floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
De hoofden en de leên aen 't woeden, en krackeelen;
De meeste maght alree geblintdoeckt, en verdooft,
En Oversten en elck vast roepen om een hooft.
Indienghe een vierde deel op onze zy kunt troonen,
Men zal uw kloeck beleit met eere en ampten kroonen.
Ga hene, en overlegh dit stuck met Belial:
Het moet 'er duister zyn, daer hy verdolen zal.
Zyn troni, gladt vernist van veinzen en bedriegen,
In 't mommen niemant kent, die haer voorby kan vliegen.
Ick stygh te wagen: legh het over met u twee.
De Hofraet is vergaert, en wacht ons komst alree.
Men zal, zoo dra ghy komt, u beide binnen roepen,
Heer Overste, bewaeck de hofpoort met uw troepen.
BELIAL. APOLLION.
Godts Stedehouder dient zich van ons beide om hoogh.
Wy vliegen te gelyck, als pylen van zyn' boogh:
En doelen op een wit, doch hachelyck te raken.
Sta vast, de hemel wil van dezen aenslagh kraken.
Laet kraken al wat wil: het moet 'er nu op staen.
Hoe grypen wy dit stuck met kans en voordeel aen?
De wapens dienen ons: men moet van 't heir beginnen.
De hoofden eerst, met een de stoutsten zien te winnen.
Door iet wat glimpelyx, en met een' schyn verbloemt.
Zoo geef het dan een' naem: laet hooren hoe ghy 't noemt.
Men hanthaef 't Engelsdom, zyn hantvest, eer, en staten,
En kieze een hooft, waer op zich ieder magh verlaten.
Dat hebtghe recht gevat: ick wensch geen schooner stof
Noch zaet tot muitery, om burgery en hof
Te schennen tegens een, en scharen tegens scharen:
Want ieder is gezint zyn' staet en eer te waren,
En wettigheit, waer toe d'Almogentheit hem riep,
Eer zy de menschen vormde, en zoo veel spader schiep.
Het hemelsche palais is ons tot erf gegeven.
Den Geesten, die dus hoogh op hunne vleugels zweven,
En, vry van lichamen, niet zacken naer om laegh,
Past beter dit gewest dan 't aertsch geslacht, te traegh
Om tegens zyn natuur te kiezen deze bogen.
Hier valt de dagh te sterck, te krachtigh, en hun oogen
Verdragen geensins 't licht, ons vroeger aengewent.
De mensch beware dan zyn eigen element,
Als andre dieren: hy genoegh' zich met de palen
Van zynen rycken hof. het ryzen en het dalen
Van zon en maen verdeel' de maenden, en het jaer.
Hy neem' den ronden loop der heldre starren waer.
Hy nuttige zyn ooft, en al den geur der kruiden,
En keer' zich oost, en west, ten noorden, en ten zuiden,
Dat zy zyn tytverdryf: en wat behoeft hy meer?
Wy kennen nimmer hier een' aertschen opperheer.
Zoo sluit ick. kuntghe, help dien zin beknopter uiten.
Den mensch in eeuwigheit ten hemel uit te sluiten.
Dat klinckt alle Engelen te wonder wel in 't oor.
Dat vlieght, gelyck een vier, van 't een in 't ander koor,
Door negen Ordens heene, en alle Hierarchyen.
Zoo zal men allerbest versufte traegheit myen.
Ons heil en uitkomst hangt aen snelheit, en aen spoet.
Niet min aen kloeck beleit, en dapperheit, en moedt.
Die zal, door toeval van ontelbre vanen, groejen.
Zy morren vast: men moet hier heimlyck onder roejen,
Zich mengen in dien hoop, en voeden hun beklagh.
Dan diende Belzebub, een Godt van groot gezagh,
Zyn wapen aen hun klaght en wettigheit te hangen.
Niet plotsling, maer allengs, en als door zydegangen.
De Stedehouder met zyn tegenwoordigheit
Bie zelf de stercke hant aen zulck een trots beleit.
Wy zullen in den Raet zyn' zin en voorstel hooren:
Hy veinze voor een poos, en geve in 't endt de sporen
Aen 't opgeruide heir, verlegen om een hooft.
Aen 't hooft hangt al de zaeck. hoe veel ghy hun belooft,
Zy zullen zonder hooft dien optoght niet beginnen.
Wat ree gewonnen is, behoeft men niet te winnen.
