floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
daerom sal Ick u in dees tranen Landen
seer haest als een slachschaep ontvliesen
off scheijt van christo ghij meucht noch kiesen
Liever sou Ick mij Leven thien mael verliesen
dan Ick sou wijcken vande Levende waerheijt
want coos Ick de duijsternis en verliet de claerheijt
so waer Ick met u werlt wel ingesticht
want ghij koost de duijsternis voort waerachtich Licht
en verliet den Levendigen godt der goden
maer sijn Oordeel en sijt ghij niet ontvloden
waer door ghij werdt inden affgront gesmeten
De heer en siet niet hij heeft mijn vergeten
dus sal Ick u corts noch groot Jammer geschien
O die tgesicht gemaeckt heeft en sou die niet sien
ghij en condt sijn Oogen nergens ontvlien
hij aenschout vanden heemel u vileijnicheden
Ghij segt mijn wegen sijn vol onreijnicheden
dat mijn behaecht veracht ghij als een prij
van mijn voornemen maeckt ghij affgoderij
dus naeckt u de doot seer haestich int crijt
Door den doot Christij verloort ghij den strijt
want mijn saelichmaecker vol alder eeren
die van edom opging met bloedige cleren
heeft u met sijn ander vijanden bestreden
in sijn toorne geparst Jammerlijck vertreden
wadt wilt ghij op de doot mijns Lichaems beromen // noch
den doot der zielen is haer cracht benomen // toch
die in Christo sterven / en sullen geen Leet // sien
vanden tweden doot / dus wil Ick mij gereet // bien
ter doot / al ist dat tvleijs noch deerlick // beeft
Ghij hebt gesien dat u verlosser noch Cleerlijck // Leeft
dien de werlt gedoot heeft met groot beswaeren
Die nu wedercomende is / om u te herbaeren /
maer mits dat sij tonrecht quam Christum bevechten
so heeft sij verlooren aen gods knechten haer rechten
twelck ghij door ons wel eer hebt geweten
maer om dat ghij u blijschap niet en sout vergeten
wij sullen u weder bethonen naecktelijck
hoe dat die heijligen gods volmaecktelijck
door tgelove den doot aenvaerden sonder swichten
fijguere van desen sal u geest verlichten
Hier salmen thonen aen een perck .S. Stephanus ende Jacobij &
                            Petrij / ende St. Paulij / ende de werlt met een bloot swaert achter
                            haer...
Stephanus knielende
Eer dat mijn verwint dit verwoedich beest // fel
heer Jesus ontfangt toch mijnen geest // snel
Christus is mijn Leven / en sterven is mijn gewin // goet
als u uijtvercoornnen / heere mij toch niet min // doet
Ghelijck sij die bij u sijn in vreden // fier
prijsen wij salich te sijn / die hebben geleden // hier
Och broeders die nu sijt in swaeren seer
strijt vromelijck so oijt gods volck plach
want Ick vercondige dat bijden heer
duijssent Jaer te sijn is als eenen dach
maer voor die roepende sijn o' wij o' wach
inden helschen gront verstaet dees Leer
daer is een dach als duijsent Jaer / dus elck mach
uijt ganscher herten nemen tot godt den keer
die sijn volck bewaert als sijn Oochappel teer
Boven desen tooch staet een parsonag in een tabbernaeckel
genaempt Levende waerheijt. spreeckende dat volcht
Mijn kinderkens ghij sijt van godt almachtich
en ghij hebt verwonnen de werrelt quaet
want die In u is / die is in meer crachten crachtich
dan de werlt den roden draeck obstinaet
Aende Gardijnen hangt dese rolle
Wie verwint dien wil Ick geven met mijn op mij stoel te sitten
				gelijck als Ick oock verwonnen hebbe / ende ben geseten // Apocal. .3.
