floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
O Polybus is doot. uw vader leeft
Niet meer. hy brengt dit uit Korinthe mede.
Wat zeghtge, gast? verhael my deze rede.
Moet ick 't u eerst verkundigen: zoo weet
Hy is al doot.
door laegen, ofte leedt,
Of kranckheit?
hy quam langksaem aen zijn ende,
Stockout, en af.
zoo is hy, vol elende,
Dan overleên aen teering?
op zijn tijt,
Gelijck de mensch van ouderdom verslijt.
Wat gaepenwe, och, naer wichelende altaeren,
En voglezang, die ons vergeefs bezwaeren
Met vaderslaght! mijn vader leght al neêr
En doot in 't graf. wy trocken geen geweer,
En staen noch hier. misschien sloegh hy aen 't quijnen
Om my te zien, zoo moght met reden schijnen
Dat ick hem holp om hals: nu is hy heen,
En nam al wat men spelde, lang geleên,
Met zich in 't graf: en al 's waerzeggers blaffen
Is ydel, en heeft niets met hem te schaffen.
Heb ick u dat niet lang voorheen gespelt?
Gy spelde 't: maer ick wert van schrick beknelt.
Laet vaeren dan al wat uw hart doet gruwen.
Betaemtme niet mijn moeders bedt te schuwen?
Wat vreest de mensch, die vlack en onder leit,
Van 't avontuur beheerscht? voorzienigheit
Heeft in een zaeck, die vast gaet, niet te spreecken.
Best zoo men kan geleeft, niet omgekeecken.
Gy hebt geen reên te vrezen moeders echt.
Veel hebben zich in hunnen droom geleght
Aen moeders zy: doch hy versleet zijn dagen
Met lust, die dit hadde in den wint geslagen.
Dat's wel gezeght van u, zoo 't vrouwenbeelt
Niet leefde, dat my baerde, en heeft geteelt:
Maer nu dit leeft, zoo ick met angst vermoede,
Is 't noodigh staêgh te leven op mijn hoede.
Uw vaders graf is 't oogh, dat voor u waeckt.
'k Beken 't: maer leeftze, ick ducht mijn ramp genaeckt.
Ay, zeghme eens, om wat vrou leeft gy in vrezen?
Om Merope, des konings vrou voor dezen.
En om wat reên bekommertge u om haer?
Apollo dreight my schrickelijck en zwaer.
Magh 't zijn gezeght? of magh het niemant hooren?
Genoegh. Apol heeft my gespelt te voren,
Dat ick, besmet door moeders bed en trou,
In vaders bloet mijn handen verwen zou:
Weshalve ick bang Korinthe heb begeven,
Om verr' van huis in veiligheit te leven.
Al dientme 't luck, geen hart wort zoo door 't licht
Verquickt, als door der oudren aengezicht.
Zoo zworftge uit vreze, in ballingschap verschoven?
Om vader niet van 't leven te beroven.
O koning, of ick u ontsloegh van smert,
Als een die u beminne uit al mijn hart?
Ick zou dees deught miltdaedigh u beloonen.
Voornaemlijck koom ick herwaert om te toonen
Dat mijne komst magh tot uw heil beslaen.
'k Zal evenwel niet naer mijne ouders gaen.
O zoon, gy weet niet hoe het is gelegen.
Zeghme, oude man, om Godts wil niets verzwegen.
Zoo gy hierom uw huis schuwt, dus ontstelt.
'k Vrees dat Apol my waerheit heeft gespelt.
Vreest gy u aen uw ouders zelfs te smetten?
Dat is 't: dat maentme angstvalligh op te letten.
Gy vreest vergeefs, en zijt vergeefs vervaert.
Waerom vergeefs? zy hebben my gebaert.
Vorst Polybus bestaet u in geen deelen.
Wat zeghtge? quam my dees niet voort te teelen?
Niet meer dan my: beide even na.
hoe dan?
Een vader is die nergens vader van?
