floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Die vele maanden van de wereld afgescheiden,
begraven onder sneeuw haar leven zullen leiden
bij 't hongrig huilen van 't ruig ongedierte fel,
in 't koninkrijk des nachts gelijk als in den hel.
Voorwaar Alkmene's zoon en heeft zich nooit vermeten
zo onversaagden daad, al heeft men uitgekreten
dat hij 't volk onderaards deed beven van ontzag
en sleepte Cerberus geketend voor den dag.
Nochtans en zal haar roem wijdvluchtig hier niet marren
alsof zij aan de weet op zeilsteen, vaste starren,
graadboog en astrolaab alleen gebonden was
en 't walen van de naald aan 't luisternauw kompas.
't Zal krijgsvolk wezen. Dat wil voelen en beschreien
de Zee van Hercules, wien, als hij breed gaat weien
den oceaan te trots met uitgelaten vloed,
het Amsterdams beleid doen zinken zal zijn moed,
zodat hij golf op golf, beteuterd door 't vervaren,
zal slorpen aarzeling ter straat in met zijn baren.
Ik zie d' Hollandse vloot den Andaluz aan boord,
de rook en vlam van 't schut, de pekel rood van moord,
't bestorven Gibraltar van vrees om 't hart benepen
en al het westerstrand geplunderd van haar schepen,
dien baat het niet te zijn als sloten opgebouwd,
noch dat zij spieg'len doen de deiningen van 't goud.
Zo mannenharten, zo, zo moeden van vermogen!
Dat 's in zijn kroon den vorst des ondergangs gevlogen
en, van 't vermetel hoofd, de pracht gemaakt tot schand.
Zo zendt men 't oorlog uit en haalt men vreed' in 't land.
O voorspoed spoedig, des mij 't wonder doet verstommen,
dat gij zo fluks, o stad, zult wezen opgeklommen
en hebben u gezet in zulk een hoogte, waar
zo menig tevergeefs naar steigert duizend jaar!
Men bidd' de Matigheid dan maar, dat zij tevreden
zij u te blijven bij in uw gelukkigheden,
en vestig' uwen stoel. Want nergens is zo veil
den onverwachten val, als op de toppen steil,
zo slibb'rig staan als op den kruin, zo te bedinken
het gijpen als voor wind, en zo gereed het zinken.
Gelijk ik zie, uit wenst tot weelde, tegemoet
al wat verbasterings der oude zeden goed
en, om het snood gewin, in last de goede wetten.
Doch zullen daar de best' haar voorgang tegen zetten,
uitblinkend' als in goud het heldere gesteent',
zodat daar schaamrood door de goedige gemeent'
zal raken om te zien en rouw haar hart te roeren,
en volgen op het licht dat d' overheden voeren.
Of ook, o grote stad, u enig misverstaan
tot al te nauwen voet van heersen zocht te raên,
waarop licht ware, dat weer tirannie inslope,
niet edel hoofdtak, niet kroondraagster van Europe.
Houdt vrij der volken toom wel stadig in der hand,
maar voor het uiterst schroom den teugel, met verstand
van wicht den breidel rept, wat stijver of wat zachter.
Te ruim dat struikelt vaak en al te kort leidt achter.
In vrijheid ordentlijk uw burgerij laat treên,
recht tussen dienstbaarheid en wetteloosheid heen.
Zo groeit, zo bloeit, zo wast, o rechterhand der Staten,
in mogendheid, geluk en tal van onderzaten.
En gij, o vrouwen, wist uw tranen af en lijdt
geduldig dezen, om den nakomenden tijd.
O wat heb ik gezien met mijn besloten ogen!
Wat heeft mij, in den droom verschenen, staan vertogen
de voorzeggende Vecht daar wonderheden al!
Voorwaar, de Hemel weet wel hoe Hij 't schikken zal,
en zegent dikwijls als Hij uit schijnt op verdelgen.
Des laat ons d' onspoed als genezedrank verzwelgen
die, onvermaaklijk op de tong, den geest wel smaakt,
door hoop van 't smaaklijk goed dat lijf en ziel vermaakt.
Meenene
Gheestelic verstant
Menigh goet herte
Schriftuerlicke approbacye
Troostelic nopen
Meenene.
