floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Wie bénje?
Je suis...
Le vôtre aussi.
O! wat al sarmenyen!
Veur my genoeg. Ik mag geen compleménten lyen.
Ik dócht dat ik het was. Waar woon je in ’t West, of ’t Oost?
’k Woon ’s avonds in het Oost’, en ’s mórgens in het Wésten;
En ’s nachts dan eet ik met de bokken aan de vésten.
Ben jy die bok ook, die by nacht op ’t Kérkhóf, laast
Uit ’t graf kwam springen, en ons maakte zo verbaasd?
Ja; en de nacht daar naa, was ik één van de Padden,
Die elk een brandend licht op haare ruggen hadden.
Dan ben ik zéker dood! ik was ’er veur bevreesd.
Wat raad? maar Geestje broêr, ai wou je wat verbeyen,
Dat ik, eer dat wy hier straks van malkander scheyen,
Myn Grafschrift maaken mogt. Ik die jou noit misdeê.
Met een verloofde Bruid te willen trouwen! Hé!
Men kan jouw niets verduist’ren;
Dus weet je ook wél dat ik daar niet na wilde luist’ren;
Maar Twéling geestje lief; wyl ik jouw daar voor ken,
Zeg ongeveinsd óf ik wel reins gesturven ben?
Te slimmer: want ’k wou aârs nóch liefst wat leeven.
Dit ’s al myn troost, Maar zwyg, óf ’k geef je een braaf soeflét.
Hy schryft in een Tafelboekje.
Hier rust...
O, zwyg dan, kwélgeest Jodelét!
Al weêr? óch rust met al dat rusten.
,,Myn Geest moet wat te lachchen lusten.
,,En ik zou ligt al meê eens lachchen; maar ’t is best
,,Dat ik hem nóch eens bid te zwygen, veur het lest.
O Geest van wyle Joost, laat jou in ’t end beweegen!
Goed! hy klópt op zyn mond, en spreekt my niet meer tégen.
JOOST, alleen.
WEg is hy. Lieve deugd! óch kwam hy nimmer weêr,
Zo lei ik zonder pyn myn hoofd gerust ter neêr.
Passeerder die zyn naam graag wist,
Ze is Joost, die, zo een ieder gist,
Den geest gaf naar de nieuwe mode,
En wouw geen doodbaar, roef, nóch kist.
Hy’s dood om dat hy niet wouw trouwen,
En achterdócht had van de vrouwen;
Maar hy’s ook weêr gezond en fris,
Daar knap en wat te lurken is,
Hy huilde en lachte staâg vermaak’lyk in zyn leeven,
En huild en lacht nou hy den doodsnik heeft gegeeven.
Ha, ha! hi, hi! ’t is puik, en zonder dat ik ’t weet,
Ben ik een excellent versturven Grafpoëet.
Ha! hi!
KOEN, in’t zelfde gewaad, JOOST.
,,HA, ha! hi, hi! ’t Is raar in allen deelen.
,,Men zou dus te gelyk twee róllen kunnen speelen.
,,Geen Démocrites, nóch geen Heraclites kan
,,Het hier by haalen. Maar; ik schei ’er zo niet van.
,,Straks dreigde hy my om my wat te souffletteeren,
,,Nou is’t myn beurt om hem eens braaf te bastonneren.
O my, o my, houw op! óch Geestje, slaa niet meer,
Al ben ik dood, ik voel dit klóppen doet my zeer:
Wat’s dat! van allen kant als Stókvis my te beuken,
Dan hoef ik niet geweekt, nóch niemendal te meuken!
Hier ben ik vry. óch, óch! hier is het ook aanbét.
’k Loop nergens mis, waar dat ik ook myn’voeten zét!
Hier ziet my niemand! óch, hier ook? in alle hoeken
Is ’t hier vol spooken! waar zel ik een schuilplaats zoeken?
’t Is overal bezét. Genant, myn beste Geest,
Bezweer dit vólk, zoje ooit barmhartig bent geweest,
En laat my deur. O my!
,,Ik heb dit werk begonnen:
,,Ik moet verspieden hoe ’t zal worden afgesponnen.
