floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Dit ryk, mijn vaders erf, in zijne klaeuwen houdt.
Nu sta ik ook bereit, zoo 't rijk, hem eerst vertrout,
My kent voor zijnen heer, dit jaer, gelijkwe zwoeren,
[Hy heersch' dan op zijn beurt] het leger af te voeren.
Zoo spaer men vaders erf. zoo voer' trompet noch vaen
De stormleêr op den muur en hooge torens aen.
Ontzeghtge dit, zoo wil ik 't recht het uiterst' vergen,
En tuigh de goden dat my broeder, na lang tergen,
Geweldigh uitstoot, schoon ik met geen onrecht sta
Naer iemants erf, en slechts mijn recht eisch zonder scha.
Zoo spreeke ik. moeder hoor mijn rede oprecht en simpel.
Elk vat mijn recht, en hoort dat ik het niet bewimpel.
Hy spreekt voorzichtigh, dat getuightme mijn gemoedt,
Al heeft Fenicie my uitheemsch opgevoedt.
Indien 't al recht waer wat dien naem draeght op de tongen,
Ter vierschaer wiert gepleit, gestreden, noch gedongen.
Nu draeght de billijkheit en eendraght in elk lant
Den blooten naem: de daet is verre van der hant.
Ik zoude, ô moeder, om recht uit te gaen, niet weigeren
Te daelen in de hel, of hemelhoogh te steigeren,
Zoo 't nootlot toeliet: langs die moeielijke baen
Tot staet te klimmen, daer de goden zelfs naer staen.
Wien schijnt dan vreemt dat ik veel liever zitten bleve
Op stoel, dan broeder kroon en rijxstaf overgeve.
Een suffer wraekt het meeste, en houdt het minste deel.
Een' man, die toegerust het lant eischt met krakkeel
Zijn' eisch inwilligen, waer schande by de vroomen:
En nimmer moet die smaet ons Theben overkomen,
Dat Argos sabel my door dootschrik mijnen staf
Zou wringen uit de vuist, om moedeloos en laf
Dien eenen anderen te schenken: en, ô moeder,
Het voeght hem niet door 't zwaert, en allerminst een' broeder,
Den wegh tot vrede en rust te baenen. och my gruwt!
Wie smeekt wint meer dan een die vier en vlam uitspuwt.
Wil hy hier nederslaen, dat staet hem vry. regeeren
In mijn gezicht uit trots, dat staet my toe te keeren.
Wie slaef van koning wort, aenvaert een lastigh juk.
Zet liever al het rijk in vier en bloet en druk:
Bedek den bodem eer met ruiteren en knechten:
Stel al uw maght te werke, eer ik 't geschil laet slechten:
Want wil men 't heiligh recht schoffeeren, vier den toom,
Wanneer 't een kroon kost: blijf in andren handel vroom.
Het voeght niet oneer deught, en onrecht recht te noemen.
Een goede zaek behoeft blanketsel noch verbloemen.
Eteokles, ay hoor. bouvallige ouderdom
Brengt noch iet goets met zich. hier staet de jongkheit stom.
Ervaerenheit ontvout dat geene jongen weeten.
Helaes, hoe wort uw hart van staetzucht dus bezeten,
En toomeloos verrukt met eenen dertlen zin!
Bedwing u. staetzucht is een schendige godin,
Die, in de steden en by grooten ingekroopen,
Niet scheit eer zy de steên en huis en hof help' sloopen.
Dees helpt uw hooft aldus aen 't hollen, los van toom.
Maer hoe veel beter waer 't, omzichtigh en uit schroom
Voor onrecht, billijkheit t'omhelzen, die de steden
Aen steên, genooten aen genooten, door de reden,
Gelijken door de liefde aen huns gelijken bint.
't Is billijk dat elk een rechtmaetigheit bemint.
Het minder wil doorgaens zich tegens 't meerder zetten.
