floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Om in u dienst, me-Vrou, my slaeflijck te begeven.
Vw heuscheyt die betracht myn onwaerd te verheven.
Ick wensch ick machte had te loonen uwe liefd.
Me-Vrouwe dat bestaet alleen in uw gelieft.
Ick ben my zelven niet, want heb my zelfs gegeven
Aen God, vermits ick meene geestelijck te leven.
En onze gang streckt nu om kloosterwaerts te gaen.
Dit heeft voorzeker dezen Kluysenaer gedaen.
En oft zo waer, mijn Heer, 'k gheloof ick yets misdede.
Zoud' zy in't Klooster gaen, ick bidd' u door wat reden?
Mijn Heer, mits dat zy zelven is de wereldt wars.
Zoudt ghy heur brenghen in zo quell'cken droeven pars?
'k Gheloove men misdeed' de wetten der natuuren.
Dat zulcken beeldt zoud' zijn besloten in vier muuren.
Besluyt u zelven, 't gheen uw Jaren beter voeght.
'k Gheloof, myn Heer, dat Godt my zulckx heeft toeghevoeght.
Ghevoeght of niet ghevoecht, ick 't nimmer za ghehenghen.
Betracht ghy heur dan van heur goed voorneem te brenghen?
Zwijght kluyzenaer, ghy weet niet wat my daer toe port.
Zo zulcks ghy doet ick zegh dat ghy heur zeer verkort.
Gheen middel zie ick als de kluys'naer te vermoorden.
Zeer qualijck doet hy die een goet voorneem verstoorden.
Ghelieft me-Vrouw te gaen, want hier men tijdt verspilt.
Zy zal niet gaen.
'k Gheloof niet ghy 't beletten wildt?
Beletten zal ick dat ghy heur niet meed' zult leyden.
Ic zweer ghy niet en zult.
Wat is't dat ghy daer zeyden?
Dat ghy ons doet gheweldt.
Geweldt doet ghy aen heur.
Och neen mijn Heer, het is myn vrye willekeur.
Desgh'lijckx heb ick myn keur, ick wil u by my houwen.
Mijn Heer doet gheen gheweldt 'twelck na u mach berouwen.
Het leven is hy quijt, ick steeck hem af het hert.
Mijn Heer ziet dat de lust u niet te zeer verwert.
Geeft raedt als ick die eysch.
't Is tijdt u raedt te geven.
En door uw radingh zult ghy nu verliezen 't leven.
Ach, Heer, wat is u doent! ach jammerlijck verdriet.
Me-vrouw maeckt gheen ghevaer, u zal gheschieden niet.
Ach Hemel, watten ramp! ach Godt wat onghelucken!
Ach sterren wat ick zie! oy me! wat zwaere drucken!
Tyran wat doet ghy hem! helaes wat ick moet zien!
't Geen noodich most geschien.
Helaes, waer zal ick vlien?
Me-Vrouwe ghy en waert voor 't Klooster niet gheboren,
Hy die 't u riedt, laet hem in deez' moras versmoren.
Wie zoud', myn Heer, deez' wreedtheydt in uw hert vermoen?
Het klaghen helpt hier niet, ghy zult myn wille doen.
Vw wille, Heer? veel eerder gheef ick u myn leven.
Vw leven acht ick waerder: 'k wil u 't myne gheven
Zo't u is aenghenaem.
Lieft ghy my zo myn Heer?
Zo zeer.
Laet my behouden dan.
Wat is't.
Vw eer ghy niet verliest, uw eer zult ghy niet krencken,
Eer ick myn eer verloor, als dat ghy zoude dencken
Ick u onteeren zoud', daerom maeckt gheen ghetier,
Vw lichaem gheeft ghy aen de Coningh van Argier.
'tIs Rodomont, me-Vrouw, die u dit leydt te voren.
Het is een Coningh die uw schoonheydt heeft verkoren:
Voor d'hooghste glory die hy op de wereld vond',
Hoe zoud' me-Vrouwe kunnen weygh'ren Rodomont?
Vw Majesteyt die is, helaes, veel meerder waerdich.
