floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
My aan! Gy kiessche deugdt, die my van d’eer komt spreeken,
Vaar wel! Wy vesten ons geluk door snoô gebreeken,
En schelmerijen; en, indien ik in dien staat
U moght bezitten, o doorluchtichste Orondaat,
Mijn groots gemoedt zou zich in d’euveldaaden vleijen,
En dankbaarlijk het goedt, dat zy my doen, verbreijen:
En, hoe verwoedt ons ook ’t geweeten knaagen zou,
Men zal mijn misdaân nooit verzelt zien van berouw.
Ik zal van ’t eene na het ander schelmstuk streeven,
En sterven goddeloos, gelijk ’t my lust te leeven.
ROXANE, STATIRA, HEZIONE.
’K Zie Statira, Mêvrouw.
Terwijl de vyandt vast
De stadt bestormt, zijt gy, Mêvrouw, door mijne last,
Tot mindring van de schrik, die u alleen moght quellen,
By my geleidt.
STATIRA.
Was ’t in haar maght mijn ziel t’ontstellen,
Zy zou vermeerdren door de teegenwoordigheidt
Van u, die al de grondt hebt van mijn ramp geleidt.
Uw dolle liefde, om stout haar oogwit te beschieten,
Heeft Orondaat, en my, oneindlijke verdrieten
Berokkent, en, verblindt door tuchteloozen brandt,
Ten ondergang gesleept uw Vorst, en Vaderlandt.
In plaats van, na zo veel beschreylijke ongelukken,
Te rusten, sloegt gy voort met woeden, en verdrukken;
En hebt, gedreeven van een zucht tot hooger staat,
Na Alexanders doodt, door lasterlijk verraadt,
My in dit Hof vervoert, en had my van het leeven
Berooft, ontziende niet een steek in ’t hart te geeven
My, Alexanders weeuw, en vorst Darius bloedt,
Zelfs voor uw oogen, had Perdikkas ’t niet verhoedt,
En een slavin voor my in ’t moordtvertrek doen slachten.
Wy weeten, welk een gonst my staat van u te wachten.
Heeft mijn geneegenheidt verdient dit bits verwyt?
Zeg uw vermomde haat, en weiffelende nijdt.
Denk, waar gy staat, verwaande.
In ’t Hof van mijnen Vader.
Voorheen; nu is het mijn.
Door hulp van een verraader.
Perdikkas muitgespan stijft uwe dwinglandy.
’K ben Alexanders weeuw.
Wy zijn ’t zo wel, als gy.
Maar nu in ons geweldt.
Hy had u lang verstooten.
’K ben nu weêr in dien top gevoert van al de Grooten.
Gy zijt’er afgeschopt.
Dank dat uw valsch verraadt.
Ik dank ’t mijn waerde, en mijn voorzichtigheidt.
De daadt
Wil eindlijk toonen, wie ’t van ons te beurt zal vallen.
De wraak is op de been, en bliksemt op uw wallen.
Prins Orondates, met zijn Helden, dringt vast aan.
’T recht volgt zijn zy. Hem kan de zeege niet ontstaan.
Het is die hoop dan, die u dus verwaandt doet spreeken?
Of die, of andere. De Heemel zal ons wreeken.
Schoon dat hy toeft, het vuur der straf blijft ongedooft.
Vley u daar meê. Maar, eêr zy neêrstort op mijn hoofdt,
Zal ik beletten, datge u daar in zult verblijden.
Niets zal ik lijden, of gy zult daar eerst voor lijden.
Roxane is lang gewoon te dorsten na mijn bloedt,
En ik dat aan te zien met onverschrokken moedt.
Roxane laat zich niet van Statira braveeren.
Komt Orondates, in den storm, te triomfeeren,
En Babilonien te buigen in dien noodt,
Dit staal zal mijne wraak voortzetten door uw doodt.
Wy kennen uwen aart; gy hebt ons hier doen koomen
Uit bloedtdorst, niet opdat de schrik my werde ontnoomen.
ROXANE, STATIRA, HEZIONE, ARBATES.