Dus groeit de vyantschap. de billijkheit leert letten
Op maet, getal, en wight, en 't voorgestelde merk.
De dagh en ook de nacht bewaeren elk hun perk.
Zy winnen en vergaen, ook zonder nijt te draegen,
Om elk ten dienst te staen: en gy, verbonde maegen,
Gebroeders, weigertge den broeder vaders deel?
Waer blijft het recht dan? ô verfoeielijk krakkeel!
Wat is'er aen dien glans van 't snoode en onrechtvaerdigh,
Een rijk genoemt, toch vast, dat gy zoo wederwaerdigh
Dit hooger op neemt? dunkt het u zoo groot een pracht
Dat gy verheven zit, van ieder hoogh geacht?
Och wat is ydeler? Of wiltge rust ontbeeren,
En arrebeiden dat uw huis elk magh braveeren?
Dat is een ydle naem, een klank en anders niet.
Hy leeft vernoeght in 't kleen, die nimmer hooger ziet.
Geen sterflijk mensch bezit hier eigen goet en erven.
Wy deelen uit Godts goet, en moeten 't leengoet derven,
Wanneer 't de leenheer eischt, als 't hem belieft. geluk
Is eene onzekre gaef, en wankelbaer, een juk
Dat lastigh valt. indien gy keur hadt, of regeeren,
Of 't vaderlant behoên: wat zou de keur u leeren
Verkiezen uit die bey? gy antwoort, heerschappy.
Welaen, zoo 't broeder wonne, en Kadmus maght en gy
Bezweekt voor Argos heir, woudt gy heer vaders veste
Zien overweldigen, geweldenaers ten beste?
Zoo veele maeghden zien in 's vyants slaverny
Wechvoeren? deze kroon, daer gy uit razerny
Op vlamt, wil den Thebaen te jammerlijk bekoomen,
En uw hardtnekkigheit ten toon staet. laet u toomen,
En dit gezeght zijn, zoon. nu hoor' de jongste mê.
Adrast betoonde u gunst, doch slinx, op uwe bê.
Wilt gy met wapenen de hooftstadt Thebe winnen.
Genomen gy haer wont, en quaemt gewapent binnen,
Dat godt verhoede; wat voor eene zegepracht
Woudt gy oprechten? en wat naem hebt gy bedacht
Den eerstelingen van uw bloetaltaer te geven?
Op welk een' titel wort die bloetroof heengedreven
Naer Inachus? en hangt Polnyces, na den brant
Van Thebe, en 't ondergaen van volk en vaderlant,
Den beuklaer, godt ter eere, aen heilige pylaeren?
Het zy dan verre datge in Grieken wilt vermaeren
Uw' naem door zulk een stuk. zoo d'ander u verwinn',
En uwe hoop bezwijk'; noch blijftge nietemin
Handaedigh aan dien moort, en zult naer Argos keeren,
Op dat men zegge: Adrast gy woudt ons recht verweeren,
Maer zijt rampzaligh ons ten schoonvaêr toegeleght.
Wy zijn altzamen door dees bruit en eenige echt
Bedorven en verdelght. och zoon, het kan niet faelen,
Gy zult op uwen hals een dubbel onheil haelen,
Niet erven, en met hem heensterven in verdriet.
Laet beide vaeren 't geen te veel hier overschiet:
Want 't is te bijster dat, om licht verzoenbre zaeken,
Twee broeders even dol, aldus aen 't hollen raeken.
O goden, keert dien slagh van 't koningklijk palais.
Verleen toch Edipus een' ongesteurden pais.
Nu moeder, dit is met geen woorden neêr te leggen.
De tijt verloopt vergeefs: men vordert niet met zeggen.
Hier gelt om kort te gaen, een middel van verdragh;
Dat is, men sta my toe het opperste gezagh.
Hou op, vrou moeder, my met woorden op te houden:
En gy, verzie u. voort ter poorte uit, of wy zouden.
Kort om, gy zijt om hals.
om hals? en door wiens hant?