Waerom en zijt ghy dan tot myne will' nier vaerdich,
Mijn Scepter en myn kroone gheef ick u voor 't loon.
Heer, laet my met myn eer, houdt ghy de Scepter en kroon,
En laet deez' reyne Maeght heur zuyv'rheydt niet vernielen,
Ootmoedich wil ick voor uw Majesteyt nu knielen:
Beweeght ghenaed'ghe Heer, door eerbaerheyts ghetraen,
En wilt manhaftich nu uw lusten teghenstaen,
Tot uwe dienst, myn Heer, ick my wil-vaerdich vinne,
Behoudende myn eer, Heer maeckt my uw slavinne,
Slavinne van uw slaven, doet wat u behaeght,
Laet my behouden slechts de glory van een Maeght.
En zet ghy om uw eer myn waerde aen de zye.
Ick acht myn eere meerder als een Monarchy?
Meer als een Monarchy?
Ghenaed'ghe Heer, veel meer?
‘Verloor ick Monarchy die mocht ick kryghen we'er,
Maer d'eere eens verloren is niet we'er te vinden.’
En zoudt ghy u zo heftich aen de eere binden?
Niets isser in dit leven dat ick waerder acht.
Nochtans zo zult ghy tot myn wille zijn ghebracht.
Ick zweert.
Heer niet en zweert, den Hemel ken het hooren.
Al gingh myn Scepter, Kroon, en Rijck, ja Ziel verloren.
Heer, spreeckt met re'ens-beraed.
'k Wil ghy myn lusten stilt.
Heer breeckt deez' snoode wil, en wilt niet wat ghy wilt.
Ick wil, ick zal, ick wil verzaden myn begheeren.
En ick heb niet als tranen om my te verweeren:
't Zijn water-tochten, Heer, die my myn hert medeeldt,
En kundt in yder traen, zien rechte eerb'rheyds beeldt:
Ick stortse voor u neer, medooght my door myn weenen,
Ghenaed'ghe Prince wilt my myn verzoeck verleenen,
Dat ick myn leven doch met eeren eynden mach
In deez' moras waer ick de Kluysenaer smoren zach:
En meerder glory zal uw Majesteyt my gheven,
Als my te laten zonder eere by u leven.
Gheen beden helpen u, 'k wil ghy myn wil toelaet.
Ach hooghen Hemel helpt! ach Hemel gheeft my raed!
Ghy ziet de nood, helaes, waer ick my in bevinne,
Wat raed? helaes, wat raed? daer valt my noch yets inne!
En wel bedocht.
Me-Vrouw, 't is tijdt ghy u bereydt,
Mits ick ghenieten wil 't gheen ick u heb ghezeydt.
Ghenaed'ghe Heer bezadicht, wilt uw gheest bedaeren,
Ick weet dat uw ghedachten Heroyck'lijck waren,
Dies ick u als't cieraet van alle helden houw,
Verkleent u zelven niet door't lusten na een Vrouw,
Ghy immer trachten door de manhaft uwes zinnen
Om Roeland Furieus door waep'nen t'overwinnen:
Maer mits dat gheen quetsuer, noch wonde op hem vat,
En hebt ghy noyt victory over hem ghehadt.
De noodt die dwinght my nu dat ick zal openbaren
Het gheen ick immer dochte heym'lijck te bewaren:
't Welck is een zeker zap van veelderhande kruyt,
Waer mede slechts bevocht het vel of 's lichaems huyt,
Schoot-vry en steeck-vry is, ja vry voor alle wonden,
Ghelijck uw Majesteyt aen Roeland hebt bevonden:
Zo ick verwerven mach myn eer niet zy bevleckt,
Alleen aen u myn Heer 't gheheym zal zijn ontdeckt.
't Waer 't luckichste ter wer'ld, kost ick daer aen gheraken.
Zo ghy myn eer my laet, ick zal't u kenbaer maken.
'k Beloof, me-Vrouw, heur eer zal niet zijn aenghetast,
Waer vint men 't kruyt?
Mijn Heer ick wete waer het wast.
Me-vrou mach't zijn gelooft?