Wie meest gequetst wort in zyn heerlyckheit, en staet,
Dien gelt het eerst; die stapp' vooraen, en sla de maet
In zoo veel duizenden.
De billyckheit en reden
Vereeren hem dees kroon: doch eerwe dieper treden,
Zoo laet ons al 't gevaer eerst wegen, niets bestaen,
Of al de Hofraet steeck' hier zelf zyn zegel aen.
Hoe zien de hoffelycke gevels
Zoo root? hoe straelt het heiligh licht
Zoo root op ons gezicht,
Door wolcken en bedroefde nevels?
Wat damp, wat mist betreckt
Dat zuiver, noit bevleckt,
En loutere saffier?
Die vlam, dien glans, dat vier
Van 't heldere Alvermogen?
Hoe schynt ons nu de diepe gloet
Der Godtheit toe, zoo zwart als bloet?
Die flus zoo klaer alle oogen
Verheughde? wie begrypt, wie kent
Deze oirzaeck, onder d'Engelsdommen,
Die, boven Adams element,
Noch flus op galm van keelen zwommen;
Op lucht van Geesten, in den glans,
Die galery, en tin, en trans,
Gewelf van koor en hof vergulde,
En met een ziel van vreught vervulde
Al wat hier boven leeft, en zweeft?
Wie is 'er, die ons reden geeft?
Toen wy, op Gabriëls bazuinen,
Ontvonckten, en een nieuwe wys
Aenhieven, Godt ten prys;
De roozegaerden, en de tuinen
Van 't hemelsch paradys,
Door zulck een' dau en spys
Van lof en zang verblyt
Ontloken; scheen de Nyt
Van onder in te sluipen.
Een groot getal der Geesten stom,
En bleeck, en dootsch, ging, drom by drom,
Misnoegend henedruipen.
De winckbraeu hing verslenst op 't oogh.
Het gladde voorhooft zette een rimpel.
De hemelduiven, hier om hoogh,
Onnozel eerst, oprecht, en simpel,
Aen 't zuchten sloegen, zoo het scheen;
Als of de hemel waer te kleen
Voor haer, toen Adam wiert verkoren,
En zulck een kroon den mensch beschoren.
Dees smet ontstelt het oogh van 't Licht.
Z'ontsteeckt die vlam in Godts gezicht.
Wy willen ons uit liefde in 't midden van hun mengen,
En deze oploopentheit weêr tot bedaren brengen.
LUCIFERISTEN. REY.
Luciferisten
Hoe kan men in zyn waen zoo vroegh bedrogen worden!
Hoe is 't alree verkeert! wy schatten niemants Orden
Geluckiger dan d'onze, in dit opgaende Ryck,
Ja achtten onzen Staet den Oppersten gelyck,
En onveranderlyck, en boven 't aertsch gezegent;
Wanneer ons Gabriël met Godts bazuin bejegent,
En uit de goude poort verbaest met dit gebodt,
Het welck al 't Engelsdom versteeckt van 't hooghste lot,
Hun uit den vollen schoot der Godtheit eerst geschoncken.
Daer leggen wy te laegh, en zien de schoone voncken
En stralen van onze eere en heerlyckheit geblust,
De gansche Hierarchy des hemels ongerust,
Den mensch, in top van Staet en maght, zoo trots verheven,
Dat wy, als slaven, voor zyn heerschappye beven.
O onverwachte slagh, en staetverwisseling!
Och treurgenooten, zet u hier in eenen ring
In 't ronde: zet u hier te zamen: helpt ons treuren,
En zuchten: het is tyt ons feestgewaet te scheuren,
Te klagen: niemant kan ten minste ons dit verbiên.
De blyschap smilt, en zal nu d'eerste droefheit zien.
Helaes, helaes, helaes, gebroeders, hemelreien,
Leght af uw hooftcieraet: verandert uw lievreien,
En vrolyckheit in rou: slaet neêr uw aengezicht.
Zoeckt schaduwen, als wy. de droefheit schuwt het licht.
Een ieder volge ons stem, en bange jammerklaghten.
Verdrinckt in jammer: zinckt in droevige gedachten.
Het klagen helpt, en zet de droefheit oock van 't hart.
Nu schept in kermen lust: het kermen heelt de smart.
Nu roept uit eenen mont, en volleght ons misbaren.
Helaes, helaes, helaes, waer is ons heil gevaren!