Hy teelde u niet, noch ick: hier gelt geen roemen.
Hoe plagh hy my dan zijnen zoon te noemen?
'k Schonck u weleer aen hem met deze hant.
Beminde hy dan dus het vreemde pant?
By mangel van 's rijx oir wert dit verzonnen.
Kocht gy my dan? of hebtge my gewonnen?
Ick vont u by Citheron in een bosch.
Hoe quaemtge daer in eenzaemheit zoo los?
Ick weide 't vee omtrent dien bergh, en verder.
Gy dwaelde heene en weder, als een herder?
Uw herder en behoeder in die stont.
Wat onheil trofme, als gy my redde, en vont?
Dat kan uw voet u levende openbaeren.
Helaes, gy brengt ons oude en quaede maeren?
'k Verloste u van de koort om voet, en been.
O windelsmaet, wat leedt ick teêr en kleen!
't Geval heeft u dien naem met recht beschoren.
Van vader, of van moeder? ay laet hooren.
Ick weet niet: die u broght heeft lucht hier af.
Vondt gy my zelf, of een die my u gaf?
Een herder quam u eerst aen my bestellen.
Wie is 't? kunt gy dees herders naem niet spellen?
Men zeide hy was Laius dienstverwant.
Van Laius, eer de koning van dit lant?
Al recht: het was zijn herder, hier gezeten.
Of hy noch leeft, dat ick 't uit hem magh weeten?
Dit wort u uit een' lantzaet best bekent.
Is niemant van u allen hier omtrent,
Die kennis van dien herder heeft gekregen,
Hem zagh in stadt, of vont op ackerwegen,
Die melde ons dit, dewijl 't de tijt vereischt.
Ick denck niet dat hy om een ander peist
Dan om den man, dien, op het lant gezeten,
Gy zoecken liet? dit zal mevrouw best weeten.
Mijn koningin, weet gy oock of hy 't is,
Daer dees van spreeckt, en uit zijn wildernis
Ontboden wert, om hier in 't hof te komen?
Wie 't is daer dees van spreeckt? zet al dit schroomen
Uit uwen zin, en laet dit ongedacht.
Geensins: bevind ick 't merck, 'k zal mijn geslacht
Niet laeten kloeck en wacker op te speuren.
By Jupiter, 't zal nimmermeer gebeuren
[Indienge voor uw leven zorge draeght,]
Datge onderzoeckt, daer 't hof nu van gewaeght.
Genoegh is 't dat ick my dus vinde in pijne.
Hou moedt, schoon ick een slaef te wezen schijne,
Al quaem het van de derde moeder; gy
Zijt hierom niet te minder in waerdy.
Geefme evenwel gehoor, en laet dit blijven.
Geensins: ick zoeck dit ernstigh door te drijven.
Denck dat ick u ten beste ra met reên.
Dat beste brack my bitter op voorheen.
Rampzaelge, ging uw kennis nimmer verder.
Een onder u ga heene, en hael dien herder.
Laet deze trots braveeren op haer bloet.
Rampzaelge, ick voere u anders niet te moet,
Dan dit alleen.
hoe? waerom gaetze heenen,
Bedruckt, en bang met jammeren en steenen?
Dit zwijgen is een voorspoock van iet quaets.
Dat voorspoock zy zoo 't wil: ick wil de plaets
Van mijn geboorte en afkomst naeckt ontblooten:
Al ben ick uit een' laegen stam gesproten.
Dit trotse wijf wort mooghlijck op my gram
En schaemroot om d'oneêlheit van mijn' stam.
Ick schatme een' zoon van vrou Fortuin gezegent,
En schroom niet eens wat laster my bejegent.
Fortuin heeft my, haere afkomst, voortgebraght,
De tijt, van kleen, in top gevoert met maght:
Dies ick, dus verr' gestapt, geensins zal schroomen
t'Ontdecken uit wat stamme ick ben gekomen.
