floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Vernuft zeer kunstig op een’ kleine kloot begreepen.
Ach Réênvanstaat!
Hy slaapt nóch niet.
Myn hartzeer, myn
Verdriet, myn’ wéllust, ach!
Hy droomt naar alle schyn.
Betoverster van myn gezigt, licht van myne oogen,
Zyt gy de myne? is’t waar? én bén ik niet bedroogen?
Ja, Ja, hy slaapt, én droomt.
Waar blyft ge? ik kan niet meer
Vertoeven.
Zyt gerust, men komt. Myn Heer, myn Heer.
Wat sammelt ge?
VERSTAND op de Koets, VLEIJERY, EIGENBAAT in Koninklyke kleederen, mét
						een’ Pook in de hand.
IS het tyd?
Nooit kon ’t u béter slaagen;
Nu kunt gy mét Verstand omspringen na behaagen.
Ga, zég de vrinden dan, dat iederéén zich dien’
Van zyne kunst, gelyk ’t bestémd is.
VERSTAND, EIGENBAAT.
KAn ik uwe ongenade omzétten, nóch betoomen?
Vergéld ge dus myn’ liefde?
Is ’t waaken, óf is ’t droomen?
’t Is droomen; ja, hy slaapt. Verliezen wy geen tyd;
Hy slaap’ voor eeuwig, én zy troon, én leeven kwyt.
Hélp, hélp; ik word vermoord: ay my! ik stérf.
EIGENBAAT,
Wy leeven.
Ay! ay!
KWAADAARD, ONDEUGD, EIGENBAAT.
WAt wordt ’er op des Koninks koets bedreeven?
Wat wil dat naar geschreeuw?
De Koning slaapt, zoet, zoet.
Wy moeten stil zyn; maar gans lichters! wat al bloed!
De Koning dood! helaas, wat schriklyker vertooning!
De Koning is niet dood; zie my aan, ik bén Koning.
Hoe, gy de Koning? gy? zyt gy niet Réênvanstaat,
De Koninklyke Bruid?
O neen, ’k heet Eigenbaat;
En dien me alleenlyk van die and’re naam by Grooten
In handelingen, daar iets wigtigs wordt beslooten.
Maar ik bén Eigenbaat, myn érfdeel is de kroon.
KWAADAARD, ONDEUGD, EIGENBAAT, WIL, ARGLISTIGHEID.
DAar komt Mêvrouw de Infante.
Ondraagchelyke hoon!
My dus mét kétens, als de snoodste der slaavinnen,
Te boeijen!
Stél u wat gelaaten, dwing uw’ zinnen.
’t Geschiedt uit last.
Wie heeft die last gegeeven?
Hoe gy? is dit dan die beloofde huuwlyksstrik,
Daar myn’ verlangende, én verliefde ziel om blaakte,
’t Geluk was veel te groot, daar gy na haakte.
’t Is eers genoeg voor u te weezen myn’ slaavin.
In wélk een’ bitt’re haat verandert uwe min
Dus onvoorziens! wat leed héb ik u toegedreeven?
Maar wat beschouw ik! Góôn! myn’ Broeder om het leeven
Gebragt! wie is, wie is die schélmsche moordenaar.
Ik héb dat héldenstuk voltrokken.
O Verraâr!
Beklaag u myner niet; ik héb u niet verraaden.
’k Bén Eigenbaat; wie hoopte iets anders van myn’ daaden
Gy hébt verzócht, dat ik my zoude ontdékken; nu
Ontdék ik my te récht, dus vergenoeg ik u,
Om myn’ beloften, nóch gewoontens te overtreeden.
’k Bén Koning Eigenbaat, die in de schyn van Réden-
Vanstaat dit Eiland mét bedróg, én mét gewéld
Héb ingenomen, én Verstand ter néêr gevéld.
Mét wat Réchtvaerdigheid?
Hét is my onverschillig,
Mét récht, óf onrécht; al, wat my behaagt, is billig.
Gy, snoer uwe bitse tong, én voeg u tót uw’ pligt;
Gy weet, hoe ik ’t versta. Gehoorzaam, dien, én zwicht.
