floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Nu smilt mijn hart van gloet.
Zoo zou de liefde bloeien,
En groeien, schooner dan uw lusthof in de lent.
Dat elck van beide leef, gelyck hy is gewent.
Het valt bezwaerlijck Wet en godtsdienst te veranderen.
't Is mackelijck een lijn te trecken met malkanderen.
Wy zijn elckanderen in wet al t'ongelijck.
Tot noch.
De godtsdienst is de hooftwet in dit Rijck.
Uw wil verstrecke een wet: ghy moogt hier wetten stellen.
Zoo wijdt het Godt geheng'.
De schael des Rijcks zal hellen
Naer zulck een zijde, als ghy vrywilligh kiest, en trouwt.
Ick koos en trouwde uw zijde, en niemants liefde houdt
My vaster dan uw min. Dat lief noch leedt ons scheide.
En eenerhande altaer de bant zy van ons beide.
Des Konings liefde ziet geen ongelijckheit aen,
Maer volght haer zinlijckheit. Zy wenscht zich te verzaên
Met allerhande schoon van Blancken en Moorinnen.
Wat Rijcken offren ons geen keur van Koninginnen?
Maer Sidon trof ons hart met eenen minnepijl,
Noch minnelijcker dan de Dochter van den Nijl.
Laet Ammon, Edom, Heth, en Moab schoonheên scheppen,
Zoo zuiver als de zon; mij lustze niet te reppen.
Sidonia gevalt onze oogen meer dan 't licht
Den Perssiaen behaeght. Waer went ghy uw gezicht,
O eedle Koningsbruit? Keer herwaert aen uw oogen,
Uw duivenoogen, die te krachtigh van vermogen,
Betuigen dat noch schilt, noch harnas van een' helt
Den goddelijcken strael, het aengenaem gewelt
Der liefste schepselen kan keeren. O hoe blaecken,
De bloemen op uw wang, de roozen op uw kaecken!
Wat byen wenschen niet den verschen morgenstont
Van manne en honighdauw te zuigen uit uw' mont!
Wat melck en honigh vloeit en druipt van uwe lippen,
En tonge! Welck een lucht bedaeuwt haer rooze tippen!
Wat geest doorzweeft dat bloet, die ziel, dat levend root!
Hoe krachtigh is de Min, ja stercker dan de Doot!
Geen water kan mijn' gloet, en vier, en vlammen blussen.
De liefde raemt geen maet in 't prijzen: ondertusschen
Ontfangt mijn hart noch troost, noch antwoort op zijn be.
Verzoeck vry 't halve Rijck, ja kroon en scepter me,
En Ofir, tot een' klomp van gout op een gekloncken:
Wat Salomon vermagh, het wort u al geschoncken.
Verschoon den Koning slechts in dezen zwaren eisch,
O perle van mijn kroone! kroon van mijn palais!
Geluckigh zijnze, die naer lijf en ziel vergaren,
En niet, gedeelt van zin, door tweedraght van altaren
En Goden, elck zijns weeghs afkeerigh henegaen.
Daer vint de liefde gront: daer kan de vrientschap staen,
In wederwil van Nijt, Naeryver, Achterdencken,
En Belghzucht. Lief noch leedt kan zulck een liefde krencken.
Daer smaeckt men eerst de vrucht des echts, al even jong,
Oock zonder datze walge, of wrang valle op de tong.
Daer zoet de blyschap aen, die noit een' Godt verveelde.
Ick noode u tot geen slang, maer een Godin van weelde,
Een blijde Godtheit, die niet wijt gezocht, nog vremt,
Van d'allerwijsten en Nature wort bestemt.
Wie kan ons Heilighdom aenschouwen onbewogen?
Hadt steenrots, woudt, en beeck, als wy, gezicht, en oogen,
De Cederbeeck stont stil; de steenrots smolt, als wasch;
Het kerckwoudt boogh zijn kruin ter aerde toe, zoo ras
Astarte haer belonckte: schroomtghe noch, in 't midden
Van 't vrouwetimmer, zulck een' Wellust aen te bidden?