Citheron, spel ick met mijn' mont
De waerheit, zonder faelen,
U zal, eer noch de morgenstont
U morgen komt bestraelen,
Klaer blijcken wie de moeder zy
Van koning Edipus, dien wy
Op zulck een blijck vereeren
Met rey en zangen onversaeght,
Het welck mijn' koningh wel behaeght.
Dit 's, Febus, uw begeeren.
O zoon, wie heeft u voortgebraght;
Een van 't getal der Goden,
Of berghmaeght, die met Pan vernacht?
Want bergen Godtheên noden:
Of was 't Merkuur op zijn' Cylleen?
Of teelde Bacchus u voorheen
By eene der Godinnen
Van Helikon, met groen bekranst,
Waer mê hy gaerne zingt en danst,
Verslingert op het minnen?
Kan ick, eer wy by een vergadert zijn,
Van d'oude mans iet gissen uit den schijn,
Zoo duncktme ick zie den herder hier vergaêren,
Daer wy voorheene om wenschten: want zijn jaeren
Bestemmen 't, en gelijcken dezen man;
Byzonder, zoo mijn oogh recht kennen kan
Mijn dienaers, die den ouden herwaert leiden.
Misschien kent gy hem best, en zult ons scheiden,
Als die den man eerst elders hebt gezien.
Ick ken hem. dit was Laius herder, dien
Hy vont zoo trou als iemant in zijn stallen.
Korinter, hoor: ick vraegh u eerst van allen:
Is dit de man, van wien gy ons vermelt?
Dat is hy, die hier aenkomt uit het velt.
Gy oude man, zie herwaert, en geef reden
Op mijne vraegh, waert gy al lang geleden
In Laius dienst?
'k was slaef op 's konings goet,
Doch niet gekocht, maer huisknecht opgevoedt.
Wat was uw werck? wat hebtge meest bedreven?
Het kleene vee gehoedt, schier al mijn leven.
In welcke streecke onthieltge u wel bekent?
Rondom den bergh Citheron, daer omtrent.
Gy kende of zaeght dien man omtrent die streecken?
Wat deed hy? van wat man valt hier te spreecken?
Van dien; of was 't dat gy hem elders vondt?
Ick kan het niet bedencken zoo terstont.
Heer koning, 't is niet vreemt. 'k zal onverdroten
Al wat hem door de jaeren is ontschoten
Vernieuwen: want ick weet het zal hem voort
Invallen, als hy van Citheron hoort,
Den herdersbergh, daer hy twee kudden weide,
Ick eene kudde, en nimmer van hem scheide,
Dry maenden, al den zomer, van de lent
Tot in den herfst: en toen het dreigement
Des winters ons allengs quam overvallen,
Dreef ick het vee weêrom naer mijne stallen,
En hy zijn kudde in Laius koy, met riet
Gedeckt. is 't waer het geen ick zegh, of niet?
't Is lang geleên, en waerheit, geene leugen.
Nu zegh ons oock met een: magh 't u niet heugen
Dat gyme een kint bestelde, op dat ick 't zou,
Gelijck mijn' zoon, opvoeden vroom en trou?
Wat 's dit? waerom zoeckt gy dit naer te spooren?
Dit's hy, toen noch een kint, en eerst geboren.
Looptge in uw doot? waeromme zwijghtge niet?
Bestraf geensins den ouden: want hy schiet
Geen woorden uit, zoo strafbaer als uw rede.
Mijn goede heer, wat of ick u misdede?
Gy spreeckt van 't kint niet klaer, gelijck hy wil.
Hy weet niet wat hy zeght, en zweegh best stil.
Zeght ghy 't niet met gemack, men zal 't u leeren.
Een' ouden slaen? dat zou den hemel deeren.
Is hier geen die hem knevel? boeit hem vry.
Ick arme man, wat eischtge toch van my?
Gaeft gy hem niet het kint, gelijck wy vraegen?
Ick gaf't. och had my toen de moort geslagen.
