkomende.
MEvrouw, de baan is klaar, ghy mooght vry binnen treeden:
Ze zijn al wegh. Waar blijft uw Moey?
’k Heb haar gebeeden
De wacht te houden, in mijn kamer, om wanneer*
Mijn Broeder Ferdinand, met Luidwijk, flusjes weêr
In huis zal komen, ons hun komst bekent te maaken;
Wy zouden andersins licht in de knip geraaken,
Indienwe ons hier te lang vergaapten. *
Gy hebt gelijk, en vreest met reeden voor gevaar.
Maar ’k twijffel niet, uw Moey, als zy slechts op wil passen,
Zal wel verhinderen, dat zy ons niet verrassen.
Ik wil het hoopen. Kom, Katrijn, doorsnufflen wy
Heer Luidewijks valies. Hoe staatge? ontdoet het vry.
Wat vindtge al?
Alle ding.
Sprey dat wat van malkander,
Opdat ik ’t ook magh zien. Wat’s dat?
Een boek.
Een zilvre doos.
Doe op, en zienwe eens, wat daar in
Magh schuilen.
Zoek al voort.
Mevrouw, ik vin
Niet meêr.
Zy zullen ergens steeken.
Zoek om.
Katrijn, het valies omkeerende.
’t Is leegh.
Licht hebt gy ze over ’t hoofdt gekeeken,
Door al te groote haast; doorzoek weêr al den hoop
Van stuk tot stuk.
Ik zal; hier is een koker.
Met zulke vodden: zie te deegh toe: zoek met zinnen.
Maar eevenwel, Mevrouw, hy heeft heel weynig linnen
Voor zulk een Eedelman.
Katrijn, hoe zijt ghy slecht?
Dit is al ’t schoone maar; al ’t vuil heb ik zijn knecht,
Door ons gemaakte gat, flus na de wasch zien brengen.
Maar is dat zoeken? wat, waar mooght ghy u meê mengen?
Hier, al gevonden, al gevonden; dit’s pampier.
Hier hebbenwe den Aap, ’t zijn brieven.
Geef die hier.
Ik ben nieuwsgierigh, wat of ’t weezen magh.
Maar zullen
Wy hier niet rommelen? dit zijn de knegt zijn prullen.
Mevrouw licht is de knecht zijn meesters koppelaar.
Mijn handen jeuken om te zoeken, dorst ik maar.
Ja wel, ik heb’er zulk een lust toe.
Boet uw lusten.
Mevrouw, een flesje met roosolis.
Laat my rusten,
Gy steurt my.
Wat is hier? ey zie, Mevrouw, een kam
Met zeeven tanden, en vol haer.
Gy maakt my gram.
Z’is in een zelfde doek gewonden met zijn eeten.
Kijk, by dit kaes en broodt; hy heeft’er af gebeeten.
Mevrouw, Mevrouw.
Hier is zijn tijdtverdrijf.
Zes vuile kaarten, en wel vijftigh dobbelsteenen.
Wat’s in dit doosje? ’t lijkt na nagels van zijn teenen.
Is’t niet genoeg dat gy die fraayigheên beziet
Hier ’s noch een entje kaers.
Jakoba, de brieven geleezen hebbende.
’k Vind in de brieven niet,
Dat mijne liefde in ’t minst met jalouzy kan grieven:
’t Is schrift van mannen, en al samen vriendenbrieven.
Katrijn,
Hier is de knecht zijn beurs. Zy klinkt: ’t is geldt. Wat zo.
Ik wilze eens luizen, en opvullen met wat stro.
Hy zal niet gissen, wat zijn beurs zo licht doet worden.
Hoe zal hy kijken?
Eerst Luidewijks valies, omtrent, gelijk het was.
Ik leg mijn brief daar op de tafel.
Sofia, Jakoba, Katrijn.
REpt u, ras.
Uw Broêr en Luidewijk zijn al weêr t’huis gekomen:
Zy stappen herwaarts aan.
Mevrouw, wie zou dat droomen?
Zo dra? het leit hier, als een baijert.
Niet veel praats.
Kom voort maar.
Nicht uw brief?
Die leit al op zijn plaats.
Zy gaan door de bedekte deur wegh.
Flip, Luidewijk.
GAntsch bloedt! hoe is het hier! help! Dieven inde kamer.