O my, o my, o my! help buuren! ’k word vermoord!
,,Hou daar, veur ’t lest. ’t Is tyd, ik heb gerucht gehoord.
PROONTJE, LEONOOR, GOEDHART, MEINAART, JOOST, het aangezigt een weinig
						bedekt hebbende.
OCh juffrouw, blyf in huis, ’t krioelt op straet van spooken!
Zwyg, jy hebt Maatje ’t hoofd genoeg hier meê gebrooken.
Och! ik bin zo ontstéld! wat is dit veur getier?
Maar is ’t ook waar? ien Giest?
Eén Geest? ja duizend Geesten.
Maar één Geest, myn genant, die bruitme wel het meesten
Met af te róssen, dat ik schreeuwen moest uit nood.
Wat schortje? benje dol?
Wel neen ik; maar ’k ben dood.
MEINAART, tégen Leonoor.
,,Tót nóch toe gaat het wél.
,,Wou hy ’t zo vérder klaaren.
Wat binje veur ien kwant? wat doeje hier te waaren?
Maar óch! het is myn zeun!
Myn liefste Sinjeur Joost! zeg ons, wat schortje dan?
Binje vergiftigd? spreek. Och! hoe zel ik het stellen!
Laat doode lui in rust. Hoe meugje me dus kwellen?
Myn zoetste zeuntje, eilaas! jouw zinnen zyn op hól.
’k Geloof het ook, met u? het schort hem in den ból.
My in de ból, en dood? daar zel jy lui óf hooren.
Aardmieren, jy hebt al den brui, ’t verstand verloren.
Och! ’t is de Maanziekte... óf.. ien aar ding dat hum lét.
Dat ’s jókkes: ik ben een gezonde dood, bygét!
Een burger als ik ben, van de onderaardsche naarheid,
Is zót nóch schrikkig, en jy Kól, spaart hier de waarheid.
Och, zékerlyk hy raast! wat is me dit ien pyn!
’k Zou iemand zenden gaen om Dókter Nypewyn,
Die ken de Frenezy, ja uit de kunst, geneezen.
O weêrwolf, boos en valsch,
Laat jy geen doode in rust, zel ik...
Jou met dit doodkleed, t’saam verwurgen en vermoorden.
Ja wél, ’k verlies ’t geduld!
Weet jy dat Pluto jou zel in ’t helsch dolhuis sluiten,
Wél, ’k bin jouw vader, broêr!
Hoe! spreekje myn dus toe?
Ik zie wel dat in ’t end...
Gewis hy’s dol, en ’t lykt dat hy nóch met u gekt.
ADHOC JOOST, omziende.
Wat komt myn over! óch ’t zel me in de harssens raaken!
Och Meinaart, geef me raad! vriendin wat zél ik maaken?
Hoe! jy, Sinjoor?
Zo gy me slechts een zaak toestaat.
Ik zal uw zoon straks van zyn zótterny geneezen.
Uit goederharten, zo ’t maar in myn magt ken weezen.
Indien gy, nóch deez’dag
Te weeg brengt dat ik met deez’ Juffer trouwen mag,
Die Joost beloofd was, (zy zal hem tóch nooit beminnen)
’k Zal hem herstellen, en weêr brengen by zyn’ zinnen.
Jy mit heur trouwen? ja, jy zelt ook; wis myn vrind.
Ik zel ’t niet consenteeren,
Al zou de hiele Stad ook ’t bovenste onder keeren.
Hoor hum ten minste.
Ik denk niet dat je saamen doet,
Tut myn ruïne?
’k Denk niet datje dat vermoedt?
Wat dan? hy’s kaal, en steekt tut de ooren toe vol schulden.
’k Ben niemand schuldig; en ’k heb veertigduizendgulden
Getrokken uit de laatst’ voltrokken’ Loottery
Der Staaten: daar’s de Lyst, myn naam die staat daar by.
Dat kan ien meisje doen veul béter as ien knecht.
Hum trouwen, en hy’s slecht?
Ien wys man krygt men niet ligt aan de huuw’lyksvéter.
