floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
En aenziet zoo bedruckt. dan keert hy ongezegent
Met lege handen t'huis, en kropt, verkropt van rouw,
Zijn hartewee, uit zorgh voor zijn bekrete vrouw,
En arme kinderen; d'een ouder, d'ander jonger,
Hem schreeuwende te moet, geperst van bittren honger,
Als jonge zwaluwen, die schier verstickt, helaes!
Aenhygen 't moede paar, dat t'huis koomt zonder aes.
De nood staet op den top en 't uiterste gesteigert.
Wy storten te gelijck zoo ghy handreicking weigert,
En niet in Kanaän een tweede Ioseph streckt.
Ghy hebt met uwen schild zoo menighmael bedeckt
De Vaders, die om troost voor 't heilighdom verschijnen.
Ghy hebt het Rijck beschut voor wreede Philistijnen,
En Gods geslacht verlost; 't welck God hier over roemt,
En David, onder hem, der stammen heiland noemt:
Maer al uw dapperheid en eere gaet verloren,
't En zy ghy 't leven stut met water, en met koren;
Want 't is vergeefs beschermt zijn volck, en onderdaen,
Indien men hen van dorst en honger laet vergaen,
En ruimt Gods vyanden, rechtvaerdigh uitgedreven,
Dees Rijcken in, die God zijn erven had gegeven.
Aertspriester, yveraer voor d'eer van Abrams God,
Die u verheerlijckt heeft met zoo een heerlijck lot;
Wat klaeghtghe my in 't lang der stammen nood en smarte?
Ick weet dit al te wel. ick treek dit meest ter harte.
Dees zwaerigheid raeckt my en mynen scepter meest.
'K heb Moab, Amaleck noch Ammons zwaerd gevreest,
Maer wel dit scherpe zwaerd des hongers. wie kan 't vlughten?
Wie God ontvliên? ick breng de dagen door met zuchten,
De nachten zonder slaep, uit zorgh voor 't algemeen,
En zocht met offerhande en vasten en gebeên
En traenen menighmael het heil der dorre landen:
Maer d'allerhooghste slaet beloften offerhanden
En gaven in den wind. ghy zelfs kunt tuigen, hoe
Ick yverde voor 't volck, en wenschte, dat Gods roe
Den herder strafte, in ste van deze onnoosle schapen
Nu 't anders niet magh zijn, is 't best, dat elck zich waepen
Met nederigh geduld, gelijck d'Aertsvaders deên,
Die elck, geperst als wy, met dezen vyand streên.
Ick ben een sterflijck mensch, geen God, die 't gras laet groeien,
En 't aerdrijck op zijn tijd met regen kan besproeien.
Die 't stomme vee voeragie en raven aes bestelt,
In 't weezenest, heeft weêr en wind in zijn geweld.
De Vader magh zomwijl zijn kinderen beproeven,
En weigeren een poos, 't geen zy tot noodruft hoeven,
Hem is 't bewust waerom: doch eer het word te spa,
Daelt hy van boven neêr met hemelsche gena,
Op dat die met meer smaecks in 't uiterst werd genoten.
Zoo snoeit de hovenier zijne al te dartle loten,
Op dat de wijngaerd zelf met eene milder ranck
Hem in de druivesne voor zijnen arbeid danck'.
'T geen nadeel schijnt, in 't oogh van een benevelt oordeel,
Gedijt tot vruchtbaerheid, en wenschelijcker voordeel;
Dies laet ons, onder 't juck van luttel tegenspoed,
Niet morren, om de hoop op een veel grooter goed.
D'ervaeren arts beklaeght alleen niet 't krancke bedde,
Maer zoeckt de bron van 't quaed, op dat hy 't heele, en redde.
Wat hindert ons, dat wy met God te raede gaen?
Dit's d'oirzaeck van mijn komst. men ving noit beter aen.