Wat is ’t? wie zagh ooit onbequamer
En grover lomp? hoe tiert gy zo? waar raast gy van?
Bescherm jou Flip doch, of hy raakt licht in de pan.
Veur Dieven, ’k heb ze hooren gaan, en spreeken,
Toen ik de deur op deê, zy hebben zich versteeken
(Zijn zy ’t maar niet ontsnapt) in d’een of d’andre hoek.
Wel, sluit de deur dicht toe.
Zy is geslooten.
Nu eens rondtom.
Ey Heer, zoek jy.
Hoe zal ’t hier lukken?
Ik durf niet, zeeker.
Zult gy nooit uw oude nukken
Afwennen?
Heer, de vrees heeft zich te diep gezet.
Ik ga zeer gaeren met een heele huidt na bedt.
Zy moghten my een praauw zo van ter zijden geeven.
Ey Heer, zoek jy; jy vraagt toch niet veul na je leven.
’K vind niets, en eevenwel al ’t goedt leit over hoop.
Och, och! wis zijn zy met het beste al op de loop.
Roer om het goedt, kijk toe, en zie eens ofwe iets missen.
Ik vind noch al ons goedt.
’t Is vreemdt: ik kan niet gissen,
Wat dit wil zeggen.
’t Is tovery. Och, och, het spookt hier in het huis:
Toen ’k inquam, heb ik iets zien langs de kamer zweeven.
Och, ik bezwijk! de geest wil my begeeven!
Ik ben om hals! mijn beurs heeft last geleên.
Zy schijnt noch vol.
Maar ze is zo licht, ze vliegt daar heen,
Gelijk een veer. Ik wouw, dat Meester Hans dien rover
Eens onder handen had! och, och, wat komt my over!
Doetze op, en zie, hoe zy van binnen is gestelt.
Wat vindtg’er in, Flip?
Niet, dan stroo, in plaats van geldt.
Met klaagen zult gy nietmetal bedyen:
Vat aan de kaers, en zoek met my aan alle zyen.
’t Kan weezen, dat men ’t een of ’t andre licht verspiet.*
Die zoeken wil, die zoek; ik zoek de Drommel niet.
Hier leidt een brief.
Ik denk van Heintjepik geschreeven.
Ik leesze, en hoop zy zal ons eenige uitslag geeven.
Eedele Heer.
Behalven de kennis, die ik van U.E. verdiensten heb-*
be, heeft my U.E. bescherming te Rijswijk zodaanig
verplicht, dat ik my uit erkentenis gedwongen vind,
baarheidt ter handt te doen koomen, met het vertrou-
wen, dat de zelve, die my met gevaar van zijn leven zo
groot een dienst gedaan heeft, my die ondienst niet doen
zal, van deze mijne dankbaarheidt, of de minste om-
standigheeden daar van aan iemandt ter weereldt, voor-
naamelijk aan Ferdinand, te openbaaren: want mijne
eer hangt’er aan. De manier van dit bestellen zal U.E.
licht vreemdt voor koomen; maar indien gy my op deeze
zelve plaats, een letter tot antwoordt verwaerdigt, dat
mijne moeyelijke erkentenis U.E. niet verveelt, en voor-
ders de verzochte stilzwijgendheidt belooft; zal ik U.E.
verder doen zien, hoe ik U.E. achte, en dat ik ben
U.E. Geneegenste Vriendinne des Weereldts.
Z’is van de Juffer, die my om haar hulpe badt,
En om wiens wil ik flus dat spel te Rijswijk hadt
Met al die Franssen. Zy wil haar erkentnis toonen,
En met haar dankbaarheit die kleene dienst beloonen.
Maar ’k had zo geestig een vergelding niet verwacht.
Zy kan wis heksen, Heer: zy heeft de brief gebraght,
En is toenze ons vernam de schoorsteen uitgevloogen.
Men toovert nu niet meêr; gy zijt daar in bedroogen:
De menschen zijn te zwaar: men vlieght niet door de lucht
Als met machinen.
Maar, van waar quam dan ’t gerucht?
Ja wel, zo dat niet waar is,
Ten minsten heeft zy dan een Spiertes fammiljaris,
Die zy voor boô gebruikt. *
Wel, Flip, ik had u nooit zo zot, en dom, gelooft.
