floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Van schrik; hier zit een dief verschoolen.
Wel, Vent! wat maakje daar?
Ik heb geen kwaad bedreeven,
Men Heer, ook ben ik dief, nóch schélm.
Hoe komje hier in,
Jou, Deugeniet? neen, neen, je hebt niet goeds
In 't zin.
Ik vry jou lui 'er meid, men Heer, én wyl jy heeden
Van huis gingt, had zy my gebéden,
(Terwyl jou Vrouwtje by een ander vast
De Nacht verslyten zou,) óf ik by haar te gast
Wou komen; 'k sloeg 't niet af, én wil hét ook wél weeten,
Dat ik hier lekker heb gegeeten,
En lustig toe gedronken, maar,
In 't midden van de vreugd vond ik de baan niet klaar.
Der wierd geklópt, én wy, die mét gedachten,
Zo haast geen onraad wachten,
Staan schielyk op, ik kruip in deze kas, om niet
Ontdékt te worden; zy doet ópen,
En vind daar, tegen al 'er hoopen,
Mejuffrouw, mét een Heer, die, om niet meê verspied
Te wordén, wyl ze voort, eer dat hy kost vertrékken.
Waar bénje, Joris, strak
Haal uit de ben. Hier zél hem 't schélmstuk zélf ontdékken
Joris Volkert uit de ben halende
Ho! ho! Kozyn neef, heb ik jou daar?
Kom 'er uit,
Jou, eervergeete Fielt, jou, Guit!
O Schelm! hoe zel ik my betoomen?
Wat létme dat ik my niet wreek,
En jou opstaande voet doorsteek?
Och! Man....
o Hoer! o Swyn, der Swynen!
Ontken nu, dat je straks my hébt misleid
Door jou geveinsde onnozelheid.
Ik sta verstélt, myn Heer, wél dit zyn fraaije dingen,
En gy, Mejuffer, gy verstaat u op dit spél;
Gy doet uw dingen zeker wél.
Zy dorst my 't geen, ik zélf gezien had, heet en liegen;
Dit Schoontje dat wist nergens van.
Myn lieve Man....
Myn vuile hoer, 'k begeér na dezen
Van jou zo niet genoemt te weezen.
Ik zél verzoeken, dat de Wét
Ons daad'lyk van malkander zét,
En dat jy in het Spinhuis, voor je leeven
Gebannen word, zo kan je, een goed éksémpel geeven
Och! Man, dénk om je eigen eer.
Hier is ... maar, och! wat 's dit?
Kom hier jou, vuile Meer,
Jou Pry, die meê de hoerestreeken
Verstaat, én flus jou eerelyke Vrouw
Hielp liegen, répje, en pakje nou
Ten huize uit zonder tégenspreeken.
En jy, die 't kluwen hébt ontdékt,
Het welkje tot verschooning strekt,
Ga waarje wiit, én trouw, is 't jou behaagen,
Dit Staal, maar maak dat zy 'er leeve daagen,
Niet weêr kom onder myn gezicht.
Ik ben geen Meer, geen Pry, nóch licht,
En sprak ik flus een woord ten bésten
Voor Juffrouw.....
Wél hoe zél 't ten léften
Noch gaan? 'k zég pakje daad'lyk voort,
En spreekme niet een énkel woord,
Of 'k laat je meê na 't Spinhuis leijen.
Och! man, héb deernis mét men schreijen;
Dénk om myn eerelyk geslacht.
Foei! dat ik daar toe wierd gebragt,
En om vergiff'nis bad, die smaad is niet te dulden.
Ik bid, ei! hoor een woord, Kozyn, ik zél al je schulden
Kwyt-schélden, zo je uw Vrouw niet schénd, nóch my niet meld.
Wel, 't zyn toch gedaane zaaken,
Die nimmer weêr zyn goed te maaken.
Je meugt voortaan dan zaamen gaan:
Kom, kom, hier nou niet lang te staan.