Wie is hier zoo gehart, dat hy niet voort in 't zant
Zou ploffen nevens my?
zie toe hy staet niet verre.
Ziet gy dees hant niet?
'k zieze, en weet het wel, en darre
Ronduit u zeggen, dat de ryke nimmer vecht.
Zoekt gy met zulk een maght een' weereloozen knecht?
Een' vorst voeght veiligheit, en niet zich fors te toonen.
Gy trotst op vry geley: dat zal uw lyf verschoonen.
Ik eisch noch eens het rijk, en vaders errefdeel.
'k Gedoogh dien eisch niet, en bewoon dit hof geheel.
Dat's meer dan 't uwe.
dit belieftme: ga voort buiten.
O heilige offerhande! ô goden! helpt dit stuiten.
Gy steekt hun naer het hart.
ik bidde, hoort mijn bê:
Maer zy verhooren geen' dootvyant van zyn stê:
En gy, ô kerken van de goôn, op witte paerden!
Die u vervloeken.
'k moet de ballingschap aenvaerden,
En ruime 't vaderlant.
dat gy verdelgen woudt.
Door uwe onbillijkheit.
zoek goden, daerge op bout,
By Lerne, en geensins hier.
gy weigertme te hooren
Ter vierschaer in 't gerecht.
ik koom geen rijk verstooren,
Gelijk een vyant van mijn eigen vaderlant.
Gy rooft mijn erfdeel.
en ik hoop met deze hant
U 't leven ook eerlang t'ontrooven, daerwe strijden.
Och vader, hoortge niet wat ongelijk wy lijden!
Meer wat gy aenrecht.
och vrou moeder, hoortge niet?
Wat moeder? noemze niet.
mijn stadt, ô groot verdriet!
Trek heen naer Argos toe. roep Lerne aen, en die slangen.
O moeder zyt gelooft. ik ga bedroefde gangen.
Vertrek terstont van hier.
ik ga, het zal geschiên.
Maer laetme eerst, dit valt hardt, mijn' ouden vader zien.
ten minste dan mijn zusters, ongehuwden.
ô zusters!
die van uwen krijghstoght gruwden.
Wat woeltge dus om haer, die gy beoorelooght?
Nu moeder, vaer lang wel.
och zoon, mijn druk gedooght
Geen welvaert.
men gedooght niet dat ik zoon magh heeten.
Ik ben tot ramp gebaert.
dees terghtme dus vermeeten.
En ik worde ook geterght.
nu zeghme eens, aen wat oort
Der stede zultge staen in 't harnas? aen wat poort?
Wel waerom vraeghtge dit?
daer wil ik op u passen.
Dat lustme mede.
ô zoon, waer toe zijtge opgewassen!
Het is gedaen met my. och zoon, wat recht gy aen!
De tijt zal 't leeren.
och 'k zie vaders vloek u slaen.
Laet storten 't gansche huis.
hoe lang zal 't zwaert noch rusten?
Ik neem noch eenwerf al de goden, en bewusten
Van 't onrecht, en het lant, dat my ter weerelt braght,
Tot tuigen. ik gedoemt, als balling, wort veracht,
Gelijk een slaef, en niet als uit een' stam gesprooten,
Een telgh van Edipus, uit vaders hof gestooten.
O Stadt, wat onheil komt u over! wijt het hem.
Onwilligh quam ik, en onwilligh drijftme uw stem
Ten hove uit. Febus, wien de heirbaen is geboden
Te hoeden door uw wacht, speelnooten, hoven, goden,
En beelden van de gôon, met offeren gedient,
Vaert al te zamen wel. ik langer niemants vrient,
Weet naulijx of men my na dezen zal gedoogen
U aen te spreeken, en te komen onder oogen.
Nochtans bezwijkt mijn hoop niet teffens heel en al.
'k Betrou op godts geley, zoo dees geraekt ten val,
Dat ik heer vaders rijk bezitten zal rechtvaerdigh.
