floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
men leidt verkeerde lust en averechtse dansen.
Ter dagvaart komt men hier om in 't gemeen te raên.
Een ieder heeft zijn stee, daar Ikker bovenaan
zit rechter van 't beleed in hoogverheven stoelen,
neemt alle zaken op en iedereens gevoelen,
maar doet naar zijnen wil. Wie dat hier wordt verdaagd
der konstgenoten, 't zij dat haar het aardrijk draagt
of dat zij door de lucht, van enen geest beschreden,
gevoerd wordt over berg, en dal, en grote steden,
is 't nodig dat terstond den dagenden verschijn.
Deez' handvest heeft de plaats van den verboôn Jupijn.
Doch zulken zoek ik niet, zij zijn mij t' onervaren,
- het lijf beleeft geen eind van de lerende jaren -
maar zulken, die besteênd' haar zinnen en haar vlijt
in 't gronden van de konst, gescheiden uit de tijd,
waar 't lichaam traag den geest te luttel laat verslimmen,
op 't euvelst afgerecht zijn bij de bleke schimmen.
Deez', en al 's afgronds heer zijn ook gebonden met
hier te verschijnens nood, als een gemene wet.
Komt voort dan uit het rijk met negen vloên besloten,
geen eunjers uit den hoop van oneêl bloed gesproten,
gelijk 't gezelschap dat om nooddruft konst verhuurt,
wier namen wijder niet bekend zijn als haar buurt,
maar zulken die geen eeuw de gloor haars roems zal lessen
en mij gelijk van staat, vorstlijke toveressen.
Zelf Hecate voor al, rijst uit het helse graf
met uw bezwalkte kroon en bleken scepterstaf.
En gij, die levend zwierf van d'een tot d'andre stranden,
prinses van Kolchos, en verschrikte liên en landen
met uwe wetenschap, dewelk', in moede gram
te trotsen of versmaên, nooit vijand wel bekwam.
En gij, die, met het sap van heftige venijnen,
o dochter rijk der zon, in wolven, leeuwen, zwijnen
eertijds verschepte 't volk uit menselijke stal,
komt in de derde plaats en sluit het heilig tal.
proserpina
Hier kom ik, opgeprest door 't vloeken, van benenen
uit het zwaarmoedig dal en kerker onbeschenen
van 't helle licht der zon, uit den bedroefden kolk,
alwaar mijn Pluto streng het tsaagachtige volk
doet pooplen met zijn stem, ja braafstgewezen riddren,
gelijk den popelboom zijn blaadren staan en sidderen.
Wat port u, koningin der Catten, onbemind,
om mij te storen in het drukste van 't bewind
en moeilijkheên des rijks, die bezig zat met schiften
der zielen uit elkaar, die wij daarna bij driften
- alzo tot elke peen een oord bijzonder is -
afvaarden, ieder' hoop naar zijn verdoemenis.
Waar blijft Medea?
Ziet mij hier. Ik, die te zwichten
voor hel noch hemel placht, gehoorzaam nu uw dichten
en stel mij aan het recht der plaatsen onderdaan.
De hemel is 't alleen die zonder wet kan staan.
Maar d' ijselijke vrees, het ongenadig dwingen,
de penen overwreed, handhaven onze dingen
en al den staat der hel. Hierom een ieder past
te doen hetgeen dat wordt van hogerhand belast.
En Circe?
Hier ben ik, die verleiende de vreemden,
aan mijne kust verzeild, door buitenweegse beemden
naar mijn gemarmerd hof, vervuld met schat en pracht,
gedurig met mijn zang deed galmen over nacht
de wouden droef van groen en schittren door het blaken
der toortsen zoet van reuk van onder gulden daken.
Indien ooit iemand mocht ter wereld munten uit
in kennisse der kracht van droggen en van kruid,
van wortelen, van zaad, van waatren, gommen, sappen,
en die te mengen, naar hun aard en eigenschappen,
met stenen en met stof, met woorden en met schrift,
met smettend slangenbloed van allerlei vergift,
ik ben 't. Daarom, is 't dat u iemand mag gebreken
in wolf of berenmuil, of borstlig zwoord te steken,
zo luistert naar mijn raad en andre gaat voorbij.
