floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Die Israel regeert, in vreed' gheruste daghen:
Maer hoochmoet voor den val, zietmen dat heden daelt,
Als hy stont goddeloos op synen eyghen Waghen,
Den Sirier heeft ghetrotst, en God syn Heer gheterght,
Die voor syn Dienaer trou den Micha hem laet weten,
Dat myn gherechticheyt gheen boosheyt en verberght:
Maer wreeckt alst hem verdriet het krijghel dwaes vermeten.
Voorsich.
Den Koninc Iosaphat heeft mynder gantsch vergheten,
Het dwaes voornemen al te lieff'lick hem bekoort,
Syn vleyende tongh heeft Broeder hem gheheten:
Doch spreeckt den vromen mondt, Gy hoort des Heeren Woort,
Vraeght de Propheten doch oft ons oock zal ghelucken,
Oft onsen tocht gheschiedt na Godes wel gheval,
Of wy met machtich Heir de Stadt oock moghen rucken
Wt 'sVijants slavernij, Lieve! vraeghtse doch al.
'tVerkeert oordeel blaest, en vult de sinnenmal
Van 'sKonincx kitt'ich oor: dus wil hy hem niet keeren
Van het voornemen dwaes; maer hy steunt opt ghekal
Van syn Propheten, die hem fijn zoo overheeren
Door eenen valschen Gheest, ghezonden hun van Godt:
Maer den Propheet die dit wil gantschlick teghen-spreken,
Wert van Knaëna Soon gheslaghen en bespot:
Want loghen die wil haer doch aen de waerheyt wreken.
Voorsichtich is den Man, en by een Huys gheleken
Tgheen' dat ghebouwet staet storm-wint vrij op een Rots,
En die door dwase liefd' hem in gheen moeyt wil steken:
Maer leeft in Godes-vrucht, verr' van godloosen trots.
En treckt niet henen, zeght een Esa-ie Soone,
(Onder 'tgoddeloos Volck, die spreken vriendelijck
Met haren Naesten, en zijn tboos te doen ghewoone)
Zoo Judaes Koninck doet, na Achab, die ghelijck
Een listich en boos Vat, de Koninc deuchden-rijck
(Onnosel in het quaedt) in syn Ghewaedt doet kleden,
Als hy ziet 'sVijandts macht na syn Heir vinnichlijck,
Op syn Persoon verwoedt, in wapen stael aen-treden;
Dus (laes!) de vrome quam bedroghen inden noot,
Als hy hem sach omringht van Siriers blancke sweerde,
En schreyt tot Godt, die hem in desen angst zoo groot
Ghenad'lick hellelpt, want syn vroomheyt hem noch deerde.
Amanus grijpt den Boogh, en schiet met snelder veerde
In Israels groote hoop, en treft den Achab just,
Die tot syn Koetsier spreeckt, Wendt u ghetoomde Peerde,
En voert my wt het Heir, zoo wert niemandt ontrust,
Ick ben dood'lick ghewondt, doch 'kwilt voor het Volck helen,
Tot dat ick d'wtkomst sie van dees te vremden strijt
En 'sKonincx moedich hert zal't heden doch bequelen:
Want, ach! ick voel, ick voel, den adem werd' ick quijt.
Ick straff' hem na verdienst, in synen rechten tijt,
Ick weegh hem inde Schael, hy wert te licht bevonden,
De doot die ruckt hem wech: maer siet den Waghen rijt
Ter plaets daer Nabots bloedt gheleckt werdt vande Honden,
En tot merck'licke straff[, sy 'sKonincx swerte bloedt
Noch lecken, als men ghingh den Waghen van't bloedt wasschen:
Dus ghy Princen leert God vreesen met ootmoedt,
Of syn machtighe handt zal u int eynd' verrasschen.
Den Willekom Iosaphats in Uertooninghe.
Koningh Achab, Meladon, Hado, Saphar, Armon, Verkeert Oordeel.
Achab.
