floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
En ik had hém verzélt na ’t sterven, zo ’t meêdoogen
Van u my niet weêr had uit ’s doods gewéld getoogen.
Ik voel voortaan geen vreugd in myn verpligt gemoed.
Als dan, Mevrouw, wanneer ’t uw wélbehaagen doet.
Gebie ’t geen u belieft.
Medoor, wil vry gelooven
De zórge voor uw heil gaat al myn zórg te booven.
’k Héb ’t reeds getoont, én ik dank dés de Hémel, die
My heeft gegunt dat ik myn hulp gezégent zie;
Maar, eindlyk is het tyd myn roem haar beurt te geven.
’k Bén uit meêdoogenheid voorheen by u gebleeven,
Toen myne bystand u van nooden was, nu zyt
Gy uit gevaar geréd, dies is het eenmaal tyd
Dat wy ons wéder van malkander moeten scheiden;
Ga, Medoor,, ga, wil niet beiden
Helaas! Mevrouw, waar in héb ik u tóch mishaagt?
Het is geen toornigheid die myne zinnen jaagt,
Verban die zorg, én zyt in ’t minste niet verlégen:
Ik bén u alzo zeer als ooit voor heen genégen;
Weet dat my uw verdriet geen minder smarte doet;
Ik bén met u begaan; maar évenwél gy moet
Vertrékken.
Zal ik u dan nimmer weêr aanschouwen?
Kies zélf in wélk gewést gy u begeert te onthouwen.
’k Zal zórgen voor uw lót.
Nu my Mevrouw verstoot
Uit haar gezigt wil ik niet anders als de dood
Gaan zoeken.
Neen, Medoor, draag zórge voor uw leeven:
Gedénk dat ik het u héb wéderom gegeeven.
Wraak door uw ongeduld myn zórg, én weldoen niet;
Peins wélk een hoon daar door aan myne gunst geschied
Helaas! Mevrouw, kunt gy me ’t leeven noch gebieden
Daar gy aan my beveelt uit uw gezigt te vlieden?
Mag ik myn dagen die ik u voortaan alleen
Moet danken, in uw’ dienst niet slyten, én besteên,
Wat zyn ze my dan waard? wien staanze me op te draagen.
’k Wénsch dat ge vér van my, in rust, én wélbehaagen
Een béter lót geniet.
Hoe zou zulks moog’lyk zyn?
Uw woorden baaren reeds me een doodelyke pyn;
Nu mag ik u nóch zien, én voel me reeds verwonnen
Van ongedult; hoe zal, hoe zal ik uitstaan konnen
’t Gewéld van myne druk, als ’t oog u niet meer ziet?
Waarom behield ge my? waarom liet gy me niet,
Aanminnige Vórstin, voorheen in ’t bloed versmooren.
Medoor, wil door geklag myn ziel niet meer doorbooren
Ik hoor niet meer na u, wat smarte ’t my ook doet;
Dies staak uw vruchteloos weeklaagen tóch, gy moet
Hémel!
’K zal Medoor nooit meer aanschouwen;
Nu heeft myn fierheid ’t véld op myne min behouwen.
Maar, wist ge wélk een stórm myn ziel heeft uitgestaan
Eer zich myn hart om hém te bannen nóch liet raân!
Temire, kunt gy zulk een stryd wél récht bezéffen?
Medoor, hoe zal die slag uw’ droeve zinnen tréffen!
Hy ging wanhoopend wég. Helaas! in wélk gevaar
Word hy door my gestelt! Hy zal gaan stérven, maar
’k Bén oorzaak van zyn dood, ’k zal hém niet overleeven.
Ach! dat gedénken doet my sidderen, én beeven.
Myn liefde ontvonkt op nieuw, én maakt myn fierheid stom.
Neen, dat hy niet vertrék, ga, roep hém wéderom.
Maar, ach! wat wil ik doen? hoe voel ik my belaaden?
Zal myne zwakheid om de min myn eer verraaden?
O Hémel! in wat staat bevinde ik my gestéldt!
Helaas! houd liefde in ’t eind op myne roem hét véld,
Zo moet ik zékerlyk van énk’le schaamte stérven.