Ick volgh u, zy aen zy, daer ghy my heen zult leien.
Ghy priesters, volght ons spoor met stichtelijcke reien.
Toen 't ongehoorzaem zaed van Kis,
Begaen om d'uitkomst van den slagh
Nu voor de hand te weten,
Door droom noch borstgeheimenis
In Gods geheimenissen zagh,
Noch licht kreegh by Propheten,
Zocht hy zijn' troost aen toverspel,
En vraeghde t'Endor aen den geest
Wat hem zijn hoop beroofde.
In 't end verrees'er Samuël,
Die hem, nu deizende, en bedeest,
Een' dageraed beloofde.
't Was Samuël, of't werd gelooft,
Om 't zyden kleed, en 't grijze hoofd.
Wat steurtghe mijn' gerusten slaep,
En roept my uit het naere graf,
O Vorst van God geslagen?
Ghy spaerde koe, en ram, en schaep,
En Agags hoofd, gedoemt ter straf,
En zult 'er straf om draegen.
Ick zie den purpren rock gescheurt,
En David op den troon gestelt.
Ghy zelf met uwe zoonen
Gevelt, gestroopt, beschimpt, gesleurt,
Daer 't heir bedeckt het roockend veld,
Zult morgen by ons woonen.
Zoo sprack de geest, en nam de wijck.
De Vorst was 's andren daeghs een lijck.
Doch Jesses uitgeleze spruit,
Begaen om d'uitkomst van zijn lot,
Na drie verlege jaeren,
Ziet naer gespoock noch wichlaer uit,
Maer zoeckt godvruchtigh raed by God,
Die d'oirzaeck kan verklaeren,
Waerom dees dierte Jakob praemt.
Wie God betrouwt zit niet beschaemt.
Het tweede bedryf
REY VAN PRIESTEREN. GABAONNERS.
Ghy Gabaonners quaemt noit zoo van pas als nu,
Op 't Koningklijck ontbod. de Koning wacht naer u.
Wat antwoord heeft de Vorst op zijn verzoeck gekregen?
'T waer kunst dit juist te raen. deze antwoord word verzwegen.
Is 't een geheimenis, die niemant riecken magh?
Het zy dan wat het wil, 't is anders als het plagh.
D'omstandigheid heeft dick't verborgen aengewezen.
Der heeren boecken zijn te doncker om te lezen.
Zoo vraeghen wy vergeefs naer uitkomste, en bescheed?
Met recht vergeefs. waerom? ghy vraeght meer als men weet.
Zoo kan men uit uw' mond geen wisse tijding krijgen?
Al wat verborgen is, dat moet men wel verzwijgen.
Zoo meld ons nu alleen het geen u zy bekent.
Zoo 't spreecken veiligh zy?
Hier is geen mensch ontrent.
d'Aertspriester met den Vorst trad met versaeghde sinnen,
Daer in 't Levijtsch gewelf ons goude Cherubinnen
Met heldre vleugelen de Bondkist met haer' schat,
Als steene tafelen, het manne in 't gulden vat
Aärons Mandelstaf en Moses wetboeck deckten,
Of den genadetroon, waer over zy zich streckten.
d'Aertspriester stond en bad. de Koning volghde hem.
De wedergalm verried des bidders schelle stem.