Heer laet het geproeft wezen.
Zo mach den stouten Roelandt Rodomont wel vrezen,
Vreest ghy niet voor uw eer, ick zweere u me-Vrouw
Dat ick my d'alderglorieust' ter wereldt houw,
Zo zulckx ghy my ondeckt.
Mijn Heer het zal gheschieden.
En ghy, Me-vrouwe, zult my na uw wil ghebieden.
'k Verzoeck niet anders als te houden mijne eer.
In alles zal Me-vrouwe hebben heur begheer.
'k Weet Roeland zal hier door Prins Rodomont vervloecken.
Ick bid u laet ons gaen, Me-vrouw, om 't kruyt te zoecken.
Ghelijck de Zonne-bloem steets na de zonne treckt,
En d'Adamantens ziele na het Noorden streckt,
De bruyne Aerde haeckten na de Zonnens rijzen:
De Menschens zielen hun eenzielicheydt bewijzen,
In lieve liefdens aerdt, steedts mickende het oogh
Waer dat hun zielens liefde heughelijck na vloogh.
't Is Doralice waer my hert en ziel na haken!
't Is Doralice die alleen my ken vermaken!
't Is Doralice waer ick vinde 't Hemels licht!
't Is Doralice die alleen door heur ghezicht
Is voedende de ziel door 't heughelijck by-wezen!
Ick voel, helaes, ick voel hoe 't afzijns hellen tezen
Mandricards zinnen in verwoest, en wilt gheraes.
'k Voel hoe mijn herte knaeght, nu missende, helaes,
De Voedster-Vrouw mijns levens, ach te lome uuren.
Waeromme kunt ghy tyt uw loop, die 't al moet stuuren,
Die langh verwachte stont, niet gheven rasser vaert?
Waerom is't tijt dat ghy ghestaegh afgunstich waert
Aen't hakend-lievers hert? waer wilt ghy tijdt toe sparen?
of is 't om dat uw oude koude grijze jaeren,
De smaeck vergheten is van't lieve by-zijns aerdt?
En dat ghy op de voordeel all' uw tijdt bewaert,
Om in het af-zijn ons te meerder moghen quellen,
En door uw rasse loop onz' Hemelen in hellen
Afgunstich te verkeeren? is het hierom, tydt,
Dat ghy in 't afzijn immer luy, en lomich zijt?
Wt-terende Mandricard door uw bitzich plaghen?
Rabraeckt zijn trouwe hert door 't vinnich droevich knaghen.
Mandricard dus onrustich?
Lacy, in gheween.
Waerom mijn lief?
Vermits ick vonde my alleen.
Helaes alleen! mits ghy waert uyt myn oogen.
En na dat uw ghezicht mijn Enghel was ontoghen,
Scheen 't of een nevel-dampe voor mijn ooghen lach.
Waerom mijn hert?
Mits ick Mandricard niet en zach.
Nu zie ick die ick in mijn trouwe herte draghe.
Nu zie ick waer ick in 't af-zijn, helaes om klaghe.
Nu zie ick al de glory mijnes zielens vreughd.
Nu zie ick waer door bloeydt de Lenten mynes jeughd.
'k Zie nu waer in ick zie triumphen mynes levens.
'k Zie nu waer in ick zie all' myne gloryen tevens.
En offer Doralice herts en ziels mid'-punt.
En ick vol-doe u we'erom met de zelve munt.
Een munt in 't hert gheslaghen, en door trouw besneen.
Een munt die ganghbaer is in 't trouwe hert alleen.
Gantsch niet vervalscht maer puur van trouwicheyts metale.
Waer liefde en weerliefd' mankander meed' betalen.
Ghelieft u, lief, dat wy ten bosch-waerts t'zamen gaen.
Al 't gheen wat u ghelieft zal gaeren zijn ghedaen.
Seste bedryf.
Isabella met een Porselyne kom, met groen zap.
BEdroefde Isabella, wat zult ghy bedrijven?
Wat doet ghy treur'ge Maegt om met u eer te blyven?
Wat doet ghy dat ghy Rodomont te vreden stelt?
Die tracht u eer u af te nemen door gheweld?
