floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Waer is uw manne hert? waer is uw Prinsens moede?
't Verlanghen vande zaeck dat doet my vast vermoeden
Ghy in bedeestheid zijt, wech met uw lang beraed.
Casandra weet ghy niet dat haesticheid is quaet?
Als tooren overwelmt 't verstant door dulle hetten.
Wat hebt ghy meet te doen als het ghebruyck uws wetten?
De wetten mynes lands zal ick niet over treen.
Kan u bewegen niet mijn bitterlik geween?
Is my 'tong'lijc gheschiet geeft my de straffe over.
Straft dan die heeft betracht te zijn uw eerens roover.
Ghy zegt hy niet ghenoot 'tgheen hy aen u verzochte.
Straft hem om dat hy zulcx van uw Princesse dochte.
En wilt ghy dat ick om 'tghedacht zijn leven roof?
Jae'k, zo ghij't anders meent ick qualicke gheloof.
Wat dood dunckt u dan best ick hem zal moghen gheven?
Hangt, rabract, of onthooft, vernielt dit booswichts leven.
Hy is noch niet verhoort na wyze onzes wet.
Is dit dat u de wraek dus lange heeft belet?
Dat is't, stelt u te vreeden, laet het daer by blyven.
'K moet aen Graef Lood'wijk nu in haeste noodich schryven,
Laet my een wijl alleen.
Ick gae en voorts verwacht
Dat deze fielt in haest ter dood zal zijn ghebracht.
De passy van een vrou is moey'lik om te temmen.
Dat ick door tooren zou heur wraecx-lust nu toe stemmen,
Onprinslik waer mijn doent.
Prudentio, Ghy daer?
En waer is Karel?
Heer, hy comt en volght my naer,
Ick liet hem inde zael.
Hier comt hy zelven.
Ha Prince datmen mocht het menschen hert bedelven,
Of dees uw' slavens borst bedreggen tot de grond,
Ick weet genaed'ge Heer men zulcken herte vond.
Dat in ghetrouwe plicht all' andren gaet te boven,
Doch g'lijck't onmooglik is zo moetmen eeden g'loven.
Prudentio die heeft my in uw naem gezeyd,
Dat mijn Princesse my, helaes, ten laste leyd'
Hoe ick onechtelik, getercht door wulpse tochte,
Heur onbeschaemdelik tot minne lust verzochte,
Betrachtend' uwe bed, 'tbed mijns genaed'ghe Heer,
Om stillen vlesche lust, te schenden door oneer.
Ick zweer u Heer zo'k oyt gehad heb die ghedachten,
Of dat de blinde God my immer zo verkrachten,
Ik plaets gaf hy in my zo dart'lik heeft gespeelt,
De hooge god mijn zielen zalicheid misdeelt,
En zo ick vayns ik bid god zijne macht bewyze,
Ik nimmer dus geknield van d'aerde op mach rijzen.
Wat grooter eede kan een christlik herte doen?
En hoewel uw' Genade anders mach vermoen,
Mits mijn vrou d'Hertogin zulkx u vast heeft geswooren,
Waer over dat mijn Prins wel schuwen mocht te hooren,
Dees zyne minste slaef, zo bid' ik Heer ziet in
Of moog'likheid geeft plaets tot dees brodroncken min.
Van mijn kindse tijd, Neen, van mijn wieghs beginne,
Ghenoot ick dijn behoed, ja zedert dat mijn minne
Mijn leverden in 't Hof hebt ghy genaed'ge Heer
Zorchvuldich opgequeeckt gelijck een wiechken teer,
En mijn uw' narmens kreb verleent niet als behoeder
En zorghedragher, maer als vader en mijn moeder.
