floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Al 't leger eischt den storm; en zal zich weinig keeren,
Zyn slechts de hoofden 't eens, aan zyn ligtvaardig zweeren.
Wat invloed heeft een bode?
In kleeding en gelaat
Geleek hy weinig meer dan een gemeen soldaat:
't Was echter Valdez-zelf.
Hoe kan zulks mooglyk weezen?
Zou Valdez, wiens verstand in Neêrland word geprezen,
Die Leydens hoogen nood vergroot door zyn beleid,
Zich waagen in de Stad, in deeze omstandigheid?
De liefde tot zyn Bruid verachte die gevaaren.
Hy had haar toegezegd de Stad van storm te spaaren;
Doch door Romero, door de Hopliên aangespoord,
Vond hy zich-zelv' met smart geen meester van zyn woord.
Des zocht hy, door de Vest een goed verdrag te schenken,
Haar te overwinnen, om zyne eeden niet te krenken;
Doch, afgezet, had hy den storm gewis bestaan,
Had Magdalene op nieuw hem niet doen overslaan.
Indien gy had gezien hoe zy door haar gebeden
De Vest voor deezen nacht van storm heeft vrygestreden;
Hoe zy, op de aard geknield, al weenende aan haar' Held
De elende maalde die het stormen vergezelt,
En hoe zy zwoer eer in de bres te zullen sneeven,
Dan 't onherstelbaar leed van Leyden te overleeven,
Tot hy verwonnen wierd door haaren traanenvloed,
Gy stond, als ik, verbaasd om haar' verheven moed.
De Hemel loon' haar deugd!
an der Werf, Elizabeth, Magdalena.
Grootmoedigste aller vrouwen!
Met recht mogt Leydens Raad u 't heil der Stad betrouwen.
Uwe edelmoedigheid...
Ik heb myn' pligt betracht.
Maar ach! verneem wat ramp ons dreigt in deezen nacht.
Wat zegt ge! welk een ramp? ...
De muitzucht is aan 't woeden.
Wy zien 't oproerig volk zich driftig herwaart spoeden.
Een groote menigte vergadert voor dit huis,
En schreeuwt zich heesch om spys; en dwingt, met woest gedruis,
Om u te zien, en u zyn eischen te openbaaren.
Wy poogden vruchteloos de drift te doen bedaaren.
Men heeft een' zielloos mensch, door honger, zo men zegt,
Van 't levenslicht beroofd, hier voor de poort gelegd;
Dit wil men met geweld aan uw gezicht vertoonen.
De dolle woede durft 's Lands Vadren schandlyk hoonen,
Als ging der burgren leed hen weinig aan het hart.
't Volk toont een mengeling van wanhoop, drift en smart,
Naardat hun ziel of meer of minder word bewogen.
Hen af te wyzen is niet langer in 't vermogen
Van ons verlegen doch trouwhartig huisgezin.
Helaas! is dit uw loon voor trouwe burgermin!
Nu zien wy wat de Stad aan Bronkhorst heeft verloren.
Die wist de oproerigheid door wys beleid te smooren,
En vestigde 't ontzag voor Leydens achtbren Raad.
Wie keert, wie keert den ramp, die my te treffen staat!
Ontzet u niet te sterk; ik zal bedaard hen spreeken.
Myn waarde Vader! toef. Zult gy, na zo veel weeken,
Verduurd in angst en zorg ten nutt' van 't Vaderland,
Uw dierbaar leven zien verkorten door de hand
Van 't onbezonnen volk, dat doof is voor de reden,
En in zyn spoorloos woên trouwhartige Overheden,
Wier zorg hen redden wil, zyn wreede elende wyt?
Ach! zorg veelëer hoe gy hun woede best vermyd!
Hun woede myden? neen! 'k Heb nooit het volk beledigd.
'k Heb altoos zyn belang, niet myn belang verdedigd.
Men kent myn' aart te wel dan dat ik vreezen zou.