Prologhe. In dit spel zijn vier personagen: Troostelic nopen, Gheestelic
						verstant, Schriftuerlicke approbacye, Menigh goet herte.
Troostelic nopen.
Lof goddelic ingien vol zoeter gracye,
U raeyen bespraeyen hier daerde beneden;
Gheestelic verstant.
Laet ons gheschien ws gheests inspiracye.
Schriftuerlicke approbacye.
Lof goddelic ingien vul zoeter gracye,
Menigh goet herte.
Ghy zijt by wien te dezer spacye
Ghesproken, ontploken werdt den troost vul vreden.
U rayen besprayen hier daerde beneden,
Wiens lof niet te vullen magh zijn beleden.
Laett ons vertooghen op den dagh van heden:
Welc den mensche staervende meesten troost es,
Waer toe dat nu al onslier propoost es
Om die vraghe claerlic te solverene.
Ons staet daer op wel te terminerene
Wie dat den troostere es, wy moetent ontbinden;
Dan zullen wy den meesten troost mueghen vinden,
Die ons vertroosten magh voor tsvyants verdoven.
Alle vulcommen ghiften dalen van boven,
Vanden vadere des lichts die niemant wil schaden,
Want Paulus noompt hem vadre der ghenaden,
God alder troost, in gloryen rijckelic.
Christus es ooc eenen troost wel blijckelic,
Want Lucas beschreven heift naer sgheests bevel,
Dat Symeon den troost van Israel
Verwachtende was van langhe daer te vooren,
En ziende Christum veertigh daghen ghebooren
Wart vertroost in vreden, zoo hy beghaerde.
De helyghe gheest es ooc troost op daerde,
Want God nomt hem den trooster tonzer vramen.
Dit zijn dan drye troosters in een te zamen,
Daer wt dat alle zoete troosten vloeyen
Die den staervende mensche troostigh bespoeyen,
Ia die God beminnen in liefden hooghe.
Hier me dat wy scheeden van ons prolooghe.
O diepte der wijsheyt vul duechts verleenijnghe,
Zendt ons u gracye, dat wy ons meenijnghe
Vulcommen mueghen bin der Ghendtsche landauwe.
Zo dat wy hier nu al zonder vercleenijnghe
Den meesten troost nopen by u vereenijnghe;
Dat bidden wy u, hemels vader ghetrauwe.
Sturt ons uwen gheest in, zoet van beschauwe,
Want zonder uwe hulpe eyst al verloren.
U inspiracye tot onzen behauwe
Laet in ons waercken, uwen gheest vercoren,
Zo datter in ghesticht zijn diet zien en hooren.
Al heift God duer zijn gracye ghehuldigh
Den mensche verchiert met ghiften menighfuldigh,
Deen in sprake en dander in wijsheyt gent,
In kennessen der dijnghen zeer excellent;
Ghegheven cracht de ziecken te curerene
Ende ooc den gheest om te propheterene;
Nochtans int staerven, wat helpet verzweghen,
Hier in es den meesten troost niet gheleghen
Om wel te solverene der chaerten vraghe.
Vele zullen zegghen ten wtersten daghe:
Heere, hebben wy niet prophecyen ghewaeght
En in uwen name de vyanden veriaeght,
Teeckenen ghedaen en ander crachten ghewrocht?
Dan zal Christus zegghen, wyzelic bedocht:
Ic en hebbe u noyt ghekent, dus gaet van my.
Daelmoessen voor Christo zeer pryzelic zy,
Den naecten cleeden, den hongheryghen spyzen,
Den durstyghen laven, niemant verpyzen,
Ziecken viziteren, die helpende wezen;
Bedijnghe es ooc voor Christo gheprezen,
Want daer staet: bidt, men zal u gheven dan.
Maer hier duere niemant ghevinden can
Den meesten troost, of zy moeten dolen.
Als wy ghedaen hebben dat ons es bevolen
Van God, zo moeten wy dijncken claerlic
Onnutte dienaers te zyne eenpaerlic,
Niet de minste gracye des heeren waerdigh.
Nemaer een levende gheloove rechtvaerdigh
Duer liefde waerckende, zo Paulus schrijft,
Dat es een zonderlijnghe dueght die troost verstijft
Inden staervende mensche voorwaer beseven.
Daer staet: die in my ghelooft heift teeuwigh leven.
