floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Eer 't nieuwe Rijck een' vasten voet
Genomen, en wel dicht gesloten,
Zijn wortels heb zoo diep geschoten,
Gelijck een cederboom, die, vast
Aen Liban, op geen winters past:
Noch komen cedren te bezwijcken;
Noch eer, dan cedren, groote Rijcken:
En spieglen zich de Grooten niet
Aen 't geen men meer dan daeghlix ziet?
O blinde en dolle reuckeloosheid!
O al t' ondanckbre en trotse boosheid!
Wat is 't, dat u den breidel slaeckt,
Zoo ras als niet tot yet geraeckt?
Verwaentheit weelde en ledige uuren
Verweldigen de steilste muuren.
De hooghmoed en de leckre tand
In 't lachende beloofde land
Terstond het eerste hof bedorven.
De roozegeur der honighkorven,
De versche room der dertele geit,
Die in de beste kruiden weit,
De muscadel, die d'ouders zaegen
Twee mans op eenen handboom draegen,
De hartverquickende granaet,
De boom, die puick van dadels laed,
De vygh, als vuisten uitgedegen,
De vette olyf, al 't veld vol zegen,
Verzelt met dat gezegent zwaerd,
Zijn oirzaeck, dat de spruit veraerd
Van God, haer' stam, te mild in 't geven.
Men valt aen 't woên, van 't wederstreven.
Men houd met alle maght den staf,
Dien d'eigenaer met recht vergaf.
Een schip op zand verstreckt een baecken.
De Voorzaet leert den Nazaet waecken,
Die let op roer, en star, en peil,
En houd gestadigh oogh in 't zeil,
Om recht de haven in te vaeren:
Terwijl d'alziende ooghappels staeren
Op 't hoofd, gekroont met diamant,
't Welck in Gods hart de kroone spant,
En, in 't paleis van louter marmer
En cedren, klaeght dat zijn beschermer,
De bondkist, met onzekren voet
Zich aen een hut vernoegen moet:
Doch God belooft zijn oir te wecken;
Dat zal de Cherubinnen decken
Met bogen, hemelhoogh gebouwt,
En overkleed met klinckklaer goud.
Daer zal hem Aron wieroock branden,
En zien de heilige offerhanden,
(Zijn aenzicht naer de zon gekeert)
Van hemelsch vier tot asch verteert.
REY VAN PRIESTEREN. RISPE. MICHOL.
Mevrouwen, die, voor 't hof, met jammerlijck misbaer,
Gescheurde kleederen, en uitgetrocken hair
Gezeten, kermt, om 't lot uw zoons te beurt gevallen;
Ick wenschte, kon 't geschiên, dat yemant van ons allen,
Naer tijds gelegenheid, dees bittre ontsteltenis,
En rouw, die zekerlijck niet onnatuurlijck is,
Zoo maetighde, dat hier d'ellende stand moght houden,
En wyder ongeval het Rijck werd quytgeschouden.
Doch troosten valt hem licht, die liever raed dan geld,
Noch levend voelt, hoe 't hart der moedren zy gestelt;
Het welck geen scherper vlim van weedom kan doorsnijden,
Dan 't geen zy in haer vrucht, en bloed, en afkomst lijden.
Dit lijden word geterght, indien men 't plotsling stuit,
En schreien stilt de pijn; dies schrey uw krop vry uit,
Indien ghy schreien kunt. laet vry de traenen zypen,
Eer 't hart verdrenck. maeckt los dees banden, die u nypen,
En geeft den lijckrouw nu den vryen toom. ach ach!
Wy klaegen neffens u, zoo klaegen helpen magh.
Is dit dan al de troost, dien wy van u verwerven?
Wy wenschten, moght het zijn, voor uwe zoons te sterven.
Zo spreect ghy, en drijft zelfs met maght het wraeckrecht voort.
Wat eischtge?
Straft den Vorst, en maent hem om zijn woord.