Dat zal geschiên: of melt de zaeck recht uit.
't Zal eer geschiên, wort u dit klaer beduit.
Dees man, zoo 't schijnt, zoeckt niet dan wederstreven.
Geensins, ick zegh: 'k heb hem het kint gegeven.
Was 't uw? of quam 't van iemants anders hant?
't Was mijn niet: maer ick kreegh 't van een' op 't lant.
Van burgerye? of ergens van een' herder?
Ay vraeghme niet: ick bidde u, vraegh niet verder.
Vraegh ick 't noch eens, 't zal u niet wel vergaen.
't Was Laius kint, indien gy 't wilt verstaen.
Zijn dienaers of zijn eigen zoon? laet hooren.
Indien ick 't zegh, 't is erger dan te voren.
Voor my, die 't hoor: noch luister ick gewis.
Men zey, het was zijn zoon: die binnen is
Mevrou zal licht hoe 't leght u naeckt ontleden.
Gaf zy het u?
zy gaftme.
en om wat reden?
Op dat ick 't om zou brengen.
't geen zy baert?
Uit vreze voor Apol, die heur bezwaert.
Wat was dit toch?
gelijckwe momplen hoorden,
Dit zoontje zou zijne ouders noch vermoorden.
En waerom gaeft gy 't aen dien ouden man?
Medoogen was hier d'eenige oirzaeck van.
Ick hoopte dat het in 't geboortgeweste
Des ouden mans zou schuilen: doch ten leste
Heeft hy het tot een schricklijck quaet behoedt:
Want zoo gy sproot uit koning Laius bloet,
Als Forbas zeght, zijt gy tot ramp geboren.
Helaes, dit blijckt. helaes, ick ben verloren.
O zon, 'k zie u voor 't lest, die my verveelt!
Onwaerdigh van mijne ouderen geteelt,
Heb ick hun bed, dat my niet voeght, geschonnen,
Om hals gebroght de geenen, die my wonnen.
O menschelijck geslacht,
Hoe luttel zijt gy nu by my geacht,
Geduurende dit leven!
Wat mensch wert van Fortuin oit meer verheven
Dan dees, in schijn geen mensch!
Hoe snel viel 't lot hem tegens zijnen wensch!
Uw voorbeelt leert te druckigh,
O Edipus, dat niemant is geluckigh:
Want gy, zoo hoogh in spoet,
Gebruickte uw heil in weelde en overvloet.
Toen gy met Godt zoudt teugelen
De maeght, met klaeu gewapent, en met vleugelen;
Al 't lant behoên voor moort;
Quaemtge in 't bezit, en voerde 't hooghste woort,
Beheerschte Thebes veste
Met eere en prijs, de groote stadt ten beste:
En nu, wat hooren wy!
Wat mensch was oit elendiger dan gy,
Die, naer men roept en mompelt,
Leght over 't hooft in schande en schult gedompelt!
O Edipus, befaemt
Zoo wijt en verr', hoe zitge nu beschaemt,
Die moeders schaemte ontbloote,
En blint misbruickte uw vaders bedgenoote,
Tot dat de tijt, die 't zagh,
Uws ondanx, dit in 't endt broght aen den dagh,
Dees huwlijxschennis doemde,
En u den man en zoon van moeder noemde!
O Laius arme zoon,
Ick wenschte u niet te zien in dezen hoon.
'k Beklaegh uw ramp met smerte,
Uw ongeluck, uit een medoogend harte.
Wat droegh ick moedt weleer
Op u: nu sla ick 't aenzicht schaemzaem neêr.
O gy die hier in d'alleropperste eere
Gestelt zijt, wat zult gy van uwen heere
Niet hooren! wat voor gruwelen niet zien!
Wat droefheit komt u over; zoo misschien
Gy Labdakus geslacht noch zijt genegen!