Die den anderen mint heift de wet vervult.
Ooc es God de liefde, dit weten zult,
En die inde liefde woont, die woont in God.
Nootzakelic gheloove es een zeker slot
En zonder dat en magh niemant God ghelieven.
Liefde veriaeght alle zondyghe grieven,
Liefde heift oyt elcken veil troosts verworven.
Maer doude vaders, al zijn zy ghestorven
Int gheloove met waercken wter liefden vat,
Zy en hebben den meesten troost niet ghehadt,
Want den hemel was voor hemlieden gheloken;
Al waerby de beloften Gods voorsproken
Zy niet ontfaen hebben, maer van verre ghezien.
Nochtans hadden zy de hope noch boven dien;
Maer den meesten troost was hemlien faelgierigh.
Wats boven de ghenade Gods goedertierigh,
Wiens ontfermhertigheyt es zonder mate,
Elcken troost ghevende vrouch en late,
Die tot hem te keerene zijn gheneghen?
Ziet hoe Manasses heift gracye vercreghen.
Dus laet ons op God betrauwen alleene,
Zijn ghenadigheyt es om elcken, ghemeene
Voor den bedructen aermen menschen zondigh.
Hoe troostigh es een betrauwen goetgrondigh
Op tgoddelic woordt, vul van beloften schone,
Dwelc den mensche ghevende es troost ydone,
Verlichtende therte als schijn der zonnen.
Veil monstren hebben de helyghen verwonnen
Duer theligh woordt Gods dat alle smerte boett;
Hoe lijdtsamigh hebben zy gheweist ghemoedt
En de tormenten vromelic wederstaen!
Pieter sprack: o heere, waer zouden wy gaen?
Ghy hebt woorden des eewighs levens playsant.
Eyst niet een zeer troostelic onderstant
Den mensche verwachtende sdoots sentencye,
Te hebben een gheruste consciencye?
Voorwaer, het es een troostyghe verblydijnghe.
Een vroylic maeltijt vul blyder tydijnghe
Es een consciencye gherust maerckelic;
En onze glorye, zeght Paulus staerckelic,
Es ghetughe der consciencyen wroughen.
Noch meerder troost dan dezen om een ghenoughen
Magh den mensche staervende in hem ghewinnen
Int betrauwen van Christus lyden wt minnen,
Zijn bitter passye tonzer voorspoede groot,
Die ons ghewasschen heift met zynen bloede root,
Daer wy in zonden waren overghetorden.
Hy es voor onslieden sdoots doot gheworden
En shellen bete, naer Ozeas bewyzen.
Tes eenen zoeten troost niet om vulpryzen
Den mensche staervende in dit dal van weene,
Dat Iesus Christus van Nazareene,
Den rechten Messias, tbelofte ons vaders,
Verwonnen heift tslot van de helsche verraders,
De poorte der hellen ter neder ghevelt
En ons in zijn vaderlicke hoyrye ghestelt.
Hoe magh de mensche meerder troost ghelucken?
Och, wat blomkins van trooste maghmen noch plucken
Int verryzen Christi, gheenen troost hier teghen,
Die al onze zonden zelve heift ghedreghen
Ende ons van dezen heift gherepareirt;
Die in Adam waren al ghecondempneirt,
Zijn in Christo levende gheworden vry.
Wat troostelicken troost wy hebben noch hier by,
Dat Christus, den wegh, tleven en de waerheyt,
Gheclommen es boven in dupperste claerheyt
Ter rechter handt zijns vaders inden hooghsten raet,
Daer hy es middelaere ende advocaet,
Twelc Ioannes betuught, alzo wy lezen.
Hy es onze zoenijnghe noch boven dezen,
Hy es voor ons een eeuwigh wakere
En zonder hem en es gheen zalighmakere,
Alzo ons Esayas heift beschreven.
Dapostolen naer Gods opvaert ghebleven,
Alle deze dueghden vul troostigh confoort
Ontfijnghen zy in hem duer tgoddelic woort:
Zy waren zonder zonde, God behaghende,
Met een goet gheloove hem liefde draghende,
Hopende eenpaerlic met ghestadigheyt
In een betrauwen staerc op Gods ghenadigheyt,
Op zijn passye vul sdueghs bewyzenesse,
Op zijn victorieuze verrizenesse,
In zijn opclemmen duer den hemel crachtigh,
Int zitten ter rechter handt Gods almaghtigh.