GHy Mannen Israels, ghy Vorsten wijdt berucht,
Ghy Princen Achabs, die des Hemels blauwe lucht
Zoo dick verduystert hebt, met u gheveerde Pijlen,
Ghy die int bruyne stael zoo men'ghe stoute mijlen
Met haest, tot 'sVijants schric, zo moedich deed in-tocht,
Tot u eer, en myn lof, dies u vroomheyt verzocht
Den Hemel hooch bewaert, daer't gheen Nijdt en kan slechten:
Een groote Benhadad vermat veel wt te rechten
Teghen strijdtbare Volck in Israel ontsien;
Maer (laes!) hy viel te kort, met schand' zoo moest hy vlien,
Den Trotser die myn Heir, en Godes Volck zoo terghde,
Dien op gheblasen Sot, onder myn vleughlen berghde
Syn toeghewonden hooft, van gulde Croon berooft:
Ziet desen grootsen Prins, door eersucht zoo verdooft,
Ootmoedich knielt voor my, en bidt maer voor het leven,
Daer myn mewaerdich hert hem zoo noch heeft verheven,
Dat ick als Broeder hem deed' zitten aen myn zy,
In myn zelfs eyghen Koets: daer voor zoo heeft hy my
Als Ondersaet belooft, dat Rijcx beheerde Steden
Myn werden weer vereert, door dees myn goedicheden:
Maer neen, tblijckt al te veel de ontrou voor en naer.
Dus ghy myn Krijghs-raedt hoort een reden wijs en waer,
V Prins d'Histori neemt en u ghedenck tot Tuyghen,
Dat Ramat onse Stadt zoo langh heeft moeten buyghen,
En noch onder den Staf van Sirien wert ghedruckt,
Dewijl daer niemant is die't wt haer handen ruckt:
Den Krijgh myns Vaders was met hun nau eerst beghonnen,
Of Adats Vader heeft hem die flucx afghewonnen.
O wel gheleghen tijt! dat ick tot Rechter kom,
Den sluymerighen dach, van drie Jaer, is al om,
Den wraeck-dach die verschijnt, om het onrecht te wreken:
Met Judas wijse Vorst denck ick hier van te spreken,
Ken twijffel niet dat hy syn hulpe my af slaet
Tot vord'ringh van den Krijgh: u wijsheyt gheeft my raet,
Zal mynen Scepter niet in Giliad kunnen reycken?
Wert dees ghepeerlde Kroon, tot Overwinners teycken,
In Sirien niet ghevrucht, tot wel verdiende schuldt?
Wy hebben langh ghenoech ja al te langh gheduldt
Dees groote smaetheyt snoo, en bloode kleynicheden
Van onsen Vijandt, die nu fijntjens zit in vreden,
En vult syn Schat-Kist vast door't bruycken van ons goedt.
Neen, zeker, neen: Ick sweer, ick sweer, ick zal myn bloedt
Zelfs storten voor de Wal, oft ick zal haer noch hechten
Aen myn schoon bloeyend' Rijck, en een Kroon zalmen vlechten
Van Venckel-blaeu, die eerst om zeghe hem verstout
Te klimmen op haer Wal, en 'kwil datmen hem hout
Voor Hooftman van het Heir, tot eeuwich lof ten loone.
Meladon, Hado, Sophar, Beschermers van de Kroone,
Beantwoordt uwen Prins, Amon gheeft wijs bescheyt.
Meladon.
O hoogh-gheboren Vorst, u hooghe Majesteyt.
Volbrengh syns herten lust, int wreken van syn schade.
Hado.
Wy zijn u Knechten Heer, en tgheen dat u Ghenade
Van ons te zaem begheert, wert willich dra volbrocht,
Den Krijgh van herten wert van u Dienaers ghezocht,
Dees luye slappicheyt streckt ons tot schand' en blame.
Sophar.
Wy trecken moedich op, in God en 'sKonincx name,
Omscheuren van het Jock der Siriers dese Stadt.
Amon.