Hun woeste drift spruit uit geen' afkeer, maar uit rouw.
En zou een hoofd des Raads, die 't volk heeft trouw gezworen,
Ontzeggen naar de klagt der burgery te hooren?
Dit deed niet slechts myn ampt, maar zelfs myn eer te kort.
Ach! om myn droefheid, om de traanen die ik stort,
Om all' wat gy waardeert; ontgaa hen op myn bede!
Of zo dit niet kan zyn, vergun dan dat ik mede
My blootstelle aan 't gevaar en deele in 't geen u treft!
Hoor, hoor hoe 't woest geschreeuw zich meer en meer verheft.
Gy waagt te veel, en zult hun woede niet ontvlieden.
Myn hart voorzegt het my.
van der Werf, Magdalena, Elizabeth, van der Does.
Ik kom u bystand bieden.
'k Vloog herwaart heen zo ras 't gerucht ons had gemeld
Hoe 't door de muitery van 't volk hier was gesteld,
Dat dreigend saamenrotte uit de omgelegen straaten.
De woeste bende heeft my eindlyk doorgelaaten,
Na dat ik my verbond dat zy u spreeken zou.
Weläan. Vergunnen wy dien troost haar in haar' rouw.
Weêrhou myn Vader! ach! help dit besluit weêrstreeven!
Zo ras hy 't huis verlaat is hy gewis om 't leven.
Wilt gy de oproerigheid in 't aanzicht wederstaan,
En onbedacht aan u de snoode hand doen slaan?
Ik zal in eeuwigheid dit opzet niet gedoogen.
Het stillen van haar woede is boven uw vermogen.
Zou zich een vader niet ontfermen over 't kroost?
Zou de Overheid het volk versteeken van den troost,
Om, als de nood het eischt, zyn klagten aan te hooren?
Waartoe is dan de Raad, waartoe ben ik verkoren?
De deur ligt ras omver, dan zal 't hier slimmer gaan.
Naardien gy u bepaalt om 't volk te woord te staan,
Zal ik een deel van hen doen in de zaal geleiden.
Een kleen gedeelte is min verhit, min onbescheiden
Dan al de woeste hoop, verbonden met elkaêr.
Zo leenigt men voor 't minst het dreigende gevaar:
En loopt het averechts, men kan u onderschraagen.
Ik prys dit wys ontwerp.
Indien ge u toch moet waagen,
Stem voor het minst dan in dien voorslag, om uw kind!
Weläan. Verkiest gy 't dus; laat hen dan in, myn Vrind.
En zo 't gevolg niet mogt voldoen aan myn vertrouwen,
Beveel ik u de zorg voor dees verlaaten vrouwen.
Vaar wel, myn Dochter! steun op 's Hemels onderstand.
Hy heeft alleen ons lot en leven in zyn hand.
Laat my alleen.
haar' Vader omhelzende.
Vaar wel; de Hemel wille u hoeden!
tegen van der Does, heengaande.
Weêrhou toch 't volk, Mynheer! Voorkom meer tegenspoeden.
Vertrouw myn woord; ik zal hunn' aandrang wederstaan,
En, pleegen zy geweld, hen 't muiten doen vergaan.
ô Leydsche Burgery! wat gaat me uw ramp ter harte!
Ach! lyde ik niet genoeg door huisselyke smarte?
ô Zwangre Gade! ô Zoons, die aan des Maasstrooms boord
Het jammerlyk gerucht van Leydens onheil hoort,
En zo veel traanen stort omdat ge my moet derven!
Mogt, mogt ik u nog eens omhelzen vóór myn sterven!
Myn ziel bezwykt schier door 't gewigt van al 't verdriet.
Myn Dochter, 't eenig pand dat my nog overschiet,
Die al myn troost verstrekt door haare onwrikbre trouwe,
Smelt voor myne oogen weg, en kwynt en sterft van rouwe.