De Vorst heeft noit zijn woord veel min zijn' eed gebroken.
Wat heeft noch strax zijn mond dan tegens ons gesproken,
En op een nieuw belooft van zijn' gezwooren eed?
O Vader, o mijn Broêrs. ick klaegh uw graf mijn leed.
Och was' er rust voor ons, gelijck voor u, geschapen.
Weck Vaders geest niet op. laet vry uw Broeders slaepen.
Uw goedertieren heer heeft zijn gena betoont,
Van twee Mephiboseths den jongste 't lijf verschoont,
Oock Micha zijnen zoon; en in hun beider leven
Dien hoogen eed geberght. getroost u d'andre zeven.
Wee my verstoote vrouw, is dat zijn rechte hand,
Die hy my noch terstond gaf tot een zeker pand
Van 't koningklijcke woord? o reuckeloos betrouwen!
Och deist de zon noch niet? hoe kanze dit aenschouwen?
Och heb ick my gehoed voor dezen harden slagh?
Die koomt van God. de Vorst houd al wat hy vermagh,
En ziet geen' andren raed om Gabaon te stillen.
Och zal men zoo verwoed die bloem der mannen spillen?
Niet spillen, maer besteên ten oorbaer van het Rijck,
Tot slechting van 't geschil, en 't wrockende ongelijck.
De neefs om grootvaers schuld mishandlen ongenadigh?
De neefs aen 't zelve stuck me schuldigh, en handdaedigh.
De vader gaf den last. de zoonen voerden 't uit.
Getroost u toch in Gods rechtvaerdighste besluit.
Gedenckt, hoe heerlijck 't zy, dat zy den ganschen lande
Verstrecken tot een' zoen, en heilige offerhande,
En zoo veel duizenden, op d' oevers van de dood,
Beschutten met hun' hals voor 't zwaerd van hongers nood.
Zy mosten toch vergaen in 't algemeen bederven.
Nu zullenze, tot heil des volx, als helden sterven,
En 't hongrigh Kanaän gedyen tot een spijs.
Wy sterven altemael; het scheelt slechs in de wijs.
Wie heen sterft, naer 't beloop, word zonder naem begraeven.
Men drijft, behouden of met schipbreuck, in dees haven,
Daer 't al te zaemen vloeit. de tijd loopt snel en kort.
De bloem moet af, 't zy die gemaeit werde, of verdort
Na eene poos van zelf. 't gaet al der oudren gangen.
Indien 't niet schorte aen brein, men zou naer 't end verlangen,
Om liefst by tijds t' ontgaen al's weerelds moeilijckheên.
Geen steenrots word in zee van baeren meer bestreên,
Als lijf, en ziel, aen een, voor luttel tijds, verbonden.
Wie hier op staeten bouwt, die bouwt op weecke gronden,
En zackende, eer 't gevaert ten halve raeckt om hoogh.
Hoe hooger opgehaelt, hoe meer in 't nydigh oogh,
Hoe min van windvang vry. wie 't jaerboeck van het leven
Des Konings op wil slaen, dat zal hem reden geven,
En 't zekerste bescheid. De Vorst quam tot zijn wit
(Gods werck) met moeite, en houd zich naulix in 't bezit.
Wat in en uitheemsch ley niet toe, om hem te hinderen?
Wat rampen most hij niet beleven aen zijn kinderen,
Stofferende een tooneel? en wat beleeft hy nu?
Of waentghe wel, dat hem dit lichter valt dan u?
Neen zekerlijck, dat blijckt noch niet aen 't minste teecken.
Noch meer, het tegendeel is klaer genoegh gebleecken.
'k Heb zijn verbaestheid en verlegenheid gespoort,
De traenen zelfs gezien, de droeve stem gehoort.
Dees storrem waeit te sterck. hem helpt geen tegenstreven.
