floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Of zongen in hun taal hun Godendom ter eer';
Of zetten zich by ons in onze hutten neêr,
En hielden feest met ons; of leerden ons hun spelen,
En deeden in de vreugd zelfs onze kindren deelen.
Dus liepen de uuren in vermaak en onschuld voort;
Tot hen de Castiljaan onmenschlyk heeft gemoord,
Zich in hun plaats gevest, en, door zyne euveldaaden,
Onze onverzoenbre wraak zich op den hals gelaaden.
Zy vormen van ons land een woonplaats van elend'.
Hier word het vee geroofd; daar word de maagd geschend;
Ginds eischen zy den dienst van onze jongelingen;
En, word hen die ontzegd, zy dreigen, pressen, dwingen,
En leggen 't slaafsche juk baldaadig op den hals
Van vrygeboren volk. In zo veel ongevals
Is niet dan hoop op wraak ons overig gebleeven.
Men sterve of overwinne, en doe die wreedaarts sneeven.
Stalame! Ik voel myn hart verrukt door uwe reên.
Men sterve of overwinn'. 't Is reeds te veel geleên.
Vergun my dat ik u myn benden moog' vertoonen.
tegen Otocara.
Wil by Adusta myn verhaast vertrek verschoonen.
Men maake elk tydstip zich ten nutte, om, by het strand,
Ten stryd gereed te zyn zo ras de Spanjaard land.
Verlaat u op myn zorg. Ik zal hem hier verwachten.
Louize! mogt myn trouw in 't einde uw smart verzachten!
Mogt ik de wreeker zyn van al uw zielverdriet;
Den wreeden Castiljaan, wiens woede niets ontziet,
Door stroomen schuldig bloed uw traanen doen betaalen,
En door myn teêrheid op uw' afkeer zegepraalen;
De alziende Zon had, in haar waereldheerschappy,
Nooit sterveling belonkt, gelukkiger dan my!
Doch, zo myn liefde niet op dezen prys kan hoopen,
Wensch ik ten minsten voor myn bloed uw rust te koopen,
Opdat ge een eind' moogt zien aan uw rampzaligheên.
Otocara, Adusta.
Myn waarde Boezemvriend dus peinzende en alleen?
Ik dacht Satouria met u hier te onderhouên.
Stalame noodde hem zyn legermagt te aanschouwen,
Opdat men vaardig zy den Spaanschen 't hoofd te biên.
Hoe vrolyk zou myn oog die snooden sneuvlen zien!
Gy kent de vriendschap die ik Vrankryks onderdaanen
Standvastig heb gewyd, sints vyf en zestig maanen.
Hoe ik voor Ribaud zorgde, en van hem wierd bemind;
En Laudonniere was, als hy, me een dierbaar Vrind.
Hoe dikwerf denk ik aan die wenschelyke stonden,
Waarin uw Zuster, aan Satouria verbonden,
Hem Vader maakte van den Erfgenaam van 't Ryk!
Wat gaaven zy ons toen van trouw en vriendschap blyk!
Wat zag men hen aan Zoon en Moeder niet vereeren!
Hoe hielpen ze op het feest de gulle vreugd vermeêren!
Wat was hun inborst heusch! Hoe minzaam hun gedrag!
Zy strekten Florida ten zegen, tot den dag
Waarop de Spanjaards hen moorddaadig overvielen.
Hoe wenschte ik dat dees dolk die wreeden konde ontzielen!
Ja, schoon een priester my nog onlangs heeft voorzegd,
Dat ik zal sneuvlen in de woede van 't gevecht;
Dit heilloos voorspook zou my treffen noch ontroeren,
Indien ik ze allen slechts met my kon medevoeren.
Dat u die ramp nooit treffe, en 't onheil hen verteer'!
Hoe deerlyk velden zy de braave Franschen neêr!
Ontferming vond geen plaats by die geweldenaaren.
Ze ontzaagen deugd, noch jeugd, noch achtbre gryze hairen.