De Koninck heeft ghenoech, ja groote reen ghehadt
Om syn groot-moed'ghe borst met hart stael te bekleede,
En om 'twraeckghierich swaert te trecken wt de scheede:
Dus, ô ontsiende Prins, u Knechten gheven raedt,
Dat na u wijs verstant den Krijgh wert metter daedt
Opt spoedichste begost, en Ramath zij beleghen.
Men dient tot 'sKonincx raedt dit oock wel t'overweghen,
Of wy zijn sterck ghenoech teghen Adats ghewelt,
Van Dan tot Barsaba werd' Israel eerst ghetelt,
Zoo willen wy met kracht ons teghen Siriers rusten.
Verkeert Oordeel.
Ghy siet myn Heeren, dat de Koninck is met lusten
Bevanghen tot den Krijgh, dus maeckt hem thert niet swaer,
En Ramath wert doch syn, oft hy zal zelfs voor haer
Off'ren syn dierbaer Ziel, zoo syn tongh heeft ghesworen:
V trotse Majesteyt, en Hoocheyt hooch-gheboren
Wert veel ghelucx ghewenscht, zoo ghy den strijdt beghint.
'tVoorsichtich wijs beleydt alleen de kracht verwint,
En macht van Volck oft raedt en zal my niet ontbreken,
Oft 'tscherp-snijdend' swaerdt zal ick in schee niet steken
'tEn druypt van't roode bloedt van snoo Siriers ontzielt;
Hun Gode-bode dan, die vleughel-snel ghehielt
Is, zoo sy droomen, mach haer dese boodtschap draghen,
Dat Israels Koningh wreeckt, of hy blijft zelfs verslaghen,
Aen Siriers Adat, die ondanckbaer hem onthout
Syn eyghen Ramath, by syn Vaders tijt ghebout,
Daer over hy u doet als Vijandt krijgh aen-zegghen:
'tLandt salicht een Vorst int ghemeyn nut t'overlegghen.
Gaet in.
De eerste Handelinghe. 2. VVtkomste.
Sinnen, verkeert oordeel, dwaes voornemen.
Verkeert.
SIgnoor // komt hier voor // tis wis men doet u rapen mal:
Want ghy Gast // doet vast // dat de Fortuyn hier keeren // moet:
Dwaes vo.
Wel Heer // ist onweer // dat uwen Haen krayen zal?
Signoor // komt hier voor // tis wis men doet u rapen mal.
V begeert voordeel // Verkeert oordeel ,, zalmen noch beschreyen al:
Want u raet // is quaet // hoewel men die eeren doet.
Signoor // komt hier voor // tis wis men doet u rapen mal:
Want ghy Gast // doet vast // dat de Fortuyn hier keeren moet,
V dwaes voornemen prijsen al de Heeren goet,
En na myn oordeel ist al voor de windt fijn.
Zeker Nepos, de Koning moet wel een Kindt zijn,
Of hy moet verblindt zijn // dat hy de lieve vrede
Van yeder zoo bemint, door hoochmoedichede
Verstoort, om Ramath aen't Rijck te hechten // wis.
Ick stuer wt, maer 'kblijf thuys alsser te vechten // is,
Ghy stoockt vast tvyer, en ick zal't blasen Man:
Want al tquaet, verstaet, daer wy oyt lasen van,
Ja dat 'tHeerschap dus is door u wtgherecht.
Ey Eelen-baes, ick bid dat ghy my eens zecht,
Door wien wiert onlangs ter doodt verwesen
Den rechtverdighen Naboth, die zonder eenich vreesen
(Na Boeven tuygh) God en den Koningh had ghevloeckt.
Ho Broer, ghy zultet vinden, zoo ghy't aen my zoeckt:
Door wien was't dat God de Timmerlieden stoorde
Van Babel? Ja wie was't die int beghin bekoorde
De eerste Mensche eerst om God ghelijck te zijn,
Dan ghy? die door u voornemen bracht in pijn
Hem, en syn Kind'ren, ja al't Menschelick gheslachte:
En noch door u, dien godloosen Pharao trachte
De Kindertjens der Hebreen met smerten ghebaert,
Knechtjens zijnde, te werden versteken noch ghespaert;
Maer bloedtghierich van aert, zoumense al ontlijven:
Door u docht dien Sot verzekert te blijven
Van syn waggh'lende Troon, door't dempen der Hebreen.
