floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Zy is alleen, én schynt
Bedroefd. Hoe is ’t, Mêvrouw? my dunkt, dat ge u verkwynt.
Mét réden. Ach myn Vórst! myn man! ten zy eene and’re
U ziel bezit, én ik van réde bést verand’re,
Héb médelyden.
Spreek, waar zucht gy om? wat is ’t,
Vórstin?
Ach! houdt ge u nóch, als óf gy ’t niet én wist?
’k Versta u niet.
Helaas! gy wilt niet.
Stél uw’ zinnen
Gerust; begeert gy iéts?
Dat gy my zult beminnen.
Hébt gy geen blyken van myn’ liefde in overvloed?
Wéleer gehadt; nu heeft een’ nieuwe minnegloed
Uw hart, én harsens al te éléndiglyk veroverd.
En Réênvanstaat uw mét haar schynschoon zo betoverd,
Dat gy Opréchtheid hébt gebannen uit uw hóf;
Dat gy Réchtvaerdigheid, die mét zo groot een’ lóf
Haar ampt bekleed’de, dat, tót hartzeer aller vroomen,
Ter liefde sléchts van Réênvanstaat, hébt afgenomen:
Is dat geneegenheid tót Deugd, myn Vórst, dat gy
Die booze, én listige Staatkunde, én Vleijery,
Die onbeschaamde hébt gestéld in dier Héldinnen
Eerampten? heet dat liefde? ach! is dat Deugd beminnen?
Dat al de raad van uw’ getrouwe Goedaard wordt
Verworpen?
Zeide ik ’t niet? nu ziet gy, waar ’t haar schort.
Ja, dat gy éndlyk uit uw byzyn hébt gebannen,
Als was hy afgezét, die spiegel aller mannen.
Daar hébt gy ’t uitslót; al dat kérmen, én geween,
Al dat gewéld geschiedt om zynent wille alleen.
’t Is al te waar; kom, gaan we; ik kan ’t geduurig klaagen,
Die schaamt’looze overlast van Deugd niet meer verdraagen.
Gaat gy zo heenen, wreede? ontrouwe, gaat gy wég?
Verlaat gy Deugd? veracht ge al, wat ik doe, óf zég?
DEUGD alleen.
VErstand, waar is uw’ trouw gebleeven?
Wat dartele geneegenheid
Heeft u zo vérr’ van my, én van uw’ pligt verleid,
Myn’ hoop! myn’ troost! myn ziel! myn leeven!
’t Is uit mét Deugd, ’t is al verlooren
Mét my rampzalige, ach! ach! ach!
Mén lacht mét myn geween, mén spot mét myn geklag.
Deugd wil men langer zien, nóch hooren.
DEUGD, SCHYNHEILIGHEID.
SCHYNHEILIGHEID.
DE Hémel trooste u, ô bedrukte Koningin.
Helaas! wie zyt ge, die nóch eenig deel neemt in
Myn’ rampen, én u toont mét myn verdriet bewoogen?
’k Bén Gódsvrucht, die my aan de waereld héb onttoogen,
En leef in wildernisse, én éénzaame woestyn,
Myn’ schuilplaats, daar ik nóch wél zou gebleeven zyn,
Om zo veel’ boosheid, als hier omgaat, niet te aanschouwen,
Ten waar’ my éndelyk myn’ pligt had voorgehouwen,
Dat ik noodzaaklyk, tót myns évennaasten nut,
Moest oeffenen myn’ liefde, als zynde alleen de stut
Van’t wéldoen, én de grond van alle goede wérken,
Toen ik uw ongeluk, Vórstin, begon te mérken.
Hoe? heeft men dan alreê verspreid door al de Staat
Wat hier in ’t hóf, én by ons Grooten ommegaat?
Neen, niemand weet ’er af.
Maar gy, die, als vergeeten,
Leeft in de waereld, hoe komt gy dit tóch te weeten?
De Hémel zélf heeft my dit alles naakt ontdékt.
Ik weet, hoe zich Verstand, uw Egemaal, bevlékt,
En door een’ heete drift, vol van uitspoorigheeden,
Zyn’ trouw verwaarloost, én bezwooren’ huuwlykseeden.
Zo veel vermag die Réénvanstaat.
O neen, Mêvrouw.
