floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
'tHert trilt my in het Lijf, myn sinnen my verdullen,
'kWil met myn droef ghezucht u Goden-choor vervullen;
Want dees benaude Borst is al te vol ghepropt.
Iupijn, ey' Iupiter, ghy zijt niet zonder Ooren
Alsmen u last'rich noemt, ja ghy hoort myn Ghebet,
'kHeb my gheboghen hier voor Venus, 'kbid u let
Op my; want dit's u Kindt, om haer zuldy my hooren:
Wanneer den Benhadad met bloedich Stael ontzielt
Den vromen Isralijt, zoo laet den Achab keeren:
Ghy wanckel Vrou siet toe, dat hem gheen Pijlen deeren,
Mercúr u Vader smeeckt, dat hy hem niet vernielt,
Goddin die 'sLevens Draet sweyt om u gladde Spil,
Roept tot u Suster doch; Houdt op, en wilt niet Knippen,
Goddinne Astaroth begunsticht mynen wil.
De vierde Handelinghe. 1. VVtkomste.
Benhadad, Amanus, Naéman, Baésa, Hasaél.
GHelooft zij d'hoochs' Iupijn, zo daer geen hoogher zij,
Wiens Goddelicke kracht verwint de tyrannij,
Gelooft zij Krijgers God, die met syn stercke handen
Besmeect door Adats tong, verschoonde myn vijanden,
Die syn ghevruchten Boogh niet spande op de Joo'n,
Maer na myn Zielen wensch, ghingh d'ouden Achab doo'n.
Ay vlugghe Wispeltuer, 'kwil op u Altaer roken,
Om u te gaen gheswind, waer door 'kmy vind' ghewroken
Van een onrustich quaedt, tgheen onse Vreed' beroert,
Dat over tZielen-veer van Caron wert ghevoert.
De koude Aerde schuylt, dees Booswicht langh ghedraghen,
Wed'rom in haren Buyck, voor meerder straf en plaghen.
Int teelen Beelden Ops het sienelickst van d'Aerd',
Neptún bracht 'tWater aen, AEól de Locht vergaerd',
Vulcán gaf 'tHerte Vyer, dat vyerich kout moet derven:
Maer (laes!) d'onzielde Romp moet vande Goden sterven.
De Wapen-Heer die trots voor niemant bloo en wrickt,
Snel met Amanus Pijl Tyrannen Borst bemickt.
Gaet nu, ghy Grijsart, gaet, en maeckt u kranck, gaet henen,
Om een vervloeckte lust: den Naboth is verschenen,
Hy pleyt syn bloedich recht aen d'alderhoochste Godt,
Wiens ooghen sien het quaedt van't goddeloose Rot,
Aen-spreeckt 'tonschuldich Bloedt, d'Hemel zij myn Ghetuyghe,
Ick heb door valsche lust myn Knyen moeten buyghe,
Met 'tneer-ghesteende Hooft, met een ghebroken Borst,
Om dat ick na de Wet myn Goedt niet veylen dorst:
Gaet (spreeckt de Rechter) 'kweet dat ghy onnosel streckte
V Ziel onder den doodt; en ofschoon loghen deckte
Met Boeven-tuygh u val, zoo moet de waerheyt noch
Betoonen haren glans, en wijsen 'tvalsch bedroch:
Myn Knecht den Benhadad zal nu syn boosheyt loonen;
Rust onder myn Outaer, ick gheef u 'sLevens Kroone:
De swert-smokighe Hel, vol duysent in ghekriel
Van Plutós Lijfwacht, wil terwijl syn snoode Ziel
Bewaren voor een tijdt; myn Doemsdach zal verschijnen,
Dan straf ick door het woordt, na sond' verdiende pijnen.
Siet Prince, dat's een wraeck, hy die d'onnoos'le druckt,
Werdt wederom van hem, die hy niet vreest, gherucht:
Wt leden inde doodt, wt roem en eer gheluckich
Jaeght hem een Siriers Man in d'Aerde al te druckich.