Vertrektge niet terstont: want vader achte u waerdigh
Uit inzicht met dien naem te noemen, dit blijkt klaer,
Van Polynices, dat is twistberokkenaer.
Toen hier Kadmus dwaelde,
Buiten Tyrus staet,
Naer een rustplaets taelde
Met Apolloos raet,
Zagh hy, tusschen heggen,
En het groene lant,
Eene vaerze leggen,
Noit van huismans hant
Onder 't juk gedwongen,
Daer men Dirces bron
Ziet met vochte tongen
Lekken in de zon
Schoon bebloemde kanten.
Daer nu Thebe rijst
Groeiden aêr en planten
En wat honger spijst.
Semel, hier bekropen
Van den godt Jupijn,
Tot haer in geslopen,
d'Oirzaek van den wijn
Bacchus quam te baeren,
Die, een teder kint,
Opgewieght, zy garen
In groen eiloof wint.
Hier lagh voor zijne oogen
d'Ysselijke draek,
Krullende en gebogen,
Houdende de waek
Aen den stroom vol schrikken.
Waer het schrikdier 't hooft
Draeide met zijn blikken,
Daer men 't water rooft.
Kadmus, die lantvlughtigh
Goden offren wil,
Putte hier godtvruchtigh,
Greep een' steen al stil
Met zijn sterke handen,
Klonk den draek zoo fel,
Op het hooft, vol tanden,
En door 't hoogh bevel
Van Minerf hervatte
Hy den slagh verhit,
Dat het brein uitspatte,
Zaeide toen 't gebit
In deze akkervoren,
Die hem krijghsvolk baert,
't Welk, terstont in toren,
Schrap met schilt en zwaert,
Elk om 't eerst verwoeder,
Zijnen vyant deert,
Die in zijne moeder
d'Aerde wederkeert.
Al de gront, bewassen
Van het graen, dreef voort
Voor den wint by plassen,
Root van broedermoort.
Epafus, van ons godinne
Iö, en Jupijn geteelt,
'k Roep uw godheit aen uit minne
In Fenicisch, dat niet scheelt.
Hoor, ô Iö, ons gebeden
En ontferm u over 't lant,
Van uwe afkomst eerst betreden
En gebout, en rijk beplant
Van Proserpine, en gekoestert
Van de graengodin, vol vier,
Die den gront der aerde voestert.
Zent de maght der goden hier:
Want de godtheên zijn genegen
Elk te helpen. zentze neêr,
Die, op drysprong en op wegen,
Zich met nachtlicht in haere eer
Laeten zetten van de schaeren.
Laetze toch dit lant bewaeren.
Ga hael Meneceus zoon, mijn' moeders broeder, hier,
Heer Kreon, dat ik met hem spreeke, op wat manier
Men dezen staet, waeraen ons allen is gelegen,
Best redden kan, eer elk met slaghzwaert, schilt en degen
Zich in slaghorde stelle, en vechte hant aen hant.
Maer Kreon komt van zelf ten hove van dien kant,
En vrijt u voor dien last.
heer koning, stut der vromen,
'k Was al een wijl belust met u ter spraek' te komen,
Toen ik de ronde, langs den hoogen muur, voltrok.
En ik om u te zien: want Polynices wrok,
Nu kenbaer, heeft de hoop van 't vreverdragh verdreven.
Hy, trots op schoonvaêr, schijnt om Thebe niet te geven:
Doch dit blijf 't hoogh beleit der goden toevertrout.
Nu koom ik raetslaen op het geen de vyant brout.
Wat 's dit? 'k versta u niet.
ik kreegh een' Griek gevangen,
't Gaet wel. wat bootschapt hy? ik hoore met verlangen.
Dat Argos hier terstont de stadt bestormen zal.
Dit moet men wederstaen, en stuiten voor de wal.
Uw jongkheit ziet niet hoege uw' vyant moet beknellen.