Hy ’s an Lênoor verloofd, ik houw myn an jouw woord.
ZEVENTIENDE en laatste TOONEEL.
KOEN, JOOST, AGNIET, GOEDHART, MEI-
NAART, LEONOOR, PROONTJE.
KOEN, als vooren in doods gewaad.
OCh, óch, nou is ’t myn tyd! nou mag ik zo ’t behoort.
Dit spul ontwarren, en dien bloed niet langer fóppen.
Staa by!daar komt myn Geest om my weêr óf te klóppen?
Ik zegje’t is myn Geest.
Genantgeest Jodelét, bekén ’t maar zonder teemen.
Ik zal daar in voorzien. Sieur Joost, zyt niet bevreesd.
Herstél uw zinnen: want myn knecht was deeze Geest,
Die door myn last die ról gespeeld heeft.
,,Dat zyn gasten!
Zo jy ’t nóch niet gelooft, je meugt me vry betasten:
Een Geest heeft vleis nóch been.
Wél nou, bezie het dan.
Ik zal ’t haast weeten: nou staa stil dan als een man.
Een Geest kan, zeitmen, deur een klinksnoers gat heen booren;
Dat wou ik wel eens zien. Hy trekt hem by de ooren om.
Daar leit het doodkleed; ’k vind ook meer vermaak in ’t leeven;
Maar op conditie, dat je my geen wyf zult geeven:
Verstaaje dat Papa.
Leef zo je ’t zelf verstaet.
Daer zeg ik neen toe: neen hólla wat, dat ’s gien praet.
Laet jy jou foppen, kyk, men zel myn niet beleezen.
Joost zel heur trouwen, óf Kraai zel gien veugel wezen.
Hoe! zoude ik Haantje, die nou weêr in ’t leeven bén,
Ik, ik gaan tókken met een reeds verkóste Hén?
Wat ’s dat te zéggen?
Dat’s te zeggen, dat’s te zeggen,
Dat deuz’ Sinjoor het jou zelf béter uit kén leggen,
En dat dit schoontje al lang met hem is ondertrouwd.
Wat zégje daer? wel Heer Lenoor! bin jy zo stout?
Vriendin, patientie, nou de zaak dus is gestéld,
Is daer gien hélpen an; wy hebben ons gekweeten.
Ik moet het lyen; maar ik zel ’t niet ligt vergeeten.
Ik konsenteer het dan, dóch alles op bewys
Dat jy getrokken hebt die hoog veurschreeven prys.
Je doet wel wyss’lyk vrouw, dat jy heur trouwen laet.
’t Naa klaagen doet gien baet.
’t Lykt wél dat Leonoor veur Joost niet was gebooren.
Onz’vriendschap, hoop ik, zel hierom niet gaen verlooren.
Ik wenschje t’saam geluk.
Ik ook; mits dat je my
Te bruilóft nooden zult.
’k Beloof elk een nieuw kleed.
Musyk-spel, van Juliana, en Claudiaen
APOLLONIA
CLAUDIAEN
GRUSELLA
JULIANA
PHILOMENUS
MUSYK
Musyk-spel, van Juliana, en Claudiaen.
NA dat Marcellus, een Griecx Hertoog, de wapens aengenomen hadde, om den Koning uyt
				zijn Rijk te drijven, werd overwonnen; Hy, zijn Zoon, en Dochter vluchten in
				ballingschap, werden ten uytersten van den Koning vervolgt; Iuliana, in Herderinne
				kleeding, begeeft haer onder de land-lieden, om alzoo van 's Konings achterhalen
				bevrijt te zijn; haer broeder Claudiaen, om die zelvige oorzaek, doold in schijn van
				bedelaer; treft, by geval, gelegentheyd, daer zijn Zuster, by hem onbekend, met
				ander gezelschap de muzijk oeffent, waer nevens hy zich vinden laet; geraekt met
				haer in rede, en werd tot liefde aen gezocht; beyde verlieft zijnde, doen malkander
				trouws beloften.