Helaas, 't geluk en is zo dartel niet met mij
dat het mij beuren laat om kortswijl wraak te plegen.
Maar, hebbend' al den hoop van mijn gemeente tegen
met stiefzoon ende snaar, is 't daar gekomen toe
dat, als ik mij maar wreek, ik kreun 's mij weinig hoe.
Zo kies een honger niet en heeft mijn haat onmenslijk,
dan alle middel, die maar wis is, is mij wenslijk
om te verdelgen 't paar, dat op mijn ere gaat
en draaiboomt mij den weg naar mogendheid en staat.
Hitst op des ouden mans gemoed om hen te hindren.
De vader is verdwaasd en ziet geen leed aan kindren.
Het ijzer en geweld uw vijand helpt er uit.
Maar open vijandschap de poort voor schade sluit.
Zij slaat haar meester en schikt wederzij ter were.
't Verraad is trouwer, dat en dient maar enen here.
Men leg te werke dan de lagen en de list.
't Is al geschied, maar al te schendelijk gemist.
Zo zal uw vijand dan gewaarschuwd zich wel hoeden.
Ik vind mij om en om bezet met kwaad vermoeden.
Geveinsde vriendschap voeg' uw bittren haat een' slag.
Dit brouw ik en heb dies doen handlen van verdrag.
't Wantrouwen eens verwekt, is zwaar in slaap te wiegen.
Wie is 't, dien vleijerij en eden niet bedriegen?
Zo die nog niet bestaan, zet hun schenkaadje bij.
In volle rusting treedt dus de verraderij.
Ik zie 't, de weg is goed om in 't geloof te raken.
Maar om mij voorts dit paar behendig kwijt te maken
met Hes, hun jongen zoon, alzo dat voor noch na
- hier wacht ik uwen raad - mij zulk een aanslag schâ.
Gij wist, Medea, met verbloemde valsheids streken,
u op uw vijand door zijn eigen hand te wreken.
Zo hielpen Pelias zijn dochters in het graf,
die hare deeglijkheid uit liefd' den moordsteek gaf
op ijdel toeverlaat van 't deinzen zijner jaren.
In schijn van pais en als begaan om dank te baren,
ging gij de koning van Korinthe randen aan,
en 's konings dochter, zo zij zou te trouwen gaan,
en op één ogenblik hebt haar, bekoord door gaven,
gedood, gebrand en met den val van 't slot begraven.
Dat is, tot daar toe, schoon. Maar, wie 't gedaan had, bleek.
En zou het niet? Dat is mijn wit wanneer ik wreek.
Dat 's harten lekkernij. Geen ding en maakt mij blijder
als dat, tot spijt en schâ mijns vijands, leer' eenieder
wie dat Medea zij. Doch zo met u de stond
en de gelegenheid vereisen zulk een vond
van schelmerij om uw wraakgierigheid te koelen,
dat wel uw vijand mag, van waar 't hem komt, gevoelen,
maar verder niet en blijk' uw onbewijsbre schuld,
zo luister toe. Uit mij een trek gij leren zult
van helse schallikheid, zo boos als nooit versierden
die, in een levend lijf, den vorst des afgronds vierden.
Maar sinds mijn strenge geest 't belemmerende kleed
der aardse leden lomp, uitschuddende, versmeet
en ik nog stadig, om mijn lust ter konst te slissen,
omwroet al wat er is van de geheimenissen
der wonderbare leer, is van mij ook doorsnuft
die onderwindalgeest, dat werkelijk vernuft
van hem wiens lever, door den gragen gier verslonden,
stof levert tot zijn pijn en aanheelt tot zijn wonden,
Prometheus zeg ik. Deez' heeft mij geleerd een vuur
zo te bereiden, dat het in een kleed, ter uur
toe die men 't stellen wil, onzichtbaar zich verberge,
dan blaak' en sla door vlees en been tot in den merge
op enen ogenblik. Stelt gij schenkaadjen toe,
voortreffelijk in 't oog. En, daar men 't minst vermoe,
laat zitten deze pest behendelijk gedoken.
Voorts om u buiten 's scheuts en t' houden onbesproken,
dus zult gij 't leggen aan. Zo ras als het verdrag
geraamd mag wezen, doe verzoeken zeekren dag
om 't zelve voor 't altaar te vestigen met eden.