SCHYNHEILIGHEID, EIGENBAAT, WIL, ARGLISTIGHEID, ONDEUGD.
O Vórft, de Zinnen uw’ nieuwe onderdaanen komen
Mét vreugd van alle kant aanloopen, ingenomen,
En opgemaakt door myn’ gewoone kunsten, om
U hunne eerbiedigheid in uw nieuw Koningdom
Op te ófferen. Bedróg, én Vleijery geleiden
De schaaren, die zich tót een slaafsch ontzag bereiden,
En u, Vórst Eigenbaat, tót Koning over ’t Land
Van Vrijekeur mét vreugd verkiezen voor Verstand.
Mén laat hén in.
BEDRÓG in schyn van Gemeenebést VLEIJERY, EIGENBAAT, ARGLISTIGHEID,
						ONDEUGD, WIL, SCHYNHEILIGHEID, DE ZINNEN.
O Vórst, wy komen u begroeten,
En ons démoediglyk néêrwerpen voor uw’ voeten.
’t Régeeren van Verstand klinkt, door myn toedoen voor
Tierannig uitgemaakt, zo haatlyk in het oor
Der onderdaanen, dat ze in stéde van beschreijen
Mét groote vreugd zyn’ dood het Eiland door verspreijen.
En ik, die bén de schélle, én klinkende trompét
Van uw’ verdiensten, héb uw’ lóf in tóp gezét;
En zo de harten van all’ ’s Eilands onderdaanen
Gewonnen, dat zy zich op ’t hoogst gelukkig waanen
Mét hunnen nieuwen Heer, én, vol van ongeduld,
De tyd afwachten, dat gy u vertoonen zult.
Getrouwe vrienden, ’k zal uw’ diensten ryklyk loonen.
Men laat de Zinnen in, opdat wy hén vertoonen
Hunn’ wettelyken Vórst, hunn’ lieve toeverlaat.
Lang leef de Koning! lang leef Koning Eigenbaat!
Verkeerde blydschap! hoe verheugd gaan zy na binnen.
Maar spiegelt u aan my, ô licht verleide Zinnen,
Gy vindt u jammerlyk bedroogen mét berouw,
Dénkt gy in Eigenbaat te vinden liefde, óf tróuw.
Eind van het vyfde én laatste Bedryf.
Ifigenia
Nil Volentibus Arduum: Ifigenia. Amsterdam: Albert Magnus, 1683.
AGAMÉMNON
ACHILLES
KLYTEMNÉSTRA
IFIGENIA
ULISSES
NÉSTOR
PATROKLÉS
ERIFILÉ
KALCHAS
EURIBATÉS
AEGINA
DÓRIS
IFIGENIA.
TREURSPÉL.
Uit het Fransch van de Heer RACINE.
By ALBERT MAGNUS, op de Nieuwen Dyk, in den Atlas, by den Dam.
					1683.
AAN DEN E. HEER PHILIPS DE FLINES.
Ter Bruilófte van zyn E. Dóchter
MEJUFFER REBÉKKA DE FLINES,
Mét de E. Heer én Mr. WILHEM BLAAU WILHEMSZ.
Getrouwt den 22. van Zomermaand des Jaars 1683.
DE blydschap, die, mét récht, uw bloedverwantschap toont.
Nu een gewénschte trouw uw’ waerde Dóchter kroont,
In de uchtend van haar tyd, én ’t jeugdigst haarer Dagen,
Dringt ons om, op het spoor van uwe braave maagen,
Eêlmoedig Heere, blyk te geeven van de vreugd
Die op dit ogenblik ons aller hart verheugd.
En, wie kan zonder vreugd, het eenigst uwer looten
Verknócht zien aan de roem van zyne tydgenooten,
De Wakk’re WILHEM, uit ’t voortréffelyke bloed
Der braave BLAAUWEN, alzo édel van gemoedt
Als wélgeschapen, die, in zédenkunst érvaaren,
Gelyk in ’t heilig récht, streeft boven zyne jaaren;
De luister van zyn Stam, vereenigt aan ’t Geslacht
Van BAS, VERMEULEN, én VAN LOON, alom gëacht
Voor zuilen van de Staat: Stam, die in ’t hévigst woeden
Hielp Stad, én vaderland beschérmen én behoeden.