Wy bidden dagh en nacht uw beelt en schoonheit aen.
Wat heeft de Koning niet zijn Bruiden toegestaen?
Zeer veel, doch volghde noit haer uitheemsche offerhanden.
Zoo laet nu d'eerste reis 't gewijde reuckwerck branden,
Tot blijck van uwe trouw. Mijn Bruidegom, mijn Heer,
Beny Sidonia (bemintghe haer) dees eer,
En roem niet, dat haer' wensch werde ingevolght dus verre,
En uw doorluchtste kroon zich voor onze Avontstarre
Eerbiedigh nederbuigh', niet meer dan eene reis.
't Verzoeck is redelijck: ontzeit men ons dien eisch?
Ghy rekent dit tot eere, en roem: maer hier te lande
Gedijt het u tot haet, verlasteringe, en schande.
Mijn lof zal wijder gaen dan 't licht des hemels straelt.
Al 't omgelegen volck, dat aen uw rijcken paelt,
Zal juichen: lange leef de Prins, en zijn Princesse.
Sidonia, leef lang: leef lang, o spruit van Jesse.
Hoe dunckt u zal dit volck ons groeten te gelijck?
Hoe draeght zich deze stadt? Hoe luidt de roep van 't Rijck?
De groet van al het hof zal aen de starren stijgen.
Het minste deel des volcks misnoegende moet zwijgen.
Wy zien dit verder in. Ghy overschoone laet
Dit rusten. Zulck een werck eischt tijdiger beraet.
De spiegelstrijt gaet aen. Ghy moogt het flus gedencken.
Wy volgen menighmael daer ons uw oogen wencken.
Zijt wel gemoedt: wy gaen, o Koningklijcke Bruit.
Hy luisterde, zoo 't scheen, maer quam tot geen besluit.
Nu dient my Ithobal zijn toelegh in te scherpen,
Om onder ons bancket hem over stach te werpen.
Zaegh David uit zijn tombe eens op,
En zijnen grijzen zoon
Beschamen 's Vaders kroon;
Daer hy, gelijck een hoofsche pop,
In 't buitenlantsche feestgewaet,
Met gout de locken poêrt,
Verydelt, en vervoert,
Zijn rijck en godtsdienst drijven laet;
In 't midden van d'onkuische jeught
Der Koninginnen duickt,
Naer mirre en amber ruickt,
Den Wellust inhaelt, als een deught,
Met mirten 't wufte hooft bekranst,
Den wijn met sappen mengt,
Met wijn den rey besprengt,
Die schimpende om zijn grijsheit danst;
Hy riep van groot verdriet:
Ick ken dien nazaet niet.
De vrucht veraert zoo van den boom,
De telgh van haren stam,
Den grooten Abraham.
Zoo dwaelt een klepper zonder toom.
Een wagen zonder karrossier
Aldus aen 't hollen raeckt,
En neerstort, dat het kraeckt.
Zoo zet een hofvonck 't Rijck in vier.
Wat vordert 's vaders oorloghsfaem,
Godtvruchtigheit, en zorgh?
Waer vint zijn hoop een borgh
Voor eenen dwazen erfgenaem?
De Heiden hou zich vry gerust,
En 't zwaert in zijne schee;
Een ongesteurde vre,
Een Vredekonings vrouwelust
Vernielt op eenen dagh
Ons diergekocht gezagh.
Maer toef, nu zultghe onze oorloghsmaght,
Voor 't jonge mirtewoudt,
Gelijck een bergh van gout,
Zien flickren in haer volle kracht;
De goude schilden in de zon
Zien schitteren, zoo schoon
Als starren aen Gods troon;
Daer Davids Helden Salomon,
Om zijn geluck bemint, benijt,
Vereeren in het velt,
In hun gelidt gestelt,
Met eenen trotsen spiegelstrijt.
