floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Veel liever wil Alcip mins strijd met Venus slechten,
Als wel geharnast, met den grooten Krijgs God vechten;
Dies ik vrymoedig ga, en doe 't gun gy begeert.
Een ding dient noch gezeyd al eer gy derwaerts keert;
Geen rechte lievert kan volkomen vreugd genieten,
Indien hv zich ontziet het bitter van verdrieten;
Alcippe, ach! gy voed de zoete minne vlam
In d' alderschoonste Vrouw, die oyt van Vrouwen quam;
Minzaem, beleeft en heusch, in 't Hof, nocht op der aerden
En leeft 'er haer gelijk in edelhedens waerden;
Van dees beloof ik u, uw lusten na begeert,
Mits dien dat gy aen my beloften doet, en sweert,
Dat gy de zake zu lt by u verborgen houwen,
Gelijk ik u dat wil, Alcippe, toe vertrouwen;
Haer naem zy niet gezeyd, haer minne niet gemeld,
Nocht ook aen niemant niet u zoet bedrijf verteld;
Ook zal dees Jufvrouw uwe komste niet gedoogen,
Ten zy, dat het geschied met toegebonden oogen;
Geblinthokt moet gy gaen, daer gy na uwen zin,
Gebruyken meugt uw lust.
Hoe zoet de lusten zijn, dit maektze mijn weêr tegen;
Al was de lust van min noch duyzendmael zoo zoet,
Ik zoekze niet daer ik ze blind'lings vinden moet.
Ik bid, voldoet mijn beê, want gy niets hebt te vrezen,
Ik sweer 't daer zal in 't minst voor u geen prijkel wezen;
Waer is uw moedigheyd, waer zulke strikte wet,
Waer vreze, die dat zoet van min te rugge zet?
De min behoorden 't hert aen lust zoo vast te klinken,
Dat geene achterdocht, uw minne lust ontjaegt,
Te meer, dewijl gy zelfs gebeên word van de Maegd;
Fy Moeder! uyt wien gy ontfangen hebt dit leven;
Fy u natuur! die hem dees schoonheyd hebt gegeven;
Fy borsten! die hy zoog, van zijne kindsheyd af;
Fy! dat de schoonheyd hem geen meerder moed en gaf;
Fy! daer een Vrouwe-lust door moedelooze mannen,
Kleynhertig en te kinds zoo licht word uyt gebannen.
Alcippe, ach! gy zijt die gene die gy bent,
Ik sweer 't, dat ik u noyt zoo hert-loos had gekent.
Wie leeft 'er die niet zoud veranderen zijn zinnen
Van alle achterdocht, om zoete lust der minnen
Te plegen; zoete min, geen bitter ongeval,
My uwe zoetigheyd voortaen misgunnen zal;
Geen swarigheyd, geen zorg, en zullen my doen schromen,
Het zy in wat geval, om tot dat zoet te komen;
Gabrina, isse schoon?
En is 't haer wil en zin,
Dat ik te nacht met haer zal plegen zoete min?
Soo bid ik dan laet my niet langer wachten;
Hoe tokkeld my de lust, hoe spelen mijn gedachten;
Hoe kitteld my de graegt met innerlijke brand,
Om aen de min Godin te doen mijn offerand;
De vreugde schijnt mijn hert in tijds vertrek te klemmen,
Gedachten in de vloed van Cypris stromen swemmen;
De lusten maken zeyl om met voor-wind van min,
Ruym-schoots de haven van mijn lust te loopen in.
Alcip van de Princes in minne-lust ontfangen;
Die vleyd, die bid, die streeld, die Lief-koost, en die smeekt,
En offert Venus vreugd, met kusjes op haer wangen;
Hoc hy haer spraek verzoekt, niet eens zy weder spreekt.
Na de Vertooning brengt GABRINA, ALCIP weder op zijn plaets, en gaet
						voort weg.
