floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
den roem der Iooden vad'ren
Sloech metter yl in vlucht den Kedor Laomor
Met zijn dry Coninghs-heyr,
nochtans de Zoon Zipor
Den Balac die won tijt op Israël met dralen,
Wat holpet hy most noch met schand voor Israel dalen,
Wat waendy dat dit volck zijn Adem maer verschept?
'Kweet dat een yder man zijn gauwe handen rept,
Men set de wachten uyt dry dobbel op de wallen,
Onveylich ist voor ons, te meer hun t'over vallen,
En hoe men langer wacht te meer men hun versterckt,
Ic wacht na 'sConincx raet,
'kweet dat hy't niet bemerkt
'Tgroot voordeel datter is, 'Tonord'lijc Heyr te scheuren,
Noeyt vollegden der heyl wt raed die van te veuren
Niet wel was overleyt, gewoghen en bedacht,
De Raet bestaet int g'luck, 'Tvoornemen inde cracht,
Na schickkingh vande goon waer door dat wy vermogen,
Den waen ons wel bedriegt.
Ic sach ons heyl voor oogen
Streedmen, en ons hooft met Zeges crans gecroont,
Noeyt misded' die geen die sich ghehoorsaem toond,
Den Prins die luystert naeuw, en straft vermeten willen,
Mijn raet en is geen dwang
Bode. Sisiphvs. Sinesivs.
Wel die hun daghen spillen
Begunstight vande goon, en liefgetal de Prins,
Ontfangt dees stomme Bood'. Den Hemel die na wins
Zijn Majesteyt beheylt, wenscht dat u cloecke handen,
Op 'theylige ghesteent doe smooken d'offerhanden
Aen Mars, op dat u g'luckt den seghe naer den slach.
Hoe vaert zijn Majesteyt?
seer wel,
comt aengenamen dach
Komt nadert en vervarst, groot krijger inden Hemel
De krachten van u volc, op dat het Stael gewemel
Der Iooden, die ons licht verduyst'ren, sy vernielt
Die hun vergad'ren g'lijc den hemel is omwielt,
Ontelbaer (inde Nacht,) van tintelende Sterren.
Sisiphe, siet! 'kheb last om sonder lang te merren,
(Naer dat ons d'Hemel gunt zijn gunst te zijn bereet)
Dat d'aerde met ons bloet, oft t'Iootsche sy becleet,
Eer drymael Phoebus rijst en vrouw Auroor verrast,
So werdt de seghe ons, oft Israel toeghepast.
Tweede Handelinge. VIII. Vytcomste.
('Tschijnt) Pharo is weerom wt roode meyr gedobbert,
En heeft 'tbezande Stael aen d'Oever afgelobbert,
Hy weygert wederom de afgeeyste reén
Waerom hy Israel hout in dienstbaerheyt vertreén,
Waerom hy noch veel meer zijn sonde wil vergrooten,
En derr' 'tgecroonde hooft weer op den prickkel stooten.
Hy terreght my tot crijgh, en lockt my tot den strijt,
Hy sent my d'Hantschoen. Maer o Prins! o Prins! belijt,
Sydy de oorsaeck niet dat so veel duysent zielen,
U soecken door het swaert ghewapent te vernielen?
Als d'Heerscher vanden Nijl, de Amrans soonen beyd,
De swaer verdruckt Hebrée zijn vrywordingh ontseyd,
En crijghden teghen hun met zijn godloose reden,
Ia dobbelt 'tdagwerck meer om 'tbouwen van zijn steeden
Siet! Heeft d'Heer Zebaoth 'tverharde hart verhart,
Als hy den Hemel g'noegh tot strijden had getart?
Heeft Og den Basanyt de schrickelijcke Reuse,
Voor hen 'tSprinck-hanig heyr in't minste connen kneusen?
Al was 'tgestalt so groot, dat scheen hy d'aerde dwang!
En 'tBedd' was acht voet breet, en negen ellen lang!
Van yser, daer hy 'snachts de rouwe romp op ruste:
Noch viel hy voor d'Hebreé, op dat hy d'aerde kuste.
