floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
’t Zal wis de Keizer zyn. Ik wil wél hoorens draagen
Wanneer ze een Keizer plant. Monsieur le Conte lét
Niet op zyn stuk.
Wyl zulk een bloed niet smét.
Ah! je vous jure, kon ik haar sléchts póssedeeren,
Die liefde zou my in het minste niet affronteren.
’k Bén nu wél eens zo zeer als oit verliefd op haar.
Men zou’er zyn fortuin door maken, is ’t niet waar.
Wél deegelyk.
An Franse is niet een Duk, óf Konte
Die niet graag Zwager van de Koning was, sans honte.
Hoe menig is’er door zyn Vrouw, óf Zuster groot
Van staat geworden. Dat ik sléchts die eer genoot:
Maar Reintje, hébt gy niets an ma faveur vernomen
Van Mamezelle.
Ja; maar ziet ge uw Moey wél komen?
KRISTINE, KONSTANSE, MAINSJE, een BASKE, FRANSOIS, REINHART.
KRISTINE.
Nu Mainsje, maak dan ’t maal omtrent half eenen klaar.
’k Moet na de noen vyf, zés viezietes af doen, daar
Veel aan gelégen is,
MAINSJE.
Dat schat ik teugens ienen.
Zyt gy daar, Mon Koezyn?
Ma Tante, om u te dienen.
Waar gaat ge.
Zo wat Poermeneeren.
Mag ik u
Wél iets verzoeken.
Waarom niet, par la vertu.
Oui, ga dan eens voor ma koeziene een Aapje koopen,
’k Héb hooren zéggen, dat van alle soort mét hoopen
Is aengekomen uit Wést-Injen.
In wat slag
Heeft ma koeziene wél de meeste zin?
Ik mag
U zo veel moeite niet wél vergen; ’t is onnoodig.
Geeft gy me dan refus.
Gy zyt al te overboodig
Non ma Koeziene, die myn diensten refuzeert,
Dunkt my, poer diere vray, dat my niet éstimeert.
An franse was niet een van all’ de Damoizelles
Aan ’t Hóf, want ik stond daar zeer wél avéc les bélles
Of ik had daagelyks van de eene, of de andre amplooy
Om pointes de venize; een toer de perle, of... kooy.
Lacht gy’er om?
Wél ja, ’t zou haerlien béter voegen,
Als u, myns dunkens, zulk een waar na heur genoegen
En zin te koopen.
S’ét la Mode; men bestéld
De dingen maar, én heeft die daadlyk.
Voor wiens géld?
O kélle impertinanse, een Dame om géld te vraagen!
De waereld zou met reeden meenen, dat
Men zo veel fraayheid niet voor niets gekreegen had:
Behalven dat zoude ik daar voor geen Jongman willen
Verpligt zyn, als ik het betaalen kon.
De waereld hier te lands is wél impértinént!
Die kósten zyn door de eer van een kommandemént
Vol op betaald.
Hier zou men daar de gék mêe scheeren.
Ah le maudiet pajies!
Ik zou dan wéderkeeren,
Indien ik was, als gy, na Vrankryk, Neef; wat doet
Gy hier tóch, daar u niets behaagchelyks ontmoet.
Zwyg stil, mórveuze, ik kan uw klap niet langer hooren
’t Is schande, foey, daar gy zo édel zyt gebooren,
Dat gy niet meerder le bo monde hébt gezien.
Maar hoor eens, Moey.
Zwyg stil, zal ik ’t nóch eens gebiên.
Ga heen maar, mon Koezyn, én kuntge een Aapje krygen,
Dat fraay is, koop het.
Moey, ik bid u....
Zult gy zwygen
Of niet?
Ma tante, ik bén hier niet bekénd, zég my
Waar ik omtrent, dat goed kan vinden.
Dichte by
De nieuwe Markt.*
Ho, ho, le marché neuf.
Sa Basque.
BASKE.
Kom, geef hier mon voile, mét myn masque,
En ma Koezienes méde. Ik vrees het zal op straat,
Zeer stuiven, mon Kousin. Het word heet weer: Men braadt
Schier inde zon. Als gy een Aapje hébt gekreegen,
En ons wilt vinden, écoutez. Wy zullen tégen
Half twaalven weezen tot myn Fransche Kraamer, óf
Myn Goudsmid, óf de Kantverkoopster in het Hóf
Van Brussel, óf wél tot de Franje, óf Spiegelkooper.