Myn Gransen zijn bewalt met een begraven stilt,
Zoo langh den Isralijt beweent syn harde Schilt,
Zoo langh den Ioden roem hun Achabs Klaegh-liedt dichten,
Zal't droef beschaemde Volck voor Siriers Handen swichten.
Ick leef in veyl'ghe rust, ick kreuck 'tbedoude Gras,
Als Tithons Bruydt ontwaeckt, verlicht het Noorder As,
En als den Herder moe is van syn tiere-lieren
By't ruygh ghevlockte Vee, als hy siet Pean stieren
'tBesweet Jacht na de Stal, dan zal myn graghe sin
Zijn t'off'ren myn Princes de alder-zoetste Min:
De Goden hebben vreucht in 'sHemels witte Tenten,
Sy gunnen my de lust na 'tbloeyen van myn Lenten,
Sy gunnen my de Krans van versche Lauwer-blaen,
Zoo langh myn Voeten op hun heyl'ghe Weghen gaen.
Ghy Steunsels van myn Rijck, zoo langh de zuyv're Beken
Door-loopen dese Stadt, zal ick u lof wt-spreken,
En na myn droeve Doodt, het wel-bespraeckt Gherucht
Begallemt uwen Naem int hoochste van de Lucht.
Leght af u Harnas swaer, verlust u in de Vrede;
Amanus treedt hier voor, 'kwil u vereeren mede
Met hondert Centners 'sJaers, tot dat Atropos snijdt
V Levens Draedt, om dat gh'hebt Siriers Vorst verblijdt:
Het blij gheluck besproeyt myn Koninclick vermeughen.
Zoo langh myn ooghen sien, zal my dees weldaedt heughen,
O groot eerwaerdich Vorst, 'tis niet by my verschuldt,
Myn Handt zocht Achab, maer te woest wt ongheduldt
Spand' ick myn stijve Boogh, met wil van een te dooden.
'tWas meer als 'sMenschen wil, die heden straft de Ioden;
Ick acht dat Israels Godt hun Konincx sonden zocht:
Wie sach den Achab doch, die listich wel bedocht,
Verstack hem onder tHeir, verkleedt op synen Waghen.
Den Iosaphat byna wy hadden schier verslaghen:
Doch gh'lijck den Blixem blickt te schielick voor tghesicht,
Sach ons verdwaelde oogh int naderen wat dicht,
Dat eenen schalcken Grijs ons wilde maer bedrieghen.
Het ongheteughelt Hert Hasaéls Mars sach vlieghen
In dees vergrimde Borst, om wreken onse scha:
V moeyte staeckt, sprack hy, 'kwil Naéman noch Baésa,
Of dy niet jonstich zijn; wat helpt dan al u zoecken?
Ghy weet uw's Konincx last.
Boeven schuylen in hoecken.
Die quaedt doet schroomt den dach, die tswert lieft, haet het licht,
'kWeet dat myn vroom ghemoedt my van gheen quaedt beticht,
Dus sie ick vreucht en heyl, en 'klaet de boose vresen.
Kom Hooftluy gaen wy in, wy moeten danckbaer wesen,
En off'ren onse Goo'n, wiens lof myn tongh verklaert:
'tIs een ghezeghent Landt dat Godes gunst bewaert.
De vierde Handelinghe. 2. VVtkomste.
Licht-mis, Quist-goetjen, een Boer, Hopman Kuyt-haen.
OP, op Quist-goetjen, komt wt den Nest,
'tGansch Heir vertreckt, ghy moet u redden.
Hu, hu, hu, tslapen dat dunckt my best.
Op, op Quist-goetjen, komt wt den Nest,
'tLangh slapen is ergher dan de Pest.
Dattet noch gheen dach is, zou'k wel wedden.
'tGantsche Heir vertreckt, ghy moet u redden:
Wat Droes, komt voort, of ick hael u vant Bedde:
Ist nu tijdt om te luyaerden Quant.
Ick kom, ick kom, y wilt wat toeven.