God hadde hemlien met zynen gheest verchiert.
Nochtans, hebbende dat hier es gheallegiert,
Hemlieden ghebrac om claer te belydene
En om voor den name Gods te strydene
Den meesten troost noch, vul van perfeccyen.
Ic moet hier vraghen onder correccyen
Van dezen zoeten troost, groot van valuere:
Eyst een van de vruchten des helighs gheests puere,
Als vrede, liefde, langhmoedigheyt goet,
Goedertierigheyt, zachtmoedigheyt, zuverheyt zoet,
Of een van de zeven ghiften, my dat berecht,
Daer of ons Esayas noch naectelic zeght,
Waer wt dat troost magh scheppen een yghelic?
Dit zijn al middelen tot dien ghecryghelic,
Want den troost des trosters, shelighs gheests waercken,
Es een zonderlijnghe cracht en een verstaercken
In de leerijnghe Christi waraghtigh duerzoght,
Anhanghende tzamen als een keten ghecnocht;
Want als Christus ‘den trooster’ zeght diet al vulcomt,
Hy hem daer by ‘den gheest der waerheyt’ nomt,
Of dat daermede refereirt ende sluut.
Ic zal, zeght hy, mijn vadere, der hemelen iuut,
Bidden; hy zal u eenen trooster gheryven
Die u inder eeuwigheyt zal by blyven,
Den Gheest der waerheyt, zo Ioannes oorcont.
Noch zeght ooc Christus voort ter zelver stont
Vanden trooster die God zal zenden nedere
In zynen name als een bevredere:
Die zal u al leeren weten by zondere
Dat ic u ghezeyt hebbe boven en ondere
En van my ghehoort hebt; dits approbacye.
Och, boven dit es noch een confortacye
Zeer troostelic, die andere troosten vermeest,
Dats een blyde roerijnghe des helighs gheest,
Ghetughe ghevende van goddelicken pays,
Een aerfghenaem tzyne van themelsche palays
Duer Iesum Christum, vul goddelicker dueght.
O alder meesten troost,
O alder zoetste iuecht,
Die den mensche staervende vertroosten mueght;
Lof troost boven troost, niet om gronderen.
Dezen troost can de mensche versolazeren
Weder hy gheestelic of lichamelic staerft,
Want hy daer duere vulle zekerheyt verwaerft.
Ghelijc een consciencye cnaghende
Taenzichte mesmaect, zuchtende, claghende;
Contrary des zoetheyts troost overvloeyende
Therte verblijdt en maket tleven bloeyende,
In trooste groeyende, vry van dolueren.
Zo ontpeynzelic groot es, zoet van ghueren,
Dezen troost des pays Gods inde mensche binnen,
Dat hy te boven gaet alle zinnen,
Zo Paulus van dezen es een vermondere.
Zo zoete, dat David dies hadde een wondere,
Roupende an God als die vercryghen wilde:
Hoe groot, o heere, es uwe zoetheyt milde,
Die ghedoken es voor die u vreezen zeere.
Hoe goet, hoe zoete es dynen gheest, o heere.
Daeromme schreef Ioannes, godlic dijnckende,
Van eenen witten steen of paerle blijnckende,
Daer in gheschreven es eenen nieuwen name
Die niemant en kent, dan die es beqwame
Om dien tonfanghen in zoeter memorye.
Dezen troost verzekert dhemelsche glorye
Metten helyghen gheest ghezeghelt, ghepant,
Zo Paulus schreef en totten Ephesen zandt,
Om dat zy dwoordt Gods gheloofden ghereghelt.
Zy waren duer tevangelium ghezeghelt
Metten zoeten gheest vry van bedaervenesse,
Welc den pant es van onzer aervenesse
Ter verlossijnghe van ons Christen nacye.
Lof alder zoetsten troost vul iubilacye,
Wy, die ghevoelende, in gracy vermeeren,
Roupende: Abba vadre, tot u wy keeren;
Dezen troost ons alleene can succoureren.
Wats zekerder dan shelighs gheests affirmeren,
Die daer tuught onzen gheest zonder inderen
Dat wy zijn Gods wtvercoren kinderen;
En zijn wy kinderen Gods zonder besmitten,
Zo moeten wy dan zijn rijcke bezitten
Als mehoyrs met Christum int goddelic pryeel.