En na mijn kintsheids eynd, en jeucht begost zijn tijd,
V Excellency, Heer, my b'heerscher gheweest zijt,
Mijn voorbeeld, en mijn baeck, om deughdens grond te leeren,
Vw' hooghheid was vernoecht, en wilden my vereeren,
Doch onverdiend geluk, uw Kamerling te zijn,
De naeste uws persoons, waer in ik hope mijn
Dienst-plicht ghequeten heb nae mijn gering vermogen,
Als b'hoort, doch laes't was al uyt dijnen borst gezogen,
Want wat ick heb of ben 'tis uwe hoogheids plant,
't Is uwe grif, mijn prins, mijn Heer heeft my gemant:
De Hooghste glory die uw' Karel kan genieten:
En nu beschuldicht ben (de tranen lacy vlieten,
Zo fellich uyt het hert als ick bedenk 't onluck
Dat ick (ach my) mijn hert wel uyt mijn boezem ruck
Ick in plaets van bedanck nu godeloos zou trachten
Vw' eer, uw' bed, mijn eer, my zelven te verkrachten,
En stellen in vergeet, ja rooijen uyt mijn zin
De weldaed door 'tgheterch van vleeslust gayle min,
En dat aen mijn Princes, de Phenix aller deughden,
Goed-dadich, mild, waer in Borgonie zich verheughden,
d'Vytmunster onzes eeuw in alles wat betaemt,
Vw' Vrouw, uw' lief, uw' al, in opperlof befaemt.
Waer deughde zelfs in huyst, en u lieft g'lijk heur ziele,
Voor wien ick na mijn plicht ootmoedelike kniele,
Voor wien ick niet ontzie te storten mijn herts bloed,
Voor wien ick yv'rich bid den Hemel wel behoed,
Voor wien ick lijf en ziel in waegschael zoude stellen,
Voor wien ick g'lijck Orphe zou dalen laeg ter helle,
Voor wien ick zoude doen 'tgeen geen mensch oyt bedocht,
Voor wien ick zoude doen al wat z'aen my verzocht
Vermits de plicht die ick u schuldich ben mijn leven,
Ja dat het doen'lik waer mijn ziele voor heur geven,
Om toonen dat in my een dankbaer herte leeft,
En dat my redens toom in't minste niet begeeft.
Zou zulcken armen wurm, als ick, die Vrouwe terghen?
Zou ick baldadelik die vrouwe vlees-lust verghen?
Veel eerder ick dees tonge uyt zyn spreeck-plaets ruck
Eer Karel melden zou zo schandeleusen stuck.
Ha Karel 'tis mijn vrou, wat zou mijn vrou beweghen
Te zweeren uwe schuld? de reden stryden't teghen
Ick gh'looven zoud' de Hertoginne zulckx verziert,
Wat nut? wat voordeel treckt sy dat sy toornich tiert
Op uw' vermetelheidt?
Let op d'omstandicheden
Op plaets, op tijd, en hoe, 'k vertrou de naekte reden
Mijn onschult tuyghen zal, me Vrou is steets verzeld,
'K most immer mijn belay daer hebben nae ghestelt,
Om heymelik mijn lust heur dertelik te zeggen,
De minne kan zijn lust zo zeegbaer niet belegghen
Of yemant merkt de gril, 'K noyt my by huer en vond'
't Zy dat me Vrou Camilla ernstich om my zond'.
Ha Prince dat, helaes, de wanten kosten spreken
'K weet die van mijn onschuld u gaven 't rechte teken.
Doch moog'lik dat me Vrou uyt d'ootmoed die sy zach
In mijn gezicht als ick voor heur gheknielet lach
Bespeurden dat het beeld mijns wil lach in mijn oogen,
G'lijck een wilvaerdicheid om heur nae mijn vermogen
Te dienen, en dat dat zo vierichlijcke blonck,
Als d'offerhand mijns plicht, en sij't een minne vonck
Gheoordeelt heeft te zijn, hoe wel die veel verschelen,
En dus d'ootmoedicheid mijn eer betracht te steelen,
Dies ick onschuldich ben, en heur onschuldich vin,
Want mijn ghezicht was plicht, en zy zacht aen voor minn'
't Ghebreeckt u aen gheen stof om 'tmisbruyck te verschonen.
Gherechticheid die moet door redenen betoonen
Watz' in heur borst gevoeld.