Dat eene stofwolck, onder 't slaen,
De heiren overdeckt,
Terwijl men vliege, en treckt
Op 's vyants heirspits af en aen:
Dan roep eens uit de borst:
Zoo vecht de Vredevorst.
Helaes, wie is op wapens stout,
Op yzer, en op stael,
Op kinderspel, en prael
Van purper zilver en fijn gout,
Borduurssel, parlen, en gesteent,
't Welck eer den roover sart?
De krijghsdeught leeft in 't hart,
Dat zich van bleecken Wellust speent.
Dees hofpracht, al dit poppenheir,
Dit weerloos schijngewelt
Op 's Vorsten voorbeelt smelt
Allengs, en leit van zelf 't geweir
Ter liefde van zijn Schoonste neêr,
En treet in haren dienst.
Zoo krijght op 't ongezienst
Het lant een' onbesneden Heer.
Och, eertijts vroom geslacht,
Hoe slaept ghy op uw wacht!
Alle dingen door en weder
T'onderzoecken, te verstaen
Wat men ziet beneên de maen;
Al wat d'aerde, ons moeder, baert:
Van den yzoop tot den ceder,
Alle planten, en den aert
Van een ieder dier te kennen;
't Zy het hier op aerde leef',
Of de dunne lucht doorzweef,
En doorvliegh' met vlugge pennen,
Of de wateren bezwemt:
Alle kennis is verloren;
Kan de Min den Vorst bekooren,
Dat hy van zijn' plicht vervremdt.
Dan regeert geen man den Staet,
Maer een vrouw in mans gewaet.
BENAJAS. SANHEDRIN.
Myn Schiltknaep, luister flux Heer Sabud stil in 't oor
Dat al de Sanhedrin vast aenstapt, en gehoor
Ten hove zoeckt. Men dient den toegang te bewaren,
Of nu de breede Raet den Koning quaem bezwaren,
Daer hy zich in de zael op 't feestelijck bancket,
By 't vrouwetimmer heeft ter tafel aengezet.
Wy zullen hier een poos de Vaders onderhouden,
Naer hoffelijcken stijl: doch ofze iet verders wouden
Bestaen, en drongen om den Koning mondeling
Te spreecken; 't waer geraên dat hy hun onderging;
Dewijl de roep dit feest ten breetsten uit durf meten.
Hy rijze, is 't mogelijck, van daer men is gezeten,
En trede al heimelijck, zoo spoedigh als hy magh,
Van 's Konings blijden disch, en keere dezen slagh.
Geluck, Heer Benajas.
De hemel wil u sparen,
Grootachtbre Vaders: wel, wat brengt ghy ons voor maren,
Van binnen?
Zegh ons, is Heer Sabud by der hant?
Hy onderhoudt den Vorst, ten dienst van 't Vaderlant,
Als zijn vertrouweling.
Hoe zou de Vorst hem missen?
Hy gaet in 't kabinet van 's Rijcks geheimenissen,
En volght zijn' meester, als zijn schaduwe, al den dagh.
Wat zijn geluck by hem tot 's vollecks heil vermagh,
Benaerstight hy ten hove, al waer het met zijn schade.
Zoo d'amptenaren dus der Koningen genade
Gebruickten overal, men zou een beter tijt
Beleven, zonder twist, en onderlingen strijt.
Nu sluipen menighmael de vleiers in de hoven.
Dan magh de lente 't lant een vruchtbaer jaer beloven,
Maer och de vleitong gaet met al den bloessem deur.
Het ooft der Doode zee stelt dus ons hoop te leur.
De vleier streckt een pest by hooghgebore zielen,
En leertse in 't ende zelfs voor haer gebreken knielen;
Gelijck een onbesneên zich voor den afgodt buckt.