Eene yd’le schoonheid, én zo licht verganklyk zou
Die uw gemaal Verstand, wiens hémelsche gedachten
De hoogste wonderen bevatten, én betrachten,
Zo vér verrukken? Neen, hy moet door tovery,
En zwarte kunsten zyn geraakt in raazerny;
Want anders wist hy haast de waerde van u beiden,
Haar’ nietigheid van uw’ verdiensten te onderscheiden.
Van wie? wanneer? én hoe is myne lust, én rust
Door tovery belaagd?
Nóch is’t my niet bewust.
Maar hoort de Hémel na aanhoudende gebéden,
Na vasten, tuchtigen, én and’re plégtigheeden,
’k Vertrouw dan vast op zyn’genade, dat ik al,
Wat uwe ramp betréft, daar door verneemen zal.
Want nimmermeer verliet de Hémelsche genade
Den ménsch, die op haar hoopte, én mét haar ging te raade.
Ik wil dan hoopen, dat het énd van myne pyn
Om uw’ gebéden my niet zal geweigerd zyn.
Uw’ woorden, die my in de droeve zinnen speelen,
Vriendin, beginnen reê myn’ wonde in ’t hart te heelen,
En geeven aan myn’ ziel alreé verlichtenis
Door hunne klank, die my gelyk een’ Gódspraak is.
Ey, blyf hier wat, verlaat my niet in déze tyden,
Hébt gy, gelyk ’t behoort, opréchtlyk médelyden;
Want, Gódsvrucht, als men u alleenlyk hoort, óf ziet,
Dan smélt ons hartzeer, dan vermindert ons verdriet.
Hoe? wie bén ik, Mêvrouw? my zo veel eer te toonen...
’t Is billig uw’ verdienst mét meerder eer te loonen,
Uw nédrig kleed bedékt een’ hooge, én groote geest.
Hier onder is, helaas, niet anders ooit geweest,
Als de ongeachtste wurm, die de aarde ooit heeft gedraagen.*
Uw’ zédigheid verheft uw’ waerde door ’t verlaagen.
’k Bén zo beschaamd, dat ik geen antwoord geeven kan.
Ay, geef tóch antwoord, dat gy nóch zo yling van
Het hóf niet scheiden zult, én doe de dikke névels
Van zo veel zielverdriets, én meer gevreesden évels
Opklaaren; gy alleen zyt magtig zulks te doen.
U af te slaan, Mêvrouw, zal ik my wél verhoên;
Want myne pligt, én eer is u gehoorzaam weezen.
Dit antwoord troost myn’ ziel, als van de dood verreezen.
Maar ’t is hoognoodig, dat ik na de Témpel ga,
Opdat de Hémel ’t oog’ mét meer genade sla
Op uwe zuchten, wén die mét gewyde zielen
Van Priesters zyn gestérkt, daar zy voor ’t outer knielen,
En onder het geluid van hémelsch maatgezang
Hunn’ heilige gebéen opóff’ren, in de drang
Van veel’ boetvaerdigen, die zich mét schérpe zweepen
Het lichchaam tuchtigen door duizend géselstreepen,
En duizend straamen bloeds; want ’s Hémels gramschap moet
Men lésschen mét een’ stroom van zondig ménschenbloed.
Zien wy u haast wéêrom;
SCHYNHEYLIGHEID.
Ja, ’k zal niet lang vertoeven.
Op dat vertrouwen zal ik my wat min bedroeven,*
En uwe wéderkomst afwachten met geduld.
Ja, Ja, ga heen; gy weet niet, hoe gy vaaren zult.
De eenvoudige, hoe licht is zy in slaap te wiegen!
Hoe laat zy zich door schyn van vroomigheid bedriegen!
Hoe weinig weet zy van de hédendaagsche zwier!
Zy is nóch wonder wél getroost op haar’ manier.
Wat kan ’t vooroordeel van ons vroom, én heilig leeven
Gezag, én voordeel by de onnoz’le ménschen geeven!
O! die zo veinzen kan, krygt alles na zyn wil!
Het gaat heel tréflyk. Maar wie komt daar ginder, stil.
BEDRÓG, SCHYNHEILIGHEID.
,, DAar is Schynheiligheid, myn’ Zuster; nooit te vooren
,, Heeft zy me dus verkleed gezien. Ik moet ééns hooren,
,, Of zy me ként, én óf zy geestig speelt voor mom.