Ha min! hoe vol-op heb ik daer uw zoet genoten,
Hoe heeft het minne luk Alcip in lust gestreeld;
Ach! ach! hoe heeft de min na wil, en wensch gespeeld,
Als zy my had omhelst in armen vast besloten.
O min! waer uyt is doch de zoete lust gesprooten,
Die tot dit zoet genot Alcippe heeft gebracht;
O min! hoe zoet hebt gy mijn lusten toegelacht;
Dat ik niet weet wie 't is, dat heeft my meest verdroten.
Doch, zoo veel speurden ik, hoe wel ik niet en zag,
Dat deze Jufvrouw, in wiens armen dat ik lag,
Was jeugdig, lief en zoet, volmaekt in kunst der minne.
Natuur gy die in haer dit minne-vuur ontstaekt,
Hebt haer ook in de min volkomentlijk volmaekt;
En die volmaektheyd is geoffert aen mijn zinnen.
Wat Jufvrouw mocht dit zijn, ach Venus! ach! wie is 't?
Die my haer minne gaf, ik wensch dat ik het wist,
Wie my de zoetheyd van de minnery verliende,
En in dat zoet onthael mijn grage lusten diende;
Met bolle lipjes my zoo lodderlijk gekust,
En alles wat zy heeft geofferd aen mijn lust,
Neef Clindor, wel te pas, hoe zoud ik doch vermogen
Te veynzen 't luk voor u, dat my hier is geschied?
'k Zal 't u verklaren, Neef, want veynzen kan ik niet;
Hoe zal ik op het best met woorden u verklaren,
Wat vreugde my alreê ten Hoof is wedervaren?
Ach leyder! deze tong gebreekt het aen de macht,
Te melden 't zoetste zoet dat my de minne bracht.
Hoor toe ik zal 't u zeggen;
Als my de min, ik zeg de minne, dag ging leggen,
Dat ik op vreemde wijs most komen daer ik zouw,
Genieten minne-vreugd van een Princesse Vrouw;
Een Vrouw van groote macht en Adel hier ten Hove,
Heeft my 't luk meer vergunt als Clindor zal geloven;
Een oude Vrouw heeft my tot dit geluk gebrocht,
En door dees Vrouw heeft zy het zelfs op my verzocht;
Ik most geheel verblind by deze Iufvrouw komen,
Doch mits dat my het licht, in 't by zijn wierd benomen;
Kost ik niet zien wie 't was, wiens rijke Ledekant
Door 't zoete minne vuur bedoven stond in brand;
Waer in ik deze nacht na mijn begeerten ruste,
Met lieffelijk onthael, haer lieve lipjes kuste;
Zoo dat de volheyd ik van dien niet zeggen ken,
Doch een zaek is 'er daer ik moeyelijk om ben;
Dat 's dat ik niet en mogt de plaets mijns vreugde weten,
Noch wie dees Iufvrouw is, en hoe zy word geheten;
Wat listigheyd dat ik hier toe heb aengewend,
Zoo wierde my nochtans haer name niet bekend;
Doch zoo veel is 't, de plaets waer zy my deed ontbieden,
Bespeurden ik dat was een plaets meer als gemeen,
En als ik op haer koets by duyster quam getreên,
Tuygden 't gevoelen my de kostele çieraden,
Waer meed haer Ledekant my docht te zijn beladen;
Bedenk eens Neef, bedenk wat vreugd mijn hert ontfing,
Als ik by zulken Vrouw gantsch naekt te bedde ging;
Denkt by u zelven eens, hoe 't hert in lust most woelen,
Als ik haer borsjes mocht, en oock wat meerder, voelen;
Haer borsjes matig rond, zoo poezelig en zoet,
Dat 'k, als ik daer van spreek, in vreugde swijnen moet;
Wat noch de rest belangt dat zal ik stille swijgen,
En wenschen, zoo mijn lust die vreugd noch eens mach krijgen,
Dat my dees lieve Vrouw mocht werden dan bewust.