Wat arbeid, hoe veel zorg, wat schier ondraagbre last
Is voor een' eerlyk' man aan 't wigtig Staatsämpt vast!
Hy moet zyn eigen heil en vreugd en rust verzaaken,
Om voor de rust, de vreugd en 't heil des volks te waaken,
Opdat de burgerstand in hem een' trouwen vrind,
De weêuw een toeverlaat, de wees een' vader vind'.
van der Werf, vyf Burgers, een Weesjongen, die zich allengs aan de zyde
						van Van der Werf voegt.
Hoe lang zal Leyden nog met 's oorlogs wreede rampen,
En pest en hongersnood zo deerlyk moeten kampen?
Is 't nog geen tyd om ons te ontslaan van ons verdriet?
De grooten voelen, naar het schynt, ons onheil niet.
Geen wonder; zo 't gerucht de waarheid heeft gesproken,
Dan zyn zy wel verzorgd en hebben spys verstoken,
Terwyl het arme volk van honger kwynt en sterft.
Ginds ligt een mensch dat door gebrek het leven derft.
Wy kunnen, om de elend naar eisch u af te maalen,
Indien gy 't wilt, het lyk hier voor uwe oogen haalen.
Misleide Burgerschaar! met welk een' bitschen hoon
Beledigt my uw drift? is dit, is dit myn loon
Voor zo veel trouw en vlyt en onöphoudlyk zorgen?
Doorzoekt myn wooning of gy voorraad vind verborgen.
Zo lang ik iets bezat, heb ik myn' pligt betracht,
Myn brood met u gedeeld, en uwen ramp verzacht.
Myn tederheid voorkwam uw wenschen en gebeden.
Ik heb met myn gezin zo veel als gy geleden.
Verdien ik, daar myn huis, daar my niets overschiet,
Dit onbedacht verwyt?
Neen. Gy verdient het niet.
Maar ach! daar zyn 'er, die, in steê van 't volk te schraagen,
In d' algemeenen nood hun eigen nut bejaagen.
Hoont toch 's Lands Vadren niet door onbedachte reên.
Elk deelt zo veel hy kan in 't lot van 't algemeen.
Verdenkt ge om een gerucht, 't welk muiters ligt verspreidden
Opdat de tweedragt groeij', den achtbren Raad van Leyden?
Verdenkt hun list, en steunt, naast God, op onze vlyt;
Gy zult de vruchten daar van zien in korten tyd.
Vergeefsche hoop, helaas! wy slyten vast de dagen,
Die eeuwen strekken, in de jammerlykste plaagen.
Wy zweegen uit ontzach, zo lang men in de Stad
Nog eetbre blaadren aan geboomte en wynstok had:
't Geduld is thans ten eind, nu alles is verslonden.
Geen eetbaar huisdier word in Leyden meer gevonden.
Ja zelfs het ongediert', dat hen tot voedsel strekt,
Heeft, in den hoogen nood, ons leven nog gerekt.
Men moord elkandren op den mesthoop, onder 't wroeten
Naar struiken of gebeente, om 't naar gebrek te boeten;
En vind men iets, men sterft somwyl op d' eigen stond,
Terwyl de veege hand reeds nadert tot den mond.
't Geronnen bloed word zelfs in 't hongrig lyf geslagen.
't Zyn de armen niet alleen die dus hun spys bejaagen;
De rykdom waart, beschaamd, by avond of by nacht,
En zoekt in oorden waar de weelde nooit aan dacht
Naar levens onderhoud, en kan het niet verwerven.
De zwangre moeder voelt haar vrucht van honger sterven,
En sterft, terwyl zy 't lot bejammert van haar spruit.
De vader keert naar huis met een' gevonden buit,
Dien hy voor echtgenoote en kroost met angst vergaêrde,
En, uit zyn' hollen buik, voor haar trouwhartig spaarde;
En ach! daar hy hen dacht te spyzen in den nood,
Vind hy zyn zwakke gade en hooploos kroost gedood
Door 't hevig vuur der pest. Wat loon voor angstig slaaven!