Wat weeklaght hoort men hier? onaengenaemen toon,
De hemel yst hier af. dees lucht is niet gewoon
Te hooren een muzyck van druck op noten galmen
Door 't juichende gewelf. triomfen, kransen, palmen,
En harpen passen ons, en snaren. wat wil dit?
Wie of hier hangends hoofts in een gekrompen zit,
Verlaten, en bedruckt, en zonder noot beladen?
Wie geeft hun treurens stof? wie kan dees oirzaeck raden?
Myn Reigenooten, volght: 't is noodigh dat men vraegh'
Naer d'oirzaeck van hun leet, en deze donkre vlaegh
Van droefheit, die den glans van onze pracht ontluistert,
Het licht van 't eeuwigh feest benevelt, en verduistert.
De hemel is een hof van weelde en vreught en vree.
Hier nestelt aen dit dack noch rou, noch hartewee.
Myn Reigenooten volght, en troostze in hun bezwaren.
Genooten van ons heil en blyschap, broeders, hoe?
O zonen van het licht, hoe dus bedroeft te moe?
Wat geeft u stof aldus te jammeren, te treuren?
Ghy had begonnen 't hooft ten hemel op te beuren,
Te bloeien in den dagh, die neêrstraelt van Godts glans.
De Hemel broght u voort om vlugh, van trans in trans,
Van 't een in 't ander hof, te steigeren, te zweven,
In 't onbeschaduwt licht, vernoeght verzaet te leven,
Op een gedurigh feest, te smaken 't hemelsch mann'
Van Godts onsterflijckheit, in een gerust gespan
Van feestgenooten. hoe? dit voeght geen burgeryen
Van Englestadt, o neen: dit voeght geen Heerschappyen,
Geen Maghten, Troonen, noch geen heerschend Hemelsdom.
Ghy kropt uw droefheit in, en zit versuft, en stom.
Laet hooren wat u deert: ontdeckt het uw gespeelen.
Ontdeckt uw hartquetzuur, dat wy die mogen heelen.
Och broeders, vraeghtghe noch met errenst wat ons let?
Ghy hoort, zoo wel als wy, wat Gabriël trompet:
Hoe wy, door 't nieuw bevel, van onzen staet vervielen
In eene slaverny der aerde, en zoo veel zielen
Als uit een luttel bloets en zaets te spruiten staen.
Wat is by ons alree mishandelt, of misdaen,
Dat Godt een waterbel, vol wint en lucht geblazen,
Verheft om d'Engelen, zyn zonen, te verbazen?
Een basterdy verheft, gevormt uit klay, en stof?
Wy waren pas gewyt tot pylers van zyn hof,
Bekleedden onzen plicht, als trouwe ryxgenooten,
En worden op een' sprong gebannen, en gestooten
Uit deze waerdigheit, verdruckt te streng, en straf.
De hantvest en het Recht, dat ons de Godtheit gaf,
Wort ingetrocken, en, in stede van regeeren
Met Godt, en onder Godt, zal Adam triomfeeren,
En heerschen, in zyn bloet en afkomst, onbepaelt.
De zon der Geesten is te plotseling gedaelt.
Och lotgenooten, volght ons droefheit, en misbaren.
Ontsteltghe u om den last van Godt en Gabriël?
Dit schynt een razerny. wie durf het hoogh bevel
Berispen? wie verwaent de Godtheit wederstreven?
Wy zyn gehouden Godt zyn Recht en eer te geven,
Te rusten in zyn wet. wie treet hier in geschil
Met Godts almogentheit? zyn wenck, en woort, en wil
Verstrecke ons eene wet, en maet, en vaste regel.
Wie tegenspreeckt, die breeckt des Allerhooghsten zegel.
Gehoorzaemheit behaegt den Heerscher in dit Ryck
Veel meer dan wieroockgeur, en goddelyck muzyck.
Ghy zyt [och, weest zoo trots en hoogh niet in uw wapen,]
Tot onderdanigheit, tot heerschen min, geschapen.
Och medebroeders, staeckt dit kermen, en geklagh,
En buight u onder 't juck van 't eenigh hooftgezagh.
Zeght liever: onder 't juck van grimmelende mieren.
Wanneer het hem behaegh', moet ghy u laten stieren.
Wat hebben wy verbeurt? geeft reden, en bescheit.
Verbeurt? ghy quetst Godts kroon door ongeduldigheit.
Wy klagen van verdriet, en enkel ongenoegen.