Wat, 'tis een schant,
'tLangh slapen past de luye Boeven.
Daer mé kom ick, had ick myn Schoenen aen.
Aen een hoeckjen, en blijven wy wat staen,
Laet ons dese Boer eens hooren klappen.
Weety wie't is?
Wat dunckt jou Bueren, ken ick niet wijdt stappen,
Y get, wat mien jy oock, dat ick een Loer ben,
By loo, 'kweet niet dat ick stouter Boer ken
In ons heele Dorp, van't Zuyd eynd' tot het Noorder:
Luystert, over drie daghen was hier wat voorder
Tot onse Buer-man onse Krijn, van die Soldaets ghebras,
Hy had twie Man, 'tleeck wel dat d'ien Quist-goet en d'aer Licht-mis
							was,
Die stelden zoo de pijpen, en maeckten zucken ramoeren,
Datse my maeckten Cappeteyn van al de Boeren:
By get, had jy esien met watten gang ick daer heen trat,
'kHad een Hane-veer op myn Muts, en by onse Stal in een Gat
Lagh myn Beste-vaers Harnas, daer ick my mé bezorrighde,
Maer 'tneep zoo bezuckt om myn Hals, dat ick schier worrighde,
En myn Hellebaert was mé zoo wat relickjes ontroest:
Dan zoo ick quam, wast al stil, niemant het ekickt noch ehoest,
Zoo dra als sy maer saghen de schim van myn terden:
Fy, dat de verbaesde Boeren stracx zoo bloo werden:
Ick (by get, neen) wijck voor gheen Soldaten Man:
Nou moeten sy voort, daer is bidden noch praten an,
Na Samarien, wech, wech met al de Guyten,
Hun Heer is doot, de Jonghens goyense voor de Slick-geusen met
							kluyten,
Blijvenser noch wat, 'ksweer datmense wel neerstich zoeckt:
Dien Schellem Licht-mis hadme dees daegh twee henné ebroect,
Maer 'kwas hem after syn Gat, hy komme niet ontloopen,
O (badt hy) zegghet myn Heer niet, hy zou myn op-knoopen:
Ho, se keune zoo stelen, en noch zegghense met bescheydt,
Die een Boer goedt doet, die doet Godt leydt:
Dus lijcket zoo, sy moeten de Huysluy wat quellen.
Moesten wy niet vertrecken, ghy zoudt het ontghellen,
Rechte Kinckel, en Kneuckel als ghy zijt.
Ick zouwer wel om lachchen, maer tis hier gheen tijt,
Dan kom, laet ons den Boer om een Teer-penningh vraghen:
Want een verdroncken Kalf is goedt te waghen.
Huysman, goeden dach.
Dewijl wy moeten wancken,
Gheeft ons een stuck Gheldts, wy zullen u bedancken,
En een Soldaet het zeker wel wat van doen,
Oock kan't u niet schaden.
De Sté-luy (Huysman) zullen't voor ons vergoen,
Denckt dat het Was is, om ons Paspoort te zeghelen.
Gheldt? Gheldt? ick wilje by get liever wat vleghelen,
Nou zin wy Baes. Sa, komt an, al zin jy mit jou twien.
De Boer slaet toe, de Soldaten vvederom; sy vvorden syn
							Meester.
Moordt, moordt, 'tis te veul twie op ien:
O Hopman! Helpt, sy willen my vermoorden.
Kuyt-haen Capiteyn.
Capiteyn.
'kWist niet wat een gherucht ick hier hoorden:
Ras Deuch-nieten packt u voort, 'kheb u al ghemist,
Vind' ick u noch erghens, zijt vrij verwist,
Dat ghy de Beul al klimmende zult u Bicht spreken:
De Kruyck die langh te Water gaet, sietmen licht breken.
De vierde Handelinghe. 3. VVtkomste.
Fame blaest.