Tót hunne onstérff’lyke eer, én eeuwge roem, in spyt
Van woedende afgunst, én van onverdiende nyd:
Stam, waar aan ’t vaderland alleen niet is verbonden,
Voor zo veel wonderen, én heerelyke vonden,
Mét arbeid zonder eind, gaâlooze schranderheid,
Onvólgb’ren yver, én onmeetelyk beleid
In ’t licht gebragt, tot eer van hunne Landsgenooten,
Zélf gunstelijk érkent van Kóningen, én grooten,
Wiens achting hunne naam mét eeuw’ge luister siert.
Wy zien ook hoe die Stam mét réden zeegeviert,
En mét een hartelyk, én ongeveinst genoegen,
Zich aan uw déftig bloed door zulk eene écht ziet voegen,
Wyl uwe schranderheid én kénnis, die geen’ kunst,
Nóch braave kunstenaars laat blyven zonder gunst,
Reeds van de handelgód door ’t heele rond gedraagen,
Wie kunst, óf kénnis mint, van uwe lóf doet waagen.
Maar, in zo groot een’ tyd van ongemeene vreugd,
Zyn wy het niet alleen die mét u zyn verheugdt;
Ons vólgt een’ schoonheid, uyt wiens eêl en minzaam wézen,
De tékenen van deugd én liefde zyn te leezen;
Ifigenia; die wél eer ook ’s vaders hart
In vaderlyke liefde; als ’t uwe, had verwart.
Zy komt niet, om de Bruid de dierb’re plaats te ontrooven,
Die zy in ’s vaders hart zich eeuwig mag belooven
Te houden: schoon de zucht van liefde ’t hart begeeft
Van haaren vader, Daar in staatzucht bóven zweeft,
Zy stierf veel liever als hém immer te verzaaken.
Geen minnenyd behoef de Bruid bezórgt te maaken
Voor haare Bruigom; ze is al t’ édel* van gemoed;
Ook is de min van haar Achilles haar te zoet,
Om haar DE FLINES spruit haar heil te doen benyden:
Zy komt ook geensins om verwaand met haar te stryden
Om ’t lóf der schoonheid, daar zy haar in évenaart,
Of licht wel óvertréft; zy acht REBÉKKA waardt
Zo groot een’ zeege, én ’t zoet haar door het lót beschooren
’t Mishaag ’t Eêlmoedig hart des Bruigoms niet, te hooren
Dat zy haar Héld alleen onstérffelyk bemindt,
Wyl hy in zyne Bruid zyn zielsgenoegen vind:
Haars minnaars roem, om zyn onwankelbaar beminnen,
Verwékke geene nyd in WILHEMS Kloeke zinnen:
Ook hindert ’s Grieken lóf de zyne niet, ô neen;
Zy komen beide in trouw, én kloekheid óver een;
En zich door zyne deugd alleen te doen behaagen,
Is ruim zo braaf, als gunst door wapens wég te draagen.
Ontzég haar dan uw’ gunst, nóch uw’ beschérming niet;
Wyl de eer die haar, én ons, door dat geluk geschied,
Haar door uwe achting zal voor lastering bevryden,
In spyt van all’ de geen die haar de gunst benyden,
Die zy bereids by zo veel Kénnaars heeft behaaldt.
Schoon ook de lastermond reeds op onze yver smaalt,
En die, als ongegrond, óf roekeloos durf doemen,
Wy zullen, nevens haar, in uwe kénnis roemen.
Terwyl de dichtlust, die reeds and’ren ’t hart onsteekt,
Aan onze zangster meê de lippen openbreekt,
Om in het lief gedrang van zo veel zégeningen,
Als zulk een wenschelyk paar op déze dag omringen,
Tót hén te naderen, én mét een blyde groet,
Tót blyk van achting, uit een ongeveinst gemoed,
Aan hén geluk én heil in ’t Echts verbond te wénschen;
Op dat zy eeuwig zyn de vrólykste aller ménschen,
En dat hun leeven een gestaage Bruylóft zy,
Tót vreugd van beider Stam, én nieuwe maagschappy.