De zwakke kunne zelf wierd woedende omgebragt;
De droeve Moeder met den zuigeling geslagt;
Wat zyn 'er op dien dag al euveldaên bedreeven!
Een enkel man nochtans behield het veege leven,
En borg zich in myn land; daar ik hem heusch ontfing.
Hy is reeds hoog bejaard. Die achtbre vreemdeling
Is in de legerplaats, waar ik u hem zal wyzen.
Waartoe de gruwlen, die met recht elks hart doen yzen,
Op nieuw gemaald, myn Vriend? De deerniswaarde elend'
Die dit gewest vervulde is niemand onbekend.
Hoe driftig wensch ik op de Spanjaards ons te wreeken!
Uw Vreemdling echter is alleen hen niet ontweeken;
Een jonge Fransche Vrouw, het moordend staal ontvlucht,
Vond ook een wykplaats in Satouriaas gehucht;
Zy zag haar' Echtgenoot geveld door die barbaaren,
En wierd dus weduwe in het bloeien van haar jaaren.
Het onmeêdoogendst oog ziet haar met deerenis.
Is 't mooglyk dat een vrouw den moord ontkomen is!
'k Beklaag haar lot. 't Valt hard, alleen, by onbekenden,
In een uitheemsch gewest het kwynend leven te enden.
Verlegen vliedende, en vervuld van smart en schroom,
Vond zy een schuilplaats in een' uitgehoolden boom,
En sleet een' bangen nacht in zuchten en in traanen;
Tot zy Satouria, met eenige Indiaanen,
In 't bosch verschynen zag, by 't ryzen van het licht.
Zy viel hem aan de kniên, met een beschreid gezicht,
En bad en smeekte hem haar voor den moord te bergen.
Wien kon zy veiliger en beter schuilplaats vergen?
Zyn edelmoedig hart wierd met haar' ramp begaan.
Hy zag haar van dat uur gelyk iets heiligs aan;
En bragt haar in zyn huis, by myn geliefde Zuster.
Olindes byzyn maakte allengs haar hart geruster.
Doch, als zy slechts aan 't woên der Castiljaanen denkt,
Kwynt ze als een tedre bloem, door stormgeweld gekrenkt.
De moord van haar' Gemaal zweeft haar altoos voor de oogen.
Gelukkig hy die ooit haar traanen af zal droogen!
Gy deelt in haare smart vry sterk.
Geliefde Vrind!
Ik min haar sterker dan ooit sterfling heeft bemind.
Zy zal gelukkig zyn met u in d' echt te leeven.
Ach! nimmer heeft zy my een' blik van hoop gegeeven.
Gy, minnen zonder hoop? Een vreemde en zwakke vrouw...
Hou op; gy kent haar niet. Eerbiedig haaren rouw.
De sterren, tintlende aan de breede hemelboogen,
Staan dof en duister by den luister van haare oogen;
De roode roos verbleekt by haar' koraalen mond;
Ze is schoon, gelyk de maan by zomeravondstond;
Zachtmoedig, als een lam; en vlug, gelyk een hinde.
Een minnaar vind niets schoon dan 't schoon van zyn beminde.
Haar reednen vloeien als het zacht geruisch der beek,
Die kabblend heenen dryft in de Almakansche streek.
Wanneer zy somtyds, om de deernis niet te wekken,
Haar smart, uit heuschheid, poogt te smooren of te dekken;
Wanneer de wolk van druk op 't lief gelaat verdwynt,
Is 't of de glans der zon door dunne nevels schynt
Op 't Apalietsch gebergt', gereed om door te breeken.
Gy schildert sterk, en zoud nieuwsgierigheid ontsteeken
Om 't voorwerp van uw min, zo 't mooglyk waar', te zien.
Kom, waarde Adusta, kom; dit kan terstond geschiên.
Uw Broeder zou zich ligt door ons beleedigd achten,
Indien hy by myn volk naar myne komst moest wachten.
Men groet' hem eerst.
Wie nadert in 't verschiet?