So d' Am'lechiten oock hun hoocht, of grove léen,
Of macht geholpen had, als sy op Israël stréen,
Gewis onnoodich wast, dat Moses zijn gebede
Storte, en m'hun holp na't duyster rijck beneden,
Door't moedeloose volck vervarst door 'shemels gunst.
O Ammoniters! denckt, 'tis meerder als een cunst,
'Tgeen Balak wel vernam, 'tgeheylichde 'tontwijen,
Met zijn heyloose gift om te vermaledijen.
Siet! Beliam doet zijn mont om zeg'nen voor ons op,
En condicht Israels heyl, van d'hooghst des berreghs top,
Hy wenste dat zijn ziel sich mocht voor God onweerdige
(Met ons) en dat hy storf de doot van de rechtveerdige.
Ist sake dat den Man die Godes bood weerstond,
De Waerheyt tuygh'nis geeft, en luystert Godes mont.
Hoe veel te meer ist quaet, ô Ammoniten kind'ren,
Dat ghy weerspannich zijt, ong'hoorsaem, om te hind'ren
Dat Waerheyts Fakkel licht, door 'tredelijck verhael,
In duysternis spelonck, uws herten boosen Zael,
De Zael daer onverstant u red'lijckheyt doet pijnen,
Behangen om en om met ongeloofs gardijnen,
Wel aen so't u behaeght, en lust u na 'tgevecht,
So oordeelt God ons beyd, die eewich heerst en recht.
Heer Iephthah grijpt een Moet, en wakkert uwe handen,
En rust u in't geweyr, en reddert ons. De schande
Die met de sonde lach, voor 'sherten eycken Deur,
Die staet en gaet van ons, en d'eere die comt veur,
Met boete van berou, en quijtschelding der sonden,
En treed met Israel aen:
Gods gramschap is gebonden
Gelijck een ionge Leeuw geketent en getemt,
Oock is de dienstbaerheyt in Godes raet bestemt.
Voorseyde Gode niet: Abrahams zaet te swerven,
Een-mael vier-hondert Iaer? Eer datse soude erven
Canaan, 'tvruchtbaer lant daer Melck en Honich vloeyt!
En daer de blaeu Iordaen uyt so veel beeckxkens groeyt,
Al eer s'in't wijde Meyr krom-slangigh komt te losen,
Gelijck den Nyl in zee doet, by het slaefsche Gosen.
Hun veertich daeghse reys, in veertich iaer verkeert,
Eer Israel de Woestijn van Sinaï passeert!
De sonde stutten hun, de sonde die doet sneuv'len,
En maken inden wech veel opgeworpen heuv'len.
Maer als de vlugge tijt by Gode is beperckt;
Vergeeft hy onse sond' en toont zijn groote sterckt.
De vyand die voor heen ons als in't stof bedwell'mde,
Die ruckt hy uyt het rijck! ia die zijn hooft eerst hell'mde,
En paste zijn Pansier, en hing 'tbekleede scherp
Op d'Heup, en greep de Lans', en met een wis gewerp,
Hy slingert d'herde Key, by duyst geveyrde schichten,
Op Israël, die moet voor Godes straffe swichten.
k'Besluyt dan, ô Hebréen! So wie God heeft vergramt;
Maer boete doet gegront, en op't Geloof gekramt,
Ziel-yvrich door de Liefd, by sterck onfeylbaer hopen,
Die heeft alree de mijn zijns vyands onderkropen,
Hy heeft zijn schem'rich oogh gevest in 'tlicht geblick,
Zijns vyands gladde stael, 'tsy hy de Wolcken dick
Wil scheuren door 'tgekrijsch en kleuren van zijn wimp'len
En wil met Pharo 'tmeyr met golgen weer berimp'len,
Om volgen op het spoor de vliende Hebre,
Die in Gods gunste trock, en had den Hemel me.
Nu Ammoniten 'kg'loof dijn straf is u verborgen.
En God die met ons treckt sal u door 'tswaert verworgen.
Tweede Handelinge. IX. Wtcomste.