T. ARENDS.
Uit de Naam van het Konstgenootschap, NIL VOLENTIBUS ARDUUM.
DIt Treurspél, na het Fransch van de Heer Racine verduitscht, is, eenige tyd
					geleeden, door J. Dullard vertaaldt, in ’t licht gegeeven, évenwél is het
					tégenwoordige, niet zonder zyn kénnis, by ons Konstgenootschap al onderhanden
					geweest, eer het zyne gedrukt wierd, én lichtelyk eer hy het begonnen hadde over
					te zétten.
Wy hébben de vryheid genomen, hier én daar meer persoonen in ’t Spél te voeren,
					om het Tooneel te vullen, alzo wy gemérkt hébben dat het zélve doorgaans
					behaagt, dóch het laatste Bedryf hébben wy, daar en boven, zélf met eenige
					Tooneelen vergroot; vermits wy oordeelden dat het den aanschouweren meer
					genoegen zoude geeven, Ifigenia mét haaren Achilles wéderom van het outer tezien
					keeren, na dat zy (gelyk het de Heer Racine stélt,) het gevaar dés doods
					ontkomen was, als het zélve aan haar Moeder, in de uiterste benaaudheid om haar
					Dóchters gevaar zynde, door Ulisses te hooren verhaalen, daar hy, ’t geheele
					Spél door, zich haar vyand heeft getoont, én alleen heeft toegeleid om Ifigenía
					te zien dooden; Zo dat men hém, die zonder eenig blyk, óf ander getuigenis als
					het zyne, haare verlóssinge beként komt maaken, mét réden van logenen verdacht
					kan houden, én twyffelen, óf het in der daad zo zy; én óf hy haar niet bedriegt.
					En dewyle zulks in ’t Speelen behaagd heeft, hébben wy niet raadzaam gevonden
					het zélve in het Drukken te veranderen.
COPYE Van de PRIVILÉGIE.
Het KONSTGENOOTSCHAP heeft het Récht van de bovenstaande PRIVILEGIE aangaande De
					Ifigenia vergund aan ALBERT MAGNUS, Boekverkooper tót Amsterdam.
In Amsterdam, den 30 Maart 1682.
AGAMÉMNON. Véldheer der Grieken.
ACHILLES. Minnaar van Ifigenia.
KLYTEMNÉSTRA. Moeder van Ifigenia.
IFIGENIA. Dóchter van Agamémnon.
ULISSES. } Grieksche Vórsten.
NÉSTOR, } Grieksche Vórsten.
PATROKLÉS. Vrind van Achilles.
ERIFILÉ. Onbekénde Dóchter van Hélena.
KALCHAS. Aertswichchelaar der Grieken.
ARKAS. Dienaar van Agamémnon.
EURIBATÉS. Hooftman zyner lyfwacht.
AEGINA. Staatjuffer van Klytemnéstra.
DÓRIS. Vertroude van Erifilé.
LYFWACHT.
Het Spél speelt in Aulis, in de Tént van Agamémnon.
AGAMÉMNON, ARKAS.
Ia, Agamémnon is ’t, uw Vórst, die u komt wékken;
Kén my aan myne stém, ik héb u iets te ontdékken.
ARKAS.
Myn Heer, hoe! zyt gy ’t zelf? wat zaaken van gewigt
Doen u hier komen voor het ryzen van het licht?
De dageraad begint ons naauwelyks te genaaken,
En ik zie niemand, als ons beide, in Aulis waaken.
Heeft eenig ruischen in de lucht uw rust gestoord?
Of hébben déze nacht de winden ons verhoord?
Neen: alles slaapt, de zé, het léger, én de winden.
Gelukkig is hy, die vernoeging weet te vinden
In zyn gemeen beroep, wien staat, noch ampt verrukt;
Bevryd van alle last, die my de schouders drukt.
Sint wat tyd spreekt gy zó? hoe komt in uw’ gedachten
De heerlykheên, die u omringen, te verachten?