Ik zel me troosten dat ér meêr zo zyn bedroogen,
Maar kom me nóoit meêr onder de oogen.
Myn Heer, 'k vérzoek ook dat je 't hoerhuis ruineert,
Daar zy zo sluipend heeft verkeert.
Geen oogenblik, ik wil dat gy terstont vertrékt,
Nu dat uw Schyndeugd is ontdékt.
Thielt
Spelen va zine by den XIX gecōfirmeirde Cameren van Rhetorijcken, binnen
							der Stede van Ghendt cōparerende, vertooght [...] op de questye, Welck de
							mesche steruen meesten troost es[...] 12 junij 1539 [...] . Ghendt : Joost
							Lambrecht, 1539.
Des gheests insprake
Goetwilligh om staerven
Pinelicke vreeze
Troostelicke allegacye
Thielt.
Prologhe.In dit spel zijn vier personagen: Goetwilligh om staerven,
						Troostelicke allegacye, Des gheests insprake, Pinelicke vreeze.
Goetwilligh om staerven.
Eerwaerdighe wyze,
Troostelicke allegacye.
Therte u lien goet groet
Die hier dus opene der vrueghden vloet doet,
Wiens opstel spruut wt de fonteyne claere
Der schriftueren.
Noyt zulcke reyne mare!
Zouden zy die comparacyen stellen,
Die onze imaginacyen qwellen,
Zonder proffijt, ten zou niet ghefondeert zijn.
Deze vraghe moet van alle gheeert zijn,
Zy verdient van elcken prijs trezoorlic
Naer Horatius;
Want zou es orboorlic
Ende zoete, om dat troost sdrucx qwale breict.
De doot ons allen met hueren strale steict,
Ende an twel staerven my dijncke dat al cleift.
Ooc elcken die hier in tzondigh dal leift
Troost van node es, wil hy wel staerven.
Dus wijsheyt des vaders, laet ons verwaerven
Uwe gracye, die therte devoot zooght.
Ons ‘welc den meesten troost es inde doot’ tooght.
Hier vertrect Troostelicke Allegacye ende naer pauza comtze weder, ende
						met haer compt Des Gheests Zonderlinghe Insprake, ende noch een man,
						ghenaemt Pijnelicke Vreeze.
Des gheests zonderlijnghe insprake.
Pays zy u, broedere.
God u ghezonden heift
Hem, die troost alle goede gronden gheift,
Den vertroostere, alder vruechden stake,
Des stille gheests zonderlijnghe insprake,
Die op de Apostolen als gheluck daecte
Doe hemlien lyden en grooten druck naecte;
Paracletus, dats troostere, hy ghenaemt es;
Der zielen vercoelijnghe hy befaemt es,
Die int slaven ruste, vruecht int schreyen biet.
Als Christus van swaerels contreyen schiet,
Den troostere te zendene hy beloofde.
Als Sgheests Zonderlingh Woort blaest de verdoofde,
Hy verandert, beroert, ooc duerstraelt, wect
Wien anders gheen woort wt menschen ghedaelt trect.
Int spreken orboort hy zulcke manieren,
Dat hem hooren als hy wilt Gods scholieren;
Schriftuere ons herte in Gods handen laet.
Gods ghifte boven smenschen verstanden gaet,
Zonder Gods gheest niemant die duerzien can.
Zal ons den meesten troost moghen gheschien dan,
Den meesten troostere ons die zenden moet.
Des meesten troost die sdrucx allenden boet
En maken wy niet Gods woordt generalic,
Of beloften, of Gods liefde noyalic,
Want meest roeren singuliere dijnghen.
Onzen meesten troost es duer sgheests inbrijnghen
Tmeeste betrauwen, dat ons es ghegheven
Christus ende al met hem; tblijct gheschreven:
Zijn eyghen zone heift God niet ghespaert,
Maer ons ghegheven, zoo Paulus verclaert,
Ende al met hem; wilt niet zuchten, duchten.
Pynelicke vreeze.