Dan past met enen vloek uw vijand voor te treden,
vrij roepend op uw hoofd hels vuur en hemels aan,
indien gij valslijk zwoert. Hetzelve zij gedaan
van uwe haters ook, opdat zij, na verslagen
van onvoorzienen brand, verraders name dragen,
als door der Goden wraak op valsheid achterhaald.
Geen weg zo duister, o Medea, waar gij dwaalt.
De dag is al gesteld. Zo ras de blanke morgen
verstoort het rijk der rust en opricht 't rijk der zorgen,
is het bestemd te gaan met onderlingen mond,
in 't aangezicht der Goôn, bekrachtigen 't verbond
der nieuwe vriendschap. Nu schort mij alleen te leren
't bereiden van het vuur en gaven te stofferen
aanminnig en van schijn zo schoon, dat d' achterdocht
mijns vijands daardoor in bekoring wordt gebrocht.
De giften staan u licht, daaraan en zal niet letten.
Maar 't is, Medee, uw beurt de konst haar bij te zetten.
Dus de verborgenheên ontsluit en ons bediedt
te recht van als.
Die zaak is zo geringe niet,
noch mij hier bij der hand voorzien haar toebehoren.
De grootste Razernij in haar getergden toren,
wanneer zij wraak en moord en woede wreedheid brult,
de blikken openspalkt, de lippen ommekrult,
zo doet met knarsen 't vuur zij uit haar tanden springen.
Zorgvuldig kweekt men dat in doeken die 't ontvingen,
in doeken eens gebrand en tonder van het kleed,
besmet met hydra's gift, waarmee dat gij verdeed,
o Deianir', uw man. Nog moet men hebben vonken
uit Sisyphs keizelsteen, met Pluto's staf geklonken,
en uit Cocyt gerukt steenkallek ongeslist,
en zwavel uit het diepst des jammerpoels gevist,
en van Megaera's toorts in Styx gedoofde kolen.
Al vuur dat veinzen kan en houden zich verholen.
Dit moet men roeren en vermengen op zijn maat,
en lerpen met een wind die snel en scherrep slaat,
en jagen vlam door vlam totdat zij t' zamen helen
door tochtig zwoegen van kortaêmde slangenkelen.
In voorraad heb ik dit vergaderd al bijeen.
Dus laat het op mij staan, 't en schort maar aan 't bereên.
Eer dat de zonne komt het middagpunt te naken
zal ik 't u schikken toe, door enen mijner draken.
Maar op wat ure wilt gij dat zich 't vuur verbreê?
De koning is gezind den ingang van de vreê
te vieren met banket, om door het heuglijk woelen
het overschot des haats uit de gemoên te spoelen,
naar gissing die hij maakt. Beginnen zal dat feest
wanneer zo dat de zon aan 't dalen zij geweest,
vier uren over drieën. Dus dunkt mij niet te wachten
met het ontspringen van het vuurwerk over achten.
En zo 't ons dan gelukt, te lichter zal geschiên,
dat het word' voor een straf der Goden aangezien,
om tegen hunne faam al 's werelds haat te sterken.
Dat neemt gij wel. Ik zal dan op acht uren werken.
Zijt gij voldaan?
't Is tijd dan ons t' ontslaan.
Zo trekken wij ons weegs te zaam.
Ik laat u gaan.
rei van joffrouwen
Ten laatsten heeft het edel hof
der brave Catten, hoog van lof,
gezet zijn moed verbolgen neêr.
De vader ziet den zoon niet meer
met achterdochtig' ogen door.
De zoon en ducht niet langer voor
des vaders dreigend' ongenâ.
't Is tijd eens dat de neve ga
en smekend grootvaêrs zorgen redt.
Help Goôn! Wat brengt het tweede bed
al onrusts en al scheurings in,
waar een voortreflijk huisgezin
zich vleien moet als onderdaan
van heersheid nieuw? Gemeenlijk staan
de kind'ren ook goe stiefmoêrs duur.
Maar als zij, met een grimmend vuur,
door forsen nijd aan 't woên gebracht,
ontsteken op haar mans geslacht,
wen leeuw of tijger leed geschiedt,
en zijn zij zo verbolgen niet.