Is dat de uitheemsche Vrouw met uwe Zuster niet?
ô Ja; zy is 't. Nu kunt ge uw eigen oog betrouwen.
Laat ons een oogenblik haar onbemerkt beschouwen.
Otocara, Adusta, Louize, Olinde.
ô Strand, getuige van Castiljes zegepraal!
ô Berg, ô moordplaats van myn' hartvriend, myn' Gemaal!
ô Cederwoud, besproeid door 't bloed der Hugenooten!
Moest ik, door u te zien, myn wanhoop nog vergrooten!
Louize! geeft dit oord uw droefheid nieuwe kracht?
Myn hartvriendin! heb ik u daartoe hier gebragt?
Gy vleide my, dees plaats zoude uwen rouw verzachten,
En naauwlyks zyt gy hier, of gy berst uit in klagten.
Louize! ach! ween niet meer. Uw boezem zwoegt. Gy beeft.
Indien myn vriendschap op uw hart nog invloed heeft,
Vertrek met my van hier.
Ik bid u, laat ons blyven.
Ik voed geen oogmerk om u wetten voor te schryven;
Maar is 't u nut?
Helaas! ken ik myzelve recht?
Ze is inderdaad zeer schoon.
Ik heb u zulks gezegd.
tegen Louize.
Ik zie myn' Broeder: tracht uw droefheid in te binden.
Vergun my dat ik u den waardsten myner Vrinden,
Die met ons stryden zal, gulhartig aan moog' biên.
Gy zult ons beiden u ter wraak steeds vaardig zien.
Vergeefs, helaas! Geen wraak geeft my myn' Egaê weder.
Is dan voor dien Gemaal alleen uw hart zo teder?
Kan geen beschermer, kan geen Broeder, kan geen Vrind
Zich vleien met de hoop door u te zyn bemind?
Gy weent, en antwoord niet!
Wien zou zy niet bekooren!
'k Heb all' wat ik beminde in myn' Gemaal verlooren.
Vernoeg u, op myn beê, met myne erkentenis.
't Is 't eenige, helaas! dat my nog ovrig is.
Indien myn tedre trouw uw hartwond' niet kan heelen,
Sta my ten minsten toe in uwe smart te deelen.
tegen Otocara en Olinde.
Hoe dikwerf heb ik u beroerd door myn verdriet.
Ach. ween niet over my, schoon gy my weenen ziet.
Myn Zuster! myn Vriendin!
Zou 't u tot troost verstrekken,
Dat gy hier iemand van uw Landsliên konde ontdekken?
Mogt ik dit hoopen! mogt ik zo gelukkig zyn!
Maar neen; wat vleie ik my? uw zeggen heeft geen schyn.
Een uwer Landsliên leeft.
Durf ik uw woord betrouwen?
Hy heeft zich, na den moord, altoos by my onthouên.
Zoud gy my toestaan hem te spreeken?
Twyfel niet;
Myn Vriend deelt nevens ons in al uw zielverdriet.
Stel u gerust, gy hebt geen weigering te vreezen;
Hy zal terstond hier zyn.
Mogt zy de myne wezen!
Tegen Otocara.
Kom, Otocara, laat ons gaan.
Tegen Olinde.
Ik bid, verschoon
Dat ik niet eerder u myn' dienst hebbe aangeboôn;
De droefheid dezer Vrouw trof my met mededoogen.
Hy eert me, Adusta, die haar traanen tracht te droogen.
Wy gaan u wreeken van Castiljes dwinglandy;
Verwacht den Vreemdling straks; hy is hier reeds naby.
Louize, Olinde.
Ik sta in twyfling wat ik hoopen moet of vreezen.
Is 't waar, of is 't een droom? Wie kan die Vreemdling wezen?
Misschien een Bloedverwant, een Vriend, een Broeder.
Neen;
'k Had hier geen Vrienden dan myn' Echtgenoot alleen.
Maar waarom hebt ge u toch naar dit gewest begeeven?