OF schoon de swerte Moor begrenst, siet, 'twijde Rijck,
Ten Oosten van de Zee, ten Zuyden van de Berghen,
Daer d'hooghe toppen schijnt 'tzilvre Licht te terghen,
Waer van't de Naem oock draeght; zoo zal de Faem ghelijck
Als met een snel gherucht, de staet en daet verbreyen
Van syn ghezonden Réen, van syn ghespeelde Rol:
En of den Indiaen bewaeckt syn aerdsche Hol,
En heeft in synen Raedt de Vrienden al bescheyen,
Ja houdt drock Raedt op Raedt, zoo komt het vlugh Gherucht
Beluysteren de Deur, en vlieght haest met de Winden
Na 'tNoorden al te koudt, om wat meer nieus te vinden:
Maer door de harde vorst, sneeu, windt ist al ghevlucht.
'kVliegh dan na't heetste Landt dat noyt noch oogh en sach,
Dat noyt 'tghekielde Hout van Davids Soon en vandt,
Als 'trijckst' in Goudt-metael; o waerdich Zilver-landt!
Wat over-komt u noch om uwen Schat al plaghen,
Berooft u Vrienden goedt, beroockt u Duyvels Beeldt,
Bezeghent u Outaers met duysent Spokerijen,
En klapt u Handen tzaem, treckt haestich om te strijen:
De vroomste Ziel by u leeft in gheneucht en weeldt.
Ick Faem zit in het rondt met alle myn Ghespelen,
En 'ksie van boven aen der Ioden doen en raet,
Hoe dat d'onkuysch Iupijn zom na syn Boeltjens gaet,
Als hy syn echte minn' Vrou Iuno gaet ontstelen:
Ick klap al tgheen ick sie, ick siet al tgheen ghebeurt,
'tZij waerheyt, loghen, druck, 'tzij blijdschap, vreucht of rouwe,
'tIs my al even veel, 'kzal't niet langh by my houwe.
Of myn gherucht u haeght, of dattet u versteurt,
Ghy trotse Koninghin, ruckt af u schoon Tapijten.
Iesabel vvt.
Bestroyt met Asch u Sael, met lamper deckt u Hooft,
V Man Achab die is ontleeft, van Ziel berooft,
Een Pijl heeft hem ghetreft, vult vrij de Lucht met krijten,
Gantsch Israël dat komt u onverslaghen t'huys,
Alleen leydt Achab doodt, stijf, bloeloos in syn Waghen:
By and're moet ick mé dees nieuwe boodschap draghen;
De Faem en is gheen dingh pijn, droefheyt, vreuchd' oft Kruys.
De vierde Handelinghe. 4. VVtkomste.
Iesabel, Amon Landt-voocht, Sinnen en andere.
WAt hoor ick voor gherucht? Hoe Faem! is Achab doot?
Ghetreft door't ongheluck van een vervloeckte schoot.
Hemel ghy zijt te wreedt, of Goo'n te onghenadich,
Is al u sot bestier (u noem ick) onverzadich,
Dewijl dat ghy niet schoomt te stooren die u eert,
En daghelicx u Beeldt te dienen steeds begheert?
O groote sotternij, voor u Altaers te knielen,
Gh'en zoeckt doch even-wel niet dan staechs te vernielen.
Siet aen Saturnus wreedt, de Slocker van een Kint,
Die hem noch door ghebee'n noch tranen en vewint.
Fy valsch vervloeckte Goo'n, fy Spotters van ons wercken,
Vrij waerdich al den brant, als gh'eert te zijn in Kercken.
'kSie nu dat Israels Godt, den waren Godt van al,
Bestuert my dese uer, beschickt myn Man dees val.
Landt-voocht treckt u Gheweer, ick wilt u graegh vergheven,
En neemt d'onsalighe Vrou die oyt d'Aerd' droegh het leven.
Daer leydt de valsche pronck, daer leydt het valsch cieraet,
Dat dees bedroefde Vrou van dees uer af versmaet.
Wel Amon, schroomt u Handt? gheeft my, ick zal niet schromen,
Myn boose Ziel die jaeght, om in het Graf te komen.