Maar moet ik zyn gezigt, én byzyn eeuwig derven,
Zo stérf ik van verdriet.
Mevrouw, stél u gerust;
De afweezendheid heeft vaak de liefde in slaap gesust.
Die vlam zal als hy uit uw oog is wel verkoelen.
De afweezendheid doet ons die smart te zwaarder voelen.
Men ziet het tégendeel nóchtans het meest geschiên.
Hoe! ’k zal myn minnaar, ’k zal Medoor nooit weder zien?
Hy is voor eeuwig dan, helaas! van my gescheiden?
Hoe mogt ge my tót zulk een wreed besluit verleiden?
Temire, ’k héb uw raad hoe stréng zy was gehoort;
Maar, roep hém wéderom, ik wil hém zien, ga voort;
Vlieg... maar, indien hy keert... geen nood... ja, laat hém komen.
Neen, toef... ik wil... helaas! wat héb ik voorgenomen?
Ach, weet ik wat ik wil?
Ik bid vérberg uw’ rouw.
’k Zie vreemdelingen tot u naderen Mevrouw.
ANGELIKA, TEMIRE, ZILIANTES, Bénde van Indiaansche Eilanders.
ZILIANTES, Angelika een parelsnoer aanbiedende.
Mevrouw, zie hier een Vórst, uit ver gelégen’ Landen
Gereist door Roelands last, die my van dwingelanden
Geréd heeft, én hérstéld, dies ik me vind verpligt
Aan zyne kloekheid voor myn kroon, én ’t lévens licht.
Hy wou geen ander loon voor zyne dienst begeeren
Als deeze parelsnoer, die hy u doet vereeren.
Ontfang van myne hand, Vórstin, het édel loon
Van zyne dapperheid, ’t wélk u word aangeboôn
Van daar het Aardryk ’t eerst het daglicht ziet genaaken.
Gy doet die groote Héld in uwe liefde blaaken,
Maar wie uw schoonheid, én bekoorlykhéden ziet,
Verwondert zich voortaan van zyne liefde niet.
Wat héld die zich niet van uw gaaven liet verheeren?
Wat Vórst die u niet van zyn hart liet triomfeeren.
Terwyl Ziliantes de Parelsnoer overgeeft, word door zyn Gevolg van
						Indiaenen gezongen, én na de wyze van hun landschap gedanst.
Triomfeer, o Koninginne,
Triomfeer, toon u gewéld.
Het is alleen de grootste Héld,
Aan wien behoort, o Vorstin, uwe minne.
Triomfeer, toon uw gewéld.
EINDE VAN HET EERSTE BEDRYF.
Het Tooneel verbeeld eene fontein, in het midden van een vermaakelyk
						Bosch.
ANGELIKA. TEMIRE, Gevólg.
Waar heen, Mevrouw, word gy door uwe min gedreeven?
Wilt gy u t’eenemaal die kwélling overgeeven?
Wélk een vervoering is ’t die u betoverd houd,
En dus in eenzaamheid doet mymeren in ’t woud?
Hoe hébt gy’t liefde nat zo diep in ’t hart gezoogen?
Ay vlie die snoode bron, wiens doodelyk vermoogen
De réden in ons hart vaak te eenemaal verdooft,
En ménig ed’le ziel zyn rust, én vryheid rooft:
Gelukkig die zich van ’s mins banden houd ontslagen!
Myn hart moet zyne smart geduurig mét zich draagen,
Waar ’t zich ook keert, óf wénd. ’k Voel myn verliefd gemoed
Door duizend kwéllingen verdrukt, én omgewroet.
Temire, hoort ge myn beklémde ziel niet zuchten?
Waar zal ik heenen gaan? hoe is de min t’ontvlugten?
Helaas! ik héb Medoor verbannen! myn verdriet
Is doodelyk. Waarom belétte gy hem niet
Voor eeuwig zich van my, én myn gezigt te scheiden?
Waerom hébt gy hém nóch sléchs niet één dag doen beiden?
Of ik, gelyk ’t gebeurt, my mogt beraân.