Wél, Juffrouw Gódsvrucht, wat gaat hier ten hove al om?
Hier voegt wat anders, dan steeds Paternósters leezen.
Altyd is wéldoen wél, gelyk het plag voordézen.
Maar alles heeft zyn’ tyd. Nu voegt ons toe te zien
Mét aandacht, hoe men land, én lieden zal gebiên.
Och Broeder, ja; maar om de tydelyke ryken
Behoort men ’t hémelsch, daar alle inzigt voor moet wyken,
Niet in de wind te slaan. Réchtvaerdigheid, gepaard
Mét Gódsdienst, maakt ons hier een’ hémel op déze aard.
Gy speelt uw’ ról zeer wél.
Och wou de Hémel geeven,
Dat ik myn’ ról wél speelde in dit verganklyk leeven!
Want onze ról is, dat wy trachten wél te doen.
’k Zég, dat gy béter veinst, als iemand zou vermoén.
Ik veinzen? ik?
Och, kwam in myn’ gepeinzen
Een énkel ydel woord te spreeken, ’k zwyg te veinzen,
Of liegen, de aarde zoude opspalken, vrees ik, én
My straks inzwélgen.
Weet, vriendin, dat ik u kén,
En uwe naam; gy zyt Schynheiligheid geheeten.
,, De droes! hoe pikken komt de kaerel dat te weeten?
De Hémel wil het hém vergeeven, die my dus
Durft last’ren.
En gy gaat voor mom.
Zwyg stil, sus, sus;
Bezondig u niet, ik voor mom! wat ydelheeden!*
’t Zyn Gódsvruchts kleederen, die u het lyf bekleeden.
Mét réden, want ik zélf bén Gódsvrucht.
Neen, Bedróg
Uw broeder heeft haar die van daag ontstolen.
Ik kén Bedróg niet, én ’k héb in de waereld broeder,
Nóch zuster; waarlyk, Heer.
Hoe gaat het mét uw’ Moeder?
Zy is lang overléên, de onnoz’le vrouw.
Zy leeft,
Is hier aan ’t hóf, én heet Arglistigheid; maar heeft
De naam van Staatkunde; én één’ van haar Speelgenooten
Is Juffrouw Vleijery, die niet, als mét de Grooten,
Meer omgaat, sint dat zy bekleedt Opréchtheids plaats’;
Dat bochch’lig dwérgje is ook één van uw’ kameraads.
Ondeugd. Saamen zyt gy hier in ’t hóf gekomen,
Mét uwen Heer; de Infante is op hém ingenomen
Met liefde; élk één meent hém een’ vrouw, én Réênvanstaat
Te zyn; maar ’t is een man, zyn’ naam is Eigenbaat.
Och! ’t is mét ons gedaan!
Maar wil u niet ontstéllen.
Al, ’t geene ik zég, geschiedt maar, om u wat te kwéllen.
Schoon dat ik bén Bedróg uw broeder, ’k wil u niet
Bedriegen.
Gy Bedróg.
Ja, Ja. Schoon gy my ziet
In déze kleed’ren, ’k bén Bedróg, ik bén uw’ broeder,
Die, dus vervórmd door hulp, én raad van onze moeder,
De hékkén héb in ’t hóf verhangen; Vleijery,
En haar in staat gebragt.
Ja wél, daar geeft gy my
Het leeven wéêr. Waarom begont gy....
Niet te teemen.
Waarom, óf hoe, óf wat. Maar kort besluit te neemen,
Hoe wy de Koningin nu lókken in de val
Mét Goedaard.
’k Weet een vond, die ik u zéggen zal.
De Koningin vertrouwt op my, als op een heilig;
En ik héb overlégd... Maar zyn wy hier al veilig?
Neen. Niemand wacht zich naauw genoeg voor ’t Hófgezin.
Wy zyn veel veiliger in myn vertrék. Treed in.
Eind van het derde Bedryf.
WIL, ARGLISTIGHEID in schyn van Staatkunde.
HOe? is dan Eigenbaat uw zoon niet? is het mooglyk?
O neen, hy veinsde’t maar te weezen, wyl hém hooglyk
Daar aan gelégen was, dat hy zo wél zyn’ staat
Daar door verbérgde, als door het vrouwelyk gewaad.
