Hier wort u, om uwen kunst-yver weder t'ontsteken, en uwen geest teffens te
					stichten, en te verquicken, het heiligh treurtooneel, dat den hemel afbeelt,
					opgeschoven. De groote Aertsengelen, Lucifer, en Michaël, elck met hunne
					aenhangelingen van wederzyde gesterckt, komen de stellaedje stoffeeren, en hun
					rollen spelen. Het tooneel en de personaedjen zyn zeker zoodanigh, en zoo
					heerlyck, datze eenen heerlycker styl vereischen, en hooger laerzen dan ick haer
					weet aen te trecken. Niemant, die de spraeck van d'onfeilbare orakelen des
					goddelycken Geests verstaet, zal oordeelen dat wy een gedichtsel van Salmoneus
					bybrengen, die midden in Elis, Jupyn, op zynen wagen en metale brugh,
					braveerende, en met een brandende fackel den blixem en donder nabootsende, van
					den donder geslagen wert: nochte wy vernieuwen hier geen gryze fabel van den
					Reuzenstryt, onder wiens schorsse de Poëzy haere toehoorders reuckelooze
					verwaentheit, en godtlooze kerckschenderyen zocht te verleeren, en natuurkennis
					in te boezemen; namelyck, dat lucht, en winden, in den hollen buick en het
					zwavelachtige ingewant der aerde, besloten, by wylen ademtoght zoeckende, met
					gewelt van geborste steenrotsen, smoock, en roock, en vlammen, en aerdtbevingen,
					en schrickelyck geluit, uitbersten, en hemelhoogh opgestegen, in het
					neêrstorten, den gront van lant en zee met assche en steenen bestulpen, en
					ophoopen. Onder de Profeten verzekeren ons van den afval des Aertsengels, en
					zynen aenhang, Izaïas, en Ezechiël; by den Euangelist, Christus, het
					allerwaerachtighste orakel, ons met eene stem uit den hemel bevolen te hooren;
					en endelyck Judas Thaddeus, zyn getrouwe Apostel; welcker spreucken waerdigh zyn
					in eeuwigh diamant, en waerdiger in onze harten geprint te worden. Izaïas roept:
					O Lucifer, die vroegh opgingt, hoe zytghe ter aerde geploft? die de volcken
					quetste, in uw harte spraeckt: Ick wil in den hemel stygen, mynen stoel boven
					Godts gestarnte verheffen, op den bergh des verhondts aen de noortzyde zitten.
					Ick wil boven de hooge wolcke steigeren, den Allerhooghsten gelyck worden: maer
					ghy zult ter helle toe, in den poel des afgronts, vernedert worden. Godt
					spreeckt door Ezechiël aldus: Ghy zyt een uitgedruckte gelyckenis, vol wysheit,
					en volkomen schoon. Ghy waert, in de weelde van Godts paradys, bekleet met
					allerhande kostelycke steenen, sardis, en topazen, en jaspis, en chrizoliten, en
					onix, en beril, safier, en karbonkel, en smaragden: gout was uw cieraet. Op den
					dagh uwer scheppinge waren uwe schalmeien vaerdigh. Ghy breide u uit, gelyck een
					beschaduwende Cherubyn, en ick zette u op Godts bergh. Ghy wandelde midden onder
					de blakende steenen. Ghy waert volschapen in uwen tredt, van den dage uwer
					scheppinge aen, tot dat men u op boosheit betrapte. Beide deze spreucken zyn,
					naer den letterlycken zin, d'een van den Koning van Babilon, d'ander van den
					Koning van Tyrus te verstaen, die, by Lucifer, in hunne heerlyckheit en
					hooghmoet, geleken, bestraft en gedreight worden. JESUS Christus ziet mede op
					den val van den weerspannigen Lucifer, daer hy zeght: Ick zagh den Satan, gelyck
					eenen blixem, uit den hemel vallen, en Thaddeus ontvout den afval der Engelen,
					en hun misdaet, en de straf daer op gevolght, zonder eenige bewimpelinge,
					beknopt op deze wyze: Doch hy beeft de Engelen, die hunne hoogheit niet
					bewaerden, maer hun behuizinge verlieten, met eeuwige banden van duisternisse,
					tegens het oordeel des grooten Godts bewaert. Wy stuiten dan met deze goude
					spreucken, en inzonderheit met Judas Thaddeus, leerling en afgezant des
					hemelschen Leeraers, en Konings aller Koningen, gelyck op eenen diamanten
					schilt, alle de pylen der ongeloovigen, die de zekerheit van der Geesten afval
					zouden durven in twyfel trecken. Behalve dit onderstut ons ten overvloet
					doorgaends d'eendraghtige en eerwaerdighste aeloutheit der godtvruchtige
					Outvaderen, die in den gront dezer geschiedenisse overeenstemmen: doch om de
					Kunstgenooten niet op te houden, zullenwe ons met drie plaetsen genoegen;
					d'eerste getrocken uit den heiligen Cypriaen, Bisschop en Martelaer te Karthago,
					daer hy schrijft: Hy, die te vore door een Engelsche Majesteit ondersteunt, Gode
					aengenaem en waert was, borst, toen hy den mensch naer Godts beelt geschapen
					zagh, door eenen boosaerdigen naeryver uit, hem door ingeven van dien naeryver
					niet eer ten val brengende, voor dat by zelf door dien naeryver ter neêr gestort
					lagh, gevangen eer hy ving, bedorven was eer hy hem bedorf; terwyl hy, van
					Nydigheit aengeprickelt, den mensche van de genade der onsterfelyckheit, hem
					geschoncken, beroofde, en zelf oock verloor het gene hy te vore hadde. De groote
					Gregorius bestelt ons de tweede spreuck: Dees afvallige Engel, geschapen om
					boven d'andere regementen der Engelen uit te blincken, is door zyn hoovaerdy
					zulx ter neder gestort, dat hy nu de heerschappye der stantvastige Engelen
					onderworpen blyft. Het derde en leste bewys scheppen wy uit de predikatien van
					den honighvloeienden Bernardus: Schuwt de hoovaerdy: ick bidde u schuwtze toch.