					capt
Daer saecht ghij hoe dat goods uijtvercoornen blijckelijck
smaeck hadden van tleven dats van Christo rijckelijck
den doot sij aenvaerden om slevens beclijven
denckende sterven wij met Christo autentijckelijck
wij worden hem int verrijsen gelijckelijck
wat can dan de werrelt nu meer bedrijven
sij is in christo verwonnen / en sal verwonnen blijven
dus sijn sij inden heer gestorven met Lusten
daer sij van allen Arbeijt nu rusten
en beschoncken sijn met der glorien croon
Ghij sijt dallendichste onder den troon
den vervloecksten vermaledijtsten persoon
hoe moecht ghij noch christo door tgelooff aencleven
ghij sijet u vrienden sijn u al affgedreven
tis u al partije in mijn quartieren
vogelen / visschen / menschen en dieren
men acht ons als doot van cleijnder waerden
Tis waer / niet dan een doot / is mijn Leven hier op aerden
Jae wel recht so den Propheet Davit seijt
niet dan een schaepken datter wordt geleijt
ten slachbanck om dooden / deur u valsche manieren
maer Ick vertoeve na dat eeuwich vercieren
daer Christus glorieert die mijn toebehoort
die Ick nu maer en aenschouwe door een doncker woort
maer als ghij mijn gedoot hebt met bitter pijne
dan sal Ick christum aenschouwen van aenschijn tot aenschijne
en bij hem glorieren die eeuwich almachtich // is
Ick sal haest proeven offt u woort waerachtich // is
hij begeert den doot met groot verlangen
en so ghij begeert so sult ghij ontfangen
waer is uwen godt nu / die u niet Laet vercleenen
Ick mocht wel een vloet van tranen weenen
ghij segt / waer is uwen godt / ist niet een swaerheijt
hij vervult / hemel en Aerde met sijn claerheijt
sijn heijlich woort staet bij mijn ten strijde
met sgeests inspiratie ter rechter sijde
die mijn op den hoecksteen hebben gefondeert
dats op Jesum Christum die euwich regneert
waer op Ick staende blijff om mijns siels verfraijen
Saijt ghij in tranen / ghij sult in vreuchden maeijen
en Laet u door den doot van christo niet trecken
want godt sal weder vander Aerde verwecken
u Lichaem dat de doot hier wort verminckende
sal hij als sijn Lichaems Litmaeten maecken blinckende
hij sal u met prijs en glorie verhogen
en allen tranen wasschen uwen Oogen
daer en sal wesen geween noch hongers noot
noch dorst noch benautheijt // maer blijschap groot
dus Laet u bloet storten / al schijntet hier swaer
voor godt is tbloet sijnder heijligen dierbaer
Jae voor godt den heer ist so dier geacht
dat hij sal met al sijn gehele macht
comen buijten sijn hemelsche wonenghen
om te besoecken vorsten en Coningen
die tbloet sijns volckx storten op vele plecken
die aerde en sal dat niet connen bedecken
maer tsal uijtspringen / als een Oopen fonteijn
Jinspiratie
Hemel en Aerde sal godt den heere reijn
nieuwmaecken voor sijn uijt vercoren beminders
fijguere Aenschout hier van des werrelts verwinners
Hier salmen thonen boven Inden troon den vader sittende in een stoel
                        / ende een tafelken voor hem staende daer op Leggende een boeck en het
                        Lam het welcke Christus representeert / vier Ouders ontrent den stoel /
                        ende veel kinderkens te weten de verwinners staende ontrent den stoel
                        met palmen inde hant / ende godt sal drogen de tranen van haer Oogen /
                        ende hij salse Cleden met witten zijde / ende de Ouders sullen wieroock
                        geven / ende een engel inden troon sal dese woorden spreecken
Een Engel.
Wie is waerdich dit boeck Oopen te doen
met sijn seven segelen eendrachtich
Ick en sie inden troon / noch hemel niet een so coen
noch opter Aerden so waerdich waerachtich
die den boeck is te ontsluijten machtich
Johannus Leggende aenden throon oft hij droomde
So mach Ick wel weenen en wesen clachtich
want voor niet wordt al mijns Arbeijts verbeijen
Hoort Johannus en wilt niet meer schreijen
want den Leuw / die daer is vanden geslachte
Juda die uijt davidts wortel gesprooten // is
die heeft verwonnen door sijn doot onsachte
dat den boeck nu siet wijt ontsloten // is
door sijn bloet dwelck voor allen menschen vergooten // is
Dander Ouder
Ghij sijt waerdich den boeck sonder vermijding
metten segelen open te doen Jidoon
want ghij sijt gedoot voor ons noijt blijder tijding
met u bloet hebt ghij ons gewasschen schoon
Het Lam dat gedoot is tonser vicktoijrie
Is waerdich prijs Cracht en glorije
Salicheijt sij onsen godt die daer sidt opten throon
en tlammeken onsen heijlant sijn eenigen Soon.