’k Bén zyn’ slaavin, én acht het my groote eer te weezen
Te moogen dienen, wien mét sidderen, én vreezen
De grootste van ’t Heelal bewyzen diep ontzag.
Hy, aller Vórsten Vórst, ziet nédrig dag op dag
De hoogste Kroonen, én de koninklykste Zielen
Zich voor hém buigen, en in ’t stóf der aarde knielen.
Hy overdékt het land mét légers, hy de Zé
Mét schépen, hy alleen maakt oorlóg, hy maakt vréê.
’t Gerucht zyns eernaams, dat de Faam mét honderd tongen
Niet uit kan spreeken, had myne ooren naauw doordrongen,
Of ’t ondergroef myn hart in ’t heimlyk, als een’ myn,.
Doorgraaven wordt; ’k bevond me al toen verliefd te zyn.
’k Bén bly, dat gy bemint, die zyns gelyk in waarde,
Nóch in beminlykheid, nóch schoonheid heeft op aarde;
Zo dat uw’ liefde niet te hoog kan gaan, nóch vér.
Hém eeren zélfs de Góôn. Heeft niet Gód Jupitér
’t Genót van Danaë in schyn van gulde régen
Alleenlyk door de gunst van Eigenbaat verkreegen?
Bemin hém vry zo zeer, als gy beminnen kunt:
Naardien het u zyn’ waarde, uw’ jeugd, én schoonheid gunt.
Zwyg stil; houdop, houd op myn’ Minnaar zo te pryzen,
’t Geen myne vlam te fél in de aderen doet ryzen.
Stook die niet aan. ’k Verteer, ik smélt. Ach ze is te zwaar!
Doe eerder, doe uw bést (hoe maagdeschaamte, waar
Zyt gy gebleeven? dat geen inzigt kan verhind’ren
Myn’ nood te klaagen) doe uw bést myn’ vlam te mind’ren
Mét my te troosten door ’t bekoorelyk gezigt
Myns lieven Afgóds.
’k Ga, Mévrouw, én weet myn’ pligt.
WIL alleen.
HEeft u de Hémel uitverkooren
Tót oogwit van myn’ min, aanminnige Eigenbaat,
Waarom is niet mét één beschooren,
Dat ik, mét u veréénd, leeve in geruster staat?
U lieven, hooren, zien, helaas! én niet genieten!
Wat minnend hart zou ’t niet verdrieten?
Ach! ach! ’t is zéker, dat ik stérf,
Zo’k haastige verkwikking dérf.
Is myn’ verliefdheid klaar gebleeken,
Zo haast ik uwe naam verstaan héb door ’t gerucht;
Was ik al fél in liefde ontsteeken,
Al waart gy in zo vér geleegen land, én lucht;
Wat wonder is’t, zo gy my lichter laaij ziet blaaken,
Nu gy zo na my komt genaaken;
Wat wonder, zo myn hart, verheerd,
O schoone vlam, tót asch verteert.
EIGENBAAT, WIL, ARGLISTIGHEID.
WAt zie ik? hoe, Mêvrouw?
De blyken van myns harten
Geneegenheid, én van onlyb’re minnesmarten.
Zég eer van uw’ genade.
Ach! ach! gelooft ge ’t niet,
Nu gy my nédrig u om bystand smeeken ziet!
Hoe, gaat gy my dan voor! beschuldigt gy myn’ zinnen
Van laauwheid! leert gy my, hoe ik behoor te minnen!
Wat nacht houdt my ’t gezigt, wat droom’t verstand bedékt,
Myn’ schoone zon, dat gy my ziende maakt, én wékt!
Gy mint my niet, zo gy de waarheid spreekt.
Wat réden?
De Zon is licht, én gy bemint de duisterheeden.
Ik bid het licht van uw’ bekoorlyke ogen aan.
Gy vreest nóchtans uw’ liefde in ’t openbaar te staan.
De Liefde is blind, Mêvrouw; hém lichten, is hém térgen.
Maar naakt, én ongewoon zich zélve te verbérgen.
Een naauw beslooten vuur heeft dés te meerder kracht.
Indien die naauwheid het niet uitdooft, én versmacht.
Ik kan myn’ liefde niet uitdooven.
Wél ontdékken.
’t Is nóch geen tyd.