Vw reden zijn zo goed
Dat ik mijn eerste g'loof in twijffel stellen moet.
Staet op, en diendt my g'lijck ghy diende my te vooren,
Maer zeker zijt zo ik door tijds ondecking hoore
Ghy vaynst, en schuldich zijt, mijn tooren zo ontsteeck
Ick in de wreedste wijs my van uw' valscheid wreek.
Lang leeft genaed'ge Heer, en laet my deze voeten,
Eerbied'lik g'raken.
Hoe kan tijd de tijd verzoeten.
Vriend Karel 'tschijnt mijn hert van vreughde my ontspringt.
Prudentio ziet wat my uyt 'tgezichte dringhdt.
De boden van genoechte, hertens laeuwe traenen.
Voorzichtich deed ghy aen mijn Heer niet te vermaenen
'tGheen strecken mochte tot de Hertogins oneer.
De tijd gelooft zal't al wel brengen aen mijn Heer.
Helaes Feliciaen, hoe naer is u den dach,
Waerom? om dat ick heden mijn zon niet en zach,
Om dat ick niet ghenoot het schijnsel heures sterren,
In wiens gheflicker 't koor mijns zinnen zo verwerren,
Dat vaken als ick meen 'k Feliciano ben,
Zo dut, zo raes, dat ick my zelven qualick ken.
't Schijnt dat ick maer een romp ben daer de ziel uytvluchten,
Een azemlooze kluys geledicht door't veel zuchten,
Waer 't hert is uyt gerukt, waer ziel is uyt gherooft,
En quackeloos in beeldt, ja redenloos gelooft
Het hert en ziel heur tomb in Leonora maeckten,
Maer valsch, waerom? vermits de liefde noyt en raeckten
Die vrouwens wreede hert, zo killich vriest heur borst,
Ja liefd' uyt angst en vrees heur noyt gheraken dorst.
In all de wereld heeft de liefde 't al vermoghen,
Maer niet in Leonoor, hoewel men in heur ooghen
De liefdens wapens ziet, waer op ik heb ghemaeckt
Reen rijck'lik dit ghedicht, en 'tvoorneem wel gheraeckt.
Had zy nu desen brief met dese dry Sonnetten,
Ten deele zoud ick noch mijn hert geruste zetten,
Op dat zy weten mach mijn reyne liefdens grond.
Ha, dat ik nu een vriend by toeval luckich vond,
Die deze brief mijn Vrouwe Leonoor mocht geven,
'tWaer noch een onderstut in dit bedrukte leven
Wien doch? my dunkt dat niemant daer toe beter dient,
Als Karel, hy is trou, goed-ronds, mijn oude vriendt,
En heb hem breed verhaelt de liefde die ik drage,
Ha wist ik waer hy waer 'k zoud hem vrymoedich vragen,
Of hy een vriendens stuk aen zijn vriend wou besteen.
O Hemel wel te pas comt hy hier dus aentreen.
Vriend Karel welghemoet, dus ging ik van u spreken.
Dats dat ghy om mijn denkt een zeer aendachtich teken,
Wat wast Feliciaen kan by my dienst gheschien?
Ghy zult my nae uw wenschen zeer wilvaerdich zien.
Gheen dienst maer groote eer 'k heb u onlangs verleden
Bekent wie dat ik lief, en g'lijk ghy plaets aen reden
Volkomen geven kunt zo weet ghy wat ellend
De passie van liefd in onze herten zend.
Ik kan u zeggen niet de quelling die'k gevoele,
Maer om de raserny ten deele te verkoelen,
Zo schreef ik dezen brief, maer weet gantsch geene raed
Door wien ik mynen brief behendich geven laet,
O Karel dat ghy woudt heur die in handen geven.
Helacy ik en heb met Leonoor mijn leven
Geen vryheid zo gehad dat ik wel derven zou
Op gheen waerom als dit spraeck eysken aen me vrou,
Ghy weet Princessen zijn zeer hooge in hun wapens,
En dat ik by heur ging, ik weet, daer zo veel gapens
Op my van elk zou zijn dat ik die opspraek schu.