Een parsonage inden throon noch genaempt de waerachtige stemme goods
                            alduijs wijsende op de kinderen gecleet als een engel
Dese hebben geleden veel turbulatien
en met Lijdtsaemheijt haer Cleerkens gewasschen puer
int bloet des Lams / dies staen sij uuijt gratijen
Nu binnen den throon gods / euwich van geduer
dus al vervolcht u de werlt met wreetheijt stuer
menich gelovich Lidt weest wijs gesint
so dese geweest hebben van uuijr tot uuijr
so doende werdt uwen naem int boeck des Levens bekint
voort so singt hij dit Liedeken
Also een graen // deur godt seer saen
veel graentgens / brengt tot deser tijt
so salt Oock gaen // met die nu staen
in droeffheijt swaer door swerrelts strijt
ontallijcke vreuchden met Jolijt
sullen sij ontfangen allegaer
die na tvermaen // droeffheijt affslaen
vrij onbelaen // haer Cleerkens dwaen
int bloet des Lams suijver en claer
Niet meer en claecht // die hier nu waecht
u Leven soet al voorden heer
want ghij gedaecht // sijt en gevraecht
te comen met u Leetgens teer
daer u den vader na schrifts Leer
aenspreecken sal smaeckt wel den keest
gelijck een maecht // twidt suijver draecht
ghij noijt en saecht // dat haer mishaest
die den heer vresen inden geest
Al ist dat doet // dit beest verwoet
u lijden swaer met groot torment
weest wel gemoet // want christus bloet
dat hij uijtstorten diligent
bidt den vader Onnipotent
voor u o' mensch / dus niet en faelt
vanden steen goet // die elcken voet
met spijsen soet // dats Christus bloet
diet al verwon en heeft betaelt
Edel princier // ghij die nu fier
op Christum sterck sijt gefondeert
als een arm dier // so wijckt niet schier
maer u tot Lijden nu verneert
hoe u de werlt persequeert
belijt Christum al totter doot
in dit vergier // vreest swaert noch vier
hoe groot getier de werlt hier
maeckt tegens goods vercoornen bloot
Dese Rolle aende gordijnen hangende
Noijt Ooge heeft gesien / noch Oore gehoort / nochten quam
				noijt in smenschen herte / dat godt bereijt heeft / den geenen
				die hem Lieff hebben .1. Corinth. .2. cap.
Daer saecht ghij hoe de verwinners plaijsantelijck
voor gods stoel stonden binnen schemels consistorije
met palmen inde hant seer triumphantelijck
dlammeken Christo gevende prijs en glorije
Christus verwan de werelt hout dit in u memorije
deur den bitteren doot sijns cruijcen veijlich
en u verwinninge sal niet wesen heijlich
voor dat ghij verlost sijt van dit Leven rigoreus
gestorven sijnde / sult ghij met palmen victorieus
als een die met Christo doots Last hebt beseven
voor des vaders stoel staen int eeuwich Leven
daer nimmermeer Licht en sal gebreecken
cleerkens van witten sijde sal u aensteecken
den vader met gloriosen prijse // fijn
Tverborgen hemels broot sal u spijse // sijn
daermen eeuwich Loff // Loff sonder geclach // singt
Daer duijssent jaer maer eenen dach dingt
deur tlicht van goods aenschijn / als een vailjant // graen
Daer sult ghij Aen Christus rechter hant // staen
naer tsvleijschs verrijsen binnen shemels / duwiere
Ghelijck een dorstich hert begeert de riviere
so begeer Ick heer u aenschijns verblijdinghe
ghij sijt mijn Leven verrijssenis / en gebenedijdinghe
dies roep Ick met / paulo. inden tijt des noots
wie sal mij verlossen van tlichaem des doots
O heer teijnden mijns Levens / staet mijn in staden
De werrelt met een bloot swaert
Nu coom Ick u metter doot beschaden
om dat ghij uwen zin niet en wilt in mijn setten
en u met mijn behagende wercken besmetten
te weten hoveerdicheijt giericheijt als den fieren