Toen Laudonniere was tot Admiraal verheven,
Ontfing myn Gaê bevel, met eenige Edelliên
Zich in te scheepen, om dien Vlootvoogd hulp te biên.
Gewoon in myn' Gemaal myn rust en heil te stellen,
Kon ik niet anders dan standvastig hem verzellen.
Had gy geen Ouders?
Ach! wat naam hebt gy genoemd!
Myn Vader, door zyn deugd en dapperheid beroemd,
Was, verre uit ons gewest, by Vrankryks legervaanen,
Om stryd te voeren met de wreede Castiljaanen.
Myn Moeder, die hem niet kon volgen, stierf van druk,
En zag noch haars Gemaals noch Dochters ongeluk.
Ken, waarde Olinde! ken al de angsten die my prangen.
Myn Vader wierd, helaas! in eenen stryd gevangen,
En op de roeigalei, gelyk een slaaf, gescheept;
Daar hy, zo hy nog leeft, zyne yzren keten sleept.
Beklaagenswaardig Vader!
Hoe zwaar zyn onheil zy, uw toestand was nog kwaader.
Wie bragt u toch bericht van dees gebeurtenis?
Een naare brief, die door hemzelv' geschreeven is,
En ons door Ribaud wierd behandigd, toen hy keerde
Slechts weinig dagen voor de Spanjaard ons verheerde.
Myn hart is meer dan ooit met uwe smart begaan.
Vergeet, zo 't mooglyk is, den wreeden Castiljaan.
Myn dierbre zielvriendin! leef hier gerust en veilig.
Keer weder tot uzelf. Gy zyt ons-allen heilig.
Hier leeft geen mensch die u geen onderstand zal biên.
Gy zult gantsch Florida deez' dag gewapend zien.
Elk brand van yver om den Spanjaard op te daagen.
En zo die legermagt rampspoedig wierd verslaagen?
Nog is 'er volks genoeg in ieder Koningkryk.
Ach! vlei u niet te veel; de kans is te ongelyk.
En zo het vlootvolk al in t landen wierd verwonnen;
Wat zou het baaten? niets: de zaak waar' naauw' begonnen.
De snoode Castiljaan heeft in dit groot gewest
Zich, om verheerd te zyn, te wel, te sterk gevest.
Hy ligt, uit burg by burg, gelyk een leeuw te loeren.
Wat kan bestaan, zo hy 't geschut slechts aan doet voeren,
En op d' Amerikaan zyne yzren kogels schiet?
Uw volk heeft moeds genoeg, maar 't kent dien vyand niet.
Half naakt, en slechts voorzien van spietsen, dolken, pylen,
Of zwaare steenen, of geschonken legerbylen,
En ongewoon aan orde, ontschaart het zich eerlang.
De Castiljaan staat pal, en wykt niet uit zyn' rang.
Zyn harnas is zo sterk dat hem geen pylen deeren;
Hy weet die op het schild behendig af te keeren;
En velt door 't zwaar kanon, of ligter schietgeweer,
All' wat hem wederstaat by gantsche drommen neêr.
Schep moed; de alziende Zon, getuige van uw lyden
En 't onheil van ons land, zal voor ons leger stryden.
Ik zie den Vreemdeling. Gedoog dat ik vertrekk'.
Gy wenscht misschien dit uur geen derde in uw gesprek.
Maar laat uw afzyn my ontrusten noch bedroeven;
Keer spoedig naar myn hut.
Ik zal niet lang vertoeven.
Louize, Du Bree.
Wat zie ik? 't Is du Bree, van wien Adusta sprak!
Is 't mooglyk, Hemel! vind ik hier Mevrouw d' Arlac!
Is zy de uitheemsche Vrouw, wie elk Louize noemde!
Gy ziet Louize, wie het lot tot lyden doemde.
Schep moed, en wanhoop aan des Hemels goedheid niet.
Zie hoe ze, op 't onverwachtst, u een' beschermer bied.