Wel hey, mijn Heer, wel hey; vertrouwje, dat ik reutel?
Men heeft licht noch een sleutel
Van deze kamer. Ook heeft zy hier in het huis
Licht kennis, en zy maakte in ’t wegh gaan dit gedruisch,
Toen gy de deur op deedt. ’K ga aan de Juffer schrijven.
Met een aan Vader, dat ik in den Haag moet blijven
Tot maandag toe, en dat ik ’t Aarnhem weezen zal
Niet eer, als donderdagh, of vrydagh: dit geval
Had my dat noodige bescheidt schier doen vergeeten.
Raap onderwijl ons goedt, dus over hoop gesmeeten,
By een, en schik het wegh.
De Juffer heeft ons bey
Aan werk geholpen. Wat of haar geleegen ley
Aan my, om al mijn geldt te taaken, en de maalen
Zo om te schomlen, en heel overhoop te haalen.
De Juffren in ’t gemein zijn vol nieuwsgierigheidt.
Men moet dat al voor lief opneemen.
Mijn beurs te plondren, en ’t hart uit het lijf te trekken.
Deê zyme maar geen scha, zy moght wat metme gekken.
Maar, maar een leege beurs maakt meenig hoofdt ontstelt.
Licht nam zy ’t, om daarna, in plaats van ’t weinig geldt,
Uw beursje weederom te vullen met dukaaten.
Ja doch. Dan hadze hier het beursje niet gelaaten,
En opgevult met stroo.
Zwijg stil, gy hindert my
Met al dat zot gevraagh.
By u is ’t zotterny,
By mijn is’t ernst, mijn Heer, ik moet de scha vast draagen.
’k Zeg, laat my schrijven, of gy krijgt de huidt vol slagen.
’k Rep niet een woordt.
Ga, breng dees brief op ’t Uytersch Veer:
Zy houdt op Aarnhem, daar is geldt by.
Wel, mijn Heer,
Ik zal: maar d’andre?
Die moet, na des Juffers schrijven,
Hier op het midden van de Tafel leggen blijven.
Zy zalze haalen. Wilt ghy ’t zien, wacht hier ter steê.
’k Geef u verlof.
Neen, neen ik hou mijn gek daar meê.
Jakoba, Sofia,
Alle beide door de bedekte deur komende.
WAt of hy antwoort? ik sta tusschen hoop, en vreezen,
Geef hier, laat my den inhoudt leezen.
Wie gy ook zijn mooght, en hoe weinig gy my oock verplicht
zijt, zo is ’t my echter lief, een onverwachte achting, in
de plaats van een onverdiende dankbaarheidt te vinden.
Ik beloove u, als een waar Eedelman, (dewijl ’t u belieft
my met dien naam te vereeren) dat ik ’t geheim van
dit voorval, aan niemandt ter weereldt ontdekken zal, en
voorders uw geboden afwachten. Dit is ’t, dat ik u, vol-
gens uw verzoek, tot antwoordt van uw brief, laate.
Geen minder heusheidt heeft mijn hoop van hem verwacht.
O aangenaame brief! gy geeft een nieuwe kracht
Aan mijn verlieftheidt.
Nicht, gy zaait in uwe zinnen
Een schaadlijk onkruidt, dat zo lichtlijk zich verwinnen,*
Noch uit laat rooyen.
Ey, berisp mijn voorneem niet,
Mijn lieve Moey; ik ben het zwaarste zielverdriet
Getroost te dragen, zo ’k mijn Eedelman moet derven.
Maar denktge al op uw eer?
Veel eerder zou ik sterven,
Ja sterven duizendtmaal, eer ik in ’t minste deel
Mijn eer verraaden zou; en kan ik het geheel
Bezit van Luidewijk niet hebben, ’k zal mijn leeven,
Maar nimmermeer mijn eer, gewilliglijk begeeven.
Hebt gy dan noch in ’t zin, dat hy u zelf zal zien?
Ja Moey, en deeze nacht, indien het kan geschiên.
Op welk een wijs?
Hier in heb ik uw hulp van nooden.
Die wordt u met mijn hart geheellijk aangebooden.