Onzichtbre zon, die straelt van aller heemlen hemelen
In d'aerdsche duisternis, waer in d'aerdwormen wemelen,
En kruipen in het stof, waer van zy zijn gemaeckt
Zoo bros, dat alles smelt wat al te stout genaeckt
Uw onbegrypelijck onendigh eeuwigh wezen,
En Godheid, waer voor zelfs de zeven Englen vreezen,
En tsidderen, daer zy, gebogen en bereit,
Gehoorzaemen den last der oppermajesteit:
Uw huisvriend Moses dorst zich nauwelix vertrouwen
Uw Godheid met een' blick van achter eens t'aenschouwen;
En wy vermetelen, zoo menighmael besmet,
Door 't overtreên van 't perk der donderende wet,
Bestaen uw voetschabel en zetel noch te naderen,
Daer ghy u zetten woud, tot troost en heil der Vaderen,
En strecken hun in nood een vaste toeverlaet:
Wy raedeloozen gaen, o God, by u om raed,
En smeecken, nu bykans uit onzen aêm gekreeten,
Door't smarten uwer roede, op Isrels rugh gesleeten:
Erbarm u over 't volck. gedenck aen 't oud verbond,
Be-eedight, hoogh en dier, met onvervalschten mond,
En ley ons tot die Wel, waer uit dees drooghten vloeien;
Op dat men d'aders stoppe, en d'ackers weer aen 't bloeien,
Wy u, al zingende, gaen offren d'eerste vrucht,
En met een' danckbren reuck beroocken al de lucht.
Soo worstelt men met God. dat bidden doet my hopen.
De kopren hemel dreunt. zijn sloten springen open.
'K verzeker 't u. my docht ick hoorde een groot gedruis,
Gelijck een storremwind, waer van het gansche huis
En d'aerde en wat'er was beweeghde, en loeide, en brulde.
Na'et onweer daelde een wolck, die al het huiskoor vulde,
En zwanger van een' gloed in 't ende aen 't baeren quam.
Dat zette zich, gelijck drie kringen, eene vlam,
Op bei de vleugelen der Cherubinnen neder,
Die kaetsten vast dien glans en weerglans heen en weder.
d'Aertspriester tsidderende, ontfing in 't aengezicht
En schittrend borstjuweel het weerlicht van Gods licht.
Hy zagh'er 't schoon gesteente en zijne letters zwellen
Van helderheid, en kon hier uit 't Orakel spellen.
Dit's al wat hy ons melde, in 't uitgaen van het koor,
Maer hiel Gods raed by zich. de Koning ging vast voor.
Wy letten op 't gebaer, om yet hier uit te raemen.
Hoe droegen zich die beide, als zy te voorschijn quamen?
De Vorst der Priestren scheen nu ruim zoo wel gemoed,
De Koning heel verbaest. het zy dan dat het doet
Gods antwoord, of't ontzagh der Godheid, daer verscheenen;
Hoe 't zy of niet, men heeft hem deerlijck hooren steenen.
Zy gingen beide, schuw van ons, aen d'eene zy,
Bewandlen, heen en weer, de lange galery,
En hielden zomtijds stand, in 't midden van hun rede,
Een yeder om het drockst. my docht, d'Aertspriester dede
Zijn uiterste, om den Vorst t'ontvouwen's hemels zin,
En stampt'et hem al vast met duim en vingren in.
De Koning schudde 't hoofd, als oneens met malkanderen.
Hoe dickwils wenschte ick wel in marmor te veranderen,
Of stom, als een pylaer, by dit gespreck te staen:
Want hoe het zy, daer is wat wightighs omgegaen.
d'Aertspriester wenckte in 't end. de Koning scheen te schroomen.
Gaet, sprack hy, ziet eens of ons Gabaonners komen.
Daer is de Koning zelf. daer koomt hy. ick ga heen.
Hy ziet naer u. ick ga. nu spreeckt hem zelf alleen.
DAVID. GABAONNERS.
Gods gramschap houd tot noch den hemel dicht gesloten,
Om Sauls moordgeslacht, en 't bloed van hem vergoten,
Te Gabaon. zoo luid 't Orakel in Gods spraeck.
Dat lang vergoten bloed klaeght noch, en schreit om wraeck.
Nu wenschte ick, datwe die, waer 't mogelijck, verzoetten,
En vraegh u, wat ghy eischt, om 't gruwelstuck te boeten,
'T welck Saul heeft begaen aen 't Gabaonsch geslacht.