Den Koning Philomenus, met zijn Adel en Hovelingen, hebbende den Hertoog gevangen,
				gaen voor by de plaets daer Iuliana, en haer broeder hun verhouden; den Koning haer
				bevalligheden ziende, en zoet gezang aen hoorende, ontsteekt in liefde, en eyst haer
				weder-min; doch! toond haer weygerig; den Koning op andermael vervolgt zijn verzoek,
				en vind haer voorige weygering in beter veranderd; 's Konings Suster verlieft op
				Claudiaen, waer toe hy dapper aenstookt, om alzoo zijn liefde een meerder voortgang
				te geven; 't welk geschiedende, trouwt den Koning Iuliana; en zijn Suster Claudiaen;
				hun bekend makende verlossen haer Vader den Hertoog, van zijn gevangenis, die alzoo
				wederom in zijn vorige staet gesteld werd.
CLAUDIAEN, Hertoogs Zoon
APOLLONIA, Konings Zuster.
IK zal op uw begraesde kant,
Met Elzen takjes dicht beplant,
Ha! Cristalijne vlieten;
Wat rusten mijn vermoeyde leên,
In zoete vreugd mijn tijd besteên,
Uyt vreugd mijn vreugd genieten.
Wel op, wel op mijn zoete fluyt,
En blaest het lieve deuntjen uit,
Het welk ik onlangs hoorde;
Dat deuntje 't welk mijn geesje dwong,
Dat het in vreugde zoo ontsprong,
Dat my de lust bekoorde;
Te neurien de woordjes na,
Die ik nu uyt mijn Fluytje sla,
Op Maet, op Rijm, op Nooten;
O voysje! dat my speeld in 't hooft,
Veel zoeter als ik had geloost,
O vreugd! in 't hert geslooten.
Hoe was 't, hoe is 't? ik weet, laet zien;
De toon begint uyt G zoo 'k mien,
En hoop ik zal 't wel raeken;
Wel aen dan Amaril vang aen,
'k Sal met mijn voet de maet wel slaen,
Wild zelfs u zelf vermaeken.
AMARILLIS speeld op een Fluytjen, ondertusschen komt GRUCELLA verzeld met
						CORIDON, by hem hebbende een Vyool.
Grucella lieve Nimph, wat aengenaem geluyt
Verspreyd zich door 't geboomt?
Soo is 't; kom laet ons gaen, en Amaril verzellen;
Ik zal, Grucella, mijn Vyool daer onder stellen,
En gy met uwe stem, wy maeken zoet party.
'k Ben Coridon te vreên, wy zijn hier dichte by
De Lommer, wel verzien van Eyk, van Elst en Linde,
Waer onder 't zoet geruys van zoele Zuye winden
De sterke herten breekt, en 't steeken van de Zon
Verhindert door de Vliet, van koele water Bron;
Daer zien ik Amaril; die, zoo lang hare Schapen
In klaver graze gaen, schijnt zorgeloos te slapen.
Cordon.
Grucella dat is waer, ik ga eens zoetjens heen,
Wijl Amarillis rust, gins in de Lommer treên,
Om plukken Bloem, en Kruyd, daer 'k Amaril meê graze,
Die uyt haer lieve mond Fyolen schijnt te blazen;
Indien, Grucella, ik eens op haer borsjens raek,
Sult gy ook klappen, zeg?
Hoe Coridon, die zaek
Gaet my in 't minst niet aen.
Maer dat ik my neêr ging leggen
Hier neffens Amaril.
Waerom? wat raekt my dat.
Maer eens byhaer boezem stecke
Dit Roosje, wit als sneeuw.
Om zien wat witter is, dit Roosjen, oft haer vel;
Dan heb ik noch een bloem, een versgeplukte Rooze,
Die zal ik leggen op de kaekjens, lieve blooze,
Die Amarillis draegt, verr' boven eenig Mensch,
Om zien wat schoonder bloost, haer kaekjens, oft Provens;
Ik weet, Grucel, ik weet haer bloos, en wit te zamen
Gemengeld onder een, zal zelfs de Roos beschamen.
Niet durven, arme knecht,
Indien ik u recht ken, en zal 't u daer niet letten;
Kom Coridon, 't is best dat wy ons neder zetten,
Wekt Amarillis op, de tijd die gaet vast voort.