In ste van uwen wil gerust naer Godt te voegen.
Wy steunen op het Recht, ons wettigh toegestaen.
Uw Recht en hantvest blyf' de Godtheit onderdaen.
Hoe kan de meerder voor een minder zich verneêren?
Die zich gelaten stelt. Godt dienen is regeeren.
Gewilligh, zoo de mensch regeere daer beneên.
De mensch leeft met zyn lot vernoeght, al is het kleen.
Den mensch is boven dat een hooger lot beschoren.
Na menige eeuwen wort zyn opgang eerst geboren.
Een eeuw beneden is om hoogh een oogenblick.
Het ga, zoo 't wil, zoo 't moet, zoo d'Oppermaght dit schick'.
Men had ons nutter dees geheimenis gezwegen.
De Godtheit openbaert haer hart, tot u genegen.
Noch milder tot den mensch: zy zet hem boven aen:
Verknocht met Godts natuur; een wonderlyck bestaen.
Och Engelsdom, wou Godt zich paren met uw wezen!
Wat Godt behaeght, en schickt, dat wort met recht geprezen.
Hoe heeft hy 's menschen peil alree zoo hoogh gemerckt?
Het is al wel, al goet, wat Godt bepaelt, en werckt.
Hoe wil de mensch de kroon der Engelen verdooven!
Alle Englen zullen Godt in 't lichaem zien, en loven.
Zy zullen slyck en stof aenbidden in het stof?
Bewieroocken Godts naem, met geur, en prys, en lof.
Den mensch bewieroocken, van hooger hant gedwongen?
APOLLION. BELIAL. REY.
Zy mompelen alree? ghy hoort een' stryt van tongen.
Wat scharen treuren hier, gedompelt in den rou,
De sluiers om de borst, en lenden; niemant zou
Begrypen dat men dus, in 't midden van de Geesten,
Op 't eeuwige bancket, en d'endelooze feesten,
Kon treuren, zaegh men niet dit jammerlyck getal
Verslensen van verdriet. wat ramp, wat ongeval
Ontsteltze? Broeders, hoe? wat's d'oirzaeck van dit kermen?
Beledight iemant u? men zal uw Recht beschermen.
Wat deert de Broeders? spreeckt: laet hooren wat u deert.
Zy klagen dat de staet der menschen triomfeert,
Door Gabriëls bazuin, en opstyght boven d'Engelen!
Dat Godt zyn wezen wil met Adams wezen strengelen:
De Geesten onderworpt het menschelijck gebiet.
Daer hoort ghy kort en klaer den gront van hun verdriet.
Zoo groot een ongelijck valt lastigh te gedoogen.
Het overtreft bykans ons krachten, en vermogen.
Wy bidden dat ghy toch dien twist met ons beslecht.
Wat raet? hoe paeit men hen? zy steunen op hun Recht.
Wat Recht? die wetten geeft vermagh de wet te breken.
Hoe kan Rechtvaerdigheit een onrecht oordeel spreken?
Bestraft Godts oordeel eens, en schryft hem wetten voor.
De vader leer' het kint hem volgen op zyn spoor.
Zyn spoor te volgen is het zelve als hy te willen.
Verandring van Godts wil veroirzaeckt dees geschillen.
Hy zet den eenen van, den andren op den troon.
De minder waertste wyck' voor eenen waerder zoon.
Gelyckheit van gena de Godtheit best zou passen.
Nu durf de duisternis het hemelsch licht ontwassen.
De kinders van den nacht braveeren zelfs den dagh.
Wat adem haelt, met recht den Schepper dancken magh,
Die elck zyn wezen gaf, en mindre en meerder waerde.
Wanneer het hem belieft, zal 't element der aerde
Veranderen in lucht, of water, of in vier;
De hemel zelf in aerde; een Engel in een dier;
Een mensch in Engleschyn, of onbegrepen wonder.
Een maght regeert het al, en keert het bovenste onder.
Wat d'allerminste ontfangt, is loutere gena.
Hier gelt geen willekeur. hier komt vernuft te spa.
In d'ongelyckheit is Godts heerlyckheit gelegen.
Zoo zienwe tegens 't lichtste het zwaerste zwaerder wegen.
Dus steeckt het schooner af op 't schoon; de kleur op kleur;
De diamantsteen op turkoisblaeu; geur op geur;
Het stercke op flauwer licht; gestarrent tegens starren.