Gy zoud my vriendschap doen, woud gy uw Kamenier
Beveelen, datze uw koets, uw paarden, en koetsier,
Met bey uw knechten, op de Vijverbergh deed komen,
By ’t groene zootje, Moey, dicht onder d’eerste boomen,
Omtrent de middernacht, maar al gemaskert.
Waarom gemaskert?
Hoor; ik leg het daar op toe,
Om Luidewijk zelfs in mijn Kamer t’ onderhouwen,
Van hem gezien te zijn, en hem zelf aan te schouwen
In vryheidt, onbeschroomt; en zonder dat hy ken,
In welk een oort hy wordt gevoert; of wie ik ben,
Vermoeden kan, terwijl mijn Broêr op ’t Bal zal weezen;
Zo dat men hindring, noch beletzel heeft te vreezen.
Hoe Nicht? vergeetge alreê, dat Jan zo eeven zey,
Hoe Luidewijk uw Broêr belooft had, dat ze bey
Te saam de Juffer, die zy daadelijk bezochten,
Na ’t Bal te leyden, en beyde op te passen dochten?
Gy waart’er by, en hebt het zelf gehoort.
’T is waar,
En dat zy Luidewijk behaagde, speet my; maar
Ik meen, zo ’t mooglijk is, dat opzet te verzetten,
En dat oppassen van die Juffer te beletten.
Ik zal Heer Luidewijk verzoeken met een brief,
Dat hy een Garnituur van Linten doch voor lief
Ontfange, die Katrijn haalt van den Franschen kramer,
Van paerelkleur en roodt. Maar daar komtze in de kamer.
Jakoba, Sofia, Katrijn, door de bedekte deur.
IS ’t eeten haast gedaan, beneên?
Vrees geen belet,
Mêvrouw; het nagerecht is noch niet opgezet:
Zo zeitme Jan, dien ik het vroeg.
Waar zijn de strikken?
Ik breng u die, Mevrou; maar ’k moetze wat verschikken;
De kramer hadt geen tijdt.
Wel doet het, zo ’t behoort.
Ey Moey, leen haar uw handt; ’k zal Luidewijk zo voort
Gaan schryven.
Katrijn, terwijl Jakoba schrijft.
Houw eens vast, Mevrouw, ik zal ’t wat rekken.
Zo staat het wel; het moet de heele kuit bedekken,
Tot op de scheen.
Wat zal hy met dees linten doen?
Het breet moet op de hoedt, het smal lint op de schoen,
Ter zijden van de voet.
En dees vier andre linten?
In ’t hallef hemdt, voor op de handen.
Welke quinten
Heeft nu de Mode!
Is die niet altijdt zot geweest?
’t Is waar, Katrijn, sint dat wy van een Franschen geest
Bezeeten zijn, en dat men die niet uit wil drijven,
Doet zy ons zotten, tot onze eigen kosten, blijven;
En trekt een rijkdom uit de grillen, dieze broedt,
Door onze zotterny en ’t quaadt gebruik gevoedt.
Jakoba, geschreeven hebbende.
Ik heb de brief gedaan, belieftze u ook te leezen?
Ja Nicht. Gy schrijft hem; hy zal uw oppasser weezen,
Doch u noch kennen, noch oppassen; ’k vat dit niet.
Meint gy op ’t Bal vermomdt te komen?
Neen, ’t geschiedt
Alleen, om hem wat te verbijstren, op die hoope, *
Dat zijn nieusgierigheidt hem eerder herwaarts noope.
Ook schrijf ik hem niet, Moey, dat ik op ’t Bal zal zijn.
Maar spillen wy geen tijdt. Is ’t alles reê, Katrijn?
’T is daadelijk heel klaar.
Kom, laat het zo maar blijven;
’T is overdubbel wel. Daar neem, en leg dat schrijven
In ’t mantje, boven op de garniture.
Wel;
Maar ’t leit zo overhoop, ’k zal ’t eerst weêr op zijn stel
Verschikken.
hoorende Flip aankomen, en zingen.
’k Hoor gerucht; ras, vliênwe, Moey, zy komen.
Jacoba, en Sofia, vlieden met de kaars, en laten Katrijn in ’t
                        donker.
Katrijn, alleen in ’t donker, en Flip hoorende zingen.
MEn laatme in ’t donker, en de kaars is meê genomen!
Waar vind ik d’uitgang? ’k ben hier leelijk in de knip.