ARBATES.
PRins Orondates ......
Och! die naam maakt my ontstelt,
En snijtme door de ziel. Zo heeft hy dan het velt
Behouden? en zal hier zich in ’t paleis vertoonen,
Gelijk verwinnaar? mijn gezagh, en liefde hoonen
In d’onderdrukte Stadt? zo is de hulk van ’t rijk
Gestrandt! Wy vallen, maar wy vallen tegelijk.
Hy zal, meê deelgenoot van onze neederlaagen,
In ’t midden der triomf zich zijner vreugdt beklaagen.
En gy, o wrevele en vermeetele Vorstin,
Zult my niet tergen in ’t genot van zijne min,
En in mijn aangezicht, wanneer hy keert van ’t vechten,
Om zijnen ysren hals uw dartele armen vlechten.
Om uwe min heeft hy zich teegen my verzet,
En ik, om zijne, ’t zwaardt op uwe strot gewet.
Wel aan; my lust mijn rijk, noch aanzien ’t overleeven.
’K wil sterven, maar gy zult eerst voor mijne oogen sneeven.
Bedaar, het stormgeweldt des vyandts light ter neêr,
Die tijdinge herstelt mijn krachten weêr.
Maar waar is Orondaat?
Hy is in uwe handen.
Wat goôn? wat dapperheên zijn ’t, die dien helt vermanden?
Wie heeft met zulk een moedt my aan zijn dienst verplicht?
Nu, noem hem my, wie heeft die groote daadt verricht?
Het vyandlijke heir quam naaulijks storm geloopen,
Of ’t zagh zich in een zee van eigen bloedt verzoopen,
En met een hagelbuy van pijlen overdekt;
Terwijl een andre troep zijn vleugels verder strekt,
En stort ter muurbresse in. Toen zagh men d’onze dringen,
En moediger hun post beschermen, voor ’t bespringen.
Elk leeger stont nu op zijn hoefslag net geschaart,
Als Orondates, doorgeborsten met zijn zwaardt,
Alleen zich in den drang van d’onze een weg komt baanen,
Gelijk een Leeuw, die streeft met uitgespreide maanen,
Door boschgedrochten, en woestijnen, zonder padt.
Een doodsche schrik bevong de krijgsliên. Elk vergat
Zijn plicht, en leegertucht, en spatte uit zijn geleeden.
De groote standert lagh in ’t bloedig stof vertreeden,
En al ons leeger scheen door hem ter vlucht bereidt.
Wierdt hy verwonnen? spreek, rek mijn langmoedigheidt*
Niet meêr. Hoe hebt gy hem in mijn geweldt gekreegen?
Een schielijk toeval liet zijn dapperheidt verleegen.
Verklaar het ons.
Hy brak zijn zwaardt tot aan’t gevest,
En met bebloeden vuist trotseert hy noch in ’t lest
Een heele weereldt van aandrieschende Soldaaten.
De bijstre wanhoop maakt hem dol, en uitgelaaten.
Hy schudt het hoofdt, en stampt in fieren overmoedt,
En spalkt twee blikken op, als vier, en roodt van bloedt.
Maar, door ontallijk volk omsingelt, en besprongen,
Wordt zijn verbolgen moedt getuchticht, en gedwongen
Van hen, die beevend hem aanranden, en in ’t staal
Geklonken, met geweldt bestormen altemaal
Een krijgsheldt zonder zwaardt. Noch doet hyze al vertzaagen,*
Maar niemant hem. Hy wenscht nu weeder’t lijf te waagen,
En grimt hen aan, en staat op elke voetstap stil.
Ik zie hem onder ’t oog, die my niet aanzien wil
Van toorne, en d’oogen wendt, en schijntme te verachten.
’K herroep zijn ouden zwier, en tredt in mijn gedachten,
En kenne, in ’t barnen van die wanhoop, en een staat
Zo zeer van hem vervloekt, dien grooten Orondaat.
Ik vraag de benden, die zich op dien buit vermeeten,
Waar zy hem leiden, en of zy hunne order weeten.