Want naer my dunckt, noch Fasis, verr' gelegen,
Noch Ister kan afwasschen smet en vlack,
Hier in het hof verborgen onder 't dack,
Die, reedt om voor elx ooge in 't licht te raecken,
Met wil begaen of niet, hem gansch mismaecken:
Doch quaet niet wil bedreven smert wel meest.
Hier mangelt niets aen 't geen men heeft gevreest,
En ons nu blijckt, of 't luit ten hooghste afgrijslijck.
Wat tijding klampt gy noch op deze, al t'yslijck?
Om u beknopt te melden 't geen ick weet.
Jokaste is al om hals, tot ieders leedt.
Wie broghtze om hals, d'onzaelge in alle deelen?
Zy holp zich zelf van kant, en dat by veelen
Meest wort beklaeght, is dat men niet vernam
Noch zagh hoe zy tot zulck een ende quam.
'k Zal evenwel u, naer mijn beste onthouwen,
Het deerlijck endt der droeve ziele ontvouwen.
Mevrou, vergramt ten drempel opgetreên,
Vloogh daetelijck naer 't bruitsbed, daerze alleen,
Na'et sluiten van het slot en kamerdeuren,
De vlechten van het hooft begon te scheuren
Om Laius, lang gestorven, riep met kracht,
Den eersten man weêr ophaelde, en gedacht,
En d'oirzaeck van zijn doot, zich, zonder hoeder,
Beklaeghde, als een verlaete en droeve moeder
Voor haeren zoon tot zulck een kinderteelt;
De dubbele echt, en 't bruitsbed zich verbeelt;
Hoeze uit een' man zich mannen baerde, en kinders
Uit kinderen, al stof tot zoo veel hinders.
Of zy 't hierop bestorf, dat weet men niet:
Want Edipus al jammerende schiet
Ter kamer in, waer door wy niet aenschouwen
Haer ongeval, maer d'oogen stadigh houwen
Gehecht op hem, die heene en weder liep.
Hy vloogh al voort met groot misbaer, en riep
Geweer, geweer ons allen toe, en vraeghde
Waer hy zijn vrou en moeder, de beklaeghde,
De moeder van zijn kindren, vinden moght.
Terwijl hy raest, 'k weet niet wat Godt hem broght
Tot kennis: want hem niemant van ons allen
Dit wees. hy schreeude, als waer hy overvallen,
Van iemant voortgeruckt in dit rumoer.
Hy loopt met kracht de deuren op den vloer,
De hengsels uit de posten, datze boogen.
Zoo komt hy dol ter kamer in gevlogen,
Daer wy, helaes, de koningin, ô strijt!
Zien hangen aen een' koort geknoopt. hy krijt
Haer schricklijck aen, met opgespalckte blicken,
Pooght flux de koort van haeren hals t'ontstricken,
En worpt zich op den vloer verbaest in 't stof.
Daer zagh men een droef schouspel op het hof:
Want toen de man van 't kleet, gelijck bezeten,
Den gouden haeck, haer pracht, had afgereten,
Zoo ruckte hy hier mê zijne oogen uit
Het aengezicht, en jammerde overluit:
Ick kan haer in dien schijn niet meer aenschouwen,
Noch zoo veel quaets en ramps, by my gebrouwen,
Wil, van het licht berooft, geen bloetschand zien,
Noch kennen die my helpen. dat verbiên
En weigren my de billijckheit, en reden.
Dus huilt hy, slaet de winckbraeu van beneden
Om hoogh, verscheurt zijne oogen, als verwoet.
d'Ooghappel verft zijn aenzicht nat van bloet.
De kaecken, niet alleen van bloet bedropen,
Maer als een plas en regen overloopen
Van 't zwarte bloet. dit onheil sproot alleen
Uit beide niet, maer treft oock in 't gemeen
Met jammeren den man en vrou: en even
Gelijckze door 't geluck dus lang verheven,
In eere staen, hoedanigh het oock is,
Zoo keert het snel van daegh in jammernis,
En droefheit, schande, en schult, en alles, hoe men
Ter weerelt oock iet jammerlijx zou noemen.