Ik heb de wondre wyz', waarop gy zyt ontkomen,
Door Otocara in de legerplaats vernomen;
En dank de Hoogste magt, die u beveiligd heeft!
Roemwaardige Du Bree, 't verkwikt my dat gy leeft;
Dat ik een' Christen vind, met wien ik hart en oogen,
In al myn zielverdriet, kan opslaan naar den hoogen.
Ach! schoon Satouria myn ongeval beklaagt,
De oprechte Olinde als waar' ze een Zuster zich gedraagt,
En elk zich yvrig toont om voor myn heil te waaken,
Myn ziel, te fel geschokt, kan tot geen rust geraaken.
De trouw, de vriendschap, die gantsch Florida my bied,
Wekt myne erkentenis, maar stilt myn droefheid niet.
Het minste woord beroert me; elk voorwerp wekt myn traanen;
En echter leef ik niet dan door de Amerikaanen.
Hun bystand troost een vreemde en droeve weduwvrouw,
Die, zonder hen, bezweek voor 't woeden van den rouw.
Gezegend zy de Magt, die tot myn hulp u spaarde!
Is 't gantsche leven niet een vreemdlingschap op aarde?
Zyn wy niet veilig by den trouwen Floridaan?
't Verschilt niet uit wat oord we in 't eind' ten hemel gaan.
ô Myn d'Arlac!
Waartoe, waartoe dit troostloos weenen?
Op 't moeilyk scheiden volgt een zegenryk heréénen.
D'Arlac ging u vooruit, daar gy hem volgen zult.
Leef in die hoop; verwacht dat tydstip met geduld.
Ik zal, zo veel ik kan, my naar uw' raad gedraagen.
Dan ach! myn Vriend, wie ziet een einde aan onze plaagen?
Verbeeld ge u dat een heir van t' saamgeraapte liên
In staat zal wezen om den vlootling 't hoofd te biên;
En zo 't in dezen stryd al mogt verwinnaar blyven,
Den trotschen vyand uit de sterkten zal verdryven?
Beseft gy welk een lot al 't land genaakende is,
Zo hy verwinnaar word?
Ach! toon me uw deerenis,
Indien hy triomfeert!
Wat eischt gy van myn trouwe?
Helaas!..
Voleind!
Red dan een hulpelooze Vrouwe.
Beloof my dat gy my zult bergen; dat ik aan
Des vyands razerny noch smaad ten doel zal staan.
Zweer dat gy my uw' dolk zult in den boezem wringen,
Eer ik het voorwerp word' van zyn mishandelingen.
Wat vergt gy my? Zou ik u moorden? Zou uw Vrind,
Die zich voor 't Alziend oog tot uwe hulp verbind,
En niets zo vuurig wenscht dan u ten steun te strekken,
Zyn hand wreedaartig met uw schuldloos bloed bevlekken?
Ach! weiger my dien troost in 't uiterst onheil niet!
Indien de Castiljaan, wiens woede niets ontziet,
Zyn wraak voldaan hield door 't verkorten van myn dagen,
'k Zou mooglyk minder van uw weigring my beklaagen.
Maar kunt ge eene eedle Vrouw, de weduw van uw' Vrind,
Een hugenoote, die op aard' geen redder vind,
Een onheil wreeder dan de wreedste dood zien lyden,
Waarvan uw deernis haar weldaadig kon bevryden?
Of dulden dat zy, in het akligst tydgewricht,
U met haar' hooner daag' voor 's Hoogsten wraakgericht?
Zy wil hem te voet vallen.
Ik smeek u; ik bezweer...
Wat magt is u gegeeven,
Om dus, naar 't u behaagt, te speelen met uw leven?
Denk dat ge een Christen zyt. Denk dat geen sterveling
Beschikken kan van goed dat hy ter leen ontfing.
Kan hy, die u bewaarde, u niet altoos bewaaren?
Breng toch, zo 't mooglyk is, uw wanhoop tot bedaaren.