Hy komt Perdikkas toe, roept iemant uit het rot.
Men breng hem hier. Gaa heen, volvoer het hoog gebodt.
’K heb hen geraân dien buit de Koningin te geeven.
Ook rees’er niemant om mijn eisch te wederstreeven.
Men brengt hem herwaarts aan. Gy zult hem daadlijk zien.
Begeert gy ’t?
Neen. Dit zou d’ontsteltheidt my verbiên.
En schoon ’t my luste, ik voel (helaas!) mijn moedt bezweeken.
’K verlang’er na, maar vind niet raadzaam hem te spreeken.
Wy willen Orondaat niet zien, als meêr bedaardt.
Arbates, ga, verzorg, dat gy hem wel bewaart.
Mijn halve lijfwacht zal u volgen. Doet hem leiden
In mijn Paleis, men zal hem een vertrek bereiden.
’K gehoorzaam uw gebodt.
Arbates, vier zijn moedt,
Onthaal hem als my zelf; ik wil zijn tegenspoedt
Verzachten, en vooral laat hem van niemant spreeken,
Zelf van Perdikkas niet.
’T Gaat wel: en zult gy noch, verwaande, teegen my
Aanwryten? en zo trots mijne opperheerschappy
Versmaaden? zeg, wat troost staat u voortaan te wachten?
De Goden lachen met uw vruchtelooze klachten.
Ons vloeit een rijke zee van zeegen in den schoot;
Aan mijn genade hangt uw leeven, en uw doodt,
En Orondaat heeft zelf te vliegen op mijn wenken.
Gy kont het lichaam, maar de vrye ziel niet krenken.
Prins Orondates is te dapper van gemoedt,
Om u te vleijen. Neen! hy kan de teegenspoedt
Verdraagen, en in u altijdt Roxane haaten.
Ik zal hem, met die haat, doen uwe min verlaaten.
Dien braaven krijgsman voegt geen vrouwe, als met een kroon.
Hy is te fier om niet te walgen van een troon,
Door rijksverraadt gebouwt op Vorstelijke graven.
Mevrouw, Perdikkas ......
ROXANE, STATIRA, PERDIKKAS, HEZIONE.
PERDIKKAS.
WY zien eindelijk de haven
Van ons geluk nu weêr geopent, en den slagh
Ontweeken, die ons scheen te dreigen deezen dagh.
Mevrouw, ik wilde u zelf die blijde tijding draagen.
De vyandt is nu meede eens op zijn beurt geslagen,
En onze muuren voor zijn overval geredt.
Wy hebben het verlies hem ruim betaalt gezet,
En d’oorlogskans, die ons voorheenen* quam t’ontvallen,
Heeft heeden met meêr gonst verdaadigt onze wallen.
Deeze eer verdooft met winst het voorig krijgsschandaal.
Wy danken ’t uw beleidt en voorzorge altemaal.
Gy zijt tot rust van ’t rijk, en myn behoudt gebooren.
Maar ’k ben verwondert niets van Orondaat te hooren,
En zijn gevankenis.
Is hy in ons geweldt?
Zo heeft Arbates, eêr gy aanquaamt, my vertelt.
Hy is gevangen?
Ja. En my door ’t lot gegeeven.
Elk hou de zijne. Ik zal met Orondates leeven,
En gy met Statira: ’t geluk is ons gemeen.
Wy blijven beide nu met onze buit te vreên.
’K zal u van ’t uw’, noch gy my van mijn’ recht versteeken:
Het sta ons eeven schoon. Gy kont my ’t grootste teeken
Van uw grootmoedigheidt betoonen, met voortaan
Die zelfde voorwaarde, en de macht my toe te staan,
Om nu met Orondaat te handlen, die ’k voordeezen
Aan u, om Statira t’onthaalen, heb beweezen.
’K zal alles doen, gelijk ’t Mêvrouw op my begeert.
Gy zult den Prinse, door een toeval overheert,
En die noch naaulijks kan die bittre smart verzwelgen,
Niet spreeken, op mijn beê. Zijn fierheit zou zich belgen
Den winnaar haar te zien trotseeren in ’t gezicht.