					d'oirsprong van alle overtredinge is hoovaerdy, die Lucifer zelf, klaerder dan
					alle starren uitblinckende, met een eeuwige duisternisse heeft verdonckert. zy
					heeft niet alleen eenen Engel, maer den oppersten van alle Engelen in eenen
					Duivel verandert. De Hoovaerdy en Nydigheit, twee oirzaecken of aenstokers van
					dezen afgrysselycken brant van tweedraght en oorloge hebben wy uitgedruckt,
					onder het gespan van twee bestarnde dieren, den Leeuw, en den Draeck, die voor
					Lucifers oorloghswagen gespannen, hem tegens Godt en Michaël aenvoeren;
					aengezien deze dieren twee zinnebeelden van deze hooftgebreken verstrecken: want
					de Leeuw, der dieren Koning, gemoedight door zyne krachten, acht uit
					verwaentheit niemant boven zich zelven; en de Nydigheit quetst met hare tong den
					benyden van verre, gelyck de Draeck, met het schieten van zyn vergift, zynen
					vyant van verre quetst. Sint Augustyn, deze twee hooftgebreken Lucifer
					toe-eigenende, maelt ons den aert der zelve levendigh af, en zeit dat de
					Hoovaerdy is een liefde tot zyn eige grootsheit; maer de Nydigheit een haetster
					van een anders geluck: waer uit klaer genoegh blyckt wat hier uit geboren wort:
					want een iegelyck, zeit hy, die zyn eige grootsheit bemint, benyt zyns gelycken,
					naerdienze met hem gelyckstaen; of benyt zynen minder, op dat die hem niet
					gelyck werde; of die grooter zyn dan hy, om datze boven hem staen. Nu dewyl de
					dieren zelf van verdoemde Geesten misbruickt en bezeten worden, gelyck in den
					aenvang de Paradysslang, en in de heileeuwe de zwynskudden, die met een groot
					gedruis in zee stortten; en dewyl de gestarnten aen den hemel zelfs by dieren
					afgetekent, oock by de Profeten gedacht worden; gelyck de Pleiades of Zevenstar,
					en Arcturus, Orion, en Lucifer, zoo gelieve het u de weeligheit en leerzaemheit
					der tooneelpoëzye te vergeven, dat de rampzalige Geesten zich op ons tooneel
					hier mede wapenen, en verweeren: want den helschen gedroghten niets eigener is
					dan slimme treken, en het misbruick der schepselen, en elementen, tot afbreuck
					van d'eere en den naem des Allerhooghsten, zoo verre hy dit gehengt. Sint Jan,
					in zyne Openbaringe, beelt de hemelsche geheimenissen, en den stryt in den
					hemel, door den Draeck uit, wiens staert nasleepte het derde deel der starren,
					by de Godtgeleerden op d'afvallige Engelen geduit; waerom men in Poëzye de
					gebloemde wyze van spreken niet al te neuswys behoort te ziften, nochte naer de
					scherpzinnigheit der schoollessen te regelen. Oock moeten wy onderscheiden de
					tweederhande personaedjen, die dit tooneel betreden, namelyck quaetwillige en
					goede Engelen, die een ieder hun eige rol speelen; gelyck Cicero en de
					voeghelyckheit zelf ons elcke persoonaedje, naer heuren staet en aert, leeren
					uitbeelden. Ondertusschen ontkennen wy geensins dat heilige stof den
					tooneeldichter nauwer verbint, en intoomt dan weereltsche historien, of
					Heidensche verziersels; onaengezien d'oude en befaemde hantvest der Poëzye, by
					Horatius Flakkus, in zyne Dichtkunste, met deze vaerzen uitgedruckt: