floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
weinig aan moedt, als beleeftheidt ontbreeken; want u
zal iets onverwachts verschynen. Indien ’t u behaagt,
zult gy achtervolgen, ’t geen u gebooden zal worden.
Indien ’t u niet behaagt, zult gy alle verder onderzoek
staaken. Ondertusschen verzoek ik u, dit kleyne teiken
van mijn groote gunst voor lief te neemen, en u deezen
avondt op ’t Bal te versieren met deze strikken, welker
kleuren de beelden van de gesteltenis mijns harten zijn;
opdat ik u voor mijn oppasser houde; hoewel gy my voor
die tijdt noch kennen, noch oppassen zult, om reeden,
daar na te melden. Ik verwacht uw antwoordt op de plaats,
daar gy ’t voorgaande geleght hebt, en blijf de zelve, die
ik my genoemt heb te zijn.
Ik kan dit heusch verzoeken
Niet afslaan.
En ik zou die heusheidt wel vervloeken.
Zwijg schelm. ’k Verlang na ’t end van deeze spokery.
Maar vreesje geen gevaar?
Ik acht het zotterny,
Aan spook te denken, zwijg. Ik moet het eens herlezen.
Zy schijnt jalours, en by gevolg verlieft te weezen.
In ’t donker wachten, tot dat my iets vremdts verschijn;
En deeze kleuren, die zy teikens zeit te zijn
Van haar gesteltenis des harten; deeze strikken
Te zenden, schijnen op mijn weedermin te mikken.
’t Kan niet als liefde zijn. Ja, zo ik ’t wel bespeur,
Ontdekt zy my haar min; ’t is roodt, en paerelkleur;
Het roodt beteikent brandt.
Dat ’s net geraaden, Jonker;
Het is een helsche brant, die blaakt het best in ’t donker.
’k Beken, ’t is wonder van den drommel overleit.
Zwijg, zeg ik. Paerelkleur beteikent zuiverheidt.
Z’is in een zuivre vlam, zo ’t schijnt, op my ontsteken.
Maar wat is dit? ’k verlang om haar te zien en spreeken!
’k Vind my bewoogen! zy moet schoon zijn; ja; ’k vertrouw,
Datze andersints haar min zo niet ontdekken zou;
Zy schijnt te gaauw. Ik wil haar daadlijk antwoordt schrijven,
Zet hier de kaers.
Zwijg, bloohart.
Is ’er dan geen spook?
Dat ’s maar bedacht
Voor kleine kindren, dat geen man van wijsheidt acht.
Geen biete baauwen, of kaboutermans?
Zou ’t dan geen kol zijn, die ons daadlijk is ontvlogen.
Zy vliegen, zo men zeit, de schoorsteen uit, en in.
Al zots klap.
Is het dan geen weerwolf, geen alvin,
Geen witvrouw, noch geen heks, noch poepenheinsman?
Grillen,
Inbeelding
Wel, mijn Heer, zie daar, ik laatme villen,
Indien ’t geen eunjer is, zo is ’t een Tovenaar.
Hoe raast de gek. Zwijg stil, en rust uw harssens.
Geen onderaardsche schim?
Verbijsterde gedachten.
Geen nikker?
Dwaasheidt.
Door looze harssenen verdicht.
Wat zotte vraagen! neen, die rust na ’s menschen doot.
Maar onze tijd verloopt. Ik heb mijn brief geschreeven:
Daar leitze; zy belooft daar antwoordt op te geeven.
Doe nu de grendel van de buiten deur, en geef
Mijn kleedren; wel hoe staat gy dus versuft?
Ik beef,
Wanneer ik denk, dat jy jou lichaam zo durft waagen;
Licht dat jou beenen jou niet van de plaats afdraagen.
Och, och! mijn Heer, ik zie, dat jy geen spooken kent;
’T schijnt in ’t begin wat zoet, maar ziet wel toe, in ’t endt
Zuljy die vriendlijkheidt zo sellemens betaalen.
Ik vrees, het is de droes, die jou begeert te haalen;
Of hy ontbiedt jou licht in ’t donker, om, als my,
Wat af te rossen. ’T is, hoe ’t is, die spookery
Heeft niet veel goedts in ’t zin; ey, laat jou raaden, Jonker.
Was ’t noch by daag; maar kijk, dat donker, o dat donker
Leit my zo zwaar op ’t hart!
Zo zou ’t my ook licht doen,
Indien ik Flip was; maar strik dit op elken schoen.
Mijn Heer, ey doe jy ’t zelf.
Wel Flip, wat zal dit weezen?
Jeukt u de huidt?
Ik vrees....
Wat valt hier veel te vreezen.
Iets aan te raaken, van ’t geen jou het spook vereert,
’k Zeg, bint het, bloode nar, en daadlijk, ik begeer ’t.
Tast aan, hoe staje.
Ey! Ey! is ’t lint?
’t Komt uit de hel, mijn Heer.
Daar, grijp het aan, en strik het,
Gelijk ’t behoort.
Zie, hoe de Droes een mensch verleydt.
Had hy jou gelt gekaapt, in plaats van mooyigheydt
Te geeven, had hy jou de ribben komen boenen,
Gelijk als my, je waart licht al zo bang.
Mijn schoenen?
Daar zijnze.
Voeght dit lint wat by mijn kleedt met kant?
Ja duivelsch.
Schelm, ik zal... maar daar komt Ferdinand.
Ferdinand, Luidewijk.
MYn Heer, verschoon my, zo ik eenigsins uw zaaken
Verlet door mijne komst. De tijdt begint te naaken,
Om na de Juffer, en zo voort na ’t Bal te gaan,
Zo ’t u belieft, en gy gereedt zijt.
Ik ben aan
Uw heusheidt zeer verplicht, maar ’k vind my wat verleegen,
Om dat ik lichtlijk d’eer, door uwe gunst verkreegen,
Niet zal gebruiken, zo mijn beede u niet mishaagt.
Verzoek niet, maar gebie; ’k staa toe, al wat gy vraagt.
Ik heb my zelven wat onpaslijk in ’t verkleeden
Bevonden, ’t schijnt, my rijdt een koortsje door de leeden;
’t Is wel niet groot, maar ’t heeft my echter wat ontstelt.
’t Is ’t ongemak, dat vaak den reizenden verzelt:
Dies wilde ik gaarne my wat vroeg tot rust begeeven.
Mijn Heer; ik hoop, gy zult mijn beê niet weederstreeven;
Maar d’aangenaame moeyte opneemen, om alleen
De Juffer, die wy flus te dienen met ons tweên
Versproken hadden, op te passen. Mijn vertrekken
Zou anders haar tot hoon, en my tot schande strekken.
Mijn Heer, ik zal het doen. Maar komtge niet op ’t Bal,
Om ’t Haagsche Jufferschap te zien?
O ja, ik zal
Zo by u zijn; doch wil ten ellef uuren scheiden,
En daarom is ’t, dat ik geen Juffer wil geleiden;
Maar lichtlijk zal men my niet binnen laaten.
Zo kom met ons, mijn Heer; Mejuffer Isabel
Is gantsch niet bellegziek: gy kunt met andre praaten,
Haar onderhouden, of oppassen, of verlaaten,
Zo ’t u zal lusten; kom, wanneerwe in ’t huys zijn, zult
Gy ’t maaken, zo gy wilt.
’k Steek diep in uwe schuldt:
Maar, hebtge in ’t zin om my noch naauwer te verbinden,*
Onschuldig my by haar.
Heer Luidwijk, wy zijn vrinden,
Mejuffer Isabel, en ik. Kom, gaanwe voort,
Gy zult in ’t minste niet misdoen; ’k geef uw mijn woordt.
Jakoba, Katrijn, Sofia.
Door de bedekte deur inkomende.
MAar had hy u in plaats van ’t mantje vast gekreegen,
Hadt gy hem het geheim ontkent, en my verzweegen?
Of hem de heele zaak, gelijk zy leidt, verklaart?
Mevrouw, dat weet ik niet; ’k was ongemeen vervaerdt,
En wist ter naauwer noot van schrik de deur te krygen;
’k Zou, vrees ik, door den angst niet hebben konnen zwijgen.
’t Is best, dat alles is naar onze wensch geluckt.
’k Geloof de Meester, en de knecht zijn, als verrukt
Gebleeven, en verwardt, in twijffel opgetoogen,
Wanneer zy zagen, dat hen ’t spook zo was ontvloogen.*
Maar, Nicht, bezie toch eens wat antwoordt hy u geeft.
Daar is de brief, nadat ik merken kan, hy heeft,
Met weinig lettren, u zijn meening laaten weeten.
Hy zal, geloof ik, het oppassen niet vergeeten.*
Moey, geefze my.
Onbekende Vriendin.
Uw gunst verplicht my te ver. Ik zal my van mijn woordt
aan Ferdinand ontslaan, en op ’t Bal komen, alleen ver-
gezelschapt met de teikenen van uwe weldaaden; ook zal
’t my aan moedt, noch wil ontbreeken, t’avondt ten elf
uuren zonder licht in mijn kamer te zijn, om te ver-
wachten, of my de verschyning zo wel uit zal vallen,
als mijne hoop my belooft en voorzeit.
U.E. verplichten Luidewijk.
Ik vind het antwoordt, als ik dacht.
De vergenoeging, die my zijn beleeftheit tracht
Te geeven, en zijn wil tot mijne dienst geneegen,
Zijn prikkels, die mijn ziel met wondre vreugt beweegen.
’K erken my zeer aan zijn wilvaerdigheên verplicht;
En haak met ongeduldt na Luidewijks gezicht.
Hoe komt de tijdt noch om? voor dat het uur verscheenen
Zal weezen, zie ik mijn verlangen niet verdweenen.
Maar Moey, zal uw karos, en ’t geen daar toe behoort,
Ook vaerdig weezen, op de tijdt, gelijk ons woordt
Gegeeven is; en voorts de knechts, en kamenieren
Gereedt zijn, om den sleep en toestel te versieren?*
’t Moet alles klaar zijn, eer het twalef uuren slaat,
Op d’aangeweezen plaats.
Ik bid u, Nichte, laat
My dat bevolen, ’k zal op alles naerstigh achten,
En zorge dragen, dat gy niet vergeefs zult wachten.
Ik weet, hoe zeer uw oogh na dat gezicht verlangt,
En dat daar aan alleen u vergenoeging hangt;
Komt hem maar anders in die zaak geen moedt t’ontbreken,
Voor d’uitkomst na uw zin wil ik wel borge spreeken;
Slaat gy maar gade, dat uw kamer vaerdig zy.
’t Is al bestelt, ik zal de rouwtapissery,
En al den toestel van de droefheidt doen verdwijnen,
En doen, op staande voet, in mijne zaal verschijnen,
Met kleine moeiten, een behaaghelijk gezicht,
En prachtig huisraadt; en uitsteekendt helder licht
Op gladde blakeren, en zilv’re kandelaaren
Opsteeken; wijl de rouw, waar meê de muuren waaren
Bekleedt, tot die tijdt toe, in eenen ogenblik
Zal needervallen, door ’t ontbinden van een strik;
Om, of mijn Broêr, voor ’t Bal, my schielijk quam te spreeken,
Dat hy niets merke van het geen, wy hier besteeken:
Dat ook Heer Luidewijk, wanneer hy al die pracht,
En zwier van staat zal zien, zich des te minder acht
Weêrom in ’t eigen huis te weezen, noch vermoede
Dat iemandt van dit huis....
Nicht, zijnwe op onze hoede:
Ik hoor gerucht. *
Ik ook: daar zijn zy weederom.
Vertrekken wy. Katrijn, kom volg.
Mevrouw, ik kom.
DUs in het donker, en geen licht: wat wil dit wezen?
Mijn Heer, ik bid u heb wat deernis met mijn vreezen;
Ik ben verzeekert, dat de Droes hier spookt, en waart.
Houw moedt, gy hebt geen noodt, gy gek; wees niet vervaerdt.
Zo lang ik by u ben, hoeft gy geen quaat te schroomen.
Hoe! zou de Nikker, of een van zijn dienaars komen,
Gelijk gezeidt is, Heer, en zou men zonder schrik
Hem hier verwachten. Neen, mijn Heer, doe jy dat: Ik
Wil liever, van de nacht, my elders wat vermeyen
In d’een of d’andre kroeg, als hier zijn komst verbeyen.
Ik ken zijn nukken, want ik heb de smaak daar van.
Zwijg stil, en houw maar moedt; het is geen spook.
Het moght de Duivel weezen.
Gy hebt immers hooren leezen
Wat zijme schrijft.
Het zy dan spook, of niet; ’k wou, dat het maar begon.
De tijdt verdrietme.
En my niet minder:
Vertrekkenwe daarom.
Ik zeg u vrees geen hinder,
Zo lang ik by u ben.
Wat wil de gek.
Wacht jy het spook alleen, en gun, dat ik vertrek.
Neen Flip, daar ik blijf, zult gy meede moeten blijven;
Daar is geen spook.
Ik zie, je zultme al weêr bekijven;
Maar Heer, al praate jy, als Brugman, zie, mijn schrik*
Zal doch niet weg gaan: jy bent jy; en ik ben ik.
Jy looft geen spookery, noch ’t waaren van quaâ geesten;
Maar ik geloof’er an, mijn Heer; zo doen de meesten.
De meeste luy zijn gek.
Maar ’k heb het zelf gevoelt,
Hoe dat de nikker staag omtrent de vroome woelt.
Kijk, ons geloof verscheelt, omdat hy jou gestadigh
Zo vriendelijk onthaalt, en my zo ongenadigh
Ofrossen komt; maar wil jy niet, dat ik vertrek,
Ey laatme dan de kaers gaan haalen.
Houw de bek.
Het licht zouw u de schrik niet mindren, maar vermeêren,
En dat gy ’t minste ziet, zal u het minste deeren.
Jakoba, met een geslooten dievelantarentje, door de bedekte deur, in ’t
                        donker, Flip, Luidewijk.
Flip, raakende Jakoba in ’t voorbygaan.
OCh Heer! daar voel ik iets; waar kruip ik in een gat?
Au, au; daar word ik al by ’t linker been gevat.
Nou zal ik leevend voor den drommel moeten vaaren!
Waar benje, Heer?
Hou moedt: ik zal u wel bewaaren;
Kom hier: gy hebt geen noodt.
Och! broght de geest toch licht,
Mijn Heer; zo kon men hem eens kijken in ’t gezicht.
Help, help! daar wordt het licht! Dat ’s tovren! selleweeken!
Mijn Heer, de kaers wordt van den drommel aangesteeken.
Gek, ’t is een Juffer.
Neen, ’t lijkt beeter na een moor.
Het is haar masker, dat zy afdoet. Zwijg, en hoor.
Jakoba, haar masker afdoende.
Heer Luidewijk, ’k heb u tot tweemaal toe geschreeven,
En klaare blijken van mijn dankbaarheidt gegeeven
Voor uw beweezen dienst, die in mijn teer gemoedt
Een vonk van liefde heeft ontsteeken, en gevoedt,
Zo dra ’k vernam, dat uw doorluchte ziel de waerde
Van uwe stam, en stal des lichaams eevennaarde.
Uw weederschrijven heeft my uw bescheidenheidt,
En eedelmoedig hart volkomen uitgeleidt:
Dies heb ik my verstout om uit uw mondt te weeten,
Hoe gy mijn liefde, en zulk een stout bestaan zult heten.
Mevrou, zo klein een dienst verdient niet, dat men ze acht.
Want, schoon ons eer en plicht het vrouwelijk geslacht
In alle voorval te beschermen, niet gebooden,
Zo heusch, en billijk een verzoek zou ieder nooden,
Ja dwingen d’allerbloodste om haar ten dienst te staan.
’k Heb dan dat ieder zouw, alleen mijn plicht voldaan.
Maar ’k vond mijn hart geheel geneigt om u te lieven,
Toenge uw verheven geest afschilderde in uw brieven,
Vol konst en oordeel; en ik vind dat zelfde hart,
Nu, ’t oog uw schoonheidt ziet, hoe langs hoe meêr verwart;
Zo dat het, schoon ’t niet wilde, uw eygen wel moet blijven,
En naar de wetten haakt, die gy het voor zult schrijven.
De vleyeryen, daar het Hof meê zwanger gaat,
Zijn lichtlijk d’oorzaak van een ongemeende praat:
Maar stel die aan een zy; beschouw my eens ter deegen,
En antwoordt my oprecht, gelijk ik u bejeegen.
Een Juffer, zo als ik van weezen, leest, en leên;
Van middelen, en stam, als d’uwe zijn, met een
Van goeden naame, zou u die het hart wel raaken,*
Indien ze in ’t zin hadde u haar bedtgenoot te maaken;
Wanneer ’t besluit alleen aan uw verkiezing stondt,
En dat uw maagschap zulks niet ongeraaden vondt?
Hy waar verdwaalt, die tot dat groot geluk kon steigren,
En d’aangebooden gunst moedtwillig docht te weigren.
Mevrouw, zo averechtsch staan my de zinnen niet;
Dat ik die groote schat my zelf ontslippen liet,
Als ik ze aanvaerden moght. Wat kan men meêr bejaagen,
Als zulk een schoonheidt steedts zijn diensten op te draagen.
Maar is het ernst, zo neemt, tot teeken van mijn trouw,
Dees rechterhandt, en geef my d’uwe weêr, Mevrouw;
En wil me uw naam, en staat, maar voorder openbaaren;
Mijn ziel verlangt’er na.
Ik ga het u verklaaren.
Uit deeze brief, die ik ga schrijven, zultge zien,
Met meêr omstandigheidt, wat ik u wil gebiên,
En gy verrechten moet, om tot het wit te raaken,
Daar ik op doel, en daar gy ook schijnt na te haaken.
Mevrou, ach! geefme doch mijn vonnis uit zo schoon
Een mondt.
Jakoba, gaande schijven.
Ey steur my niet.
Ik volg dan u geboôn.
Flip, uit een hoek.
Hem, hem, mijn heer.
Hoe speulje met je leeven?
De droes in vrouweschijn, zo straks gehoor te geeven,
Te trouwen, als hy wil? Och! Heer, zy stroopt je ’t vel
Licht over ’t hooft, en steekt jou leevend in de hel,
Of in een gat, daar zon noch maan schijnt. ’T zal’er honden,
Zo jy je niet bekeert. Wat gruwelijke zonden
Heb jy begaan, Heer, dat de drommel jou zo quelt?
Mijn Heer, ey, beeterje, of geef Flip verlof, en geldt.
Want komt de droes om jou, hy moghtme meê licht haalen;
En schoon hy jou maar greep, wie zou mijn huur betaalen?
Hoe kan een Engel, zo volmaakt, een duivel zijn.
Ik blijf’er by, het is de droes in menscheschijn.
Hy heeft je al binnen, ’k zie ’t, ik preek maar voor een dooven.
Och! wouje voor het lest jou knecht maar eens gelooven,
En doen zijn raadt, jy zoudt wel haast wat anders zien!
Licht haar rok eens op tot aan de kniên.
Gy onbeschoften fielt, ik zal u daadlijk groeten.
Je zoud haast kennen aan haar ronde paerdevoeten,
Of aan haar lange staert, dat ik de waarheidt spreek.
Zwijg, zeg ik, reekel, eer ik u de beenen breek.
Mijn Heer, ik heb mijn wil in deze brief geschreeven,
Gy kontze zien. Gelief terwijl eens last te geeven,
Dat my uw knecht de deur ontsluite, opdat ik ga.
Zal ik zo dra
Verliezen al mijn vreugdt?
Die zal u niet begeeven.
Ey blijf dan hier. Gy zijt de wellust van mijn leeven.
’k Verlies al mijn geluk, zo ’k uwe schoonheidt mis,
En taal noch teeken weet, waar die gebleeven is.
Mijn brief beduit u klaar, waar gy ze weêr zult vinden.
Gun my dan eene beê, gy zult my zeer verbinden.
Doe my de gunst, en zegme uw naam, eer gy vertrekt.
’k Zie, die vrypostigheidt wordt door mijn gunst verwekt;
Maar matig die, mijn Heer, gy zult ’er niet meê winnen.
Mevrou, ey, zo ik mis, vergeef het aan mijn minnen.
Zo ik mijn naam niet zeg, laat gy me dan niet gaan?
Mevrouw, verschoon my; al mijn welvaart hangt’er aan.
Gy zoud het vrolijk doen, zaagt gy den standt mijns harten.
Wel aan, Heer; is het tot verzachting van uw smarten,
’k Zal ook in deeze zaak volkomen u begeert
Vernoegen, nu ik u mijn hart doch heb vereert.
Maar daar zijn wonderlijke, en groote omstandigheden
Aan vast, zo dat de zaak vereischt een lange reeden.
Des wenschte ik wel, mijn Heer, om niet gezien te zijn,
Dat gy daar boven, voor die oopning, het gordijn
Woud schuiven; want men zou ons lichtelijk verspieden.
Het zal geschiên, en al wat gy me wilt gebieden.
Flip, klim daar by.
Hy is te bloode, en dom.
Doet gy het liever zelf, en laat hem lichten.
Tast aan de kaers.
Daar gaan wy voor den Drommel vaaren
Ik zie ’t, en zal ’t wel klaaren.
Terwijl Luidewijk beezigh is met het gordijn te schuiven, en
Flip met lichten, snapt Jakoba door de bedekte deur uit de kamer
MEvrouw, ik heb... wat ’s dit? Waar zijtge? al weeder wegh?
Wat vremdtheidt?
Zieje’t wel, liegt nou jou dienaar? Zegh.
Is dat geen toovren, en beginje niet te vreezen?
Zwijg stil, en licht. Hoe magh zy uitgekomen weezen!
’t Is alles toe, en zy daar uit? Z’ontstak het licht,
Zy sprak, zy schreef.
En wip, vervlieghtze uit ons gezicht,
Vlak deur de schoorsteen, zo als daadelijk in ’t donker;
Nou is het by de kaers; geloof je’t nog niet Jonker?
Ik lach met tovery.
Och! och! mijn Heer, wat raadt?
Daar dunktme, dat’er weêr een by de tafel staat.
Ik zie niets, als de stoel.
Mijn Heer, wie kan het weeten,
Of d’eene drommel niet op d’ander heeft gezeeten?
Ey Heer, gaan wy van hier.
My schiet geen moedt te kort;
Maar ’tschijnt of my ’t verstant als vast gehouden wort:
Want ik kan dit geheim onmooglijk niet doorgronden.
Ik wel, ik heb op dees kaaken waar bevonden.
Die vrouw, die daadlijk in de kamer is geweest,
Is wis een drommel; Ey, vertrouw geen quaade geest.
Maar leezen wy haar brief.
Neem die niet in jou handen,
Of steekt die in de kaers mijn Heer, en laatze branden,
Neen, neen, ik moet eens zien, wat zy van my verzoekt.
Breng hier de brief.
Ik die aanraaken? Z’is vervloekt:
Krijg jy ze.
Schelm, ik zal u d’ooren strak verzetten.
Heer Luidewijk.
Indien gy verlangt my te kennen, en my uwe geneegen-
heidt, gelijk gy my die af-schildert, te bevestigen, zo kom
op de klokslag van twaalf uuren, alleen vergezelschapt
met uw knecht, by de gevangen poort, omtrent het
halsrecht, anders het Groene Zoodtje, onder de boomen;
daar zult gy koets en paerden, koetsier, knechten en
Juffren, alle in ’t zwart vinden. Laat u van hen blin-
den, en leyen, waarze willen, zonder vrees voor hinder.
Het zal my doen gelooven, dat gy zo veel liefde, als
moedt en beleeftheidt hebt. Legt het antwoordt weeder
hier ter plaatse, als voorheen, zo zult gy met der tijdt
weeten, wie ik ben.
O gruwel! zulj’er gaan, mijn Heer?
Wat zou my letten?
Op middernacht, alleen verzelschapt met jouw knecht,
Te gaan, daar meester Hans de Beul de dieven recht,
En daar gaan zitten, in een koets, met zwarte paerden...
Hoe? zou ik zulk een gunst nalaaten aan te vaerden?
Licht kreeg ik die noyt weêr.
Mijn Heer, denk om je lijf,
Gelijk als ik, en gaat ’er niet.
Neen, daar ik blijf,
Daar moetge ook blijven.
Och, hoe komje zo boosaardig?
Zo schoon een duivelin is dat gevaar wel waerdig.
Ik antwoordt haar.
Eer jy tot dit opzet geeft,
Verzoekt jou trouwe knecht ootmoedig en beleeft,
Dat hy jou daar van, deur een storie af magh schrikken.
Vertel, ik zal terwijl het noodige beschikken.
Mijn Overbestemoêr, een vrouw van tachtigh jaar,
Die had een jongen, die de Vaâr wierdt van mijn Vaâr;
Die jongen quam zich met een Heer op reis te geeven,
Nadat hy twalef jaar de varkens hadt gedreeven;
En deeze Heer, daar meê hy quam op reis te gaan,
Reist Duitslant deur, en komt op ’t lest in Zweden aan;
En, Jonker, zo als hy in Zweeden aanquam, brandde
Men daar veel Toovenaars, gelijk men daar te lande
Gewent te doen is; en mijn Heer, zo als men daar
Veul tovenaars verbrandde, en dat mijn Bestevaâr,
Gelijk als ik, aan spook geloofde, en dat zijn Jonker,
Gelijk als jy, de droes uittartte, en in het donker
Dorst over ’t Kerkhof gaan, en roepen Hillebrandt
Kom uit den grave, zonder lip of zonder tandt;
Zo was hy op een tijdt by veul Hoogduitsche Heeren,
Al vroom geloovig volk, als ik, te banketteeren,
En zo zy waaren aan het banketteeren, sprak
Men veel van tooveren, daar hy den draak meê stak;
Zo datz’ em achtten voor een ketter, en daarboven
Waerdt om te branden, die geen tovery gelooven.
Maar ’s middernachts, als nou, zo hy na huis zou gaan,
Zo ziet hy, zo als wy, een Juffer veur hem staan.
Hy, zo beleeft, als jy, vraagt, wie ze doch moght beiden?
Zy weêr beleeft; een Heer, om my na huis te leiden.
Hy weêr; belieft u, dat ik d’eer heb? Zy weêr; Ja,
’k Zal d’eer ontfangen. En ’t was niet, als voor en na,
Excusez moy, d’eer zal aan my zijn, tot zy samen,
Al komplementende, aan de Juffers wooning quamen.
’t Leek wel een koninklijk paleis, zo kostlijk was ’t.
Men heet hem wellekom, men noodt zijn Heer te gast,
Men schaft wel op, men eet, men drinkt, men raakt aan ’t praaten
Van liefde, en hy, verlieft als jy, en uitgelaaten
Van blijdschap (want zy was gelijk dit spook heel mooy)
Raakt met haar eindlijk eens, en trekt by haar te kooy.
Maar, toen hy zich met haar wou in het bet verwarmen,
Had hy een moorder, die op ’t radt lag, in zijn armen.
De Juffer, en het huis verdween, en hy, verstelt,
Vond met mijn Bestevaâr zich fraay op ’t galgeveldt.
Men kan wel denken, of zy schrikten: want mijn leeden
Die trillen van ’t verhaal. Dies laat het spook met vreeden,
Mijn Heer; ey, zoekt het niet, noch gaat het vinden: want
Het is niet, dat het lijkt, al leek ’t een predekant;
Gelijk men daaglijks noch in Zweden ziet geschieden.
Daar is de Drommel nou het ventje, en preekt de lieden
Te vooren; ja hy houdt’er Kattegissemis,
Zo andersins de krant maar niet vol leugens is.
Daarom bedenkje, en laat...
Ik heb de brief geschreeven.
Daar leg ik die. Kom gaanw’er heen.
Verveeltje ’t leeven?
Jy hoort dat ysselijk verhaal, en durft ’er gaan?
Ik heb van al uw klap geen enkel woordt verstaan.
Maar gaj’er Heer in ernst?
Wel, zijnw’er niet ontbooden,
En vriendelijk genoodt?
Ik hou niet van zulk nooden.
Ey, laat my hier, Heer.. Maar in ’t donker? hier ter steê?
En dat alleenigh! Och! ik vrees....
Neen, neen, gaa meê.
Ik durf niet Heer.
Gy moet: en maak my niet veel woorden.
Ik durf doch zeeker niet. Ey, ey.
’K zal u vermoorden,
Maakt gy veel spels.
Neen, neen; ik blijf je liever by.
Mijn Grootvaâr is ’t ontsnapt; licht raak ik ook wel vry.
ZY zijn al weg, Mevrouw.
Jakoba, teegen Sofia.
Was ’t niet verwondrens waerdig.
Ja Nicht; daar in bleek uw verstandt, het was zeer aardig,
En haast bedacht, hem zo t’ontsnappen.’K prijs de vondt.
Ik zag door ’t gat, dat hy heel opgetogen stondt.
Wat wonder? dus door Nicht, en flus door u bedroogen,
Hoe kan hy twijfflen, of een spook is hem ontvlogen?
Flus scheen hy onvervaerdt, vol liefde, en heel beleeft;
Maar, welk een indruk hem dees nieuwe ontmoeting geeft,
Zal klaar te speuren zijn, als wy zijn antwoordt leezen.
Hier is de brief.
Onbekende Schoonheidt.
Ik ben beschaamt, dat gy my noch moedt en beleeftheidt
toeschrijft: gy, zegge ik, die de proeven van mijne onbe-
leeftheidt zo eeven al te blijkelijk ontdekt hebt, en ver-
der geleeden hadt, ten waar gy u zelven door onnaspeu-
relijke middelen daar van tot tweemaal toe hadt weeten
te veiligen. De vrees voor de verdiende straf behoorde
my billijk af te schrikken van ter aangeweezener plaats
te komen: maar, doordien ’t nalaaten den schandelijken
schijn van blooheidt nasleepen zoude, en dat mijn hert
zich zelve niet betuigt gemist te hebben, als door d’ uit-*
spoorigheidt van mijne liefde, zo zal ik my ter bestem-
der uure en plaatse laaten vinden: te meêr, omdat gy de
liefde, als een prikkel uwer noodiging, stelt; hoewel ik
meêr zal komen om vergiffenis van mijn misslag, als op
hoop van meerder gunsten te verwerven.
Ik ben geheel d’uwe, Luidewijk.
Hy moet van eedlen inborst weezen.
Zo moet hy, Moey. Ik heb mijn zinnen wel geleyt,
En niet getwijffelt aan zijn eedelmoedigheidt:
Want zijn beleeftheidt....
Nicht, laat ons geen tijdt verspillen;
Maar maaken ’t alles reê, zo wy dees kans niet willen
Vervliegen laaten. Doe Katrijn naar onzent gaan,
Daar mijn koetsier, karos, en paerden vaerdig staan,
Om voort mijn kamenier, en haer ter plaats te leyen,
Daar zy Heer Luidewijk, of hy haar zal verbeyen.
Jakoba, teegen Katrijn.
Ga, masker u, Katrijn, en laat voor al niet na,
Dat gy hen alle bey hunne oogen blindt, zo dra
Zy u ontmoeten, en, als gy zijt opgezeeten,
Zo ry wat om, opdat zy des te minder weeten,
Hoe ver, en door wat wegh zy ryden.
Kom, gaan wy ook, opdat men voort de rest bestel.
Einde van ’t Derde Bedrijf.
Jakoba, Sofia, Antonette.
JA Moey, het is hoog tijdt; Katrijn moet daadlijk komen.