floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Ick, eerst geheilight om de kroon van 't licht te spannen,
En nu van 't eeuwigh licht in duisternis gebannen,
Koome uit den zwavelpoel opdondren van beneên,
En, zonder mijnen ban en banpael t'overtreên,
Hier boven spoocken: want hoe gruwzaem en verwaten
d'Erfvyant my misschiep, noch wortme toegelaeten
Met u, mijn' Helleraet, gedaghvaert hier ter vlugt,
Te heerschen over zee, het aerdtrijck, en de lucht.
Dat past den grootvorst van de weerelt, en zijn' luister,
Afkeerigh van den dagh, en krachtiger by duister:
Waerom hy oock den nacht tot dezen optoght kiest:
En schoon de nanacht nu allengs het velt verliest,
Noch kan de haeter van het licht in schaduw duicken,
Van nachtspelonck, of haegh, of lustbosch, boom en struicken.
Waer ben ik hier? men hoort den schellen nachtegael,
Den voorbo van de zonne en heldren morgenstrael.
'k Hoor levenwecker met een morgenkoelte opkomen,
En lieflijk klateren door klatergout en boomen.
Men hoort vier sprongen uit een bron en waterval
Van eenen heuvel zich uitspreien overal.
Dit tuight ons klaer genoegh wat bodem wy betreden.
Hier vloeit d'Eufraet. hier bloeit de hof in 't Oostersch Eden,
Het rijck van Adam en zijn gade aen hem getrout.
Hier most ick schuilen met mijn schiltwacht in een woudt,
Of doncker lustprieel, of myrtegalerye,
Dan achter uitzien, dan van vore, dan ter zye,
En letten hoe men best berockene eenigh quaet;
Want ick, veraert van 't goet, dien vloeck der vloecken haet,
En wensche hem, wien niets kan in zijn wezen deeren,
In zijn geschapenheên te schenden en schoffeeren.
Zoo wort het helsche rijck van Lucifer gebout,
Dat eeuwigh duuren zal. geen aenslagh is te stout
Voor my, die niet ontzagh den hemel aen te randen.
Zoo neemt mijn wraeckzucht al de weerelt op haer tanden,
En ruckt dit groot heelal uit zijnen winckelhaeck,
Dat 's hemels as noch eens van mijne heirkracht kraeck'.
Het lustme hem voortaen geduurigh werck te geven,
En, schoon de blixem my ten troon hebbe uitgedreven,
Te laeten blijcken wat ick, na dien val, vermagh.
Al schoot ons maght te kort daer boven: 't hoogh gezagh
Moet aenzien dat ons noch die magt is bygebleven
Zijn' willekeure in al zijn werck te wederstreven.
De naem van almaght is een titel zonder daet,
Een krachtelooze klanck van roemzucht. wist hy raet
Om eenigh wezen gansch van iet tot niet te brengen;
't Was uit met my: men zoume in wezen niet gehengen,
Min laeten in 't bezit van 's afgronts heerschappy:
Daer leght zijn maght te laegh, al schijnt mijn maght in ly
Te leggen. loeft men aen, gewis het kan niet feilen
Wy zullen in den wint dien hoeck te boven zeilen,
En dryven dan ruim schoots de rijcke haven in
Waer naer men stevent. al 't geluck hangt aen 't begin:
Aen d'uitkomst hoeft men niet te twijflen door mistrouwen.
Laet vry al 't hemelsch hof van zijne tinne aenschouwen
Dat wy niet slaepen, als'er roof te haelen is.
Hy zette uit achterdocht, om 't rijck der duisternis
In toom te houden, hier een schiltwacht uit van engelen,
Die zouden Adams hof beschutten, en zich mengelen
In onraet en gevaer, dies dienen wy bedeckt
Te wercken, eer men hen tot tegenstant verweckt.
De koning van den hof, onnozel, zonder wapen,
Magh op deze englewacht gerust en veiligh slaepen:
Want, zonder zulck een wacht, 't waer tijt om, zonder schroom,
Of Adam, of zijn gade, in hunnen eersten droom,
Te wecken met den slagh, of door een' helschen waessem
En smoock van peckstock hun het leven en den aessem
Te neemen, hem ten schimp, die menschen 't leven gaf.