naer doude costuijmen veel vrouwen hantieren
woeckeren / sweeren / weduwen en weesen verdrucken
sulcks doende siet tsal u noch wel gelucken
cleeft en Leeft na sulcks ghij behout het Leven fier
O neen werlt / Ick sal Christum niet begeven // hier
al ist dat tswaert in u handt verheven // blinckt
om mijn te dooden dwelck mijn uijt drucks sneven // brinckt
niet door mijn maer maer door Christij verdiensten Loijalich
door sijn bloet ben Ick alleen geworden saelich
noch boven dien is mijn betrouwen // al
Dat Ick Christum met dit vleijsch aenschouwen // sal
dies en acht Ick tlijden van desen tijt // niet
waert genoch het toecomende plijt // siet
oft de glorie die mijn sal wesen geopenbaert
sou Ick voor tslichaems doot wesen vervaert
oft de werlt aenhangen en op Christum niet hoopen
daer Ick mijnen geest sie den hemel Oopen
en Christus sittende aen sijns vaders rechterhant // och
voor mijn biddende uijt Lieffden abondant // noch
O heer waer heb Ick dit Oijt verworven
dat ghij noch bidt / die voor mijn sijt gestorven
met paulo roep Ick hebbende cracht van u beijden
wie sal toch mijn van goods Lieffde scheijden
tribulatie / benautheijt oft honger groot
naecktheijt / vervolginge swaert noch doot
angel oft heerschappije / noch eenige crachten
noch tegenwoordige / noch toecomende machten
noch sterckheijt / noch hoocheijt noch dieptte puer
noch ghij O werlt O valsche creatuer
met u rijckdommen schoonschijnende // maer rodt
en sult mijn doen scheijden / vande Lieffde van godt
om met Christo te verwinnen tswerrelts tempeest
dus vader In uwen handen beveel Ick u mijnen geest
De werrelt hem metten swaerden doodende
Nu heb Ick gedoot voor minst en meest
menich gelovich Lidt valsch van gronde
van mijn gerechticheijt maeckten sij sonde
dus heeft hij de doot moetten genieten
en men siet haer bloet als waeter vergieten
Hij heeft den strijt gestreden.....
En verwonnen voorspoedich.....
Nu Leeft hij in vreden......
DInspiratie.
In Glorien Overvloedich......
Also verwintmen met Christo Ootmoedich
De valsche werrelt vol turbatie
die mijn twoort goods haet / en tsgeests Inspiratie
die menich gelovich Lidt tallen Saijsoenne
stercken in Deuchden coenne..
Sulcks te doenne.....
sijn allen menschen schuldich tallen termijne
haer vleesch te bevechten / Ja sonder vermijden
Liever om sterven te wesen gehuldich
dan de sonden te gebruijcken menich vuldich
die de werrelt welck den strijt heeft verloren
Leijt te voren..........
Door goods Lieffde vercoren.....
al waert datmen u gebodt op tlijffs crincken
te hoereren / gierich te sijn oft droncken te drincken
so behoorde elck Liever den doot te gehingen
dan sulckx te volbringen
En sonderlingen.......
als ghij Lijden wilt O mensch princepalich
Lijt omde rechtvaerdicheijt so wert ghij salich
en niet om vreemde opinien den keest wel smaeckt
de doot den martelaer toch niet en maeckt
noch de sonde slaeckt
Dus bidt en waeckt..........
op dat ghij te recht hier moocht beginnen
de werlt en u vleeijsch met u wulpsche sinnen
Intijts te verwinnen // sonder beswijcken
so sal godt den vader thonen dat sijn / Trouw Moet Blijcken
fynis / Lang in dicht 1147 reugulen
Roeland
Nil Volentibus Arduum: Roeland. Amsterdam: Albert Magnus, 1686.
TEMIRE
STAATJUFFERS
HÓFSTOET
MEDOOR
ZILIANTES
BÉNDE van Eylanders
ROELAND
BÉNDE van Minnegoodjes
BÉNDE van Verliefden
HET VOLK van Cathay
ASTÓLFUS
KORIDON
THÉRSANDER
BÉNDE van Harders
BÉNDE van Harderinnen
LOGISTILJA
BÉNDE van Hofjoffers
BÉNDE van Hélden schimmen
DE ROEM
GEVOLG van de ROEM
DE SCHRIK
DE FAAM
ROELAND,
TREUR-SPÉL.
