Maer gelijck d'eerste schakel van dwaelinge veele andere schakels, en een lange
					keten van dwaelingen nasleept, zoo ging het hiermede oock: want uit kracht van
					het lochenen der erfzonde stelde Pelagius der nakomelingen misdaet alleen in 't
					navolgen van Adams voorbeelt, achte dat Adams misdaet Adam alleen en niemant
					anders quetste, de natuur geen erfgebrek gevoelde, maer elck voortgeteelt wert
					in dien staet van volkomenheit, waerin Adam voor den val stont. Hy oordeelde de
					doot uit de nootwendigheit der natuure te spruiten, en niet by schult der
					ouderen over het gantsche menschelijck geslacht te vloeien, en Adam zelf, schoon
					hy noit het gebodt overtradt, most sterven: veel min stont hy toe dat wy door
					Adams misdaet den eeuwigen doot verdienden, waer uit hy besloot dat de kinders
					niet behoeven gedoopt te worden, niet tegenstaend de geheele Kerck de
					nootwendigheit des doops vaststelde uit Christus woorden: Ten zy iemant
					wedergeboren werde uit water en den H. Geest, zoo kan hy in Godts rijck niet
					komen. Pelagius, om geene erfmisdaet toe te staen, en te bekennen dat wy in
					reatu, gelijck de Latijnen zeggen, dat is, strafschuldigh geboren worden,
					ontkende stoutelijck dat door den doop de vleck van erfmisdaet der kinderen
					afgewasschen, en zy door dit waschbadt der wedergeboorte, uit de maght der
					duisternisse, in het licht van Gods rijck overgevoert worden. Hier by beruste
					het niet, maer men trat tot het geschil van de nootwendigheit des invloets der
					genade van den H. Geest, en het vermogen van den vryen wille des menschen, en
					van de natuure. Pelagius ontkende de nootwendigheit der genade, tegens het
					gevoelen der Griexe en Latijnsche vaderen en geheele Kercke, en, om zijne
					dwaelinge te bewimpelen, verstont alleen hier by de natuurlijcke gaven, zonder
					welcke wy niets vermogen te wercken, doch wanckelde ondertusschen wel viermael
					in zijne drift, en hiel geenen eenparigen voet. De rechtzinnige leeraers dreven
					tegens hem dat hy door deze drift de natuur, die gekrenckt was, te hoogh zette,
					en de genade ontluisterde: dat de vrye wil en de leer der wet, gelijck hy leerde
					niet genoegh waren, maer boven deze d'invloet der genade vereischt wort.
					Pelagius lette luttel dat Christus den H. Geest belooft den geenen die hem
					aenroepen, en door d'instellinge der heilige Geheimnistekenen de zwackheit der
					natuure noodig achte t'onderstutten, en de Geheimnistekens hierom met recht van
					d'oude vaderen genoemt worden vaten der genade, en wercktuigen van 's menschen
					rechtvaerdiginge: immers hy droeg zich hierin zoodanigh dat Vincent Lirinenzer
					met recht van hem getuight: Niemant heeft voor dien heiloozen Pelagius zich zulk
					eene kracht van vryen wille durven aenmeeten, dat hy hier toe in het goet, tot
					elck byzonder werk, Godts genade niet nootwendig achte. Het orakel der waerheit
					wederspreeckt hem met deze uitgedruckte woorden: Zonder my kunt gy niet
					bedrijven: en Paulus zeght dat Godt in ons werkt het willen en volbrengen. Doch
					om ons niet dieper te dompelen in de barningen der geschillen, by hem verweckt,
					en deze wijtloopentheit hier niet voeght, willen wy dit afkorten, en
					ondertusschen ons, naer den raet des gemelden Lirinenzers, houden aen het geene
					Dat overal, dat altijt, en van allen gelooft wert.