Hoe, was ik niet verpligt om uwe last getrouw
Te volgen? scheen hy niet verbannen uit uw’ zinnen?
En durfde ik dénken dat gy hém straks weêr zoud minnen?
Dorst gy me, om myne dood te keeren niet verraân?
O wreede trouwigheid! nu is’t mét my gedaan.
Myn hart is als een schip in ’t midden van de baaren;
Ach! ’t onweer van myn ziel is nimmer te bedaaren.
Myn kwaal is buiten hoop, én van de dood alleen
Wacht ik geneezing van zo veel rampzaligheên.
Hoe diep, helaas! lég ik in liefdens zé verzonken.
De prikkel van de Roem hoorde u ’t gemoed t’ontvonken;
Mevrouw, zy roept u toe, ay hoor na haare raad.
Ontsla u van de min, én wapen u mét haat.
Verwin uw zwakheid, laat uw fierheid zegepraalen.
Gy kunt indien gy wilt.
Helaas! myn zinnen dwaalen.
Ik bén myn zélfs niet meer.
Waak op, Mevrouw, ’t is tyd,
Het middel is naby. Ay spaar u zélf ’t verwyt
Uw’s zélfs. Wél aan, vaar voort, laat zich uw’ ziel verkloeken
En....
Vérg me niet na iets onmoogelyks te zoeken.
Vergeefs zocht ik in myn verrukt gemoed na haat;
’t Is zo vol liefde dat het gantsch geen plaats meer laat,
Voor eenig and’re zucht. Neen neen, zulks is verlooren.
Maar waar toe te zoeken, om zo zoet een vlam te smooren,
Na haat. Geensins; helaas! wat vérgt, wat raad ge my?
Temire, neen; ik schuuw zo wreed een tieranny.
Myn minnaar haaten die om myne min gaat sterven?
Verdient Medoor myn haat én afkeer te verwérven?
Neen zulk een wreedheid wyk voor eeuwig uit myn zin.
Ik schrik’er voor: houd op; ’k wil liever, hoe de min
My ook verdrukken mag, hoe wreed zy my mag weezen,
De dood bezuuren, als door zulk een hulp geneezen.
TEMIRE, met een dienaar, én Staatjoffer van Angelika.
							zingende.
O: wie kan genoeg beklaagen,
Een hart door de Liefde verblind?
Ach! wat bezuurt die mind!
Wat al smart doet Liefde verdraagen!
Hoe licht, Helaas! dat vier begint,
En, helaas! hoe zwaar word m’ontslagen!
Een hart door de liefde verblind?
’k Hoor iemand komen.
Het is Roeland.
Laat ons wyken.
Mevrouw, hém schuuwen die zo groot een min doet blyken?
Een héld, die alles sléchs om u te zien verlaat,
Die alles om u waagt, verdient die uwe haat.
Hy hoopt vergeefs, én door wat min hy word gedreeven,
’k Wil liever stérven als my aan hém overgeeven,
’k Ga my verbergen.
ROELAND, ANGELIKA, TEMIRE, Gevólg.
ROELAND.
Mag my dan de gunst geschiên,
O schoone Angelika, u eindelyk te zien.
Maar, hémel wat is dit, wat droom bezwalkt myne oogen?
Wat toovery heeft haar aan myn gezigt onttoogen!
Waar is zy heenen? wat is de oorzaak datze vliet?
Ik zoek, ik roep, ik zucht, helaas! maar zucht om niet.
Angelika, door wélk een razerny gedreeven
Hébt gy, ontménschte! zo ondankbaar my begeeven?
O wreede! wat vervoert uw onmédoogend hart?
Wat vreugd, óf wat vermaak schépt gy uit myne smart?
Waar door verdien ik uw verachting? om wat réden?
Gy weet, Temire, wat ik om haar héb geleeden;
Wat ik voor haar al héb bedreeven, én gy ziet
Wat loon myn trouwe min, na zo veel dienst geniet.
Het is een misdaad u geen achting te bewyzen,
Uw’ dapperheid heeft lang uw’ roem zo hoog doen ryzen
Dat, zo uw hart zich sléchs mét achting hield te vreên,
Men niemand zo vernoegt zou vinden hier beneên.