Mijn dunkt Grucella, dat u Amarillis hoord,
's Ontwaekt, en na het schijnt, zoo wilze weder speelen.
Ach! ik heele
De oorzaek die my doet in eenzaemheyd steeds zijn,
Gy komt zeer wel te pas Grucella hier by mijn;
Laet ons met zang, en spel den ander wat vermaken.
Wel Amarillis, zoo 't u lust, in deze zaken;
Uw lusten te voldoen; ik ben voor 't mijn te vreen.
Laet ons Vyool en Fluyt dan stellen onder een;
Grucella vat u toon.
'k Heb yets met dryen, dat mijn dunkt zeer fraye dingen,
Ook aengenaem te zijn.
Laet zien,
Wel Coridon, ik bid u zegt my eens van wien
Gy dees Parthye kreegt.
Van eender die de woorden
Nu onlangs Rijmden als hy 't voysjen zingen hoorden;
Kom aen Grucella zing, ey! lieve sla de maet,
En hoor een reys hoe zoet dat dit met dryen gaet.
Zy speelen en zingen, ondertusschen komt IULIANA in Boerinne kleeding
						zeer verbaest uyt.
Oy me! eylaes! waer heen, waer heen zal ik my wenden?
'k Ben van mijn goed berooft, mijn eere lijd gevaer;
Ey Hemel-Heerscher, stier my in het herte, waer
Dat ik mijn bergen zal, en dit gevaer ontkomen;
Krijgt my den Koning, ach! mijn leven werd genomen;
Oy me! waer keer ik heen? daer ginder Huysliens zijn,
Die zal ik spreeken aen, verzoeken dat zy mijn
In 't een of 't ander huys zoo lang willen versteeken,
Op dat ik doch ontkoom des Konings snoode treeken.
Luk wensch ik u te zaem, zijt hertelijk gegroet;
Ach! van een Hertoogs Kind, dat droevig swerven moet,
In dees Boerinne schijn; ik bid u, lieve vrinden,
Indien my yemand mocht vervolgen, en zoo vinden,
Dat gy my doch niet meld, maer zeggen wild, dat gy
Mijn Broeder bent, en ik u aller Zuster zy,
Om daer door 't leven, en mijn Eere te verschoonen.
Wy zullen u in als ons trouwigheyd betoonen;
Zegt ons uw naam, en wie gy zijt, bedroefde Vrouwe.
In alles vryelijk, getrouwheyd ik u sweer,
En zal waer dat ik kan beschermen uwe eer.
'k Ben Iuliana, d' Hertoogs Dochter,
Och ja! mijn Vader is verwonnen, en verheerd,
Die nu te droevig, laes! het onluk dragen leerd;
Berooft, van 't Hertogdom, van erfdeel, en van Landen;
Den Koning Phylomeen, die heeft het in zijn handen;
Mijn Vader vlucht als ik, mijn Broeder van gelijk,
Dwaeld droevig achter land, verstooten uyt het Rijk;
Den Koning speurd ons na, hy zoekt mijn eer te schenden,
Dies ik bedroefde Maegd by na smoor in ellenden.
Ik hoor gerucht, oy me! dit zal den Koning zijn,
Ik bid u meld my niet, maar toond uw gunst aen mijn.
Gy Huysluy, zegt my eens, of gy niet hebt vernomen
Gevluchte luyden, van Athenen af-gekomen?
'k Heb dezen dag, mijn Heer, geen and're luy gezien
Als hier den Coning ziet, genadig Vorst, indien
Uw Majesteyt gelieft wy op de zake letten,
Zullen gedienstig achter volgen uwe wetten.
Een armen Boermans kind,
Dat met Land-bouwery het schaemle kosje wind;
Uw dienaresse, Heer.
Mijn dienst, waer 't u gelieft, wil ik aen u verlienen
Grootmogend Majesteyt; wat dienst kan ik u doen,
Die niet ge-oeffent ben, als Vee, en Schapen hoên.
Uw heusheyd is te eel, uw waerde is meer waerdig,
'k Zag onder Herders noyt een Herderin zoo aerdig,
Als u.