Wat eischtghe tot een' zoen? op dat, uw hart verzacht,
Ghy 's hemels erfdeel gunt een' ongeveinsden zegen,
En God al 't land verquick met een' gewenschten regen.
O rechter van de Goôn, die niemants Recht verkort,
Maer Recht spreeckt daer om hoogh, als 't hier geweigert word;
Die niet verblind door haet, noch omgekocht door giften,
Als aerdsche rechters hier, eenzydigh gaet in 't schiften;
Noch, na vier eeuwen tijds, het schenden van den eed
En 't schendigh ongelijck des vreemdelings vergeet;
Wy dancken u, ô God, ghy geeft ons stof te zingen,
Dat ghy de vierschaer spant, tot troost der vreemdelingen.
Laet hooren wat ghy eischt, tot boete van die schuld.
De Koning hoore ons klaght, en neem zoo lang geduld.
Ick zal u, klaeght vry uit, niet weigeren te hooren.
Zoo ras te Gabaon onze oudren quam ter ooren,
Hoe Josua Gods heir voerde over ons Jordaen,
Die als een glazen muur bleef voor de Bondkist staen;
Hoe 't fiere Jericho, met zijne onwinbre wallen,
Verschrickt van 't veldgeschrey, zoo plotseling gevallen,
De stad van Ai in d'asch, de Koning met de koord
Geworght, in 't gloeiend puin der omgeplofte poort
Gestopt lagh, en al 't land en d'aengegrensde heeren
Zich wapenden om strijd, om dit geweld te keeren;
Toen vonden in der yl onze ouders dezen vond,
Tot noodweer voor den slagh, die hun te vreezen stond:
Zy laedden ezelen met halfgescheurde packen,
Verschimmelt meel, en wijn, in oude leere zacken:
De boden achter hen, met teenen door den schoen,
En kleedren dicht gelapt, om arghwaen te verhoên,
Ontmoetten zoo Gods held, en zochten hem te zoenen,
Daer hy te Gilgal lagh, met al zijn paveljoenen.
Doorluchtste, spraecken zy, die Moses ampt bewaert,
Wy vallen u te voet, wy kussen 't grimmigh zwaerd,
Van d'allersterckste hand u in de vuist gegeven,
Tot schrick der koningen, die voor uw' aentoght beven.
Wy weten van den Nyl, en van het roode meer,
En Sihon, lang gestort in 't zegenrijck geweer,
En komen u van verre ontmoeten, als uw slaeven.
Wy bidden u, versma toch niet dees slechte gaeven,
Verzuurden dranck, en kost, beschimmelt, en gesleurt.
De langkheid van de reis heeft zack en pack gescheurt.
Aenvaerd ons in't verbond, en wil ons niet verstooten.
Men zwoer hier op. men nam hen aen voor bondgenooten.
En of dit stuck terstond wel klaer quam aen den dagh,
Noch dorst Gods Held dien eed niet breecken, uit ontzagh
En vreeze, dat dit leed en ongeval moght baeren;
Maer doemde hen alleen ten dienst van Gods autaeren.
'T gerucht noch nauwelix geloopen, en verspreit,
Ons koningsstad, van vijf gekroonden hard beleit,
Zocht hulp by Josua, die hun op 't lijf gekomen
Verjoegh, en ving dees vijf, en hingze aen zoo veel boomen,
Na eenen zwaeren slagh, toen God dien hagel zond,
En 't licht van zon en maen een daghreis stille stond.
Zy pooghden zedert zich gewillighlijck te quyten,
Gehoorzaem volck, en vorst, gedienstigh den Levyten,
En droegen water aen, en kloofden offerhout;
Tot dat de scepter werd, ter quader uur, vertrouwt
Den dollen zoon van Kis, die godloos en verwaten
Hen overgaf ten buit zijn' woedende soldaeten,
En Doëg, wiens geweer noch roockte van dien moord
Der priestren, en van Nobe, erbarmelijck verstoort,
Alleen om luttel spijze, en 't Reuzezwaerd, gegeven
Zijn eige dochters troost, tot redding van zijn leven.