Hoe nu? ontstelt u dit? o Vaders, wat verruckt
Uw zinnen, zoo verbaest? ontstelt u deze rede?
Hier valt noch twist, noch strijt. Een ieder leeft in vrede,
In dit gezegent Rijck. Wat 's d'oirzaeck datghe zucht?
Geloof geen lastertong, noch ydel straetgerucht.
Geruchten komen op gelijck de zomerbuien,
En drijven over. Wilt geen spel ten erghsten duien.
Ick gis het volleck smaelt op dit Sidonisch feest,
En feestbancket. Magh nu de Vredevorst zijn' geest
Niet spelen voeren, en na veel beslommeringen
Uitspannen voor een' dagh? of zou het volck hem dwingen?
De lusthof heeft zijn tijt hier buiten; het paleis
Daer binnen oock zijn beurt, doch elleck naer den eisch.
Het voeght den Rijcksraet niet den Koning wet te stellen,
Noch onder zijn vermaeck den ouden Heer te quellen,
En 't hooft te breecken: neen, dat past geen' onderdaen.
Wy komen op dien voet niet t'zamen herwaert aen,
Maer moeten naer het volck ons zelfs een luttel voegen,
Hun opspraeck dempen, en de burgery vernoegen.
De burger klaeght uit weelde, onkundigh van zijn lot.
De burger eert de kroon gewilligh onder Godt,
En wenschte 't aengezicht des Konings meer 't aenschouwen,
Die midden in den drang der buitenlantsche vrouwen
Belemmert zit, en niet gezien wort op den stoel,
En zetel des gerechts. 't Gemeene best wort koel
Behartight, daer de Heer van huis is, en te zoecken.
Zoo morrenze by wijl, ja lasteren en vloecken
De Koninginnen, als of by hun zweet, en bloet
Die Koningklijcke sleep te dertel wiert gevoedt
In overdwaelsche pracht, en walgende overdaden.
Gesteenten, kroonen, prael, juweelen, en gewaden
Waerdeerenze op het naeuste, en hangen 'er voort by
Al wat hun ongedult verziert, en uitsmijt. Wy
Ontveinzen 't, om geen' haet der morrenden te tergen.
Doch 't geen een ieder ziet, hoe kan men dat verbergen,
Of lochenen? Men roept: de Koning wort verruckt
Van 't eerste spoor. Helaes, de lieden zien bedruckt.
Wat lust kon eenigh Vorst ter weerelt oit gebeuren,
Indien hy zich terstont aen 's volcks gemor zou steuren?
Het heught ons hoe de kroon tot aen de sterren rees,
Toen op den elpen troon hy 't billijck vonnis wees,
En scheide door het zwaert den kindertwist, zoo snedigh.
Nu slaept de leeuwestoel, nu staet de zetel ledigh,
Waer op zich elck beriep, indien hy in de poort
Zich vont verongelijckt, of langsaem wiert verhoort.
Het past den Sanhedrin op 't poortgerecht te letten.
Het past den Sanhedrin, en oock het hooft der wetten,
Den Koning boven al, den mont van 't Rijcksgerecht,
De tong en ziel des Rechts. De Raet is 's Konings knecht.
Een ieder schuift den last van zijne op 's Konings schouder.
Zijn hoogen ouderdom zoeckt rust. De Vorst wort ouder,
En zwack, en onbequaem tot zulck een lastigh pack.
Wy wenschen te gelijck zijn Majesteit gemack,
En rust, zoo veel hem Godt van boven heeft beschoren.
Wat raet? Hy is ter kroone en tot dien last geboren.
Ontlast dan naer uw maght het ampt der Majesteit,
Die 't gansche Rijck verplichte, en toom het onbescheit
Des al t'ondanckbren volcks, en zijne lasterstreecken.
Zou 't oock geoorloft zijn den Koning eens te spreecken?
Genoegh, indien hy niet verheught waer aen den disch.