Een vuur kan nooit tót schande strékken,
Waar door de toorts van toegelaatene écht ontvlamt,
’t Is vuil, onzuiver vuur,’t geen rook’rig smeult, én dampt:
Maar zuiv’re vlammen ziet men vliegen onbedwongen
Om hoog, én mélden heur’ natuur mét honderd tongen.
’k Durf my voor minnaar niet verklaaren in een’ schyn,
My zo wanvoeglyk, én verscheiden van myn zyn.
’k Bén hier ten hóve, door uw’ schoonheid ingenomen,
Op hoop, dat ik uw hart zou winnen, wél gekomen
Dus onbekénd; maar ’t waare ons beide een’ groote schand,
Als ik u zo verzócht ten huuwlyk. Uit myn land,
Waar heen ’t my noodig is in aller yl te keeren,
Zal ik op ’t staatlykst, door een’ stoet van groote Heeren,
Mét pracht van Koninglyk gezantschap, u tén écht
Verzoeken.
Ach myn’ Prins! kan dat niet zyn verrécht,
Terwyl gy by my blyft! ach moet ge my begeeven!
Ja, om altyd daar na gerust mét u te leeven.
Maar zo gy my vergat!
Onmoog’lyk is ’t, Mêvrouw,
Onmoogelyk, dat ik myn hart vergeeten zou.
Hoe, kan men zonder hart ook leeven! Gy gaat heenen,
En laat my hier; ach! wat begin ik!
Niet te weenen,
Myn’ schoone; wérwaarts ik my wénde, óf keere, gy
Blyft my gestadig, ik blyf u gestadig by;
Doordien, toen gy my’t hart veroverde, de liefde
U mét zyne eigen’ hand in myne boezem griefde.
Gewoone woorden van de Minnaars, zonder zin.
Wat proef begeert ge, wat bewys van myne min?
Geef haar uw trouw.
Die zweer ik haar mét dieren eede.*
En dat ge uw’ trouwbelófte in ’t kort, én hier ter stéde
Verstérken zult mét eene onslaakb’re huw’lijksknoop.
’t Is ’t eenigste, daar ik na wénsch, daar ik op hoop.
’k Wénschte ook niet anders, als ’t mét toestaan van myn broeder
De Koning was.
Wat zyt ge onnozel! Ay word vroeder:
Dat zal te zyner tyd wél komen. Vier sléchts nu
De bruilóft, én voltrék ze in ’t heimlyk tusschen u.
’t Strijdt mét de réden, ach! ’t is tégen het behooren.
’t Behooren heeft maar plaats by lieden, laag gebooren,
En van geringe staat; voor een’ verheeven’ ziel
Was altyd réd’lyk, ’t geen haar’ zinlykheid beviel.
Alleen ’t geen billig is, wordt iemand toegelaaten.
Myn béde is billig.
Ay, zwyg stil, ik zoude u haaten,
Deed gy me iets doen, dat ik goed keuren kan, nóch mag.
Gy kunt, indien gy wilt.
Ik kan ’t niet willen, ach!
Dit rédenkav’len is maar noodloos tyd verspillen.
Zyt gy niet Wil, Mêvrouw? kunt gy niet alles willen?
Waar zucht gy om?
Wat lydt myn’ ziel een’ pyn!
Zy wordt verscheurd. ’k Begeer,’t geen ik verwérp!
’t Moet zyn.
Het mag niet weezen.
Hoe moogen we ons zo kwéllen
’t Betaamen....
Liefde alleen moet ons de wét hier stéllen.
SCHYNHEILIGHEID in ’t kleed van Gódsvrucht, ARGLISTIGHEID in schyn van
						Staatkunde, EIGENBAAT in schyn van Rédenvanstaat, WIL.
’k Wénsch u de vréde.
Daar is tusschen ons geen stryd.
Het schynt nóchtans, dat gy te saamen twistig zyt.
Op zéker twyfel, by geval ons voorgekomen,
Zyn die Vórstinnen zeer verscheiden ingenomen
Mét meining; de ééne zégt, dat de and’re misverstand,
En ieder, dat zy groot gelyk heeft van haar’ kant.
In geestig onderhoud de leege tyd te slyten,
Is wél gedaan.
De vraag is, óf men mag verwyten
Aan een doorluchtige Prinsés, die mint.