Neen, niemant zal u zien want Leonoor is nu
Int laure bos, en daer en zalzy niet lang weezen,
Van daer komt zy gemeenlik in hun boecxkens lesen
En hooren na't gezang van onze Lorynum.
Dats waer, t'is wel bedocht, 'tquam my ook inde zin,
En daer is zy alleen, te meerder ist gevaere.
't En is, ik kan van verr' de wegen wel bewaren,
En als ik yemant zie zo geef ik u een wenck.
Wel nu geeft my de brief.
Doch Karel ik en denck
Niet dat zy antwoord op mijn brief zal willen zennen.
Ik zal uyt heur gezicht het antwoord lichtlik kennen
Bemercken, 'tbloed dat meld vaek door de oogen 'thert.
Daer komt vrou Leonoor.
Ha klaeght heur doch mijn smert.
Ach Karel 'tschijnt mijn bloed verliest zijn levens laeute?
Feliciaen houd moed, en valt niet hier in flaeute.
't Schijnt dat ik hoor ghespel.
Wel daerom komste hier Ach Karel.
Sacht, weest stil en maeckt hier geen getier.
Wel gaet,
Noch niet, laet ons het zingen en het spel eerst hooren,
Nu Leonora leest/
Daer wert ghezongen en ghespeelt.
'k Vrees ik heur zal verstooren,
Maer nu om uwe wil zal ik heur spreken aen.
Ha Karel zeght heur dat ik swaerlik ben belaen.
En dat ghy zijt een geck.
Wat is mijn Vriends ghebieden?
Dat ghy hout oog in't zeyl, en ziet ghy een'ge lieden,
Terstont my winckt of fluyt.
Ha Karel.
Hout u stil,
G'lijck of ik u waer vreemd en breeckt uw' lieve wil:
Want als ghy zult verstaen hoe vreemd ik hier geraeke,
Ik weet dat ghy daer in zult hebben u vermaeke,
't Luk heeft my hier ghedient.
'k Verlang het te verstaen.
Ghy weet de zotte grillen van Feliciaen,
Die had my dat ik u dees brief zou willen dragen,
Wat dunckt u vande bood?
Gheen lieuer noyt een zagen
Dees ooghen, waerde lief? maer 'tschijnt my recht een droom,
Ghevangen en weer vry?
Dus ik van d'Hertoch koom.
Maer Karel zijt ghy't oock? Hoe zijt ghy doch ontslaegen?
Hoe ist met uw welvaert? 'tgeen ik eerst b'hoor te vragen.
Zeer wel mijn hert.
En vry? wat zeydt de Hertogin?
Dat zalmen hooren lief. Heur ramp neemt nu begin,
Spreeckt zacht want daer is volk.
Zy spreeken beyde binnens monts
Hoe ernstich dat zy zijn om handelen mijn stuk,
Ha Karel ik mach nu wel roemen van geluk,
Wat of zy hem doch zeydt? doch Karel zalt my zeggen.
't Secreet, ja al 'tsecreet die in heur herte leggen.
Mijn Engel tot weerziens.
Ik tauont u verwacht.
Wat uur is best?
Omtrent de middelnacht.
Zo ghy het lichte ziet beneden inde zale,
Dats teken dats mijn volk zijn slaepen altemale,
En als ghy't hondeken dan boven keffen hoort,
Zo is de deure op.
Zalt zo zijn?
By mijn woord.
Vaert wel tot tavont, lief.
De tijd schijnt duysent Jaren.
Karel,
Ick wensch de uure, lief, al reed' ghekomen ware,
Vaert wel mijn waerdste lief.
Mijn Engel-lief vaert wel.
De uuren ik op deze ving'ren tellen zel.
Ha, Karel hoe zal ick dees weldaed weer vergelden?
Om uwent wil ik my in dit gevaers stelden.
De vrienden inde nood de waerdste zijn.
Hout ghy de doent secreet.
Hoe vond ghy, Karel, haer?