Zoo zou de lusthof hem gedyen tot een graf,
Ick, om de lijcken heen, met peck- en zwavelkranssen,
Hier onder 's levens boom, in 't ront triomfe danssen,
En brullen dat het aerde en hemel overklonck:
Doch dit 's een poos te vroegh. Men moet den tweeden sprongk
[Want d'eerste is ons misluckt,] zoo reuckeloos niet waegen,
Maer zachter toetreên, en gelegenheit belaegen
Van waer, en hoe men best den Schepper by den dagh
In eenigh schepsel, groot of kleen, bestormen magh.
Alle afbreuck streckt tot winst. men moet allengs by trappen
Beginnen, en van laegh opsteigeren en stappen.
Wie stadig steigert raeckt ten leste daer het stuit.
Een rijp beraet draef voor: dat wint een' slagh vooruit,
Laet zien wat kans, wat stof d'opgaende dagh wil geven.
De zon, aen 't rijzen, zal den lusthof verf en leven
Byzetten, Adam met zijn gade, hant aen hant,
Doorwandelen den hof, die, heerelijck geplant,
Hen luttel min ziet dan aertsenglen begenadight,
En uit Godts vollen schoot, naer lijf en ziel, verzadigt.
Men sla het onderling gespreck van verre ga,
Bespie wat middelen den schepselen tot scha
En afbreuck dienen. let, in eenen hoeck gescholen,
Wat hun verboden wert, en wat hen wort bevolen,
Op lijf- en zielstraf: want de hooghste is niemants vrient
Dan die zijn hoovaerdy ten roem en aenwas dient;
Eene oirzaeck, waerom gy, mijn hemelsche eedtgenooten,
Als wederspannigen, ten afgront zijt gestooten,
En zoo verstooten, en verandert van gestalt,
Dat in der eeuwigheit geen wederkeeren valt
Naer boven, daer de poort en draeiboom blijft gesloten.
Maer laet ons schuilen, eer het licht koome opgeschoten
In 't heldere ooste, en uit het weeligh roozendal
Heer Adam, met zijn bruit geweckt, op 't aenzicht vall',
En zijnen leenheer loof, die hem 't bezit van Eden
Te leen geschoncken heeft, en, onder zijne treden,
Den boomgaert zegent. houdt u stil, als of gy sliept,
En slaet dees laen in, daer de schaduw meest verdiept
In 't oogh van 't lieve paer, van d'englewacht zoo blijde
Te groeten, daerze treên, gekleet in witte zijde
Van erfrechtvaerdigheit, geslingert om hun leen,
En oock zoo fijn van draet, dat door de zijde heen,
De schoonheit van het lijf uitschijnen kan, en gloeien:
Gelijkwe door den dau het ryzend licht zien groeien.
Uit deze schaduw kan men best den hof bespiên.
Zy komen: duickt, 't is tijt, zoo kunnenze ons niet zien,
Wy hen, en hun gespreck, en wezen, en gebaeren
Al stil beluisteren, en gaslaen door de blaêren.
Hy zwaeit een myrt; zy rieckt een roos, versch afgepluckt,
En noch geloken. al 't geboomte neight en buckt
Eerbiedigh neder, waerze aendachtigh heenetreden.
De hemel luistert naer hunne aendacht en gebeden.
ADAM. EVA.
Daer rijst het alverquickend licht,
Dat, laegh gedaelt beneên de kimmen,
De schaduwen en bleecke schimmen
Verdrijft van 's aerdtrijx aengezicht.
De voglezangk, aen 't licht ontsteecken,
Begint met eene morgenwijs,
Den grooten zegenaer ten prijs,
Aen alle kanten uit te breecken.
Ay laet ons beurtewijs den toon
Der voglen, vroegh aen 't quinckeleeren,
Navolgen, en 't geluit schakeeren,
En strengelen tot eene kroon.
Ick wil u voorgaen met gezangen!
Gy mooghtme volgen, rijck van lof.
Maer nu, mijn liefste, van wat stof,
Van waer den zangk best aengevangen?
Van wien toch beter dan van Godt,
De bron, en springaêr aller dingen?
Kunt gy van iet wat lievers zingen?
Hy is uitdeeler van ons lot.
Hef aen, mijn liefste, op 't hoogh behaegen:
Ick volgh uw' voorzang keer om keer,
Op dat de galm den beurtzang leer'
Aen dal, speloncken, bosch, en haegen.
Van u beginnen wy met reên,
Zoo dra de zon ter kimme uitryze,
Algoede, almaghtige, en alwijze,
Der dingen oirsprong, eenigh een.