Foey, foey.
Rép van geen min, wyl ik me’er ganschlyk niet méê moey.
Ten eerelyken einde, én om in de écht te treeden.
Dékmantels, daar men méê bekleedt zulke ydelheeden.
Hoor my ten minsten, eer gy oordeelt.
Wél, maar lét
Voor alles, dat gy myn’ kuische ooren niet besmét.
De vraag is, óf een’ Maagd zich mag in de écht verbinden
Mét haars gelyk, schoon zy’t verlóf van haare vrinden
Niet heeft.
Wat aanbelangt een Huuwelyk; ja tóch;
Die liefde is eerlyk, én veroorlofd, Dóchters.
Dóch
Mét toestaan van de naaste, als Broeder, Moeder, Vader?
Alle écht is krachtig, schoon de maagen al te gader
Daar tégen waaren, mét het énkel toestaan van
Twé échtgenooten.
Hoe? ’t onzag, waar blyft het dan?
Is de Echt niet ingestéld door Góddelyke wétten,
En goed, én heilig?
Niets kan ons dan belétten,
Geen ménschlyk inzigt, dat men niet voltrékken zou,
’t Geen uit zich zélven goed, én heilig is, Mêvrouw.
Men kan ’t niet tégenspreeken.
Ik bén verwonnen door uw’ rédenen; tót téken
Myns ongelyks sta ik van myne meining af,
En vólg u in. Zo nu de goede Hémel gaf ...
Maar ’k zie de Koningin, die lichtlyk zoude ontdékken
De stand myns harten uit myn weezen; ’k zal vertrekken;
Vólg my Staatkunde.
Hoe zal ’t mét het twyfel gaan
Daar we over twisteden?
Alzo gy ’t zult verstaan,
Lieve Eigenbaat; nu Wil zich over heeft gegeeven
In alles; kunt ge na believen mét haar’ leeven.
EIGENBAAT, SCHYNHEILIGHEID, DEUGD.
VErand’ren wy van toon; sla gy de maat, myn Heer.
,, Hoe myne vyandin, én Gódsvrucht saamen, eer
,,Zy my verneemen, wil ik luisteren, wat réden
Zy voeren.
Wat manier is dat van zich te kleeden?
Gelyk men nu gebruikt.
Maar weynig eerbaar.
Zyt wat te naauw gezét.
En gy leeft veel te vry.
Gy gaat half naakt.
Wilt ge op de mode schróllen,
Of die hérvórmen, zo is uw verstand aan ’t hóllen.
Waar, die men voordoet, is te koop, naar alle schyn.
Is dat my handelen?
Is dat wélleevend zijn?
Foei, ’t strydt mét eerbaarheid, ’t is schande.
Onbedachte,
Gy spaart de waarheid.
O gy kwaâlyk opgebragte.
Spreekt gy zo stout, én onbeleefd?
Zyt gy zo boos?
Gy zo vermeeten, gy?
Gy, gy zo schaamteloos?
Aan my die tytel, dat verwyt!
Mét groote réden.
Verschoon me, ik zag u niet Mêvrouw.
Zulke ydelheeden
Verdienen, dat men die op ’t hévigst overhaal’,
En op uw’ naaktheid, én blankétzel schélde, én smaal’.
’t Is uitgevonden om de waereld te besmétten,
Gelyk een’ hélsche pést, én licht in brand te zétten.
Daar paste iets anders op zo gróf een onbescheid,
Wéêrhield my niet ’t ontzag voor uwe Majesteit.
JA, ga vry heen, fenyn van ’s ménschen ziel, beletsel
Van alles goeds. Aanschouw dat aanzigt, vol blankétsel,
Dat valsche haar, daar die baldaadige méê prykt,
’t Geen in myne oogen na Méduzaas pruik gelykt.
Elk haar schynt my een’ slang vol doodlyk gift te weezen.
Helaas! Verstand, kan u dat schynschoon zo beleezen,
Dat Deugd, die onlangs al uw’ vreugd’ nóch is geweest,
Om haar verlaaten wordt?
Mêvrouw, een’ booze geest,
In uwe trouwring korts bezwooren, wil u beiden,
Gelyk gy zyt gepaard, wéêr van malkandr’en scheiden.
