floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Hoe staet het dan? men moet niet zonder reden schroomen.
Hy borst ter westpoorte in. het krijgsheir bruischt, als stroomen,
Ter stede in naer het hof.
wie openden de poort?
De krijghsraet, schelmen, rijxverraders. dat de moort
Hen sla, de donder schende. ô heilooze onverlaeten!
De trou heeft teffens uit by burgers en soldaeten,
En oversten. wy zijn gelevert en verraên.
Wat raet? wat raet? geen raet. daar stapt de keizer aen.
Onze afkomste is geberght, behouden buiten zorgen.
Genadighste, wat raet? och waertge zelf geborgen.
Wat's dat te zeggen? drijft het hof op avontuur?
Lykungzus is in stadt. hy heeft den dubblen muur
Van 't hof verweldight.
alle elefanten dronken,
In hunnen slaep gesmoort, in ste van waeken, ronken
Op hunnen breeden rugh. dat heet op schiltwacht staen.
Noit keizer wert zoo schalk van hof en stadt verraên.
Het is dan vlughtens tijt met alle onze eedtgenooten.
Te spa, helaes, te spa: de toegang is gesloten,
Aen alle kanten. och, de jongste dagh verscheen.
Meineedigen, is dat voor 's keizers recht gestreên?
Heeft u de keizer, in den top der heerschappye,
Vergeefs miltdaedigh, met verheffing van soldye
En eere en ampten, aen de glori van zijn kroon
Verbonden, om hem dus te bonzen uit den troon?
Lykungzus niet, maer gy zijt schuldigh, zijt hantdaedigh
Aen dit verwaeten stuk. wie valt ons nu genadigh?
Kolaüs, toon uw trou aen uwen trousten vorst.
Tre herwaert. stoot dien dolk in onze oprechte borst.
Tre herwaert. deinstge nu, en is uw trou te zoeken?
Lijfschutten, hofstaffiers, gy hofbesneênen, vloeken
En pesten van het rijk, genaekt op 't ongezienst.
Treet rustigh toe: stoot toe, en boet met dezen dienst
Uw' vadermoort. 't is tijt dit edel bloet vergooten.
Nu redt ons door den doot: gy hebt ons doot beslooten.
Valt teffens aen: stoot toe: wij staen u schoon en bloot.
Daer leght uw keizers hart: dat zoektge. snijt, of stoot,
Dat geen Lykungzus ons aen duizent stukken scherve.
Ontfangt den lesten snik, terwijl ik tijdigh sterve.
Dan och zy weigren ons dien jongsten dienst. welaen,
Men moet zich redden. 'k zal een poos naer binnen gaen.
Waer streeft de keizer? och hoe barnen die gedachten!
Daer steekt een hofgalm op van rouwe en jammerklaghten.
De hofklok klept vast brant, en moort, en slaet geluit.
De torenwachter blaest verraet ten toren uit,
Van zeven transsen. welk een blixem! welk een donder!
De hooftstadt en 't palais, al 't bovenste raekt onder.
Het gansche Sina smilt in eenen mengelklomp.
Peking verlaeten, schijnt een hoofdelooze romp,
Een lichaem zonder hooft. maer treênwe spoedigh binnen.
Hier valt met jammeren en klaegen niet te winnen.
Ik volge u flux. helaes, men heeft dit lang gespelt.
Het laghme al op de leên. geen reden, och ik smelt!
Kon dien inheemschen brant van snoode hofgebreken,
Allengs aen 't smeulen, en gelijk een pest ontsteeken,
Uitblusschen. hemel, help uwe ondermajesteit.
Hier koomen keizerin en dochter, root beschreit.
PAO. ZUNGCHIN. US.
Vrou moeder, 't is gedaen. wy scheiden uit dit leven.
Wie traenen stort kan noch dien rou te kennen geven
Door traenen, tekens van verzetbren rou en druk:
Maer geene traenzee kan ons uiterste ongeluk
Uitbeelden, neen, och neen, noch zulk een bloetvlak wassen
Uit vaders stamboek. och wat ramp komt ons verrassen!