Helaas! tot wélk een val is myne deugd gekomen!
Myn krachten die zo vaak de stoutste deeden schroomen,
Beswyken als onnut, én moedeloos, wat baat,
Wat helpt ’et óf schoon ’t lót my stélde in eene staat
Dat myne dapperheyd geen hélden hoeft te wyken,
Wyl ’t in my hunne deugd, én kloekheid heeft doen blyken!
Een dwaaze min heeft my van al die roem ontbloot.
’k Laat hulpeloos myn Vórst in de alderhoogste nood:
Van zo veel stéden als hy na zyn wét deê leeven,
Is hém Parys alleen maar overig gebleeven.
Hy gaat verlooren, het Barbaris heir, verwoed,
Versmoort myn Vaderland in traanen, vuur én bloed!
’t Wreed Afrika zal van de Seine zégepraalen:
Geen arm die hun gewéld kan stutten, nóch bepaalen.
’k Verbeeld my zélven reeds ’t vervaarlyk krygsgerucht;
’k hoor hoe myn Vaderland, ter dood beneepen, zucht,
Ja reeds de hooge muur van ’s Konings stad berammen,
En daveren; terwyl hét véld door ’s Oorlogsvlammen,
En bliksemen verwoest, geblakert, én verbrand.
De landman vlugten ziet, beroofd van onderstand:
Maar, alles te vergeefs; het vuur dat myne zinnen
Verteert, is door geschrey, nóch zuchten te overwinnen.
De liefde, hoe myn hart tót haar verlossing hélt,
Heeft myne ziel te vast geboeit in zyn gewéld.
Helaas! Angelika! maar ach! zy wil niet hooren.
Gaat dan myn vaderland om myne min verlooren?
Moet die ontménschte, die myn liefde trótst, én tart,
Alleen meest’rés zyn van myn ongelukkig hart?
De ondankb’re die my met verachting durf betaalen,
Zal die van myne roem dan eeuwig zeegepraalen?
Zal ik dan hoopeloos versmélten in getraan?
Neen, neen; myn liefde is uit, myn zwakheid is gedaan;
De ondankb’re weete in ’t eind dat ik my héb gewrooken,
En dat ik t’eenemaal haar banden héb verbrooken.
Het is onnoodig dat zy myn gezigt ontvlied,
En zich verbérgen gaat ik zoek die wreede niet.
Ik wil haar schoonheid nooit na deezen weêr aanschouwen.
De spyt heeft op myn min in ’t einde ’t véld behouwen.
Heilryke wéderkomst van myn verloore rust;
Gelukkig oogenblik dat myne vlammen blust;
O lieve wreedheid, die myn ziel weêr doet bedaaren!
Maar, ach! onzalig ménsch, waar toe dus uit te vaaren?
Ik vlei me te vergeefs, myn gramschap heeft geen kracht.
Kleenmoedige, vergeefs heeft myn gemoed getracht
Myn schande op myne min voor myne roem te wreeken.
Is ’t dan onmoogelyk die snoode band te breeken?
Helaas! hoe voel ik my inwendelyk ontroert!
Myn hart word tegens dank verrukt, én wég gevoert.
Ondankb’re Angelika, wat vreugd, óf wat behaagen
Geniet ge, ontménschte! my dus deerelyk te plaagen?
Angelika, Roeland vertrokken ziende, komt wéder te voorschyn.
Waar zal ik heene gaan? maar, ’k zie u weêr, Mevrouw.
’k Verbergme niet voor u.
Héld Roeland, vol van rouw,
Is straks van hier gegaan, op hoop u weêr te vinden.
Wat Roeland ook bedryft, óf zich mag onderwinden,
Is vruchteloos; hoe zeer zyn hart van liefde brand,
Het myne is aan Medoor door zuivre min verpand.
Temire, zég eens wat my over is gebleeven,
Of wat voor gunst ik hém belooven kan, óf geeven?
Myn hart is doof voor hém, schoon ’t zyne zucht én schreit.
Ik vlie voor hém alleen uit médedoogenheid.
Wat kan ik béter doen als hélpen hém geneezen?