Wat wil de spiegelstrijt? wat strijt, wat veltslagh is
Voor 't mirtewoudt vertoont, dat wonder geeft te zeggen?
Wie stopt het volck den mont? Men kan geen zaek beleggen
Zoo wijsselijck, het zy oock waer, wanneer, en hoe,
Of ieder een bediltze, en zeit' er 't zijne toe.
De Koning voerde 't oogh der Koninginne spelen.
De hofwacht stont op 't velt, gewapent in twee deelen,
En vierkant, heerelijck en hemelsch uitgerust.
De zon ging op in 't gout, en scheen op pracht belust.
Het eene deel, getroost des Konings zy te voeren,
Verhief de Leeuwsbanier, gereet den klaeuw te roeren.
Het ander hielt de zy van zijn Princes, wel prat,
En stack een' stier op, daer een schoone Maeght op zat,
Waer van de Sidoniers nog ydelijck gewagen
Hoe 's weerelts derde deel naer heur zijn' naem zou dragen.
Zoo dra men wapen blies, in 't aenzien van den Heer,
Ging elck zijn' vyant fier met spiets en zwaert te keer;
Hoewel alleen in schijn, en zonder bloet te storten.
Men zagh tot driemael toe de heiren t'zamenhorten,
En driemael deizen, met rondassen op den rugh,
Tot dat de Leeuwsbanier, vol dootschrick, bang, en vlugh,
In handen viel (het scheen bykans een strijt van minne)
En opgedragen wiert zijn liefste Koninginne.
Daer komt Heer Sabud zelf. Ick laet de Vaders hier.
Men speelt al schimpende ernst. Godt geve dat de Stier
Van Sidon niet den Leeuw van Juda overheere,
En over zijnen staf en godtsdienst triomfeere.
SABUD. SANHEDRIN.
Sabud
Wat brengt de Sanhedrin ons uit de stadt al goets?
Mijn Heer, niet al te veel. Men zit hier goedes moedts;
Maer binnen mompelen de lieden, langs de straten,
Dat zy van hunnen Vorst en vader zijn verlaten;
Hy hof en stadt vergeet, op Recht noch rechtbanck let,
Ja tempel en altaer uit zijn gedachten zet,
En Sidon kercken bouwt, en inwijdt voor de muren,
Ten schimp van Godt en 't volck, tot vreught der nageburen.
Zy dragen nauwelix dit wyfeest met gedult.
Sidonia lijdt last. Zy geven haer de schult.
Sidonia misleit den Koning met haer smeecken,
En sleept in 't hof een' staert van Heidensche erfgebreken,
Die wortelen allengs zoo diep, dat Davids erf
Niet anders ziet te moet dan woestheit, en bederf.
Mijn Heer, ontschuldigh ons: wy levren u de woorden
Der burgren over zoo wy die in 't uitgaen hoorden.
Gemeenlijck slaet het volck de Heeren zelfs voorby,
En heeft het in de koorts van zijne razerny
Op iemant naest den Heer te vreesselijck geladen.
Wie kan hun onverstant bestieren, ofte raden?
Moet nu Sidonia dit boeten boven al?
Wort zy nu, als de bruit, uit zulck een duizenttal
Genoemt, om met dien smaet haer majesteit te grieven?
Wie zocht den burger meer te helpen, te believen
Dan zy, zoo menighmael de stadt haer lastigh viel?
Wat namze al zorgh op zich! Hoe onverdrietigh hiel
Zy 't woort des volcks ten hove, oock met gevaer van eere
En aengenaemheit zelf te derven by den Heere,
Die zich by wijlen belghde, om d'onbeschaemtheit van
Het smeeckschrift, of de zaeck, of zomtijts om den man.
Ondanckbaer volck, zy heeft u 't onrecht hier gesleten.
Kan haer gedienstigheit zoo ras den geur vergeten?
Haer deughden zijn bekent, gelijck des Konings min,
En yver tot zijn Bruit, die voert hier feesten in,
En Sidons razerny, by geen Hebreen te lijden.