Die heimelyke kracht der ring, door zwarte kunst
Veranderd van natuur, is my door ’s hémels gunst
Zo straks geopenbaard in ’t yv’rigst van myn bidden.
Zo is’t nóch maar ’t begin! wie rédt my uit het midden
Myns ongeluks!
Mêvrouw; de tégenmidd’len voor
Uw’ kwaal zyn me ook bekénd; schép moed, én geef gehoor.
Ik schép wéêr adem, spreek.
Mén moet met plégtig zingen,
Mét wierook, én gebéên des rings betoveringen
Ontzweeren, én die wéêr hérwyen.
Aan wiens zórg
Beveel ik ’t bést?
Mêvrouw, aan myne; ik blyf u bórg,
Laat my mét uwe ring de zaak naar eisch bewérken,
Dat gy verandering zult aan Verstand bemérken.
Daar is die. Ach, wanneer zie ik ’er de uitslag van?
Veel eerder, als gy dénkt; héb goede moed; ik kan
U dés verzékeren, Mêvrouw, dat uwe élénden
In weinige uuren door myn toedoen zullen énden.
Wat bén ik u verpligt! vaar wél, ’k scheij dan verblyd.
BEDRÓG in schyn van Gemeenebést, SCHYNHEILIGHEID in het kleed van
						Gódsvrucht.
GY maakt Mêvrouw de ring daar gaauw, én geestig kwyt.
Bedróg, myn Broeder!
Wél Schynheiligheid, myn’ Zuster!
Och! zyt gy daar!
Ja, ’k héb u lang bespied. Gy sust ’er
Heel zacht in slaap.
Beschouw ’t juweel, dat my, én u
Zo waardig is, als all’ de mynen van Peru.
Zo ’t Goedaard had, wie weet, óf ’t héden niet gelukte,
Dat zélf Verstand zyn’ Deugd door argwaan onderdrukte.
Dat’s al bestéld, hy heeft my flus zyn’ nood geklaagd,
En mét Opréchtheid, én Réchtvaerdigheid gevraagd
Om troost, én bystand; én ’k héb hén beloofd te maaken,
Dat zy wéêr zullen in des Konings gunst geraaken
Door uwe, én ’s hémels hulp: straks zullen ze alle dry
Hier wéder weezen.
Stil, de Koning komt ons by.
VERSTAND, KWAADAARD, BEDRÓG in schyn van Gemeenebést, SCHYNHEILIGHEID in
						het kleed van Gódsvrucht.
ZIe, óf zich Réênvanstaat onthoudt in haare kamer,
En zég, dat ik haar kom bezoeken. Geen bekwaamer
Weet ik vinden, als my zélfs, én myne min,
Om eene stórm te doen op ’t hart van myn’ Gódin;
’k Moet zélf ééns myn geluk verzoeken.
Uwe Raaden
By één vergaderd in de zaal, én overlaaden
Mét bézigheeden, ’t ryk, én uwe Majesteit
Betréffend, wachten naar uw’ tégenwoordigheid.
My roepen spoediglyk, én élders heenen zaaken
Van meerder aanbelang, én die my nader raaken.
EIGENBAAT in schyn van Rédenvanstaat, ARGLISTIGHEID in schyn van
						Staatkunde, KWAADAARD, VERSTAND, BEDRÓG in schyn van Gemeenebést,
						SCHYNHEILIGHEID in het kleed van Gódsvrucht.
Myn’ Gódin.
De eer, die ik u behoor
Te toonen, komt ge, ô Vórst, mét uwe gunsten voor.
’t Voegt ons, Mévrouw, voor u te buigen, én te knielen,
Die ’t opperste gebied voert over onze zielen.
Uw’ schoonheid heeft me uw slaaf gemaakt, zo dra gy kwaamt,
Ten hóve; dés kom ik u dienen.
’k Bén beschaamd
Van zo veel eerbewys. ’k Mag u bezoek niet lyden
In zulk een’ staat, ô Vórst.
Wél, ’k wil mét u niet stryden.
Myn’ ziel heeft grooter stryd, Mêvrouw, mét u gestreên;
Maar ach vergeefs! ’k héb steeds de néderlaag geleên.
Dés zal ik mét de naam, waar méê gy voorgenomen
Hébt my te ontfangen, als uw’ slaaf, óf Koning komen.