Aertskantsler Us, hoor toe. aenvaert dit leste pant,
Dien brief, geschreven met ons eigen bloet en hant,
En zweerme by uw hooft, na'et korten van ons leven,
Lykungzus dezen brief met uwe hant te geven.
Ik zweere by mijn hooft: de hemel hoor' het aen.
Volhardt, mijn dochter: blijf heer vader onderdaen.
Lykungzus nadert vast om u en ons t'onterven.
Gy moet van vyants of van vaders handen sterven.
Die schender zal u, na uw vaders rype doot,
Den scherreprechter eerst toedoemen, die u bloot
En naekt voor 't hofgezin durf schenden en schoffeeren,
Dan u de blanke borst met gloênde tang en scheeren
Afrukken, scheuren, en, in 't barnen van 't geraes,
Zijn dolle hondejaght, gelijk een lekker aes,
Toesmakken op den vloer, van vaders bloet noch dronken,
En laeu en rookende, om met zulk een daet te pronken.
Wy gunnen u den keur van beide: kies en deel.
Ons rol heeft uitgedient op 't bloedigh hoftooneel.
Heer vader, 'k geef aen u mijn lichaem zuiver over.
Beschutme voor gewelt van dien verwaten roover.
Ik kusse u voor het leste. ô vader, 'k neem verlof.
Nu dochter, volghme naer uw kamer in het hof.
O heerlijke aengename en hemelsche uitgekoren!
O eenige erfprinces, wat ende is u beschoren!
Gy schoonste fenixbloem in 't heiligh kroonendal,
Helaes, my schrikt alree, voor 't opgaen van 't geschal,
Dat uit de tralien van uw bebloede kamer,
Door hof en hofgewelf, noch luider dan de hamer
Der hofklok klinkt, als zy de daken overbromt.
Ik zie hoe stroom en stadt en heel Peking verstomt,
Verbaest van schrik en angst, en zelf uit mededoogen
De wraek der vyanden verzet staen en bewogen.
O bloem van veertien jaer! ô vreught van moeders trou!
Wat was'er een gejuich, toen d'eerste morgendou,
Uw' levens dageraet besproeiende, op zagh luiken!
Al 't joffrentimmer riep: wie zal dees maybloem pluiken!
Wat koning waerdigh zijn den ring, den diamant,
Het puik van Indien, aen haer gewijde hant
Te steeken! och zy stort. daer leght, daer leghtze neder.
Hoe schudden hof en stadt: gelijk wanneer een ceder
Ten berge af rolt. ay hoor dat schriklijk hofgedruisch,
Dat huilen, dat geschrey, gebalk door 't keizershuis.
Het schijnt de hemel giet, afgrijsselijk verbolgen,
Zijn' viergloet teffens uit. nu wil het zwaerste volgen.
De zwaerste droefheit is op 't uiterste gespaert.
Hoe dreunt dees hofkolom! De stroom schiet achterwaert,
Die met zijn watervat den boomgaert quam besproeien.
De dolle donder wil dien stamboom, onder 't bloeien,
Na drywerf hondert jaer, neêrploffen slagh op slagh.
Hoor toe. hy ploft. hij stort. ô wee, ô wee, ô wach!
Al wat'er vast hangt aen den diep geschoten wortel
Valt met hem, en verplet het al aen gruis en mortel.
Nu valt dit ruime hof mijn' ouderdom te naeu,
Gy dienaers, stutme. ik ga: ik zwijm: mijn hart wort flaeu.
Helaes, waer schuilen wy voortaen?
't Is met den keizer omgekomen,
De majesteit met hem vergaen.
O lustpriëel! o pruimeboomen!
Getuigen van zijnen weeligen stant.
O koussebant!
Hy drijft'er by de keizerin,
Met hem gestikt in eenen aessem.
De trouwe min en wedermin
Verdweenen, als een rook en waessem.
Zoo zinkt de zonneschijn onder de kim.
Dan rijst de schim.