Sinesivs. Sisiphvs.
T'reed' aen kloeckmoedich volck, treed aen ontsichlijck heyr,
Den Hemel reyckt u toe het harnas ent 'tgeweyr,
'Tgeweyr 'tgeen u beschermt, naest d'hulpe vande gooden,
Op 'tongehoorsaem rott de onverschrickte Iooden.
Komt Krijger Bloet-god Mars die lust hebt in't verniel,
Ick offer u mijn bloet, mijn lichaem ende ziel,
So 'teenmael dy ghelust dat ick in't hevig strijen
Ontschep, en moet dit rif zijn Majesteyt toe wijen.
Die 'kheb belooft met eedt so 'kniet de Ioón verdruck,
So roep Lachesis vry, o Sufter! ick en ruck
Zijn levens draet niet meer, Atropos komt wilt knippen
Ic sie 'tdood verwich k'leur op zijn besturven lippen.
Siet! mannen Roem des Eeuws: Ick tree u Moedich veur
Schroomt niet oft Cerbrus wil ontgrendelen de deur,
En oft aen Ach'rons veyr den Schuytevoerder kuyert,
En wacht na Zielen vracht waer op hy nimmer luyert,
Wy moeten een mael 'tlant van Pluto Rijckdoms godt
Bewoonen, t'wijl dit aertsch in d'aerd tot stof verrot,
En 'twispelturich g'luc en kan niet hooger heffen,
Ten sy de anghe Doot vernielende comt treffen
De geen die door het stael vroom hertich int gevecht
Sterven, en hun Prins de Lauwer 'thooft omvlecht.
Ia 'teelste dat Natuer voor kleynoot heeft ghekoffert:
Dats d'eer beruchten doodt diemen zijn Koning offert.
Ons Leven is ghelijck een sneeuwen beeld verdwijnt!
Wanneer aen't crullich blau de vierge Sonne schijnt.
Oft g'lijck een purp're roos die door de gure winden
Verwelckt: oft schau verstuyft, oft als de snelle hinden
Wanneer de Iacht vrouw naerd, hun maken op de vlucht,
So vlien ons daghen heen! na dat wy d'hemel lucht,
Besuchten alder eerst, en met ons weenen groeten.
Siet Ammoniten! siet! dits reden en wy moeten
Ghetrouw altijt den Eedt betrachten die men swoer
Ons Koning, of ons ziel met Caron over voer.
En oft na goden wil by onse rol volspeelde,
O Crijsluy sullen wy geglorijt inde weelde
In't onvergancklijck huys vande d'oude Mnemosijn
Gegrift int stael ghedenck van alle helden zijn,
Dits t'quaetste, maer daer rest voor ons een hemels hoopen
'Tonslippen vande doot dat staet hier by noch open
De brave Moet die 'koyt in u lien herten sach
Die ritselt door mijn leen dat heden desen dach
Den Ammonijt ghetrotst op zijn ghesmeede wapen
En door zijn starcken arm de Iooden doe ontslapen,
Ontslapen in het stoff ontzielt, ontgeest, ontleeft,
Door 'swaert, door lans' of pijl, 'tgeen u Bellona geeft.
Het wederspannig Heyr, 'tgeen ons derf'tvoorhooft bieden,
So mijne Ziel getuyght, suldy voor u doen vlieden,
Gelijck het kielich hout voor AEools adem schuyft,
Door 'tblau-groen-schuymich-vocht: Oft g'lijc een pijl die snuyft
Snel door de dunne locht, en laet geen wech bespeuren,
So moet het door u cracht de Ioden oock gebeuren,
Sy struyck'len voor ons neer en vallen in het swaert,
En Ops open haer mont en slocktse 'thellen waert.
Tsa Krijgers grijpt een moet, de woorden niet en gelden,
Sy nad'ren na ons toe.
Bedeckt de groene velden
Met dòon, op dat u cracht in't minste niet verslapt,
En schrickt niet oft de doot met schreden na ons stapt,
De eer versnelt haer gang, en draeft ons vrolijck teghe
So wie't de Goden gunt verleenen zy de Zeghe.