Ik heb wél acht óf tien boodschappen; maar ik hoop’er
Déze uchtend wél de hélft, óf meerder af te doen.
’k Heb ook wél vyf óf zés visites na de noen
Te geeven, mon Kousin. Dus, wilt gy mét ons eeten,
Moest gy voor eenen t’huis te komen niet vergeeten.
’k Zal tót Montagne, óf in het Heerenlogemént
Dieneeren.
Vindtge ons niet, maak, dat ge ’t Aapje zéndt
Tót onzent.
’k Zal het zo bestellen gaan, Matante.
Je suis vót Serviteur.
Goên dag, Neef.
Vót servante.
Ik kan’t niet béter, Neef,
Dan ik geleerd héb.
Maar ’t is niet galand.
Ik geef
Daar weinig om.
’t Is al te énorm. By wat Kanaalje
Heeft zy geconverseert, Ma Tante. Ze is van taalje
Niet vreemd, maar zy heeft air, nóch pórt, nóch mines.
Dat zy zo kwaalyk opgebragt in Zéland is.
Hoewel zy lang heeft in een fransche School geleegen.
Na ’k mérk, Neef, doe ik niets naar uwe zin ter deegen.
Waarom lélt gy my dan geduurig aan het hoofd,
Hoe Moey graag zien zou, dat ik waare aan u verloofd.
Gy zégt, dat gy my mint, én ’t zy ik zit, óf wandel,
Of eet, óf drink, óf naay, gy hébt op all’ myn’ handel
Zo veel te zéggen, én toont my zo groot een blyk
Van weerzin, dat gy....
Mon Couzin heeft groot gelyk:
Uw doen heeft al te veel de la Canaille baasse.
Ik zégt pour votre honneur ’t heeft zeer movaise grave.
Ga, vry dan élders.
Zwyg; gy word te zeer vereerd,
Dat zulk een Kavaljier u vuil neus pretendeert.
Maar, mon Cousin, ik zou myn tyd hier wél verklappen.
Myn vriend ik zal nu al wat rasser moeten stappen.
Adieu, Ma Tante
Ma Cousine, al wéêr zo styf?
Zo; nóch wat laager, én wat réchter op uw lyf.
Zy moet een weynig by ’t boomonde konverseeren.
Adieu. Ik zal haar nóch, l’air de la cour wél leeren.
Kom, Baske, volgme; én gy, gelyk als ’t is gezeid,
Bréng ons van ’t Aapje op de eene óf de andre plaats bescheid.
FRANSOIS, REINHART.
Wat heeft uw Moey het drok.
Zo komt men in éstime
By gens d’honneur, mondrole, o ’t is by ons een crime
Voor iemand, als hy een vizite ontfangen heeft,
Zo hy incontinant die niet wéêrom en geeft,
Le plus beau passetams, dat iemand weet te vinden
Is tousjours estre a la prezanse van zyn vrinden.
Niet gaat’er voor ’t Salét, daar haalt men op hoe dat
Aan deeze haar coiffure, aan die haar Juppe zat,
Daar discoereert men van la Cour, én van la Mode
Op een galante, én admirable Metode;
Et pour la Renommée, om eene groote naam
Te krygen is geen ding ter waereld zo bekwaam,
Dan zich te vinden van boutique tót boutique.
’k Vezéker u, Ma tante antand la Politique.
Maar gy verhaalt niet, hoe ’t mét Mameselle staat,
Of hébtge mét haar meid nóch niet van my gepraat.
Ja tóch. ’k Verzéker u, dat ze ongemeen behaagen
Schépt in uw’ mines, én in al, wat ze u ziet draagen.
Gaat gy voorby haar deur zy oogt u na, én weet
Hoe dat gy gistren, hoe ge eergisteren waart gekleed:
Ja ’k zwyg van kleed’ren; niet een lintje, knoop, óf veeter
Is aan uw lichhaam, óf, myn Heer, zy weet het beter,
Dan ik, ja dan gy zelf.