Dus kwam te hoof, aan tweên gesplitst,
in zwang te gaan de zware twist
die ieder zijde kiezen deê
en afkeer nemen van de vreê
de best' en de gemene liên.
De moeders gosten om te zien
met deernis en verslegenheid,
naar 't wit van haar genegenheid.
Eenieder zag nu komen aan
inlandsen krijg, bron aller kwaên,
buur tegen buur, bloed tegen bloed,
verraad, verrassing, arremoed,
smaad, ballingschap, aan allen oord
verwoesting, vangenis en moord.
Wat zouden menig wees en weeuw,
o Goôn, bedroeven onze eeuw,
hing over 't menslijk zaad onvroed
Uw hart niet bet als 't eigen doet!
Ons levens tijd spoedt hare baan
en sukkelt t' genen herberg aan.
Zij die wel breed zich open doet
wanneer men haar ziet in 't gemoed,
is, als men haar van achtren ziet,
een stip, een ogenblik, een niet.
Nog pijnt men zich, o blinde keur,
- en 't moet er af dat het ons beur -
in plaats van zoet' aanminnigheid,
te zoeken, met scherpzinnigheid,
tot eigen kwelling, 's anders kwaad.
Men voert met statig opzet haat.
't Lust om zijn vijand eens te slaan,
met onlust staag geplaagd te gaan.
O dwaasheid, zeg mij toch, wanneer
is 't in een wrijtend hart mooi weer?
De geest, bewerpend anders kruis,
vol donders is, vol hagelbuis.
Zijn stormen zonder pozen zijn.
Zijn nevels breekt geen zonneschijn.
Nog korten wij met zulk verdriet
deez' stip, dit ogenblik, dit niet.
Gaat heen en vrij uw wreeklust boet
met stopen van vergoten bloed,
indien geen zang uw oren vleit
zozeer als klacht en jammerheid.
Indien uw neus den amber rijk
verfoeit bij reuk van vijands lijk,
indien uw ogen steekt de walg
van als, behalve rad en galg,
en nimmermeer uw aêr en zwelt,
als daar men stroopt 't gedoste veld
wen 't in zijn volle rijkdom staat,
en met hoefijzers maalt het zaad,
of, waar men vossen t'zamen bindt,
of, met een stokerd van een wind,
de vlammen door het koren jaagt,
dat, als gij 't van een toren zaagt,
verdronken in een zee van brand
zou liggen al het platteland,
zo bruist het vuur erdoor en stroomt
ten laatsten over 't hoog geboomt
en weidt, met enen veeg, te maal
't gewest van dorp en daken kaal.
Hebt in deez' helsheid uw vermaak,
maar, vroeg of laat, wacht wederwraak.
Of nu fortuin de wapens neemt
partijdig in uw eed, 't is vreemd
zo eerloos als zij overloopt
en licht uw eigen benden sloopt
en doet u zuchten naar de zoen.
De leeuw die krijgt de muis van doen.
Wat schepsel heeft zo klein gewald,
wien kwaad doen grote moeite valt,
wanneer 't gesteken is van spijt?
Een worrem neemt tot zijn ontbijt
het harte van een groot tiran.
Eén Spaanse vlieg vermoordt een man.
Zwicht ieder nu voor uw geslacht,
't wordt eens verneêrd en uitgelacht.
En mag men dan zijn haat verhit
wel laten niet, van lid tot lid,
als heerlijk goed ten errefdeel?
Of houden een gehuurde keel,
die staag, uw leed ophalend, gaap'
en stoort der wrevelheid haar slaap,
zo ras maar als zij oge luikt?
Ik prijs den vorst die zege bruikt
tot noodweer, en met zulk een maat,
dat hij bij vijand dank begaat,
die alle toegedreven leid
en trots en wederwaardigheid
kan rustig stellen aan een zij,
ter liefde van zijn burgerij.
Met enen prins zo wel geleerd
heeft nu de Hemel ons vereerd,
en 't hart van onze koningin
bestort met vredelijker zin.
Ach, moeder zonder 't hart genaamd
te wezen, zich te lelijk schaamt.
Maar wie zich kwijt in stiefmoers staat
en niemand onvernoegd en laat,
met enen zet zij opwaarts streeft
tot lof die weinig weerga's heeft.