Dit had noch schijn, maer laes! wat ley men ons te last?
De Gabaonners zijn aen Levys kindren vast.
Zoo heer, zoo knecht. een aerd. alle eenerley gezellen,
Die 's Konings vyand spyze en wapenen bestellen.
Wie draeght het overschot der Heidenen ontzagh?
O dagh, dien Gabaon met Recht vervloecken magh!
Als 't moordgety verjaert, zoo menigh jaer verstreecken,
Dan zoudghe, o Vorst, ons hart van hartewee zien breecken:
Hoe elck zijn kleeders scheurt, en God ter vierschaer daeght,
Op der vooroudren graf; zoo dat al 't landschap waeght,
En alle vier ons steên, en heuvels klippen kuilen
Met naeren wedergalm nabaeuwen op dit huilen,
En kermen, en misbaer, dat ziel en lichaem krenckt.
Gelooft zy 't hemelsch Recht, 't welck 't onrecht dus gedenckt.
Och och! dit hartewee zal 't hart noch overstulpen.
Mijn kinders, zijtghe dan met's lands bederf behulpen,
Dat ghy den hemel dus met bittre traenen terght,
En haelt dit slechte volck, dat noodigh dient geberght,
Meer plaegen op den hals, en spant Gods boogh noch stijver.
Dat schelmstuck dorst hy noch verbloemen met Gods yver,
Voor Juda, Israël, en wat men wyders zoeckt.
Het waren Amoreen, in Moses wet vervloeckt.
Zy hadden Josua met schalckheid onderkropen.
Men moght niet slechs, men most dien band des eeds ontknoopen,
Of houwen door en door met Gods gerechte kling.
Het was een zaeck, daer Gods en's vorsten kroon aen hing.
Zoo storte men ons bloed. zoo viel men in ons have.
Zoo trappeldenze op 't hart den onderdruckten slave.
Kariathiarim, Kaphira, Beëroth,
En Gabaon, schept moed, uw moordklaght klimt voor God.
Waerdeert het ongelijck, en uw gelede schade,
Doch zulx, dat ghy die straf noch mengelt met genade.
Bespreeckt u onderling. gaet ginder aen een zy.
Och Saul Saul, hoe veel quaeds berockent ghy!
Hoe heeft dit bloed zoo lang op uwen kop gedropen!
Al komt de wraeck ter sluick en sluipende aengekropen,
Zy koomt in 't end gewis, om hoofdsom, en verloop
Al t'effens. wat tyran had oit aen moordkost koop?
Hoe wrockt dit op uw graf, na'et rotten van 't gebeente!
Al wat de vorst verbeurt, betaelt de goe gemeente.
Wy hebben ons beraên.
Wat eischtge tot een' zoen?
'T en is, o Vorst, om goud noch zilver niet te doen.
Dits bloed-en halskrackeel. sta vast, het kost hier koppen.
Dees bloedwel is met goud noch zilver niet te stoppen.
Ick zal van mijnen troon afstijgen tot gebeên,
Voor 't uitgemergelt volck. wat heeft dit niet geleên,
Drie jaeren achter een? wat hebt ghy 't niet zien knagen?
Wat onspijs heeft het niet al raeuw in 't lijf geslaegen?
De kaecken vallen in. 't geraemte steeckt door 't vel.
Erbarmt u over 't flaeuwe en quynende Israël,
Noch tapt, ay tapt niet af van hun, die naulix leven,
Dit luttel bloed, dat noch in d'adren is gebleven.
Het volck beklaegh zich niet, 't was met dien moord verkuist,
En loegh, om ons bederf en schennis, in zijn vuist:
Noch willen wy dees straf besnoeien, en besnyden.
