floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Zy slikten heel Peking, tot slissing van 't krakkeel,
Al wat men schraepen kon met graven en met delven
Uit dertigh rijken, zoo veel kelders en gewelven,
Van zilver gout en zijde en diamant verkropt.
De balgh des gierigaerts wort met geen gout gestopt.
Veel jaeren schattingen, met rijk gelade jonken
Door Yo naer dit hof gevoert, of ons geschonken
Van onderkoningen, vrywilligh af te staen;
Dat koelt geen roofkoorts, neen, maer steekt de roofkoorts aen.
Den gouden sleutel van ons schatkist hem te geven!
Wy scheiden liever, blank in 't harnas, van ons leven.
Het hart des keizers leght begraven in het gout.
Gy kunt het derven.
neen, zoo weinigh als het zout.
De schatkist moet den krijgh, gelijk een zenuw, stijven:
En stont menze af, wie zou een roovers waerborgh blijven,
Dat hy, na d'overgift, het heir afdanken zou?
Eisch duizent gyzelaers, ten onderpant van trou.
Geen vaster gyzelaers dan klinkende metaelen.
Wie komt hier schichtigh van den hoftrans nederdaelen?
Wat maere of Fungiang den vader brengen wil?
FUNGIANG. ZUNGCHIN. US.
Wy hooren geen gewagh. de nanacht zwijght zoo stil,
Dat al de wachters, op den porceleinen toren,
Geen mompelen in stadt, geen bladers ruischen hooren
Rondom den boomgaert. is 't geen teken dat de haet
Behendigh toeleght op een gruwelijk verraet?
Men zoude uit deze kalmte een' rijxorkaen vermoeden,
Het geeft bedenken datze een onweêr uit wil broeden.
Heer vader, laetme toe, aen dien of dezen oort
Te gaen naerspooren, op de merkt, of aen de poort,
Hoe 't sta geschapen, eer het onweêr op moght komen.
Wy hebben kennis van geschut en volk genomen,
En stadts gelegenheit, een dagh of dry geleên.
Wat kunnen schelmen in dry dagen tijts niet smeên!
De vyant staet niet stil. een oorloghskans verandert,
In eenen oogenblik, van aengezicht en standert.
Wanneer twee heiren schrap, en tegens een gekant,
Zich mengen onderling, en kampen hant aen hant,
Dan moet de zwakste in 't velt den allersterksten wijken:
Dan gaet de sterkste met dien roof en zege strijken:
Nu duikenwe gerust en schootvry zonder noot,
In een bemuurde stadt: dat onderscheit is groot.
Heer vader, ik geloof zy leggen toe uit laegen
U op te koomen, eer het licht begint te daegen.
Vergunme buiten 't hof eens kennis van den staet
Te neemen.
zou de prins rinkinken by de straet,
Een oir en erfgenaem van duizent vorstendommen
Zich waegen by de maen en maeneschijn te mommen,
Daer hem een onverlaet bejegent in der yl,
Of ergens by geval een kaisteen of een pijl,
In 't wilt gevlogen, 't is gebeurzaem, quaem te grieven?
De vader volge vry zijn inzicht en believen;
Wat my belangt, my gruwt. ik sta het geensins toe.
Men houde uwe ydle vrees den ouderdom te goe.
Dat is geen suffers raet. veel nutter hier gebleven.
Heer vader, gunme toch ter hofpoorte uit te streven.
Mijn geest getuight niet goets van deze stille vlaegh.
Vertoef, mijn zoon: gedult, tot dat de morgen daegh.
Mijn onrust lijdt niet hier een oogenblik te toeven:
Gy wilt uw vaders hart ontstellen en bedroeven.
Ik wil het veiligen voor onraet en gevaer.
Men stuure een' andren heen. doorluchtste prins, bedaer.
De hofpost zal terstont gewisse tijding brengen.
Indien zich weifelaers in dezen handel mengen,
Mooght gy den hofpost niet betrouwen by zijn woort.
Men opent in den nacht den vyanden geen poort.
Daer trou op schiltwacht staet, van geene gunst te krenken.
Nu waerschuwde ons dit vaers het erghste na te denken.
Verkies dan uit het hof den trousten amptenaer.
Ik ben de trouste, en wil, gelijk een hofpylaer,
Den rijxtroon stutten. men betrou geen ronde of wachter.