Ommers truert, steint, want slevens vruchten vluchten
Van u, ende des rechters iugement vecht
Ieghen u, ach arm, qwaet, verblent knecht!
Wiens hoogheyt ter hemelen binnen minnen,
Ia eeren, dienen der zeraphinnen zinnen,
Hebt ghy vergramt; hoe zult ghy zijn toorne
Connen ontlopen?
Troost u, wtvercoorne!
Hoe heift u God niet alle dijnck gheschoncken
Met zynen zone.
Zulcke layende voncken
Tot Paulus herte dat troostelic woordt zant:
Wie magh ons, riep hy, verdommen voort, want
Niemandt Gods vercoorne accuseren magh;
God rechtvaerdight ons, wie my afkeeren magh
Van Christus liefde, honghere of zwaert fel;
Wat ic doch lyden magh, God eyst my waert wel
Die grotelicx tooght dat hy al voor my es.
Een bewijs, naer Paulus, dit staerck en vry es,
Dats dat God voor my blijft, wiens ghenadighede
Christum gheift tot mijnder beradighede
Ende al met Christum; dezen troost gheprent was
In Paulus.
Wien de doot, zeght hy, ontrent was
Alle daghe; wt dit zoete fruut spruut
Al dat goet es.
Meerder troost daer wt luut
Dat God Christum gaf, dan of ic alleynelic
Christus doot allegierde.
Want certeynelic,
By dat God gaf zynen zone wtghelezen,
Zijnder twee de meeste ionsten bewezen
Daer in schriftueren yewers of ghegloost staet.
De eerste, dat God naer zijns propoosts raet
Zonder ons, ia zonder Christus verdienen,
Heift Iesum ghegheven.
Theologienen
Zegghen: Gods voortnemen op niemants waerck ziet.
De dryvuldicheyt deze ghifte staerck biet,
Dies God verlost als principael autheur,
Christus als verdiendere.
Gods ionstigh faveur
Heift de waerelt, vindic, themwaert ghepayziert
Duer Christum.
De tweeste ionste ghepubliert
Es, dat Gods zuene hem zelven gaf tydelick.
De hooghste dryvuldicheyt danckic belydelick,
Die my vander eeuwigheyt Iesum schanck;
Den middelaere Christus zegh ic ooc danck
Duer zijn bitter doot;
Die remis der zonden
Ende deerste gracye heift ghevonden;
Maer zo en eyst niet van allen zaken.
An gheloove, leetschap wy niet gheraken
Duer Christus lyden, maer byder Gods goetheyt,
Die ons Iesum ende des gheloofs zoetheyt
Niet duer Christum, maer met hem schanc ieughdelic,
Dat wy zouden werden slevens vruechdelic
Duer Christus verdienste naermaels deelachtigh.
Christus es ghegheven, tes warachtigh,
Maer dat hy uwe es laet blijcken mare.
Of maer eene in swaerels wijcken ware,
Zo vaste houdt u dit woordt ghezworen:
Iesus es my ghegheven ende gheboren;
Wat meshandt u dat andere licht ontfaen
Vander zonnen?
Of op de aerde gaen?
Moet u dies lichts of aerden ghebueren min?
Neent, voorwaer!
Dat es der schriftueren zin:
Ic ben niet huerliedre, maer u God, u heere.
Al zijnder vele, dijnct nemmermeere
Dat God dies te min elcken van ons bemint.
Maer hy es tonswaert zo vriendelick ghezint,
Zeght Esayas, als moedere natuerlic
Tot hueren kinde, wiens liefde puerelic
Hueren kinde qwalicken ontzijncken can.
Gheene moedere zo om haer kint dijncken can
Als God om u doet, in wiens ghedochte
Ghy oyt gheweist hebt.
Peynst danne zochte
Dat Christus voor u es in dier maniere
Of ghy alleene leifdet, de goedertiere.
Christus heift my bemint, zo Paulus zeght wel,
Ia hem zelven my ghegheven.