Geen mensch in Israël zal om dees bloedschuld lyden,
Maer Sauls godloos huis, en zijn vervloeckt geslacht.
Ick hoopte of u zijn val een weinigh had verzacht,
Die zulx is, datze wel dees strafheid hoort te minderen.
Verhaeltghe's vaders schuld aen kindren, en kinds kinderen?
Aen kinderen en kroost den vader heel gelijck,
Handhavers van dit stuck, aen pesten in uw Rijck.
Hoe wasch ick dan best af dees schandelijcke smette?
Wy willen 't hoofd, 't welck ons vermorselde, en verplette,
Al t' onrechtvaerdighlijck, zoo kneuzen, dat'er niet
Van dezen boom, ja tack noch wortel, overschiet,
En 't Rijck van Saul vraegh (indienze noch gelooven,
Dat hy'er eertijds was) waer Saul zy gestoven.
Wy willen Sauls asch gaen ziften 't fijn, en 't grof,
En lachen, als de wind noch guichelt met zijn stof.
De Koning levere ons nu daetlijck zeven gasten,
Zijn zoonen, datwe hen, geworght aen zoo veel basten,
In Sauls vaderland, voor Gabaä, eer 't licht
Noch dael, voor 't heilighdom, en in Gods aangezicht,
De Bondkist, in de lucht, ten toon voor yeder hangen.
Zoo paeit men God en ons. zoo gaet het Recht zijn gangen.
Vertreckt een poos, en denckt uw' eisch een luttel na,
Terwijl ick my hier op met Abjathar bera.
Hy koomt van pas. ziet toe. wees niet te straf in 't wreecken,
Noch wet geen mes, waer meê ghy namaels word doorsteken.
De lust van wraeck is kort, al is die zooze zou,
En heete wraeck gaet staegh verzelt met naberouw.
ABJATHAR. DAVID. BENAJAS.
Myn Vorst, hoe luid den eisch?
Aleens gelijck ghy 't spelde.
Ick wist wel, dat dit bloed hun by den krop opwelde,
En zy een ope wonde in hunnen boezem voên.
Ghy moet al 't overschot van Sauls huis verdoen.
Die stam is lang verdort, nu quynen luttel telgen.
Die moetghe met een' slagh voort knotten, en verdelgen.
Verdelgen met een' slagh? dat vonnis luid te straf.
O edel bloed, hoe wasch ick hier mijn handen af?
d'Uitvoerder van het Recht magh 't Recht niet wederspreecken,
Maer voer het vonnis uit, zoo vlack als 't leid gestreecken.
Zoo blindeling, of hy dit vatten kan of niet?
Ja blindeling, daer God zelf oordeelt, en gebied.
God heeft dit niet geboôn, noch zulck een' eisch geprezen.
God zelf heeft u de bron der landplaege aengewezen,
Om 't eeuwigh klaegend bloed te paeien met dit bloed.
Zy eischen redelijck. 't is Saul die 't ons doet.
Toen ick eens Saul zelf, mijn' vyand, die, in klippen,
Woestyne, en wildernis, my najoegh, by de slippen
Hadde in een hol gevat, en werd geperst zoo stijf;
Begon my 't hart van schrick te kloppen in mijn lijf.
Ick deisde een poos, en sprack in 't end, tot 's mans verschooning:
't Zy verre, dat ick my aen Gods gezalfden Koning
Vergrype, uit bittre wraecke, en zoo mijn handen schen.
Ick stiet mijn volck te rugh, en broght hem tot beken.
Oock in den wagenburgh, van 's vyands leven zeker,
Verschoonde ick hem, vernoeght met 's Konings spiets, en beker.
'k Beweende zelf zijn dood, gelijck mijn eige ziel,
Toen hy op Gilboa, op zijn drie zonen, viel.
Ick yverde van wraeck, na Sauls nederlagen,
Versloegh hem, die de hand hadde aen den vorst geslaegen,
En strafte twee verraêrs, tot wraeck van Isboseth.