Gy zoud zijn droevig lot verzwaaren, en hem licht
Met schamperheidt, gelijk uw meedeminnaar, groeten.
’K zou my verwinnen, en zijn ongeluk verzoeten.
Doch ’k zal uw beê voldoen, Mevrouw, en hem niet zien,
Voor gy het zelf aan my vrywillig zult gebiên.
Maar ’k wenschte u, in ’t geheim, de rijksstandt t’openbaaren.
Hezione, vertrek; laat Statira bewaaren,
Gelijk voorheen.
Mevrouw, wy volgen uwen last.
ROXANE, PERDIKKAS,
GY weet, Mevrouw, hoe Prins Seleukus wiert verrast,
En in het oopen veldt van ’s vyands volk gegreepen,
Die hem gevangen voor hun Opperveltheer sleepen,
Toen onlanks ’t krijgsgeluk ons had de nek gekeert.
Wy kennen ’s mans waardy, dien zelf de vyandt eert.
Wy hebben proeven van zijn strijdbaarheidt bevonden,
En weeten, dat hy ’t zwaardt heeft op de zy gebonden,
Tot voorstandt van uw rijk, en ’t kroonrecht, dat uw hoofdt,
Na Alexanders doodt, alleen de kroon belooft.
Nu hoor ik momplen, hoe hy herwaarts staat te keeren,
Om, van uw handen, zijn verlossing te begeeren,
Met voorbeê, dat gy een gekerkerden van staat,
Tot zijn rantsoen, meê van gevankenis onslaat.
Voorwaar die plicht zou best aan Orondates voegen.
De vyandt zal zich wel met Statira vernoegen.
’T ontslaan van Orondaat was ’t gansche rijk gewaaght.
Hy mist alreê den Heldt, daar hy zijn moedt op draaght.
De beste slagveêr is zijn wieken afgesneeden.
Een leeger light in zijn vermaarden val vertreeden.
Ik wierd zijn oorlogsmoedt, maer al te veel, gewaar,
En zal ik op mijn hals weêr haalen dat gevaar?
Men leevre Statira, die kan ons minder schaaden.
Zy kent den stant van ’t rijk, en zoud ons licht verraaden.
In Babilonien is niets voor haar bedekt.
Ook weet gy, welk een moedt een schoone vrouw verwekt
In krijgsliên, lang bereidt haar ongelijk te wreeken.
’T is uit met ons, kan zy alleen den vyandt spreeken.
Hoe zeer gy schijnt, om haar te leeveren, bezwaardt;
Wy vreezen min haar tonge, als Orondates zwaardt.
Wie zal een wolf ontslaan, als hy hem heeft by d’ooren,
Dan die te driest zich zelf met voordacht geeft verlooren.
Maar, hoe Seleukus dan gepaait in zijne beê?
Hem af te slaan? dat sleept te groot een opspraak meê.
Geef gy hem Statira, wanneer hy ’t zal begeeren.*
Laat gy in zijne plaats Prins Orondates keeren.
Maar ’k zie dit twisten dus nooit eindigen. Mevrouw,
Gy zijt uw Prins, en ik mijn Koningin te trouw.
’K zal eêr Seleukus, schoon ’t my smart, voor ’t voorhooft stooten,
Als zien, my van mijn liefde, en Statira, ontblooten.
En ik zal liever, als den dappren Orondaat
Te missen, waagen en opzetten kroon en staat.
Men kan Seleukus, met een glimp van noodt verzenden,
En zien, hoe zich de kans des oorelogs wil wenden.
Wees gy mijn min getrouw, en help ons, als voorheen,
’K zal u van Statira haast maaken aangebeên.
Indien gy hier in my uw diensten wilt betuigen,
Zal ik zien, Orondaat tot uwe gonst te buigen,
En vlytigh trachten, na ’t ontworstlen onzer druk,
Te kroonen onze min met een gewenscht geluk.
Einde des Eersten Bedrijfs.
ORONDATES, ARBATES.
ORONDATES.