Dat ’s estre bien nourry.
O, wat verscheelt zy veel by ma Couzine, die
My naauw eens aanziet, schoon ik alle daag verander
Van kleed’ren.
Wél is ’t waar: Gy voegt niet by malkander:
E n daarom vat ik niet, hoe gy haar vrijen moogt.
’t Is vreemd, dat zo een Heer, als gy, niet hooger poogt
C’est politique.
O! ’k mérk ’t; om niet te doolen
Houdt gy in ’t vrijen mét uw’ Nicht een open moolen,
Licht mét een gieuwgaauw.
Nét geraaden, Reintje; ’k zweer
Had ik maar sléchts akses by la Comtésse.
’t Heeft haar verwonderd, dat gy ’t lang niet hébt genomen.
Haar dunkt gy moest haar in de buurt verwéllekomen,
Zy maakt meer staat van u, als gy van haar doet.
Dat vat ik, Reintje, én zal die bélle occasion
Waarneemen. Zie terwyl wat meerder circomstances
Te weeten, én lét wél op all’ haar contenances,
Als ik haar groet.
Dan is ’t nu tyd: ik zie haar veur,
’t En zy ik mis, mét haar Staatjuffer aan de deur.
JAKOMEYN, PLEUNTJE, FRANSOIS, REINHART.
Gé, Apóllonichen, hool by den silbren-smitzen
Den silbren blaasbalg, om daes fouwer aan tsoe hitzen:
Und saagt im, hy moest oech da silbren kamer-pót
Gans bald vergulden.
’k Dénk, je mient de Pispót tót
De Zulversmid, zél ik die mit de blaasbalk haalen?
Ja freilich, ich wil him straks mit baar géld betsaalen.
Ik stél my in postuur.
Is ’t gang?
Ja, lét op allés wél, én wacht me t’huis zo lang,
Tót ik wéêrom kom.
REINHART, terwyl Fransois diep groet, én Jakomyntje laag neigt.
Dat gaat tréflyk wél. Wy moeten
De Gék voort hélpen. ’t Zal wél gaan, na ’k zie aan ’t groeten.
JAKOMEYN, STOFFEL, PLEUNTJE, REINHART.
Heer Reinhart, héb ik ’t naar uw’ zin gemaakt?
Zeer wél
Maar lyk in dit kleed niet wél een Totebél?
Neen. Hoe ge ook zyn moogt, gy behaagt de gék byzonder.
Maar myn gemaakt hoogduitsch, wou dat wél lukken?
Wonder.
Hy kan alleen de Fransche, én Néderduitsche Taal,
Dóch beide slécht genoeg, gelyk meest altemaal
De Jongelien.
Hoe zal hy eindelyk by my raaken?
Dat meen ik deeze na de middag nóch te maaken
Zyt maar gestaadig aan de Deur, Ik héb het al
Heel vér gebragt, Hy is naar u gelyk als mal.
Ik héb hém mét een hoop vergulde opsnyeryen
Veel wys gemaekt. Hy wil mét alle kracht u vryen.
Maar alles, wat ik hém ontsnuiten kan, myn Heer,
Zal ik ’t niet houden? ’t Zou my spyten, als ik ’t wéêr
Moest geeven.
Alles staat u vry, behalven ’t steelen
Wel, dat versteit zich. Maar ik dénk hy wil wél speelen.
Daar is hy dól na: Maar ’k verbied u op de hals
Niet valsch te speelen.
Neen, half zuiver, én half valsch.
Een kneep óf twee wordt nu zo kwaalyk niet genomen.
REINHART, STOFFEL, JAKOMEYN, EELHART, KORNELIS.
Maar ’k zie daar mynen vriend. Zyt hartelyk wélgekomen,
Heer Eelhart.
Hoe, Myn Heer, gy in Lakeys gewaad!
Wat vreemde ontmoeting.
Ay, Ik bid u, maak op straat
Geen seremonién, nóch Kompliménten. Daadlyk,
Of flus kan’t mét gemak geschieden. ’t Zou zeer schaadlyk,
Zyn voor uw liefde. Want ik bén om uwent wil.
Om mynent wil, Heer Reinhart.