De leevende kan zelfs den dooden niet begraaven,
Zygt by de lykbaar neêr, en ziet zich 't levenslicht
Ontzinken op de straat, in 't kwyten van zyn' pligt;
En al het ovrig volk gelykt een heir van schimmen,
Door honger uitgeteerd. Moet deeze elend nog klimmen,
Dan sterven we allen tot den allersterksten man.
Dan valt de Stad met ons. Wat baat 's volks yver dan?
Dan waar' het best geweest de Vesting op te geeven.
Zou Leydens Burgery de vryheid overleeven?
Zou zy, die zo vol moeds zich voor 's Lands welzyn kweet,
Zich hooploos domplen in het allerschriklykst leed,
Door Spanjes Dwingeland op nieuw haar trouw te zweeren?
Dan waar' het best geweest zyn wet te blyven eeren;
Dan heeft der burgren deugd en eedle heldenmoed
Dus lang vergeefs gestreên; vergeefs de Stad behoed;
Dan zyn 'er honderden, wier arm op Leydens wallen
Voor recht en vryheid vocht, vergeefs door 't zwaard gevallen;
Dan baat der Staaten trouw, noch Held Oranjes vlyt.
Verwint de wanhoop, die uw ziel zo sterk bestryd.
Zoud gy, na zo veel roems, uw glori laaten vaaren,
En leveren uw Stad, uw haardsteên en altaaren,
Tot een' gewissen prooi in 's vyands wreede hand?
Zo zaagt ge in weinig tyds de veege Vest in brand;
Wat wapens voeren kan door 't moordend staal verslonden;
De zuigeling geslagt, en vrouw en maagd geschonden.
Dit zoud, ge winnen by het afstaan van de Vest.
Gedenkt Romeroos woên alöm in ons gewest.
Gedenkt aan 't schriklyk lot van 't uitgeplonderd Naarden;
Aan de ongelukkigen, die in de kerk vergaêrden,
En daar geslagt zyn door des krygsvolks razerny.
Ach! Burgers! wilt gy zo rampzalig zyn als zy?
Daar al uw rampspoed in 't verloop van weinig uuren
Kan eindigen? Daar gy de vloot ziet van uw muuren?
Daar 't water merklyk wast; en 't ryzen van den vloed
U mooglyk nog voor 't juk der slaverny behoed?
Wie zou de vryheid niet voor slaverny verkiezen?
Nog beter slaaf te zyn dan 't leven te verliezen.
Verdoolde! waant ge dat ge uw leven zult behoên.
Als Spanje meester is? Het zal, zyn wraak ten zoen,
Hier niemand spaaren die nog ovrig is gebleven.
Wanneer 't de vryheid geld, wie denkt dan aan het leven?
Ik zal, met 's Hemels hulp, verhoên dat Leydens val.
Ooit voedsel aan den trots des Spanjaards geeven zal,
Of sterven op den muur, voor vryheid, recht en wetten.
Zo gy daarvoor met my het leven op wilt zetten,
Zyt dan in 't leed getroost en draagt het met geduld.
Wie weet hoe weinig tyds gy 't nog verduuren zult?
Ach! wisten wy slechts raad om 't leven te onderschraagen!
Wy zullen nevens u op nieuw het uiterst waagen,
Indien gy slechts het woên des dollen hongers stilt.
Wy sterven door gebrek, zo ge ons niet voeden wilt.
Ach! Mannen! zou ik u niet van den dood bevryden
Zo ik u redden kon? Is u myn medelyden
En trouwe voorzorg niet gebleken, dag aan dag?
'k Heb all' voor u verricht wat eenig mensch vermag.
Indien ik voedsel had, gy zoud niet vruchtloos smeeken.
Gy ziet uit deernis met uw' ramp myn traanen leeken.
Toeft nog een weinig tyds. Doch duld de nood zulks niet,
Aanvaart dan 't eenige dat my nog overschiet.