Hier buiten voor de stadt? hoe nu? waerom benijden
De burgers haer 't gebruick des offers, datze toch
Aen haere moeders borst eerst indronck met dat zogh?
De Koning hanthaeft streng uw' godtsdienst, en behoeders.
De Vorst van Tyrus en uw Koning zijn gebroeders,
En bontgenoten, ja door 't bruiloftsbed verknocht.
Tot aen het outer toe. Geen spruit van Jesse moght
Zich verder met den Nijl of eenigh Rijck verbinden.
In 's weerelts zaecken zijnze alleen gelijckgezinden.
Niet wijders hielden wy den nagebuur te vrient.
Heeft Hiram dan by zoon en vader niet verdient?
Zou Tyrus nu dus veel genade niet gebeuren,
Of ghyliên most het feest, de vreught der Dochter, steuren,
En haren vrydom? merck wat onbescheit is dit.
Men gunt dat Hiram gansch Fenicie bezit,
En Assers erreflot van 't Rijck te leen magh houden.
Zoo groot een godtsschult wort den Heiden quijtgeschouden.
Des danckenze niet ons, maer hun doorluchtigh zwaert.
't En deed hun dapperheit, men hadze niet gespaert.
Mijn Heer, vergeef het ons indienwe 't hof bezwaren,
Uit zorge om Moses Wet en godtsdienst te bewaren.
Wie heeft den godtsdienst meer gehanthaeft dan uw Vorst?
Voorhene: maer, indien men 't veiligh uiten dorst.
Ghy mooght vrypostigh ons uw zorgen wel vertrouwen.
Godt waerschuwde ons doorgaens voor buitenlantsche vrouwen:
Is nu de Sanhedrin voor 't vrouwetimmer bang?
Zy moorden dit geslacht met haren toverzang.
Ghy acht dan 's Konings brein te zwack voor vrouwelisten?
Haer loosheit broet doorgaens, uit Wijzen, afgodisten.
Een wijs verstant omhelst geen godtheit tegens reên.
't En zy de wijsheit dwael', verblint door ydelheên.
Het vrouwenoogh kan licht een mannenhart bekooren.
Benijtghe uw' Vorst zijn' lust?
Een wettige ingeboren
Verzade 's Konings min. Dit Rijck was noit misdeelt
Van schoonheên, schooner dan zich eenigh hof verbeelt.
Men moet een' vreedzaem Heer zijn lusten niet besnoeien,
Maar liever queecken. Op zoo eng een leest te schoeien,
Zijn' zin te zetten slechts op eene lantzatin,
Verveelt de Majesteit, en onbepaelde min
Van hooghgeboornen: neen, een edel hart wil weiden,
En lezen keur van kruit. Men magh geen' Koning leiden
Met burgerlijcken toom. Hy zoeckt uitheemsche stof.
Van zulck een ydelheit gewaeght het Tyrisch hof.
Maer Salomon bestelde en leerde ons andre spreucken,
En zuivre bladen. Zou hy zelf zijn lessen kreucken?
Hy mengt oock deught met vreught, vryaedje, en minnekout,
En looft de Bruit, die hem aenminnigh onderhoudt
Met wederliefde en gunst, en hoffelijcke zeden.
Hy maelt haer wezen af, en haer bekoorlijckheden.
Hoe zwiert de hairlock dan met zulck een' aert, en val!
Hoe lonckt haer oogh, die 't hart uit 's Konings boezem stal!
Wat wit gewasse kudde is witter dan haer tanden!
De lippen gloeien meer dan karmozijne banden.
Het wangeblos verdooft den blozenden granaet.
Hoe luickt haer aanschijn op, gelijck een dageraet!
Dan smaeckt geen muskadel zoo lecker als haer borsten!
Wat dochter treet zoo braef, als deze spruit des Vorsten!