Broet hier verraet, ik wil ter sluik en stil van achter
De schelmen naertreên, en betrappen op de daet.
Zoo een verraeder zich verweert, u steekt of slaet,
Bekent of onbekent, hoe zal men d'opspraek paeien?
Hoe wil uw doot door twee-endertigh rijken kraeien?
Hoe zou men dit vergrijp verdaedigen? geen wet
Gedooght dat ik den prins in 's levens waeghschael zett'.
De rijxwet stelde my en andren tot uw hoeders.
Al sneefde Fungiang, noch leven bey zijn broeders,
Om vaders stoel te kleên, en d'oude heerschappy.
Het wettigh voorrecht eischt den outsten van de dry
Ten troon te klimmen, tot verdaediging der wetten.
Het eischt dan datwe d'eerste op 's rijx beschutting letten:
Met reden, doch geensins door reukeloos bewint.
Het sta aen vader, zoo hy dit geraeden vint.
Gy pijnight vader met zwaarmoedige gepeinzen.
Ik openbaer mijn hart vrymoedigh, zonder veinzen.
Uw zorgen zien te verre, en suffen zonder last.
Zy zien te verre, indien dees voorzorgh ons niet past.
Heer vader, geef verlof: men magh niet langer beiden.
Zoo most een sterke drom van riddren u geleiden.
My dient geen stadtgerucht, maer met een stille trom
Te vliegen naer de poort op kuntschap, en voor mom.
Zoo moet men rijxverraet opkomen, en ontdekken.
Waer 't ongeraên een' storm van onraet op te wekken,
Met keteltrommelen, klaeroen en hoftrompet,
Geklep van klokken, als in 't wilt en zonder wet,
Getoet van hoornen, uit vier hoeken van de poorte,
Om deze misdraght van verraet in haer geboorte
Te smooren, 't zy hier hof of stadt van zwanger gaet?
Een' loozen wapenklank opwekken eischt beraet.
Het heeft zijn zwaericheit niet kleen van wederzyen,
En kon tot heil der stede of 's rijx bederf gedyen,
Naer d'ongelijkheit van een ieder opgevat,
Of recht of averecht; en misverstant in stadt
By trouweloozen en getrouwen teffens baeren.
Heer vader, geef verlof, om tijdigh voort te vaeren,
En zegenme, zoo rukke ik stewaert in van 't hof.
Trek heen, en keer terstont: wy geven u verlof.
Gelukkigh Asie, betreden
Van Godt, den hovenier in Eden,
En engelen, en Godt den zoon,
Gy zijt het grootste van dry deelen
Der aerde, en onder lantjuweelen
Spant gy met reden d'eerste kroon:
Doch aen den ring der landeryen
Van twee-endertigh heerschappyen
Is Sina d'eedle diamant,
Die goddelijk in d'oogen flonkert,
En alle uitsteekentheên verdonkert,
Gelijk een onwaerdeerbaer pant.
Al wat den eersten mensch bejegent,
In 't paradijs, zoo rijk gezegent,
Dat vloeit u toe uit 's hemels schoot.
Gy zijt het hart, dat ziel en leven
Aen alle uw medeleên kunt geven,
Ten schimp en uitstel van de doot.
Elk lantschap draeght zijn vrucht en naemen:
Gy vatze in eenen bondel t'zamen.
Natuur, om uw geluk te waeren,
Omheinde, ô Sina, u met baeren,
Steenrotsen, plaeten, drooghte en bank,
Of met geberghten, bosch, en wouden,
Of gulle zantzeen voor mistrouden,
En wildernissen, breet en langk:
Doch toen natuur, vol wonderwerken,
Verzuimde in 't noorden u te sterken,
Voltrok de kunst wat haer ontbrak,
En boude, om u in noot te troosten,
Den muur van 't westen tot in 't oosten,
Een borstweer tegens ongemak.
Tienhondertduizent mans bevrijden,
Ten trots van al die 't rijk benijden,
Dien muur, vijfhondert mijlen lang:
Waerna zomwijl Sineesche steden
Door's Tarters inbreuk schade leden,
Geschonden van uitheemschen dwang,
Tot dat Taiminga wiert verheven.
Men wensch' zijne afkomst lang te leven.
Maer schoon, van 's Tarters juk ontslagen,
En vry van buitenlantsche plaegen,
De rijxmuur dicht gesloten blijft,
Wat baet het, nu d'inheemsche wrokken
's Rijx vruchtbren bodem overtrokken,
En roofzucht haeren moedtwil drijft.