Nu dreight een helsche en blinde nacht
Van dwaelinge en afgoderyen
Het licht van 't kruisaltaer met kracht,
Door 't ommeslaen der heerschappyen,
Te blusschen, den heidendommen ten spot.
O bitter lot!
Nu staen de kruisgezanten bloot,
Ten doele der godtslasteraeren.
De kerkgewelven lijden noot,
En onbebloede Christaltaeren.
Het zielverhuizen gaet sneller zijn' gang.
Wie smoort dees slang!
Men vreesde lang, van tijt tot tijt,
Den inbreuk uit des Tarters landen:
Maer Uzangueius, die zich quijt,
Bewaekt den rijxmuur, breekt de tanden
Der gruwzaeme tygren, en houdtze in tucht.
Wy scheppen lucht.
Ontsloot hy 't rijk voor 's Tarters stam,
Wie zou dan eerst de bloetvlagh strijken,
Lykungzus, of de groote Cham?
Wie zou een' voet den andren wijken?
Wy zaten hier tusschen beide beknelt.
Hoe waer 't gestelt!
Zoo lang d'aertskantzler Us den zoon
Gebiet, en blijft in staet en eere,
Strekt hy een waerborgh voor dees kroon,
En nieuwen aengenomen heere.
De liefde van vader en zoon verwint.
De bloetbant bint.
Laet ons in 't hof ten outer treên,
In zulk een' ommezwaey van staeten,
Den hemel offren met gebeên,
Den wil des oppersten gelaeten.
't Is Godt die den rijken hun paelen zet.
Dit's d'opperwet.
US. LYKUNGZUS. XAIANGA. REY.
Nu rept u in der yl, staffiers en hoftrouwanten,
En past op 't voorhof hier den gouden troon te planten.
De nieuwe keizer stapt door juichend hofgewoel,
Op trommel en trompet, naer 's voorzaets hoogen stoel.
O zegenrijkste vorst en veltheer, aengebeden
Van koningkrijken, en een ry verwonne steden,
Genaek ter goeder uure, en schut der volken scha.
Ontferm u over 't volk, en open uw gena
Voor allen, die in 't stof, aen 't outer van uw voeten,
Zich werpende, u verheught inhaelen en begroeten.
Rijs op, aertskantzelier. gy waert den voorzaet trou.
Dat een van allen nu den nazaet klaer ontvou'
Hoe deze treurrol van Zungchin is afgeloopen.
Trouwanten, zet de poort van hof en boomgaert open.
Genadighste, daer zien uwe oogen in 't verschiet
Den droeven uitgang van Taimingaes out gebiet.
Zy drijven beide stil op hunne koussebanden.
Flus dreef heel Sina noch en vijftien groote landen
Alleen op 't erfgezagh van hunne majesteit.
Daer komt de rijxvorstin Xaiange, om u bescheit
Te brengen, en het lot t'ontvouwen van dees beide:
Want, als staetjoffer, zy onze erfprinces geleide
In haer slaepkamer, en de dootsche keizerin
Naer 's keizers lusthof, op het bloetspoor van Zungchin.
Zy heeft de dootverf al gezet, van rou bezweeken.
Schep moedt, mevrou. bedaer: verhaest u niet in 't spreeken.
Genadighste, och wat heb ik heden niet beleeft!
De geest der dochter en haer moeder waert en zweeft,
Gelijk ook 's keizers geest, voor mijne scheemrende oogen:
En naulijx kan ik nu d'opgaende zon gedoogen,
Die levenden verquikt, en mijn gemoedt bedroeft.
De droefheit houdt mijn hart beknelt en toegeschroeft.
De dochter nam zoo dra geen oorlof van den vader
Op 't voorhof met een' kus, of zy en hy te gader
Met een' de moeder treên, gevolght van hofgezin
En my, verbaest en bleek en dootsch ter kamer in.
De dochter zet zich, met geen tranen op de wangen
Van dootschrik, nu getroost den hartesteek t'ontfangen,
Voor haer' heer vader schrap, die stijf staet en bedrukt:
Als zy den boezem met haer handen openrukt.