Ay, wees stil.
Ik zég nóch eens gy zoudt ’t zo wél verbródden konnen,
Dat ik zo treflyk tót uw voordeel héb begonnen.
Alweer strykvoeten? Handel my
Gelyk als knécht, óf ’k blyf geen oogenblik u by.
Ay neen, blyf hier ik zal my na uw voorschrift richten.
Maar dien ik aan Myn heer, én aan Mevrouw myn pligten
Niet af te leggen.
Doe daar in, zo ’t u gevalt.
’k Verzoek Mevrouw....
Weet, dat Heer Reinhart mét ons malt.
Ik bén zyn Dienarés, én de uwe. Ik zou hovaerdig
Op zo veel eer zyn, ons, én onzer staat onwaerdig.
Myn Heer, het gaat nu in de waereld heel verkeerd,
Gelyk myn Heer is in Lakey getransformeerd;
Zo maakt men my tót Graaf, én tót Graavin myn Dóchter.
Ik verzocht’er
Hén beyde toe; gy zult de réden straks verstaan.
Daar woonen ze in dat huis myn Heer, gy zulter gaan
Loosjeeren, én al ’t volk mét volle magt gebieden,
Al schynen ’t groote, ’t zyn maar zeer gemeene lieden,
Heer Eelhart. Jakomyntje, én Stóffel ik begeer,
Dat gy myn Vriend, als my, zult hand’len.
Wél, myn Heer.
Nu kom, uw’ blyven zal de tyd hier niet verléngen.
Vertrék.
KORNELIS.
Myn Heer, waar wilt gy uw valies doen bréngen.
Daar in dat huis. Blyft al te zaam by een. Misschien
Is ’t noodig, dat men zich van de een, of de ander dien.
FRANSOIS, AAPEKOOPSTER mét een Baviaan op den Arm.
FRANSOIS zingende, én zich kemmende.
Aimable Bergere, quand tromperons nous :ss:
La Garde severe d’un mary jaloux,
Quand tromperons nous,
La Garde, &c.
Hier zyn we aan ’t Huis, klóp aan.
AAPVERKOOPSTER.
Moy. Bréng maar ’t Aapje daar, én kom uw géld hier haalen.
Dat ik van niemand zou boodschappen, het geen schyn,
Zég dat het komt van Monsieur, son Cousin,
Hy zingt, én kémt zich weder.
S’il ést deshonnéste, Il ést du devoir :ss:
De luy mettre én téste, ce qu’il croit avoir
Il ést du devoir
De luy mettre &c.
FRANSOIS, AAPEKOOPSTER, REINHART.
Dag, vrindschap. Daar neem aan.
Hoe, hier déze Aap?
Gien vreezen:
Neem an. Monseur kezyn zait, dat ik hier moet weezen.
Hém, Reintje! apróchez toy. Laat haar sléchts binnen gaan
By ma Couzine.
Mét die groote Baviaan.
Ouy Da. ’t Is een presént, dat ik haar moet vereeren.
’t Geschiedt par órdre de Matante.
Maar, ’k hoor daar Mainsje. Ay bréng tóch déze vrouw eens by
Mejuffrouw.
Wél hoe staat het nu met myn gevry*
By Mamezélle, én ma Couzine?
REINHART.*
’K héb vernomen
Van Mamezélles knécht, wanneer gy daar zult komen,
Gy zult heel wélkom zyn. Zy vond in uw manier
Van salueeren een zeer ongemeene zwier.
Voila, mon dróle, c’ést que c’ést te kunnen leeven.
Die is ongevoelig, éven.
Gelyk een blók óf steen.
La sótte beste, ’k zweer
Kan ik by Mamezélle aanraaken nimmermeer
Aan haar te dénken.
Gy zult wél doen: laat ze loopen.
Gy moogt mét meerder grond op Mamezélle hoopen.
Maar zo dat miste, Reintje. Ik was desésperé.
Niet als par neséssité.
Die réden dientge my wat klaarder uit te léggen,
Zal ik ze vatten.
’K héb ze u lang al willen zéggen.
Hoe Reyntje? zoude ik par amour haar vryen, quoy?