Hert.
Ach! 't is mijn Kind, eylaes! hoe wil dit gaen.
Ach! schoone Herderin, ik ben u toegedaen;
Kom reyst met my ten Hoof, ik zal uw staet verheffen.
Eylaes! het ongeval dat wil my noch eerst treffen;
Ik zie mijn Vader daer gevangen.
Herderin,
Wat spreekt gy dus alleen?
Genadig Vorst, ik bin
In overpeynzing hoe dat ik my best zal dragen,
Om met mijn diensten uwe Hoogheyd te behagen,
Dewijl ik ben getrouwt, dees Herder is mijn man,
Soo dat ik qualijk my ten Hoof begeven kan;
Ook heb ik kinders Heer.
De zaken
Bevind ik zoo, dat ik niet wel zal kunnen raken
Tot mijne wensch, om van uw dienst gediend te zijn;
Vaert al te zamen wel.
't Luk diend in 't onluk mijn;
Mocht nu mijn Vader, ach! in zijne oude dagen,
Van zijn gevangenis bevrijd zijn, en ontslagen;
En dat ik weten mocht hoe 't met mijn Broeder gaet,
Soo waer ik wel gerust in dees bedroefde staet;
Ik hoop den Hemel zal het al ten besten voegen,
Ik zal met Godes wil mijn willig vergenoegen;
Wel doet hy, die als 't luk niet wil gelijk men wouw,
In ongeval aen God zijn dienst toond even trouw;
Gy opper Hemel God, hebt my mijn luk benomen,
Als 't uw belieft zoo kan ik tot geluk weer komen;
Is 't niet in werelds eer, 't kan wezen in een zaek,
Die mijn bedroefde staet kan troosten met vermaek;
Ey! Herderinne, wild mijn vryigheyd verschoonen,
Ik bid u, wild my doch uw hulp en bystant toonen;
't Is my een sware pijn, dat ik van Edel bloed
Geteeld, eylaes! eylaes! om nootdruft beed'len moet;
Ey! brengt my doch ter plaets, waer ik mijn dorst mach laven.
Ik wenschten ons Princes zoo wel bedeeld met gaven
Van het geluk, dat wy, u wisten te voldoen.
Ik heb genoeg als ik het leven weet te voên,
Al waer 't maer een stuk brood.
Dat 's Menschen leven is zoo vol veranderingen;
Genadige Princes, lust u met ons te gaen?
Zoo lang de voorspoed diend, en 't luk blijft by de menschen,
En deeld haer gaven uyt naer wil, en hartens wenschen;
Zoo lang, eylaes! zoo lang, zoo lang, en langer niet,
Bevind ik dat een mensch, van menschen, hulp geschied;
O wonder wankel rad! hy doold in sijn vertrouwen,
Die op het hoogst gebracht, uw hoogte waend te houwen;
Hy doold die in 't geluk 't verand'ren niet beoogt,
Dat hy weêr dalen kan, gelijk hy is verhoogt;
Wel doet hy die in luk, het onluk steld voor oogen;
Wel doet hy die zich niet vertrouwt op zijn vermoogen,
En bind zijn lusten aen de gaven van 't geluk,
Op dat, als 't nood-lot komt, een onverwachte druk
Hem niet en overvalt; maar dat hy zich na mate
In onluk dragen kan, als 't luk hem heeft verlaten;
Troost nu, ha! Claudiaen, in 't onluk, u met reên.
Hebt gy niet 't geen gy had, zijt even wel te vreên;
Indien gy wel door ziet de wereld, en haer zaken,
Gy kunt van 't ongeluk noch uw gelukken maken;
'k Acht werelds luk geen luk, 'k acht werelds eer geen eer,
Die als zy zijn op 't hoogst, zeer schielijk dalen weêr.