Zijns ondankx word hy dus aen laeger wal gedreven:
Dies bidden wy, omhelst dit lijden met geduld,
En geeft dien vromen heer, 't godvruchtigh hoofd, geen schuld,
Wiens deugd veel zwaerder weeght dan 't goud van 's werelds kroonen.
Een deughd, barmhartigheid verciert der vorsten troonen,
En scepters meer dan goud, ja maeckt het hoofd van 't Rijck,
Terwyl het sterflijck is, een Godheid zelf gelijck.
Een Vorst magh met zijn kroon vol diamanten praelen,
En glinstren in de zon; maer alle zichtbre straelen
Verdooven, by den glans der koningklijcke deughd,
Barmhartigheid, die 't al gelijck de zon verheughd.
Indien ghy moed had dit den Koning in te scherpen,
Hy zou zoo veel gebeên noch klaghten niet verwerpen,
Maer wercken op de stof, die nu voorhanden is,
En reed, en rijp, slechs wacht, om een gelijckenis,
Die naer yet hemelsch zweemt, van hooger hand t' ontfangen.
Hy zalft dees slaeven wel met dooden, en met vangen,
Maer quetst zijn bedgenoot, en edelste vriendin,
Al 't aengehuwde bloed, ja 't gansche Benjamin,
Terwyl hy Juda streelt. Het volck, dat hy verdaedight
Voor dierte, zoo men 't noemt, zal nauwelix verzadight
Met andere oogen 't stuck van achter eens bezien;
En zoo 't op hollen raeckt, al lagh hy op de knien,
En bad al scepterloos, en met gevouwe handen,
Dat zou zijn nieuw gebied niet bergen voor het stranden,
In 't onweêr der gemeente, ontstelt om 't gruwlijck stuck,
Dat dus een Heidensch schuim het wettigh zaed verdruck,
Ja aller stammen Recht, in 't sterven onzer zoonen.
Wat reden kan dit stuck verbloemen, of verschoonen,
Zoo 't volck dit koomt te zien door eenen andren bril?
Gaet paeit het dan hier meê: 't was Amors wraeck, Gods wil:
Dies let, eer ghy verzeilt in zorgelijcker baeren,
Waer meê men minst misdoet, met dooden, of met spaeren.
Een matelooze druck zeer avrechts redeneert;
En met haer onklaer oogh geen zaecken recht waerdeert.
De spinnekop zuight gift, de bie heur honighraten
Uit eene zelve bloem. Betoon u toch gelaeten,
Nu menschelijck vernuft Gods vonnis, ree gevelt,
Niet krachtloos maecken kan. al deê men hun geweld,
Dat verre zy, noch waer 't voorzichtigheid te wijcken,
En leeren 't zeil by tijds, voor zulck een onweêr, strijcken.
Helaes! zy pleit vergeefs, die voor een' doove pleit.
Zoo bidde ick noch, om uwe en 's Helds godvruchtigheid,
En mijnen ouderdom, gaet heen uit mededoogen,
Nadien de priesters veel by koningen vermogen,
Gaet perst hem, zoo ghy kunt, noch t'onzen voordeele af,
Genade, of uitstel, of vermindering van straf.
Zoo moet uw wieroockvat veel aengenaemer branden.
Zoo zegen God het land door uw geheve handen.
Zoo strecke uw over ons medoogende gemoed
Een betere offerhande, als koe, of kalverbloed.
Wy gaen zoo daedelijck verwerven, watwe kunnen.
Hy zal, zy gaen vergeefs, hun geen gehoor vergunnen.
Helaes, wat gaet ons aen? wat hoor ick voor dees poort?
Och stortenwe een gebed. zy vaeren'er meê voort.
O bron der hemelsche genade,
Sla uw genadige oogen neêr
Op weeuwen, zonder hoofd, en heer,
Bedompelt in den rouwgewade;
Om zeven kinderen begaen,
Die al om 's vaders misdaed lyden,
In deze onvruchtbre en dorre tyden.