Een Zeeuwsch óf Hóllandsch kind ik minnen? Non, ma foy,
Van geen noblésse, én die la Cour nooit frequénteerde?
Neen Reintje, dat ik mét myn aanzoek haar vereerde,
Geschiede uit inzigt. Ha j’estois au deséspoir.
’t Was licht uit pligt.
Ny par amour nóch par devoir.
Maar de Aapekoopster zie ik ginder wéder komen.
Heeft ma Koeziene myn présént niet aangenomen?
De bonne grace?
Kyk, ik kén gien Spaensch, ’k verstae
Niet, watje zéggen wilt: Monseur, waer vraagje nae?
Zégt gy’t haar, Reintje, ik kan me in uw vilain langage,
Niet exprimeeren: ’t is te kanaaljeux. J’enrage.
Myn Heer vraagt, hoe zyn nicht het Aapje ontfangen heeft
Hoe ’t haar behaagde? hoe ze ’er hield?
Wél onbeleefd.
Ik zég ’er: O hoe het Monseur Kezyn eloopen
Straet op straet neer, om jou dit mooye biest te koopen,
Dat hy jou schénkt. Het jou Monseur Kezyn niet lief,
’k Verstae ’t me dan niet. Maar ze trok er mond hiel schief
En scheets. Me dócht ze scheen het biest niet mooy te vinden,
Ze hietten’t me aan een stoel, óf zo maar, vast te binden,
En zey, gae heen, ’t is wél.
Maar gaf zy ’t par hazard
Door dien het kwam van my niet eens een doux regard.
De gard aan’t biest, Monseur Kezyn! wie het zen leeven!
Het biest zou byten, vaar, als zy ’t de gard zou geeven.
Dat zég ik niet, morbleu. Al ’t vólk is hier ma foy.
Zo bot, als beesten. Reintje, ik bid, explique moy.
Zég, óf ze om zynent wil zyn Aap met vrindlyke oogen
Niet eensjes aanzag.
Zeide ik dat, vaar, ’t was een loogen.
Het leek’er niet eens nae. Zy moet gien groot verstand
Van Aapen hébben: want ik weet er in het land
Geen mooyer. Maar wil jy my nou het géld niet langen.
Zie, déze pistolét kuntge op de hand ontfangen.
Indien ik de Aap niet hou, zult gy die houden*. Maar
Houd ik hém, moetge ’er nóch acht hébben, is ’t niet waar?
Is zo de koop niet?
Ja, maar ’k dien nu wél te weeten,
Wanneer ik om bescheid zal komen.
Na den eeten,
Te vier of vyven.
’k Gae dan heen, Monseur. Gen dag.
Que diantre, wat óf ma Cousine schorten mag,
Dat zy niets estimeert, presans, Galanterie,
Servies, wat ik doe, óf aanvaerd. Par la vie,
Ik zweerje, dat ik haar licht ook eens toonen zal,
Wie zy offanses geeft. Hoe Reintje, ik bén niet mal?
Licht in deze eene zaak van uwe nicht te vryen:
’k Verwonder my, datge u aan zulke vuile pryen
Nóch laat gelégen zyn. Gy mint haar niet. Nóchtans
Past gy haar op; daar gy misschien een beter kans
Verwaarloost. Jemand, die twee haazen dénkt te jaagen
Op ééne tyd, Heer, mist, én zal het zich beklaagen.
Geef u geheel aan la Kontesse, én laat uw’ Nicht
Maar loopen. Want gy vryt ze uit liefde, nóch uit pligt.
Zo is ’t. Maar dorst ik u myn hart eens openbaaren.
J’ay nu certain secrét, dat ik u zou verklaaren;
Un grand secrét, daar myn honneur aan dependeert.
Maar eer ik u verklaar, begeer ik, dat je zweert...
Ik zweer niet, ’k bén Mennist.
Beloof me dan te zwygen:
En dat nooit iemand zal van u te weeten krygen
Het geen ik u vertrouw, al dwong men naar uw hals.
’K verzéker u, ’k zal my niet anders houden, als
Een eerlyk man: Wanneer het my óf myne vrinden
Niet schaaden kan, zult gy me altyd getrouw bevinden:
Maar ’k raad u, Heer, dat gy my geen geheimnis zégt
Van groot belang: want zie, een knécht is maar een knécht.