Wat heb ik meenig Vorst, en Prins, op dezer Aarde
Gekend, die zijn geweest in luk, en grooter waerde,
Geacht, geeert, ontzien, als Goden aengebeên,
Maer, leyder! op een kort gleed al die eere heen;
Zoo gaet het met den Mensch, die heden is verheven,
Werd morgen uyt zijn staet verstooten, en verdreven;
En die den oorspronk wil van dit ellend ontgaen,
Die moet niet al te vast op zijn vermogen staen,
Lukzalig is dat Land, Godzalig zulke Menschen,
Die niet uyt anders nood haer luk en vreugde wenschen;
Godzalig zulk een Prins, gezegend zulk een Land,
Daer men voor woeste krijg een zael'ge vrede plant;
En daer de liefde bloeyd, en daer de Vorsten trachten,
Meer luk door vrede te verkrijgen, als door krachten;
Daer rijkt Rijk, Land, en Stad, een yeder leeft na lust;
En d' Eelste staet op Aerd is vrede, vol van rust;
Hoe rustig zoud ik zijn, dat ik my mocht begeven,
Te leyden op het land een arrem Herders leven;
Had ik mijn Zuster Iuliana hier by mijn,
En waer mijn Vader wel, ik zoud gerustig zijn;
'k Betracht geen Hoogheyd meer, zoo lange als ik leve;
Ik zal in soberheyd mijn zoeken te begeven
Hier op het Land, en by de Herders in het groen,
Daer ik mijn lusten kan in kleynigheyd voldoen.
'k Zie daer een Herderin, oft Boermans Vrouwe komen;
Ha Claudiaen! by u diend wel in acht genomen
Te veynzen; op dat gy u niet en maekt bekent,
Of yemand merken kan, gy d'Hertoogs Zoone bent.
Gy die hier achter land dus bidden loopt, en bed'len,
Hebt beter dagen als wel hebben veele Ed'len,
Oft Koningen op Aerd.
Indien my niet ontbreekt,
Boerinnetje, het geen waer van men dikmaels spreckt,
Dat is 't genoegen, 't welk ik wel in my bevinde,
Voorwaer een Koning zijnen staet noyt zoo beminde
Als ik wel doe de mijn.
'k Geloof het geen gy zegt;
'k Verzoek aen u dat gy my doch eens onderrecht,
Of 't wel zoo eerlijk, als 't gerust lijk is, kan wezen.
Wat dat belangt, ik zal, Boerinnetjen, in dezen,
Na mijn vermogen u antwoorden op die vraeg;
't Is eerlijk, als gerust.
Nochtans wy alle daeg
Veel menschen, in dat oordeel, anders hooren zeggen.
Wanneer men deze zaek in redens schael wil leg gen,
En overweegen die, zoo is 't gelijk ik spreek,
Ik oordeel van mijn zelfs; ik die in armoed steek,
Soud gaerne, zoo ik kost, yets eerelijks beginnen,
Om mijn nootdruftigheyd met meerder eer te winnen;
Dan doch gelegentheyd, 't zy hoe veel dat ik doe,
En voegt my in het minst geen and're middel toe;
Mits ik niet anders kan, voeg ik my na de reden,
Daer ik het meeste derf, steld my het minst te vreden,
Maer zoo ik meerder kost, daer ik het minder zocht,
Om dat het minder my het meest gemak aenbrocht,
Soo waer 't zo eerlijk niet.
de waerheyd doet het blijken,
Dat wijsheyd zoo wel is in arme-luy, als rijken;
Uw redens die zijn klaer, in 't geen gy reedlijkleerd,
Soo dat gy door uw reên aenprikkeld mijn begeert,
Om meerder reden, op dit stuk, met u te maken.
'k En dacht noyt op het land tot zulk geluk te raken,
Dat ik zoo rijken schat in d' Armoed vinden zouw,
Dat om mijn redenen my zoo een lieve Vrouw
Soud sme eken, schoon gy zijt een Herderin, uw zeden,
Uw kennis, uw verstand, uw wijsheyd, en uw reden
Doen my bedenken, of wel zoo een heusch gemoed
Soud kunnen werden by de Herders opgevoed.