Och help, verwoede wolven slaen
De klaeuwen aen d'onnoosle schapen,
En dreigen hen met muil, en tand.
De herder bied geen wederstand.
Dees grimmige Heviten gaepen,
En snicken naer onschuldigh bloed:
En wy ter dood bedruckte moeders,
Ontbloot van helpers, en behoeders,
U vallen met gebeên te voet.
Verlos het land van hongers plaegen.
Verlos hen, die, in droeven schijn,
Alree ter dood verwezen zijn;
Of sterck ons, om dit kruis te draegen.
Verlicht dit al te lastigh pack.
Dit valt te zwaer, of wy te zwack.
Zy komen, dochters, koomt, en vat my onder d'armen.
Koomt recht dit oude wijf, gemat van vruchtloos karmen,
Een luttel overend. ick hoor van veer 't gerucht.
Ick hygh naer mijnen aêm, en schep een bange lucht,
Het veurspoock van hun dood. och dochters, och zy komen,
Waer laet ick mijn verdriet? hoe kan ick my betoomen?
Hen ziende tam en mack in zulcker voglen klem.
Ick hoor het rammelen der keten, en hun stem.
GABAONNERS. GEBROEDERS. MICHOL. RISPE.
Voort, voort. dit vonnis lijd geen sammelen, noch marren.
De dood byt fel genoegh, men hoeftze niet te sarren
Met uitstel, uur op uur. voort, voort. wij gaen u voor.
Wel wat gebalck koomt hier? men geef haer geen gehoor.
Ghy Amoreen, daer is noch tijd om u te wreecken.
Wy willen, voor het lest, noch eens ons moeders spreecken,
Voort, voort. de tijd verloopt. dit willen koomt te spa.
Al quam de Koning zelf, hier is geen lijfsgena.
Wy achten ons te vroom van slaeven 't lijf t'ontfangen.
Wy zijn 'er t'eerlijck toe.
Zoo zult ghy eerlijck hangen.
Ja eerelijck voor ons, maer schandelijck voor u.
Wat zeit dit basterdbloed? hoe zal 't hier lucken? nu
Gaet voort. wy keeren ons aen geen gejanck van wyven.
Wy weten raed, om u die traegheit uit te dryven.
Zoo mannen, touwt 'er op, die moedwil moet 'er uit.
De bolpees maeck hen vlugh. men touw hun vry de huid.
Is 't moederlijck, dat wy hen noch niet aen en randen?
Ghy moeders van dit aes, ziet toe, dat ghy geen handen
Aen 't heilige gerecht en Gods bedienaers schend,
Noch 't vonnis meer verzwaert door eenigh dreigement.
Wat dreightghe met de vuist? wat ziet ghy om naer steenen?
Dit dreigen schut geen straf.
Och laet ons slechs beweenen
Der kinderen ongeval. hoe steecktghe zoo vol nijds?
Och gunt, och gunt den rouw der moedren zoo veel tijds.
Verzacht met zoo veel troosts heur smart geleên in 't baeren.
Om deze rimpelen, om deze grijze hairen,
Dit mergeloos gebeente, en al wat helpen kan.
Hoe brultghe zoo verwoed?
Hoe brulde die tyran,
Dien, laeuw en vuil van 't bloed der omgebroghte slaeven,
Ghy in uw' schoot ontfingt? hy heeft dien kuil gegraeven,
Waer in zijn eige zoons nu storten over 't hoofd.
Och heeft de tijd noch niet dat smeulend vier gedooft.
Gedooght, dat wy dien brand met onze hartaêr blussen.
De moeder ly voor 't kind, wy zullen 't wraeckrecht kussen.
Geen moeder lijd voor 't kind. waer is men zulx gewoon?
En lijd om Grootvaers wil nakomeling, en zoon?
Zy lyden min om hem als hunne schelmeryen.
Een ander wette 't mes.