Gy, die my hebt ontdekt 't genot van uwe lust,
Kunt middel, zoo gy wild, door mijne raed bekomen,
Waer door de kennis kan by u worden genomen;
Indien zy wederom u komen doet by haer,
Neemt dan gelegentheyd, in dezer voegen waer;
Wanneer gy by haer zijt, in 't afscheyd gaet ter zijen,
En wild uyt het gordijn, oft het behangzel snijen
Yets van de franje, die u melden zal wie 't zy,
Met wien gy hebt gepleegt uw zoete minnery;
Gy, die door 't sny en zult gordijn oft hangzel schennen,
Zult zekerlijk hier door de Iuffrouw leeren kennen,
Mitsdien dat gy daer na by daeg het Hof door gaet,
En met voorzichtigheyd wel naerstig gade slaet,
In welke zael het is daer gy gordijn geschonden,
Of 't hangsel hebt gesneên, hier door zal zijn bevonden
Wie 't is.
GABRINA.
O blijde nacht! voor hem die nu in minne-lusten,
By mijn Princesse leyd in lieve vreugd te rusten;
En voor de tweedemael mins zoetigheyd geniet,
Wie kan bedenken wat 'er niet ten Hoof geschied.
De tijd die is na by dat ik Alcip moet halen,
Me-vrouw die klopt; en eer den dag begind te dalen,
Moet hy vertrekken; dies ik daed'lijk binnen treê,
En breng Alcip geblint weêr op zijn eerste steê.
Het veynzen is vergeefs, al woud Princes niet spreken,
Ik weet dat zy het is, alleenig door dit teken;
Wat dat ik bad 't was niet, hoe 'k smeekte, zy sweeg stil,
En gaf mijn lieve lust volkomen alle wil;
Terwijle mijne hand haer blanke leden streelde,
En zy in mins vermaek op 't zoetste met my speelde;
Al wat ik deed was wel, al wat ik sprak was goed,
In 't kort, al wat zy heeft is uyter maten zoet:
Doch, 't scheen, na dat ik aen haer wezen kost bespeuren,
Dat zy, heel moeyelijk, haer zelven ging versteuren,
Als ik in 't lief gestreel, met zachte woorden riep,
Princes; verschrikten zy, al veynzend oft zy sliep;
Maer dwers, en heel verkeerd zy haer na die tijd toonde,
Hoe 'k om verschooning bad, in 't minst zy my verschoonde;
Ik ga zoo datelijk na mijn Neef Clindor toe,
Aen wien ik klarelijk hier van ontdekking doe.
Fy valsche pry,
Noyt had ik u vertrouwt zoo trouwloos tegens my.
Hoe komt den vreemdeling Alcippe dan te weten,
Dat ik ben de Princes? gy hebt het hem gezeyt.
Sweert niet, 't is valsch, ik weet dat gy my payd met logen,
Gy hebt my, snode pry, verraden en bedrogen.
Gy weet het hooge Goôn, dat ik onschuldig lije,
Alcip uyt.
Princes, daer komt Alcip, ey! schuylt gy wat ter zije.
Ik zal uyt zijne mond de waerheyd wel verstaen,
En wie hem van Princes de kennis heeft gedaen.
LUCIA schuyld ter zijen, en luysterd.
Alcip, de Jufvrouw heeft op heden my doen weten,
Dat gy te nacht haer hebt Princes Lucy geheten;
Wat reden hebt gy, dat gy haer zoo hebt genaemt?
Alcippe, ziet wel toe, in 't minst u niet betaemt,
Te seggen 't gun gy zegt; gy waend haer wel te kennen,
En lichtelijk zoud gy door waen de eere schennen,
Van die, die eerelijk haer eer noyt heeft verkort,
Ziet toe dat zy haer wraek op u niet uyt en stort.
Gy hebt een ander veur als gy wel zult vertrouwen,
Ik raed, Alcippe, u, dat gy de mond wild houwen;
Ik bid u, zeg my doch, Alcip, hoe quam het by?