Hoe draeght hy zich in al dit ongeluck?
Hy roept dat men de poort ras openruck',
En iemant den Thebaenen al te gader
Vertoone dien dootslager van zijn' vader
En moeder. hy vloeckt schricklijck en verwoet,
Zeght dat hy, als 's lants balling, zijnen voet
Wil zetten uit het rijck, en hier niet langer
Verblijven in het hof: naerdien hy, zwanger
Van vloecken, zich verdoemt heeft met geschrey.
Nu hoeft hy hulp, een' leitsman, die hem ley':
Zijn ongeval en opgehoopte plaegen
Zijn grooter dan een sterflijck mensch kan draegen.
Dit zal hy zelf u toonen: want de poort
Gaet open, en gy zult terstont den moort,
En 't schouspel zien zoo deerlijck voor uwe oogen,
Dat dit de wraeck zou roeren met medoogen.
O jammer, droef te zien voor my,
O droefste treurrol van zoo veelen
Ick in mijn leven oit zagh speelen!
Elendige, wat razerny
Beving u, na dit grof verloopen!
Wat tegenspoet verruckte uw' geest
Om, tot uw onheil, onbevreest
Uw groote elenden op te hoopen
Met d'allergrootste afgrijslijckheên!
Wie kan u zien, en dit verdragen!
'k Had anders u noch veel te vraegen,
Te hooren, in gespreck te treên:
Zoo roert uw ongeluck van binnen
Mijn hart, en harssens, en mijn zinnen.
Och och, wee my elendigh man.
Armzalige, waer ben ick dan?
Hoe smilt mijn stem in klaghtigh weenen!
Och och Fortuin, waer vliet gy heenen?
Zy nam haer afscheit, vol verdriet,
Te schricklijck dat men 't hoort, of ziet.
O duisternis, afgrijsselijcke dampen,
Hoe worde ick nu gedruckt van rampen,
En endeloze gruwzaemheên!
Hoe pijnight my door al mijn leên
't Herdencken van zoo veel voorleden
Verdrieten, en elendigheden!
Het is niet vreemt dat zulck een smart
U dubbel treft, en raeckt aen 't hart.
Och vrient, hoort gy noch hier mijn klagen?
Volhardtge zorgh voor my te draegen?
Al derve ick 't hemelsch licht, och och,
Ick hoore uw stem, en kenne u noch.
Wat moght gy met uwe eige handen
Zoo vreesselijck u zelf aenranden,
Uwe oogen quetsen, dus beroert?
Wat Godt heeft u zoo verr' vervoert?
Apol, Apol, ô mijn getrouwen,
Heeft deze jammeren gebrouwen,
En my gebroght in dezen stant;
Maer niemant anders met zijn hant
Mijne oogen uit het hooft getogen
Dan ick, van razerny bewogen:
Want waertoe diende zon en dagh
Een' mensch, die niet dan droefheit zagh?
Gy zeght als 't is. ô hardt gelagh!
Och vrienden, zeghtme: in dees verdrieten
Wat kan' er voor my overschieten,
Dat ick met lust aenschouwen kan,
Beminnen, hooren, spreecken dan
Met bitterheit! och vrienden, wacker,
Verdrijftme naer woestijn, en acker,
Als een' verschovling, waert geschuwt,
Een' vloeck, een pest, daer elck voor gruwt,
Van Godt noch sterflijck mensch te minnen.
Rampzalige, om uw dolle zinnen,
En jammeren, te snoot geschent,
Och och, had ick u noit gekent!
Afgrijsselijcke rampen moeten
Hem schenden, die my, by de voeten
Gehangen in het bosch, zoo snoot
Ontbont, bevrijde van de doot.
Ick heb geen deught van hem verworven,
Had toen een beter doot gestorven,
Tot minder smart en rouw van my,
En deze vroome burgery.