Zy proefden hoe 't kon snyen.
't Was reuckeloosheid eer dan boosheid in hun jeughd.
Verbloem het, zoo ghy wilt, het was een booze deughd.
't Was vaders dolligheid, waer van hy was bezeten.
Zoo temt men best zijn zoons by tijds met deze keten.
Hy viel door dolligheid in zijn bebloede zwaerd.
Waerom heeft 't naaste bloed den dolle niet bewaert?
Indien een stier u stiet, wie zou die smart betaelen?
Men zou het op den stier en eigenaer verhaelen.
Wat eischtghe, op dat die scha geboet werd zeven voud?
Men weeght, neen neen, men weeght geen bloed op tegens goud.
De wraeck blies 't leven noit in dooden lang begraeven.
De wraeck betoomt den stoute, en leert hem zachter draeven.
't Gebeent der ouderen is menigh jaer vergaen.
Vergaen? my dunckt ick zie hun geesten om ons staen.
Wie noch voor dooden schrickt moet levendigen spaeren.
Geen levenden, om wien de geesten blyven waeren.
't Is ydle en enkle wraeck die zulcke droomen dicht.
't Magh wezen wat het wil, wanneer 't ons hart verlicht.
Verlicht men het gemoed met helden te vernielen?
Zegh schelmen, dick verdaeght van onzer oudren zielen.
De rekening van wraeck staet nimmermeer gelijck.
Z'is effen, als dees pest gevaeght zy uit het Rijck.
Bereitghe slechs geen plaets voor tienmael slimmer plaegen.
Het ga, zoo 't kan, zoo 't moet. wy zullen 't u niet klaegen.
Men schelde om Benjamin hun deze halsstraf quijt.
Om alle stammen niet. dees straf koomt op haer tijd.
Wat bitterheden heeft die stam niet moeten smaecken?
Kon dan die bitterheid hen niet wat zoeter maecken?
't Is menschelijck, indien men sneuvelt dus of zoo.
't Is Godlijck, zoo men 't boet, al boet men 't byster noo.
Wat kan uw' kindren zelfs misschien noch overkomen?
Zoo moet men hen by tijds met zulck een voorbeeld toomen.
Dat werckt wel averechts. het straffen terght het quaed.
't Leert omzien, niets bestaen, 't en zy met rypen raed.
Neemt d'overtreders wegh, het zal aen menschen schorten.
Neemt wegh de straf, het land zal met zijn muuren storten.
Hebt mededoogen met een troostelooze weeuw.
Van dien tyran, die loegh om 't Gabaonsch geschreeuw?
Erbarm u over dees van elck versmaede vrouwe.
Een dochter des tyrans, vermaeckt met onzen rouwe?
Verschoont de kinders toch hun moedren te geval.
Onze eige moeders eerst, dit raeckt ons boven al.
Nu Moeders, luistert toch naer onze leste rede.
O bey mijn zoons!
Mijn vijf.
Wy bidden eene bede.
Is 't mogelijck, ontzeght dees jongste bede niet,
En gunt ons noch dien troost.
Ja bid niet maer gebied,
Indien uw eisch bestaet in 't moederlijck vermogen.
Bedaert dan eene poos. bedaert, en wischt uw oogen.
De Moeders zien, waer toe het nu gekomen is
Met d'afkomst van 't weleer verheven huis van Kis,
Het welck des morgens rees met zulcke schoone straelen,
Als 't voor zijn' middagh weêr quam schandelijck te daelen.
't Ging Grootvaêr eerst voorwind. hy meesterde 't geluck.
't Ontzet van Jabes was zijn eerste heldenstuck,
En intre van het Rijck, zijn vroomheid opgedraegen,
Te Gilgal van al 't volck, na Nahas nederlaegen.
Hy trad de koningen van Zobal op den neck,
Oock Edom, Ammons maght, het heir van Amaleck,
En Moab, en 't geweld der trotse Philistijnen.