En mids dat tghetughe shelighs gheests gheheel
Warachtigh es, zonder eenyghe ficcyen,
Ghetughe ghevende der benediccyen
Als kinderen Gods zeer victoryeus,
Dwelc ghezeyt es de kennesse gloryeus
Des pays vul troostelic int slot finael,
Gheen zoeter dan van trooste, dits principael,
Dan te zyne int staerven duer den gheest verclaert.
Dezen troost maect de kaersten ziele onvervaert,
Datze metten Psalmiste magh zegghen lichte:
Ic zagh den heere staen in mijn ghezichte
An mijn rechter zyde tot mynen behoude,
Om dat ic my niet beroeren en zoude.
Hoe magh ons zijn meerder troost nootzakelic?
Deze zoetheyt des troost es zo vermakelic
Inden mensche makende zwaerheyt confuus,
Zy werden droncken van de vruchtbaerheyt dijns huus,
Inder ghenouchten beke, zoet van maniere.
Dits den stroom van die edele riviere
Die de stadt Gods verblijdt, vul van miracle.
Ghehelight heift de heere zijn tabernacle;
Den stroom der riviere hier voren ontdect,
Dat es de vrucht des helighs gheests perfect,
Verblydende de ziele, Gods edel stede.
Elc Christen ziele es Gods tempel mede,
De tabernacle daer God te wonen beghaert;
Dit zijn de rivieren vloeyende expaert
Van hem die ghelooven autentijckelic
In Iesum Christum, noyt yemant bezwijckelic,
En die es metten gheest ghezeghelt, gheprent.
Dits den dau van trooste die God hier zendt
Zijn dienaers die twaerck van zonden haten.
Dapostolen tzamen ghesloten zaten
Dezen troost ontfanghende, waren ontsteken
Met zulcker vierigheyt, hebben onbezweken
Dwoordt Gods gaen preken zonder ancxt of ducht.
Dies waren zy verlicht van tgoddelic lucht,
Dat gheen tormenten huer consten bedwijnghen,
Maer blydelic dat zy de doot ontfijnghen;
Twas hemlieden gheestelicke medicyne.
Duer dezen troost keerden met blyden anschyne
Van sheeren raedtshuus, zonder te verwaerene,
Als die dan blydelic staerven zeer ghaerene,
Duer Iesum Christum, die alle dueght vermagh.
Als Iob dezen troost van verren anzagh,
Daer hy te vooren was in zijn verstoorte,
Vervlouckende den dagh van zijnder gheboorte,
Hy zeyde daer naer duer dit troostelic nopen:
Al sloughe my de heere doot, ic zal hopen
In hem; es dit dan niet een costelic schat?
David, die te voren zo hertelic badt
Om niet te staervene int middel zijns iaren,
Dezen troost veriaeghde in hem zulc verzwaren,
Hoe wel hy dien maer en zagh van verre,
Dat hy claeghde inde goddelicke sterre
Tverlanghen zijnder woonijnghe op de waerelt.
Paulus in dezen troost ooc gloryeirde.
Wie zal ons, sprack hy, vander liefde scheeden?
Tribulacy, benautheyt, noch gheen verleeden
Van honghere, dorst, zwaerdt, noch gheen torment;
Al zijn wy als slaghschapen ter doot gheschendt,
Hier in verwinnen wy, dits zijn berommen.
O troostelicken troost niet om vulsommen,
Wien alle andre troosten maer hulpe bieden!
Exemple: daer zullen zijn twee ziecke lieden.
Den eenen betraut hem int woordt Gods fijn
En op Christus beloften die daer in zijn;
Nochtans zo es hy tot in de doot bedrouft,
Tdoleur der ziecten hy smaect en prouft,
Hy claeght als Ezechyas de conijngh dede,
Hy bidt om tleven met innygher bede.
Dander ziecke gheestelic triumpheirt,
Die van sgheests roerijnghe es gheinspireirt,
Ghetughe hebbende vanden pays Gods lustigh
Een aerfghenaem tzyne met God gherustigh;
Hem en magh tribulacy noch belet nozen,
Hem dijnct hy light in een bedde met rozen,
Beghaerende met vieryghen apetyte
Om van dit lichame te zyne qwyte;
Hy es roupende met David, hoe hy vercranct:
Ghelijc den hert naer swaters fonteyne lanct,
Zo lanct mijn ziele tot u, mijn heere eenpaer.