Men streef ter poorte uit, en winn' velt om volk te stellen.
De vyant is te sterk, en wy een klein getal.
Zy vechten met den mont. hun harten poplen al.
De faem van Argos klinkt door Grieken met trompetten.
'k Wil 't leger, schroom niet, in een enkel bloetbadt zetten.
Zoo dit gelukken wou: maer zulk een stuk lijdt last.
Niet binnen dezen muur te blijven, stelle ik vast.
Aen zege raekt men door den raet van wijze mannen.
Raetge op eene andre wijs den vyant aen te rannen?
Op alle wijzen, eer de veltslagh wort gewaeght.
En ofwe hem by nacht verrasten onversaeght?
Viel 't avrechts uit, wat raet om weder af te trekken?
De nachtkans, even schoon, acht veilighst hem te wekken.
't Is zorghelijk zich 's nachts te waegen in gevaer.
En of men 's middaghs loos de krijghskans greep by 't haer?
't Zou hem verbaezen: maer men dient zich kant te zetten.
De stroom van Dirce zou het vlughten hem beletten.
Den muur beschermen is geraedener dan slaen.
De ruiterbende rande om strijt het leger aen.
De wagenburgh beschut hun leger, als een veste.
Hoe dan toe? geeve ik hun heel Thebe liefst ten beste?
Dit niet, maer overweegh wat tijt en staet vereischt.
Wat raet ontbreekt'er noch, die waert is overpeist?
Men vreest een zevental krijghshoofden over allen.
Van kleen belang. wat last is hun te beurt gevallen?
De zeven poorten op te stormen met gewelt.
En wat betaemt ons nu, eer onze krijghshoop smelt'?
Beveel een zevental de poorten te verweeren.
Slechts zeven? of hun volk, vol moedts om storm te keeren?
Laet hen de jeught gebiên, de bloem der burgery.
Ik vat uw' zin, om storm te schutten van party.
Elk hopman neeme een hulp. veele oogen zien veel verder.
Zal ik op sterkheit zien of wijsheit van den herder?
Op beide t'zamen: want een man gaet een mans gang.
Men vaer zoo voort. ik ga, wy toeven hier te lang
In stadt, om zeven elk aen eene poort te stellen,
Daer 's vyants stormers op de poort hun speeren vellen.
De tijt gehengt niet dat men hen by naemen stelt.
De vyant rukt vast naer de muuren uit het velt.
Laet ons bezetting spoên: het is geen tijt te toeven.
Och of mijn broeder my bejegende: 'k zou proeven,
Hem, die zijn vaderlant belegert houdt, en tart,
Recht voor de vuist een speer te stooten in het hart.
Zoo moght hy zijne booze en snoode ziel uitspuwen.
Draegh zorgh dat Hemon met Antigone magh huwen,
Uw zoon aen zuster, of my sterven viel ten deel.
De bruitschat, haer belooft, blyve in zijn kracht geheel.
Gy zyt vrou moeders broêr. ay laetze niet verlegen.
Men onderhouze, als 't past, van uw' en mijnent wegen.
De vader, blint by zijne en niet by mijne schult,
Verwijte dit zich zelf.' hy die krankhoofdigh brult,
Zal ons met zijnen vloek misschien te gronde smijten.
Dit eenigh schort ons noch, in 't midden van dit wrijten,
Te hooren 't wichlen van Tiresias. ik zal
Uw' zoon Meneceus, uw' heer vader ten geval'
Aldus genoemt, om dien waerzegger heenezenden:
Want hy heel gaerne spreekt met u, zijn welbekenden.
Onlangs beschimpte ik zijn waerzeggery, waerom
Hy pruilt. nu laet ik u, ô Kreon, al den drom
Des volx bevolen. dient de krijghskans my ten beste,
Laet Polynices niet begraven voor de veste.
Indien ook iemant hem begrave in 's aerdtrijx schoot,
Die boete dit misdrijf, dien laster, met de doot.