Wat hébben u de Goôn gedaan, dat u verdriet
Hunn’ gunst, en al ’t geluk dat gy van hen geniet?*
Gy schynt hunn’ wéldaân te verachten, ja te haaten,
Zyt ge Atrëus Zoon niet? Vórst, én vader? boven maaten
Gelukkig door uwe écht? bezitge niet daar by
Het béste én rykste deel der Grieksche Heerschappy?
Zyt gy niet uit het bloet van Jupiter gesprooten,
En door de trouw verknócht aan diergelyke looten?
Verzoekt Achilles, die ontzachchelyke Héld,
Van wien ’t orakel ons zó veele wond’ren spélt,
Ifigenia niet? wil hy, om u te wreeken,
Zyn huwlykstoorts niet aan de vlam van Tróje ontsteeken?
Wat zeege, wat geluk haalt by die waardigheên,
En eerbewyzen, die ge ontfangt van ieder een?
Men eert u voor het hoofd van duizend trótze kielen,
En twintig vórsten, reed om Tróje te vernielen.
’t Is waar, dat déze stilte uw zeege wat verlét:
De wind, dry maanden als geboeidt, én vast gezét,
Verhindert uwe vloot na Tróje toe te streeven;
Maar heeft men ’t alles juist, gelyk men wénscht in ’t léven
Gy zyt een ménsch, én ’t lót is weiffelend, het bréngt
Zeer zélden voorspoed, mét geen tégenspoed verméngt,
Zeer haast... maar, Heer, gy zucht! wat is ’t, dat u doet schreijen?
Is ’t kind Oréstes ziek, wil ’t uit het léven scheijen?
Weent ge om Ifigenie, óf Klytemnéstre? méldt
Die brief u eenig leed, dat u zó zeer ontstéld?
Gy zult niet stérven, neen; ik kan het niet gedoogen.
Gy ziet me ontroerd; hoor wat my heeft bewoogen;
En oordeel, Arkas, óf het tyd is dat ik rust.
U is, toen onze vloot vergaderde, bewust;
Hoe ’t scheen óf weêr én wind ons riep van déze stranden:
Wy maakten zeil, élk sloeg van blydschap in zyn handen,
En dreigde Tróje reeds van vér zyne ondergang;
Maar, ach! het duurde mét die blydschap niet seer lang.
Men zag de winden, die ons eerst zó gunstig scheenen,
Strak stil zyn, én die vreugd met onze hoop verdweenen,
Nóch in de haven zélf. een zaak zó ongemeen
Bevong mét schrik, én met verwond’ring ieder een.
Men smeet de riemem uit, maar vrucht’loos; dies we ons keeren
Straks na de Gódheid die men hier gewoon is, te eeren,
Ulisses, Néstor, ik, én Menelaüs gaan
Eerbiedig na ’t altaar der Jagtgódin Diâan,
En óffren heimelyk; maar dénk, hoe ’t my ontstélde,
Toen Kalchas, na ’t gebéd, my dus myn rampen spélde.
Gy wapent tégens Tróje een krachtelooze magt.
Dus is het van de Goôn beslooten,
Tén zy eens dochters bloed, uit Hélenâas geslacht,
Op ’t outer van Diaane word vergooten.
Wilt gy der Góden gunst, én goeden wind verwachten,
Gy moet Ifigenie slachten.
Uw Dochter!
Dénk, hoe my dit antwoord óverviel,
Myn bloed bevroos, én ik, verslagen in myn ziel,
Bleef zonder stém, én stond gelyk als opgenoomen:
Na duizend zuchten kon ik die eerst weêr bekémen.
Toen lasterde ik de Goôn, én zwoer voor hun altaar,
Hunne eisch nooit toe te staen, ach! Arkas, had ik maar
Die éd’le drift gevélgd! ’k wou ’t heir straks op doen bréken.
Ulisses, nimmer onvoorzien van slimme streeken,
Scheen ’t mé te stémmen, én gaf dus, door zyn beleid
In ’t eerst, de volle toom aan myn oploopendheid.
Maar haast hérvattende zyn wreede schranderhéden,
Vertoonde hy my de eer, het Vaderland, myne eeden,
’t Heir, zo veel Kóningen, waar van ik was het Hoofd,
Het Aziaansch gebied aan Griekenland beloofd,
En hoe ik zonder naam verachtelyk zou leeven
Zó ik myn kind niet voor de Staat wilde óvergeeven.