Gheweld, helaes, gheweld! geweldt zal my geschieden!
En middel vind ick niet om zijn gheweldt t'ontvlieden:
Ontvlieden ken ick niet, mits ick besloten ben.
Wt dit bemuurde parck ick oock niet komen ken.
'k Heb hem belooft (alleen om 't leven te verlenghen
Het zap, om niet ghewondt te kunnen zijn) te brenghen.
Maer lacy, ick en weet daer toe in 't minst gheen raed.
Doch gh'lijck als Rodomont daer erenst'lijck op staet,
En hy ghewis ghelooft dat ick het zap hier brochte,
Door welcke kracht dat gheen gheweer hem wonden mochte,
En vinden zal't bedroch, vermits ick in dees kop
Groen water heb ghedaen, ghelijck of't waer het zop.
Zal tooren moogh'lijck hem zyn bloed zo doen verheven,
Dat hy door gramschap zal benemen my het leven.
Ach aenghename doodt! hoe welkom ghy my zijt,
Dat ghy my hulp-reyck doet in dees benaude tydt,
En eerelijcke sterf, want ick u liefst verkieze:
Voor ick door rodomonts gheweldt mijn eer verlieze:
'k Verlies het leven graegh, want ick 't meer glory houw
Dat ick aen d'Hemel offer deze Maeghde-Vrouw,
Als of ick Scept'r en kroon door on-eer mochte winnen.
Ick bidd' u maeghden leert uw eere te beminnen,
En spieghelt u aen my, neemt my voor spieghel aen,
Wat ick alleen om d'eere moedich heb bestaen.
Alleen, helaes, alleen om myn beloft te houwen,
En dat ick aen Zerbyn betoon herts en ziels trouwen,
On-eerbaerheyt ghy ziet ick schrickelijcke schuw
Maer deze reyne Maeght ick met den Hemel huw.
Rodomont verzelschapt met vier Soldaten, by hun hebbende een Vlessche
						met Griecksche Wyn, waer Rodomont zich droncken in had ghemaeckt,
						komende uyt al strompelende.
'k Vind inde Griecksche Wijn een nectarlijcke smake,
Zo dat ick meer en meer na dit ghegorghel hake.
1.Sold.
Noch wijns ghenoegh mijn Heer.
Waer is het glas? nu vult:
Al zijn de hers'nen t'zoeck, de wijn die heeft de schuldt.
't Is rodomont die drinckt, Soldaten drinckt uw delen.
Mijn Heer, my dunckt ick voelze in mijn bol vast spelen,
Het moeter lijckwel in.
2.Sol.
Het blijckt ghy gorghelt wel.
Mijn ooghen scheem'len, ja ghelijck een padd' ick zel.
Nu drinckt of ick drinckt al.
3.So.
Ick drinck al zoud ick sticken.
4.Sold.
Neen, neen, 't gaet zo wel toe, het blijckt ghy kundt wel licken.
3.Sold.
De Grieckse Wijn is smaecklijck.
4.So.
'tZal zich zo wel doen.
Daer is de laetste toogh.
4.Sol.
Op deez' Wijn zoud men voen.
Gheluckigh Griecken-landt, waer zyn zo schoone vruchten,
Doch wat wy deden doet my lijckwel vrezich duchten
De Hemel is versteurt, vermits dat onze wet
De Grieckse Wijn te drincken stricktelijck belet.
Wat wetten Heer? Soldaten zijn gheen wet verbonden.
2.Sold.
En deze Wyn wy hebben by gheval ghevonden.
Gherooft goedt dat en ken te recht niet zijn ghebruyckt.
En met Soldaten d'Hemel d'ooghen beyd toe-luyckt.
Ny yeder na zijn oordt, en houdt u allen statich.
Waerom, mijn Heer, Soldaten moghen zijn wanlatich.
Het hooft staet my zo kroes, het rammeld in myn bol.
Mijn hooft, mijn Heer, loopt om ghelijck een zwier'ghe tol.
Het schijnt de Grieckse Wyn het zinnens stuur ken stelen.
Soldaten, 'tis ghenoech, uw doent zoud wel vervelen.
Wy gaen mijn Heer.
Nu voort. ick wacht na Izabe
En vind ick goedt het zap, ghewislijck dat ick stel
My teghens roelandt flucx, mits niemandt my zal wonden:
Ach Hemel wat gheluck dat ick heur heb ghevonden.
Hier meed' ick roelands moed en manhaft gansch'lijck vel,
Ja vechte teghen al de nickeren inde Hel.
Me-vrouw waer is het zap?
Mijn Heer het is gherede.
Is dit het zap me-Vrouw?
Dit is het zap waer mede
Ghy gantsch'lijck zijt bevrijdt voor quetzingh of voor wondt.
Zo zal verwonnen zijn roeland van rodomont.
Hoe zal ick zeker zijn? hoe zal ick dit beproeven?
Zeer lichtelijck myn Heer, want slecht'lijck wy behoeven
Het velle te bevochten waer de slach gheschiedt.
De proeve die begheer ick op myn lichaem niet.
'k Zalt aen my zelven doen, zo zult ghy zeker wezen.
Slaet nu vry toe mijn Heer.
Toe slaen?
En zonder vrezen
Hoe? vreest ghy 't zwaert gantsch niet, het zwaert nochtans fel snyt.
Mijn gheest beveel ick god, Heer my ghenadich zyt.
Hy slaet heur het hooft af.
Ach hoe mijn hert verschrickt helacy wat ick dede!
Ach ghy rampspoedghe uur als ick mijn zwaerd ontschede!
't Was Isabels bedryf die my bedroghen heeft,
Helaes ick zie dat eerbaerheyt heur willich gheeft
Ter dood, helaes, ter doodt, om eerelijck te blyven:
Ach rodomont, tyran, oy me! dit's u bedryven.
't Was lust, helaes, 't was lust die uw re'en hadd' gherooft,
Ziet nu, tyran, hoe ghy heur zelven hebt onthooft:
Onthooft, helaes, onthooft, om wreedtheydt te betoonen.
Ach hooft, ghy waerdich zijt de monarchaelste kroone!
Die d'Hemel oyt besteden aende heyl'ghe deughd'.
Ha paragonne hooft, met redenen ghy meught
De Hemelsche Laurieren op uw pruycke stellen,
Vermits men inde wer'ld niet vind meer Isabellen.
En rodomont, voor u, helaes ghy zyt onwaerdt
Te gh'nieten azems lucht, noch te betreden d'aerdt,
Met reden is de gantsche wereld u verfoeyende,
En eeren Isabel tot deughd In Liefde bloeyende.
Vw Hemelijcke tenten nu gheloken zijn,
Ghetaent is't sterre licht van uwe ooghens schijn,
Ghedoken is het licht uws deughdelijcke luyster.
Vw dood, helaes, uw dood maeckt beyd' de polen duyster!
Helaes, besturven is het vel, ach Hemels Heer!
Vergunt ick door mijn dood heur 't leven gheve weer!
Gunt dat ick met een snick mijn sterfuur mach verkiezen
Op dat de wereld Isabel niet zou verliezen.
Ach Hemelijcke rif! waer inne heeft gherust
Een heylghe ziel die niet als na deughd heeft ghelust!
Die meerder achten d'eer als door mijn hand te sterven,
Die eerder 't leven woud' als heure eere derven!
Fy Rodomont! Tyran! baldaed'ghe Neronist!
Die door de Grieckse wijn uw zinnen hebt ghemist.
Kost ghy dees wrede slach aen Isabel beproeven,
Helaes, uyt dronckenschap, hoe jammerlijck bedroeven
De woeste daden, die de dulle zinnen doen.
O Rodomont! wat raed? voor u is gheen versoen.
Vw wreedheyt is te snood, uw misdaed is te groot,
Gheen raed als dat ick boet heur leven met myn dood.
Dit stael heeft heur vermoord, vermoorden zalt u leven.
Tyran, ghy zult u zelfs rechtvaerdich vonnes gheven.
Mijn ziel en herte trildt als ick zie op mijn daet.
Wraeck Hemel van my zelfs, 't recht in mijn handen staet.
Wat toeft ghy Rodomont, uw vonnes is ghesproken.
Ghy ziet dat ghy het schepzel Godes hebt ghebroken,
Aen d'hooghen Hemel zult ghy vinden troost noch heul,
Vermoorden ghy dees perl, weest oock u eyghen beul,
Ontziet uw leven niet, uw vonnes is rechtvaerdich,
Vermits ghy door uw moord uw eyghen moord zyt waerdich.
Neen Rodomont, bedaerd, bedenckt eerst wat ghy doet:
Misdoet u zelven niet, al storten ghy heur bloed.
Noch meer zult ghy de Hemels tooren op u haelen
Zo ghy door d'eene zond in d'ander mocht verdwalen.
Den Hemel zich vernoeght met hertelijk berouw,
Vermoorde Isabella, O deughd'rijcke Vrouw!
Wat tomb zal Rodomont, op't prachtichste doen bouwen,
Op dat men eeuwich uw' naem in gheheuging houwen?
In d'hertste Diamant u naem zal zijn gheprint,
Want gheene Isabella men ter wereld vindt,
Ha glorieuste Rif! wiens ziel zich wilde meng'len
In eeuwighe triumph van glorieuse Eng'len.
Helacy door dees hand was Isabel vernieldt:
Doch met leetwezen leydt nu Rodomont gheknield,
En met een traenen d'herts ootmoedighe ghebeden
(Hoe wel ick weet dat ghy, o waerde rif, gheen reden
Tot myn verschooningh hebt) verzoeck ick u vergif,
Medooght my heyl'ghe kluys, verschoont my heyl'ghe rif,
't Was wulpse vleesch-lust die het voorzicht deed' onteugh'len,
En gaf aen graeghtens schichte nickerlijcke vleughelen,
Benev'lende de re'en, door prickelende brandt,
En overvloedt van dranck vermomden het verstandt.
Het gulzighe ghegorghel deed my, lacy sneven,
't Bedencken mynes doente doet myn ziele beven.
De haeren ryzen my, helacy 't is gheschiet!
En al het na-beklaegh doet heur herleven niet.
Besturven heyl'ghe lippen, uw korale verwen,
Die nu de Nectar-douw, helacy moeten derven!
Ha Rooze-kaecken! het cieraetzel uwes lent
Heeft wreeden Rodomont, helacy, nu ghe-endt.
Ach lippen, die oyt haten vleessche-lust te blussen,
Zal Rodomont ghelijck als Heylichdommen kussen.
't Argierse Coninghrijck noch al de macht van d'aerdt
Gheen tombe maken ken na uw verdienst en waerdt.
Bedroefde Rodomont! hoe naer zijn uw verdrieten!
Verandert d'ooghen in herts bloede tranens vlieten,
Schrildt uyt uw groot misval, krijt uyt uw ongheluck,
Beeldt uyt door uw ghezicht uw ramp, uw rouw, uw druck,
Helaes waer blijft het lichaem om te zijn begraven:
Mistroostighen doch immer wel te kennen gaven
Aen anderen hun ramp, ghelijck de noodt nu doet:
t Is best dat ick ontdeck hoe ick verstorten 't bloedt.
Stant
Prins Rodomont waer heen?
Helaes om hulp me-Vrou.
Gheen hulpe ghy behoeft, dit Lijck ick voor my houw,
Ick was de oorzaeck dat stantvast zy is ghesturven.
Stantvasticheyt zwijght, zwijght, wie zoud doch zeggen durven
Dat yemandt heeft als ick dit heyl'ghe werck ghewrocht,
Mijn Isabel alleen door my heur sterven zocht.
Me-vrouwen, laes, ick was't tot myner onghelucken.
Wie van uw allen tracht de eere my t'ontrucken?
De glorie is myn, 't was Reynicheydt die't deed'.
De glorys-krans met recht aen my moet zijn besteedt,
't Was Afterdocht die deed dat Isabel bewaerde
Heur reynicheydt, en willich scheyde vande aerde,
Ten waer door myn beleydt zy hadd' gheweest gheschent.