Het Frans Opera gevolgt.
Door . ARENDSZ.
T’AMSTERDAM,
By ALBERT MAGNUS, op den Nieuwendyk, in den Atlas, by den Dam.
					1686.
A.Br. d’ASPEREN, 1677.
Het KONSTGENOOTSCHAP heeft het Récht van de bovenstaande PRIVILEGIE, aangaande
					ROELAND, vergund aan ALBERT MAGNUS, Boekverkooper tot Amsterdam.
In Amsterdam, den 19 Iuly, 1686.
ONder alle de Fransche Operaas die tot noch toe in het licht zyn gekomen heb ik
					er geen gevonden dat ik zo bekwaam oordeelde tot een spél gebragt te konnen
					worden als dat van Roeland, overmits de andere vol zyn van Goden én Godinnen, én
					moeyelyke konstwerken, daar dit geheel vry van is, in het doorleezen van het
					zelve bevong my de lust om zulks te onderneemen, hoewel de schraalheid van
					woorden my genoodzaakt heeft de redeneeringe uit te breiden, doorgaans eenige
					daar by te voegen én méde my niet te stip aan de woorden nóch redeneeringen te
					houden. Een groot gedeelte van de Zangen die my dacht daar gevoeglykst in
					geschikt te kunnen werden, hébbe ik op dezélve maat, én toon als in het Fransch
					daar in gebragt, in de vier eerste bedryven héb ik de Tooneelen, én Vertooners
					te eenemaal gevolgt maar bevond het laatste zo kort dat ik het zélve eenigsins
					héb moeten veranderen, én Astolfus die anders in het eerste Tooneel
					vertrékt, daar doen blyven, alzo zyn vertrék alleen geschied om LOGISTILJA in de
					geheimenissen van haare bezweeringen niet te stooren. Dat hier niet nodig is,
					alzo ik haar in plaatze van toverkunst de geneeskunde toeeigene, gelyk ik
					doorgaans in het Spél al wat de tovery behélst uitgelaaten of verandert héb: als
					de betoverde Bron der Liefde, de betoverde minnaréssen, de Ring die Angelika
					onzichtbaar konde maaken, én de bezweeringen van Logistilja, dat op ons Tooneel
					alleen een mommery verbeeld, om Roeland, (die ik door een kostelyke drank hém
					van Logistilja gegeeven, doe rusten) op zyn ontwaaken, te verheugen. Voor de
					ring van Angelika stélle haar gezwindheid in zich te verbérgen, voor de
					betoverde minnaars, vernoegde verliefden, voor de Betoverde Bron, eene
					natuurlyde, én voor Ziliantes door Roeland uit zyn betovering verlóst, een Vórst
					door Roelands dapperheid in zyn Ryk herstéld, als veel gevoeggelyker, én dén
					aanschouweren veel gelooffelyker. Wat verders het stuk belangt, het
					is getrokken uit de raazende Roeland van Arioste.
Het bestaat in vyf Bedryven, ieder op een byzonder Tooneel. De sierlykheid van de
					zélve, de pracht der kleederen, én andere byzonderheden zullen moogelyk den
					Liefhébberen de mislagen die hier, én daar in het spél moogen zyn, over het
					hoofd doen zien, én hun genoegen oorzaak weezen dat andere méde aangemoedigt
					zullen werden om diergelyke stukken in het licht te bréngen.
ANGELIKA, Coninginne van Cathay.
TEMIRE, Vertrouwde van Angelika.
STAATJUFFERS, van Angelika.
HÓFSTOET, van Angelika.
MEDOOR, van het gevólg van een der Afrikaansche Koningen.
ZILIANTES, Prins der Oostersche Eylanden.
BÉNDE van Eylanders, van Ziliantes gevolg.
ROELAND, Neef van Karel de Groote, én de allervermaardste der genooten van
						Vrankryk.
BÉNDE van Minnegoodjes.
BÉNDE van Verliefden.
HET VOLK van Cathay, Onderdaanen van Angelika.
ASTÓLFUS, Vrind van Roeland.
KORIDON, Harder, Minnaar van Belize.
BELIZE, Harderin, Beminde van Koridon.