Wel ben ick de beste niet?
Ja recht Maggher, daer ghy zijt alleen:
Want elck ghemeen, u lieve deucht haten doet.
My dunckt, Vlag-voerder, dat ick oock wat praten moet:
Door wie deed' David gantsch Israel tellen
Van lout'ren hoochmoedt, dan door u quellen?
Om dat (na u oordeel) syn macht op Menschen stondt:
Rehabeam heeft door u raedt ghegheven, inden mondt
Van een sinneloos Hooft, al 'tIsrael verloren:
Want 'trecht oordeel des ouden Raedts, die te voren
Syns Vaders Raedt was, heeftmen gantsch niet ghevraeght.
Wierdt ten tijden Noahs de Werelt niet gheplaeght,
Door dien sy oordeelden den Prediker te rasen?
Maer drinckende en schinckende als godloose dwasen,
Herdden sy't, tot dat de Zuntvloedt hun wech-nam.
Hooch ghenoech Speelnoot, my dunckt ghy wort gram;
Wy moghen (tis schand') voor tVolck zoo niet kijven.
Daer men my zou willen, moestmen u eerst verdrijven:
Wy zijn recht Peres, en moeten doch by een // weet;
Maer dits u schult, dat ghy my dicwijls op den teen // treet,
Waer door my 'tbloedt heet wert, om te verwijten Gast.
Wy moghen ons tongh niet, maer schoenen verslijten vast,
Om Koninghen en Princen tot hunder schaden,
Met neerstich na-loopen tot alle quaedt te raden,
En prijsen hun 'tverderf aen, voor 'theylsame goedt;
Wy raden tot Krijgh: Gaet stort u Vijandts bloedt,
Weersprekende de Wet van hun te beminnen.
Die dat deed' was dubbelt gheck, verr' buyten sinnen,
Ick swijgh syns Vijandts Esel te helpen noch.
'tBloedt Naboths wilde niemandt stelpen doch,
De honden hebben't noch tot oordeel opghelickt.
Door Elij woordt ist van God alzoo beschickt,
En zoo syn straffe mickt, zullen te dier steden
De Honden Achabs bloedt tot rechtvaerdicheden
Noch lecken, daer't syn de aerde besproeyt heeft:
Maer zoo langh alsmen noch onghemoeyt leeft,
En eermen sneeft, wat noodt ist te vresen:
Doch 'tspulletjen beghint eerst: Ick zal gaen belesen
De Koningh Iosaphat, dat hy met hem treckt wis:
Blijft ghy by Achab die ghenoech verweckt is,
Om na u doen hem in alles te vernoeghen.
Sy zouden sonde doen die ons doot sloeghen,
Zoo aerdich zijn wy te zamen ghepaert.
Ick wensch, dat de beste van ons qualick vaert.
De eerste Handelinghe. 3. VVtkomste.
valschen gheest.
ZOo wijdt den Hemel spant syn held're blau Gordijnen,
Zoo wijdt de schoone Son met gulde stralen blaeckt,
Zoo wijdt de Aerd' int rond' haer Zuyd' en Noord'-pool raeckt,
En daer men tzilv're Licht met Sterren 'snachts siet schijnen,
Zo verre streckt tghebiedt myns Woonings groote Hutten,
Des Werelts Glob' is my te kleyn: ick woel, ick woel,
Dat ick de Wolcken scheur, en vind' my voor Gods Stoel,
Die duysentich mael duyst van syn Gheesten beschutten.
Doch tsy vervloeckte daedt! dat die schoon Morghen-sterre
Ons Prins en Hooftman sich door hooverdy verhief:
Maer waerom had ons God niet als het Schepsel lief?
Dat hy noch heyl belooft: maer wy en hy zoo verre
Moeten versteken zijn, me zoo veel duysent Gheesten,
En sweven om end' om, tot ren bepaelden dach,
Zonder wtkomst of hoop, dat ons yet troosten mach:
Vervloeckt is onsen standt, ô gh'luckich dien der Beesten.