Dit hoort gy. ik ga voort met mijne lijfwacht spreeken.
Gaet heene ras gaet heene, en brengtme, om my te wreeken,
Mijn' schilt, mijn harrenas, op dat de wraek met lust
Ons voere naer den storm, in 't harnas uitgerust.
Wy bidden d'oppersten, die wijs de staeten stutten,
Datze ondertusschen toch de poort en muur beschutten.
O forsse vader Mars,
Wat moortlust drijft u bars
En fors naer bloet en wapen?
Kunt gy geen wellust raepen
In Bacchus keteltrom,
En lust u in geen' drom
Den bloemkrans, d'eer der lente,
Te draegen uit gewente,
Te blazen een schalmey,
In 's wijngodts blijden rey,
En onder feestvriendinnen
Van zoete zangerinnen?
Maer met den helm op 't hooft,
Door een klaeroen verdooft,
Alle Inachijnsche knechten
Te prikklen om te vechten,
Te blaeken 't oorloghsbloet
Met schilt en blixemgloet?
Waerom geen wijngertspeeren
Gezwaeit, met pantherskleêren
Omgort, ten wulpschen dans?
Maer zet u in den trans
Van uwen oorloghswagen,
En langs Ismeen gedraegen,
Hitst Kadmus draekenbloet
Aen Argos volk verwoet,
En komt met krijghsvolk stooren
Amfions poort en toren,
Gebout met zang en lier
Van steen. wat lust u hier
Rondom in droeve kanssen
Den harnasdans te danssen?
Och tweedraght, streng van zin,
Een wrijtende godin,
Schent Labdaks bloet en benden
Aen een met veele elenden.
Citheron, voestervrou
Der jaght, Dianaes bou,
Zoo ruigh van groene lokken,
Bedekt van wintervlokken.
'k Wensch gy Jokastes kroost,
Berooft van hulp en troost,
En met een' priem doorslagen,
Noit voede, om ons te plaegen:
En had het berghdier Sfinx,
Een maeght gelijk, en slinx
Op eenen bergh gezeten,
Door Plutoos nijt gebeeten
Op ons, noit uit den poel
Gerezen, en 's lants stoel
Dat ongeluk gebrouwen
Met raetselen t'ontvouwen,
Vol dubbelzinnigheit,
Van Thebe droef beschreit;
En had het Kadmus neven
Niet zulk een' klaeu gegeven,
Geslingert in de lucht,
Daer ziel op ziel om zucht.
Nu worden Edips zoonen,
In twist om 's vaders kroonen,
Gereeten en geschokt.
De bloetschant duurt verstokt.
Zoo spruiten kindersmetten,
Gedoemt by alle wetten.
Der oudren vloek en vlak
Geeft dezen stam dien krak.
Jokaste raekte aen 't kinderbaeren,
Won zoons, die heur mans broeders waren.
Doorluchtige landou,
Wat waertge, vry van rou,
Gelukkigh, toen ons klonk in d'ooren
Dat u eene afkomst was geboren
Uit draeketanden, d'eer
Van Thebe, toen weleer
De goden om Harmoni quaemen
Op haere bruiloftsfeest verzaemen.
Amfion zong voorheen
En speelde steen aen steen,
En boude Thebes muur, met boomen
Beplant, op d'oevers van twee stroomen,
Daer Dirce kruiden laeft,
Ismenus daelen schaeft,
De herder vrolijk 't vee geleide
In vruchtbre en vette klaverweide.
Wat waertge zaligh toen
Hier Iö in het groen,
Gelijk een koey, met andre koeien
En gladde hoornen eerst ging loeien,
En Kadmus stam, haer lief,
Tot koningen verhief,
En deze stadt, verrykt door schatten,
Noch bloeide, en naulijx kon omvatten
Haer dappren, groot geacht,
Een kroon van haer geslacht.