Gy, schoon een zwakke vrouw, gy zyt misschien gered
Uit d'algemeenen ramp, op uw d'Arlacs gebed.
Gy zyt beveiligd toen de dappren zelf bezweeken.
Is u dezelfde hulp niet uur op uur gebleeken?
Ontbrak 't u ooit aan troost? Heeft u de Amerikaan
Niet tot dit oogenblik weldaadig bygestaan?
Wie heeft de harten tot uw' onderstand bewoogen?
En zoud gy twyflen aan den bystand uit den hoogen?
Zo wy ons, tegen hoop, verwonnen mogten zien,
Beloof ik, zo ik leef, met u dit oord te ontvliên.
Ik zal, dit zweer ik u, niet willig van u scheiden;
Een Magtiger dan ik zal u en my geleiden.
Wie weet of Coligny eerlang geen schepen zend;
Of we ons nog niet in 't eind' gered zien uit de elend'.
Een Hooger zorgt voor ons. Laat ons ons niet beklaagen.
't Moet ons behaagen 't geen den Hemel zal behaagen.
Gy zyt een engel, die my troost in mynen rouw.
Verschoon de angstvalligheid van een verlaaten vrouw.
Kom, laaten we ons geloof uit ons gedrag bewyzen,
Opdat het Heidendom met ons één Magt leer' pryzen...
Zie hoe op 't ginds gebergt' het seinvuur rookt en brand.
Wyk nevens my van hier; gewis, de Spanjaard land.
Gourges, Vesti, La Val, Cipiere, La Vigne, en groot gevolg van Fransche
						Bevelhebbers en Soldaaten.
Gourges
Getrouwe Vrienden, myn geloofs- en landgenooten,
Die, op myn' voorslag, hebt tot dezen togt beslooten,
Opdat men zuidwaart aan gantsch Florida ontdekk',
En roem voor 't Vaderland uit onzen zeetogt trekk'!
Een waereld, niet geschokt door onze burgertwisten,
Een nieuwe waereld, waar uw Vaders niets van wisten,
Bewoond door Wilden, en, schoon woest en onbebouwd,
Een bron van overvloed, word thans door u beschouwd.
Hoort, nu wy vaardig staan om landwaart in te streeven,
Wat my tot dezen togt het sterkst heeft aangedreeven.
De braave Coligny, uw hoofd en rechtehand;
De trouwe Vader van 't geschokte Vaderland;
Bewust van 't moordverbond, door Koning Phlips geslooten
Met wreeden Guize, tot bederf der hugenooten;
En yvrend dat die ramp nog tydig wierd gestuit,
Zag, vruchtloos, in Europe alom naar schuilplaats uit;
Zyne onvermoeide zorg voor zyn vervolgde Vrinden
Deed hem die eindlyk in eene andre waereld vinden.
Hy zond held Ribaud met een vloot naar dit gewest.
Dees heeft, op zyn bevel, hier Karelsburg gevest,
En met d'Amerikaan een' vasten vreê geslooten.
Verzekerd van de trouw dier nieuwe bondgenooten,
Liet hy zyn benden hier, en keerde spoedig weêr.
Dit mannelyk ontwerp strekt Coligny tot eer.
Men hoorde in Vrankryk naauw' den uitslag van zyn poogen,
Of 't Hof, met hem verzoend, en door zyn' raad bewoogen,
Zond naar Amerika een tweede scheepsvloot af,
Waarvan men 't hoog bevel aan Laudonniere gaf.
Hy wierd op reis verzeld van eenigen der Grooten,
En een geheele schaar' van vroome hugenooten.
Myn Schoonzoon, aan myn Telg nog naauw' een jaar verknocht,
Begaf zich met zyn Gade op dien rampzaalgen togt.
Ikzelf had hen verzeld, ten waar' men in Toscaanen
My opgehouden had met Vrankryks legervaanen,
Daar ik voor Medicis, en tegen Spanje streed.
Die Vyand stortte eerlang my in 't verschriklykst leed.