Doch tis nu al te laet, 'tbeklagh komt al te spade.
Den Mensch met grim ick haet, om dat hy niet en erft
Dit ongheschapen Huys, zoo hy hier sonden sterft,
En salich wert door't Woort noch wt louter ghenade:
Om dit te hind'ren, siet, verschijn ick voor Gods Troone
Onder al tHemels Heir tot synen dienst bereydt,
Doen heeft ons Rechter en het eeuwich Licht ghezeydt,
Wie wil den Achab boos berooven van syn Kroone,
Dat hy voor Ramath val in Giliad door't strijden:
Want myn gherechticheyt en mach hem niet meer sien
Zoo godloos op den Troon: door wien zal dit gheschien
Dat hy bedroghen wert? Wilt my u list belijden.
D'een docht dit ende dat, een ander oock wat raemde;
Maer tquam niet op de daedt zoo slaechs en wel te pas,
Als mynen besten raedt, hier toe ghevonden ras,
Die al hun raden tzaem, na Godes tuygh beschaemde.
Ick wil (sprack ick) hem wel voor Ramath nu doen vallen.
Wel hoe? zeyde God doen. Ick zal (heb ick ghezeydt)
Een valsche Loghen-Gheest (op dat hy werdt verleydt)
Zijn in Propheten mondt, zoo laet hy hem bekallen.
Gaet henen, sprack doe God, dien raedt is goedt bevonden,
En volbrenght mynen wil, ghy zult het listich doen.
Hier me vervloogh ick snel, om neerstich my te spoen
In al myn Kinders mondt, tot straffe van hun sonden:
De eerste Handelinghe. 4. VVtkomste.
iosaphat, arpharad.
Iosaph.
TReckt op myn Hooftman, gaet op naer Jerusalem,
En licht al tKrijchsvolck op in Judas vaste Steden,
Hy geeft een brief
Gheeft Adna desen brief: den tijdt die ick bestem
Is zonder wtstel: zeght, brenght al de Ruyters mede,
Die't hooghe en 'tlaeghe Lant van Idumee om reden
Ziet, als de Philistijn met Krijgh ons Rijck bezocht,
Den woesten Arabier is nu gherust in vrede,
En daer en is gheen vrees datmen ons krencken mocht,
Dies ben ick gantsch ghesint te trecken op den tocht
Met Achab, en ick zal myn volck by 'tsyne voeghen.
Arpharad.
Maer of syn Majesteyt dit oock eerst eens bedocht,
Dewijl syn bloeyend' Rijck hem rijck'lick kan ghenoeghen,
Wat ist van noode, Heer, eens anders Landt te ploeghen,
Wiens vrucht een vreemde oogst, met zelfs u Lijfs ghevaer:
En of't heel wel gheluckt, dat wy den Sirier sloeghen,
Zoo volght ons kleyne danck, doch Achab d'eere naer.
Iosaphat.
Volbrenght maer myn bevel, en maeckt u haestich daer,
Het belieft my alzoo, myn wille moet gheschieden.
Zoo gaet u Dienaer dan, dyn wille die werd' waer,
Ons zij ghehoorsaemheyt, de Koningh maer 'tghebieden.
De eerste deel verschooninghe.
WElsalich is het Landt, ghezeghent zijn de Lieden
Diens Heere is de God die't al gheschapen heeft:
De Prins gheluckich is, die inde schaduw leeft
Des Alderhoochsten, en gheniet syn heyl'ghe vresen
Tot troost, tot raet, tot lust, in u wort wtghelesen,
Vermaeckt, siet Heer u Knecht, syn droef beangste Ziel.
(Als my den Philistijn onlangs te voete viel,
En bracht voor my tGheschenck, met ootmoedich verzoecken
Van een begheerde Vreed', d'Arabers wt de hoecken
Van haer Vee-rijcke Landt my hebben oock vereert
Met twee-mael zeven-duyst, dat veertien-hondert meert,
Rammen en Bocken beyd') doen is myn hert stoutmoedich
Gheworden, om u eer, met ijver in liefd' gloedich,
Bekent te maken: dus op Judas hoogh
Nam ick de Haghen wech, die myn Vader ghedoogh
Door vreese van het Volck, om gheen ongunst te halen.