Neen Afterdocht, hier in ghy te vermetel bent,
't Was Deughde, Deughde was't, 't zijn myne heyl'ghe wercken.
Deughd, Afterdocht, Stantvast, en Reynicheyt wilt mercken
Op d'Hemelijcke doente van myn Liefdens macht,
't Was Liefd die Isabella hier toe heeft ghebracht.
't Was Trouwicheydt die heur de machte heeft ghegheven,
Om d'eere meer te achten als het lieve leven:
De glory is myn, en gheen van all' uw vijf:
't Was Trouwicheyt alleen, 't was Trouwicheydts bedrijf,
Ha glorieuze Maeght! ha perle aller Vrouwen!
Gheen van uw vyven zullen my myn eer onthouwen.
Noch niemandt zal myn rooven 't gheen myn eyghen is.
Reyni
De glorie is myn, de eer is myn ghewis.
't Was Afterdocht alleen, hoe ken d'eer uwen wezen.
Araeta
Ick zeggh' dat uyt de Deughd' heur doente is gherezen.
Ick zeggh', dat, mits heur Trouwheydt zy het stuck bestondt.
Staeckt vry uw twist, Diana was alleen de grond,
Want Isabella was't cieraetzel van myn Maeghden,
Diana stutten 't gheen daer Rodomont na jaeghden.
Ha Hemelijcke Vrouw, ootmoedelijck ick kniel,
Door nickerlijcke lust ick in dit onluck viel,
Vergheeft my hooghe Vrouw: hoe-wel ick wel mach vrezen,
Dat deez' zo wreede daedt vergheven niet ken wezen:
Doch ick vertrouwe vast, en gh'loove oock ghewis,
Dat Hemels gracy grooter als de zonde is.
Bid my niet Rodomont, ghy Iupiter moet smeken,
Die door berouw vergheeft al die zijn wetten breken:
Ick koom alleen op dat men myn vermoghen ken,
En weet dat ick de oorzaeck van heur reynheydt ben.
Diana neen ick ben 't, niets gaet myn kracht te boven.
Wat waent Stantvasticheyt dat yemant ken ghelooven
Hier eene van u allen meer als ick vermeughd'
Dat ghy of, Afterdocht, of Liefde, of de Deughd',
Of Reynheyt, of Trouwheydt, in Isabel dit wrochte,
Wat waent ghy datter yemandt meer als ick vermochte.
Stantvasticheydt, en Reynheydt, wat ghy hebt uw tween,
Wat Deughd', Trouwheydt, en Liefde heeft, heb ick alleen.
Diana niet zo trots, de eer die is myn eyghen.
Ick zweer u dat ick deed heur tot de Deughde neyghen.
Araete, neen, ick was't, ick stuurden Isabel,
Mijn is het recht, zo dat ick my daer teghen stel.
Trou.
Ghetrouwicheyt, wie ken meerder als Ghetrouwheydts krachten?
En wat heeft meerder kracht als Afterdochtens machten?
Den Hemel spreeckt, buyght neer, geeft d'Hemels stem gehoor,
Helacy, wat wy kibb'len is maer tijdt verloor.
Den Hemel daeldt neder met de Vrese Gods.
Nu is uw twist ghe-eyndt, uw stryvingh en uw twisten,
Mijn komste, Vrese Godes, gantschelijcke slisten,
Godvrezende Isabel, wiens ziel ick heb beheert,
Mits zy de heyl'ghe tucht mijns wetten heeft gheleert.
Ick was't, ick ben't alleen, ick kost heur herte stuuren,
Dat zy we'erstryven kost de wulpsheydt der natuuren.
Ick nietichden de schicht van vleesche hertens tocht,
Ick hoeden dat lock-lust heur niet beschaden mocht.
Ick, vreze Gods, verstiet de nickerlijcke laghen,
Hoe ick de ziel beheersche hier de Maeghden zaeghen.
Ha Amstels-maeghden-rey, leert nu door dit voorstel,
Op dat elck van u allen zy een Isabel.
Ghetrouwicheyt, Stantvasticheydt, Liefde en de Deughde.