Hy trok my met myn bende in zyn verborgen laagen,
En doemde ons ter galeië, en deed ons ketens draagen.
Hoe! U, een hoofd van 't heir?
Myn Vriend, beklaag my niet;
Zie my gepynigd door een wreeder zielverdriet.
Ik wierd, na 't einden van twee lange en bange jaaren,
Uit dezen staat verlost door Malthaas Ridderschaaren;
En keerde naar Rochelle; alwaar my wierd gemeld
Hoe deerniswaardig 't in deze oorden was gesteld:
Dat Spanjes vloekrot, op de vesting aangevallen,
Zich meester had gemaakt der welverweerde wallen;
En, (ach! hoe melde ik 't u!) hier alles had geslagt,
Behalven 't weinig volk dat ons dees tyding bragt.
'k Was getuige van hun woede,
En 't was ter naauwernood dat ik myn leven hoedde.
Hoe! Weet gantsch Vrankryk niets van dien gevloekten moord?
Die droeve tyding wierd door 't Hof met zorg gesmoord;
En aan 't behouden volk het strengst bevel gegeeven,
't Geheim te heelen, op verbeurte van het leven.
Kon Coligny dan niets...?
Helaas! gy weet hoe 't staat.
Door 't moorden van Condé byna ten einde raad,
Is hy naauw' magtig ons verslaagen heir te bergen.
Wie kan, helaas! wie kan hem wraak of bystand vergen,
Daar hy zyn Gade en Kroost van stad naar stad doet vliên,
En naauwlyks weet hoe hy de Guizen 't hoofd zal biên?
't Onschuldig bloed eischt wraak.
Wie kan dien moord gedoogen?
Myn Vrienden, 'k vind my niet in myne hoop bedroogen.
Beseft hoe myne ziel door woede en deerenis,
Sints ik dien gruwel hoorde, altoos gefolterd is.
'k Verkocht myn huis en land om schepen uit te rusten,
Waarmede ik zeilen kon naar deze uitheemsche kusten;
Doch, niet ter wraak' van myn gesneuveld Kroost alleen,
Maar 't Vaderland ter eer', ter wraak' van 't algemeen.
'k Verborg, hoe fel gegriefd door wanhoop en door smarte,
Tot op dit oogenblik myn oogmerk in myn harte.
Indien u 't knaagend leed eens droeven Vaders treft,
Zo gy de elende van den hugenoot beseft,
't Is nu of nimmer tyd hun aller ramp te wreeken.
Ik dring u echter niet; schroom niet rechtuit te spreeken.
Wy allen wierden in den burgerstryd gespaard.
De wraak dier gruwlen is gewis voor ons bewaard.
Zou Spanje strafloos 't bloed van onze broedren plengen?
Zoekt Phlips niet ons als hen moorddaadig om te brengen?
Zyn Alva en Granvelle aan iemand onbekend?
Zyn zy de Stichters niet der algemeene elend'?
De wreede Guize, die, door eigenbaat gedreeven,
Zyne eigen grootheid zoekt door Spanje steun te geeven,
Is 't heimlyk met hen eens, om, ten bestemden tyd,
Ons 't leed te brouwen dat gantsch Nederland reeds lyd.
De Koning is een kind, zo woest als onervaaren;
En ach! zyn moeder heult met die Geweldenaaren.
Gelukkig, zo men hier de vesting nog bezat!
De waare dapperheid behoeft noch wal noch stad.
Men winn' de sterkte weêr.
Laat ons de moorders straffen.
De Hemel zal gewis de onnoozlen wraak verschaffen.
Gy zyt ons Opperhoofd: kom, Gourges! voer ons aan.
Bedenk u wél; het is een hagchelyk bestaan.
Ik ben gereed, en waag zeer weinig aan myn leven.
Zo ons de kans mislukt, wy zullen met u sneeven.
ô Hemel! sta ons by: eisch van al 't Spaansch gebroed
Gestrenge rekenschap van 't wreedvergooten bloed.