Tes recht wel
Dat ic love ende dancke hier voren
Hem, die om een schaepkin dat ghijnc verloren,
Om eenen pennijngh heift verslaeft ghelopen.
Zotten troost heift u ghelaeft, bedropen,
Qwansuus God kiest my, dits tiolytelick schijn;
Maer waer in mooght ghy hem proffytelic zijn,
Dat ghy in God zulcke blijschap nu baert?
God en heift zijn liefde niet ghetooght tuwaert
Om dat ghy hem eerst te minnene verkoost,
Maer hy heift u vercooren, dits Paulus troost,
Ten love zijnder glorieuzer gracyen.
Naer tverkiezen der goeder vocacyen
Heift hy u bemint voor alle tyden,
Ooc Iesum ghegheven
Naer Davids belyden:
Ic ben behouden, want God die wilde my.
Cleen volc, u lien zal mijn vadere milde vry
Trijcke gheven, tes zo zijn beliefte.
Figuere.☞ Hier tooghtmen Iacob als een oudt man te bedde om staerven, met
						een rolle: Uwe zaligheyt, heere, ick verbeyen zal.
Iacob ghevoelende des doots griefte,
Op Christum stelde hy zijn viseyen al:
Uwe zaligheyt, heere, ic verbeyen zal.
Schoonder dan wijn zijn uwe ooghen wack,
O Iuda, daer hy naer elcx betoghen sprack
Tot Christum die van Iudas tacken daelde.
Ioseph staervende zijn broeders verhaelde
Dat God hemlien zoude viziteren.
Duer tgheloove, naer Paulus studeren,
Het medraghen zijnder beenderen gheboot daer.
Christus es den meesten troost inde doot zwaer;
Tblijct: elcx ooghe op hem in tdangier daecte.
Doen den Ioden tqwaet tfenynigh vier naecte,
Twas voor troost ghestelt de ooghe te slane
Op tmotalen serpent, om zo tontgane
De beten der brandigher serpenten fel.
Christus was dat serpent.
Wilt prenten wel
U gheloove op hem, hy es die druc waert.
Maer hy straft de qwade.
Gheen ongheluc daert
Des qwaets voorleden hem, die es gheplant
In Christo;
Want God zynen zone zandt,
U zijn ghegheven Christus dueghden mede,
Zijns levens verdienste, rechtvaerdighede,
Zijn tranen, bedijnghe, al zijn goet groot,
Zynen aerbeyt, tbitter staerven, al zijn bloet root;
Deze zijn al der zonden verzoenijnghe.
Heescht ghy hem schult, dits zijn vuldoenijnghe
Nu; een druepel bloets ware soffissant pant
Voor duzent waerelden (dits tverstant) want
Vereenight met der goetheyt puere wast.
Houdt u doch, broeder, an de schriftuere vast:
Met Christo es u alle dijnc gheprezenteert,
Dats rechtvaerdigheyt hier, zoo de glose leert,
Ooc tleven hier naermaels, daer gheen versijc es.
Al (zeght de gloze) dat boven of ghelijc es
Of beneden ons, zijn de qwade ghebroght
Duer Christum ten payze, wort God niet bedocht
Vrienden te behoudene wien Christus dueght
Gherechtvaerdight heift?
Zal zijn zoete iuecht
Vrienden ontzegghen de hemelsche zaten,
Daer hy zijn vyanden niet en wilde laten?
Tes meer vyanden dan vrienden ontfanghen.
Ghy mooght wel duchten des doods verstranghen,
Ieghen u doen de helsche iaghten claghten.
Wilt gheene ynghelen noch crachten achten,
Niemant u doch van Gods liefde scheeden can.
Inde doot zijnde wilt my God gheleeden dan,
Zeght David; eyst cause dat ic duchten moet,
Thaercracht der bozer my niet zuchten doet;
In lyden de goede verhueghen pleghen.
Meer zijndere met ons dant moghen ieghen,
Sprack Helizaeus.