Dat gy de Iufvrouw hebt genoemt Princes Lucy;
Gy mist, voorwaer gy mist, en gy met dit te zeggen,
Soud de onschuldige oneer te laste leggen,
Dies zegt my door wat reden gy dit hebt gedaen?
In welker voegen gaf u Clindor doch te weten,
Dat deze Iufvrouw zond Lucia zijn geheten?
Soo ik door Clindors raed, de laetste nacht verleden,
Een stuk van het gordijn heb zoetjes afgesneden,
En in de Zael geweest, bevond ik na der hand,
Als dat het de gordijn was van de Ledekant,
Waer op dat de Princes gewoon is 's nachts te rusten,
Met wien ik heb geboet de zoete minne lusten.
Alcip, 't is misverstand, 't is de Princesse niet,
Dies ik u raden wil dat gy wel voor u ziet,
Dat gy in 't minste deel wild zulliks van u geven,
Of 't zoud u lichtelijk, gelooft my, kosten 't leven;
Alcippe, swijgt, en dit vermoeden u ontslaet,
Vaer wel, gedachtig zijt te volgen mijne raed.
Gabrina ik beloof uw woorden te onthouwen,
En swijgen; wat gebeurt 'er valscheyd onder Vrouwen!
'k Vergeef 't Alcippe, maer tot Clindor 't herte strekt,
Met lust om hem door wraek zoo moe en mat te maken,
Dat hy niet levendig hier uyt het Hof zal raken.
Verschijn, ô wreede Wraek! vertoon uw nare Nacht!
Koom helsche Nijdigheyd, en pleeg uw groote macht;
Koom, zeg ik, en verschijn, verschijn u voor mijn oogen.
Maer ik, ha Vrouw! van groot vermogen,
Wild gy my dienste doen?
Wraek,
Princes my maer gebied.
Lief zijn my uw geboden;
Princesse tot dit werk is my op 't hoogst van noden,
Mijn Speel-genood, den Nacht, wiens macht het al bedekt,
Wat tot een slimme gang langs boosheyds paden trekt;
De boosheyd schuwt het licht, en wil in duyster dolen,
De wraek en nijdigheyd zijn aen de nacht bevolen;
Wanneer ik met de nacht mijn offerhand bestem,
Soo heeft mijn doent en werk te beter pit, en klem;
Geliefd het u Princes, dat ik de nacht verbeyde,
Om dan de nijdigheid door wraek-lust aen te leyden?
Doet zoo, schikt dat gy u na mijn begeerte voegt,
Dat 's dat gy my met wraek ten vollen vergenoegt.
Ik wil dat gy u zult vervoegen met malkander,
En by Marcellum gaen, de Neve van Pimander,
Bewegen hem dat hy ten strijde treed, voor mijn,
Met Clindor, van wiens trots de Wraek voldaen moet zijn.
Waer MARCELLUS verzelt is met de WRAEK, NACHT, en NYDIGHEYD, en LUCIA hem
						toe-reykt een Degen, als wraek verzoekende op CLINDOR.
De Nijdigheyd en VVraek hier met de Nacht verzeld
Op hitzen 't herte van Marcellus om te vechten;
Dies de Princes het swaerd hem in de handen steld,
Om haer geleden spijt met volle wraek te slechten.
De Wraek en Nijdigheyd my hebben aengebeden,
Dat ik voor de Princes in een gevecht zoud treden,
Met Clindor, die de eer van de Princesse roofd;
Dies ik met Eeden heb de wraek aen haer beloofd,
En ga om Clindor tot het strijden uyt de dagen,
Die haest zijn valscheyd zal met droevig leet beklagen.
Daer komt hy wel te pas; eer-schenner van een Vrouw,
Den naem van Hoveling ik u niet waerdig houw;
Hoe dorst uw valsche tong Princessen eere schennen?