’k Bekén, hoe zeer myn ziel daar tégen was gekant,
De zucht tot heerschen kreeg op my noch de óverhand,
Die trótze naam van Vórst der Vórsten, Hoofd der Grieken,
Al ré de waereld door gedraagen op de wieken
Der faame, kittelde mijn zwak hoogmoedig hart.
De Goôn zélf hébben my tot meerd’ring myner smart,
Als naauw een lichte slaap beschooten had myne oogen,
Hun récht handhavende, myn avréchts médedoogen
Verweeten, nacht op nacht, my dreigende te slaan
Mét hunne bliksem, zó ik, doof op hun vermaan,
Wilde ongehoorzaam zyn, én langer tégenstreeven.
Ach! Arkas: op het laatst moest ik my overgeeven.
Beleezen door de schrand’re Ulisses gaf ik last,
Al schreijende, om myn kind op te óffren; maar wat was’t!
Ik moest zelf zonder schyn van haar’er my te ontfarmen,
Myn waerde Ifigenie, eilaas! haar Moeders armen
Ontrukken; ’k héb haar door een snoode vond misleid;
My van Achilles naam, én zyn genégenheid
Gediend, om haar daar door te doen in ’t léger komen;
Ik schreef haar, dat die Héld zyn drift niet kon betoomen;
Dat hy, gedwongen te vertrékken, eerst mét haar
Zich wou verbinden, door het huwlyk, voor ’t altaar.
Gy schynt Achilles, nóch ’s Hélds ongeduld te vreezen;
Maar meent ge, dat hy stil, én wél te vreên zal weezen?
Dat hy, gewaapend door de liefde, én réden, voort
Zal toestaan, dat zyn naam misbruikt wérd tót die moort!
Zal hy zyn minnaarés zien slagten voor zyne oogen?
Zyn afzyn had me uit nood tot dat besluit bewoogen.
Zyn vader, vreezende een buurvyand, had zyn zoon
Achilles, als gy weet, t’ huis uit het heir ontboôn.
’t Is u heel wél bewust. Na alle schyn van réden
Vereischte zulk een kryg vry langer bézighéden.
Maar: wie stut eene stroom, die mét een snéllevloed
Het alles óverloopt, én vélt wat haar ontmoet?
Achilles gaat ten stryde, én véllende onderweege,
Al wat hém weêrstand biedt, keert met gewénschte zeege,
En vólgende op de voet ’t gerucht van zijne daân,
Kwam hy hier gist’ren mét de nacht in ’t léger aan.
Maar stérker banden zyn ’t die my mijne armen binden:
Myn kind, dat hérwaards* komt, én hier haar dood zal vinden,
Schoon zy ze niet verwacht; wiens hart zich willig buigt,
Na myne wil, én nu licht om myn goedheid juigt;
Myn dochter... ach! die naam, die me aan haar houd verbonden
Mét zulk een heilig récht, die naam te zien geschonden!
Haar Jonkheid, noch myn bloed beklaag ik niet alleen,
Maar duizend deugden, én een zucht zo ongemeen,
Die ’k haar altyd aan my haar vader zag betoonen,
En die ik had beloofd haar béter te beloonen.
O neen! ’k zal nimmermeer gelooven, groote Goôn!
Uw wil te weezen; dat men u die maagd zal doon.
Neen, gy beproeft me sléchts mét myne ziel te ontroeren,
Maar zoudme straffen, durfde ik uwe last volvoeren.
’k Héb u tot dit geheim gekooren; Arkas, gy
Moet nu uw yver, gy moet uw getrouwheid my
Betoonen. Gy hebtze aan de Koningin beweezen
Te Sparte, én zyt door haar in hooge staat gereezen.
Neem déze brief, ontmoet terstont de Koningin.
En slaa de wég, die op Mysénen aanloopt, in.
Ga heen; én als gy hébt de Koningin vernoomen,
Voldoe terstond uw last, belét haar ’t herwaards komen.