Maar ach, Temire, waar mag nu myn minnaar weezen?
Als ik gedénk hoe droef, én doods hy my verliet,
Gevoel ik myne ziel bezwyken van verdriet.
Zal hy van wanhoop na zo groot een liefde stérven?
Helaas! Medoor zal ik u nimmermeer verwérven?
Maar schoon het lót aan my misgunde u weêr te zien,
Nooit zult gy évenwel uit myn gedachten vliên.
Héld Roeland voegde ’t bét uw harts genégenhéden...
Ay, spreekme van Medoor, Temire, óf laatme in vreeden:
Niets haagtme buiten hém. Dit aangenaame woud,
’t Geen door de liefde schynt tót vrolykheid gebouwt,
Kan my in deeze staat vermaaken, nóch bekooren,
Nu ik myn minnaar door myn strafheid héb verlooren.
Vermaakelyke Mirtelaanen,
Die door de Minnegod te zaamen schynt gevoegt
Voor Minnaars in hun lót vernoegt,
Ik stoor uw’ zoete rust door myn gezucht, én traanen;
Maar klaag niet, wyl dit ongeval,
Dat u myn wanhoop doet, niet lange duuren zal.
O Hémel! ’t is Medoor; ik hoor hém; kan ’t geschieden!
TEMIRE. Angelika weêrhoudende.
Zult gy hém spreeken?
Ach! hoe kan ik voor hém vlieden?
Ik héb myn wreede pligt bereids te veel gehoort,
En onmedoogenlyk myn eigen hart vermoord.
De Min mét zo veel ramp als ik bezuur bewoogen,
Doet hém hier wéderom verschynen voor myn oogen:
Hy weet dat ’t léven my alleen strékt tót verdriet,
’t En zy ik steeds ’t gezigt van myn Medoor geniet.
O Bron die mét uw’ zuiv’re straalen
Dit sierelyk gebloemt besproeit,
Gy streelt vergeefs mét uw geruis myn kwaalen,
En Minnesmart die eeuwig groeit.
Geen kunst kan myne druk beleezen.
Zy vlied me die ik Minne, én ik vliede ieder een.
Wat houdme in ’t leeven? én wat héb ik meer te vreezen?
Medoor, maak eens een eind van uw’ rampzaligheên.
De dood alleen kan my geneezen.
En gy, o stroom, die thans myn traanen drinkt, ik moet
Iets meer bestaan. Ontfang myn bloed.
Medoor trékt zyn dégen om zich te doorsteeken,
dóch word van Angelika wéderhouden.
Laat af, Medoor, laat af; waar door word gy gedreeven
Dat gy wanhoopend u berooven wilt van ’t leeven.
Gy zyt te veel met een ramzalige begaan,
Mevrouw; ay spaar die zórg.
Medoor, wat gaat u aan?
Wat dryft u tót de dood?
Wat kan my ’t leeven baaten,
Mevrouw, nu dat ik u moet eeuwiglyk verlaaten?
Geen doodelyker slag, helaas! kon my geschiên,
Als dat ik leeven moet, én u niet meer mag zien.
’k Dacht dat ge u aan myn wil zoud te eenemaal gedraagen.
Helaas! Mevrouw, hoe zeer ik u ook durf mishaagen,
Indien gy wist wat leet ik u....
Het geen aan my
Het allermeest mishaagt is uwe razerny,
En wanhoop.
Zo Mevrouw vernoeging kan genieten
Dat ik in ’t leeven blyf, dan zal ’t my niet verdrieten,
’k Bén in myn lót te vreên als ik u sléchs mag zien;
Maar kan, indien Mevrouw my van haar af doet vliên,
Haar niet verzékeren, nóch bórg zyn voor myn leeven.
Gy weet, myn goedheid heeft ’t u wéderom gegeeven;
Nu eisch ik dat uw’ zórg die gunst aan my vergoed;
Het staat me duur genoeg dat ik u héb behoed.
Hoe waardig gy me zyt héb ik u reeds doen blyken.
Grootmoedige Vórstin, vaar voort, wil niet bezwyken.
Volvoer het geen daar u uw édel hart toedreef.