De zon quam, dagh op dagh, in Vaders zege schijnen;
Tot datze, voor zijn' troon, ter aerde leggen zagh
Al wat op Isrel roem en roof te haelen plagh.
Zoo ras als Samuël den Herder had gegoten
Den balssem over 't hoofd, dat voor zich vond ontsloten
De poorten van ons hof; vervloeide Sauls eer,
En vorige geluck allengskens, min noch meer
Gelijck een beeck, die van een' laegen heuvel steigert,
Verdrooght, zoo ras de lucht het aerdrijck regen weigert.
Een damp holp 's Konings brein aen 't woên, en uit zijn stel,
Zoo dat men 't smeecken most met 's herders snaerespel.
Indien de wapens yet, dat loflijck klonck, bedreven,
't Werd al de dapperheid des herders toegeschreven.
Al 't volck begon terstond naer David om te zien.
't Was: Saul sloegh'er een, maer David sloegh'er tien.
Ghy zelf ontzaeght u niet dien ouden heer te tergen
Met 's ballings leven, tot ons harteleed, te bergen.
De stapel van zijn ramp werd met zijn hand voltoit,
Toen hy 't geberght met doôn en wapens zagh bestroit.
De schoonzoon werd daerop voor koning uitgeroepen
Van Juda; Isboseth van Abner, en zijn troepen:
Dees zwaeide te vergeefs den zegenloozen staf,
Want Davids maght nam toe, en Sauls afkomst af.
Wy vonden ons alom geslagen, of verraeden.
Wat wil men, uwen druck opwroetende, u beladen?
Wy raeckten van den stoel. de herder steegh'er op.
Een yeder bad hem aen, en gaf ons huis de schop.
Wy, yegelijck ten spot, dus uit den troon gebeten,
Die schier een halleve eeuw van d'onzen werd bezeten,
Verlaeten vrolijck 't licht; om langer niet versmaed
Te duicken, onder hem, wiens starre boven staet;
En die ons nimmer deel aen Vaders erf zou gunnen,
Om niet door 's anders eer zijn eere te verdunnen.
Oock staet een edel hart, gedreven uit het spoor
Van 's werelds heerschappy, de dood veel schooner voor
Dan 't leven, zonder hoop van ymmer te regeeren,
En eenen schildknaep dus zijn huis te zien braveeren.
Dies bidden wy, magh 't zijn, en is uw gunst zoo groot,
Verbid uw zoonen niet, noch quelt u in hun dood.
Och waertghe in 't harrenas als helden omgekomen,
Daer grootvaer 't leven liet, en sneuvelde op uwe oomen,
't Waer eerelijck en met een lijckklaght doorgegaen.
Mijn druck, aen 't sluimeren geraeckt, vangt weder aen,
En schiet als uit den droom, ontstelder dan te voren,
Om dees vervloeckte dood en straf, uw hoofd beschoren.
Mijn kinders, heb ick u tot zulck een' smaed gebaert,
En zoo zorghvuldighlijck gekoestert, en bewaert
Tot d'allerhardste straf, die yemants hoofd kan treffen?
Ick stort, ick stort. oud wijf, wie zal u weder heffen?
Wie stutten met zijn hand? ick zwijm. ick sterf van rouw.
Ick ben een levend lijck. waer leeft bedruckter vrouw?
Zy tergen ons geduld met al dit ydel treuren.
Ghy zult een moeder eer van haere kindren scheuren,
Dan scheiden. 't veil omhelst den ollem niet zoo hecht,
Als zy zich om hun' hals en armen wind, en vlecht.
Mijn zoonen, 'k laet my niet van uwen boezem rucken.
Zoo zal ick mond aen mond, en borst aen boezem drucken.
Ghy worstelt te vergeefs, o weereloos geslacht!
Wijckt af, uw hof heeft uit. hier koomt een stercker maght:
Dies duickt voor haer van zelf, eer zy u strax leer duicken.