Ha Afterdocht, en Reynheydt, waer zy in verheughde:
Ghy allen stralen zijt uyt myne bornens vliet,
Want zonder my vermooght ghy gantsch in't minste niet:
't Is Vreze Gods, waer uyt ghy allen zyt ghesproten,
Ick ben de Hemels stam, ghy zijt de heyl'ghe loten.
En onder uwe lommer Isabella heeft
In Vreze Gods, g'lijck blijckt, Godzalichlijck gheleeft.
Fy Rodomont, van hier, gaet nu in uw gheweten,
Ziet hoe de nicker deed u Vreze Gods, vergheten.
Vyt mijn ghezicht Tyran.
Mijn ziele heeft berou.
Vrese.
Fy woestighe Argier, onwaerdich ick u houw
Te blyven waer ick ben, ick raed u te vertrecken,
Voor dat ghy door de toorn mijn straffe doet verwrecken.
Rijst Heylghe Vrouwen, rijst, uw hoofden nu lauriert.
Wie zyt ghy?
't Is Diana,
Die naem is verziert,
Poeten achten heur Goddinn' van zuyv're Vrouwen,
Zo wil ick u zeer garen in myn hoedingh houwen,
Maer waerom quaemt ghy hier?
Zy trachten na het Lijck.
Vre. G.
Och neen, 't Rif is ghemeen, ghy allen zult ghelijck
In glory zijn bedeeldt, dus brenght het t'zaem ter aerde,
Mits ick u allen acht de glory dubbel waerde.
In Liefd Bloeyende, Uyt Levender Ionst.
Wat Vrouwen zie ick daer?
't Is Uyt Levender Ionst.
En In Liefd' bloeyende, die stichtich, en de kunst
Van redens-rijckheydt weet zeer leerelijcke pleghen.
I.L. V.L
Ha heylighe Vreeze Gods, wy bidden om uw zeghen.
Hoe? zijt ghy beyde een?
In Li.
In liefde zijn wy een,
Ons liefd', helacy, trachten haters te vertreen,
Mits wy u achten 't waerdichst' onz's Toonneels cieraten.
Ken' nijdt en afgunst u, vermits uw deughden haten?
Uyt L.
Zo boos de wereld is, wy werden gantsch bespot,
Zo vinnich heeft goedt-duncken d'herzenen verzot.
Zo ghy verheugh'lijck sticht, zo ken haet u niet deren.
I.L. U.L
Wy trachten anders niet als yeder een te leeren
Vw eyghen aerdt.
Vr. Go.
Mijn aerdt? God u zijn zegen geeft,
Op dat Vyt levender jonst, In liefde bloeyend leeft.
Verzeld ghy beyd' ghelijck?
In. L
Ick lief heur als myn eygen.
Vyt Le.
En Vyt levender jonst zo moet ick tot heur neyghen,
Mits liefde tot de kunst, als myne naghebuur.
Den Hemel zy uw hoeder, en uw willen stuur.
Laet ick als Vreze Gods beyd' u ghemoeden leyden.
In Lie
En willens nimmer wy van vreze Gods en scheyden.
Mijn kracht uw willen stuur, en zo ghy my bemickt,
Vw wille nimmer voor uw haters schreumt, noch schrickt:
't Is glory dat ghy zijt ghehaet, vermits uw deughde,
En dat ghy immer in deughds oeffeningh verheughde:
Dit zal vermeeren doen de haet, van die u haet:
Maer blyft ghy met het goet, en laet hun met het quaet.
Wy immer zaghen dat die waer in deughd beheerden,
En d'Heylheydt mijnes aerts door stichticheyden leerden
Op 't vinnighst' zijn ghehaet: maer weet ghy wien het doet?
Die nicker, die 't quaedt lieft ghelijck hy haet het goet.
Hout zeker dat zo ghy deughd niet had aen uw zijden,
Dat niemant u zoud' haten, schempen, noch benyden.
De beste proef die ghy ter wereld hebben kundt,
Is dat de nickers haet, u uwe deughd misgunt.
Godlozen aldermeest tot hate hun beweghen,