Tweede Handelinge. X. Wtcomste.
Iephthahs Belofte.
Heer wildy door mijn hand, dewijl ick henen gae,
Dat ick den Ammonijt door uwe hulp verslae?
Soo sal de eerst U zijn die m'uyt mijn huys comt tegen!
En na mijn weder-reys, (in vrede door den zege,)
Geheylicht en gewijt wert die ten Offerhand,
Door my op 'tAltaers plat gedoodet en verbrant!
Hier op verhoort my God, ick neem u tot getuyge,
Mijn mondt belooft u dit! Wildy mijn vyand buygen.
Israel. Iephthah.
Die 'tHart des Koninckx buyght, gelyck de Water-Beecken,
Die 'tgrondeloose Meyr begrendelt met 'tGeduynt,
En al de Bergen schiep, en al de Toppen cruynt,
Die sal zijn Is en Was: Wil ons aen Ammon wreken.
Ghy grooten Zebaoth die door 'tlaest wonder-teecken,
Verschrickte den Monarch, die g'lijck een harde Rots,
Den Hemel wederstre, en al de straffe Godts.
Ach! wilt voor ons, de macht van d'Ammonijt verbreken!
Ghedenckt aen u verbondt met Abraham gemaeckt,
O Herder Israëls! die voor u Kind'ren waeckt,
Ghy condt door Tharahs soon het Kedors Heyr vernielen.
Wy kennen geen Bellon, Ghy zijt den Krijger Heer!
Ghy zijt den rechten Mars, Ghy vlechtet Hooft met Eer,
Komt geeft mijn Heer Geluck, met so veel duysent Zielen.
Nu schuyft den Morgenstont van haere gulde Koets,
'tBestickte bruyne zeyl, en doet het silvrich schitt'ren,
Ghediept door 'tHemels blaeu, en g'hoocht op 'taldersoets
O Ioden! Broeders, 'kacht de wrevle krijghsluy sitt'ren.
De Roemers op haer macht, de Snorckers op haer sterkt,
Ach Heer komt en verslaet, dewijl sy ongemerkt,
Door een godloose leer u crachten niet erkennen,
En goden liefdich noch hun tot de logen wennen,
Treet voor ons in het heyr: O grooten Sylo helt!
Beschaduwt Israel met u kleedts purp're lommer,
En werpt de stoute neer in't vael bestoven Veldt,
En helpet ons uyt schand, uyt druck en slaefschen commer.
Wy comen toegerust doch voor u eyghen wet,
Wy comen g'wapent maer met Gedions Trompet
Zijn w'uytgetogen, d'wijl wy weten t'vleesch is swacker
Als t'halm-dragent-stroo, op d'omgeworpen acker.
Ons sterreckte helaes! d'Egiptse riet-staf g'lijckt,
Wie daer op steunen wil begeeft hy in de handen.
Wie sich op t'vleesch verlaet die sietmen dat beswijckt,
Geen ros, noch wagen hellept, noch stael in d'Reusen handen.
Maer Ioden niet te min oft Gode ons beheylt
Strijdt vroom voor t'Vaderlant dat niemandt niet en seylt,
Soo't immers is bestemt, eer wy den hoochmoet korten,
(Ons vyandts,) om het bloet als Ridderen te storten
Voor u een zielsche helft, (die ghy naest Gode mint,)
Voor t'erfdeel waer in ghy woont, en voor u heyl'ge wetten,
Voor die u t'herte buyght, u kinderen of u kint,
Die, ô schrick! d'Ammonijt wil aen de Rots verpletten.
O Treed vry moedich aen, u Prins die gaet u veur,
V heylandt Iephthah, wil vroomhertich om de keur
Van d'onversturven kracht te sien, den strijdt beginnen,
Door Gode zijn wy vroom, so connen wy verwinnen.
Den Geest des Heeren is gedaelt
Op Iepthah, die na Israel taelt,
En moedich trock door Giliad henen,
Om met zijn onversturven macht,
Daer m'hem te Mispa leyt en wacht
Het woeste Heyr weer te vereenen.