Ist weynich dat zy wou uw' brief door my aenvaerden?
De g'luckichste ick acht my zelven op de aerde.
Wat docht u? was zy door mijn schryven yets beweeght?
Hoe? zou zy niet? 'tblijckt wel nu zy haer heeft beleeght
Te leezen 'tgeen ghy schrijft, de brieven veel vermogen.
Ghy hebt my in een groot verbond hier door ghetoghen.
Feliciaen ick hebt zeer garene gedaen.
In al wat ghy gebied wil 'k u ten dienste staen.
Vaek alsmer minst op denckt zo komter noch een open,
't Waer door Feliciaen al myne ernstich hopen,
Om spreken Leonoor, had vruchteloos gheweest,
Hy zelven stond ter wacht, op dat ick onbevreest
Mijn Engel spreken mocht, dus stuurt de tijd de tyden,
De oude spreucke zeyd na droefheid komt verblyden.
Wat isser al ghewoels in dit bedroefde leven?
Wat isser haet en nijd, die vinn'ghe wraek lust geven?
Wat isser al geraes? wat isser al misval?
Wat isser in mijn Hof? wat isser overal?
Wat isser al gevayns? wat zijnder loose treken?
Wat isser grote wraek om kleyn misdaed te wreken?
Wat isser kinderspel? wat isser mommery?
Wat isser al bedroch? wat isser razerny?
De mensch heeft nimmer rust, de zinnen stadich rollen
In een verwaende gril dool-hovich dommich zollen,
En alsment wel bedenckt Diogenes zijn hut
De rechte middel was die al dit quaet beschut.
Wat schuylter in mijn Hof? Ha, Hemel, snode menschen,
Hun eyghen schuld betrachten (door het nikkers wenschen
Van hun verwoeste ziel) te nieteghen door schijn
Van een verdiende straf, en zelf straf waerdich zijn.
Straf waerdich (zeg ik) ja een dubb'le straffe waerdich,
Mits zy in eygen zond zo gh'reed zijn als wraek-vaerdich.
Zom' die misbruycken groflick, 't kennen van hun scheyd,
En om te heelen hunliens zonden, door beleyd.
Van argh en listich stuur, hun zelfs zo zeer vergeten,
Ja wanen valsche straf hun misbruyk, door't met-weten,
Ghenieticht blijft, helaes, 't gheweten is zo heyl,
Dat gheen mensch'lik vernuft bevrijd is van grond payl,
'K wil zeggen al 'tgeheym 'tgeen mensch'lik schijnt verborgen,
Maer deze valsche waen hun zelven doet verworghen,
Verwurgen door 'tgemoed 't welck stedich raest en woeld,
Waerom? vermits die daer een ware rechter voeld.
't Gemoed is veel te eel, 'tmoet al daer onder buyghen,
Vermits die godlik is, een onverwinb're gheest,
Die stedich door't voorbeeld de mensch zijn fael voorleest,
En gans onrustich woeld zo lang het is beladen,
Om eens te zijn gereynicht door een vroed beraden:
Beraden, waer uyt spruyt een kennelike schuld,
Dus ondeckt all 'tmisbruyck na d'uure is vervult,
Door hemelslik bestuur, dies blijfter niet verholen,
Al werter loos'lik door de bevaynstheid tijd gestolen,
Want vaeck en men bespeurt en dik voor dees men zach
Hier is geen zond hoe kleen die niet komt aen den dach.
Ha Karel zo gy waent dat ghy door kunstich heelen
De waerheid meent heur ware hemels licht 't ontstelen,
Veel doold ghy die't betracht. 'K zie mijn Princesse treurt,
Ja door de tooren schier heur hert en ziele scheurt,
Vermits ick niet en straf 't geen heur van hem gemoeten,
Om door mijn wraek de hel heurs quelling te verzoeten.
Aen Karel noyt ick zach dat hy door wulpzicheid,
Reuckloosich yets bestond, noch blindlik was geleyd,
En zoud ick vinden nu 'tgheen nimmer was bevonden?