Dat zij verre, Me-Vrou, zit neer, u wat bedaert.
Ach! wat zoud' ick my doch bedaren, neen, neen, neen;
Ick heb myn Godt vergrimt, en anders isser gheen,
Wiens macht draeght dit Ghebou, en tgheen de ooghen speuren:
O recht onheylich Volck, die desen Godt versteuren.
Wel hoe! en ween ick niet? waer blijft tbeweghelick Nat?
Myn Tranen zal Godt niet doch garen in syn Vat,
'kEn ben de ghene niet na Godes Hert ghevonden:
Maer 'kheb hier over-hoop ghehoopt de sond' op sonden:
Myn steenich Hert en kan door't vocht niet zijn gheweeckt,
Waer door myn droef ghesicht den laauwen dranck ontbreeckt.
Ha onsalighe Man! onsalich door u Vrouwe,
Ghy zult u eyghen quaedt eer ick het myn aenschouwe,
Vindt u alleen een Pijl, vindt u alleen een Schicht!
Zoo is de waerheyt wel my van Micha ghedicht.
Ghy Sinnen, loopt ras heen, haelt Micha wt de Kercker:
Sinnen gaen binnen.
Maer zeght hem niet (swijght stil) want synen God is stercker
Dan al myn valsche Goo'n. Ha Droom, 'kmerck nu 'tbeduyt,
Daer Micha noch int ruw den sin my van ontsluyt,
Als hy tgheheym my preeckt, en ghingh te stout belijen,
Dat ick hem voor het lest ter Poorten wt sach rijen.
Was dit de wreede Strael? was dit de droeve Vrou,
Die in haer wijde Schoot den Achab schuylen zou?
Sy sprack Israels verderf, weer-roept, ghy hebt gheloghen,
Hy is te snoo verleydt, en schandelick bedroghen.
Beeft hierom d'Aerde zoo? raest hierom zoo de Zee?
Trilt daerom 'tHemels Heir? roept daerom Báál mee?
Myn kracht is niet ghenoech (o Vrou) om die te weeren;
Ja daer was boven u een grooter Heer te eeren:
Sach ick u krachten niet lestmael, o dwase Sot,
Als eenen Eli u met schimp belacht, bespot:
Of moesty noch eenmael u Dienares dit loonen,
Daer ick u Haghen cier met zoo veel Mirthen-kroonen,
Met zoo veel Vrucht en Vee, en onghepersten Wijn.
Fy Báál! dat ghy't niet en wilt ghedachtich zijn:
En ghy Knaëna Soon zult noch myn hitte koelen,
Of van Godt die ons straft zuldy u straffe voelen.
Gaet heen Bedrieghers, gaet, bedrieght en lieght hier na,
Ghy erft u eyghen schandt, versmaedtheyt, straf en scha:
Vond' ick my niet ghevelt door druck, 'ksweer by myn Ziele,
V viermael hondert tal deed ick al tzaem verniele.
Hoor ick den Waghen niet? My dunckt ick hoor hem, ja,
Ick hoor het hijghend' Jacht; 'tis tijdt dan dat ick ga
En sie wat druck, (o druck!) oft myn bedroefde ooghen,
Van een te snel gherucht heur vinden oock bedroghen.
Liedeken tot Uertooninghe van Achabs doodt, ende wert ghezonghen op de
						voys: O schoonste Personagie.
Tusschen-spraeck. 5. Wtkomste.
Spreken ende schuyven drymael open.
GHERECHTIGHEYT. VOORSICHTICHEYT.
BAtavia edel Vrouwe,
Wiens vlercken wijt en zijt, men ziet verspreeden:
Komt hier en wilt aenschouwen
Een gheschied'nis, vry out vertoont nu heeden,
Hoe Godes wil // waerom 'tgheschil
Is, heylich wert bevonden:
Hy straft het quade // vleyt dan syn ghenade,
O schroomt voor zonden.