'k Weet nauw, die heerkracht leiden weids,
of z' hoeven meer bescheidenheids.
zegemond
't Zij veel of luttel hun vernuft de mensen slijpen,
zij vinden dat er meer is dan men kan begrijpen
en dat er is iets Goeds gewoon te nemen acht,
met hartelijke zorg, op 't sterfelijk geslacht.
Oogt op u, gij zult licht bevroeden hoe uw leden
zo t'zamen zijn gevoegd en op alzulke steden,
dat, die de macht had en veranderde van plaats
een lid alleen, hem zoud' berouwen zijnes raads,
en blijken hoe al 't best', dat zijn verwaand bedillen
wist uit te rechten, was gemak of maaksel spillen.
Dus niemands reên voor deez' geschiktheid danken zal
het ongebonden lot van enig wild geval.
Nochtans uw Vader, toen Hij u besloot te telen,
geen overleg en maakt' hoe dat Hij deze delen
toereden zou van minst tot meest, en zo bekwaam,
dat geen den and'ren let, zou mogen voegen t' zaam.
Daar moet dan wezen kracht van wijsheid, die met nader
goedgunstigheid uw nut bevorder' als uw vader,
en de gedaant' ontwerp', en zo de stoffe vlij,
dat het in 't laatst tot dus een meesterstuk gedij.
Dit 's Godheid. Geen verstand mag dit Verstand bekrijgen,
tenzij misschien een mens verkeerd wild' heten zwijgen
zijns harten sterke stem, die luide roept hiervan,
en dat hij garen zou zijn bozer als hij kan.
Dies weet mijn toeverzicht geen gissinge te maken,
dat Godheid immermeer uit het geloof zal raken.
Want d' ijvrige gemeent' met bidden, brand en rook
voor Goden vieren zou veeleer ajuin en look,
als zorgelozelijk verwerpen 't innig tsagen,
't welk rekent alle luk voor loon en ramp voor plagen.
Maar op wat zede dat de Godheid wezen wil
met eer en lof gediend, hierin is groot verschil
en schier zo menig volk, zo velerlei gezindheid.
Wien wijsheid het verstand genezen heeft van blindheid,
die stemmen overeen, dat geen ding bet gevalt
aan 't eeuwig Wezen als de deftige gestalt
van een oprecht gemoed en God niets aangenamers
heeft als het heilig hol en zuivre binnenkamers
van vromer borst, waar zich een hart houdt metterwoon
in d' edel' eerlijkheid der deugden opgezoôn.
Maar dwaasheid algemeen, slaand' in den wind de reden,
zoekt God te paaien met een pracht van staatlijkheden.
't Welk nutter is nochtans en bet de zinnen schuimt
als woestheid, die den dienst der Godheid heel verzuimt.
Doch nademaal men niet komt overeen in dezen,
hoewel elk heftig houdt zijn zede best te wezen,
zo kan 't geloof des volks, gegrond op wankle waan,
wel lichtlijk walen en geraken om te slaan
door zatheid van het oud', of door het kloek bekleden
van enig nieuw gebruik, met schijn van beet're reden,
die list of ijver dicht. In dit deel hangt de staat
des priesterdoms voorwaar aan enen fijnen draad.
Nochtans, indien het wil zijn konst te werke stellen,
het zal, met dezen draad zo teêr, omverre vellen
de tronen hooggebouwd en standers vast geplant,
en bruiken tegens 't land de wapens van het land.
Uit dit bedenken kwam 't in Duitsland, dat er d' ouden
de kracht des priesterdoms den mannen niet betrouwden,
maar 't opperste gezag in 't geestlijk stonden toe
aan 't vrouwlijk zaad, opdat de flauwte van gemoe
haar mocht ontraên den staat der heerschappij te schaden,
hetwelk lichtdoenlijkheid een stout hart aan mocht raden.
De vorsten bovendien, nog niet gerust van geest
in d' onderpriesters, die men veel uit mannen leest,
behouden aan zichzelf 't bewijzen der genaden,
en willen dat zij straf doen over de misdaden,
zodat van hunner hand geen mense vordring smaakt
en ieder paap ontzig, maar niemand aanhang maakt.
Dit rijk houdt dezen voet. 't Naastgoddelijk vermogen
des konings heeft daarom mij dus hoog opgetogen
tot zegsvrouw van den zin des Hemels. Dit beleid
drijf ik, mijn best, naar reên, met d' andre geestlijkheid.
De goedheên, die zichzelf ons ooit te nut uitdeelden,
verheffen wij als Goôn, maar eren Z' in geen beelden.
Want sterflijk hoofd versiert, hoe diep het zich berâ,
geen maaksel of 't en gaat Hun heerlijkheid te na.
Ook zijn wij ongewoon, 't geen dat zich niet begrijpen
van al de wereld laat, in tempels te benijpen,
maar wijden wel, tot eer der Heiligheên, in 't woud
een levendige kerk van ongekorven hout,
't welk met zijn telgen breed en hemelhoge toppen
het dartelmakend licht bestaat den weg te stoppen
en stelt van binnen toe een akelijke dag,
die 's mensen hart bestelpt met ootmoed en ontzag.
Wat marmerstenen vloer ook zou zich kunnen roemen
bij voettappeet van kruid, gespikkeld met haar bloemen?
Wat wanden rijk vermaald of wat beeldhouwerij,
wat orde van gebouw is zulke, dat het bij
een schaduwrijke beemd in majesteit mag halen?
Al deden porfier, jasp en goud des hemels stralen
met spiegelgladde glans afstuiten en de zon
daar, met zijn hel gezicht, geen oog op houden kon,
wat zou het wezen bij de pijlers der bossaadjen,
zo rijzig en gekapt met welige pluimaadjen
van aardigvloeiend lof? Bij stammen nimmer los
van klimop, geborduurd op groen fluwelen mos?
Het kostelijke koor zal d' ogen haast vervelen,
maar nimmermeer het fris der scheemrige priëlen,
welk', als gij duizendmaal en duizendmaal beziet,
van duizendmaal aanschouwt op één gestalte niet.
Want waar gij op kijkt of daar is nieuw groen gesproten,
of vogel schudt de blaên, of wind verschiet de loten.
Maar toeft. Hier komt de rei van nonnen die zich spoên,
met voorbereid gemoed, om offerand te doen
- in dit bejaarde bos der opgeschoten eiken,
van welke 's mensen oog de kruin nauw kan bereiken -
aan de Godin des vuurs. En, volgens de geboôn
van onzen koning oud, in 't aangezicht der Goôn,
als t' Hunnen overstaan, en dat Zij 's dragen kundschap,
te leggen vaste vreed' en stichten trouwe vrundschap,
waar de gemeent' om wenst, in 't heersende geslacht.
Komt voort gewijde schaar, eenieder met uw dracht,
dien gij godvruchtig hebt in handen puur geladen:
gij met den hamer en gij met de droge bladen,
gij met het wierookvat, gij met het heilig zout,
gij met de zoete meed', gij met het vurenhout.
De goedige Godin des vuurs heeft geen behagen
in 't reutlen van het bloed der dieren neêrgeslagen
door het moorddadig woên van scherpe bijl of knijf.
Het stenen moedeloos in scheên van ziel en lijf,
en kan in haar gemoed geen heuglijkheid ontsteken,
maar z' is van aard als liefd', waarbij zij wordt geleken,
die alles wat er is in goedheid overtreft.
Om 't altaar dan uw keer doet en haar lof opheft.
rei van nonnen, Zegemond, Penta, Rycheldin, Baeto, Catmeer, Hes, Rei van
						Joffrouwen
rei van nonnen
O edelste Godin, geboren alzo ras
als van dit groot heelal de schets ontworpen was,
nodig is het dat in schoonheid wijk'
alles voor uw schoonheid zuiverlijk.
Niets zo klaar, niets zo braaf, niets zo streng, niets zo fier,
niets zo blij, niets zo mild, niets zo lief als uw vier
naar het uitert zijn kracht.
Dies zingt uw hogen lof het Duits geslacht.
O grootste vijandin der dood, gij schut alleen
haar tocht bij wintertijd en laat ons niet vertreên
door 't geweld van sneeuw en hagel koud,
die zij, met een noordsen moed, uitspouwt
over duin, over del, over veld, over vlak,
over bos, over broek, over den, over dak,
over zee, over zand,
en jaagt een bleekheid aan 't bestorven land.
Thans neemt gij d' overhand, en doet ontspringen uit
hun diepen doffen slaap, de bomen en het kruid.
Lover ende gras weêr winnen 't veld.
En de trotse Rijn van moede zwelt
door het peeklen der sneeuw op de bergen vergaard,
door het smelten van 't ijs, dat hem schorste zijn vaart,
des hij stort ongetoomd
en schuurt de stranden uit waarheen hij stroomt.
Door 't speelziek windeke, Wekleven bijgenaamd,
dat uit het westen dan met lauwe blaasjes aêmt,
minnevuren gij alomme stookt
en de rauwste harten murruw kookt.
Des de tierende wolf over zo zoete pijn
zet het woud overeind, en de leeuw de woestijn,
en de walvis de zee,
en al het klein gediert dat vollegt mee.
Dan bloeit en zich verheugt al waar een geest in speelt:
elks bloeisel volgt het zaad, dat zijns gelijk dan teelt.
U, Godinne, komt de dank hier af,
zonder u de wereld waar' een graf.
Wat zou 't zijn met den staat van het menselijk gild,
zo gij daar, o Godin, niet uw hand aan en hild?
Och, 't verging alzo knap
door flauwt van min en kracht van vijandschap.
Wie doch, Godinne groot, zoud' opwaarts ogen slaan,
had gij niet 's hemels pel vernaaid met gouden draên,
dat zij, met zo menig beeld bemaald,
als een voettappeet der Goden praalt?
Och, de zon en de maan stonden zonder gezicht,
zonder glans, zonder gloor, zonder lust, zonder licht,
waar 't dat gij 't niet en deed,
en al de starren in de rouw gekleed.
O zalige Godin, die niet in open lampen
wilt hebben, op genaad' van regen, wind, en dampen,
bewaard het eeuwig vuur, naar andre volken zeên,
maar het onlesbaar houdt in deze keizelsteen
van 't overoud altaar, wilt jonstelijk ontsluiten
de korst, die 't licht verschuilt en laat de vonken spruiten.
Lof Gij, Godin. Het vuur vat in de droge blaên.
Reikt nu het zuiver zout en vuren sporten aan
om de kruipende vlam tot blaakren op te stoken.
Daar is geglommen kool. Reikt wierook om te smoken.
O zalige Godin, wij blaakren tot Uw eer,
wij roken tot Uw lof, sla goedertieren neer
de stralen van Uw oog, 't welk alles kan doordringen
en voeren zijne kracht tot in het diepst der dingen.
Sla neer, sla neer Uw oog op 't koninklijk geslacht,
en met Uw gloed vermurwt van wederzijd 't gedacht.
En hecht tezamen 't hart van onze koninginne,
door vaste vriendschap, met het harte der vorstinne.
Dat d' eendracht van het hof tot 's volleks heil gedij'.
Mevrouwen, u geliev' te komen naderbij
en looft elkandre trouw te gener tijd te breken.
Maar gij, papinne, moest den vloek des vuurs uitspreken,
tot doemenis van die zal kwetsen het verbond.
Grootachtbre koningin, mijn naam is Zegemond.
Ik bid, gebiedt mijn ambt niet dat het overtrede.
De misdaad doemt zichzelf en brengt zijn vloeke mede.
Die keert des Hemels jonst van de misdaders af
en drijft hun heftig toe de vreze van de straf.
Maar wij zijn tussen God en mens gesteld in 't midden
om, als de misdaad vloekt, de penen af te bidden
en 't sterfelijk geslacht te lichten hun ellend.
Nochtans, opdat alhier mijn ijver wordt bekend,
zo zal ik vloeken zelf, als die mijn trouw wil gaêslaan.
rycheldin
Gelijk uw Majesteit mij voorgaat, zal ik na gaan.
Oprechte vriendschap zweer ik u van dezer uur,
Tot deez' beloften, o Godinne, geef Uw zegen.
En doet gij, o vorstin, hier uw beloften tegen.
Tot deez' beloften ook, Godinne, geef Uw zegen.
baeto
Al wat mijn vrouwe doet, grijpt plaats van mijnentwegen.
Opdat men dit verbond ten krachtigste volvoer',
uw rechter duimen reikt, dat ik ze t'zamen snoer
om 't lauwe bloed daaruit van wederzij te prikken,