Die op de trouw van knécht óf meid niet durft betrouwen,
Doet zót op hun belófte, óf eeden veel te bouwen.
Maar zwyg ik, Reintje, ik steek, in grooter ongemak;
’K hou zonder uwe hulp, én raad een zwaarer pák
Op ’t lyf. Wél hoor dan toe. ’K bén kaal.
Is dat wat wonders?
Gy zyt een Edelman, dat acht men niet bezonders,
Daar zyn’er meer.
Maar dat is ’t nóch niet al te maal,
Le grand secrét is, dat ik kaaler bén als kaal.
Ik vat het; gy hébt heel geen géld, én zeer veel schulden.
Bien deviné, voor meer, als dértig duizend gulden.
Dat acht gy immers maar* een voddery.
O Ja,
Ce n’est que bagatélle. Ik vraag’er weinig na:
Maar zo die beuzeling Ma Tante quam ter ooren,
Ze is assez foible, om zich daar over te verstooren.
Ja zy zou my haar nicht wél weigren durven. Ze is
Wat avaricieus.
O ho, gy hébt niet mis
Geraaden. Maar wat geeft ge om haar. By la Comtésse
Is béter kans.
Ik héb voor haar ook meer tandrésse:
Maar ’k moest haar in een Maand wég hébben; langer niet:
’K héb hier, als in Parys, intrigues nóch Crediet,
En al myn géld is op. ’K héb in die achtien dagen,
Die ’k hier geweest bén tót myn Moeys, vry groote slagen
Gekreegen mét de kaart, én mét Va toeti. ’K zou ’t
Wél konnen rékenen. ’K had dry borzéts vol goud,
Toen ik hier quam, laat zien, ’k ontfing dry duizend kroonen
Van deux Banquiers, genaamd.... Maar c’est tout un zy woonen,
Hoe heet het? dans la Rue... Ik héb ’t vergeeten; maar
Tout én argant, én ’k gaf dat aan een Wisselaar
Voor goud a dix pour cent de pérte, om ’t licht te konnen
Mê neemen. ’K hou nóch van éscus, nóch Dukatonnen,
Ja ’k twyffél óf ik die voor ’t draagen hébben wou.
Nóch had ik séventig quadrupéls, sus ik zou.
My wél verzinnen, ’t was, laat zien, omtrént de tachtig.
Ouy dea, par Ma Fooy, waarachtig.
Dan nóch aan Fransche double, én enkle pistoléts
Met eenig ander goud, dat ik onlanx te Méts
Won van een Alleman, die daar zyn haar moest laaten
Minst aan Goudguldens, én het meest wél aan dukaaten,
Te samen naar ik gis, omtrént deux mille éscus.
Dan nóch de toutte sorte omtrént de duizend, plus
Où moins, die ’k hier én daar van goede vrienden leende,
En die ik hén ma foy ook weer te geeven meende,
En nóch meen, als ik trouw mét ma Couzine, óf mét
Ladorable Comtésse. Ook héb ik veel gewéd,
Dat ik in minder, als deux mois getrouwt zal weezen
Maar myn arrivemént, én ik begin te vreezen:
’t Is haast dry weeken, dat ik bén gearriveerd,
En ik héb by myn nicht nóch niets geavanceerd;
’t Kóst cinq cents pistolets. Zie, Reintje, c’est mon réste.
Is daar wél mille escus.
Is in dit beursje ’t leste
Van al uw géld?
Wél, dat maakt weinig uit.
Waar is het overig?
Waar zou ’t weezen, ’t is verbruid.
’k Wil zéggen, om de Bruid, die Moey my had beschooren
Héb ik uit kreve koeur myn géld wél meest verlooren.
Ik had geen zinnen, als ik speelde; én was in ’t naauw,
Om dat myn Nicht my gansch geen hoop gaf, én ik gaauw
Getrouwd moest weezen. Ik bén zonder dat éléndig.
Ik héb zo groot een haast, gy weet het niet. ’k Zal schéndig
Aanloopen, vrees ik, zo myn Nicht my niet verlóst,
Of la Komtésie, want mét ieder Fransche póst
Verwacht ik ma ruine. Ik durf ’t kwaalyk zéggen,
Wat zwaare affaires my niet al op ’t hart én léggen.