Wat was'er een geschrey! wat hoortmen al getrappels?
Hy zagh geen borsten, neen, maer een paer hangende appels,
Van koningshanden waert, uit gloet en bruiloftslust,
Eerbiedighlijk gestreelt, gekust en dan herkust.
Hy kent zijn eigen kroost aen aengezicht en oogen,
De spiegels van haer ziel, met 's vaders rou bewogen.
Hy ziet de versche roos van weêrzijde op de wang
Bestorven, ook den mont. wat staet de vader bang
Met eenen blooten dolk! hy smijt den ponjaert neder,
En stampte langs den vloer wel drywerf heene en weder.
Toen toegetreden keert het aenzicht van haer af,
Ontveinzende den steek, dien hy de dochter gaf,
Als door zijn eigen hart. de bloetbron, niet te schatten
Op 't fijnste kroonegout, aen 't springen stroomen spatten,
Besprengt het keizerlijk het vaderlijk gewaet.
Zoo zijghtze neêr. de doot misverft dat schoon gelaet.
De moeder staet stokstijf. de vader raest verbolgen,
En vatze by de hant, die naulijx hem kan volgen.
Ik ondervangze, en breng heur naer het lustprieel,
In 's pruimbooms schaduwe, een elendigh treurtooneel.
De keizer kustze, en spoet te scheiden uit dit leven,
Verhangt zich aen den boom, van wanhoop aengedreven,
Met zijnen koussebant. zy volght den keizer na,
Gejaeght van 't hofgeschal: vertoef niet: rep u, dra.
Lykungzus komt, gesterkt van duizent hofbesneênen.
Uw jongste dag is om: uw zon heeft uitgescheenen.
Ons jammert hunne elende, en 't hooren van dien toon.
Genadighste, beklee dien ingeruimden troon.
Geen vroom Sinees kan u deze erfnazaetschap weigeren.
Hoe dus? bezwijken nu de beenen, onder 't steigeren
Ten ingeruimden troon, tot drywerf achtereen.
Wat spelt dit voorspook heil of onheil? neen ô neen:
Wy willen onversuft ons in dien zetel zetten,
En 't rijk hanthaven by zijn recht en oude wetten.
Geluk, heer keizer: heil, lang leven, rust en spoet.
Ontfang dien gulden brief. Zungchin heeft met zijn bloet,
Als zijnen jongsten wil, dit bladt aen u geschreven,
En op den eedt belast den nazaet dien te geven.
Heer kantzler, lees den brief voor allen overluit.
Geluk, heer nazaet: ons regeering heeft nu uit.
Geene onderdaenen ons van deze kroon beroofden,
Maer hofbesneênen, krijghskornels, en opperhoofden.
Zy meldden godtloos ons het hofverraet te spa.
De hemel schenkt u 't rijk. acht schelmen uw gena
Onwaerdigh. strafze streng, ten spiegel van de boozen.
Neem wraek, in onzen naem, van schelmen en godtloozen.
Waer blijft Kolaüs?
hy verhing zich aen een' boom.
De wanhoop, los van bant, gaf eenen vryen toom
Aen hofbesneênen, trou by eer en eedt gebleven,
Om, op hun meesters spoor, te scheiden uit het leven.
Aertskantzelier, volhardt. uw trou blijve ongewraekt.
Schrijf Uzangueius, die den grooten muur bewaekt,
Tienhondertduizenden gebieden kan met wenken,
Dat hy ten hoof verschijn'. wy willen hem beschenken,
En hooger heffen op een' koningklijken troon.
Uit krachtvan 't recht, dat gy hebt over uwen zoon,
Beveel hem op den hals, dat hy zich in koom' stellen,
Met alle hoofden en manhafte krijghskornellen.
Men zalze altzamen van den ouden eedt ontslaen,
Om door den nieuwen eedt, getrou en onderdaen,
Lykungzus op den troon, hem toegekeurt, t'ontfangen.
Wy kruisgenooten uit Europe om strijt verlangen,
Doorluchtste majesteit, te hooren uit uw' mont,
Of wy Peking en 't hof, dat voor ons open stont,
Verlaeten moeten, en terstont te lande uit trekken.