Hoe reizigh schietze om hoogh, gelijck een pallemboom!
Dan viert de minnegloet zijn poëzy den toom,
Om 't lichaem naer zijn' lust met zulck een' geur te kleeden,
En wederom t'ontkleên haer schoone albaste leden;
Dien wijnkroes boordevol, en ront gedraeit, en net;
Die goude tarweschoof, met lelien bezet;
Den dicht gesloten hof, en wat voor lieve namen
En tittels zijn vermaeck en liefde meer betamen.
Die hooge toon begrijpt Godts echtgeheimenis.
Des Konings huwelijck met Faroos dochter is
Het voorbeelt van Godts trouw met d'uitverkore zielen.
Verschoonze dan al die des Konings oogh bevielen:
Want Faroos spruit is zelf uit afgodisten stam.
Zy dient geen' afgodt, maer den Godt van Abraham.
Zy zwoer haer Goden af, en Memfis offervieren,
En 's vaders Priesterdom met al zijn outerdieren.
En Hirams bloet beschimpt 't Egyptisch Godendom,
Dat onder vacht en schacht en schubben dus rontom
Den Nijl wort aengebeên, daer 't volck zich laet misleiden.
Men moet de dwaling oock in 't Heidensch onderscheiden.
Wat aengegrensde, min of meer, in 't Heidensch dwael';
Wy wegen 't Heidendom in eene zelve schael.
En schoon Sidonia ons Wet hielt onbesproken;
Dees muur bepaelt den dienst: geen godtsaltaer magh smoocken
Dan binnen deze poort. Dees stadt is 't offerperck.
Verdadigh vry ons recht, maer treck niet al te sterck
Aen zulck een snoer. Men moet het oogh by wijlen luicken,
En door de vingers zien. Men moet zijn recht gebruicken
Wanneer het voordeel geeft. Zoo ghy het aen kunt zien,
Dit offeren zal haest van zelf zich zelf verbiên.
Verbiên? Het zal allengs gelijck de kancker kruipen,
En schieten zijn vergift; gelijck een adder sluipen
In 't lichaem van den Staet, en steken met den start
De heerschappy, de Wet en Godtsdienst naer het hart.
Dan zal men d'artseny, helaes! te spa bereiden.
Dees burgery kan Godt en Baäl onderscheiden.
Dies wenschtze Godt niet half te dienen, maer geheel.
Zy diene hem geheel, en staecke dit krackeel.
Het is een godtskrackeel: men magh Godts recht niet kreucken.
De tempel rieckt alleen van Levijs wieroockreucken.
Daer staet de voorhof, oock voor vreemden ruim genoegh.
Al 't vrouwetimmer bidt daer Godt aen, spade en vroegh.
Met uiterlijcken schijn, maer Heidensche gedachten.
Godt zagh wat gaven hem de Koninginnen braghten.
Godt zagh de gaven aen, doch 't hart van binnen meest.
Zy vieren met den Vorst den rustdagh, en ons feest.
En nu vermetelijck 't afgodisch feest hier buiten.
Indien men verder ga, de Koning zal het stuiten.
Wanneer het is te spa: wanneer de Sidonier,
Zoo blint als Ammon, oock zijn gruwzaem offervier
Met kinderbloet vermenge, en met onnozele asschen
En bloet zich schuldigh smette, in ste van zich te wasschen.
Dees gruwelkerck begrijpt al 't Godendom beknopt
Met een' gemeinen naem, en zal dus overkropt
Van vreemde tittelen een' vloet van afgoôn braecken;
Een ieder Godt zijn haegh en berghaltaer zien blaecken,
Tot dat het endelijck den waren Godt verdriet'.
Nu Vaders, naerdemael ghy dus veel quaets voorziet,
En spelt, zoo neem ick aen den Koning te vermanen,
Te letten op zijn ampt, en geenen wegh te banen
Tot dezen langen sleep van twist en zwarigheên.