Alreê, dewijl gy my onrecht te laste legt;
Wel aen, denkt vry dat noyt u Clindor zal ontwijken,
En of my hert gebreekt dat zal ik haest doen blijken;
Vertrouwt vry dat het my niet schorten zal aen moed,
Hoe trots gy scheld en dreygt, ik laet u niet te goed;
Segt my wanneer, en waer gy wild dat ik zal komen,
Daer my door uwe hand de ziele werd benomen;
Wat waend gy dat ik u ontzien zal? neen geenzints!
Uw dreygen acht ik wind, en vreezen waer te kinds;
Wel aen steld uur en plaets.
De uur is al gebooren,
't Verdriet my van een Boer meer woorden aen te hooren;
'k Acht dat gy langen tijd ten Hove hebt verkeerd,
Daer gy de oeffening van wapens hebt geleerd,
Betoond nu wat gy kunt, 't za als gy wild.
Voor dezen,
Ha! trotze dwingeland, 't is waer, placht ik te wezen
Een Herder die te land de Schapen heeft gehoed,
Daerom niet min als gy in heusheyd van gemoed;
'k Schroom met geen Edelman, hy zy wie 't zy, te vechten,
Soo u een Boer verwind, zal d' eer zijn luk oprechten,
En door de vlugge Faem uytblazen over al,
Hoe dat een Boer hier brocht een Edelman ten val;
Marcellus, als 't u lust.
Zy raken in gevecht, MARCELLUS werd gewond, en valt dood
						teraerden.
Daer leyd den snorker nu, en laet de romp te pande;
Best is 't dat ik vertrek, naer Gotten neem de vlucht,
Eer deze zijne dood verspreyd werd door 't gerucht.
Hoe vinnig is 't geluk, eylaes! Lucia tegen,
'k Wil dat men Clindor zal, hier over alle wegen,
Vervolgen, en met vlijt na sporen, op dat hy,
Voor zijn bedreven quaed, rechtvaerdig straffe ly.
HOe edel is de deugd in die de deugden plegen,
En door deugds werken 't loon van deugds verdienst verkregen,
Gelijk het blijkt aen u, Pimander die met lof,
Een heerlijk ampt bekleed hier nevens my, in 't Hof.
Grootmogende Vorstin! wie zich gewend te stappen,
Van zijne kindsheyd af op deugdens eerste trappen,
Die raekt van laeg om hoog, daer 't luk haer gaven toond,
En daer men 't deugdzaem hoofd met groene lauren kroond;
Eer noch mijn jeugdens bloem te dege was ontloken,
Heb ik, doch zonder roem, en ongeveynsd gesproken,
My tot de deugd gewend, na eer en lof gestaen,
En ben zoo, voort en voort, langs deugdens pad gegaen;
Tot ik de gunst uws Majesteyts quam te betreffen,
Die 't lusten mijn geluk dus hooglijk te verheffen;
De deugd verdiend deugds loon, dies ik my schuldig ken,
Vorstinne, t' uwen dienst, wiens Dienaer dat ik ben;
En wil nocht goed, nocht bloed, nocht lijf, nocht leven sparen,
Om uwe Majesteyts verdienst te evenaren,
Met deugds vergelding, 't zy in welleker geval,
Uw Majesteyt van my dat ook begeeren zal.
Weldaed diend wel beloond, en dit zijn de ugdens wetten,
Hier staet een heusch gemoed aendachtig op te letten,
Dat hy als 't tijd vereyst getrouwe hulpe bied,
Aen die, van wien, zeg ik, hem deugden zijn geschied;
Verdorven eeuw, helaes! hoe weynig, in uw dagen,
Bevindmer, die haer na de wet der deugden dragen;
Maer loonen goed met quaed, die vaek het meest verdiend,
Werd veeltijds, na verdienst, beloning niet verliend;
Hoe veele zijnder die nocht last nocht moeyten vrezen,
En trachten zoo hun rijk, oft land ten dienst te wezen;
En zonder dat hun loon verdiening evenaerd,
Ondankbaerheyd, met recht, voor goddeloos verklaerd.