’k Hoor iemandt op de trap. Ja, ’t heeft geen noodt, ’t is Flip.
Hy is voor ’tspook vervaert, ik hoor ’t wel aan zijn zingen.
Kom ik eens achter ’t licht, ik zal het wel ontspringen;
Zo ’k de bedekte deur maar zie; ’k schuil hier zo lang.
Flip zingende met een fles in de handt, Katrijn maakt achter hem te
                        zijn.
STEM: Grand Ballet.
MYn Heer,
Deeze Fluit, ten kimme vol geschonken,
Moet straks zijn uitgedronken,
Op de welvaart, op den standt
Van ’t lieve Vaderlandt:
Dewijl de gulde Vreê
Het mes, daar d’Oorlogh ons de beurs meê snee,
Heeft gesteeken in de scheê.
Nu hoort men niet van vechten,
Vlooten branden, dorpen slechten:
Al de twist
Is met den Bisschop, en den Brit geslist:
Of, zo men nu malkandren zit na ’t gat,
Het is met roemers nat.
Men toon zich dan, als wakkre knechten,
En doe een storm op ’t volle vat.
De Pacht
Zal’er wel een Daaler meêr om gelden;
En wy voor braave helden,
Voor liefhebbers van den staat
Passeeren, kameraadt.
Ja zo de Fransman quam,
Die onlangs veur zich neêr keek, als een lam,
Nu ziet, als een Leeuw, zo gram;
Wy zouden staan, als moffen,
Al zijn snorken, al zijn snoffen
Was maar windt;
Hy zou zo slecht staan kijken, als een kindt,
En vreezen ons, zo boordevol van moedt,
Of wijn, dat’s eeven goedt;
De Fransman zoud’er vlak veur boffen;
De Wijn is ’t rechte heldenbloedt.
De Wijn
Maakt een dollen duivel van een blooden;
Maakt menschen schier tot Goden;
Maakt ons jong, al zijn wy grijs;
Maakt zelf de jonkheidt wijs,
En vol van weetenschap;
Een stomme bok ontbreekt het niet aan klap,
Als de wijn klimt in zijn kap.
Het wijntje maakt den Praater;
Ellek een die roert de snater,
Als zijn mondt
De smaak recht wegh heeft van den ouden hondt.
Kom drinken wy dan wakker, dat het snort,
Die lang wacht, schiet te kort;
Dat gaatje veur, avous, konfrater,
Ik kan wel merken, waar ’t je schort.
’K zie, of ik drink, of zing, ik ben al eeven bang.
’K heb dees boetelje nou al tweemaal uitgedronken,
Noch popeltme mijn poort, noch trillenme mijn schonken;
Want dat ik zing, is niet uit vreugd, maar groten angst.
Mijn Heer! Heer Luidewijk! waar blijfje? ’k weet mijn vangst
Nou wel; hy zent my hier, en vreest’er zelf te weezen.
Is dat straks komen? ’t moght de drommel doen. Dit vreezen
Maakt, dat ik ’t hart schier uit mijn lijf smijt in mijn broek.
Wel benje gek, Flip? grijp koerazie, houwje kloek;
Ga in jou Heers valies, gelijk hy heeft bevolen,
En krijg zijn kleedt. Maar zat die geest daar eens verscholen.
Och! och! wat ging mijn an? Daar leit de moedt al weêr.
Wat raadt? Geen beter, als dat ik de geest bezweer.
O geestje, wie je bent, ik, die nooit van mijn leeven
Het minste quaat heb aan jou geestlijkheidt bedreeven,
’K bezweerje krachtig by Sint Urzels onderrok,
By Sint Pilatus tandt, Kristoffels wandelstok,
Sint Jochems knevels, en by ’t overschot der beenen
Van al die vroome luy, en by dit kruis met eenen;
Dat ik, die Flip hiet, jou voor eeuwig blijf verplicht;
Zo jy jou nimmermeer vertoont voor mijn gezicht:
Want Geestje maat, men kan wel vriendt zijn met malkander
Al komt juist d’eene vrindt niet spooken by den ander.
Katrijn blaast de kaers uit, en geeft hem een klap.
Moordt! brandt! mijn Heer! mijn Heer!
Luidewijk, Flip, Katrijn, in ’t donker.