Lust v de ware vrede,
Zoeckt rust in hem, die spreeckt, oft zijdy wijser,
Zoo swijght niet hier beneden:
Maer Hoogher vreest, syn rechter staf is yser,
Slaet Micha niet // want wt verdriet
En Kercker zal hy koomen:
'tBeroert gheruchte // zalmen niet ontvluchte,
Noch Waerheyts droomen.
Nu als 'twaen-wijsich prasen
Begoogh'len kan onse blint-ziende ooghen
Met zoo veel viese-vasen:
Ist wonder oock, dat wy worden bedrooghen?
'tVernuft dat gloost // dat swacken troost
Is in Godts Woort te snoeyen:
'tMoet lieflijck wesen // steets hopen ende vresen,
Om te bevroeyen.
De Waerheyt en kan niet lieghen,
Want sy en wisselt nimmermeer haer woorden:
Een Gheest kan wel bedrieghen,
Die zelfs den wijsen eersteling bekoorden:
Maer Waerheyts glans // ciert als een krans
Haer Minnaers ware hoofden,
Haer Son zal schijnen // en damp zal verdwijnen,
Diese verdoofden.
Princes Batavia schoone,
Recht puyckje van dees al te wijse eeuwe,
Laet Waerheyt by v woonen,
Dat 'tversch ghequeeck v niet en overschreeuwe,
En in u twist // gheen kroon en vist:
O! sy loeren om graven,
Gheheyde gronden // zijn stercker bevonden //
Veracht hun gaven.
Nu licht de Waerheyts Toorts, de loghen wert ontwonden,
Den Achab leyt hier doot, o Mensch vrucht Godes straf:
Dit is het Graf syns Ziels, 'tbloet licken noch de Honden,
Men draeght met herten-leedt het Lichaem na het Graf.
Samaria beweent syn droeve doot met rouwe,
En Sedekia vlucht, na Michas prophecy,
Van d'een in d'ander Zael, hy dorft gheen Mensch aenschouwe,
Hy ziet dat Godes Knecht met eeren nu gaet vry.
Aen Iesebel, de droom quam v ghewisse wrecken
Wt v zondighe slaep: maer neen, het boos ghemoet
Verharde u het hert, Godt moest syn straffe strecken
Over 'tonzalich Dier, dat steets in zonden vroet.
Gheen onvast licht gheval kon juyst den Achab vinden,
Zoo snel door eenen pijl gheschoten inden hoop,
Noch dit, noch qua Planeet, de Sterren niet verslinden,
Oft 'tonghestadich Rat van d'avontueren loop.
Die den Hemel besit, beteughelt 'smenschen wercken,
Die 'tgoede doet, en die al 'tquade me regeert,
Ghevalt gheen ydel roem, maer smijt ter neer den stercken,
Die syn rechter hant kust, verstoot Godt met oneer.
De loghen wil een tijt de Waerheyt wel verdrucken,
De valsche Gheest tot straf, van 'tquaet bewoont de mont,
Doch die Waerheyt bemint, zal eynd'lijck heyl ghelucken,
Haer leere troost de Ziel, daer loghen elck verwont.
Die hier Volstandich blijft, zal Godt op't lest verhooghen,
En die syn woorden spreeckt, en zoeckt noch eer noch konst:
Groot is Waerheyt, en sterck verheven boven looghen:
Verstaet, gaet, neemt in danck: Dit's wt Levender Ionst.
A. de Koning, den 21 Iulij. Anno 1612.
Eer-dicht oft Liedt,
Op de voys: Fortuyn eylaes bedroeft.
GHy Rijmers die wel eer, den naem van rijmen kreeght,
En met een hefticheyt, de volckeren beweeght
Door bly oft droef ghedicht, ziet hier bekent met my,
Ons Koning v vertreft, in heyl'ghe rijmery.
Ghelijck de Goude Son, syn blick'rent aenschijn toont
Tot volck en volck'ren al, dat hier op Aerden woont,
Zoo en noch meer hy toont, syn treffelijck ghedicht,
Waer me Hy tweede Son ons Moeders tael verlicht.