De gaven des verstands zijn voedzels van goê zeden,
Gelijk als uyt verstand voort-komen wijze reden;
Soo is verstand het stof 't welk wetenschappen voed,
En uyt de wetenschap zoo komt een heusch gemoed;
Des heusheyds oorspronk, is 't verstand van God gegeven;
Soo wel die, die te Land, als in de Hoven leven,
Genieten deze gaef; dies oordeel ik voor mijn,
Dat wel goê zeden kunnen by de Huysliens zijn,
Indien zy met verstand begaeft zijn.
Wijze Vrouwe;
Wat luk is 't my dat ik hier sprake met u houwe;
Al schijn ik ongeacht, zoo is nochtans mijn hert
Geneygt tot wetenschap, die by de Wijze werd
De grootste schat ge-acht, die yemant kan bekomen;
Ik ben een Bedelaer, maer heb steeds by de vromen,
Als wijze, my vervoegt; ten tijden als het luk
My noch bevrijd had voor des Armoeds droeve druk.
Meent gy uw jonge Iaren
Te slijten, zonder dat gy Echt'lijk zoekt te paren?
Van waer ik ben
Zal ik u, Herderinne, garen openbaren;
Ik ben een Fransman, doch heb van mijn vijftien Iaren
Den oorelog gedient.
Wel Celidon dat 's vreemt,
Wijl gy een Krijsgman zijt, dat gy geen dienst en neemt;
't Waer meerder Eer, als dus te beed'len achter lande;
De Krijg geeft Edeldom, en 't Beed'len dat is schande.
'k Zoek Edeldom, nocht Eer, nocht Staet, nocht Werelds pracht,
Maer zulke Edeldom, die God zelf Edel acht;
Ik zoek mijn wille na de wille Gods te voegen,
'k Heb in mijn arremoed een rijkelijk genoegen;
'k En zoek geen geen Hoofsche Staet, 'ken wensch geen werelds eer,
Maer dat ik hebben mocht van Gode mijn begeer;
Een Goddelijke wensch zoud ik van God betrachten.
Maar dat gy mijn woud achten
Zoo waerdig, indien gy noch zijnde ongetrouwt,
My in uw liefdens dienst voor slaef aen-nemen woud;
Hoe wel op 't duyzenst ik mijn zelfs onwaerdig kenne,
Zoo grooten gunst van u, zal ik nochtans gewennen
Mijn leven t' uwen dienst, mijn wille na uw wet
Te voegen; lieve Vrouw, indien 't my niet belet
De wangunst, die gy my in plaets van Liefd mocht toonen.
d' Aenbieding van uw dienst is waerdig te beloonen
Met dankbaerheyd; wat trouws verbond aengaet,
Ik ben noch vry en los, en leef een Maegden staet;
En draeg u gunst, mits ik speur uw genegentheden,
Die eveneens als ik, in kleynheyd zijn te vreden;
Wild gy een Herders staet aenvaerden neffens mijn,
En met mijn kleyne macht, en gunst te vreden zijn;
Ik zal u, waer ik kan, dat meugt gy vry vertrouwen,
Mijn hulpe bieden; mits dat gy u zult verhouwen
Hier op het land, en my in als uw diensten doen.
Ik zal, ha! lieve Nimph, met u de schaepjes hoên;
Ik zal u alle dienst, en alle liefd doen blijken;
Ik zal u eeren, en zoo eeren dat geen rijken,
Ja Princen op der Aerd, meer eere kunnen bien
Aen haer Princessen, als gy wel van my zult zien;
Ik bid u, waerde Nimph, dat gy my doch laet weten
Hoe dat gy zijt genaemt.
'k Ben Sylvia geheten,
Een ouderlooze Maegd, by d' Huysliens op-gevoed,
En by de Herders, die zeer aengenaem, en zoet
Hier oeffenen Musyk, verkeer ik alle dagen,
Dewijl ik in die vreugd heb groot'lijks mijn behagen.
Die Kunst, ha! lieve Nimph, ik metter harten min,
En redelijker wijs ik ook ervaren bin;
Ik zing, en speel wel meê 't zy wat my voor mach komen.
Wy hebben, Celidon, op heden voorgenomen,
Een treftige Musyk te maken, dies gy meugt
U voegen neffens ons, op dat de zoete vreugd
Te aengenamer zy.
Ha Sylvia! die 'k minne,