Wy zagen, toen onze oogen zagen,
U endtloos schooner dan de zon,
Een' schijn gelijck, die in een bron,
Den mensch gelijckt, ô bron der dagen!
Wy zagen die ons 't wezen schonck,
En uit het roode klay bootseerde,
Een ziel inaêmde, en haer vereerde
Met eenen glans, die uit u blonck.
Gy dommelde uwen heldren luister
In onze ziele, een majesteit
Van vryen wille, onsterflijckheit,
En reden, noit bewolckt noch duister.
Gelooft zy Godt, die u verscheen,
En was, en is, en eeuwigh duure.
Gy zweemt naer d'edelste natuure,
En hebt met aerdtscheit iets gemeen.
d'Alwijze wist twee ongelijcken,
De ziel en 't lichaem door een' bant
Te binden met zijn stercke hant,
Een' bant, die nimmer zal bezwijcken.
De godtheit plante dezen hof,
Tot een gerust verblijf des menschen.
Hier groeit al wat een hart kan wenschen.
Hier vindt mijn boulust bouwens stof.
Hier springt de bron, die tweepaer stroomen
Uitlevert, en den hof besproeit,
Waer zy langs bloeiende oevers vloeit,
En laeft de wortels van de boomen.
Hier bloeit de boom, die 't leven voedt,
En geesten koestert in onze aêren
Door 't ooft, gedeckt met zilvre blaêren,
Dat 's menschen graegheit eeuwigh boet.
De dau, die 's morgens valt van boven,
Is zuiver man en leckerny
Op onze tong. hoe zouden wy
Dien oirsprong alles goets niet loven!
Geprezen zy de zegenaer.
Die 's menschen hart zoo milt verzadight,
En met zijn' rijckdom begenadight.
Wat uit hem vloeit is wonderbaer.
Hy storte hier een' vollen horen
Van overvloeden voor ons uit.
't Is Godt al wat de hof besluit.
Hy sluit voor ons geen schattrezooren.
Nu kenne ick eerst het heil van 't goet
Der megenootschap, nu gy blijde
U weet te voegen aen mijn zijde.
Wat valt my uw genootschap zoet!
Wat 's eenzaemheit by 't lief genieten
Van uwe tegenwoordigheit!
Mijn hulp, indienge van my scheit,
Zou 't leven my dan niet verdrieten?
Mijn zuster, dochter, of mijn bruit,
Hoe zal ick u, mijn liefste, noemen?
Het paradijs stroit palm en bloemen:
Voor uwe voeten groeit het kruit.
Wat u, mijn lief, alleen vermaeckt,
En anders niet, zal my behaegen,
Van dat het eerst begint te daegen,
Tot dat de zon haer daghvaert staeckt.
Gevolghzaemheit, bescheit, en stilte,
Een vrolijck hart, een blijde geest
Voeght d'eerste bruit, op 't eerste feest.
Dat Godt mijn hart in 't uwe smilte.
Wachtenglen, volght ons spoor. heft vrolijck aen: ontvout,
By beurte op eene ry, den oirsprong aller dingen.
De galm van 't paradijs schept lust u na te zingen
Hoe dit heelal uit niet zoo heerlijck wiert gebout.
REY VAN WACHTENGELEN.
Godt schiep den baiert, woest en duister.
Natuur had maer een aengezicht,
Lagh vormeloos, en zonder luister.
Toen sprack de Hooghste: 't werde licht:
En daetlijck wert het licht geboren,
Een lichaemloze schemering,
Die noch geene oogen kon bekooren,
En evenwel haer' rondenkring
Voltrock, in tweemael twalef stonden,
Rondom den blinden baiert heen,
Daer 's weerelts zaet in lagh gewonden,
En elcke hooftstof ondereen.
O licht! wy komen u begroeten,
Als d'oudste dochter aen Godts voeten!
De zelve hant, die 't licht aenleide,
De watren boven 't hoogh gespan
Des hemels van de laeghte scheide,
En slootze binnen hunnen ban,
Op dat het menschdom zich, van onder
Zijne oogen slaende in 's hemels boogh,
Om 't wateren gewelf verwonder,
Dat op Godts almaght drijft om hoogh;
Een hooftstof, wuft en ongebonden,
Gehoorzaemt hem, die haer beriep
Om hoogh uit grondelooze gronden,
En uit kristal een' hemel schiep,
Om in dien kreits, rondom te vloten.