Doch stille watren zeydmen hebben diepe gronden.
Is Karel niet een mensch? is hy niet vleesch en bloed?
Gelijck wy allen zijn? is Karel meer behoed
Voor teerchlusts heete tocht, om minne lust te smaken?
En wat natuurlik is begeerlik na te haken?
De boet van prikkel lust, als ander mannen zijn.
De minne-god die trock Jupijn wel in zijn lijn,
Ja Hercules hy deed zo Ouphala beminnen,
Dat zijn manhafte hand zich voeght tot vrouw'lik spinnen.
Vergeten deze twee hun zelven door de graeght,
Waer 't wonder dan zo Karel snoode minne draeght?
Ende hy (gelijck dees twee) zich zelven had vergeten?
En zich door 't minne vier baldadich had vermeten?
Vergetend' voort zijn Prins, zijn eere en zijn trou?
En trachten zijn geboel te maken van myn vrou?
Had yemant hy gelieft noch zoud ik't minder g'loven,
Dat hy betrachte door zijn lust mijn eer te roven,
Maer wat ik onderzoek ende ondertasten laet
Ik vinde dat hy oyt onkuysheyt heeft ghehaet,
Nochtans zo gloof ik niet hy zonder liefd kan leven,
Maer niemant als hy zelfs kan reden daer van geven.
Of ik hem dreyghde dat ik hem woud geven straf?
Zijns misdaet met mijn vrou ten waer dat hy my gaf
Gansch onbevaynst bescheyd wie dat hy is ghenegen,
Wie dat hy lieft, en waer zijn liefde is ghelegen,
En zo hy't niet verklaert, 'k gh'loof hy geen liefde draeght
Maer dat Casandra hem alleen'lik heeft behaecht,
Doch noet hy iemant my waer zyne liefd toe streckten,
Zo oord'lik lichtlik dat Casandra hem verwrekten,
Of dat hy heeft genoecht met eene die hy bad
Of dat hy met mijn vrou de ander voort vergat.
Roept Karel zonder toeven.
Voorzichticheyden in all' toeval wel behoeven
Gheplaetst te wezen eer men yets int eynd besluyt,
'K weet Karel niet bedencken zal wat dit beduyd
Ik hem zo haestich roep.
Mijn Heer wats uw ghebieden?
Ghy Karel doet my rust en vreed gelijk ontvlieden,
Ha schalkert, loosert, vaynsert, looflik vol verraet,
Ghy hebt met pluymstrijkry, u goddeloose daed
Voor my verburgen, 'tgeen my nu de Hertoginne
Zo klaerlik blyken doet dat ik u schuldich vinne,
De wraek my zulken tooren in dees' boesem geeft
Ik u niet waerdich acht ghy, Karel, langer leeft,
Ondanckbaren 'tis vreemd de aerd u niet inslokte.
Ghenaed'ge Heere zo't onluk my weer ontrockte,
Het goed gevoelen dat mijn Heer van Karel nam,
En dat de valsche toorn in uwe hoocheyt quam
Indringen tegen reen, en u verdriet mijn vryheid,
Om u te g'noegen Heer off'r ik die op met blyheid,
Niet als een schuld'ge dood maer gh'lijk een schuld'loos hert,
Dat eerder kruypt te graf eer myne Prins verwert
In dese raserny dus quellik soude woelen,
In mijne dood, mijn Heer, en kan ik niet gevoelen
Zo groote bitterheyd gelijk't mijn vreugd zal wezen,
Dat uyt mijn dood uw rust en vrede zy geresen.
Gheen grooter glory kan by Karel zijn verwerft,
Als dat hy om uw wil onnooselike sterft,
Maer Prince voor mijn doot Karel doch die eere,
Dat hy doch mach verstaen van zijne Prins en Heere,
Waer op doch is gegrond wraekgieicheyt dus wreed.
't Is noodloos Karel dat ghy klaerder oorzaek weet,
Als uwe eygen doent, doch zeght my klaer en rechtlick,
Hebt ghy noyt niemant hier gelieft om met heur echtlik
Verzaemt te zijn?