Doch neen, u gunst alleen wilt laten op my dalen,
Bewaerder van myn Kroon, met u Godlick ghesicht:
V liefde ick bemin, als't eeuwich-schijnend' Licht:
Ick sie, ick voel, ghy wilt myn Hoorn noch verhooghen,
Ghy laet myn herten-vreucht en lust sien mynder ooghen:
Ick heersch in vré myn Rijck, ick werd' van elck bemindt.
Ist Iosaphat, om dat u Vijandt werdt een Kindt?
Dat hy de luye rust verzoeckt aen u met smeken?
Of schroomt hy uwen erm? O neen, wilt zoo niet spreken.
Hy heeft int suyvich zant van Peerden-voeten sin,
Hem lust Basuyns gheblaes, voor u liefde en min,
Hy groeyt int blick'ren van syn scherp-gheslepen Swaerden,
Als syn verwoede borst door't roepen op der Aerden
De snelle Hinden schrickt, en 'sHemels kleed'ren scheurt.
Wel hoe: waerom ist dan dat my dit goedt ghebeurt?
Ben ick de Wijsheyt zelfs, of haren liefsten Soone?
Of eert my yder meer om myn Rijck, Staf en Kroone,
Dan men Salomon eert, wiens Spreucken elck een acht?
Of vreestmen my zoo zeer, dat nyemant my veracht,
Alsmen een Sa-ul vreest, die David niet dorst krencken?
O neen, Assa Soon, neen, die moety maer ghedencken,
Dat God tot Samuel spreeckt, ons wel een gulde leer,
Die my hier eeren zal, die wil ick oock met eer
Verrijcken en met goet: maer siet die my verachten,
Wert van my oock versmaet, en moet met schand' versmachten.
Dat ick dyn aensicht zoeck, en doe tgheen dy behaeght,
En eer u Israels Godt, hierom zoo wert vertzaecht:
Spreeckt tot my, uwe vrees, de rouwe Edomiten,
Die van't Gheberghte Seir, en al d'Amalechiten,
De Kinderen Moabs stout en Amon werden bloo,
Den Philistijn my vleyt, den Moorman siet die zoo
Myn Vader heeft gheterght int wijdt dal Separa,
Tot strijden wreedt ghesint, by't boom-rijck Maresa,
Die komt als d'Arabier, met syn Gheschencken aen,
En zoeckt myn goede gunst: hoe kan ick dit verstaen?
Nochtans zeer wel kan ick: Hoort, Mose gaet my leeren
Int vijfde Boeck der Wet, Zoo wie het Woordt des Heeren
Nakomen wil, en doen tgheen hy heylich beveelt,
Die zal ghezeghent zijn, en de Vrucht die hy teelt,
V Os, u Vee is ghezeghent inde Stede,
V Schapen en u Korst, u wt en in-ghanck mede,
V Vijandt zal de Heer (zit stil) voor u verslaen,
Oft sy verheffen hun, sy moghen niet bestaen;
Door een wegh trecken sy, maer zullen angstich vlieden
Door zeven weghen haest, en werden bloode lieden;
Dat alle 'tVollick zal sien dat ghy wert ghenoemt
Na Godt des Heeren Naem, en al die hoogh beroemt
Hier snorcken op haer macht en hun verheven Troone,
Legghen hun Kroone neer, en moeten eer betoone,
En vreesen hun voor dien. O ware prophecy!
Die ick zoo merck'lick sie vervullen noch aen my:
Om dat ick u zoeck, Heer, gady u tot my wenden,
Ick vord're uwen dienst, Ba-alims wil ick schenden.