De leden beqwame
Alle van dat heligh christen lichame
Daer Christus thooft of es, zijn ghemeene,
Ia al een in Christo groot ende cleene,
Zoo een zijn int huwelick man en wijf.
Alle ledekins Christi, ghelooft dit stijf,
Zijn uwe; met Christo tgheloove bekent
Ghemeenschap der goede.
Ons ooc prezent
Zijn de ynghelen, want: wie den heere dient,
Dienen zijn dienaers.
O vercoren vriendt,
Als was voor tvier moeten alle vyanden
Tsamen wijcken.
Met opgheheven handen
Danckic God, die zijns troost rayen zoet
Laett dalen op my.
Wat wilt ghy crayen, bloet!
Waent ghy dat God om u, aerme slichte, dijnct,
Wiens zondigh leven voor zijn aenzichte stijnct?
Ia lieve, heift hy anders te doene niet!
Perssere des gheests, met uwen sermoene vliet.
God es hoghe, nochtans zijn ghenade oyt
Was zo, dat hy de cleene versmaedde noyt.
Den cleenen, zeght Christus, wort tsecreit ontdect.
God roupse die niet zijn, zeght Paulus, correct;
Waer toe hebt ghy Christum en u God verstect?
Waer toe gheift hy therte dat tranen wtlect?
Waer toe zijn uwe de sacramenten
Die u moghen verzekertheyt in prenten?
Want Gods woordt es in tgheloove stake.
Dat tot my een ynghele van boven sprake,
Op zijn woordt en zoudic niet bet stellen trauwe.
Vele zijnder nu inder hellen rauwe
Beter dan ghy, ia die min mesdeden.
Vele zijnder ooc verdomt beneden
Beter dan Saulus, wien men nochtans verleent ziet
Kennesse van God, die dander versteent liet:
God die hier recht doet, elders gracye tooght.
Lof God, die my met consolacye zooght,
Die my met Christum penitencye gheift.
Van drye zaken Ioannes mencye heift
Die in daerde Gods liefde bewyzen dy:
Den gheest, twatre, bloed.
Dus veriolyzen wy:
Christus den menschen manc, cranc int staerven, vranc schanc
Zijn helighe ziele.
Dies zy hem danc lanc.
Den vyant stranc dwanc zulcke ghifte dierbaer.
Die eens voor al maecte tzondigh dangier claer,
Als hy zynen gheest inde bitter doot schoot.
Dat Christus voor ons zijn ziele devoot boot,
Was daer by Gods thoorne niet bet ghepayziert
Dan of wy zondaren waren gheiugiert
Den helschen viere, dat wy zouden lyden
Zonder wille?
Maer nu des doots bestryden
Was ghewilt van Christo, dies vulcommen blijct
Dwaerck onzer zaligheyt.
Boven sommen strijct
Zijns levens dienst, maer niet zo profytelic
Als Christus doot, vuldoende subgytelic,
Zo den laesten pennijngh can betalen schult.
Wt dezer kisten, broeder, ghy halen zult
Betalijnghe van alder zondigher smetten.
Ghetughenesse des waters wy ooc zetten,
Want Christus voor ons veil tranen weende;
Watre zijn zyde naer de doot verleende,
Waer by hy ons bewees ooc der minnen vloet.
Ooc groot bewijs der liefden ghewinnen doet
Het waerme bloet Christi, dat alle herten,
Naer Paulus, zuvert,
Ooc bevrijt van smerten
Hemlien alle, die daer mede ghezuvert staen.
Christus bloet den slaenden ynghel waert zaen.
Zonder bloet, zeght Paulus, noyt was vercreghen
Remis der zonden.
God heift verbandt ghesleghen
Met Abraham duer woorden, ia by eede,
Maer gheen verbant swoorts van zulcken bescheede
Als tverbant zijns bloets, dat hy heift ghelaten
Als staerxste verzekerheyt tonzer baten;
Dies tbloet Christi ons het zekerste pant es.