Is ’t moog’lyk zonder u te kunnen leeven?
leef,
Het kóste wat het wil.
O Hémel! kan het weezen?
Het is voortaan geen tyd voor u om meer te vreezen;
En ’t veinzen is gedaan. Ik weet uws harten zin,
Medoór; én gun aan u op myne wédermin
Te moogen hoopen.
Dus ter aarde neêr geboogen...
Rys op, rys op, de Min heeft myne ziel bewoogen
Myn fierheid geeft het op. Ik bén een Koningin
En schénke aan u een Kroon? én névens die myn min,
Myn lót zy u gemeen.
Van blydschap overwonnen,
Zal ik myn’ dankbaarheid u na waardy niet konnen
Doen blyken! ’k wachte niet als ’t vonnis van myn dood
En uwe goedheid maakt my tót een deelgenoot
Van uwe staaten, uwe liefde, én uwe schatten,
Onmoog’lyk is ’t myn hart dit wonder te bevatten.
Maar, hoe Mevrouw om my haar hoogheid meer vergeet,
En zich om mynent wil meer gaat vernéd’ren, weet
Dat ik ’t geheugen, van uw édelmoedig minnen
Zo veel te krachtiger zal drukken in myn zinnen.
En ’t geen ik mét myn staat nóch bloed niet kan vergoen,
Zal myn getrouwe min, Vorstin, aan u, voldoen.
Medoor, wees zéker dat myn hart heeft moeten stryden
Eer myne Roem zulk een vernéd’ring wilde lyden:
Zy woelt nóch in myn hart, te onvreeden, én gestoort
Dat ik meér na de Min als na haar héb gehoort.
Zy doet héld Roeland nóch in schaduwe om my waaren:
Maar, als de liefde komt twee harten t’zaamen paaren,
Wat hoogheid isser die meer neiging vind als ’t zoet
’t Wélk deeze hartstócht komt ontvonken in’t gemoed?
Mevrouw, het is uw kroon noch troon die my vervoeren;
Uw’ liefde kon alleen myn minnend hart ontroeren.
Uw’goedheid strékt my kroon, én sépter staf; ’t genót
Van uwe min alleen maakt myn gelukkig lót.
O gy getuigen van myn wanhoop, én myn’ traanen,
O zuivre bron, én gy, genoeggelyke laanen,
En mirtepaaden, korts ontrust door myne rouw,
Wie dacht dat dit geluk my ooit gebeuren zou?
Wie dacht, daar myne rouw u korts myn dood deed vreezen,
Dat gy getuigen van zo groot een heil zoud weezen?
Geef dan, indien ge ooit mét een minnaar waard verheugd,
O aangenaam gewést, tóch blyk van uwe vreugd.
ANGELIKA, MEDOOR.
De Liefde, mét eenige Minnegoodjes, eene bénde van Minnaars, én
						Minnaressen. De Minnegoodjens aan de eene, én de Minnaars én Minnaréssen aan
						d’ andere zyde van de Fontein.
Rey van Minnegoodjes.
Wilt élkander Liefde draagen.
Rey van Verliefden.
Laat de Liefde ons niet mishaagen.
Hoort hoe u de Liefde vleid.
O wat grooter zoetigheid!
Liefde roept, wilt niet vertraagen.
Weest gestaag tot Min bereid.
Hoort hoe ons de Liefde vleid.
Liefde roept wilt niet vertraagen.
Zyn we altoos tot Min bereid.
Al wie zyne Majesteit
Hoont, zal zyne straffe draagen.
O genoeggelyke dagen,
Nu de Liefde zélf ons leid!
Hoor hoe ons de Liefde vleid.
De Minnaars, én Minnaréssen danssen rondom Medoor, én Angelika.
Twee Minnaréssen.
Wie eens de Liefde smaakt, kan dat zoet niet verzaaken,
Maar voelt gestaag een blyde gloed.
Voldoen wy lustig ons gemoed.
Kan men ’t zoet van de Min wél te overdadig smaaken?
Waar vindmen waare vreugd als alleen in het Minnen?
O Zielsvermaak! o heilig vuur!
Blyf by ons in ons uiterst uur.