Daar is myn zwaard. Komt, slagt me, om u den dood te ontrukken.
Scheurt dan myn lyk vanéén, en deelt het om aan stukken;
Zo word ge, als ik u niet kan redden met myn bloed,
Ten minsten met myn vleesch, 't geen ik u schenk, gevoed.
ô Hemel! zouden wy dit gruwelstuk volbrengen!
Wy 't onwaardeerbaar bloed des trouwsten Vaders plengen!
Veelëer getroosten we ons den smartelyksten dood.
De burgers knielen allen.
Veelëer zweere al het volk, in 't woeden van den nood
Den eenen arm 't gebrek groothartig toe te wyden,
Terwyl wy 't Vaderland met d'andren arm bevryden.
Ryst op; dit dulde ik niet. Ryst, dierbre Burgerschaar!
Wie tart voor zulk een volk niet willig 't grootst gevaar?
Steunt op des Hoogsten hulp en uwer Vadren zorgen.
Ligt sleet ge uw' bangsten dag. Wie kent het lot van morgen?
Gelooft my; zo de Raad de Stad onredbaar vond,
Men had de handling niet vertraagd tot deezen stond.
Hoort gy den zuidewind niet door de wolken gieren?
Hy, die den storm gebied, kan ook den vloed bestieren.
Het water bruischt vast aan, en wast van tyd tot tyd.
Ligt dat zyn krachtige arm dit uur voor Leyden stryd.
Gaat; troost het arme volk, tracht nieuwen moed te wekken.
Een weinig toevens kan tot grooten zegen strekken.
ô Goede Hemel! red de Stad en van der Werf!
Of valt de Stad, spaar hem in 't algemeen verderf!
van der Werf, een Weesjongen.
De Weesjongen
't Is my gelukt in huis te dringen.
Ik wilde u hoeden voor 't geweld der muitelingen.
Gy spysde ons huis en my. 'k Ben arm, en heb geen brood.
Maar 'k geef u al myn bloed tot redding in den nood.
ô Hemel! welk een trouw! ....
van der Werf, een Weesjongen, van der Does.
't Is met ons omgekomen.
De veege Stad heeft thans haar' overgang te schroomen.
De Koepoort word bestormd. Wat schrikkelyk gedruis,
Gevolgd van slag op slag! Wy siddren met dit huis.
Het weêrelooze volk loopt jammrend langs de straaten
Van 't een naar 't ander oord; de rouw is uitgelaaten.
Terwyl de burgery, door u bezield met moed,
Te wapen vliegt, getroost den laatsten droppel bloed
Op te offren voor 't behoud van haar geliefde panden.
Men volg' haar fluks. ô Gy! in wiens geduchte handen
Het lot der volken staat, versterk ons in 't gevaar!
Verleen een nieuwe kracht aan de afgevaste schaar'!
Behoed de veege Stad in 't onheil dat wy vreezen,
Om 't ongelukkig volk en om de onnoozle weezen!
ô Wreede onzekerheid, die my van rust berooft!
Ach! Valdez! heb ik my te veel van u beloofd?
Verbreekt ge, of houd ge uw' eed? ô Pynigend verbeiden!
'k Hoor niets van Van der Werf; 'k hoor niets van 't lot van Leyden.
Hoe lang, hoe bang valt my deeze eindelooze nacht,
In zo veel traanen en bekomring doorgebragt!
Myn waarde Hartvriendin zwerft rustloos op en neder,
En ziet naar tyding uit. Haar bode keert niet weder.
Wie zal haar redden zo de Vesting overgaat?
Ach! Valdez! schend ge uw woord, waaröp ik my verlaat?
Ik kan de onzekerheid myns lots niet meer verduuren.
Hoe! dierbre Elizabeth! ....
ô Doodlykst aller uuren!
Wat schrik beroert uw ziel? Wat spelt dees bittre smart,
Dees wanhoop in uw oog? Spreek op. Ontlast uw hart.