Ghy mooght d'ontfange maght gebruicken, niet misbruicken,
En tegens vrouwen minst, noch minder tegens haer,
Die u weleer geboôn.
Wat vordert dit misbaer?
Och zuster Merob, zie, hoe handelt men uw kinderen.
Och koning Saul, help my dit geweld verhinderen.
Nu moeders, weest getroost, en zet uw hart wat neêr.
Nu kust ons noch voor 't lest, noch eens, en dan niet meer.
Verreuckeloost u niet vergeefs. Laet Cham betyen,
En gunt de wraeck haer wil. hier baet geen tegenstryen.
Dit onweer sleept ons wegh, dies staeckt uw droef geklagh.
Geen ancker hecht zoo vast dat tegenhouden magh.
O mijn verweze zoonen,
Zijn dit de goude kroonen
En scepters, aen uw hoofd
En rechte hand belooft?
Zijn dit d' yvoire trappen,
Om op den troon te stappen,
En wyd en zyd ontzien
De stammen te gebiên?
Heeft my mijn hoop bedrogen?
En zijt ghy opgetogen
In mijnen zachten schoot
Tot zulck een harde dood?
En moet och moet ick lyden,
Dat slaeven zich verblyden
In hunner heeren leed?
Hoe valt u 't lot zoo wreed?
Och och! dit's balsem in mijn wonden.
Ick heb mijn' Saul weergevonden,
En Abner. 'k zie met vreughd althans
Hier voor my staen mijn beide mans.
Daer staen die helden voor mijn oogen.
Ick heb, ick hou hen, 'k hou hen vast.
Nu vrees ick langer leed, noch last,
Noch zwaerden, noch gespanne bogen.
Mijn eerste en leste bruidegom,
Ick kus, ick heet u wellekom.
Waer waertghe toch zoo lang gebleven?
Hoe lietghe my zoo lang alleen?
Ick zat en treurde op dezen steen,
En schiep niet langer lust in 't leven.
Och blijft my nu getrouwer by,
In deze dicke duisternissen.
Ick magh de zon maer u niet missen.
Of is dit spoock, of raezerny?
Ja, wel is 't raezerny. men ley haer strax naer binnen.
Zy raest van rouw, ghy ziet het gaet haer aen de zinnen.
Voort voort, de dagh verloopt. al lang genoegh geschreit.
Nu moeders, weest getroost tot in der eeuwigheid.
Wat was dat een vervloeckte dagh,
Toen, midden onder vier en tachtigh,
Ahimelech doorsteecken lagh.
Die dagh is Levi noch indachtigh,
Toen dit aertspriesterlijcke licht,
Met zesmael veertien bleecke straelen
Gedoodverft om zijn aengezicht,
In eene zee van bloed ging daelen,
Van bloed, 't welck uit hun boezems liep,
En, verwende het sneeuwit linnen,
Vast wraeck, als 't bloed van Abel, riep
Tot God, en alle Seraphinnen.
O bloed, wat hebtghe God geklaeght?
'k Heb wetende niet quaeds bedreven,
Alleen 't orakel raed gevraeght,
Den held geweer en spijs gegeven.
'k Heb Sauls scepter noit misdaen;
En ziet God koel dien gruwel aen?
't En bleef niet by dit bloedigh bad,
Die dolle kon zich niet verzaeden,
Hy most in Nobe, Aärons stad,
Tot d'enklen toe in bloed gaen waeden.
Daer werd noch arm, noch rijck gespaert,
Noch man noch vrouw, noch zuigelingen,
Noch maeghden; toen dat droncken zwaerd
Gevolght van zoo veel bloote klingen
Het al vernielde, oock 't stomme vee;
Ja zelf de stad, die d'eere stutte
Des hemels, als een kind van vreê,
Haer school, oock d'Ephod, en Gods hutte,
Wat heiligh en onheiligh was,
Most voort, in 't algemeen verdelgen.