WAar heen, Arbates? zult gy my noch verder leiden?
Neen Prins; hier zijn we van de Koningin bescheiden.
Z’is in haar kamer, en zal daadlijk by u zijn,
Om u te spreeken, en te troosten in uw pijn.
O Heemel! Is ’t dan niet genoeg te zijn gevangen
In Babilonien, weleêr mijn zoetst verlangen,
Maar nu het voorwerp van mijn welverdienden haat,
Daar alles, wat ik zie, en hoor, my teegenstaat!
Moet ik, tot overvloedt van smarte, voor mijne oogen,
Mijn grootste vyandin Roxane noch gedoogen,
Te woorde staan een, die in gruweldaaden leeft,
En al mijn ongeval my eerst berokkent heeft.
O Goden! Is de deugdt u dan niet aangenaamer ....
ORONDATES, PERIKKAS, ARBATES.
WAar is de Koninginne, Arbates?
In haar kamer,
Mijn Heer, en zal hier straks verschijnen.
Ga, en zeg
Haar Majesteit, dat Prins Seleukus reets op weg,
En aantogt is. Hy komt, om ons iets voor te draagen
Van groot belang. Ga heen.
Wy volgen uw behaagen.
ORONDATES, PERDIKKAS.
’k GEloof, zijn vryheidt is ’t, Prins, die hem herwaarts noopt,
En zijn verlossinge, die hy voor d’uwe hoopt.
’Kverwacht te mywaarts al mijn vrienden zo geneegen,
Dat hen niets, boven mijn behoudenis, zal weegen;
Hun bystandt zal my nooit begeeven in den noodt.
En d’eedele inborst van Seleukus is zo groot,
Dat, schoon zijn eigen nut, en staatbelang, ’t ontraaden,
Hy niet zal weigeren, die moeite op zich te laaden.
Perdikkas, zo gy staat op eer en heldenplicht,
En wilt met dankbaarheidt, al ’t geene ik heb verricht,
Erkennen, zult gy met uw bystandt hem versterken,
En met gewenste vrucht, in onze vryheidt, werken.
Neen, Orondates, gy bedriegt u, in die hoop.
Uw vryheidt weegt te zwaar: z’is nergens voor te koop.
Die dwaaze dankbaarheidt zou ons te zwaarlijk schaaden,
De kracht van ’t rijk, en ons gemeene zaak verraaden.
Zo braaf een Krijgsheldt stijft den vyandt al te zeer;
En komt Seleukus, met dit inzicht: dat hy keer.
Ondankbaare, ’k beken ’t, ik ben in u bedroogen.
Gy schijnt een oorlogsheldt, vol fierheidt, in mijn oogen,
Uw lijfsgestaltenis belooft een eedlen moedt;
Maar niet een droppel leeft in u van vorstlijk bloedt.
Uw list heeft Statira in uwe maght gekreegen,
Gy houdtze met gewelt, en vreest, zo lang mijn deegen
In ’t veldt haar vryheidt magh bepleiten voor uw wal,
Dat nooit uw laffe min verzeekert weezen zal.
Dit drijft u aan, om mijn verlossing te weêrstreeven,
Hoe gy ’t verbloemt; tenzy gy licht dien naam wilt geeven
Aan d’ydle staatzucht van Roxane, die zich by
Haar dolle liefde voegt, en bouwt een dwinglandy.
Gy stijft dien overlast, en daarge uw Koninginne
Handthaaven moest, houdt gy,vervoert van woeste minne,
Haar opgeslooten in haar eigen Stadt, en Hof.
Een reeks van lasteren verdonkert al uw lof.
Perdikkas, doeze eens weêr in d’oude luister schijnen,
En alle uw ondâan door een heldendaadt verdwijnen.
Verleen aan Statira haare eerste vryheidt weêr,
Verkrijgh haar gonst door dienst, en aangebooden eer,
Verhef haar op den troon, beschermze in haare rechten,
En gun my ons verschil door eenen strijdt te slechten.
Schoon gy mijn daaden scheldt, haar roem blijft eeven groot.