Mijn Heer ooght op mijn kleene staet,
Of my bedachtzaemheid wel zulk ghedacht toe laet,
Om yewers myne liefd' te mogen openbaren?
Zo zeght ghy dat uw zinnen noyt verlieft en waren,
Dan moog'lik is't mijn vrou daer ghij't eerst hebt bestaen,
Maer Karel laet het slot uws hert nu open gaen,
En spreekt nu klaerlik uyt waer ghy hebt liefd ghedraghen,
Want noyt men jeuchdens tijd glans zonder liefde zaghen,
'tZy wie 'tzy, spreekt, en 'tzal my lief zijn en uw' voordeel,
Want liefd ghy yemant buyten d'Hertogin ik oordeel
Dat ghy onschuldich zijt daer zy u meed belast.
Genaed'ge Heer ik werd' te schrick'lik aengetast,
Doch Heer eer ik het meld wien ik lief in mijn herte,
Veel liever voech ik my ter doot en uw wraekx smerte.
Waerom? ten is geen oneer inde echt te treen.
Ik zweer u Karel zo ghy 'tmijn verzwijght dat heen
Vw levens draede breekt. Hier moet ik hem me dreygen.
Spreekt Karel.
Heer, de liefde dwingt my tot het zwygen.
By d'Hemel ik u zweer.
Mijn Prins en Heer bedaerd,
Zo ik heur noemde, Heer, uw Karel was onwaert
De grond die hy beknield, Heer wil het my niet vergen.
Ik zweer u, Karel, dat ik u zo lang zal tergen
Tot dat ghy my heur noemt, uw leven dat bestaet
Alleen daer in.
Mijn Heer, heb ik gheen ander raed?
Zal dwang, om 'tleven door d'ondecking te behouwen,
My spreken doen zo breek ik 'tgheen aen die vrouwe
Met eede heb bevest, en zes jaren geheelt.
Ic zeg u, Karel, dat uw spreken my verveelt,
Doch vreest ghy dat het heur ter oore mochte komen?
Neen, Karel, stilt uw vrees, wilt daerom gantsch niet schromen,
't Gheen ghy my zeggen zult zal nimmer van my gaen.
Ghenaed'ge Heere, mach uw Karel daer op staen?
Op 't Prinselike woord?
Daer mooght ghy op vertrouwen,
By d'Hemel ik u zweer, u mijn beloft de houwen,
Zegt my wien dat ghy lieft, want ghy stilt my daer door,
Al waert mijn suster.
mijn suster Leonoor,
Exemplik gezeyt, en in manier van zeggen.
De name en my lief beyd' op mijn tonghe legghen,
Maer 'tschijnt my eed die schut, dus t'spreken is beschroomt,
't Is noodlos ik die noem.
Zy is ghenoemt.
Genoemt? genoemt? en zonder ik heur name hoore?
Mijn Heer zy is genoemt.
Mijn zuster Leonore?
't Is Leonora Heer, zy is mijn zielens beeld,
't Is Leonoor mijn Heer die in mijn herte speeldt,
't Is Leonora Prins.
Me vrouwe d'Hertoginne?
Ha Hemel, Karel, hoe? wat stoutelik beginne
Van liefd is dit? dan doch al hebt ghy heur bezind,
't Is vrucht'loos, want ik weet dat zy u niet bemind.
Wat hopeloos bestaen? Durft ghij't heur openbaren?
Ik deed mijn Heer.
Verleden nu zes Jaren.
Zes jaren? en bevondt ghy dat zy u weer-lieft.
Genaed'ge Heer het heeft vrou Leonoor ghelieft,
My niet alleen heur lief, maer heure man te maken.
Neen, Karel, dat geloof en kan in my niet raken.
Wat teekens geeft ghy my dat dit warachtich is?
De teeckenen, mijn Heer, zijn, t'mijns geluk, zo wis,
Dat meerder proeve kan de wereld ons niet geven.