Volhardt: wy willen in ons schaduwe u bedekken
Voor oproer en gewelt. Lykungzus blijft uw vrient.
Gy hebt dees kroon getrou gehanthaeft en gedient.
Bewaert de hantvest van uw vryheit onbezweken.
REY. DE GEEST VAN XAVERIUS.
Gelooft zy Godt. nu laet ons hem eendraghtigh smeeken
Dat hy een teken van genade ons openbaer'.
Hier daelt een heldre wolk. men ziet eene engleschaer
Aenheffen eenen dans, op hemelsche gezangen.
Men kniele om zulk een' groete, uit 's hemels schoot ontfangen,
Geluk en zegen, ons van boven toegeleit.
De wolk gaet open. welk een glans en heerlijkheit
Verschijnt hier in 't verschiet, uit 's hemels goude boogen!
Een heiligh, rijk van glans, verquikt de schreiende oogen,
En opent zijnen mont tot 's allerhooghstens eer.
Men luistre aendachtigh toe, en valle op 't aenzicht neêr.
Xaverius
Altaergenooten, mijn gebroeders, wilt niet vreezen
In dezen overgangk van 't rijxhof der Sinezen:
Lykungzus hangt te los aen 't wankele avontuur:
Want Uzangueius zelf, de wachter, wil den muur
Ontsluiten voor het heir des Tarters. dees, aen 't bruizen,
Zal, als een waterval door opgezette sluizen
Inberstende, al het lant zet in een bare zee,
Velt winnen; de tyran Lykungzus deze ste
Verbaest verlaeten, vliên met zijn geroofde schatten,
Omkomen, en Peking het nieu gezagh zien spatten,
Twee zoonen van Zungchin onthoofden voor de stadt,
Den derden in een' poel, van wanhoop afgemat,
Gesprongen, over hals en hooft gedompelt, smooren,
En al 't Sineesche rijk, na slagh op slagh, verloren.
Dan wil de groote Cham, in dezen ommezway
Van staten, Tartarye, en Sina, en Kathay,
In eene heerschappy gesmolten, trots regeeren.
Hy zal uw vryheit niet besnoeien maer vermeeren,
Terwijlge 't Heidendom herbaert door Christus wet,
Tot dat zich d'afgront, dol van nijt, hier tegens zett',
De nazaet opgeroit, en zonder reên verbolgen,
Besta den godsdienst straf te dreigen en vervolgen,
Den Bonsien ter gunste, en hun vervloekt altaer.
Zoo ging het in Japon, geleden vijftigh jaer.
Het wettigh strijden gaet voor 't heerlijk triomfeeren.
Wie kan Godts oordeel en voorzienigheit grondeeren!
Want krachtigh treftze 't wit en oogmerk daerze op mikt,
Terwijlze lieflijk 't voorgeziene in orde schikt.
Al zienwe boven 't hooft veel donkre wolken hangen;
Wy geven ons aen Godts voorzienigheit gevangen,
Met onvermoeit gedult, uit ootmoedt en ontzagh.
Het licht komt, na den nacht, veel schooner voor den dagh.
Hiervsalem verwoest
Joost van den Vondel: Hiervsalem verwoest. Amsterdam: Dirck Pietersz,
						1620.
Iosephvs
Titvs
Librarivs
De rey van Roomsche Soldaten
De dochter Sion
De rey van StaetIonffren
De rey van Ioodsche Vrouwen
De rey van Iodinnen in 't algemeen
De rey van Priesteren
Terentivs
De rey van Christenen
Aen mijn Broeder
Euripides die heeft d'aenschouwers langh voorhenen
Ten oogen eenen vloed van Peerlen uytgedruckt,
Als Hecuba bedroeft uyt haren throon geruckt
Beschreyde Troijens val met zuchten en met stenen:
Maer ghy, o Broeder! der Hierosolymitanen
Droef Treurspel ons vernieuwt, en klaeghelijcke moord,
Hoe deerlijck Titus heeft Ierusalem verstoort:
Om wien de vyand zich niet spenen kost van tranen.