HOe schreeuwje zo bevreest?
Die vermaledyde geest...
Wat geest?
Die daadlijk in de kamer was...
Het vreezen
Maakt, datge u... Maar wat looptme op ’t lijf? wat wil dit weezen?*
Ik heb het Flip.
Loop ras; ontsteek het licht
Beneên, en keer terstondt; Maar sluit de deur eerst dicht,
En doe de grendel daar van buiten voor.
Terwijl Flip de deur uytgaat, en grendelt, laat Katrijn de korf in handen
                        van Luidewijk, en vertrekt door de bedekte deur.
Luidewijk alleen.
’K wil hoopen,
Dat my dit spooksel nu niet lichtlijk zal ontloopen.
Des spreek vry, droes, of geest, of mens, wie dat gy zijt,
Wat zoekt gy hier? Gy zijt gevangen, schoon ’t u spijt.
’k Zal nu wel zien, wie hier zo geestig weet te waaren,
En meent ons door de schijn van nachtspook te vervaeren;
Dies meldt u maar, u zal in ’t minst geen quaat geschiên.
Gy spreekt niet? daar komt Flip, nu zal ik ’t zelf wel zien.
Flip met een kaers, Luidewijk.
HIer ben ik met de kaers.
Wat ’s dit? ik ben bedroogen.
Een korf, en ’k zie geen mensch.
Hoe? is het spook ontvloogen?
Wel hey, wel hey, mijn Heer, jy had het ommers vast;
Weg is het en verdwijnt, dat’s leelijk misgetast.
Ja, ’k ben verstelt; maar zienwe eens na de deur, die buiten
Op straat zijn uitgang heeft.
Die kan niet beeter sluiten;
Zie, z’is heel fiks in ’t slot, en wel te deeg beneên
Gegrendelt, boven ook.
Voorwaar ’t zijn vremdigheên,
Die ik navorsschen noch bevatten kan met reeden.
Ik kan niet denken, wat dit weezen magh.
Mijn leeden
Staan noch en siddren. Wel, mijn Heer, heeft Flip nu mis? *
Geloof jy ook nu niet, dat dit een spooksel is?
Wat spooksel? neen, de schrik doet u dus geklijk woelen,*
En reevlen van een geest.
Ik wed, myn Heer, dat jy ’t dan wel gelooven zoudt;
Maar, als men ’t zelf niet voelt, dan is men goedt koop stout.
Wat hebt gy toch gevoelt;
Een geest met ysre handen,
Die deeze kaaken zo verzet heeft, dat de tanden
Noch ram’len in mijn bek.
Gy beeldt u dat maar in.
Hoe, sellemalement, inbeelding? zie mijn kin
Is uit het lidt.
Zulks doet u ’t overmaatig schrikken
Is ’t geen spook, hoe komt die korf met strikken
Dan in de kamer? Heer, ’t is zeeker spokery
Gelooft het, eer je ’t voelt.
’t Is vremdt Flip, ick bely,
Dat ik niet klaarder in dit werk zie, als een blinde;
Maar ’k zal niet rusten, tot dat ik d’ontwarring vinde.
Hoe vinden? zie wel toe, wat jy begint, mijn Heer;
’t Zal ons wel vinden, eer wy ’t zoeken. Och! hoe meêr
Men ’t zoekt, hoe’t boozer wordt. Dat zoeken zalje rouwen;
Ey denkt het niet, wil jy jou knecht in ’t leeven houwen.
Wel, wel. Maar zienwe eens, wat dit spook ons schenkt.
Ik krijg
De doodt op ’t lijf, mijn Heer! daar zit het spook in.
Zwijg
Gy vlegel; hoe! een korf, vol strikken net gebonden,
Van paerelkleur en roodt?
Ja; maar van ’t spook gezonden.
Zwijg, zeg ik, eer ik.... Maar hier vind ik noch een brief;
’t Spook, geloof ik, heeft je lief.
Heer Luidewijk,
Ik zie met vreugdt uit uw antwoordt, dat uw heusheidt
mijn hoop niet bedriegt. Op dat vertrouwen verstout
ik my verder, en durf u bidden, dat gy Ferdinand zijn
Juffer alleen laat oppassen, en zonder licht ten elf uuren
weder in uw kamer maakt te zijn: maar ’t moet u zo