Wat mart men nog? laat ons de ontmenschten overvallen.
ô Gourges! voer ons aan. Het is de wensch van allen.
Myn hart en hand zyn tot der moordren straf bereid.
Doch laat ons niets bestaan dan met bedaard beleid.
De Spanjaard houd ons nog gelukkig voor zyn vrinden.
Men heeft, gelyk gy weet, om hem het oog te blinden,
By 't nadren tot de kust, de Castiljaansche vlag
Doen waaien van de steng, zelfs eer men 't land nog zag.
Ook deed ons zwaar geschut de schooten wederkeeren,
Waarmeê we ons uit de vest als vrienden zaagen eeren.
Dus word de vyand door geen achterdocht ontrust;
En wacht, in dezen tyd, geen Franschen op de kust.
Doch 't zou gevaarlyk zyn indien de Amerikaanen
Zich thans verëenden met de snoode Castiljaanen.
Zulks ducht ik niet; ô neen: de landzaat heeft gewis
Hier reeds met smart beproefd hoe wreed de Spanjaard is.
op het wapen van Vrankryk wyzende.
Ja, twyfel niet; elk zal van trouw ons blyken geeven.
Dit schild van Vrankryk waar' niet overeind' gebleeven,
Indien 't verbond, met ons geslooten, wierd versmaad.
Dit schild strekt ten bewyz' dat elk hier Spanje haat.
Ik heb, onzeker hoe 't by 't volk hier was geschapen,
De wachten uitgezet; en vlei my...
Gourges, Vesti, La Val, Cipiere, La Vigne, en groot gevolg van Fransche
						Bevelhebbers en Soldaaten. Joinville.
Wapen! wapen!
vooraan, ter linkerzyde van het tooneel, schielyk opkomende.
Wapen!
hem stuitende.
Sta; en geef ons meer bericht.
De verste schildwacht is verrast en opgeligt;
En de Indiaan gereed ons yllings te overvallen
Met een geduchte magt van veele duizendtallen,
Gewapend naar 's lands wyz'. Zy trekken driftig voort.
De gantsche voorhoede is niet verre van dit oord.
Dat elk zich vaardig maake om onheil af te wenden.
Tegen twee onderofficieren.
Verzamelt in der yl de reeds ontscheepte benden,
Geleidt ze hier; en brengt op onze vloot bevel,
Dat een gedeelte der matroozen hen verzell'.
De twee officieren vertrekken.
Myn landgenooten, laat geen drift u overheeren;
Bepaalt, zo 't mooglyk is, alleen u aan 't verweeren;
Doch, zo de Amerikaan u noodzaakt tot den stryd,
Toont dat gy helden, maar ook tevens Christnen zyt.
Daar is de vyand zelf.
Gourges schaart zich met zyn volk ter rechter zyde van het tooneel. De
						bevelhebbers trekken op zyn voorbeeld den degen. De soldaaten staan gereed
						met lanssen en vuurroers. Trompetten en trommen kondigen krygsalarm
						aan.
Gourges, Vesti, La Val, Cipiere, La Vigne, Joinville, een groot gevolg
						van Fransche Bevelhebbers en soldaaten, aan de eene zyde van het tooneel; Du
						Bree, met den schildwacht, die ongeboeid is; Otocara en Adusta, met eenige
						Amerikaansche Grooten, en een gedeelte van hun leger, aan de andere zyde. Zo
						ras Gourges Du Bree, die een' cedertak in de rechterhand heeft en opheft,
						met den schildwacht ziet naderen, doet hy, door een teeken, trompetten en
						trommen zwygen.
Ik breng deez' man u weder.
Indien gy Franschen zyt, legt dan uw wapens neder.
Hoe! Daar ge ons tot op 't strand gewapend tegentrekt?
Men had de Spaansche vlag op uwe vloot ontdekt,
En waande dat gy uit Castilje waart gezonden.
Men heeft hier 't vreêverbond met Vrankryk nooit geschonden.
Du Bree sterk aanziende, ter zyde.