Een wreed Barbarisch hert moet schricken als 't verstaet
Hoe Sions Heerlijckheyd, en pracht te gronde gaet:
Hoe Salomons gebouw met zijn vergulde daken,
De maghtighste Pilaer van 't vruchtbaer Ioodsche land
Is omgeworpen: hoe eens Moeders eygen hand
Haer teeder kind uyt nood gaet tot spijsoffer maken.
Guilhelmus Vondelius.
Den erentfesten, achtbaren, Wyzen en Voorzienigen Heere Cornelis Pietersz.
					Hoofd, Raed, en ouwd Burgermeester der om des weerelds ommeloop wyd beroemde
					Koopstad Amstelredam.
Mijn Heere,
Wanneer de heylige Paulus den Christgeloovigen vermaent te bidden voor Koningen
					en alle die in macht en hoogheyd gestelt zijn, op dat wy een gerustig en stil
					leven mogen leyden in alle Godzaligheyd en eeraerheyd: zoo leert hy ons al
					stilzwygende hoe wy wyze en vrome Overheden behooren met eerbiedigheyd te
					omhelzen als eenen grooten zegen Godes en fonteyne waer door allerhande heyl en
					welvaren ons bequamelijck toevloeyt: want gelijck een treffelijck Philosooph
					zeght: ubi praeses fuerit Philosophus, ibi civitas erit felix. die Stad zal
					geluckigh zijn daer de Overheyd wijsheyd zal naespooren. De proeve hier van
					hebben wy naest eenige jaren herwaerts gehad in deze onze vereenighde
					Nederlanden, die met de hulpe des Alderhooghsten zoo vele gevaren geluckighlijck
					zijn voorby gezeylt, door het voorzichtig en wijs beleyd van hare getrouwe en
					vrome Regeerders, die als zorghvuldige Vaderen voor het welvaren des Vaderlands
					en des zelfs vryheyd geduyrigh hebben gewaeckt gebraeckt en alles uytgestaen. De
					weerdighste vrucht van deze arbeyd is dat vele duyzend verjaeghde menschen in
					den schoot en het gebied der doorluchtige Heeren Staten gastvry zijn geherberght
					en lieflijck gekoestert, en die in veylige schaduwe gezeten niet meer hoeven te
					vreezen de grimmigheyd van die uyt het voorborgh der Hellen opgedonderde
					Spaensche Alecto, die drymael haer geslangde perruyck geschud hebbende, met haer
					fackel het vuyr stack inde mutsaerden en rijsbossen die de palen en staecken
					bekleeden waeraen dagelijcx vele vrome Christenen wierden vast gemaeckt, die
					midden inde vlammen Iesus Christus lof toezingende, hem lijf en ziele opofferden
					tot eenen zoeten en Godbehaegelijcken reuck. Indien wy ernsthaftigh overwegen de
					als in het hemde ontvloden wreedheyd, en wederom de genoten ruste en veyligheyd:
					gewisselijck wy moeten geperst zijnde van een danckbaer gemoed met de aen strand
					opgeworpen AEneas uytbarsten en roepen:
O die ghy neemt alleen van ons Troijaensche gasten
Het leet ter herten en d'ondraeghelijcke lasten:
Die ons het overschot der Griecken hier gestrand,
En uytgeput van 't ramp te water en te land,
Noch herberght in uw Stad en huys met rouw bewogen.
O Dido! 't staet noch in ons macht, noch in 't vermogen
Van 't volck van Dardanus, dat over al beroyt
Dwaelt om den ganschen Kreyts des aerdrijcx wyd verstroyt,
Verschulde danckbaerheyd nae eysch u op te dragen:
De Goon (zoo verre noch een Godheyd schept behagen
In ware Godes vrucht: zoo billyckheyd noch plaets
By ymand heeft, en een gemoed dat zich niet quaeds
Maer 't goed bewust is) 't loon u nae verdienste ionnen.