Laat iemand, dien de wég bekénd is, mét u gaan,
Op dat gy haar niet mist. ’t Is mét myn kind gedaan,
Indienze in Aulis komt. ’k Zie Kalchas op haar wachten,
Die meerder zal de Goôn, als onze traanen achten.
Hy, tégens ons, om myn kleinmoedigheid, verstoord,
Zal door het driftige vólk alleen maar zyn gehoord.
En zy, die tót hun leed myn hoog gezag gedoogen,
En aanzien myn geluk mét warsche en nydige oogen,
Zy, wélkers heerschzucht door myn roem verbitterd wordt,
Verlangen my te zien verlaagd, én neêr gestort.
Ga, wil haar tót een schild voor myne zwakheid strékken;
Maar door geen domme drift, noch yver haar ontdékken
Het doodelyk geheim, dat ik u héb ontkleed.
Maakt datze nimmer van dat gruwlyk opzét weet.
Tracht* my ’t verwyten van een moeder voor te kómen,
Van dulheid, om een stuk zo schéndigh ingenoomen.
Gelyk als ik haar schryf, dient gy te spreeken; want
Om Klytémnéstra, én myn dóchter van de hand
Te zénden, schryf ik, dat Achilles is van zinnen
Veranderd, dat hy schynt te wank’len in het minnen;
Dat hy haar huwelyk, in ’t eerst zo zeer begeerd,
Uitstéllen wil, tót hy van Tróje wéderkeert.
Zég vórder, dat de Jonge Erifilé mét réden
De grootste schuld draagt van zyn onstandvastighéden.
Zy die in Lésbós door Achilles wierd gespaard;
En die nu te Argós by myn dóchter wordt bewaard.
Dits haar genoeg gezégd. Het óv’rig moetmen Zwygen,
Ik zie de zon begint reeds hooger op te stygen.
Ik hoor gerucht. Vertrék, én haast u, Arkas, ga.
Góôn! ’t is Achilles, én Ulisses vólgt hém na.
AGAMÉMNON, ACHILLES, ULISSES, NÉSTOR, PATROCLUS.
AGAMÉMNON.
HEeft u ’t geluk, myn heer, zo haast doen zeegepraalen?
Is ’t moogelyk dat men u als winnaar mag onthaalen?
Zyn dit de proeven van uwe eerst opgaande moed?
Wat vólgen u in ’t kort triomfen op die voet!
Téssalien alreê bevrédigd, én verwonnen?
Ja Lésbós zélf, myn heer? wie zou ’t gelooven konnen?
Een ander wierd daar door in Eeuwigheid vermaard?
En ’t is maar tyd verdryf voor héld Achilles zwaard?
ACHILLES.
Myn heer, zo slecht een winst moet minder zyn gepreezen;
Indien de Hémel ons eens gunstig wilde weezen,
’k Zag haast een ruimer véld geópend voor myn moed,
Ontsteeken door het loon, dat gy my hoopen doet
Maar, ’k hoor zich midlerwyl een blyde maar verspreijen,
Daar op het onverwachtst myn ziel zich mé mag vleijen.
Gunt gy me dan, dat ik myns hartens hoogste wénsch
Haast door de trouw verkryg, én zy de blydste ménsch
Van alle ménschen? hébtge uw dóchter hier ontbóden
Om haar aan my te doen verbinden voor de Góden?
Myn dóchter! hoe, myn heer, wie heeft u dat gezeid?
Myn heer, wat maakt uw geest zó vol verlégenheid?
AGAMÉMNON. tégens ULISSES.
Geréchten Hémel! zou hy van myn vond wél weeten?
Heer; Agamémnon is mét reên van schrik bezeeten.
Dénkt gy wel aan ’t gevaar dat ons te zaamen dreigt?
En zytge in zulk een tyd tót minnen nóch geneigd?
ô Goôn! terwyl de zé voor ons blyft toeslooten,
Dat Griekenland beroert; het léger én de vlooten
Verzwakt, én dat we, eilaas! tot blussing van de gloed
Der gramschap van de Goôn, licht van het édelst bloed,
Ja van het waerdigste aan hén zullen moeten geeven,
Schynt gy alleen tot liefde, én huwen aangedreeven?
Zyt gy ’t alleen, die mét des hémels gramschap spót?