Hoogher dan belofte, Paulus verstant es:
Zonder doot en moghen niet gheconfirmeirt zijn
De testamenten; dus wy ghefondeirt zijn
Dieper dan Abraham op Christus bloet heet.
Beter es ghifte, zo elc man vroet weet,
Met der belofte, dan alleenlic dwoort.
Paulus dusdanighe redene orboort:
Was duer tbloet verzekert Moyses testament,
Zoo moet ooc tnieuwe.
Gods liefde excellent
Heift ons ghegheven de godheyt almachtigh
Duer Christum, mensche ende God warachtigh.
Es dit al waer, wat magh ghebreken u?
Zijn onsloten de bloedighe beken u
Des zoons die den vadere zo lievelic was;
Smaecte hy de doot die zo grievelic was;
Badt hy bloedende ghehecht met sdoots banden:
Mynen gheest ghevic, vader, in uwen handen,
Dat es, naer Athanasius, de ghuene
Die een gheest met my zijn; magh zulc eenen zuene
Daer yet ontzeyt zijn van zulc eenen vadere
Voor zulcke kinderen?
O des troosts beradere,
Danck hebt der ghiften, die therte duergloeyt my
In minnen vierigh.
Vul hopen zo bloeyt vry:
Christus es uwe en alle zijn waercken,
Tleven des hoofs daelt neder, zo wy maercken,
Tot allen leden met den hoofde verzaemt.
Christus es der kaercken hooft ongheblaemt,
Vanden hoofde olye beneden zijnct.
Christus vervultheyt alle leden schijnct
Der gracyen deel, namen ende eeren.
Magh een wijf van huer man vercouvreeren?
Een gheest zijnze met God, die hem ancleven,
Zo Paulus schrijft.
Zijn verdiensten verheven
Zijn uwe aerbeyt, weenen, vasten, doodt,
Want noyt hadde hy van zulcke lasten noodt:
Hoe es hy aerme wiens de tresooren zijn?
Wiens waercken zo vele wtvercoren zijn,
Wiens waerck cam wt zulcker charitate?
Christus ontfijnc den gheest zonder mate,
Een zijn waerck alle de uwe te boven gaet;
Zijn helighede zo hooghe om loven staet,
Dat Christus verdienste gheift zelve ruste
Dalder helighste.
Met zalighen luste
Zijnght Maria: mynen gheest verblijdt wijt
In God mijn behoedere.
Des gheestst zonderlijnghe insprake.
U iolijt zijt
Op God stellende, zo Paulus playsant dede,
Die niewers dan int cruce vant vrede;
Zulcken troost en gheift u niet dijn eyghen bedrijf.
Sente Pieter gaf des helighs gheests motijf:
Wy hopen duer Iesus Christus gracye
Zaligh te zyne; te gheender stacye
Moghter yemandt zonder hem zaligh wezen.
Al waert datter duzent vyanden rezen,
Zeght clouckelic Pieters woordt met melodien:
Ic gheloove zaligheyt zal my gheschien
Duer Iesus gracye diet al doet leven.
Van de vrome heift sent Ian gheschreven
Dat zy wiesschen niet in huerlier bloet de cleerkins,
Maer int bloet des lams onnozel en teerkins,
In wien de beste ooc den druc boeten moeten.
Vijf conijnghen onder Iesus voeten wroeten:
De doot, de waerelt, den vyant Bedarf,
De zonde en de helle; die voor ons starf
Ooc, Christus, opstaende waerde sdoots cracht fel,
Zy en grieft ons niet meer.
Dit Paulus acht wel,
Roupende: waer es, o doot, uwen strael gram?
Ooc wegh es de zonde.
Christus loyael nam
Al onze zonden die hy op tcruce drough,
De waerelt es tondere.
Een woordt zy ghenough:
Als nu es de waerelt van my gheiugiert.
De vyandt es ooc ghevelt.
Sent Ian cryiert:
Een ijnghel crachtigh de oude drake bindt.