Ben-ha-il, O-bad-ja, en een Zacharia,
Natha-neel, Micha-ja, die leeren in Juda
Als myn Vorsten ghetrou, o Godt u heyligh' Wetten,
En tot Leviten heb ick hun ten dienst gaen zetten
Sema-ja, Nethan-ja, Sebad-ja, Asahel,
En noch Semira-moth, Ionathan met bevel
Ado-na-i hellept, Tobia is verschreven
Met Tobad, Ona-i den Priesteren beneven,
Elisama en noch een Ioram wijs gheleert,
Die van hun jonghe jeucht af hebben ghestudeert
In u volkomen Wet, een Licht voor onse voeten.
Hier over troost ick my, dat Israel zal moeten
Bevinden dat ghy hun om u Eedts wil verschoont,
En dat ghy na u Woordt midden onder ons woont:
Na Salomons ghebedt wilt doch u Volck verhooren
In dynen Tempel, Heer, want s'hebben dynen tooren
Ontsteken als een vyer, dat om haer sonden brant.
De Kalveren te Dan en Bethel, die tot schant
Vw's Naems zijn opgherecht, met Haghen vol Outaren
Van Velt-duyv'len, die daegh'licx gh'offert waren,
Moeten met Ba-alim (tot stof waren ghemaelt)
Van u Dienaers zijn, een Priesters loon betaelt
Werdt voor hun slaefsche dienst, int roocken vande Gooden:
V Kind'ren Moloch brenght, gaet wilt u vrijlick dooden
Wt liefd' tot Astaroth: wy willen van nu voort
Dienen Abrahams Godt, die't al schiep door syn Woort,
De Son en 'tHemels Heir ist maecksel synder Handen:
Eert dan het maecksel niet, oft ghy bestaet met schanden,
Als eenen Ca-im doet, wiens Offer Godt versmaet.
Ick ga Heer, dan ick ga, u Knecht met vreuchden gaet
Studeren in Wet, door Mosi Pen beschreven.
De eerste Handelinghe. 5. VVtkomste.
onrvst een Tamborijn, leech-waghen, qvist-goetien, licht-mis.
Onrust.
E Hoort tsa ghy Broeders,
Alle die lustich en rustich is, en hem wil begheven
Tzij de meeste of de minst, tot 'sKonincx dienst, die kom ras voort
Sinte Luyerijns knapen, komt en haelt wapen, nu ghy my hoort
Waeght lijf en goet, den krijgh is zoet, voor de ed'le Borsten
Die meer na tgelt, datmen u telt, dan na bloet dorsten:
Dus al vrij komt, twert u getromt, by Onrust, Achabs Tamborijn
Gelt goet bescheyt, dat elc verleyt, zal u dienst doen nemende zijn.
Leech-w.
Pestelorum dats goet, Tamborijn lang moet ghy leven.
Quist-go.
Onrust, waer na zal't kosten?
Licht-m.
Dats even goet, wats daer aen bedreven,
Men mach niet beven, int krijghen Man.
Nu moet ick spreken, hoewel ick qualick swijghen kan:
Specejalen volght, den Hopman zal u gheldt tellen:
Terwijl m'u Namen schrijft zoo zal u 'tWijf niet quellen,
Of Vaer of Moer, die u staech aen d'oor preeckt.
Volght Gasten, dats ghangh.
Hy trommelt, gaet in.
leech-waghen, qvist-goet, licht-mis.
Wat dunckt u Gast?
Van die zangh.
Dat had hy al vast.
Ick haet de dwangh.
Ick vrees voor de last.
Maer wy hoeven dan zoo niet te zorghen
Avont en morghen m'is altijt bedut.
Wy moghen wel blijven.
Ho, ho! met Swaer-hoofden vultmen de put,
Die licht zijn, als ick ben, rakender wel deur;
'kZal niet verdrincken, 'khebber borgh veur,
Ist maer waer tgheen Agur ghewaeght.
Wel, wat zeydt hy doch?
Een oogh die Vaer bespot, en na Moer niet en vraeght,
Moeten de Raven aende Beken wt-picken,
En de jonghe Arenden zullense verslicken,
Die hun Ouders niet hooren; twelck ick noyt dé.