De steden treuren al t'elendigh,
En quijnen aen een koorts inwendigh.
Het bloet, in d'aderen verrot,
Verwekt een' brant van hofgebreken,
Die 't rijk naer 't hart te vinnigh steeken.
Aen krachten is geen overschot.
Wat uitkomst kunnenwe ons beloven,
Ten zy een hooger hant van boven
Den staetarts helpe alle oogenblik,
Nu d'artsenyen niet vermogen,
De slagh der hartaêr opgetogen
Ons waerschuwt met den jongsten snik.
Het hooft lijdt van verrotte leden.
Men hadze nutter afgesneden.
Aertsherder, troost verstroide lammeren,
Beschut de zielen, die nu jammeren,
d'Onnooslen voor het wolfsgebit,
En wolven, die in 't schaepskleet duiken.
Het is geen tijt het oogh te luiken.
Gy hoort hoe u de kudde bidt.
Bescherm Taimingaes eedle loten,
Die 't hof van Sina, toegesloten
Voor alle uitheemschen en het kruis,
Eerst openden voor uw standaerden,
Uwe eer hanthaefden en bewaerden,
Ten schimp van afgodistgedruisch.
Bescherm uw planten, teêr in 't bloeien,
Op datze in kracht en sterkheit groeien,
En vruchten draegen op haer tijdt.
Een hagelbuy, met recht te schromen,
Dreight uit de lucht ons op te komen,
Die hof en hoop ter aerde smijt.
Bescherm den bloesem van uw hoven,
Op datwe u met gezangen loven.
PAO. JASMIJN. ADAM.
Hoe dus, vrou moeder? hoe? gy schreit uwe oogen uit,
Ziet root bekreeten. och verwek geen hofgeluit
Met handenwringen. staek dit ongeduldigh kermen.
Och dochter, och wat raet? wie zal dit rijk beschermen,
En ons en u? hael Schal, mijn' allertrousten raet.
Daer komt de vader aen.
in welk een' droeven staet
Vermaent de hooge noot noch troost by u te zoeken?
Getrouwe vader, och hoe dreigen duizent vloeken
Het hof te treffen! och waer blijft de prins, de zoon,
Hanthaver en pylaer van zijn heer vaders troon?
Genadighste mevrou, brogt iemant quaede maeren?
Geen maeren.
waerom wiltge ontijdigh u bezwaeren?
Verwacht den blijden bode, en quel u niet te vroegh.
Geen tijding hooren geeft ons zekerheit genoegh
Hoe 't staet geschoren. och, het is hier omgekomen.
Van droefheit sluit mijn hart. wie kan zich zelve toomen!
Geef reden plaets. waertoe deze ongelaetenheit?
De dageraet breekt aen in 't oostgeweste, en scheit
De duisternis en 't licht. ay laet u niet verlangen:
De moeder zal den zoon eerlang ten hove ontfangen,
Behouden en gezont. betroume by mijn woort.
Hy stelt vast orden aen de veste en aen de poort.
Dat voeghde een' minderen, den wachter van de benden.
De vader zijnen zoon alleen by nacht te zenden
Van 't hof ter stede in, met een merkelijk gevaer
Van 't leven: och wat valt ons dees verbeelding zwaer!
De vader zal te spa die dwaesheit zich beklaegen.
Noch onlangs droomde ik hoe hy op een baer gedraegen
Zijne oudren t'huis quam, 't hart met eenen pijl gewont.
Wy vielen beide op 't lijk, en kusten 's jonglings mont,
Die bleek geene antwoort gaf op nokken traenen klaghten;
Een voorspook van den rouwe en steek, dien wy verwachten.
Mevrou, ik leerde u hoe de wijzen in Euroop
Geen droefheit scheppen uit een nachtgezicht, noch hoop
Op droomen bouwen, schuw van zulke valsche snaeren,
Die d'ooren streelen, om 't genot der wichelaeren.
O waerdste dochter van den hemel, leer uw lot
Verwachten uit den schoot van dien alzienden Godt,
En Godts voorzienigheit, beleitster van de zaeken
Der weerelt, allermeest die heerschappyen raeken.
Natuur houdt ouders aen hun kinders vast verplicht
Met eenen taeien bant. het hart der moeder zwicht
Uit teêre liefde voor den aenstoot, in haer vruchten
Te lijden. kanze dit uitharden zonder zuchten?