Laat de Min eeuwiglyk beheerschen onze zinnen.
Wilt u in zyn banden geeven.
O! dat Liefde ons hart verwin.
Eeuwig duur getrouwe min.
Droeve zorgen blyf verdreeven.
Vrolyk leeven!
Waard verheeven.
Blyde dagen zo vol zoet,
Ach, hoe kort valt ge ons gemoed!
Kan buiten Liefde een hart ooit vreugd óf wéllust smaaken?
Wat zien we al weelde, én vreugd genaaken!
Eeuwig duur getrouwe Min.
Geen nieuwe vlam doe onze boezem blaaken.
Niemand blus dat lieff’lyk vuur.
Laat we ons in die gloed vermaaken.
Beminnen wy tot in ons uiterste uur.
Vrolyk leeven.
Waard verheven.
De Minnaars, én Minnaréssen volgen Medoor, én Angelika al danssende,
						terwyl de Minnegoodjes voor hén vliegen om hén te geleiden.
EINDE VAN HET TWÉDE BEDRYF.
MEDOOR, TEMIRE.
Neen, neen, Temire; ’k wil na uwe raad niet hooren:
Gy vleit vergeefs; ik bén door u alleen verlooren.
’k Weet hoe ge Roeland by Mevrouw hébt voorgestaan,
Tót nadeel van myn Min: vertrék; laat my begaan.
Uw leeven loopt gevaar, ik mag van u niet wyken;
’k Voldoe Mevrouws bevél. Zy heeft u reeds doen blyken
Hoe waardig gy haar zyt. Ik bid, verdénkme niet
Van ongetrouwigheid; ay spaar haar ziel ’t verdriet
Dat zy bezuuren moet uit vrees voor uwe dagen.
Laat myne raad voor u behoud u niet mishaagen.*
Héld Roeland is niet vér van deeze plaats, ay, laat
Ik u beweegen. Schuuw zyn schadelyke haat.
Ach! niemand zal uw val, nóch stérven kunnen keeren
Indien gy zyne toorn, zo dood’lyk, durft trótseeren.
Een Ongelukkige als ik bén ontziet geen dood.
Versmaad gy uw geluk, zo heerlyk, én zo groot,
Dat duizend and’rens nyd ontvonken zal met réden?
Een fiere schoonheid, van een ieder aangebéden,
Légt voor uw minzaamheid de trótse wapens neer;
Haar hart is aan het uw verknócht, wat eischt ge meer?
Kan u een leeven zo veel weelde, én vreugd verdrieten,
Wie kan in ’t leeven dan ooit heil óf vreugd genieten?
Medoor, Bedénk eens wélk een lót u tans genaakt.
Wat staat door myn Vórstin u word gemeen gemaakt.
Hébt gy nóch réden om te zuchten, én te klaagen?
En kan zo schoon een lót als ’t uwe, u nóch mishaagen?
Haar Onderdaanen, élk om ’t yv’rigst, staan bereid
Op haare last om u van hun gehoorzaamheid
Als aan hun wéttig Vórst, én hoofd bewys te geeven.
De troon is reeds bereid, gy, névens haar verhéven...
Waar om zoekt gy me nóch te hoonen in myn druk?
Ik weet maar al te wél myn lót, én ongeluk.
’t Is vruchteloos voor my op haare min te dénken;
Zy zalze aan waerder vrind, én grooter minnaar schénken.
Zag ik de Koningin van Roeland niet verzélt?
Medoor, gy hébt geen reên dat gy u daarom kwélt;
Héld Roeland heeft van haar in ’t minst geen gunst te wachten;
’k Verzéker u, zy zal hém hoonen, én verachten.
Hy ziet haar évenwél, daar ik haar by zyn dérf.
Helaas! hoe pynigt dit myn ziel, Temire, ik stérf
Van ongerustheid. Ach, zo zy hém zyn begeeren
Niet toestaat, hoe zal zy zyn woede kunnen keeren?
Zy vreest hém, maar het is om uwent wil alleen;
En uw gevaar, Medoor, maakt al haar zwarigheên.