Wat wil dat handgewring? Hoe staat het op de wallen?
Zou Leyden? ....
Ach! Leyden is gevallen.
Gevallen! Hemel! Kan zulks zyn? Wie bragt die maar'?
Zou Valdez dus zyn' eed? ...
Helaas! 't is al te waar.
De Vest is overheerd. De vyand komt reeds nader.
ô Deerniswaarde Stad!
Myn Vader! Ach! myn Vader!
Gy zyt gewis ontzield door Spanjes moordgeweer.
Treur, treur, Elizabeth! gy hebt geen' Vader meer.
Helaas! de vyand plant zyn vaanen op de muuren.
Wat lot wacht my! wat lot zal Leyden nu bezuuren!
In 's Hemels naam, bedaar, en geef my meerder licht.
Myn bode keerde met dit doodelyk bericht.
Hy poogde vruchteloos myn' Vader op te spooren,
En wierd door 't volk gestuit digt by Bourgonjes tooren,
Daar 't vast van allen kant, in 't prangen van den nood,
Als tot hun jongste wyk, al gillend kerkwaart vlood;
Daar de een den andren noopte en toeriep onder 't spoeden:
De vyand heeft een bres van vyfëntwintig roeden.
Die doodelyke maar', bevestigd wyd en zyd
Door 's volks verhaaste vlucht en jammerlyk gekryt,
Dreef hem terug, helaas! en niemand weet te melden
Hoe 't met myn' Vader staat en de andre Leydsche Helden,
Gevlogen naar den muur, door wanhoop voortgeprest,
Om daar te sneuvelen by de omgestormde Vest.
Waar bergen we ons? helaas!
Ik bid u, hoor my spreeken.
Zo Leyden voor de magt des vyands waar' bezweken,
Zou dan uw Vader zich terstond niet herwaart spoên,
En trachten in de elend' zyn dierbaarst pand te hoên?
Zou hy de Stad om my in 't uiterst uur begeeven?
Hy is gebleven, ach! Vriendin! hy is gebleven
In 't stuiten van 't geweld!
My dunkt, ik hoor gerucht.
Men nadert ons.
Het is van Hout, die herwaart vlucht.
Magdalena, Elizabeth, van Hout.
Ach! leeft myn Vader nog?
Wat schrik heeft u bevangen? ...
Hy leeft; en zend me om u bericht te doen erlangen
Van all' wat ons weêrvoer; 'k meld een gebeurdtenis
Waarvan in Nederland tot nu geen voorbeeld is.
Ach! zeg my eerst hoe ik myn' Bruîgom moet aanschouwen.
Brak hy zyn woord?
ô Neen; hy heeft zyn woord gehouên.
'k Begaf my naar de poort in 't aaklig oogenblik
Toen 't onverwacht rumoer een' doodelyken schrik
In aller harten joeg. 't Vloog alles naar de wallen,
In vrees dat Leyden thans in Spanjes magt zou vallen.
Ik vond uw' Vader, eerst van weinigen verzeld;
Doch ons getal groeide aan. De vaderlandsche Held
Gaf. vast den burgren moed, om nevens hem te toonen
Wat helden Nederland en Leydens grond bewoonen.
Wy hoorden midlerwyl, tot troost in deezen nood,
Het dondren van 't geschut gestadig van de vloot;
Gevolgd van slag op slag uit roeren en musketten,
Als of men Zoeterwou den vyand wilde ontzetten.
Men trok in orde voort, wanneer ons, onverwacht,
Word toegeschreid: Helaas! wy zyn in 's vyands magt;
Hy heeft alrede een bres van vyfëntwintig roeden.
Wy siddren op dees maar', die ons den tred doet spoeden.
Terwyl wy nadren, en 't gekerm vast sterker word,
Zien we in de graft der Stad den wal omver gestort,
Naby den toren van Bourgonje.
Kan zulks weezen?