Dat is natuurlijk, en een moeders aert gelijk.
Doch alle uw wijzen zelfs bekennen dat geen rijk,
Met alle omstandigheên aen 't rijxbewint gehangen,
By wilt geval, maer uit den hemel wort ontfangen,
Gelijk een wettigh leen: en op dien vasten voet
Is 't billijk dat gy me den leenheer kennen moet,
En danken voor 't genot van uwe weereltkroonen,
Uw schoone dochter, en dry keizerlijke zoonen.
De leenheer, dieze u schonk, is maghtigh hen te hoên.
Laet af dan t' ontijde uw zwaermoedigheit te voên
Met bystre droomen, en onstuimige gedachten.
Het past groothartigen geene uitkomst hier te wachten
Dan van de hoogste hant des hemels, hoeze ook zy.
De keizer wandelt in de lange galery,
Beslommert met den staet en edele gepeinzen.
Het is geraeden uwe inbeeldingen t'ontveinzen
Met een gerust gelaet, en ingetoomt ontzagh.
'k Wil hoopen dat uw zoon, voor 't opgaen van den dagh,
En lentezonneschijn, u vrolijk zal gemoeten,
En offren zijnen dienst eerbiedigh aen uw voeten.
Een oogenblik gedult, mevrou: 'k vertrekke alleen
Met uw verlof, en wil met vierige gebeên
Den hertret van den prins, uw' zoon, naer 't hof geleiden.
Wy mogen d'uitkomst dan van 's hemels hant verbeiden.
Daer hoort men Fungiang, die komt den vader t'huis
Behouden, en gevolght van eenigh hofgedruisch.
Hy leeft, ter goeder uure, en wil den vader spreeken.
't Is noodigh eene poos aen eene zy geweeken,
Te hooren wat hy brengt, wat lot hem herwaert jaeght.
Wat roep magh 't wezen, daer al 't voorhof van gewaeght?
Het hof raekt overent, de kleenen en de grooten.
Al wat'er is komt hier verbaest naer toe geschoten.
Ter goeder uure, zoon. wat tijding van beneên?
Het ziet'er deerlijk uit. dit laghme al op de leên.
Wy zijn verraên, verkocht. het is hier omgekomen.
De vyant heeft zijn' slagh erghlistigh wis genomen.
Het schort aen 't leveren. hier is geen redden aen.
Laet hooren: melt ons kort hoe alle zaeken staen.
Ik vloogh ter stede in, hoorde omtrent het merktvelt mompelen
Hoe 's vyants opzet was de westpoort t'overrompelen,
En ondervraeghde eens, om te polssen dezen gront,
Waer zulk een mompeling en fluistring uit ontstont.
Een burger zey: hier is een groot verraet besteeken,
En naulix staet het vry zijn hart recht uit te spreeken.
Likungzus, eer hy quam aensluipen met zijn maght
Naer deze stadt, besloot de loosheit en de kracht
Te paeren om zijn wit te treffen door die beide.
Gemakkelijker raekt men door een voorbereide
Dan onbereide mijne aen een' gewenschten schat.
Hy zendt dan heimelijk soldaeten naer dees stadt,
Verkleet en stil voorheen, voorzien van gelt tot teering,
Om daer in kelderen en kroegen zich ter neering
Te stellen, tegens dat zijn heirkracht derwaert quaem
Aenrukken, sneller dan de tijdingzieke Faem
Gewisse tijding van zijn komste in 't hof kon brengen.
Dan zoudenze onbekent zich in het oproer mengen,
By hen te stooken, ter bestemde tijt en uur.
De krijghsbezetting heeft nochtans met kracht den muur
Verdaedight tegens al die roofgezinde knechten.
Heer vader, dat gevecht was slechts een spiegelvechten.
De roover won den mont des krijghsraets op zijn hant:
Die vleit het avontuur, door 't voên van misverstant.
Ter plaetse, daer 't geschut vervaerlijk op afuiten
Geladen stont, om vier op al 't gewelt van buiten
Te geven, schoot op schoot, wert allerminst gestreên.
Wy hoorden evenwel by vlaegen achtereen
Het dondren balderen en buldren der kortouwen.
Alleen een valsche loze, om rijxverraet te brouwen:
Want onder eenen schijn van weêrstant, aen die poort
Ten weste, voer het hooft des krijghsraets immer voort.