Genadigste Vorstin! door medely gedreven,
Koom ik my hier voor u demoedelijk begeven,
En zoek genade op die misdaed van die geen,
Die van Marcellus wierd bevochten, en bestreên;
Genade, ô Vorstin! voor Clindor, uw gevangen,
Wiens rouwig herte perst hem tranen op zijn wangen.
Sijn misdaed rees uyt dwang, en niet uyt wraek oft haet,
Dies bid ik, ô Vorstin! verschoon, verschoon de daed.
't Verzoek is vruchteloos, hy zal zijn straf verwerven,
En, na verdiensten, zal men Clindor ook doen sterven.
Dewijl my voor Clindor genade word ontzeyd,
Dient vruntschaps rechte proef van my in 't werk geleyd,
En middel aengewent om Clindor te bevrijen,
Van zijn gevankenis, en al te droevig lijen;
Wat middel best gepleegt, en in het werk gestelt?
Waer door dat Clindor raekt uyt 's vyands wreed geweld;
Ik weet, indien ik had noch thien of twaelef mannen,
Tot hulpe mijns beleyds, met wien ik aen mocht spannen,
En my vertrouwen, op haer trouwheyd, 'k weet dat wy
Door dit beleyd gewis hem kosten stellen vry.
't Is morgen markt-dag, dies de luy na stad meest keeren,
En het Kasteel ontbloot, daer wy in Boere kleeren,
Ons veynzen zullen yets te veylen; in dees schijn,
De plaets, daer Clindor zit, licht kan vermeestert zijn;
Daer dient geen tijdt versuymt, naer Gotten is geschreven,
Als dat men Clindor zal beroven van het leven;
Dies ik op 't spoedigst reys, verzelt met meerder macht,
Op hoop mijnaenslag werd gelukkelijk volbracht.
Ach! my ellendig mensch, hoe ik my keer of wende,
Ik draeg, eylaes! met my, mijn knagende ellende;
Ach Clindor! hoe bedroeft is uw ontstelde geest,
Die dag en nacht met schrik inwendig is bevreest;
Waer dat ik ben my dunkt ik zie de Wrake komen,
De nacht beswaert de Ziel met schrikkelijke dromen;
De vreeze beeld my in de straffe mijnes daeds,
Gerechtigheyd wil 't lo on mijns uytgewrochte quaeds;
't Gerucht gaet hier ten Hoof dat ik zal moeten sterven;
Wat droefheyd zal, eylaes! mijn oude Vader erven,
Als hy dees tijding hoort? ô Hemel! kan het zijn,
Stort uw genadigheyd nu eenmael uyt op mijn;
Mijn Geest ten hoogst beroerd, op wreedes doods geruchten,
Mijn hert lost, dag en nacht, veel bitterlijke zuchten;
De Ziel is steeds vol schrik, angstvallig en ontroerd,
En schijnt al levend my ten lichaem uytgevoerd;
Soo haest ik mijn natuur tot rusten heb begeven.
Dunkt my ik zie, helaes! het swaerd al opgeheven,
En vaerdig tot de slag; my dunkt dat ik zie staen,
Den Beul, om my de kop van dezen romp te slaen.
O God! wat vreugd kan ik noch in mijn droefheyd leeren,
Als ik uw woord gedenk, ô opper Heer der Heeren!
Wat is uw woord een troost in dees mijn bange nood,
Het woord des waerheyds zelfs, 'k wil niet des zondaers dood,
Maer dat hy zich bekeer, bekeerende mach leven;
O ongemeten troost! den zondaer toegeschreven;
O Clindor! drukt dit woord in 't diepste van uw hert,
Verhoopt een Hemels vreugd, na dees uw Aerdsche smert;
Het leven door de dood, opstanding door het sterven,
En voor een Werelds strijd, een Hemels kroon te erven;
Dit neem ik tot een troost, en bid u Hemels Heer,
Versterkt my door uw Geest, hier in hoe langs hoe meer.