THÉRSANDER, Harder, Vader van Belize.
BÉNDE van Harders.
BÉNDE van Harderinnen.
LOGISTILJA, Prinsésse, in de geneeskunde érvaaren.
BÉNDE van Hofjoffers.
BÉNDE van Hélden schimmen.
DE ROEM.
GEVOLG van de ROEM.
DE SCHRIK.
DE FAAM.
Het Frans Opera gevolgt, én uitgebreid.
ANGELIKA. zingende.
Ach! hoe gevoel ik my ontroert,
Nu Min mét myn Eer oorlog voert.
Ik en weet wie van bei ’t zal winnen:
Myne Roem ménigmaal verovert myne zinnen;
Ménigmaal heeft Min het gebied.
Ieder uur, ieder uur zo gevoel ik van binnen
Veel verwoeder de stryd beginnen.
Wat smart, helaas! o wat verdriet!
O lastige Eer, o heilloos minnen!
Verlaat uw’ wreedheid nooit myn treurig harte niet?
ANGELIKA, TEMIRE.
TEMIRE.
Is ’t mogelyk, Mevrouw, dat gy geen meer verlangen
Betoont om ’t dier geschénk dat Roeland zénd te ontfangen?
Die onwaardeerb’re snoer van paarlen, hier gebragt
Van daar de Morgenzon het aldereerst de nacht
Door zyne glans verjaagt. Door duizend dapp’re daaden*
Heeft zynen arm, die nooit zyn kloekheid heeft verraaden,
Zo heerelyk een prys grootmoediglyk behaalt;
Dient zulk een dienst niet mét wat dankbaarheids betaalt?
Kan zo veel liefde dan uw hart nóch niet beleezen?
Zult ge eeuwiglyk voor hém dan onverschillend weezen?
Die onverwinb’re Héld heeft reeds te veel gedaan
Om mynent wil; helaas! ik voel myn hart belaân,
Om ’t loon dat ik behoor aan zo veel dienst te schénken.
Temire, érinner my, én hélpme steeds gedénken
Hoe veel ik me aan zyn deugd, én trouw verschuldigt vind.
Gedénkt Mevrouw niet meer hoe vierig hy haar mind?
Hoe ménigmaal die Héld zyn roem, én dierbaar leeven
Om u heeft in gevaar van nood, én dood begeeven?
Zou ’t mooglyk kunnen zyn, daar ’t al de waereld weet,
Dat gy alleen, Vórstin, zoo groot een dienst vergeet?
Temire, ik dénk zo veel als is in myn vermoogen
Aan zyne dapperheid, die alles ziet geboogen,
En aan zyn trouwe min; maar ’k vrees, in dit geval,
Dat ik, spijt al die zórg, my zélf vergeeten zal.
Myn fierheid, duchte ik, zal nóch deeze dag bezwyken.
Mevrouw, doe Roeland op uw beurt uw’ liefde blyken.
Een Héld, door zyne deugd, én daaden zo beroemd
Dat hém geen vólk, hoe vér, als mét verwond’ring noemt!
Vórstin, uw’ fierheid zal zich zélve troosten konnen
Wanneerze door de roem word van de min verwonnen,
Dénk aan de dapperheid van uw verliefde Héld,
Wiens arm een troon, bereids aan ’t wankelen, hérstélt.
Helaas! hoe schoon verschynt Medoor steeds voor myne oogen!
Hoe voel ik my door zyn bekoorlykheên bewoogen!
Dat gloeyend rood verspreit op ’t heuggelyke wit
Van ’t blinkend aangezigt, die oogen zwart als git,
Die blonde lókken die de zon zyn glans ontrooven,
En al wat hier beneên aanbid’lyk is verdooven.
Ach! waarom is hy by die schoonheid zo beroemd
Als Roeland niet!
Medoor!
Myn zwakheid, hoe verbloemt,
Word eindlyk meester, hoe ’t myn grootsheid ook mag kwéllen.
’k Zie u op ’t hooren van die woorden u ontstéllen:
Ay, wil niet veinzen, spreek, ’k begeer het; houw myn hart
De schandelyke keur daar min my in verwart,
Op ’t allerhaat’lykst voor, gy zult my niet mishaagen.
Een man van duister bloed, én onbekénde maagen
Gesprooten! hoe, Mevrouw, verdient Medoor de min
Van zulk een schoone, fiere, én groote Koningin?