De bussen, zwanger van los kruit, op hunne raeden,
Met donderklooten tang noch ketenen geladen,
Gelieten zich gewelt te baeren recht en scheef,
Daer niemant midlerwijl getroffen leggen bleef.
Het hooft des krijghsraets is zoo niet berooft van zinnen.
Wat voordeel kan men by zijn vyants zege winnen?
Hy zagh van langer hant uw' voorspoet onder gaen,
Den valschen keizer met dien titel boven staen,
Dies was het raetzaemst, eer de noot begon te knijpen,
Het avontuur van voor gezwint by 't haer te grijpen,
Met 's keizers ongeluk te trouwen zijn geluk.
Wy geven naeu geloof aen dit verwaten stuk.
Met krijghsliên, licht van aert, een wijl vooruitgezonden,
Die handel aen te gaen; een volk, dat ongebonden
En toomeloos van tong niet zwijgen kan, en eer
't Gewis voor 't onwis kiest: hoe zou een wettigh heer
Die schelmen straffen kan, aenbrengers rijk vergelden,
Dit niet verneemen, d'een den andren schelm niet melden?
En slaenwe dit voorby, hoe zou des krijghsraets mont,
Aen wien het wachtbewint van muur en poorten stont,
Van spraek verbasterende, een' rijxverraeder achten,
By wien hy nimmermeer besolding kan verwachten,
Die zwaerder weeght dan dees, hem reede toegeleit,
Behalve dat zijn ampt verbetering verbeit?
Maer spoe uw rede, hoe gy hier ten hove keerde,
En melt wat tuimelgeest de menighte regeerde.
'k Verstont dit breeder, toen ik aen de westpoort quam,
Door alle straeten heen. daer zagh men en vernam
Hoe trouwe burgers en soldaeten mosten zwichten
Voor trouweloozen, die behendigh oproer stichten,
En mompelden al stil, gestroit van troep in troep.
Men dreighdeze wie zich verstoutten met geroep
De rust en stilte by den maeneschijn te steuren.
De buurten luisterden met toegeslote deuren
En vensteren. ik sloop in schaduwe onbekent,
Ontzaghme t' uiteren door wenk of dreigement.
'K heb zeven wijken op mijn' hals ter sluik doorwandelt.
Kan vader rieken, daer wort heimelijk gehandelt
Om ons te leveren. bera bedenk u kort,
Eer 't nachtverraet voor dagh ter westpoorte innestort.
De zon genaekt de kimme, en steigert op ten oosten.
Ik ga vrou moeder met mijn weêrkomst binnen troosten.
US. ZUNGCHIN. KOLAUS.
Wie durf vermoeden dat het dus geschapen staet?
Hier gelt geen veinzen meer. dit eischt een kort beraet.
Laet elk zijn inzicht op dees tijding vry ontdekken.
Het allerraetzaemste is dat wy terstont vertrekken
Met onze gemaelinne en erfgenaemen. voort
Kolaüs: baen den wegh ten oosten naer de poort.
De keizer is te vast verplicht aen d'onderzaeten.
De kinders kunnen zoo den vader niet verlaeten.
De tegenwoordigheit des keizers gelt hier meer
Dan hondertduizenden, gestelt tot tegenweer.
Wy vinden ongeraên te duiken in dees hoven.
Waer 't hooft geborgen wort, staen alle leden boven.
Gy kunt niet vlughten dan door 't uiterste gevaer.
De dubble muur van 't hof verweldigen valt zwaer
Voor dit inheemsch gewelt. al waer de stadt gewonnen,
Zoo 't hof volhardt is 't werk gerokkent, niet gesponnen.
Indien omstemmen gelt, men reekne het getal.
Gy vint in duizenden niet een' die stemmen zal
Tot uw vertrek. och, zijt u zelven eerst genadigh.
Dit hof, vol huichelaers, is wuft en ongestadigh.
Waer vlughtge zeker, in zoo groot een dwarreling?
Het zekerste is Peking te ruimen om Nanking,
Den outsten stoel, waer op een ry van keisren zaten;
Een' vryburgh, op wiens trou de keizers zich verlaeten.
Daer stroomt Kiang voorby. in dien rijxboezem zal
Een onverwinbre maght van vlooten, zonder tal,
Verzaemen, om 't gewelt des roovers 't hooft te bieden.