Wat blyder eeuwe heeft u gebracht in 't licht der Zonnen!
Wat treff'lycke ouwd'ren u geteelt tot ons gewin!
Zoo langh de mind're vloe'n afloopen Zeewaert in:
Zoo langh de schaed'wen op de bergen gaen en merren,
En 's Hemels As geleyd de vloock gewelfde sterren,
Zal duren uwen naem en faem met lof en eer,
Het zy wat land my roept, of waerwaerts ick verkeer.
Onze E.E. en A.A. Overheden nu in het algemeen voorbygaende en my in het byzonder
					tot uwe E. wendende: ghy, mijn Heere, hebt met heylzame raden vaecken dezes
					Stads en der hooger Heeren Staten vergaderinge bekleed, en uw eygen voordeel te
					rugge zettende, het gemeene best nae tijds gelegentheyd gevordert en helpen
					vorderen, zoo dat geen verstandige zich met recht zal belgen dat wy oorzaeck
					nemen in uwe E. persoon te verheffen en als aen te bidden de zeer heusche en
					beleefde Regeringe, onder wiens vleugelen wy zoo gerustmoedigh hebben geschuylt,
					en den grooten God gedanckt, die over ons had gestelt zoo mildaerdige en
					bescheyden Goden, de welcke nae het getuyghenisse van eener, die mijn Heer in
					het gezond oordeel van burgerlijcke zaecken niet ontaerd, zijn
uytblinckende als in 't goud het heldere gesteent.
Daer mangelt dan by de goede ingezetenen niet anders als danckbaerheyd: weshalven
					om onze beleefde Regeerders in uwe E. persoon nae mijn geringh vermogen een
					geringh teecken van aller ontfangen weldaden erkentenisse te toonen: zoo offere
					ick uwe E. dit mijn Treurspel van het verwoeste Hierusalem, of om zoo te spreken
					mijn tranen uytgestort over den bloedigen ondergangh van het Iodische volck: en
					dat noch zoo veel te liever, overmids uyt uwe E. lendenen gesproten is die
					GROOTE APOLLO die onze nederduytsche tale den dagh, en zijn treffelijck geslacht
					schoonder luyster geeft: en wiens gulde rymen in het voorhoofd van
					aenzienelijcke Stads gebouwen kunstigh gegraveert, en inde Kercken boven de
					tomben met goude letteren in gladde toetsteen uytblincken, en de voorbygangers
					al verbaest ophouden. Ontfangt dan, mijn Heere, deze mijn geringe danck en
					schuldoffer, meer ziende op den wille als het kleyn vermogen, en bereyckt, o
					wyze gryze en landnutte Raedsheer, Nestors statige en veeljarige ouderdom ten
					goeden van ons gemeen beste. t' Amstelredam dezen 20. van Loumaend. 1620.
Vwe E. en A. gants onderdanige
I.V. Vondelen.
Aenden Gedichtlievenden Lezer.
Dat de Alderhooghste van het onmenschelijck bloedvergieten eenen afkeer heeft,
					zulcx hebben oock de blinde Heydenen eenighsins gedroomt en gevoelt: want zy
					ontzagen den altaren, en den dingen die zy heyligh schatten te genaecken met
					handen of kleederen die besprenckelt waren met beesten of menschen bloed. dit
					geeft Virgilius door zynen vluchtenden AEneas eendeels te kennen daer hy hem
					doet spreken:
Wilt, Vader, kuysche ving'ren aen
d' Huysvaderlijcke Goden slaen.
'tWaer my een schandvleck rechtevoort
Die, nu ick uyt zoo versche moord,
En zulcken slachtingh koom gevloon,
Te roeren, eer ick reyn en schoon
Heb afgewasschen 't laeuwe bloed
In 't water van een frissche vloed.
En Homerus door zynen strydbaren Hector:
't En past niet datme God Iuppijn
Met onreyne handen offert wijn:
De schaemt' verbiedme, nu 't gemoed
Van menschenslachten en van 't bloed
Ontsteld is, voor den Goden luyd
Te storten mijn gebeden uyt.