Een Koningin die nooit als met een diep verachten
De grootste Koningen zag na haar liefde trachten!
Myn hart was gantsch gerust, bevryd van zorg, én pyn
En ik dacht eeuwiglyk in zulk een staat te zyn,
Als ik Medoor gekwétst zag liggen voor myne oogen,
Zieltoogende uitgestrékt; ’k wierd in myn ziel bewoogen
En boog my tot zyn hulp; maar, ’t loon dat ik geniet
Voor myne bystand is het hartzeer, én ’t verdriet
Dat ik bezuuren moet. Helaas! het médelyden
Dat ik Medoor toedroeg kwam myne ziel bestryden
Met liefde; myne smart vergrootte na de maat
Dat zyne wond genas, én ’k voel my in een staat
Dat ik in gevaar loop van nimmer te geneezen.
Mevrouw, verban van u het geen u zulks doet vreezen.
Doe hém vertrékken.
’k Weet myn Roem eischt zulks van my;
’k Moet haar voldoên? wat smart het myne liefde zy.
Ja, laat ons hém terstond uit myn gezigt verdryven.
Dat hij vertrék, ja. Maar waar zal myn minnaar blyven?
Myn fierheid die bezwykt. Medoor verbannen? ach!
Ik zie me aan de Oever van de dood door deeze slag.
’t Moet échter zyn; hy ga. Maar, hémel! ’k zie hém komen,
Hy schynt te mymeren. Myn hart begint te schroomen.
Wat baart zyn komst aan myn ontruste ziel verdriet.
Hy nadert, blyf Temire, ik bid verlaatme niet.
Angelika, én Temire gaan ter zyden.
MEDOOR. zingende.
Ach! wélk een smart
Als men moet in zyn hart
Het minnevier versmooren!
Ach wélk een smart
Wanneer men mint verlooren!
’k Min een Vórstinne; helaas! wat droom houd my benart?
Vergeet ik uit wat bloed ik bén gebooren?
Tot wat staat boven my het lót haar heeft verkooren?
Ach, wat ramp tréft myn ziel! wat waan houd my verwart!
Hoe ménig Vórst heeft haar min niet getart?
Wil door een vuur dat haar hoont, haar niet stooren;
Nóch uwe min, van nu voortaan,
O onbedachte, niet meer hooren.
Ach! wélk een smart,
MEDOOR, ANGELIKA, TEMIRE.
MEDOOR.
U word gelyk ik hoor, een kostelyk kleinood
Van Roelands wégen aangebooden; door hoe groot
En stérk een’ liefde hy steeds te uwaards word gedreeven
Wil hy, hoe vér van hier, daar door te kénnen geeven.
Maar, door wat moeylykheên die prys ook is behaalt,
Ik acht zyn arbeid door dat heil genoeg betaelt.
Gelukkig Héld!
Misschien is zyn geluk vry minder;
Hoe meer zyn’ liefde blykt, hoe meer ze my tot hinder
En onrust strékt. Helaas! het is me sléchs verdriet
Aan hém verplicht te zyn. Medoor, beny hém niet.
’t Geluk van u te zien mag aan hém niet geschieden,
’k Bekén het.
’k Zal zo lang ik leeve voor hém vlieden.
Zyn diensten zyn me onwaard; én hoe hy meer betoont
Dat hy me mint, hoe meer myn hart zich acht gehoont.
My vleijen is voor hém my meer én meerder térgen.
’k Zal my, waar hy me ook vólgt, voor zyn gezigt verbérgen,
En tracht voortaan alleen, in zékerheid, de wyk
Te neemen, om voor hém te schuilen, in myn Ryk.
Maar ’k moet eerst weeten of gy u zult overgeeven
Aan myn geboôn, én will’, Medoor.
Vórstin, myn leeven
En dood staan in uw’ magt. Wél eer was ik verknócht
Aan mynes Koningsdienst, die ik op zyne tócht
Van de Oever van de Nyl tót hier toe durfde vólgen,
In spyt van doodsgevaar; maar ’t lót, op hém verbólgen,
Heeft hém, terwyl hy roem ging zoeken door zyn zwaard
Doen sneuvelen; de dood had my met hém gepaart,