Wat proeven zijnt?
Mijn Heer, twee kind'ren die noch leven,
By my en heur gheteelt, 't een is zes jaren oudt,
Het ander, mits 'tis jong, men noch ter minne houdt.
Waer is het oudst'?
Mijn Heer in uwe hoogheyds Hove,
Grimaldus die ik brocht ghelijk een arm verschoven
Weeskint, en aen mijn Heer ootmoedelik verzocht
Hy onder uwe hoogheyt mocht zijn opghebrocht,
Dit's uwe Susters zoon, 'tgeen noyt en is gheweten.
Wel hoe is't moog'lijk dit ghehouden is secrete?
De liefde veel vermach?
Meer dan ik immer dacht.
En komt ghy vaek by heur?
Mijn Heer, meest alle nacht.
En waer doch?
In heur hof.
Hoe kan dat zijn verholen?
En ziet u niemant daer?
Neen Heer, ik kom ghestolen
Als yder is in rust.
wie past daer op de deur?
Mijn Vrouwe opent die op ons bestemde uur.
En alst licht boven is dan geeft zy my een teken.
Waer meed'?
Een hondeken.
Ja watte vreemde treken. En hoe?
't Is zo dat als zy 'thondeken op heft
Van d'aerde in heur narm terstont het beestien keft,
't Is daer toe afgerecht, zo gae 'k in zonder schromen.
Van aft'ren moet ik door de boomgaert komen
Door 't nieuw lauriere bosch, klim over de fonteyn,
Kruyp d'Olme planting door, en koom zo op de pleyn
Van't after hof en vind de zydel poorte open.
En zijt ghy in zes jaeren nimmer overlopen?
Zins wy tzaem zijn ghetrout en zijn wy noyt verspiet,
't Schijnt d'Hemel onze echt-by-een-komst niet verbied
Door eenich ongeluk.
Getrout? maer noch niet echt'lik.
Niet voor de wereld, Heer, maer wel voor Godt gerecht'lik,
Genaed'ge Heer ik bid 'k uw goedertieren aerdt,
Mach nu deelachtich zijn, mits ik ken my onwaerd
Te wesen dat den Hemel my dus hooch laet ryzen,
Voorzichticheid heeft willen in heur doen bewysen
Het luk mijns sters geboort, die my broght tot dees haef,
En maekt uw susters man uw dienaer knaep en slaef,
Blijft met u wien ik was ende met heur die ik worde,
't Was liefde, Heer, die my tot dit voornemen porde,
Dus anderwerf ik bid, genaed'ge Vorst en Heer,
Heeft luk my hoog gestelt maekt my uw' dienaer weer,
t'is Leonora's man die nu knield aen uw voeten.
Maer, Karel, zal ik al uw zeggen g'loven moeten?
'K ghelooft niet voor ik ziet.
'K wil zelven met u gaen, ik wil het zelve zien.
Wanneer is d'uur bestemt?
Omtrent ter middernachte.
En zal mijn zuster dan gelijk ghy zegt verwachten?
Mijn Heer zy zal.
Tis wel, als 't avont is de tijd
En die bequame stond die ghy verwachtend' zijt,
Komt om my, ik gae meed', en vind ik 'tgheen ghy zeyde,
Mijn liefde Karel zal dan nimmer van u scheyden.
Vertrekt laet my alleen en hout het al secreet,
Ik wil niet datter yemant van ons doente weet.
Ha vrouwen wat's uw passie al die d'overhand
In uw gemoeden heeft? ghy ziet aen geene schand,
Vermindering van staet, van eere noch vermogen,
Vw will steets wert geleyt door 'tkiesen uwes oogen,
Of als Natuure speelt op't kraghtichst', ja de wet
Van reed'lik inzicht gans ghy aen de zyde zet,
En voed uw lusten na de zinnekens u leyden,
Zo dat zy van't beraed en inzicht g'lijk'lik scheyden.
Ha wichten, wichten ik met reeden u zo naem,
Want oogt niet op uw eer, uw afkomst', noch uw faem,