Zy ging om hém van hier te leiden, hém verzéllen
Om door dat middel u in zékerheid te stéllen.
O wreede zórg die my myn vreugd, én rust ontroofd,
En al myn blydschap in een oogenblik verdooft!
Wat grooter wreedheid als te zórgen voor myn leeven,
Indien haar hart aan myn meêminnaar word gegeeven?
Verban die yd’le zórg uit uw ontrust gemoed;
Gedénkt ge niet dat gy Mevrouw daar door misdoet?
Ik durfde ’t heil daar my de min meê komt beschénken,
Voor heen nooit hoopen, nóch op haare liefde dénken.
Ik staa verbaast voor zulk een wénschelyk geval,
En bén mét récht bevreest dat ’t niet lang duuren zal.
’k Zie Roeland naderen. ’t Is bést voor ons geweéken;
Indien hém ’t minste van uw’ liefde was gebleeken,
’t Zoude u onmoog’lyk zyn zyn grimmigheid te ontvliên.
Al koste ’t my myn bloed, ik wil hém échter zien.
Medoor verbérgt zich ter zyden, om Roeland,
én Angelika te kunnen hooren.
ROELAND, ANGELIKA.
Moet ik, na zo veel hoon van uw’ verharde zinnen
Geleeden, u nóch meer navolgen, én beminnen?
’k Word schaamrood als ik dénk aan myne swakheid, die,
Ondankb’re, ik zo verwaand van u misbruyken zie.
Hoe gy myn diensten meer na uwe gunst ziet trachten,
Hoe gy me, o wreede! meer durft hoonen, én verachten.
O wélk een schande voor myn groots onteert gemoed,
Nóch zo getrouw te zyn, daar gy me zo misdoet!
Waarom liet ik me door uw’ schoonheid zo vervoeren?
Wat mag myn éd’le ziel om u zich zo ontroeren?
Neen, neen; hoe zeer gy óok in schoonheid zyt vermaard,
Gy zyt zo groot een liefde als ik u draag niet waerd.
Ik weet, o Roeland, wat gy voor my hébt bedreeven,
En wélk een loon ik aan u schuldig bén te geeven;
’k Zie dat ge uw’ dagen slyt in onlust, én verdriet;
Maar, noem my de oorzaak van uw’ treurighéden niet.
Gy, hadge my gelooft, behoefde niet te klaagen,
En waart van zulk een last, én kwélling gansch ontslagen:
Gy weet, ’t én zy uw drift u ’t oordeel gantsch verblind,
Dat gy me tégens dank, zo trouw, én téder mint.
’k Héb, om uw groote ziel niet aan de Roem te ontrooven,
Gedaan al wat ik kon.
Wat kan ik my belooven.
Van u als hoon, daar gy myn laffe ziel meê tart?
Ik weet genoeg hoe stréng gy myn rampzalig hart,
Mét uw verachting straft; ’t is geen meer tyd te veinzen
Ik zie de grond van uw hoogmoedige gepeinzen.
Uw haat barst uit hoe ze ook uw listigheid verblomt;
Gy schaamt u langer dat ge uw trótzigheid vermomt.
Ik kan, dat andere my in myn zwakheid hoonen,
Wyl ik zulks héb verdient, begrypen, én verschoonen,
Nu ik my by élk een verachtlyk héb gemaakt,
Om myne dwaaze min myn deugd, én roem verzaakt,
En ’t schandig vuur, dat my beroofd heeft van myn zinnen,
En al myn lóf verdooft, volharde te beminnen.
Maar gy, die oorzaak zyt van ’t geen ik héb misdaan,
Ach! voegt’et u my straf daar voor te doen ontfaân?
Wat deel is my in zulk een zucht beschooren?
Zy raakt een ander licht schoon gy ze my laat hooren.
Misschien loost gy ze sléchs om aan myn treurig hart
Verdubbeling te doen van wanhoop, én van smart.
Maar weet, ontménschte, zo uw hart zich voelt bewoogen,
En dat een ander u heeft deeze zucht onttoogen,
Beef, beef voor hém, wie ’t zy, die my uw hart ontvrémd
Zyn dood, én zyn verdérf is reeds by my bestémt.