De helle es ghewaert.
Paulus sprake vindt:
Die in Christo zijn, magh gheen dijngh verdommen.
Es der menschen hooft zo hooghe gheclommen,
Zullen zijn leden int helsch verdriet greynzen?
Tteecken der liefden stelt Ian met peynzen:
Anxtelic om toordeel de goede ontstelt, quelt
Gheen helle, maer, zeght sent Ian, liefde velt, smelt
Inde minne des heeren bestryden.
Iesus wilde tbedruct vraukin verblyden
Dat als tschaep onder de wolven in pynen stont:
Niemandt heift u verwezen, dus mynen mont
Zal ooc niet verdommen, wilt onversaeght gaen.
De crijsschers, wrougers waren veriaeght zaen,
Dat vraukin vant een iuge ghenadigh daer.
Vliedt mede van hier, Vreeze schadigh zwaer,
Mijn broedere verlosser Troost speciale
Es mynen iuge.
Tes tijt dat ic verpale,
Vulmaecte liefde verdrijft mijn poghernie.
Als ic dijn voorleden leven ooc anzie,
Naer Bernardus drye zaken my verclaren
Dat Christus uwe blijft tallen iaeren,
Want twatre, den gheest ende tbloet mede
Zijn in u; het watre, dwelc Pieter dede
Zijn zonden afwasschen, wy zien nu meest vloeyt
Wt uwen ooghen.
Daer boven Gods gheests bloeyt
In u herte; zo toghen sgheests vruchten voort
Liefde, pays, blijschap.
Niemandt u zuchten hoort.
Al naect de doot, ic hebbe bevonden u
Roupende: waer ick van tvleesch ontbonden nu!
Gheen ranceur draeght ghy, maer liefde zoetmondigh
Tot elcken mensche.
Dies danckic goetgrondigh
Den heere, die my zulcke ghiften zent.
In u es pays ende blijschap bekent,
Iesus es uwen troost in sdoots ghetruer zuer.
Mijn betrauwen staet op Iesus faveur puer,
Gheen mensche noch ynghel maght my ontvremen.
Waent ghy dat des waerelts kinderen nemen
Zulcken troost op God, als zy maercken bloot
De doot voor ooghen? duer tdoncker zwaercken groot
Des twyfels zy den moet verloren gheven.
Als die tonghelucke gheboren sneven,
Zulc werden zy die eerst waren wel ghehert.
Dat u in tnaerste gheen zake en smert,
Tooght dat ghy een zijt vande vercoorne vaten.
Daer naer tbloet, dats wille wt charitaten,
Die ooc om staerven ter Gods eere spoort,
Es u ghegheven om nemmermeer voort
Te mesdoene duer vyant of vriendt naer.
Zo ghevoele ic my wel gheiugiert claer,
Danck zy den heere; tzijn alle zijn ghiften.
Met Christo ghegheven, naer Paulus gheschriften,
Om duer Christus te commene ten rijcke;
Zo God tzaet gheift, zal hy ooc dier ghelijcke
De vruchten, zeght Paulus, gheven dueghdelic:
Tzaet es de dueght, de vrucht tleven vruechdelic,
Hebben wy het eene, tdander es verbeyt.
Als een arm kint den rijcken man wel greyt,
Zo dat hijt verkiest te brijnghene ten state,
Om dat hijt eens opraepte vander strate
Hy zalt voort ende voort promoveeren,
Niet latende voor dat hijt brijnght ter eeren;
Hy cuusschet, cleedet, onderwyzen doetet,
Want hijt eens opnam in zijn aerve; goetet
Noch moyte hy duer hem noch ooc cost spaert.
Want ghy vercoren te zyne verlost waert
Duer Christum, zal u God connen ontzegghen
Dat noodtzakelic es? zal hy u ontlegghen
Tminste, die u tmeeste gheschoncken heift?