Geen Ridder, 't zy hoe kloek hy tegens my zich stelde,
Dien dees mijn trotzen arm niet los ter aerden velde;
Geen Ridder die om eer, 't gevecht met my begon,
Dien ik niet Ridderlijk met wapens overwon;
Ik, door zijn Majesteyt van Spaengien, uytgezonden,
Om wapen eer, heb noyt zoo sterken Held gevonden,
Dien ik niet heb het hoofd van zijnen romp gesneên,
Hoe moedig dat hy was, hoe trots van lijf en leên.
Hier in Marcilien ik my ten Hoof vertoone,
Om zien wat Ridders, en wat Edelen daer woonen;
En oft'er yemand zy van zoo veel moed en hert,
Dat hy te voorschijn komt, als hem Alphonsus tert.
Ik ga ten Hoof, om daer mijn eere op te rechten,
En zien of 't yemant lust om eer met my te vechten;
Marcilien wel eer van Ridders was verzien,
Die Ridderlijk het hooft een Ridder dorsten bien.
Sa mannen, toont dat gy tot trouwheyd zijt genegen,
En dat gy Clindor in de nood niet laet verlegen;
Doet blijken dat gy noch tot Clindor liefde draegt,
En dat gy neffens mijn, uw lijf en leven waegt;
Neem moet, hier is de plaets daer Clindor zit besloten,
Van wien zoo meenig mensch getrouwheyd heeft genoten;
Laet zijn getrouwheyd nu met trouwheyd zijn beloond,
En dat zich yeder nu getrouw aen Clindor toond.
Een zaek dient ons voor al op 't hoogst in acht genomen,
Dat is, zoo haest als wy omtrent den ingank komen,
Dat men in stilte dan terstont de Schild-wacht velt,
Met al wat tegen ons sich in de wapen steld;
Wy hebben geen gevaer, nocht tegenstant te vrezen,
Mits dien het volk al meest wis in de stadt zal wezen.
Sa Helden, dat 's u voor, die 't lust die volge my,
Op hoop den aenslag ons gelukkelijk gedy.
Alcip, hoe dus verbaest? ik oordeel uyt uw wezen,
Dat Clindor, buyten hoop, het sterven heeft te vrezen.
Neef Clindor, vrundschap heeft zoo veel te weeg gebrocht,
Dat ik, in deze schijn uw leven heb gezocht;
Gebeden kosten de Vorstinne niet bewegen,
Dies heb ik tot mijn hulp dees Edellien verkregen,
En met beloft van eed te wagen lijt en goed,
Om voor te komen wraek, genegen tot uw bloed;
Wy onder dit beleyd, zijn in 't Kasteel gekomen,
De Schild-wacht onvoorziens het leven afgenomen,
Om u getrouwelijk van doods gevaer t' ontslaen.
Hoe trouw uw vrundschap is, dat doet uw liefde blijken;
Manhafte Edellien, gy doet te veel voor mijn.
O vrundschap! door de deugd aen Clindor nu gebleken.
O trouwigheyd! wiens liefd mijn tong niet uyt kan spreken;
O deugde! die aen my dees vrundschaps proeve toond,
Van waer komt my de macht die deze deugd beloond?
Door onze krachten wy de yzers grof en dik,
Af rukken van hun steê, dat 's in een oogenblik,
De grendels breken af, en slaen de sloten open,
En door een sterke kracht Neef Clindors leven kopen;
Laet ons gelijker hand dit rukken gaen om veer,
En smijten van de muur een stuk ter aerden neêr;
Daer is een opening; 't za Neef terstond aen 't vluchten,
Eer dat men in de stad mach hooren dees geruchten,
't Is tijd en over tijd te raken op het pad.