Zoo wert de tweede dagh gesloten.
Maer d'aerde lagh noch diep gezoncken
In 't water, dat haer aenschijn deckt.
Toen scheide d'opperste 't verdroncken,
En droogh en vocht. de vloet vertreckt.
Zoo stont het water op de stranden
Gestuit. men zagh alom in 't ront
De driftige en de vaste landen,
En bergh en duin op zee gegront.
Hy kleede d'aerde in kruit en lover,
Bezaeide haer met vruchtbaer zaet.
Hier zweefde Levenwecker over,
En zetteze in 't gebloemt gewaet
Te pronck, gelijckwe haer aenschouwen.
O groote schoonheit der landouwen!
De hemel eischte oock zijn cieraden,
Als d'almaght daer de torts ontstack,
De zon, die met robijne raden
Haer heirbaen volghde, en niet ontbrack
Uit oosten helder op te daegen;
Waerna de maen haer ronde sloot;
Gestarnt de schaduw voor quam jaegen,
En danssen om den hemelkloot.
Zoo leert men jaeren onderscheiden,
En maenden; en het aerdtrijck kreegh
Zijn warmte in beemden, bosch, en weiden,
Terwijl de zon neêrdaelde of steegh,
Om 't leven van natuur te queecken.
Men ziet iet godtlijx in dit teecken.
De tweepaer hooft- en weereltstoffen
Ontfingen reede haer beslagh:
Het licht des hemels is getroffen:
Maer wat verwacht de vijfde dagh
Van d'oppermaght? de visch en vogel,
Die 't vocht bezwemt, en d'ope lucht
Met scherpe vinne en vluggen vlogel,
Bewaert zijn streeck, en lichte vlught.
Daer weemlen walvisch, en dolfijnen:
Hier stijgen adlers hemelhoogh,
Die zelf de zon, te sterck in 't schijnen,
Braveeren met hun scherpziende oogh.
De zee en lucht begint te leven.
Natuur heeft elck zijn wijck gegeven.
De zeste dagh verweckt de dieren,
Die, 't hooft om laegh, het gras betreên,
Of d'oogen slaen naer 's hemels vieren,
En gaslaen wat hun viel te leen
Van Godt, den eigenaer der dingen,
Die om den mensch den hemel schiep,
Oock lichaemloze hemelingen,
Die hy tot 's menschdoms dienst beriep
In 't paradijs, daer twee te gader
Gewettight zijn van d'eerste maght,
Die hun verscheen, gelijck een vader,
Hen troude, en minzaem t'zamenbraght.
Gezalight paer in 's aertrijx hoven,
Verwacht een schooner hof daer boven.
GABRIËL. RAFAËL. MICHAËL.
Wy zweefden zacht en stil den blancken Melckwegh neêr,
De morgenzon voorby, die, schijnende uit het meer
Van 't oosten zuidwaert aen, met haeren gouden wagen,
Den middagh kroonen gingk. toen wy dees springbron zagen
Vier aders leveren aen 't aerdtsche paradijs,
Naer 't hemelsche genoemt, en daer de bruiloftswijs,
Tot vreught van d'eerste trou met vrolijcke engletongen,
Voor bruidegom en bruit, zal worden opgezongen;
Zoo streecken wy terstont de vleugels hier ter ste:
Gelijck een arentsvlught, die wijt, van over zee,
Of uit de starren strijckt in top van hooge cederen,
En dan zich zelve deckt en schaduwt met haer vederen.
Wat heeft de Godtheit hier een hemelschdom geplant!
Hoe roken wy den geur van 't melck- en honighlant,
En blancke lelien, en versch ontloke rozen!
Hoe flonckren d'oevers hier van bdellion, turkozen,
Karbonklen, onixsteen, en flickrend diamant!
De gront is een tapijt van bloemen. geene hant
Van geesten kan zoo rijck borduuren en schakeeren.
Wat vogels steecken hier in kostelijcke veêren!
Daer staet d'eenhoren, die zich spiegelt in de bron.
Hier volght de zonnebloem het aenschijn van de zon,
En schijnt in 't harte ontvonckt van levendige straelen.
Wat vogels zingen daer alle engelsche kooraelen
Met hunne keelen na! hoe weeligh hangt dit ooft!