Uw schulden meentge.
Ja myn schulden, Reintje, én dan..
En dan, wat meer?
Yets, dat ik zo niet zéggen kan.
Wél hoor. Wat aanbelangt uw’ schulden, ’k weet te maaken,
Dat gy gemaklyk aan wat uytstél zult geraaken,
Tót dat een ryke vrouw uw bréngt een volle beurs,
Nu gy op ’t trouwen staat. De meeste Krediteurs
Zyn zo te paayen, én te dwingen tót hét zwygen,
Om u wéêr op een nieuw krediet te doen verkrygen,
Op dat al zo hun schuld te meer verzékerd zy.
Wistge al myn Krediteurs, ’k weet, Reintje, gy zoudt my
Beklaagen.’k Héb er vyf, óf zés, die van een andere
Natuur zyn, als gemeene. Ah je me laisse pendre,
Zo gy die raadt.
Wil ik ze eens raaden? Palpheniers
Lingeres, Violons, Tailleurs, Kabaretiers.
Maistres a dansse, du jeu de Paume
Vendeuses de Dantelle, & des santeurs de Rome.
Weet ik ze al te noemen, zulk een slag
Van vóIk zal ’t weezen, is de waereld, als die plag.
De principaalste, én daar ik meest voor bén belaaden,
Slaat ge over. O gy had vier Dókters moeten raaden.
Ik bén aan twé Treurs des Dents, een Okulist,
En dan een Orvitaen al vry wat schuldig.
Is ’t
Gewonnen, óf geleend?
Gewonnen.
Mét de beenen,
Of mét de flik.
Nóch mét de kaart, nóch mét de steenen.
Men heeft me ’er voor gezweet gelaaten, gepurgeerd,
En nóch wat anders.
Wat ’s dat anders tóch?
Gesmeerd,
En dat lykt hier te land wat nieuws, wat vreemds, wat wonders.
En hoe in Vrankryk?
Niets, ten minsten niets bezonders.
Daar la galanterie in zwang gaat, én wat lang
In zwang gaat, gaan ook die Remédes licht in zwang,
Wél ziektens, dénk ik, méde.
A, vous me faites rire.
Hoe ziektens, Reintje? Ja, cela s’entend sans dire.
’t Is zo gemeen schier als de mode. Maar j’avay
My licht nóch meer op’t hart, daar ik geen gat door zie
Nóch meer?
Ja ’k vrees, zo dra myn vryen wordt vernomen
In Vrankryk, dat er wél vyf Juffers overkomen
Met négen kinders.
Om myn trouw
Om veer te stooten. Elk van heur was graag myn vrouw.
Zo hébt ge licht aan de eene óf de andere trouw gegeeven.
Mét woorden honderdmaal, maar nimmer wél beschreeven.
Dat doen de Fransschen altemaal.
Denk eens aan ’t jaar twé, dry en séventig. Hoe kaal
Was menig Franschman daar licht t’Uitrecht afgekomen,
Had hy op die wys zyn mesures niet genomen.
Dus ziet gy, Reintje, ik héb mét trouwen groote haast.
Daar komt uw Moey, zy schynt ontstéld.
ZÉSTE TOONEEL.
FRANSOIS, KRISTINE, REINHART.
Hoe dus verbaast,
Matante?
Ach mon Kouzin!
Wat is u weêrvaaren?
Wat schort’er?
O die Aap! Maar laat my eerst bedaaren.
Och! had ik ’t niet geëmpéscheerd
Mét moeyte, ons waar het grootst malheur gearriveerd
Des waerelds. Foey! waar hébt gy zulk een dier gekreegen?
Foey mon Couzin.
Vaar voort, wilt gy dat ik te dégen
Uw meining vat: Wat deed het Aapje?
Le Cocquin
Dien beest, dien vlégel van een Baviaan, Cousin,
Heeft ma Cousine, én al haar kleederen heel ontheisterd,
Ja wie weet, hadden wy den Rékel niet geteisterd
Wat niet gebeurd waar!