Indien dees roofgriffoen den vlughtling, onder 't vlieden,
Inhaelende met kracht, een' klaeu van achter gaf,
Nanking verstrekte u dan geen vryburgh, maer een graf.
Met 's keizers ondergangk lagh 't gansche rijk begraeven,
En uw verlaeten volk aen 's roovers knien, als slaven,
Geketent om den hals, ter aerde in bloedigh stof.
Wie van u allen schrijft ons wetten voor in 't hof?
Het voeght den dienaer voor zijn meesters heil te zorgen.
Men rekent hof en stadt in u alleen geborgen.
Om ons te bergen schijnt het wijken eerst geraên.
De krijghskans, trecktge heen, zal daetlijk ommeslaen.
Gy kunt ten minste een maent de stadt en 't hof beschutten.
De stadt, bezwijktge ons, steunt op al te kranke stutten.
Al wat noch weifelt koos terstont de sterkste zy.
Dan stortenwe overhoop: dan lagenwe alle in ly.
Gy zijt met 's keizers val niet veiligh noch gehulpen.
Neen zeker: storte 't hof 't zou duizenden bestulpen,
Begraven onder puin van gevel muur en dak,
Het gansche Sine alom gevoelen zulk een' smak,
En davren dreunen met zijn praeltriomfgewelven.
Gy kunt veel duizenden verschoonen in u zelven.
Wat wederstaetge ons dan in 't wijken van dit erf?
Gy kunt niet wijken dan met algemeen bederf.
Het schijnt heel Sina brant beneden onze zoolen.
De hemel heeft u 't heil des onderdaens bevolen.
Wy wouden op dien voet verlaeten dezen gront.
Waer woudtge vliên? gy vlooght dien vyant in den mont.
Hoe stillen wy de stadt, en hof en hovelingen?
Zy hingen aen den tak der hemelsche Taimingen,
Gelijk een dichte zwarm van byen vast en hecht,
Dryhondert jaeren lang gehanthaeft, en berecht
Van hunnen koning, daerze om hengelen en zwarmen.
Zy kunnen zonder hem zich redden noch beschermen:
Want missenze het hooft, zoo dwaelenze van een.
Een lichaem zonder hooft, wat's 't lichaem dan? alleen
Een hoofdelooze romp, berooft van brein en zinnen.
Volhardt dan in het hof, en stel een wijs hier binnen.
Wy zetten 't leven by u op. wat eischtge meer?
Staffiers, naer binnen toe. brengt wapens brengt geweer,
En paerden: het is tijt, hoogh tijt te paert te stijgen.
Hier staen een deel verstomt. de hofbesneênen zwijgen,
Of momplen binnen 's monts, uit een geveinst gemoedt.
Hoe aengegaen met dit veraert dit snoot gebroet?
Het is geen suffens tijt, 't is noodigh zich te reppen.
Men steeke een bloetvaen uit. men moet de hofklok kleppen.
Te wapen, mannen: voort te wapen: mannen voort.
Ontgrendel flux het hof, en volghme door de poort
Ter stede in, eer het zeil van 't rijk begin' te gijpen.
't Is tijt te sabelen, en by den hals te grijpen.
Al lang genoegh gemart. men ruk 't momaenzicht af:
Men sable hooft voor hooft, een welverdiende straf.
JASMIJN. FUNGIANG. ZUNGCHIN.
Getrouwe bedtgenoot, gy mooght ons niet begeven
In dees gelegenheit. verschoon verschoon uw leven.
Bewaer het hof: of wilt gy enkel heene in stê,
Zoo neem uw keizerin en lieve dochter me,
En zoons. och vader, zie uw dootsche dochter schreien.
Heer vader, geef gehoor.
de tijt verbiet te beien.
Wat baet dit jammeren? de noot eischt spoet, en kracht.
Waer blijven lijfstaffiers, hofschutten, binnewacht?
Waer blijven oversten, de ridders, en de knaepen?
Men moet zich uiteren: het is geen tijt te slaepen.
waertoe dit ongeluit?
Men recht met jammeren en kermen hier niet uit.
Wy moeten door den drang, door vrient en vyant streven,
Een eerelijke doot voor een oneerlijk leven
Verkiezen. laet ons los. wie houdt onze armen vast?