Wel prachtich Amsterdam 'tgheluckichst onser tijt,
Die zoo wel zijt versien, die staegh wert toeghewijt
Verstanden in v stadt, van Rijmers, die met een
Beschamen den Romeyn, de Griecken, en d'Atheen.
Lust het de groote zelf, een proef daer van te zien,
Sy zien dat Konings werck, van Iephta, en by dien
Een Simson die zoo bralt, hier Achab die v leert:
Die 'smorghens 'thooghste zit, is 'savonts wel verneert.
Den Achab neycht syn oor, al naer een valsch Propheet,
En gheeft de loghen plaets, Godts Waerheyt hy vergheet,
Waer door hy raect ten val, zoo eender spant syn boogh,
En schiet hem by 'tpantsier, dat in syn herte vloogh.
O Rijmer ider een, die Lauweriert v Hooft,
Waerom zoo'ck't me zou doen, myn doen zou zijn verdooft,
Want daer geen plaets meer is, 'kwensch op v hooft een Kroon,
Als Koning en Poët, voor v verdiende loon.
Gerrit Martens.
Avont, nacht ende morgenstont
W.N.M. Hüsken, B.A.M. Ramakers en F.A.M. Schaars (eds.) Trou moet
						blijcken. Bronnenuitgave van de boeken der Haarlemse rederijkerskamer ‘de
						Pellicanisten’. Deel 2: Boek B. Uitgeverij Quarto, Assen 1993.
Avont
Menijch mensch
Aeertsch appetijt
Ipocrijsie
Morgenstont
[Avont, nacht ende morgenstont]
Hier begint het spel vanden. Avont ende nacht ende Morgenstont ende heeft
				personages dwelck dese sijn......
1.... Nacht een vrou cierlijck gecleet
2... Avont een Jongman fraij gecleet
3... Menijch mensch. een Man.
4... Ipocrijsie twee neeffgens
5.... Aeertsch appetijt
6... Morgenstont een vrou geestlijck gecleet
Nacht spreeckt eerst.
Waer sijt ghij Avont.....
Wadt belieft u nacht
vercoren vrou wadt is u begeren
Berecht mij terstont hoe vaert ons macht
waer sijt ghij Avont.....
Watt belieft u nacht...
Wij hebben op tregijment acht
Ja onder elck geslacht
dus wij met cracht noch domineren
Waer sijt ghij Avont......
Hoort sonder cesseren
uwen dienst en mach ick toch niet ontberen
om wel te trackteren // mijn vrinden en gasten
maer met een saeck moet ick u nu belasten
want groote onrasten // comen mij betrapen
Wadt is de saecke.........
Die ghij wel weet dus wilter niet op slaepen
oft ons raepen // en scraepen // gaet heel te quisten
Help vrou ick weet noch de subtijlsete Listen
daer noch noijt geen menschen ter werrelt op en gisten
sophisten // Juristen // off heijdensche theologisten
hoe wel sij oock wisten // dijversche parabelen
o' ick weet noch die bedriechlijckxste fabulen
als eenige natabule // variabele doctoren
die altijt gestelt hebben haer favoren
tot uwen oorboren.......