Dat Wijs-hooft schrijft mé,
Dat de Quist-goetjens verarmen moeten.
Ick hoor, tis Salomon, gans Mugghe-voeten,
Die wetet my oock aerdich te brieven:
De Leech-waghens (zeght hy) die worden Dieven,
Om datse te luy te wercken zijn;
En met verscheurde kleeren moetenze met pijn
Bidden in d'Oogst, wants' in de kou niet en ploeghden.
Tis zoo't wil, niet waerder dat ons bet voeghden
Dan financi zoecken, en laten d'and'ren dan zorghen.
Hier wat krijghen, daer wat placken en borghen
Met beloft van betalen, op datmen betrout.
En nemen dan dienst als Krijchs-luy stout,
Tis op een tocht, de Nicker mocht ons vinden.
Ick zal den Deghen zoo lustich op zy binden,
Gheen Wijf of Vrienden en houwen my hier.
Wy zullen met Letteren beloven op Pampier,
Als wy weer komen elck al te betalen.
En hebben wy't niet, zoo kan't de Schout niet halen.
En blijven wy achter, hoe! zoo zijn wy vrij.
Ick hoor men telt, y, voorts gaen wy
En ontfanghen't ghelt, en dienst met eenen.
'tWijf zal Duyvel zegghen, en my meenen,
En Moer zal lachchen alst Peerdt dat bijten wil.
Licht-mis en Leech-waghen is garen op den tril.
De eerste Handelinghe. 6. VVtkomste.
Tusschen-sprake.
voorsichticheyt en gherechticheyt.
Voorsich
GHelijck de hardt-gheklipte Rotsen
Haer spitse door de Wolcken steeckt,
En ghelijck de blauwe schotsen
Ys int Noorden Schepen breeckt;
Alzoo een Achab zeer verhardt,
Door Godts goedtheydt niet vvil dalen,
Noch door dou beweghelick vverdt,
Als hy hoort Michás verhalen.
Gerechticheyt.
Ay vrome Vorst, vvat gaet u aen?
Dat ghy vvilt met Achab strijden;
Tgheen doch niet en kan bestaen:
Goede moeten quade mijden,
'tKaf moet sich van Kooren zond'ren,
'tGoudt van 'tSchuym, 'treyn van't onreyn:
Dit moet u Mensch niet vervvond'ren,
Godt kent de syne maer alleyn.
Godt is alleen 'tvolmaecte Goedt,
Heylich, zuyver is syn vvesen:
De boose in syn sonden vvroet,
Gaet Godt noch syn Naesten vresen.
Achab kan in gheen rust dueren,
Of schoon de straffe op hem mickt,
Willich gaet hy zelfs vol-voeren
Tgheen dat Godt voor hem beschickt.
Als d'eerste eeuwe Godt vergramde,
Om het quaedt dat hem mishaeght,
Syn toorne heftich, vyerich vlamde,
Als hy't al met de Zundtvloedt plaeght,
De aerde swolgh in 'tergh ghespuys,
Den Hemel schreyt over de sonden:
Als Loth oock is gheleydt wt 'thuys,
Het vyer vier Steden heeft verslonden.
Dit Godtloos Kindt verblindt, en siet
Niet vvat hem over 'thooft mach hanghen:
Laes! ouden Man en siedy niet,
Den Sirier zal u leven pranghen,
Vreesdy niet syn harde Wapen,
Noch syn scherp ghestaelde Sweert,
Siet, een Pijl kan u betrapen,
Of een Steen u val begheert.
Gh'looft Micha niet, laet u verleyen,
Zedekia vrij gheeft veel moedts,
'tVerkeert oordeel zal u vvel vleyen,
Maer niet als ghy sinckt in u Koets,
Iemlaes Soon preeckt u het quaet,
Ick vveet tkan loghen niet behaghen,
De vvaerheyt is van zulcken staet
Datmen-se niet kan verdraghen.
Hier sietmen Godes vvonder-vvercken
Alsmen vvaerheyt niet ghelooft,
Een valsche Gheest zuldy dan mercken,
Die dan 'tdwase Volck verdooft,