De moord sloegh voort, deur dezen plas,
En trof (zy mosten 't meê verzwelgen)
Ons Gabaonners op den kop:
Dees droncken meê van 't zelve sop.
Eerwaerdste Vader, Abjathar,
Ter goeder uur zijt ghy 't ontdoken,
Gelijck een ondergaende star,
Om ryzende, eens te zien gewroken
Rechtvaerdigh, buiten uwe schuld,
Uw Vaders onrecht, en uw magen.
Toen waren 't tyden van geduld:
Maer sedert druppelden Gods plaegen
Op 't moordhof van dien schelmschen Vorst,
En alle zijn nakomelingen,
Van 't priesterlijcke bloed bemorst.
Aldus verkeert de beurt der dingen.
Gods tulband lyd noch schimp, noch hoon.
Wie God ontwyd, ontwyd zijn kroon.
LEVYTEN. DAVID.
Zoo moet het allen gaen, die Davids scepter haeten.
In welck een' schijn hebt ghy d'ellendigen gelaeten?
Hoe koelde Gabaon zijn wreecklust met dit bloed?
Zy stapten onversaeght de wisse dood te moet,
Ter poorte uit, door een straet van menschen dichtgedrongen,
Een mengsel van Hebreen, en allerhande tongen,
En, al den wegh in 't lang, bewonden met een' ring
En drommel volx, 't welck voor, ter zyde, en achter ging.
De Gabaonners, die, van heilge wraeck bezeten,
De zeven halzen, hecht gesloten aen een keten,
Vast sleepten, toonden hun het wraeckautaer van veer,
Uit woeste dartelheid, en woedden min noch meer
Als 't boschzwijn, tegens moede en afgejaeghde honden,
Wanneer 't schuimbeckende, om het smarten van zijn wonden,
Ten einde van geduld, kranckzinnigh gild, en balckt,
Een' muil vol kiezen en twee blicken openspalckt,
En zijn vervolgers vat; die, uit den aêm geloopen,
Hun heete zwynejaght nu met den hals bekoopen.
Wy hebben nu, riep d'een, gelicht het wolvenest,
Het leger rood van moord, en deze lamrepest,
Die toeley met den tand op byten, ryten, stroopen;
't Gebroed van 't welck niet goeds voor herders stond te hopen,
Zoo vet een' buit, als oit een jaeger opdoen kon.
Hoe willenze te pronck, gebraeden in de zon,
De luiperds noôn te gast, en arenden, en kraeien,
En hen met spieren, mergh, en brein, en oogen paeien?
Een ander riep: hoe past die keten, om den hals
Van 't koningklijck geslacht? maer dit metael is valsch,
Of slechter als het goud, dat Saul plagh te kroonen.
Hoe word de vader nu verheerlijckt in zijn zoonen?
Een ander: vaert niet voort. ziet toe, en wacht u, dat
Ghy met doorluchtigh bloed uw handen niet beklad,
En u Mephiboseth flus opkoom al verbolgen,
Die naer zijn' ezel toeft, om 't onrecht te vervolgen.
Een ander: neen, 't is best dit kostlijck bloed gespaert.
Men maecke een' zack van 't lijf, en knoop het toe, zoo vaert
De damp der staetzucht niet in 't brein, gelijck voorhenen.
Hoe weeligh treênze nu op huppelende beenen?
Dus endlijck af en opgestegen met veel spots,
Geschopt, gesleurt, vervloeckt, genaeckenze de rots,
Waer op de ziel, door storm vervallen, dreight te stranden.
Het hangen van 't geberght met allerleie standen
Van menschen, zoo wel oud als jong, en arm en rijck,
Behangen, en gepropt, een' schouwburgh was gelijck,
Recht over Gabaä, daer d'eerste der drie bergen
(Wier platte kruinen elck de lucht en hooghte tergen)