Nu dochter, leime voort, gelijk gestarnte in 't zeilen
Den zeeman, en verstrek, om niet in 't gaen te feilen,
Den blinden voet een oogh. ga voort langs 't effen padt,
Om niet te struikelen. gy weet hoe dra ik mat
En moede ben. uw hant aenvaerde deze bladen,
Dit tafelet, waerin ik onlangs in 't beraeden,
Op Delfis dryvoet in de kerk gezeten, schreef
De spelling van de pen, waerop ik wichle en zweef.
Nu zegh, Meneceus, zoon van Kreon, zeghme, moeten
Wy verder voortgaen: want mijn wankelende voeten
Bezwijken, en het been wil naulijx langer voort?
Hoe verre zijnwe noch van vaders hof en poort?
Tiresias, ay rust: gy zijt alree gekomen
By uwe vrienden. zoon, ay stut, om niet te schroomen,
Den ouden blinden stok: want out gebeente kraekt,
Als oude wagens, en zoekt steun, en wort vermaekt
Met elx hantreiking.
hier ben ik op uw behaegen,
O Kreon. wat 's uw wil?
ik weet het. laet de vlaegen
Van uw vermoeitheit eerst bedaeren. schep eerst lucht.
De gangk heeft u vermoeit.
ik [hoorde gy 't gerucht?]
Quam gistren t'huis geleit uit Attika, heel moede,
Daer Mavors op de been, afgrijslijk raesde en woede,
De vorst Eumolpus door het winnen van den slagh
Athene aen zege holp: daer ik van 't hoogh gezagh
Uit 's oorloghs roofschat rijk en rustigh wiert beschonken.
Het voorspook van dien slagh heeft ons in 't oor geklonken
Met lust: want zoo gy ziet dees staet wort aengetast
Van eenen krijghsorkaen, Thebaeners tot een' last.
Eteokles trekt nu gewapent, om te stuiten
De maght van Argos, ons aenrandende van buiten.
Hy portme uit uwen mont te hooren en verstaen
Het nootlot van de stadt, en hoe dit zal vergaen.
Indien 't Eteokles my vergen quaem, 'k zou zwijgen,
En hy stadts avontuur uit mijnen mont niet krijgen:
Doch 'k wil, ô Kreon, u dit melden kort en klaer.
Het vaderlant stak lang in dit gebroeit gevaer,
Al sedert Laius quam, in weêrwil der bevelen
Des hemels, kinders uit dit huwelijk te teelen,
Waer door de zoon, helaas, zich smette in moeders schoot:
En dat uitrukken van zijne oogen, bloedigh root,
Is 't eigen werk der goôn, ten spiegel van de Grieken.
De zoonen meenende, dat met zijne snelle wieken
De tijt dit slijten zoude, en zy godts gramschap vliên,
Bestaen een schendigh stuk, en, zonder eer te biên
Den droeven vader, gaen hem in den kerker steeken.
Hy, gansch verwildert, braekt, om dit schandaal te wreeken,
Verwate vloeken op dit huis, en hoogh en leegh.
Toen ik dit aenwees, en de waerheit niet verzweegh,
Most ik, in ste van loon t'ontvangen op mijn dagen,
Den schrikkelijken haet der broederen verdraegen.
Nu zullenze alle bey door hunne hant vergaen,
En klampen moort op moort, de wapens 't velt beslaen
Van Thebe en Argos, die elkandere overrompelen,
De huizen diep in rou tot over d'ooren dompelen.
En gy, befaemde stadt, leght in den gront gevelt,
Ten zy men vast geloof' het geen mijn mont u spelt,
Hoewel vry spade. het geraedenste van allen
Waer Edipus geslacht te keeren uit de wallen:
Dewijl hy 't vaderlant, en zijner vadren erf
Inwikkelde in zijn' vloek, hun allen ten bederf.