Verbeeld u onzen schrik; daar wy met reden vreezen
Dat 's vyands oorlogsvolk zich by die plaats bevind.
De naarheid van den nacht, het buldren van den wind,
't Vermeerdert all' den angst der sterkberoerde schaaren.
Wat arbeid had men niet om hen te doen bedaaren;
Te toonen dat de muur geenszins door 's vyands magt,
Maar eigen zwakheid, was tot deezen val gebragt!
Inmiddels rees van verre een brand met naaren luister,
Kreeg krachten door den wind, en lichtte ons toe in 't duister;
Gantsch Zoeterwoude scheen in lichterlaaie vlam,
Die meerder voedsel door den brand der kerk bekwam.
Wat zegt ge? ô Hemel! heeft myn hoop my niet bedrogen,
Dan is reeds Zoeterwoude in held Boisots vermogen;
Dan is 'er kans voor ons.
Och of langs deezen weg
De Stad ontslagen wierd van 't eindeloos beleg!
Ik bid vervolg, Mynheer.
Het volk dorst, op 't aanschouwen
Des Zoeterwoudschen brands, zyne oogen naauw' betrouwen.
't Gekerm veranderde in luidruchtig vreugdgeschal.
Men vloog, verrukt, elkaêr in de armen op den wal.
De een riep den andren toe: God sterk' de vlootelingen!
Indien zy Zoeterwoude aan Spanjes vuist ontwringen,
Dan word zyn magt geknakt; en Lammens schans belet
Alleen, na deeze zege, ons langgewenscht ontzet.
De Raad vond, om 't bestaan des vlootlings te onderschraagen,
Geraên by 't ryzend licht een' kans daaröp te waagen,
Naardien reeds 't water wies tot aan der dyken boord.
Terwyl het volk met vreugd 't besluit des aanslags hoort,
Genaakt de Weesknaap, die, door dankbaarheid gedreven,
Uw' Vader redden wilde of moedig voor hem sneeven;
Hy trok dien Held ter zyde, en sprak: Houd voor gewis
Dat Lammens schans alreeds geheel verlaaten is.
Het volk wierd myn gezicht wel door den nacht onttoogen,
Maar 't glimmen van hun lont blonk telkens my in de oogen;
Het trok gestadig af en keerde nimmer weêr.
Men twyfelde aan 't bericht; hy sterkte 't meer en meer,
En bood gewillig aan zich naar de schans te spoeden.
Trouwhartig Jongeling! de Hemel wille u hoeden
Voor Spanjes moordend staal! Hoe liep zyn voorslag af?
Men roemde zynen moed en 't voorbeeld dat hy gaf.
De Raad beloofde hem zyn trouw naar eisch te loonen.
Hy moest, als zocht hy spys, zich voor de schans vertoonen,
En smeeken lyfsgenade en levensönderhoud.
Op zyn herhaald verzoek wierd hem het stuk betrouwd.
Wat wil dit groot gedruis, die woeling langs de straaten?
Men schiet van allen kant; de vreugd schynt uitgelaaten;
't Gejuich verdubbelt en genaakt van tyd tot tyd.
Magdalena omhelzende.
Zo ik my niet bedrieg, hebt gy de Stad bevryd.
Het eerste schemerlicht vertoonde ons 't loflyk poogen
Des Weesknaaps, als een pyl naar Lammens schans gevlogen.
Hy kwam 'er, zag rondöm, en wuifde met den hoed.
Dit heuchelyk gezicht verdubbelde aller moed.
Doch wy, niet zonder reên, beducht voor 's vyands laagen,
Weêrhielden 't volk, dat op zyn' wenk zich wilde waagen;
Tot dat zich Torenvliet op 't overstroomde land
Aan ons vertoonde met een' polsstok in de hand.
Men zag hem met zyn' pols de slooten overspringen;
Hy liep de schans voorby tot by de vlootelingen.
Toen rees de vreugdegalm der burgren hemelhoog.