Ons schicken is den Staet van dit Heelal verwarren,
Misschicken al wat Godt geschickt heeft, en beleit;
En wat het schepsel schickt, dat is wanschapenheit,
In 't allerminste lidt. men staeck' dit murmureeren.
De Godtheit kan den staet van 't Engelsdom ontbeeren.
Zy is met niemants dienst beholpen, eeuwigh ryck
En heerelyck, behoeft zy wieroock, noch muzyck,
Noch geur, haer toegezwaeit, noch lof, haer toegezongen.
Ondanckbre Geesten, zwyght; betoomt uw snoode tongen.
Ghy weet Godts reden niet; genoeght u met uw lot,
En onderworpt u Godts en Gabriëls gebodt.
Is dan de staet en 't lot der Geesten onbestendigh?
Zoo staenze glibberigh, zoo zynze alreede elendigh.
Om dat een minder zal regeeren in dit Ryck?
Wy blyven diewe zyn: geschiet ons ongelyck?
Zy zyn de naeste aen Godt, hun' toeverlaet, en vader,
En lagen hem aen 't hart: nu leit een minder nader.
Zich over 's anders heil bedroeven, is gebreck
Van liefde, en rieckt naer nyt, en hooghmoet. laet dees vleck
Op Englezuiverheit en louterheit niet kleven.
Elckandre, in eendraght, liefde, en trou, voorby te streven,
Behaeght den Vader, die het al in orden schiep.
Zy houden d'orden, daer de hemel hen toe riep;
Maer kunnen traegh verstaen des menschen slaef te worden.
Dat 's ongehoorzaemheit: zoo spattenze uit hun Orden.
Ghy ziet hoe 't hemelsch heir, geharrenast in 't gout,
En in 't gelidt gestelt, zyn beurt en schiltwacht houdt;
Hoe deze star gedaelt, en gene, in top daer boven,
De klaerste een minder klare in luister kan verdooven;
Hoe d'eene een kleiner ronde, en d'andre een grooter schryft;
De laeghste hemel snelst, de hooghste langsaem dryft;
En evenwel verneemtghe, in deze oneffenheden
Van ampten, licht, en kreits, en stant, en trant, en treden,
Geen tweedraght, nyt, noch stryt: des Albestierders stem
Geleit dit maetgezang, dat luistert scherp naer hem.
't Gestarrent blyft in staet, daer Godt het in wou scheppen.
Behaeghde 't hem den Staet der Englen niet te reppen,
Zy weken geen gestarnte, in eendraght, noch in pais,
Noch steurden met geklagh de rust van dit palais.
Zie toe, en wacht u wel deze ongenoeght te styven.
Wy wenschen dat dees lucht en wolck magh overdryven,
Eerze uitberste, en 't gewest des hemels zette in vier.
Zy groeien in getal. wie stiltze? wie komt hier?
LUCIFERISTEN. BELZEBUB. REY.
Helaes, helaes, helaes, waer is ons heil gevaren?
't Gaet wel: wy groeien aen: onze Engelen vergaren,
En steken, vol misbaer, de hoofden vast by een.
Wat port u Engleburgh met kermen en gesteen
T'ontrusten? kan de bloem der zaligheit verslensen?
Gerust bezitten al wat eenigh Geest kan wenschen
Van Godt, den zegenaer, vernoeght u dat noch niet?
Zoo staetghe u zelfs in 't licht, en koestert een verdriet,
Waer van ick d'oirzaeck noch beseffen kan, noch raden.
Houdt op van kermen: scheurt velttekens, en gewaden
Niet langer, zonder reên, maer heldert uw gezicht,
En voorhooft met een' strael, o kinders van het licht!
De schelle keelen, die met zang de Godtheit dancken,
Zien om, en belgen 't zich, om dat ghy valsche klancken
En basterttoonen mengt, in 't goddelyck muzyck.
Uw bittre weeklaght steurt de maet van 't hemelryck.
't Gewellef huilt u na. de rougalm, in den hoogen
Gestegen, rolt al voort, van d'een in d'andre bogen:
En zonder misdaet wort, door zulck een ongeluit,
De wasdom van Godts naem en glori niet gestuit.
Heer Overste, op wiens wenck ontelbre keurebenden
Zich wapenen, ghy komt van pas om onze elenden
Te zalven, en den smaet en onverdienden hoon
Te schutten door uw maght. zal Gabriël de kroon
Der heilige Engelen op 't hooft van Adam zetten,
Door Adams erfgenaem Godts eerstelingen pletten?