Mijn konst heeft Statira bevrijdt voor zwaardt en doodt;
Mijn yverende min bewaart dat kostlijk leeven,
En poogt die Koningin, ten zeeteltroon verheeven,
Te vesten op den stoel door mijne huwlijksbandt.
Door al die dienst is zy te dier aan my verpandt,
En zoude ik door een strijdt haar maaken tot de mijne?
Neen Orondates, neen: men vecht niet om het zijne.
Verrader, meent gy lof uit uwe schelmery,
En eigendom uit staatgeweldt te trekken? Gy,
Gy hebt uws Konings weeuw eerst lasterlijk verraaden,
Daarna te schendiglijk met keetenen beladen,
En houdtze noch met kracht gekerkert teegens plicht,
En veilt dien grouwel voor een dienst van groot gewicht.
Wie zou zo schoon een min met weêrmin niet vergelden?
Staak, Orondates, staak dit lasteren, en schelden,
En terg mijn gramschap niet te vinnig buiten noodt;
Gy zoud uw woorden licht bekoopen met de doodt.
Manhaftig heldt, gy durft een waapenloozen dreigen!
Maar weerelooze te bespringen is u eigen.*
Dat wierd uw heir gewaar in ’t heetste van den slag.
Ja, toen ’k u schandlijk voor mijn sabel vlieden zag.
Al lang genoeg, hou op, of ’k zal die schande wreeken.
Men zal van deeze daadt, als van uw andre spreeken.
Ik zal verhindren, dat gy my niet schenden zult.
Perdikkas dreigt Orondates neêr te houwen.
ROXANE, ORONDATES, PERDIKKAS,
HEZIONE, ARBATES.
HOuw op, Perdikkas, staa, betoom uw ongeduldt.
Mijn zinnen zijn aan ’t ziên door zijn onaadlijk hoonen.
Gy moet, om onzent wil, Prins Orondaat verschoonen.
Is u vergeeten wat gy my hebt toegezeidt?
Het heugt my wel: Maar zulk een smaadig onbescheidt,
En bits trotseeren kan geen man van moedt verdraagen.
Hy ’s mijn gevangen. Wie hem quetst zal my mishaagen.
Wijt zijn gevankenis al ’t geen hy u misdoet:
Dies stil uw toorne; en tree Seleukus te gemoet,
Die herwaarts aankomt, zo Arbates my berichte
Uit uwen mondt en last, met zaaken van gewichte.
Die Heldt verdient wel, dat men hem die eer betoon.
Gy weet, Mevrouw, hoe ik gehoorzaame uw geboôn.
ROXANE, ORONDATES, HEZIONE.
WAt dunkt mijn Vyandt nu? Mijn liefde gaf u ’t leeven.
’T verscheelt niet, of ’t my wordt genomen, of gegeeven.
Het walgtme, en ’k zoek allang niet anders, dan mijn doodt.
’T is wanhoop, Prins. ’K wil u behouden in dien noodt.
Uw dienst verveelt.
’K dacht u een weldaadt te bewijzen.
Schoon u mijn doen mishaagt, mijn toeleg moet gy prijzen.
’T kon spruiten uit uw min, die ’k onverzoenlijk haat,
En dan stondt d’oorzaak meêr te doemen, als de daadt.
Neen Orondaat; waar uit mijn dienst ook zy gereezen,
Zo gyze niet erkent, gy zult ondankbaar weezen.
Wat is ’t een vinnige, en onlijdelijke pijn,
Zijns ondanks, eenen, die men haat, verplicht te zijn.
Al d’ongemakken, hoe vervaerlijk die ons prangen,
Zijn draaglijker, als’t goedt, datwe uit zijn handt ontfangen.
Noch is ’t, die weldoet, een veel smartelijker hoon
Te krijgen, voor zijn gonst, d’ondankbaarheidt tot loon;
En ’t is een zielverdriet, in zijn gewaande vrinden,
Zo hoogh en dier verplicht, doodtvyanden te vinden.