Gy trouwe Dienaar, neem myn’ plaats waar in den Raad,
Ik houd van waarde al, ’t geen gy goed vindt, én verstaat.
BEDRÓG in schyn van Gemeenebest, SCHYNHEILICHEID in het kleed van
						Godsvrucht.
’t ZAl zo geschieden. Komt, leert hier, myne Amptgenooten,
Gy Vórstendienaars, zo ge u zélven wilt vergrooten,
De waare leeringen van Staatkunde, én wordt arg.
Belémmert, én bestélpt de geest van uw Monarch
In lédige oeff’ning; maakt, dat zy geduurig speele
Op liefde, én lusten, opdat hy u aanbeveele
De zórg van ’t Ryk, gelyk myn Koning doet. Hy mag
De tytel voeren, ik bén Koning in gezag.
’t Gaat wél, myn’ Zuster, hoe zult gy ’t nu voort besteeken,
Om ’t haatlyk huuwlyk van Verstand mét Deugd te breeken?
Gemaklyk. Deugd mét al haare aanhang krygt de schop.
’k Zie onze vyanden daar onder, ons daar op.
Gy zult zo straks (vertoef, opdat ik ’t wérk beginne)
Aan Goedaards vinger zien de ring der Koninginne.
Daar komen onze twé gebannene, na ’k zie,
Gevólgd van Vleijery, én Ondeugd.
SCHYNHEILIGHEID in het kleed van Godsvrucht, GOEDAARD, RÉCHTVAERDIGHEID,
						OPRÉCHTHEID, VLEIJERY, ONDEUGD.
ONDEUGD mét een’ stók, óf rysje.
VOort. Bespie.
Wéêr and’rer lieden doen, óf maak het nóch wat gróver;
Als gy in staat zyt, haal wéêr onderdrukten over.
Voort, voort ten hóve uit, voort, neem élders uw verblyf.
Mêvrouwen, deed gy niet veel op mét uw gekyf,
En eigenwysheid? ’t was niet hóflyk zo te graauwen.
Wanneer gy hébt verleerd de lieden toe te snaauwen,
En wordt wat heuscher, ’k zal u dan een gunstig woord
Ten hóve houden.
Voort, Gespuis, Kanaalje, voort.
Hoe dikwils héb ik u démoedig aan myn’ voeten
Zien smeeken om genade, als ge uwe schuld moest boeten,
Gy boef. Al bén ik van myn’ wapens nu beroofd,
Wacht, Ondeugd, ’t zal ééns wéêr verkeeren. Wacht uw hoofd.
Ja dan, als dan.
En gy verachtste der slaavinnen,
Gy oogendienster, én verleidster van de zinnen,
Die door een’ dubbelheid, én valscheid van gemoed
Steeds anders dénkt, als zégt, heel anders zégt, als doet;
Dénk vry, dat gy Verstand niet eeuwig ’t oog zult blinden;
Maar dat hy éndlyk ééns uw’ valscheid zal bevinden,
Wanneer een’ grooter hoon, als nu aan ons, geschiedt.
Indien u ’t preeken lust, ons lust het hooren niet.
Die praatjes voor de vaak zyn tréflyk, om de boeren,
De burgers, ambachtsliên, én zulk een ruigt te loeren.
Ten hóve is niemand bang voor zulk een’ bullebak.
Voort, voort: hoe drommel zal ’t hier lukken, denk ik? pak
Uw’ biezen, uit het hóf, voort, voort, gy stinkt hier.
Broeder,
Hoor my ééns spreeken.
Wél, wat woudt gy zeggen, Moeder?
Hoe mag het u van ’t hart te spótten mét die treurt.
Niet lang geléên was ’t heure, én nu is ’t onze beurt.
O, ’t is maar leer om leer; zy zullen ’t, zo zy kunnen,
Ons wéêr uitpéperen.
Ach! wilt me dan vergunnen,
Dat ik de éléndige wat troost in heure rouw.
Vergun het haar, zy schynt een’ goede onnoz’le vrouw.
’k Vergunt; maar, Moeder, ik beding, niet lang te teemen.
Een woordje maar. Gy ziet, dat gy geduld moet neemen;
Maar houdt u dicht by ’t hóf; Gemeenebést heeft hoop,
Heer Goedaard wéêr in gunst te bréngen, na ’t verloop