Ontschuldight midlerwijl, ten beste van 't gemeen,
Den Koning by het volck, en helpt al d'opspraeck weeren.
Wy gaen. Heer Sabud, help dit werck ten beste keeren.
Ga heen, bekrijgh (sprack Balaäm
Tot Balack) 's vyants tenten
Met zwaert, noch dreigementen;
Maer zetze in brant door minnevlam,
En vier van Joffrenoogen.
De schoone jeught van Madian
En Moab trede in een gespan.
De braefste dochters togen
Te velde op dien Waerzeggers raet,
Om harten te veroveren,
En herssens te betoveren,
Met mijnen, loncken, en gelaet.
De bloem der Jongelingen
Bejegentze aen de legerpoort,
En kan, door 't lief gezicht bekoort,
Zijn hartstoght niet bedwingen.
Een ieder liefkoost zijn Heidin,
Die midden onder 't vleien
Zich veinst te willen scheien.
't Hebreeusche bloet, te zoet op min,
Belooftze trouw met smeecken.
O list! o vrouwetreken!
Indien het hart niet anders peinst
Dan mont en lippen uiten;
Men kent geen' knecht van buiten:
Bemint en spreeckt ghy ongeveinst;
Zoo sterck uw woort met daden,
En nuttigh tot een klaer bewijs
Een' zelven disch, en offerspijs.
De minnaers staen beladen
Om zulck een antwoort, al te straf.
Wie brantmerckt zijn geweten,
Aen Baäls disch gezeten,
En zweert zijn' Godt voor Baäl af?
Hoe worstelen de zinnen!
Hier valt in 't hart een felle slagh,
Om 's hemels vloeck, en 's Joffers lach.
Wat zijde zal dit winnen?
D'onzichtbre Godtheit zit te hoogh:
De jeught is brusk en teder:
Zy wanckelt hene en weder.
De zichtbre schoonheit speelt in 't oogh,
En leertze op Fegor knielen.
O plaegh van mannezielen!
De jeught verging in dat gevaer:
Maer zou de Min, die 't grijze hair
Van Salomon kon zengen,
Hem, op 't Sidonisch feestbancket,
Vervoeren van der Vadren Wet,
En oock ten afval brengen?
Dat hoede Godt, die Abraham
Uit Ur beriep, en Jesses stam
Verhief, ten roem der vromen;
Of 't is hier omgekomen.
SADOCK. WETGELEERDE. REY.
Wy raeckten nauwelijcks met moeite door 't klincket
De Bronpoorte uit, zoo was de breede straet bezet
Van oudt en jongk, en mans en vrouwen, die vast schreiden,
Met bittre tranen en weeklaghten ons geleiden,
Zoo verre een ieder kon, en drongen de staffiers.
Wat was 'er al gekerms, gejammers, en getiers!
Hoe scheen de straet zoo licht van vierpan, en lantaren,
En fackel! Kan de Wacht haer wacht en poort bewaren,
Het valt haer dezen nacht verzeker bang genoegh.
Toen dees gemeente zagh wat zorgh d'Aertspriester droegh,
Om noch het Rijcksschandael, waer 't mooghlijk, voor te komen,
Bedaerdeze in het einde, en liet zich wat betoomen.
O Vader (schreiden zy u na, van poort en wal)
Ga hene, ga, en schut dien jammerlijcken val.
Ghy komt hier juist van pas, om 's Konings val te schutten.
O hooft der Priestren, help den struickelenden stutten.
Stap aen, stap aen, naerdien 't gevaer geen uitstel lijdt.
Ick zagh het gansche spel, o Vader, het is tijt.
Wat zaeghtghe? staenwe een poos, en laet ons wat bedaeren.
Men magh geen Koningen op straetgerucht bezwaeren,
En tijding, over graft en muren heen gehoort,
Van krijghsvolck, op de wacht gestelt by deze poort.
Belust te weten hoe dit feestmael af zou loopen,