Deze heift verre den meesten troost voorwaer,
Want dandre die es zijn doot betruerlic.
Wy hebben ghehoort by redenen schriftuerlic
Ende ooc by exemple verstaen te wensche:
Welc den meesten troost es den staervende mensche;
Maer tes noodt figuere te ziene ten fyne,
Die wy tooghen zullen; schuuft de gordyne.
Figuere. ☞ Hier tooghtmen de kinderen van Israel gaende duer de roo zee;
						en den conijngh Pharao met zijn haercracht, met een rolle: Cum extendisset
						Moyses manum super mare, abstulit illud dominus flante vento vehementi et
						urente tota nocte, et vertit in siccum; divisaque est aqau et ingressi sunt
						filii Israel per medium sicci maris.Ander figuere.☞ Hier tooghtmen den
						ziecken ziende de doot en den vyant, ende versaeght zijnde keert hem naer
						Christum ghecruust, met een rolle: Ipse spiritus testimonium dat spiritui
						nostro, quod sumus filii dei.Voor den toogh deze rolle: Quoniam estis filii
						dei, misit deus spiritum filii sui in corda vestra clamantem, Abba
						pater.
Disrahelsche benaut, vergruut mesmoedigh,
In anxte vervolght van Pharao bloedigh,
An dander zyde waren zy in grooter noodt,
Anschauwende de watren der anstaende doot.
Waer Moyses met eenen ghetroosten moede
Hief op zynen aerme, stac wt zijn roede
Op dwater daer Pharao in bleef verslint.
Doe cam daer van God eenen bernende wint,
Blazende al de nacht troostigh thuerer baten,
Die in de zee maecte weghen ende straten
Waer duere by Moyses zijn volc te male
Passeirde, vertroost int generale
Wten handen van Pharao, vry van gheschille.
De wint die blaest daer hy blazen wille.
Dezen wint es de cracht des hooghsten ghezeyt,
En die cracht van hooghe es ooc toegheleyt
Den helyghen gheest die troostigh labuert,
Die met zynen toeblazen de wateren schuert
Des drucx int staerven, als therte verflaut.
Want de mensche wezende inde doot benaut,
Vergruwende es vanden vyant rebelligh,
Die hem ommerijnghende es als een leeu felligh
Om te verslindene, zoo in Petro staet.
Maer duer dat Iesus Christus, ons toeverlaet,
Heift als Moyses zyne aermen wtghestrect,
Zijn lichame an thoudt des crucen gherect,
Daer staervende heift ons wt svyandts armeye
Gheleedt ten weghe van dhemelsche intreye,
Om hem te volghen als kinderen pryzelic.
Al schijnt dwater des doots droufheyt afgryzelic,
Duer Iesum Christum comt den gheest inwuenigh
Die dat verandert veil zoeter dan huenich,
Daer makende straten des troosts verbreedende,
Waer in de staervende mensche es leedende
Daer boven in gloryen inder ijnghelen zanck.
Hoe menigh mensche light ziec en cranck,
De doot van daghe te daghe verwachtende;
Hy zeght: hy en ware tstaerven niet achtende,
Moghty den hemel cryghen naer tscheeden van hier.
Eyst niet dan eenen grooten troost voor zulc dangier,
De roerijnghe des gheests Gods thebben inwendigh,
De kennesse spays Gods te weten onhendigh,
Verzekert dat hem Gods rijcke wert gheschiende?
Dits de blyde tafle die David was ziende
Inden gheest, zegghende wt liefden heet:
Ghy hebt de tafle voor dy bereedt
Teghen mijn vyanden, oyt qwaet ghebleken;
Ghy hebt my met olye vet ghestreken,
Mynen dronckilct zoeter es dan eenigh dranck;
U ghenade my volghen zal mijn leven stranc,
Ic zal wonen int huus des heeren voordachtigh.
Dolye es den helyghen gheest warachtigh,
Olye der verhueghenessen behoudigh;
Dit es de zoete roke menigh foudigh,
Daer de dochters naer langhen inder cantyken.