Als Christus den kilck des doots ghedroncken heift
Minnelic voor dijns zaligheyts verstaercken,
Zal hy u niet voortgheven goede waercken,
Zoo hy wel zonder pyne of torment magh?
Daer in betrauwen oyt themwaert ghewent lagh,
Dat hy u ooc van noode es, God es diet weet,
Endelicke dueght.
God heift ons bereet,
Zeght Paulus, goede waercken, dat wy zouden
Wandelen daer in.
Wilt u verbouden:
Als u God toeschicte zaligh te zyne,
Schichte u waercken toe, dat ghy ten fyne
Duer Christum zoudt leven daer niemant claeght.
Wie wecte den goeden Esayas? vraeght!
Wie heift hem gheropen God naer te gane
Dan God?
Tzelve gheift Paulus te verstane:
Die hy voorkende heift hy toe ghestiert
Zijn zone naer tleven met dueghden verchiert
Te werdene ghelijck; voort gheropen heift
De toegheschicte.
Dus vul hopen leift:
De gheropene hy rechtvaerdigh naect;
Teene volght dandere, God ons waerdigh maect
Zijns rijcx, want hy eens heift ghesleghen handt
An ons.
Zeght: wie de vercoorne teghen spant,
Iesus bemint de zyne tot den hende.
O beminde, slacht niet de dwaze blende
Die Gods verkiezijnghe willen weten
By revelacyen.
Gods secreten
Te kennene gheen mensche toebehoort;
Maer zo vaste houdic my an Paulus woordt:
Dat my alle dijngh als perseverancye
Zalyghende duer Gods ordonnancye
Met Christo ghegheven es, als ic betrauwe
Dat ghy daer staet, wien ic voor my schauwe;
Die my anders zeyde, ic verwaten hilde,
Mensche of ijnghele, want ic laten wilde
Veil eer mijnder ooghen experyencye
Dan Gods woordt.
Tes sent Ians sentencye:
Gods kinderen te werdene hebben zy maght
Die Christum ontfanghen.
Gods raedt heift cracht,
Maer ons onbekent, ten zy manierlick,
Dat wy duer teeckenen onfaelgierlick
Van dien vasten raedt eenigh verstant smaken
Als by beloften.
Maer vromer pant maken
Ghiften dan beloften die ons doen peynsen:
Hy heift my zo dicwil zonder veynzen
Wel gheholpen, zal hy my nu laten bloot?
Des kints betrauwen es boven maten groot
Op zynen vadere, want het heift ghevonden daer
Dicwil hulpe.
Heift ons God ghezonden naer
Christum, ia met hem alle goet bewezen,
Hemele, aerde, ijnghelen gheprezen,
De zonden verkeert duer zijn goetheyt puere
In beterijnghe slevens,
Telcker huere
In als gheholpen, dit een corage sticht
Dat hy de ziele die in sdoots qwellage light,
Niet laten en zal; zijn trauwe es zonder blame.
God zeght: ic draghe u in mynen lichame,
Ic ben de zelve tot der outheyt vry,
Ic hebt zelve ghedaen (neimt hier stoutheyt by)
Ic zal u noch voort tallen daghen draghen.
Ic doett, voor my wilt af vaghen tclaghen,
Ic ben de eerste, ooc ben ic de leste;
Zeght Paulus: die in ons begonste tbeste,
Tot den daghe Christi zal hijt vulbrijnghen.
Figuere. ☞ Hier tooght Simeon Iesum in zijn aermen, met een rolle: Nu
						ontslaet ghy, heere, uwen dienaere, naer u woordt in payze, want mijn ooghen
						hebben uwezaligheytghezien. Voor den toogh:Symeon was verbeydende troost van
						Israel, den helighen gheest was in hem, hy ontfijnc Iesum in zijn aermen
						ende ghebenedijdde God.
Dus gheift God met Christo alle dijnghen,
Met Christo eyst bereedt, comt ter feeste.
Symeon zagh duer tbewijs vanden gheeste
Iesum, Israels consolacye.