Hoe zwilt dees muskadel! d'oranje boom belooft
Den mont verquickend sap. men ziet het vee gedyen
By keur van geurigh kruit, en duizend leckernyen.
De rugh van 't dertel lam, gedost met eene vacht
Van gloênde purperverf, getuight door zijne draght
In welck een' beemt het weit, en draeght livrey en wapen
Van koningh Adams hof, ter heerschappy geschapen.
De boom zweet honighdau. de beeck geeft room en wijn.
De boomschors is kanneel. hier valt de zonneschijn
Gematight, niet te heet, noch koel: het zy de straelen
In top staen: 't zy het licht verrijze, of koom te daelen.
d'Alzegenaer stort hier zich zelven teffens uit,
En waert in dier, en erts, en steen, en plant, en kruit,
Doch meest in Adam, heer van 't edelste geweste.
De hemel gaf zijn hart aen 't aerdtrijck hier ten beste.
Aertsengel, Gabriël, doorluchtighste gezant,
Dees lusthof, die de kroon van 's aerdtrijx hoven spant,
Behoeft geen' englelof, en gaet het al te boven.
Het lofbazuinen kan zijn schoonheit slechts verdoven.
De Godtheit wandelde in de lommer van dees blaên,
En liet, na'et planten, in den hof haer stappen staen.
Godt heilighde den gront, zoo zegenrijck betreden,
En schonck dees streeck den naem van wellust, dat is Eden,
Daer geen volkomenheit ontbreeckt, in 's menschen oogh.
Mijn leistar, Rafaël, die in den hooghsten boogh
Des hemels wert gewijt in 't zevental, wilvaerdigh
De Godtheit naer den mont te zien, en Godts rechtvaerdigh
Besluit te stercken; het wort tijt dat wy gelijck
Den koning groeten, met den intre van zijn rijck,
En zijne koningin, en, onder 't heusch bejegenen,
Hun heil toewenschende, de twee gelieven zegenen
In 's allerhooghsten naem, en kroonen bly van geest.
Dan zultge, aen mijne zy, het heerlijck bruiloftsfeest
Bekleeden. pas het paer, als ick 't gebie, te kranssen
Met eeuwigh lauwerier, gebroght van 's hemels transsen,
Doorvlochten met robijn en hemelsch diamant.
Laet 's hemelsch rey den disch met zijn gewijde hant
Voorzien van dierbaer ooft, gewassen aen die tacken,
Dat 's menschen leven voedt, en tegens het verzwacken
De zenuw stijft, en sterckt; het bloet in eenen staet
Bewaert op zijn gewight, en ingeschape maet;
Als oly van d'olijf de vlam, die, zonder zwichten,
Niet ophoudt, even klaer te branden, en te lichten.
De zon ga haeren gangk, en mercke tijt en uur:
Dees boomvrucht queeckt en sterckt het wezen van natuur,
Alle eeuwen uit en in, erfvyant van 't bederflijck.
Zoo leeft de mensch, als Godt en d'engelen, onsterflijck.
Godts veltheer Michaël blijf midlerwijl de wacht
Bevolen van den hof, om 't goddelijck geslacht,
Het menschdom, ga te slaen, zoo ver het Godt gehenge,
Op dat geen helsch gespan, zich in de bruiloft menge,
En bruidegom en bruit, versteecken van zijn hulp,
Den doot niet drincken uit een parlemoere schulp,
Waer in men druiven perst, en rijpe muskadellen,
Die aen de wijnranck, milt van sap, uit weelde zwellen.
Kort om, een ieder lette op zijn' ontfangen last.
Gezant des hemels, ick verschijn geharrenast
Met hellem en rondas, uit diamant gekloncken,
En dit tweesnedigh zwaert, daer vier en gloet en voncken
Uit sprongen, toen ick 't heir van Lucifer besprong,
En uit Godts troonen in den diepen afgront drong.
Al quaem hy brullende van onder opgedondert,
Daer 's aerdtrijx navel wat Godt vloeckt houdt afgezondert
Van 't koesterende licht, dat al wat leeft verquickt;
Wy staen voor geen gewelt verbijstert noch verschrickt.
Gebie slechts: 't lustme hem noch eens op 't spits t'ontfangen,
En 's afgronts wapenroof in 's hemels kerck te hangen.
Wel aen, belieft het u, bewaeck den hof rondom.