Dits ooc thuenigh en olye in ghelyken
Datmen wten steene, dats wt Christum zuught,
Waer af dat Moyses inden gheest ghetuught,
Daer alleene Gods kinders zijn naer hakende.
De waerelt en magh dit niet zijn smakende,
Want zou es met zienden ooghen al blent.
Ach, tes eenen grooten troost voor diene bekent
Warachtigh, perfect, wel houdende vastelic.
Om dit te tooghen by redene tastelic,
Ziet: een malfacteur ghevanghen certeyn,
Zijnde in handen vanden iuge souvereyn,
Al heift oyt anders eerlic gheweist zijn bedrijf,
Al heift hy voor de prince ghewaeght zijn lijf,
Wat hem zijn vrienden zegghen of vermonden
Dat hem vanden Keyzere es remis ghezonden,
Perdoen ende gracye, hy blijft in smerte.
Dien troost en gaet hem niet vul ter herte,
Dijnckende datter hem zijn lijf ancleift.
Maer als hy tremis inden boezem heift,
Dan es hy verblijdt zonder te cesserene,
Hem lanct voor den Iuge te comparerene,
Wel wetende dat hy zal zijn ontsleghen.
Christus Iesus es onzen Iuge bedeghen,
Van levende en doode over al ghezett.
Elc levende mensche es hier een zondigh ledt;
Als hy ghevoelende es des doodts morseel,
Dan es hy vreezende Gods rechtvaerdigh ordeel,
En wat de schriftuere hem leght voor ooghen
Vande groote ghenade die God wilt tooghen
Die op hem gheheel zijn betrauwen stellen,
Verlossende van deeuwighe doodt der hellen,
Remis elcken biende zonder zelver of gaudt,
Hier in hem niet te vullen ghetroost en haudt.
Maer als sgheests roerijnghe in hem es ontbonden,
Dan heift hy den meesten troost ghevonden,
Trapeel van banne heift hy inde handt,
Hy heift den zeghele dan van zijn inlandt,
Hy heift verzekertheyt zonder malicye,
Hy compareirt blyde voor Gods iusticye.
Dus es dit den meesten troost naer ons vermeten.
Hier by Ioannes zeght: in dit wy weten
Dat Godt met ons woendt zonder eenigh falen,
Duer den gheest die hy in ons doet dalen,
Veriaghende van ons alle druck en rauwe.
Het herte lijdt fantazye, ghelijc een vrauwe
Die den aerbeydt heift, naer tswijsmans bevroen,
Ten zy dat de mensche tgoddelic vizyoen
Daer ghezonden zy ter zelver huere.
Figuere.☞ Iacob light ziec te bedde, voorhem commende zijn kinderen ende
						heift deze rolle in zijn handt:Ipse erit expectatio gentium.
Gheestelic verstant,
Schuuft de gordyne en anschaut figuere.
Als Iacob tleven ghevoelde wegh varende,
Was al zijn kinders by een vergarende
Als Ruben, Symeon ende Levy, daer naer
Hemlieden toesprekende met bitterheyt, maer
Commende tot Iuda en ghijnc propheteren
Van Christo, ghevoelde troostigh inspireren,
Zegghende: de cepter en zal niet zijn ghewaert
Voor dat hy commen zal die tvolc beghaert,
Die zijn cleedt wasschen zal inden wijn vynues,
Zijn mantel in bloet der druven precyues;
Schoonder zijn ooghen zijn dan wijn verheven.
Dits Christus, ons van zynen vadre ghegheven,
Die hem tot inder doot heift vercleynight
En ons met zynen bloede heift ghereynight,
Zijn ooghskins bedaut van bloede lekende.
Voort alle de woorden die Iacop was sprekende
Die waren vruechdelic vul troost ende blyde.
Hier maghmen noteren te tezen tyde
Hoe dat Iacob, druckigh zijnde, zonder vrueght,
Heift inden mistyken leeu van Iuda verhueght,
Verstaende duer roerijnghe sgheest openbaren
Dat hijt was die zy verwachtende waren.
Niet dat hy daer den pays ontfijngh sobijt,
Maer zoude hem ghebueren naer zeker respijt;
Dit was maer een schauwe des troost beseffende.
Nochtans was daer by in vruechden verheffende,
Dat hy zijn ander kinders ghebenedyde.