Zoo luttel heeft mijn hand zich door dit bloed besmet.
Zal ick nu 't overschot met koelen bloede smooren?
'T is beter zes of acht dan duizenden verloren.
Rampzaligh huis, wat leed ghy niet al ongevals?
Zie toe, zie toe, eer ghy al 't volck krijght aen den hals.
Het volck is niet zoo dom, of 't zal naer reden hooren.
Wanneer 't van honger raest? de buick en heeft geen ooren.
Dit stuck luid haetelijck, en maeckt mijn kroon verdacht.
Om een verworpen huis?
Een koningklijck geslacht.
Weerspannigh tegens God?
Die maght heeft zelf te straffen.
God vordert dit van u. God heeft met u te schaffen.
Zal ick bestaen een stuck, daer Benjamin om treur?
Heel Israël om juiche, en Juda 't hoofd opbeur.
O Benjamin, hoe noo zou ick uw' stam verneeren.
De staf koomt Juda toe, die zal en moet regeeren.
Regeeren op een' troon, gesticht op 's anders graf?
God zet den eenen op, en ruckt den andren af.
Die opkoomt denck, hoe licht hy met het rad kan daelen.
Geen tijd kan Judaes Rijck en heerschappy bepaelen.
Genade en zedigheid bevestigh 't nieuwe Rijck.
Een onderdruckte stam vergeet geen ongelijck.
Wie zich vergrijpt zal dan met recht zijn misdaed boeten.
Dat altijd wrockend huis zal heimlijck leggen wroeten.
Zoo heimlijck niet, het berst of hier of ginder uit.
Een ingeborste zee word nimmermeer gestuit.
Men heeft dat bloed gestuit, toen 't maghtigh aen quam bruizen.
Na zoo veel jaeren krijghs, gevoert van bey dees huizen.
Dat huis leit nu te vlack om weder op te staen.
Zy zien, hoe Absolon het muiten is vergaen,
Met al die van mijn heir ter zijden uit durf spatten,
Noch vreesde Seba niet het oproer te hervatten,
Niet steelwijs, noch met list, maer steeckende trompet.
Had ghy op Simei als 't billijck was, gelet,
't En waer met Seba noit op oproer uitgekomen.
Die Benjaminner voelde uw slapheid, in 't betoomen
Van wederspannigheid. Hy daelde van dien stam,
Waer uit dit koningklijck geslacht zijn' oirsprong nam.
Hy zagh hoe veel gemoên vast bitterheden broedden,
Om tegens Davids hof en Judaes stam te woeden;
Wat voncken onder d'asch noch smeulden meer en meer,
Uit zucht, die 't volleck droegh tot zijnen eersten heer,
's Mans stoutheid quam' er by, die zoo met stijve kaecken
In doove koolen blies, dat strax, uit alle daecken,
De lichte vlamme sloegh van d'eene in d'andre stad;
Een brand, waer aen uw kroon genoegh te lesschen had.
Ick hoorde 't wrevligh hoofd van Abels muuren ploffen.
Zoo wacht uw hoofd, en kroon. ghy mooght'er niet op sloffen.
De hemel kaetst u toe: dies neem dien slagh nu waer.
God geeft gelegenheid, men grijp haer voort by 't hair.
God, om een' vasten stoel te stichten voor uwe erven,
Zwoer zelf den val van 't hof, het welck hen moght bederven.
Hy voert zijn opzet nu door Gabaonners uit,
En wreeckt zich door hun wraeck: en schut ghy Gods besluit?
God kent den aerd des volx, dees wispeltuure zielen,
Die, als een eb, en vloed, van 't een op 't ander vielen.
God roept: men dreight u op te komen onverhoeds.
Men bluscht een' grooten brand met eenen emmer bloeds.
Ick treck met wil geen eere uit schoonvaers smaed, en schande.