Zo misdaân weldaân zijn, sta ’k diep in uwe schuldt,
Gy hebt in overdaadt my daar meê opgevuldt,
En quaamt my t’elkens zo mildaadiglijk bestorten,
Dat ik u dikwijls bad die vriendschap op te schorten.
Ondankbre wreedaart, sta ik zo by u te boek?
Uw leeven kleeft aan een van werken, die ik vloek.
Gy zijt de bronaâr van mijn allerzwaarste plaagen,
Die ik niet eêr zal zien ophouden, dan mijn dagen.
Zy staan noch leevendigh gedrukt in mijn gedacht.
Uw valsche list heeft my in al ’t verdriet gebraght,
Dat mijn standtvaste min zo dwars quam teegenstroomen,
En ’t leedt, dat Statira ooit over is gekomen.
Uw dolle staatzucht quam naauw Alexanders doodt
Ter ooren, of, verrukt van razerny, besloot
Terstondt de haare; en had Perdikkas liefde uwe oogen,
Met een slavin voor haar te dooden, niet bedroogen,
Die godlijke Prinsses waar lang berooft van ’t licht.
Mijn liefde had my tot dat moordtbesluit verplicht,
Gy kont haar grootheidt uit dat trots bestaan ontdekken.
Was dat de minnekonst om my tot u te trekken?
Ja Orondaat, dit toont mijn liefde in volle kracht.
Stelze eens by d’afkeer van een vrouw, die u veracht.
Wat min heeft Statira u immer laaten blijken?
Wat goedt onthaal, dat gy by ’t mijne kont gelijken?
Mijn liefde is staâgh gegroeit zelf door uw teegenzin,
En, daar gy my bestrijdt, blaak ik in uwe min.
Heb ik ooit mijn Prinsses te mywaarts straf gevonden?
Heeft zy van haar my, tot mijn onschuldt, weggezonden?
En, door ’t lang afzijn my van onstandvastigheidt
Verdenkende, in die drift door jaloezy misleidt,
Gestemt, met weederzin, tot Alexanders trouwen?
Uw snoô verraadery heeft ons dat leedt gebrouwen.
Mijn liefde spreekt haar vry, ’t zijn streeken van uw konst.
Wel, zal uw wreede ziel dan niets bestaan ter gonst
Van eene Koningin, wiens min u drijft tot haaten;
Zo denk, hoe ver gy nu zijt van ’t geluk verlaaten:
Wat meedeminnaar, die van liefde, en gramschap woedt,
Gy tot uw vyandt hebt. Zijn handt dorst na uw bloedt.
Bedien u van de mijne, om zijne te beletten.
Dewijl een dubble ramp my dreigt het hooft te pletten,
Verscheelt het niet, van waar die felle bliksemslagh
My treft; schoon ikze liefst van hem opdaagen zagh.
Een pijn, niet om te lijden.
Ik voelze, reis op reis, mijn lijf en ziel bestrijden.
Ik draag mijn eigen boeye, en die van Statira.
Perdikkas komt my daar, en gy my hier te na.
Mijn ziel wordt door uw last geprangt met dubble smarte.
Wat quelt u hier?
’T geen daar haar pijnigt in het harte.
Ik deel in haar verdriet, en zy (helaas!) in ’t mijn;
En uit mijn pijn durf ik oordeelen van haar pijn.
Perdikkas wijkt u niet.
O smaadt, die my beleedigt!
Blusch mijne min niet uyt, zy is ’t, die u verdeedight.
Wat gonst, wat voordeel kan my van uw min geschiên?
Zou zy my toestaan, dat ik Statira mag zien?
U tot zo doodlijk een gesprek verlof* te geeven!
Te zien vergaan de hoop, dieme over is gebleeven!
Neen, neen, eêr Statira zien smooren in haar bloedt,
Eêr in die plas gedooft mijn heete minnegloedt,
En in haar hart gezocht uw hart, dat zijme ontroofde.
’K wacht alles, wat ik van uw wreedtheidt my beloofde.
Welaan, Roxane, ga zo in uw woede voort,
Zy heeft haar felle klaauw voorlang geverft met moordt.