De Trommel en Basuyns geluydt,
Die drijven 'snachts zijn ruste uyt,
Als hy soeckt sluymers soete lusten,
Schielijck dunckt hem in drooms gebeelt
Dat m'hem zijn Wapenen ontsteelt,
Oft dat hy sich in 'tStael moet rusten.
O Krijsch-Helt die u rust verliest,
En voor u selfs 'tgemeyn verkiest,
Met vlijt ziel-yvrich te besorghen:
Treckt heen, treckt heen, strijdt, en verwint,
Op dat ghy u in vreuchde vint,
Eer dat den nacht wijckt voor den morgen.
Eer dat de Son zijn Peerden drenckt,
En eer den avondt ons toewenckt,
Moet Israël u vyand vallen
Door 'tsweert. En g'lijck de rouwe Zee,
Breeckt dick het palich-Bosch ontwee,
Geheyt voor d'opgeworpen wallen.
De Wallen daer den Ammoniet
Sich onverwicklijck op verliet:
Dat zijn de opgeworpen crachten.
Maer siet, 'tis Zant, en 'tblijft getelt
Voor Godes Oogen, als't gewelt
Der Zee wil stout te weren trachten.
Israels Godt die scheurt u Heyr,
En hy rucket 'twreet geweyr
Vyt d'handen, en u bloedich Vendel
Werrept hy voor zijn voeten neer,
Want een Krijger is de Heer,
Die verbreken kan den grendel,
Den grendel die de Zee besloot,
Als hy in d'eerste Eeuwe goot
Den Regen, uyt den Hemel neder,
Die schoof hy uyt de krammen wijt,
Voor hondert vijftich daeghse tijt,
En gaf doen d'Aerd haer droochte weder.
Hy is de Heer die't al vermach,
Die Israël verleent den dach,
Dat sy met vreucht zijn wond'ren singen!
Hy ist, waer me den Krijger can
Vernielen, Wapen, Ros, en Man,
En over d'Hooge Wallen springen.
Derde Handelinge. I. Vytcoemste.
De Faem, of 'tGerucht.
Faem.
SOo wijt den Hemel spandt zijn heldre blaeu Gardijn,
Soo wijt de ronde Gloob van d'onvermoeyde golghen
Bearmt wert om en om, so wijt sal condich zijn
'tGerucht, van die my haest sal op de hielen volgen.
O Ioden zijt verheucht! O Geliaditers roemt!
Iuyghd vrolijck, want u heyl bestaet door Iephthahs handen
Naest Gode, die u lieft. Want hy die u verdoemt,
Die is door 'tcoude Stael gevelt, met smaet en schande.
Den Ammonijt die sach 'tgeruste heyr ten strijdt,
Hy loeg in 'tgoddeloos hert, en schimpte met de Ioden,
Hy sprack wie coemdy toe? (ò snoode Isra'lijt!)
Wie soeckty? Siet! hier zijn begunste van de goden.
So haest dit Israels GOD had in zijn troon gehoort,
Hy stont op, en hy sprak: wie lastert mijne kind'ren?
Wie druckt 'tboetweerdich-Volck? Wie twijfelt aen mijn woort?
En wil door wrevlen moet 'tgezegent heyr vermind'ren?
IK ben de geen die 'tront des Werelts heb omwielt,
Met 'tdagh en 'tnachtse licht, de aerd heb ick gedrongen
Op 'tCentrum. En ick heb den aertschen Mensch gezielt
Na d'Hemel, eer de Zee mijn stercke grendelen dwongen.
De Visschen in het Meyr, 'tAzuur-gemarmert nat,
Die 'tWaterblasich hooft in Calms stilt' vertoogen,
Die schreijen selfs tot my, door Honger moe en mat.
De Raef siet me na d'Hoogst, en duyst ontelbaer ooghen,
Hoe veel te meer en sal het schepsel niet voortaen
Sich vreesen, 'tgeen ick heb verheerlijckt met de kennis,
En tot een Beeld gemaeckt, wiens ziel niet sal vergaen:
Maer bijft onsterffelijck. Gaet Israel wreeckt dees schennis:
So haest en was dit woort gedondert door de Locht,
d'Hebré die was gemoet, en sloegh de Ammonyten,
En druckte door het swaert 'tgeen sich verweren mocht.