Eerst volgh een poos, tot dat ons Adam wellekom,
Wy 't rijck gezegent paer bekranssen met laurieren,
En onverwelckbaer loof. men zal de bruiloft vieren,
Daer 's levens boom bedeckt den klaeren watersprongk,
Waer uit terstont een leeu met zijn leeuwinne dronck,
En zoo veel dieren, als op Adams wenck verzaemen,
By hem getekent, elck met hun byzondre naemen.
My dunckt daer ziet men bruit en bruidegom gepaert
Genaecken, hant aen hant. zy komen herrewaert.
Hoe lief en aengenaem is zulck een trougenootschap!
Ick wensch Godts zegen hun t'ontvouwen met mijn bootschap.
Een rey wachtenglen volght van achter op hun spoor,
En streelt met blijden zang 't aendachtige gehoor.
ADAM. GABRIËL.
Ay zie, mijn liefste, wat geluck zal ons gemoeten?
Daer komt het hemelschdom met zijne zuivre voeten
Den gront van dezen hof bezwieren uit de lucht.
Zy laeten eene streeck van gout in hunne vlught
Van boven na. ay zie, wat zijn dat schoone pennen,
Hun vlugh ten blancken rugge uitwassende, om te rennen
In wint en starren, op des oppersten geboôn!
Zy brengen gaven mede, en meer dan eene kroon
Van lauwerblaên. wat wil d'almaghtige openbaeren,
Die, schoon ons een getal wachtengelen bewaeren,
Noch hooger geesten uit de starren nederzendt?
Godtheiligh hemeltal, de Godtheit best bekent,
Weest wellekom; het zy 't u lust om laegh te zweven,
En uit te spannen, om 't gewest, daer menschen leven
Eens door en door te zien; het bovenste en 't beneên
Te zien afsteecken op elckandre en tegens een,
Om klaerder 't onderscheit van 's hemels rijcke schatten
En 's aerdtrijx minder goet in uw verstant te vatten;
Het zy u d'opperste met een' byzondren last
Hebbe uit zijn' troon gestiert: gelijck 't hem eeuwigh past
Den schepselen een wet naer zijnen wil te zetten;
Gy zijt ons welkom, meer dan welkom. onbesmetten,
Die d'onderweerelt uw gemeenschap waerdigh kent,
Gy moet ons bey, naerdien 't geluck u herwaert zendt,
Gezelschap houden, 't licht in onze duisternissen
En 't hemelsch paradijs om 't aerdtsche een weinigh missen,
Indien des menschen bede op englen iet vermagh.
O stedehouder van het opperste gezagh
Op aerde, zijt gegroet, eerste oirsprongk der geslachten,
En stam der spruiten, daer de weerelden op wachten:
O vorst, die Godt alleen voor uwen leenheer houdt,
De Godtheit, op wiens maght en goetheit gy betrout,
Godt, die u paerde door zijn hemelsche genade
Met deze uw eige ribbe, uw vleesch, en wedergade,
Zent ons van boven, om u heil in dezen staet
Te wenschen in zijn' naem, op dat de dageraet
Der weerelt schooner rijze en opluicke in u beide,
De bruiloft innega, op 't goddelijck geleide,
En d'eendraght u getrou verbinde door den bant
Van 't onderling verbont, bezegelt hant aen hant.
En gy, ô zuster, bruit, en dochter van uw' hoeder,
Genarijcke Eva, licht der maeghden, groote moeder
Van zoo veel levenden, als d'aerde uit uwen schoot
Van verre alreede ontmoet, volschoone bedtgenoot
Des schoonsten bruidegoms, gy morgenstar der vrouwen,
Wat wil uw naem en faem zich wijt en zijt ontvouwen,
Indien d'alzegenaer, die u zoo hoogh verheft,
En dus te prijck zet, in deze echt zijn ooghmerck treft!
Gedooght nu datwe u beide, in 's hooghsten naem, bekranssen,
Terwijl de hemelen al juichende om u danssen.
Ontfangt dees kroonen, gy die dus geluckigh paert.
Een grooter kroon wort u in eeuwigheit bewaert.
Gy komt ter goeder uure ons eeren hier beneden.
Wy komen door Godts last uw' bruiloftsdisch bekleeden,
Daer 's levens boom den disch met zijne schaduw deckt.
Gelooft zy d'opperste, die zijn genade streckt
En uitbreit wijder dan de heldre zonneglanssen
Zich spreien overal, uit zijn turkoize transsen.