Daerom heb ick tot u mijn secreet gesworen
niet achtende wije datter bij blijft verloren
al soudense versmoren // diet niet hooren gaern
want ghij sijt procurator van mijn tavaern
met u Lantaern // die contrarij der morgen is
onder wiens decksel het Licht verborgen is
dus sonder sorgen wis // ick vrolijck Leven // mach
Door hulpe van mijn werdt u gegeven // nach
al diemen oijt int hoochste verheven // sach
door giericheijt gedreven // ach // in dorpen en steden
bemindnende t'casteel van duijsterheden
met sinnen met Leden // met wercken met crachte
hier sijt ghij waerdin / end de grootste geachte
onder al eclck geslachte // die met u verkeren
om int casteel van duijsternis / te logeren
welck ick haer can Leeren // toch wel mijn gedachten // vaet
want door den avont / men tot den nachten // gaet
O vercoren dienaer hier wel op achten // slaet
want bij cause van desen geheel ons machten // staet
dus geeff ick u commissij en specijael beveel
als procurateur van mijn casteel
Gaet ghij te rusten binnen u prijeel
ick weetet gemaeckt met desen speel
offt mijn tonge mijn keel // souden mijn faelen
ick weetse te bepraeten met bedriechgelijcker taelen
Om onder tnet te haelen // van tschijn der deuchden // goet
dat menich beveijnsde geest verjeuchden // doet
Ick gae dan int casteel daer oijt der vreuchden // vloet
elckx hart verheuchden soet // tegens droeffheijts swaere // stremen
blijft ghij hier en wilt mijn gasten in waere // nemen
Binnen Meninch mensch uuijt comende ende singt een Liedeken naer de
							voijs / Ick arm schaepken aen der heijden.....
Ick wil mij gaen vermeijden
in desen soeten tijt
de voogeltgens aender heijden
maecken nu groot Jolijt
en bewijsen god danckbaerheden
dus wil ick gaen // mijn reijs bestaen
en soecken thuijs van vreden
Rijck god waer sal ick een vinden
die mij den wech maeckt vroet
Ick loop gelijck een blinden
die dickmael stoot sijn voet
ick hebse noijt betreden
dus telcken uuijr // valtet mij suijr
te soecken thuijs van vreden
Al onder shemels stagije
hier in dit aertsche dal
is maer een pellgrijmagie
der menschen Leven al
so paulus heeft beleden
dus wil ick voort // na Christus woort
gaen soecken thuijs van vreden
Prins
O Prins van hemelrijcken
die den doot hebt vernielt
toont dat u Trou moet blijcken
mij die vol sonden crijelt
u gracij sent beneden
geefft mij toch dach // so dat ick mach
comen int huijs van vreden
Als d'onbekende werdt ick bestreden
met fantasijen van boven tot beneden
met reden // mach ick fortuijn wel vloecken
want ick sou gaern vinden // thuijs van vreden
maer recht als den blinden // so moet ick treden
die altijt rinden in duijsterheden
In dorpen in steden // in winckels in hoecken
wel aen nonfortse ick wil mij vercloecken
om te gaen soecken // sonder Letten // saen
dus wil ick mijn stockxken nu recht op setten // gaen
en waerwaert het valt daer wil ick gaen heen cruijen
eij siet toch siet hij valt naet zuijen
dus wil ick gaen duijen // desen wech vast henen
godt wil mij alsulck geselschap verlenen
als hij dede altenen // den Jongen tobijas
die van sijn vader uuijt gesonden was
so ben als mensch te desen stonden
van mijnnen hemelschen vader uuijtgesonden
oorconden // so paulus schrijft tonser Leere
wij sijn als pelgrims vanden heere
dus neem ick mijn keere // en wil voortan // gaen
holla / ontbeijt ick sie daer een man // staen
fraij int habijt met een Lantaern
hij dunckt mijn. een waert sijn van een taveern
dus sonder beswaern // wil ick hem gaen groeten
vrindt Christus wil al u Leet versoeten
en u beschermmen voor t'euwich quaelen
om druck te doen faelen
Godt wil u betaelen
wilt mij verhaelen // waer Leijt uwen passagie
Menijch Mensch
Ick heb voor handen een pelgrimagie
dije moet ick doen met naersticheden
Waer wilt ghij dan wesen......
Int huijs van vreden....
wilter mij toch Leden // weet ghijt te maecken
Wilt mijn betrouwen ghij sulter wel raecken
om vreucht te smaecken // naer u eijgen gewinneken
daer is goet Logijs en een fraij waerdinneken
aerdiger minneken // ghij noijt en saecht
Maer isse oock vreedsamich.....
Wadt dese man vraecht
geen onvrede mach bij haer Logeren.
Hoe sal icker toch comen...
Ick salt u Leren
men salder u eeren // gelijck een sant
neempt desen Lantaern // in u hant