Een vloed van traanen borst uit aller dankbaar oog.
Elk riep: Kan 't waarheid zyn! wie dorst dat ooit vertrouwen!
God lof! dé vyand vlood! God lof! wy zyn behouên!
De Algoedheid zy geroemd! De blydschap hield geen maat.
Dees bid, die juicht, of kust de handen van den Raad.
De dappre van der Laan had reeds verlof doen vraagen
Om met zyn willig volk den vlootling te onderschraagen.
Zy trokken, toen ik ging, alreeds het paalwerk uit
Waardoor het nadren van de schepen word gestuit.
Spaar, Hemel! spaar altoos dees Stad door u beveiligd!
Dees dag zy eeuwig u ter dankbaarheid geheiligd,
Door 't vrolyk Nageslacht!
Daar is myn Boezemvrind.
Magdalena, Elizabeth, van Hout, van der Werf.
naar van der Werf snellende.
Gy leeft! wy zyn verlost!
Herstel uw' geest, myn Kind!
ô Hemel! 'k voel myn vreugd myn kracht te boven streeven:
Hoe uit myn hart zich best? wat lof zal ik u geeven?
Myn Vrienden! deelt in 't heil dat al de Stad geniet;
De wellekoome vloot is binnen door de Vliet.
ô Blyde komst!
Men kan zyn traanen niet bedwingen
By de ongemeene vreugd van Leydens stedelingen.
't Raakte alles op de been, op 't allerëerst gerucht.
Het wellekoom geschrei vervulde al 't ruim der lucht.
De kade wierd bedekt door eenen drang van menschen.
Men wyst elkaêr de vloot, en trekt haar aan met wenschen,
Totdat ze in 't eind genaakt; toen had de vreugd geen maat:
De blydschap spreide een' glans op 't uitgeteerd gelaat.
Had gy al 't volk gezien, en hoe ze elkaêr verdrongen,
Zich overreikten, tot de borst in 't water sprongen,
Om 't allerëerst genot van haring of van brood,
Dat hen uit hand by hand gereikt wierd van de vloot;
Had gy hunn' dankbren galm gehoord tot hun behoeders;
't Geroep uit ieder schip: Komt! leeft! Komt! eet nu; Broeders!
Gy had u nevens my in Hollands oude deugd
Van mededeelzaamheid en dankbaarheid verheugd.
Nu kan door's Hemels gurist zich 't hongrend volk verkwikken.
Wy vreesden dat het zich door graagte zou verstikken.
De langverzwakte maag, het voedsel ongewoon,
Neemt ligt te veel als 't haar zo ruim word aangeboôn.
Een deel van onzen Raad zet hunnen yver paalen,
Opdat ze in 't heilrykst uur geen onheil op zich haalen.
Smaak al het zoet dat een grootmoedig harte smaakt
Wanneer 't rampzaalgen red, en hen gelukkig maakt!
Ik deel in 't heil der Stad; maar ach! myn minnend harte
Schreit, midden in de vreugd, om Valdez schaamte en smarte.
Wat of dees jonge knaap zo schichtig herwaart leid?
van der Werf, van Hout, Magdalena, Elizabeth, een Weesjongen.
Ik bid u, stoor u niet aan myn vrymoedigheid.
'k Hoorde u deez' nacht aan 't volk dat gy gebrek leed melden:
'k Sprong tot den hals in 't nat op de overstroomde velden.
Dees haring en dit brood zyn my van 't volk vereerd.
Ik bad 'er om voor u. Maar, weêr op 't land gekeerd,
Deed, tot myn smart, de nood my mynen pligt vergeeten.
Vergeef het my; ik heb de helft van 't brood gebeten.
Aanvaard toch de andre helft, met deezen schoonen visch.
'k Haal ylings meer, zo u myn vlyt behaaglyk is.
Welk een trouw!
Dat hem de Hemel zegen'!
Zoude ik u van uw spys, met lyfsgevaar verkregen,