Ay zégt my tóch, heel én al,
Hoe ’t toeging. ’k Zweer dat ik my révéngeeren zal.
Zo hoor dan. Weet, dat op de eerste aanblik ma Couzine
U alzo wél, als de Aap uitlachte.
La Cocquine!
’t Had vry wat réden: want zo groot een Baviaan,
In plaats van....
Had gy myne Intrigues eerst verstaan,
Gy preest my zeer. Matante, o! daar schuilt zo wat onder.
De schoonste invénsie. Maar gy vat die niet.
Wat wonder,
Gy zégt die niet.
Matante, ay zég my eerst, hoe dat
De questie, die myn Aap mét ma Cousine had,
Tóch afliep?
Wél zy wilde uw Aap schier mét haare oogen
Niet aanzien, én die in haar kamer naauw gedoogen.
Men bond hém échter aan een stoel vast, tót dat gy
Zoud komen. Ik ging na myn kamer toe, om my
Te kleên, én uit te gaan.’k Liet haar haar point d’Espanje
Voort naayen; maar ik had myn koife én rók mét franje
Naauw aangedaan, óf ’k hoorde een schrikkelyke kreet,
Die ma Cousine gaf, als deed men haar groot leed.
Ik vlieg met Mainsje na haar kamer toe: daar vinden
Wy de Aap, die van de stoel zich weeten had t’ontbinden,
En ma Couzine op ’t lyf gesprongen was. Zo als
De Schélm ons zag, smyt hy zyn pooten om haar hals,
Scheurt haar Moutonnetje, Manchettes, én Coifure,
En ging zo schriklyk aan, dat had par avontuure
Martyn de stalknécht ons niet in dat oogenblik
Te hulp gekomen mét een knuppel, én een strik,
En ons ontzét: het had licht euvel afgeloopen.
Foey, mon Cousin, zo groot én vuil een schélm te koopen,
Matante, wél! wie had zulks van een Aap gedacht,
Die hier in Holland door een Fransman was gebragt,
Dat hy niet beter opgevoed zou zyn? Que diantre!
Le passeray je mon epée par le ventre?
Daar ligt, daar ligt nu myn Inventie heel in de asch!
Ay zég tóch mon Couzin, wat die Invéntie was?
Gy weet Matante, een knécht hoe trouw hy schynt te weezen:
Is lichtelyk mét géld, óf giften te beleezen:
Ja die zo kleen is, als een Baske, mét Bankét
Of andre snoepery, hoe naauw men op hém lét.
Dewyl dat wy dan in ons opzét risque loopen,
Dat déze óf gene licht den béngel om mogt koopen,
En stéllen ma Couzine avec een zwier ter hand
Een minnebrief van d’een óf d’andre fin Galand,
Zo dacht ik, zoud ik de Aap, die schier zo groot van léden
Is, als ons Baske, sléchts in zyn lievry verkleeden;
En wyl hy alles als een ménsch doet, ja langs straat
Op de afterpooten zo, als op twé beenen, gaat,
Zoud ik hém koife, maske, én psalmboek laaten draagen
Van ma Couzine, zo kon niemand hém iets vraagen,
Of met hém spreeken, én dit moyen asseuré
Ons konnen stéllen van die kant in seureté.
Maar dit is ’t nóch niet al. Gy weet dat hier niet anders
In’t land gedaan word van de bótte Néderlanders,
Dan ’t geen ze ons voor zien doen, wanneer het maar de naam
Van mode draagt hoe dol die zyn mag, hoe infaam;
Als ma Couzine dan van de Aap in Baskes kleeren
En plat Bonnetje, dat voor mode moest passeeren,
Gevólgd wierd; voort zou al ’t gejoffer raazend dol
Naar Aapen zyn. Ik dan dat goed mét scheepen vol
Doen uit Wést-Inje hier in Hólland overkomen,
En winnen zo veel gélds, als ik zou durven droomen.
Tien twintig séntjes ruim op élk een Kargezoen,
En hier de koopluy récht Négosie leeren doen.
Wat dunkt Matante van de Invéntie?
Ze is bezonder
Extravagand, én ongehoord.
Gy woont in Hólland, hier is niemand Invéntief,
Wy weeten alles.