Getrouwe bedtgenoot, wiltge ongeharrenast
U mengen in gevaer van sabelen, en bijlen,
Heirhamer, en musket, en kogelen, en pijlen,
Zoo neem ons t'zamen mede, en gunme aen uwe zy
Te sterven? ik bezweere u by de kroon, en by
Den gouden rijxstaf, en dees geele rijxgewaeden,
Bewaer den stoel, het rijk ten beste. laet u raeden.
Alle oogen zien op u.
laet los: wy moeten voort.
Wy troosten ons dien storm te schutten in de poort,
In 't midden van 't gedruisch en brieschen van de paerden,
Of vroom te sterven, daer getrouwen en veraerden
Zich kanten tegens een, en strijden hant aen hant.
Och allerliefste, hou ten minste een luttel stant,
Tot dat uw bedtgenoote, uwe eenige getrouwe,
U haer gemoedt voor 't leste, in 't uiterste, eerst ontvouwe,
Dan ruk vry heene, dat de hemel u geley.
Welaen dan: maek het kort. waertoe dit hofgeschrey?
Het is verweerens tijt: de vyanden genaeken.
stel een wijs en orde op uwe zaeken.
Vertrekt, gy heeren: flux vertrekt: laet ons alleen.
Vermagh ik iet op u met traenen en gebeên,
Zoo bergh, eer gy vertrekt, de hoop van onze kroonen,
De panden van ons trou, dit drytal, uwe zoonen.
Zoo lang van deze dry een rijxoir overschiet,
Berooft geen vyant my, uw weduw, vol verdriet,
Dien nagelaeten troost, indienge komt te sneven.
Waer met uw dochter en haer moeder dan gebleven,
Indien de nachtstorm ons in deze barrening
Bestulpende, de hulk van 't oude rijk verging,
En eeuwigh schipbreuk leedt? wat winst vergoet die schade?
Dan stont gy beide bloot, de wraeke ter genade.
Dat ga zoo't wil, zoo 't kan, 't gedy tot schande of lof:
Wy scheiden nimmermeer vrywilligh van dit hof.
Hoort toe, mijn zoonen. past u daetelijk te bergen.
Den oudren weerstaen, heet in 't rijk den hemel tergen.
Konfutius heeft elk dees hooftles ingescherpt.
Godt zelf verwerpt hem, die zijn ouders raet verwerpt.
Wy kunnen, Fungiang, van uwen aert getuigen,
Grootmoedigh als een leeu, te breeken noch te buigen.
Nu buigh u onder ons gehoorzaemheit al stil.
Heer vader, spreek een woort: wy volgen vaders wil.
Gy zult ter stroompoorte uit met eene gondel ylen
Naer vader Changus, den Konfutiaen, vijf mijlen
Van stadt, in 't eensaem bosch: daer duikt dees woestijnier.
Versteek u daer verkleet en stil een dagh of vier,
En zie den uitgang van Peking aen by dien heiligh.
Gy kunt, mislukt het hier, dan vlugten snel en veiligh
Te water naer Nanking, het outste keizershof,
Met deze uw broedren. voort.
wy neemen dan verlof.
Heer vader, zegen ons.
de hemel zy uw hoeder.
Het ga u beter dan wy duchten. och vrou moeder,
Och lieve zuster, och, wy kussen u voor 't lest.
Misschien kan 't beter gaen.
voort voort, de nootweer prest.
Wy willen zelf tot aen den hofstroom u geleiden.
Wie 't huis wil bergen moet de zoons en vader scheiden.
Och bitter scheiden! och wy zienze nu niet meer,
Of hachelijk. wat neemt het weereltsdom een' keer!
Met hoe veel juichens, met hoe groote zegeningen
Onthaelde ons 't hof! geluk, ô voester der Taimingen!
Toen d'oude sluierkroon, naer d'ingewijde wet,
Ons in de hofkerk, vol triomf, wiert opgezet,
Waerna wy door den drang der vorsten gingen brommen
Met vier erfkinderen, vier vaste rijxkolommen
Om op te steunen. och hoe wankelt nu de staet!
Tre binnen, dochter: 'k hoor een stadtgerucht op straet.
KALAUS. US. ZUNGCHIN.
Wat raet? wy staen ten doel der opperste ongenade.
Wy waerschuwen, helaes, de majesteit te spade
t'Ontvlughten; aengezien het onheil met den dagh
Haer plotsling overvalt, en waerschuwt met den slagh.