Naerdien 't gelukkigh voor 't rampzaligh lot moet strijken,
Zoo spaerde 't nootlot noch een' vondt, om ramp te wijken:
Doch aengezien 't gevaer my d'uitspraek streng verbiet,
En 't ampt des wichelaers, zich zelven tot verdriet,
Zijn vaderlant niet magh recht uit ten beste raeden,
Zoo zegge ik slechts, vaer wel, en kieze deze paden.
Ik, slechts het minste lidt des lichaems van den staet,
Getroostme al wat'er koom'. wat scheelt het my hoe 't gaet!
Blijf, oude vader, blijf.
laet los, gy houdtme tegen.
Waerom verlaetge my?
gy miste al lang godts zegen.
Ontvou waer in het heil van volk en lant bestaet.
Dan zoudt gy 't wenschen niet te weeten in der daet,
Het geen gy enkel wenscht met kennis t'overweegen.
Wil ik niet weeten waer 's lants heil in is gelegen?
Is 't enkel dan uw wil dat wy hier ront in gaen?
Wat is'er daer men meer ernsthaftigh naer zou staen?
Zoo zal ik u bescheit van zekre godtspraek geven.
Maer zeghme eerst waer uw zoon Meneceus is gebleven,
Die my nu herwaert braght.
hy staet aen uwe zy.
Laet hem vertrekken, eer ik 't nootlot u bely.
Het is mijn zoon. hy zal 't geen gy verbiet niet mellen.
Zal ik dan dat hy 't hoor' 't genaekende voorspellen?
Hem lust te hooren wat den staet ten beste strekt.
Zoo hoor wat 's hemels mont tot Kadmus heil ontdekt.
Uw zoons Meneceus doot kan slechs dees stadt bewaeren.
Nu hoortge 't geenge wilt dat wy u openbaeren.
Wat zeghtge, vader? och wat spraek, wat woort is dit!
Zoo staet het vast gestelt. dit's nootlots eenigh wit.
Wat meltge al jammers met een woort op 't allerleste!
Voor u alleen, maer al de stede en 't volk ten beste.
'k Versta noch hoor dit niet. dees godtsspraek raektme niet.
Wat my belangt, de stadt zy verre van verdriet.
Dit's niet de zelve man. hy durf zijn woort onteeren.
'k Vertrek terstont, en kan uw wichelkunst ontbeeren.
Kan waerheit niet bestaen, ten zyze uw ooghmerk dien'?
Nu bidde ik, oudeman, ootmoedigh aen uw knien.
Ay bidt niet: gy begeert het geen men niet kan keeren.
Zwijgh stil: zwijgh stil: hou op dit onder 't volk te leeren.
Onbillijk eischtge 't geen geen vroome zwijgen magh.
Hoe dan? zult gy mijn' zoon voort helpen met dien slagh?
Dat raektme niet. ik leere elk nootlots wil beseffen.
Van waer zal zulk een slagh my en mijne afkomst treffen?
Gy vraeght, en wijst den wegh ter spraeke. hoor de zaek.
Men slaghte uw' zoon, ten zoen van d'aerde, daer de draek
Uit sproot in een spelonke. en Dirces bron behoede.
Een oude wrok van Mars op Kadmus, die lang broede,
Ter wraeke van dees slange, eischt dit van uwe hant.
Voltrektge dit, godt zal dit gansch Thebaensche lant
Beschermen in den noot. de koestrende landouwe,
Die krijghsmans teelde uit klay, zal om uw bede en trouwe
Aenvaerden bloet voor bloet, en vrucht voor vrucht ten zoen.
De jongling van 't geslacht, geboren uit het broên
Van draeketanden, wort gedaeght om 't leet te boeten.
Gy en uw draekezaet zult dit bezuuren moeten.
Het huwelijk verbiet dat Hemon, zonder vlek
Van byslaep, doch verlooft, den offereisch voltrekk'.
Meneceus schiet alleen noch over van hun allen:
Wort dees geoffert, hy zal lant en stadt voor vallen
En ondergaen behoên, alleen door zijne doot,