Der Goddeloozen straf verstreckt een offerhande
Voor God. of deze u schoon door huwelijck bestaen,
Maeck van de nood een deughd. men ziet geen maeghschap aen,
Daer 't koningkrijken kost. God zelf heeft u verheven
Tot een verdaediger van veeler menschen leven.
De band van maeghschap breeckt met schrickelijcke pijn.
Zult ghy medoogender dan d'eigen vader zijn,
Die Jonathan, de braefste uit zijnen struick geboren,
Om 's vaders zotten eed, lichtvaerdighlijck gezworen,
Hem onbewust, en om wat honighs opgeslickt,
Toen hy met schildknaeps hulpe een heir hadde opgeschickt,
En na dien dappren slagh, zoo triomfant geslagen,
Veroordeelde ter dood? wat recht heeft hy te klaegen,
Die zelf zijn' lieven zoon, dien held, om 't leven braght,
't En waer hem 't krijghsvolck dien ontweldigde met kracht?
O God, 't en werde ons niet tot bloedschuld aengeschreven,
Zoo wy, op uw gebod, hen mosten overgeven.
Ga heenen, Benajas, nu langer niet gewacht,
Verzeker my terstond al 't koningklijck geslacht.
Jordaen, die door een dubbele ader
Vloeit uit den voet van Liban, vader
Van bronnen, beecken, vyvers, zeen,
En stroomen; wat maeckt u zoo kleen?
Die d'oevers lieflijck plaght te lecken,
Voor Palestyne een graft te strecken,
Te weigeren den overtoght
Gods heir, dat nergens over moght,
Als door de Bondkist der verkoornen;
Hoe duicktghe met gekrompen hoornen
In uw verzande en dunne kil?
Hoe vloeit uw vloed zoo traegh, en stil?
Hoe hoort ghy onmedoogend 't morren
Van kruid en bloemen, aen 't verdorren,
Op bey de zoomen, eertijds jong
En blozende, van uwe tong
En altijd evenversche lippen
Gekust, gekoestert, om de tippen
Van wortelen, en struick, en steel?
Hoe hyghtghe met een schorre keel?
Hoe is uw koelte, om 't land te plaegen,
Tot zulck een' brand en koorts geslagen?
Helaes! mijn kristalijnen vat
Telt zelf by druppelen het nat,
'T welk luy van Liban komt gekropen.
Mijn emmer, eerst aen 't overloopen,
Verschonck met blanck en bruizend schuim
Het klaere water weêr zoo ruim,
Als 't van den bergh hem werd geschoncken,
Ja maeckte d'ackerlanden droncken.
En smeeck ick Liban met geklagh;
Hy antwoord: 'k geef wat ick vermagh.
De hemel weigert my zijn' zegen,
Drie winters sneeuw, drie zomers regen.
Ick kan mijn burgers naulix voên.
De wildzang, die, in 't weeligh groen
Der rechte en hemelhooge cederen
Quam quinckeleeren, op zijn vederen,
Verlaet, als 't wild, het dorre woud.
Het vee zich in geen' beemd vertrouwt.
Al vlught het, by gebreck van weide
En water. ick verzucht, en beide,
En zie met smart om regen uit,
En schreeuw, dat God den hemel sluit.
O levende oirsprong aller gaeven,
Die 't al kunt koesteren, en laeven,
En in woestynen droogh en naer
Ons noodruft schafte veertigh jaer;
Hier water uit de hardste steenen;
Daer Manne, om hut en tenten henen,
In 't kriecken van den dageraed,
Gespreit, als korianderzaed;
Als dauw, en rijp, verzaemt in kruicken,
Tot troost der hongerige buicken:
O grondelooze waterwel,
Ontsluit uw wateraders snel.
Verquick ons met een zee van boven,
Op dat u vee en menschen loven.
RISPE. MICHOL. BENAJAS.