Van daer men Aroer siet tot Minnith, eer sy lieten
De Steden viermael vijf verovert, aen het pleyn
Daer d'Ammonijt sich buyght, by d'ongeparste Wijnen,
En riep: O Milcom helpt! Hoe Mars? verseker 'kmeyn
Ghy slaept, ontwaeckt en comt, wilt met u cracht verschijnen.
En is u d'Ammonijt niet waerder? Camos hellept!
Waer steeckt u rechte hand? die wonder can bedrijven!
Is daer geen Raet, (O Heyl) die onse wonden stellept?
So laster ick u cracht: Wy moeten 'tonder blijven.
Ten hulp niet het heyr, bleef met hun goòn beschaemt,
Sy hebben al gelijck van Lethes dranck ,, gedroncken.
Dit heb ick al gesien, 'tgeen so wijt wert befaemt
Als dese mijn Basuyn (heeft oyt) met klanck ,, gekloncken.
Derde Handelinge. II Vytcoemste.
MirIa met haer Maeghden. Bode.
Stijght opwaerts suyver licht, komt boven d'Horizon,
Begloort 'tonluystert blaeu, O schoone Hemel-Son,
Daer sweeft voor uwe komst een Roose Douw soet-geurig
En 'taengename Licht is door u dralen treurig.
Ick selfs door droom beswaert, verheug my in u gloor,
En t'bedde dunct m'een last: Maer waerom maegt waer voor?
Is uwe schrand're Ieught ong'noechgelijck int rusten?
Is u een moeyelijckheyt t'geen andre mach verlusten?
Oft sorcht 'tlief-dragend'-hert becommert voor den strijt?
Helaes! daer ist geraen: O vader wierdy quijt
V leven door de hand der Ammoniten kinderen,
So gae ick af, en moet gelijck de Maen verminderen.
Ia treuren tot dat God die m'eerst het leven gaf,
My eyndlijc door de doot wil maeyen in het graf.
Wie soud mijn Voocht doch zijn, mijn Toesicht en Versorger,
Mijn moeder laes helaes! Most onder dien verworger
Betaelen 'tgeen sy niet (selfschuldich) had gerooft.
En ick en heb geen vrint, geen Broeder, man, noch hooft.
Neen Hemel 'kweet ghy sult u over my ontfarmen,
En Israël (naest God) door Vaders handt bescharmen.
Ia alle mijn gebéen voltrocken na u woort
O grooten Sebaoth, die zijn by u verhoort.
Ick suckel
Eerst. Maeghd.
Wat hoor ick? hy nadert, t'is een bode
Me-Vrou Prinses geluc, siet met der haest al-so-de
Vorst u Vader beval, 'ksou met geswinde reys
Verkondigen een vreught, die k'heden in u eys
By ons en d'ouste raedt, waer na dat ick mijn voeten
Vorder', om hun en u met vrolijckheyt te groeten:
So sy me-Vrou bekent: mijn Heer die heeft den slach
Gewonnen: Doch hy heeft gerust niet, of hy sach
Den Ammonijt gedempt, gedweeg voor ons te terghen.
Van Aroer tot Minnith, en aen de pleyn den berghen,
Die Ammon Baccho heeft geheylicht en gewijt.
En onderwijlen noch verovert in die tijt
(Me-Vrou) wel twintich Stéen, een heerelijcke Zege,
Dees tijding (ick treck voorts) hebdy de eerst verkregen.
Twe. M.
Suchty? daer u God in sulcken vreucht verheft,
Wat weet ick of dit oock een ongeval betreft,
Int Goddelijck besluyt is druck na vreucht verborgen.
Dat's al te verr' gesien, wat wildy so hoogh sorgen?
De Hemel gunt ons Heyl, en opgehoopte vreucht,
Wat speelter in u sin, dat g'u bedroeven meucht?