Al rookten schoon, van’t bloet uws* Konings, uwe handen,
Al deedge een zee van vuur bestroomen uwe landen,
Al vulde gy ’t Heelal met schriklijke euveldaân,
Geen mensch is meêr ontzet in dat verwoedt bestaan.
De weerelt kent u voor een monster in het woeden,
Gansch Asien krimpt* noch voor uwe geesselroeden,
En Babilonien, daar gy door dwinglandy
Den troon beklimt, heugt noch van uwe razerny.
Ha! ’t is te schamperlijk mijn min, en goedheidt sarren!
Vrees op haar beurt mijn haat, dat zy niet eens in arren
En euvlen moede uitbarste, en zett’ mijn min de voet
Fors op den nek, en plantt’ de wreekzucht in ’t gemoedt.
Indien die drift eens, op mijn ziel, komt veldt te winnen,
Te triomfeeren, en verbysteren mijn zinnen,
’K zal u bedelven in een poel van ramp, en smart.
Dies my, zo verre te verbitteren mijn hart,
En, uit de gruwlen, die gy zegt ons te vermaaken,
Denk Orondates, hoe mijn overmoedt wil blaaken,
Wanneer de wanhoop drijft een wreede ziel tot wraak.
Gy kont al, wat gy wilt, behalven eene zaak,
Wat zaak vermag ik niet?
My tot uw min te neigen.
Ach! ’t gaat te hoog! Gy durft my tergen in mijn dreigen?
Mijn liefde, schoonge dol rent na uw ongeval.....
ROXANE, ORONDATES, HEZIONE, ARBATES.
MEvrouw, Perdikkas met Seleukus zijn daar al.
Men laat hen koomen. Gy, ga heen, breng Orondates
In zijn vertrek.
’K volg uw gebodt.
Kom, gaan we Arbates.
ROXANE, PERDIKKAS, SELEUKUS, HEZIONE.
GY komt ons weeder by, Seleukus, vry en vrank?
SELEUKUS.
’K ben vry, Mevrouw; maar ’k weet dat onzen vyandt dank.
Wijt dit onze onmagt, die ’t niet anders heeft geleeden,
Dan uw verlossinge te wenschen met gebeeden.
Een krachtelooze hulp voor een gevangen Vriendt.
’K heb met mijn sabel u, in ’t spits van ’t heir, gedient,
En nooit mijn bloedt gespaart in ’t waagen van mijn leeven.
Gy hebt niet, dan een wensch, een zucht, daar voor te geeven.
’T schijnt, dat Seleukus van een vriendt ondankbaar wordt.
Gy doet uw weldaân door dit schots verwijt te kort,
En spot met onze wensch, en goê geneegenheeden.
Mijn ongenoegen steunt, Mevrouw, op recht, en reeden.
Wel aan dan, dat men u vernoege, eischt onze plicht.
Wat komt gy handelen?
Een zaak van groot gewicht.
Men zett’ zich neêr, en hoor bezaadigdt uw begeeren.
’K eisch Orondates: dit is d’oorzaak van mijn keeren.
Hoe beide dus verstelt? Al lang genoeg geveinst.
’K zie uit de trekken van uw weezen, wat gy peinst.
Nu spreek, Perdikkas; wilt uw meening niet verbergen.
Seleukus, ach! wat is ’t, dat gy ons af durft vergen!
’K eisch Orondates.
Wel, men stelle u niet te loor.
Mevrouw vernoeg hem.
Ach! Perdikkas, wat ik hoor!
Spreekt gy ’t, en kent gy de waerdy van dien Gevangen?
Mijn eedelmoedigheidt wil gaeren al ’t belangen,
Dat my hier in betreft, opoffren aan een Vriendt,
Gemaakte eêlmoedigheidt, die van een goedt zich dient,
Dat andren toehoort, om haar mildheidt te betoonen!
Maar is ’t u ernst, om hem zijn vriendschap te beloonen,
Zo komt hem, met het geene u eigen is, te sta;
Geef, voor zijn vryheidt, aan den vyandt Statira.