Ick wenschte dit, zoo wel als gy.
Zoo had ick vader niet verslagen,
Noch moeders bed, de bron der plaegen,
Zoo schandelijck en vuil besmet:
Nu sproot ick uit een heiloos bed
Van die bevleckten, vol onwaerde:
Nu teelde ick zoons by die my baerde.
In 't kort, al 't snootste dat gebeurt
Is my by nootlot toegekeurt.
Gy hebt te veel uw dolheit toegegeven.
Veel nutter doot dan blint in ramp te leven.
Och, leerme niet, noch geefme raet
Wat my best voeght in dezen staet:
Want hoe zoude ick toch vader met mijne oogen
In Plutoos rijck om laegh aenschouwen mogen,
Of moeder, mits ick door hun beider doot
Mijn misdaet heb verdubbelt, en vergroot?
Maer 't aenzien van mijn telgen, in haer bloeien,
Valt aengenaem: men zietze gaerne groeien.
Voorwaer ick kan dees stadt met mijn gezicht
Niet aenzien, noch haer torens, noch 't gesticht
Der kercken, of de beelden van de Goden,
Dieme in dees stadt getrouw hun hulpe boden,
En eerelijck opvoedden. 'k heb gestoort
Door mijn besluit, een hoogh gesproken woort,
Vrywilligh my van al dit goet versteecken;
Besloten dat zich elck aen my moght wreecken,
Verdrijven dien godtloozen, eenen man
Zelfs van de Goôn besmet gedoemt, en van
Vorst Laius bloet, toen ick mijn schantvleck melde,
Mijn bloetschandael al 't volck voor oogen stelde.
Hoe kon ick hen met schaemtloze oogen zien?
Onmogelijck: en zoo het kon geschiên
Dat ick my zelf 't gehoor benam, 'k wou d'ooren
Strax sluiten om een ander niet te hooren,
En teffens blint en doof zijn: want het is
Een groote troost in groote droefenis
Dat iemant al zijn zinnen wort benomen.
Citheron, wat moght gy my wellekomen?
En waerom holpt gy 't kint niet ras van kant?
Zoo had men noit van mijn' geboortestant
Geweeten. ô vorst Polybus, landouwen,
Korinte, valsch mijn vaderlant gehouwen,
Wat hebtge my, een gruwzaeme etterplaegh,
Gelijck wat schoons, wat eêls, gevoedt zoo graêgh!
Nu oordeelt elck my snoot van snoôn gesproten.
O drysprong! ô bosschaedjen, dicht besloten
In schaduwen! ô boomen! enge plaets
Des drysprongs, die mijn vaders bloet, vol smaets
Vergoten van dees handen, hebt gedroncken,
Gedenckt u niet hoe mijne gruwlen stoncken,
En hoe ick uit dien moorthoeck herwaert quam?
Dit quaet bedreef? ô bruiloftstorts, ô vlam,
Broght gy ons voort? ontfingtge na het baeren
Het zelve zaet, en teelde door het paeren
De vaders, broêrs, en kinders, bloetverwant,
Bruits, vrouwen, en oock moeders, schant by schant,
Daer elck van spreeckt: want 't voeght geensins te geven
Een' schoonen naem 't geen schendigh is misdreven?
Versteecktme, ô ramp, flux ergens in een' hoeck.
Vermoortme, of plomptme in zee, gelijck een' vloeck,
Daer ick niet meer verschijn voor iemants oogen.
O burgers, komt my schichtigh aengevlogen.
Gehoorzaemt noch ontzietme niet. geen man
Dan ick alleen dit jammer draegen kan.
Maer Kreon komt hier tijdigh. hy is maghtigh
Op uw verzoeck, te droef en jammerklaghtigh,
Te stemmen wat gy zoeckt door deze bê.
Hy is 's lants oogh, en waeckt in uwe stê.
Wee my! wat zal ick langer hier toe spreecken?