NÉSTOR.
Hoe, wiltge dat het hoofd der Grieken ’t stuure lót
Nóch térge, door de pracht van Huwelyks sieraaden
En vreugde feesten, om in wellust zich te baaden?
Myn heer, hoe, gaat u ’t leed der algemeene druk
Niet meer aan ’t hart? acht gy zo weinig ’t ongeluk
Der Grieken? Zult ge dus het Vaderland beminnen?
Zyt gy Achilles nóch, myn heer? waar zyn uw zinnen?
Voor Troje zullen wy doen zien door onze daân,
Wie van ons ’t Vaderland meest zal ter harten gaan.
Zoo lang vergun ik u uw yver uit te meeten.
Ga, bid de Goôn; én om hun raad besluit te weeten,
Doet ófferhanden, ga, wroet mét uw eigen hand
In ’t bloed der beesten, én doorzoek hun ingewand.
Ziet óf ge de oorzaak van het stille staan der winden
Daar uit bespeuren kunt, daar in weet uit te vinden,
Wyl ik me op Kalchas, wat die zórg belangd, verlaat.
Maar gy myn heer, wien myn geluk ter harte gaat.
Vergunme dat ik mooge een huwelyk voltrékken,*
Dat nimmermeer de Goôn tót gramschap zal verwékken.
Myn brandende oorlogs moed, die my nooit laat in rust
Zal my eerlang weerom doen zyn aan déze kust.
Het waar my eeuwig schand dat iemand op de stranden
Der Trojeren, voor my zou ’t eerst bestaan te landen.
Waarom, ô Hémel! sluit gy ’t Frigiaansche véld
Door een verborge nyd voor zulk een dapper héld!
’k Zag u dat édel vier in hém dan niet verwékken,
Als om mét meêr verdriet weêr vruchtloos wég te trékken.
Wat hoor ik? groote Goôn!
Wat zégtge, hoe myn heer?
Dat wy, ô Prinsen! weér na Grieken moeten, eer
Wy ’t ons beklaagen: wy in onze hoop bedroogen,
Vertoeven hier te lang. De Goôn zijn onbewoogen,
En staan voor Troje, uit al de tékens die we zien,
Blykt klaarlyk dat zy ons de wég daar heen verbiên.
Myn heer, wat tékens heeft men van der Góden tooren?
Gedénk, wat u door hén van ’t noodlót is beschooren.
Waar toe zich zélf gevleid? men weet hoe Trojens wal
Alleen door u gebragt zal worden tót de val.
Maar, ach! die lauw’ren, én dat heerlyk zeegepraalen
Zult gy met uwe dood, én dierbaar bloed betaalen.
Daar zal uws leevens blom, die élders lang zou staan,
Haast wérden afgemaaid, én in haar lént vergaan.
Zal een verzaamde magt van zo veel braave heeren
Met onuitwisb’re hoon dan weêr te rugge keeren?
En Paris, vol van vreugd, na ’t schénden van de trouw,
Genieten, zonder schroom, de zuster van uw vrouw?
Heeft uwe dapperheid, die ons is voorgekomen,
Voor Menelaus nóch niet wraaks genoeg genomen!
Hoe, hébt ge Lésbós niet veróvert mét gewéld?
En heeft die ramp niet heel de égeesche zé ontstéld?
Heeft niet het bange Troje aan zyn verbaasde stranden.
De dooden, én het puin van Lésbós aan zien landen?
Een and’re Hélena beweent het, die gy vond
Op Lésbós, én gevaân straks na Mysénen zond.
Die jonge schoonheid wil vergeefs haar staat bedekken;
Haar fierheid is ’t die haar verraadt door de éd’le trékken
Van ’t weezen; ’t zwygen zélfs ontdékt haar édel bloed,
En toont ons, dat men haar niet minder achten moet
Als een doorluchtige Prinsés.
Vergeefs hébtge uitgevonden
Die reên, gy wilt te diep ’t geheim der Goôn doorgronden
Zou dan dat dreigen my weêrhouden? Zou my de eer
Die ik te wachten héb doen vlieden? neen myn heer.
’t Is waar toen moeder tót haar bruigom had verkooren