Wy neemen uwen wensch en zegen danckbaer aen.
De rijckste vader stort in zijnen onderdaen
't Genarijck hart uit, door ontelbaer tal van goeden.
De vrucht van 's levens boom is maghtigh ons te voeden
Met alle leckerny, die lijf en ziel vernoeght.
Hy heeftme deze gade uit liefde toegevoeght,
Op dat ick haeren troost en noothulp zou genieten.
Zoo kan geene eenzaemheit my quetsen noch verdrieten.
Het hart der godtheit leght hier voor ons beide bloot.
Geluckigh leeftge met uw lieve trougenoot,
Gelijck een koning, zy als koningin van Eden.
Gy Reien, volght, terwijl wy door den lusthof treden,
Ons spoor met feestgezang. 't gevogelt zingt u voor.
De dieren luisteren, en geven u gehoor.
Wie kan zijn graetigh oogh verzaden
Aen 't paer, ter bruiloftsfeest bereit,
Bekleet met zuivere gewaeden
Van hemelsche Erfrechtvaerdigheit?
Gewaeden, niet van vrou Natuure
Gewrocht, neen zeker, neen ô neen:
De stof van 't kleet is veel te puure,
En niet te vinden daerwe treên.
Dat kleet viel hun ten deel van boven.
De godtheit schonck dien bruiloftsschat
Hun beide uit liefde in d'aertsche hoven.
Och dat geene aerdtscheit dit beklad,
Noch vuile vleck het schende in 't praelen.
Geen blanckheit magh het hier by haelen.
Dees zuiverheit sproot uit geen zonne,
Die daeghlijx opgaet voor 't gezicht,
Maer uit der hemellichten bronne,
Eerste oirzaeck van al 't zichtbre licht.
De godtheit, uit gena bewogen
Tot miltheit, wou zijn beelt bekleên
Op 't heerelijxt; het alvermogen
Het puick van 's hemels schat besteên
Aen 't menschdom, by hem uitgekozen.
Nu wijcken zuiverheit en geur
Van witte lelien en roozen
Voor deze bloem. nu wijckt de keur
Van bloemen, en alle andre stoffen.
De godtheit heeft haer wit getroffen.
De mensch, uit lijf en ziel bestaende,
Twee deelen, ongelijck van aert,
Gevoelt geen' strijt, geen overslaende
Gewight: want elck van bey bewaert
Den evenaer. d'een wil als d'ander.
De reden onderworpt zich Godt,
Het lijf de ziele, wijs en schrander.
Verloor de mensch dees gaef, dit lot,
En most hy by zijn kracht volharden,
Natuur kon hem niet houden staen.
Men zagh het bruiloftskleet aen flarden,
En al die schoonheit gansch vergaen,
Daer Cherubijnen zelfs om blaeckten.
Nu deckt een wolck van glans de naeckten.
Gelijck de keel en harpesnaeren,
Gespannen op een' zelven toon,
Een schoon geluit in d'ooren baeren,
Dat englen treckt uit hunnen troon,
Zoo baert d'eenstemmigheit, in 't paeren
Van lijf en ziele, aen een getrout,
Een lieflijckheit, die door alle aren
De geesten streelt en onderhoudt.
Dus leeft de mensch gerust op d'aerde,
Gelijck een Godt, in volle vreught.
Och of de Godtheit hem bewaerde
In eene zelve lente en jeught,
Zoo kon de bruiloft eeuwigh duuren.
Een bant verbint de twee natuuren.
Engelscheit en dierscheit mengen
In den mensch zich ondereen.
Om deze overeen te brengen
Wou de vader hier beneên
Met een hantvest hem verrijcken,
Die den ongelijcken treck
Van de worstlende ongelijcken
Vreedzaem houdt in hun besteck.
Eert uw hantvest, ô gelieven,
En bewaert uw' vaders last,
Zoo kan u geen vyant grieven.
Houdt u buiten leedt en last.
ASMODÉ. LUCIFER.
Asmodé
Doorluchtste keizer van den jammerpoel, vol rampen,
En 't rijck der weerelt, wy verschijnen op uw stampen,
In schaduw van den boom, geladen en vermast
Van heerlijck ooft, waer door de kennis groeit en wast.
Gebie al watge wilt uw' dienaer toebetrouwen.
O Asmodé, nu help ons 't rijck des afgronts bouwen.