Wat trouw verdiene ick by hem door mijn smeecken
Die tegens hem was wrevligh en gestoort?
Zijt welgemoedt. ick kome rechtevoort
U niet met schimp in droeven stant bejegenen:
En acht gy op geen menschen: acht het zegenen,
Des zonneschijns, die alles spijst, en voedt,
Uw schande ontdeckt met haeren glans, en gloet,
En toont dat lant, noch lucht, noch dau, noch regen
Dees lantsmet lijdt. hy is den hemel tegen,
Dies Godt het lant te keer gaet met zijn roê.
Trouwanten, brengt hem voort naer binnen toe.
Wat toeftge noch? men breng' hem daetlijck binnen.
Het voeght voor al den bloetverwant met zinnen
Te letten op der bloetverwanten quaet.
By Jupiter, hoe hebtge in dezen smaet
My in mijn waen bedrogen? stut der vroomen,
Hoe durftge noch by zulck een' booswicht komen?
Geef my gehoor: want zoo gy dit beseft,
Ick zegge alleen wat my, niet u betreft.
Wat eischtge dan van my dus errenstachtigh?
Verdrijf my uit het lant, die vaderslaghtigh
Verdien voortaen te missen zon en dagh.
Verdrijfme, daer my niemant spreecken magh.
't Waer al beschickt, en ree bestelt te voren,
Stont my niet eerst der Goden wil te hooren,
Wat hun belieft te sluiten over u.
Apolloos wil en vonnis is toch u
Al klaer ontdeckt, dat gy dien godelozen
Den vadermoort betaelt, ten schrick der bozen.
't Is zoo gezeght: nochtans in dezen staet
Is 't beter dat men 't uitvoer' met Godts raet.
Vraeght gy Godt raet om my, van elck verschoven?
Uw jammer eischt dat wij Godts mont geloven.
'k Beveele u, en vermaene u, delfze in 't stof,
Begraef haer lijck, dat doot leght op het hof.
Dees leste dienst zijt gy den uwen schuldigh.
My past het niet, dat deze stadt geduldigh
Haer' burger lijde in 't lant van zijn geboort:
Dies drijfme flux ten berge uit deze poort,
Ter stede, daer Citheron rijst, vol wouden:
Daer d'ouders my al by hun leven zouden
Begraven, op dat ick geniete op 't velt
Het kerckhof, my van hun zoo vroegh bestelt:
Want dit gaet vast, dat my geene andre elende,
Noch zwaere koorts kon helpen aen mijn ende:
'k Waer anders noit in stervens noot bewaert,
Hadt Godt my niet tot grooter ramp gespaert:
Doch 't ga zoo 't wil met mijn fortuine, aen 't doolen:
Laet my de zorgh voor mijne zoons bevolen:
O Kreon, het zijn mannen, en gy ziet
Zy zijn nu groot. aen nootdruft zal 't hun niet
Ontbreecken, waerze in deze weerelt zwerven:
Maer kan mijn bede in 't uiterste iet verwerven
Op u, en raeckt barmhartigheit uw hart,
Heb deernis met mijn dochtren in haer smert,
Die jammerende en noit genoegh beklaeghden,
Weeskinderen, verschovelingen, maeghden,
Bedruckten, wien noit spijs ontbrack, dat pas
Als ick in 't hof niet tegenwoordigh was.
Zy hadden 't elck zoo goet gelijck hun vader.
Gedoogh voor 't lest dat ick haer al te gader
Noch eens de hant geve, en mijn ramp beween'.
O vorst, ga heen, goetaerdige, ga heen,
Oprechte telgh, uit eerlijck bloet gesproten;
Magh ick mijn kroost, die droeve druckgenooten,
Noch mijne hant eens geven met beklagh;
'k Zal rekenen haer noch, gelijck ick plagh,
Te zegenen, te zien met vrolijcke oogen.
Wie hoor ick daer dus schreien? ô medoogen!
Mijn dochters? och, de waertste van mijn bloet,