Wy waren nutter niet geschapen, eer de zon
Te wagen steegh, en licht den hemel geven kon.
De Godtheit koos vergeefs de Geesten tot trouwanten
Van 't onbeweeghbre hof, indienze zich wou kanten,
En spitsen tegens 't Recht der Geesten, zonder schult
Tot wederstant geterght, uit noot, en ongedult.
Wy juichten, in den lof der Godtheit opgetogen,
Aenbaden, wieroockten met schalen, neighden, bogen
Onze aengezichten neêr. de hemel gaf gehoor,
Verslingert op den dans des galms, van koor in koor,
Ja smolt van volle vreught op tongmuzyck, en harpen;
Toen Gabriëls bazuin zich plotseling quam werpen
Met dezen donderslagh in 't midden van Godts eer:
Daer lagen wy verbaest, verstroit, verdruckt ter neêr.
De blyschap gaf den geest. de zwangre keelen zwegen.
De jongstgeboren streeck de kroon, den staf, den zegen;
En d'oudste zoon, onterft by d'Oppermajesteit,
Gemerckt bleef voor een' slaef. dat valt gehoorzaemheit,
Godtvruchtigheit, en liefde, en trouwe, uit Godts trezooren,
Ten deele, dompelt haer in rouwe, ontvonckt den toren,
En wraeckzucht, om den mensch, uit een' gerechten haet,
Te smooren in zyn bloet, eer hy der Englen Staet
Verplette, en zy geboeit, als snoode en arme slaven,
Gedwongen worden naer zyn zweep en wil te draven;
Gelyck hy daer beneên de dieren houdt in dwang.
Heer Overste, ghy kunt der Geesten ondergang
Verhinderen, en by hun hantvest hen bewaren:
Beschutze door uw maght: wy staen gereet uw scharen,
Uw' standert, en uw heir te volgen: treck maer aen.
't Is eerlyck voor zyn eere, en kroone, en Recht te staen.
My deert uw ongelyck. o Koning aller Heeren,
Verhoe dit liever. geef geen stof tot muitineeren,
Noch tweedraght. geef geen stof tot wederspannigheit.
Wat raet? hoe stil ick u, en d'Oppermajesteit?
Zy quetst het heiligh Recht, aen d'Engelen geschoncken.
Het Recht te quetsen kan den onderzaet ontvoncken,
Een vier ontsteken, daer de lucht af branden zou.
O averechtsen loon van onbevleckte trou!
Hoe zullen wy ons best in dees vertwyfling dragen?
Men trooste zich een kans, een' stouten sprong, te wagen.
Waer toe zich zelfs gewaeght? men ga een' zachter gangk.
Hier gelt alleen gewelt, en kracht, en wraeck, en dwangk.
Men kon, waer 't mogelyck, een veiligh middel kiezen.
Met uitstel zal men hier niet winnen, maer verliezen.
Men geef zyn ongelyck met reden te verstaen.
De reden heeft hier uit: men zet ons onder aen.
Met smeecken moght ghy best en eerst uw' wensch verwerven.
Het stuck ontdecken, is den handel gladt bederven.
Men kan dien aanslagh naeu ontveinzen voor het licht.
Wy groeien maghtigh aen, en staen in evenwight.
De kans begunstight hun, die met Godts Veltheer vechten.
Hier is met sufferye en schrick niet uit te rechten.
Wat zeit Apollion hier toe, en Belial?
Zy trouwen onze zyde, en stercken het getal.
Hoe heeft men dit verhaest? het is nu ver gekomen.
De hemel vloeit ons toe van zelf met volle stroomen.
Betrout u op geen heir, vol lichte weifelaers.
Wy zien alree meer kans, en voordeel, min gevaers.
Wie reuckeloos begint, beroem' zich van geen voordeel.
Aen d'uitkomst hangt het al, voor d'uitkomst dwaelt het oordeel.
Dit gansche leger eischt u tot een opperhooft,
En leitsman op dien toght.
Maer wie is zoo berooft
Van zinnen, dat hy uw gerechtigheit verdadigh',
En 's hemels heirkracht terge? ay, weest u zelfs genadigh.
Verschoonme van dien last: ick kieze geene zy.
Men legge met verdragh deze ongelyckheit by.
Gebroeders, geeft gehoor. houdt boven aen met smeken
By Godt, door middelaers: men wint met tusschenspreken
Gemackelycker velt dan door dien steilen wegh
Van oproer. handelt koel met raet, en overlegh.