'tIs waer, maer 'tgroot geluck is strompelich van beenen,
Na 'tgroot geiuyg comt stilt, na 'tlachen volgt het weenen,
En nergens is de val licht struyckelende veyl,
Meer als op 'thoogh gebercht, en op de Klippen steyl.
Maer hoe! wat fantazy ontroeren mijn gedachten?
Ick love u Israels God: Alleen door uwe crachten
Is 'tGoddeloos Heyr vernielt, verslagen en verstroeyt.
Verleent ons mildelijck, dat dese vreucht voltoeyt
So werde, dat wy sien dat uwe aensicht's claerheyt
Lichtet over een volck, dat hier Bemint de Waerheyt.
En die Getrou altijt ziel-yvrich voor u Wet
En woort geharnast zijn, die door 'tgeloofs gebet
U Offren vierichlijck, de waere danckbaerheden.
Me-Vrou, komt laet ons gaen, die vlugge tijt besteden,
En metter haest een lied van Reijen zy gedicht,
Ick sie met vreuchden eerst mijn's Vaders aengesicht.
Derde Handelinge. III. Wtcomste.
Lof Heere Zebaoth, met U heb ick gestreden,
Met U wierp ick ter neer de Ammonyten trots!
U Name Heer die zy Dry-Eenigh aengebeden:
Verheucht u Israël, ghy siet de Liefde Gods.
Geliaditers Roem-verbreker van de banden,
Vader des Vaderlants, wy kussen uwe handen!
Heer Iephthah Vroom-hertich, Strijdt-barich en Moedich,
Spoedich ,, Rabba beklaeght d'Ammoniters seer,
Weer ,, henen heyloose Offeren gaet bloedich,
Verwoedich ,, 'tWapen-Roof den Krijger wil meer.
O grooten Capiteyn! O Scherm-Heer! Die uyt yver
u leven voor ons waeght, en stelt u Ed'le Ziel
Voor Isra'el in't gevaer, in't hittichste verniel
Daer d'Ammonijt verhart stont, als een pael of stijver.
Soo lang de ronde Son sich spiegelt inde Vijver,
Soo lang den grooten Al zijn glory niet en mist,
Sy nimmer Prins! 'tGedenck uw's vroomheyts uytgewist,
Waer van dat dese handt sal zijn een trouwe Schrijver.
Treckt aen verheerlijkt Volck: Verheerlijkt door een Vorst,
Die met den Staelen-Kreeft der g'rechticheyt, zijn borst
Versach, al eer hy 'tswaert voor Israel heeft genomen.
Onnoosel was zijn kleet, geloovich was zijn hert,
Voorsichtich was zijn gang: Dies Ammon vluchtich werd.
En GOD die met hem stré, liet hem met lief weer komen.
Ach Heer! ik kent, ick kent, ghy heb mijn beed voldaen,
Nu schortet maer aen my, wie sal my tegen gaen?
MirIa met haer Maeghden, singende dit Rey-Lied.
TRuysende Beeckje datter daelt,
Silverich met zijn Stroomen // Neffens de Wilge Boomen.
'tWindeken datter gurich schraelt,
Die reycken nu haer toomen // Den Heylant vanden vromen.
In weeldige vreucht // Dewijle dat verheucht,
De groene ionge Jeught // Door Goddelijcke deucht,
Vrolijck in geneucht // Hemel ghy vermeucht
Verkeeren 'tschromen.
2. t' Swalpende Golven van het Meyr
En d'opgestegen Baren // Condy wel haest bedaren.
En 'twrevel-moedich Ammons Heyr,
Als sy vergadert waren // Met haer verwoede Scharen,
Wraeckgierich ontstelt // Die zijn nu al ghevelt,
Hoe groot dat hun gewelt // In Zielen was getelt,
Heylant Zilo helt // U lof sy vermelt,
By d'Heyl'ge Altaren.
3. 'tVrolijcke Reijen MirJams was
Van soo veel Maeghden Tongen // U vrolijck Heer gesongen.
Als Pharao int Harrenas,
Door Godes macht bedwongen // sonck als de Baren sprongen.