Hoe schielijk kan 't geluk in onluk zijn verkeerd,
Op d' eene dag verhoogt, op d' ander dag verneerd;
O wonder wankel rad! hoe los zijt gy in 't dreyen,
Die heden werd gevleyt, moet morgen and're vleyen;
Die heden is een Heer, een Prins, een Vorst, een Graef,
Is morgen maer een knecht, een Dienaer, ja een Slaef;
Die heden is vereert ten Hemel toe verheven,
Moet morgen in verdriet en droeve quelling leven;
Zoo gaet het met den mensch hier op dit aerdsche dal,
Niemant, zoo lang hy leeft, weet wat hem beuren zal;
Den tijd maekt droeve bly, en blijde vol bedroeven,
Den armen maekt hy rijk, den rijken doet hy proeven,
Het bitt're ongeval van droeve armoeds nood;
Doch 's menschen ongeval dat eyndigt door de dood.
Der Gotten Majesteyt, door gramschap heel ontsteken,
Vermits Alcippe deed de boeyens open breken,
Zend Post op Post ten Hoof; begeert van de Vorstin,
Dat men Alcippe straft voor al het Hof-gezin.
Na dat de bank van Recht op heden was gespannen,
Heeft men Alcip, hoe wel noch vluchtig, hier verbannen,
En als een guyt verklaerd, die booslijk heeft verkort
De wetten van het recht, waer door hy balling word;
Mijn deert zijn ongeval, en die het recht mocht zeggen,
Men kost al dit bedrijf Princes te laste leggen;
Zijn schuld is niet zoo groot als recht na recht mocht gaen,
Heeft hy verbeurt, dat 's waer, maer waer uyt is ontstaen
De oorzaek van sijn schuld, in 't geen hy heeft misdreven?
Wie 't quaed bestraffen wil, moet quaed geen oorzaek geven
Lucia de Princes gaf oorzaek tot de daed;
Maer schoon zy heeft misdaen; wie straft haer van het quaed?
Wie doet de Paus in band? wie wil de wil beletten
Van die, die na hun wil de wetten zelver zetten?
Ten voegt geen onderdaen, als zijne Vorst misdoet,
Te strasten zijn bedrijf, maer 't past hem dat hy moet
Gedulden in het geen daer Vorsten in verbeuren;
't Is droevig, door haer quaed de straffe te betreuren;
Alphons. uyt.
De straffe van het quaed uyt hare lust ontstaen,
Holla! ik swijg vermits ik yemand daer zie gaen.
Mijn Heer, uw heusheyd zal ik evenaren moeten,
Met wensching desgelijks.
Mijn Heer, is hier in 't Hof,
Geen edel heusch gemoed, 't geen tracht na eer en lof?
Gelijk 'er eertijds veel alhier ten Hove waren,
Die Lans en Speer zoo trots in zadel voerden, dat
Marcilien daer van heeft altijds d'eer gehad.
'k Bezoek, gelijk mijn plicht van jongs is aengeboren,
De grootste Hoven, om daer Ridders op te sporen,
Die ik de proeve doe mijns wapens kunst, alleen,
Om door een groote naem tot hooger lof te treên;
'k Ben van de Ridderschap uyt het getal der Ronden,
't Welk in des Konings Hof van Spaengien word bevonden;
Mijn wapen is getuyg van 't geen ik u verklaer,
En werd dat niet gelooft, zoo maekt de daed het waer;
'k Verzoek mijn Heer gelieft ten Hove te doen weten,
Dat hier een Ridder is die zich wel durfd vermeten,
Dat in dit gantsche Hof is niet een zulken man,
Oft Ridder, die Alphons met wapens trotzen kan.
Ten waer geen heusheyd u dijn voorstel te ontzeggen;
Ik ga, om 't Hof-gezin de zaken voor te leggen,
Als dat gy Ridderlijk ter wapen yemand daegd,
Licht gy een Ridder vind die 't strijden met u waegd.
AMASIS, PIMANDER, LVCIA, LEON, ALPHONSUS, RODRIGO, en alle de Edelen, en
						Hovelingen.
GEen Bulderende wind beroerd de herde rotzen,