Wy willen te gelyck uw Recht om hoogh verweeren.
Bedaert: ghy quetst de kroon van Godt, den Heer der heeren:
En ghy ons wettigheit: verstout u hooger niet.
Heer Belzebub, aenvaert dit wettige gebiet,
En zet de heiren schrap: wy volgen u te gader.
O yveraers, bedenckt, bedenckt u liever nader.
Ick wil u voortreên naer den troon van 't groot palais,
En ons gerechtigheit bemiddelen door pais,
En onderling verdragh, gewilligh, onbedwongen.
Houdt stil: houdt stil: ghy wort van Michaël besprongen.
MICHAËL. BELZEBUB. LUCIFERISTEN.
Michaël
Waer zynwe? wat gedruis verneemt men hier alree?
Dit schynt een hof van twist en oproer, niet van vreê,
Gehoorzaemheit, en trou. Prins Belzebub, wat reden
Beweeght u, als een hooft van wederspannigheden,
Dien oploop, zwanger van een goddeloos verraet,
Te styven tegens Godt, ons aller toeverlaet?
Genade, o Michaël, gewaerdigh ons te hooren,
Eer ghy een vonnis velt, uit yverigen toren,
Ter eere van Godts Naem. belast ons met geen schult.
Ick zal uw onschult dan aenhooren met gedult.
De t'zamenrotting van zoo menigh duizent troepen,
Gesteurt om 't hoogh gebodt, ten ryxtroon uitgeroepen,
Op Gabriëls bazuin, vereischte een tusschenspraeck,
Tot slissing van dien brant; waerom ick van hun zaeck
En klaghten kennis koom te nemen, om het muiten,
By alle middelen en mooghlyckheên, te stuiten:
Zy varen echter voort, al razende en ontzint
Aen 't hollen, buiten spoor, en dringen 't klaghtbewint
Met kracht ons op den hals. ick poogh de maght te scheien,
[Laet tuigen van myn trou dees Godtgetrouwe Reien,]
Te raden hunne klaght te storten voor Godts stoel;
Maer yvre vruchteloos, in 't midden van 't gewoel,
En oproer, als een zee ten hemel toe verbolgen.
De Veltheer tre nu voor: wy staen gereet te volgen,
Indien hy middel ziet tot slechting van 't geschil.
Wie durf zich tegens Godt en zynen heilgen wil
Verzetten? wie dus stout den oorloghsstandert planten,
In 't koningkryck van pais. indienghe door gezanten
Wilt handelen om hoogh, tot voorstant van uw lot;
Wy willen uwen zoen bemiddelen by Godt,
Of anders wacht uw hooft: dit zal u niet gelucken.
Zoudt ghy met wapenen ons heiligh Recht verdrucken?
Zy zyn den Veltheer niet tot zulck een eindt betrout.
Wy steunen op ons Recht: Rechtvaerdigheit is stout.
D'inspanner tegens Godt is allerminst rechtvaerdigh.
Wy dienen Godt: hy kenne ons tot zijn diensten waerdigh.
De hemel blyve maer in zynen eersten stant.
Men stell' geene amptenaers van 't hemelsch Vaderlant
Beneden 't aertsch geslacht: dat staet de Hierarchyen,
De Troonen, Maghten, hooge en lage Heerschappyen
Der Geesten, Englen, en Aertsenglen nimmermeer
Te lyden: neen geensins; al zoude uw blixemspeer
Doorstooten borst aen borst, en d'allertrouste harten:
Wy laten ons geensins van Adams afkomst tarten.
Ick wil dat elck vertrecke, op 't wencken met mijn hant.
Hy kant zich tegens Godt, en Godtheit, wie zich kant
Meineedigh tegens ons. vertreckt naer uwe vanen.
Dat past soldaten, en gehoorzame onderdanen
Des hemels. wat gewelt, wat moetwil dryft men hier!
Wie anders oorelooght dan onder myn banier,
Beoorlooght Godt, en is een vyant van zyn Rycken.
Wie op zyn Recht staet, hoeft voor geen gewelt te wycken.
Naturelyck is elck beschermer van zyn Recht.
'k Gebiede u datghe flux de wapens nederleght.
Door t'zamenrotten wort uw eer en eedt geschonden.
Luciferisten.
Natuur heeft d'Engelen door eenen bant verbonden