Tot aen het Gestard // Hoe seer dat hy verhard,
Den Hemel noch al tard // Met schande hy noch ward
Uyt 'tzandighe swart // Aen d'Oever so vart,
Door ons ghedronghen.
4. 'tVloeyende Water van den Nijl,
Egipty dorre Stranden // En al de Mooren Landen,
Besproeijen 'tdroogh maer voor een wijl.
Maer wie met Godes handen // Verscheurt der boosen banden.
Sal g'laeft in het licht // Door Godes aengesicht,
Daer het alles voor swicht // wanneere dat hy richt,
Zijn nimmer beticht // Maer eewich gesticht,
Sond vry, voor schanden.
5. 'tSondeloose Schaepjen datter graest,
En scheert de groene Blad'ren // Koemt u als offer nad'ren.
De hooghe vreucht maeckt ons verbaest,
Heer isser oock wel quaderen // Weg, als onse Vad'ren
Nu hebben gegaen // En voor u oock misdaen,
Die ghy niet wilt versmaen // Maer ghy neemtse noch aen,
Ja wilt hun verslaen // Die hun tegen staen,
En haer vergad'ren.
Iephthah. Thola. Zarezar. Israel. MirIa.
Ach Heer! wat? ick sie mijn Dochter comt my tegen,
O druck! nu zijght mijn Son. Fy rampsalige Zege.
Wat wonder is u Heer?
O bitt're vreucht!
Segt ons de waerom vry:
Wats u geschiet?
Mijn Dochter!
Mir.
Hoe buyghdy my!
Hoe bedroefdy my!
Ic heb een woort gesproken,
'kHeb Gode yets belooft, en 'tkan niet zijn gebroken,
Mijn Dochter 'tis u doot, dat ghy my d'eerste uyt
Mijn huys ontmoetet, ach!
Mijn Vader.
groene spruyt,
'kWil, 'k en kan,
Mijn Vader hebdy mont ontloken
En ge'opent tegens God? d'wijl d'Heer u heeft gewroken,
En gaf den Ammonijt verwonnen in u hant:
So doet met my u Maeghd na u belofte, want
Ist d'Heere selfs belooft, hoe soument niet volbrengen?
Sulckx wil den Hemel niet in eewicheyt gehengen.
Dat g'u becomm'ren soud, met my u eenigh Kint,
O neen Vader! dwaelt niet, 'tliefst dat u Dochter mint:
Volbrenght, hier is de geen die heylichlijck wil lijen,
Vergunt my maer een Beed? Mijn Vader, antwoort ia?
Mijn Dochter, wat's 'tversoek?
Dat ik twee maenden ga,
Als nu hier van u af met mijne Maeghden heenen,
Om op het stil geberght mijn Maeghdom te beweenen,
En na gesetten tijt volstreecken en vervult,
So com ick wederom.
Gaet Dochter, 'tis mijn schult,
'kEn kan u ongeval niet met 'tgeval verblommen,
Comt in, mijn droeve ramp die doet mijn druk verstommen.
Derde Handelinge. IIII. Vytcomste.
MirIa, met haer Gespelen, Eerste. Tweede Maeghd.
Waer henen droeve Maeght? waer henen strekt u reys?
Geteeckent en geperckt: Ay Hemel! Ick en eysch
Maer tweemael 'tsilver licht der cromme Maen te vollen
Te sien, of dat sy siet mijn lauwe traentjens rollen
Uyt ruyme oevers-Beeck, gebortelt uyt 'tbeluyck
Van dit gespiegelt licht, en g'lijck Zêes-water-kruyck,
Hoe dick die 'tglasich nat verliest door klare ad'ren,
Sy mindert niet, maer kan noch even veel vergad'ren.
So isset oock met my, hoe menichmael ick stort
Mijn water-tranen uyt, so com ick niet te cort.
'tGedenck, alleen 'tgedenk 'tgeen door mijn sinnen sobbelt,
Iaeght opwaerts 'therten vocht, 'tgeen uyt de ooghen bobbelt.
Gelijck de groote Zee, die minder Zeén voet,