floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
En heeft ons niet een uur verzekering gegeven;
Dies hy onwijslijk doet, die op zijn jeugd vertrouwd,
De dood spaerd kleyn noch groot, rijk arrem, jonk noch oud;
Iuffrouw! lees eens die spreuk, die gy daer ziet geschreven,
Ik meene dat my die, met recht gelijk zal geven;
Gelezen zijnde, maek daer nevens een besluyt,
Op welken zin, Jufvrouw, dit spreek-woord is geduyd.
Waer't dat men 't meer bedacht, men zoud meer zonden derven;
't Gaet langer niet als 't hoord, buyten Gods wet men leefd,
En quâ begeerlijkheyd men ruymen teugel geeft;
Het vleesch leefd zonder dwang, de deugde leyd verstooten,
De kleynen maken zich nu grooter dan de Grooten;
Den Kray wil Arend zijn; den Dienaer langer Heer;
Dees heden-daegschen tijds gelijk zagmen noyt meer;
Noyt tijd zoo loos, en boos; noyt eeuw was zoo verdurven;
Noyt liefde zoo verkouwd; noyt meêly zoo versturven;
Noyt gierigheyd zoo graeg; noyt staetzucht zoo gemeen;
Noytrijkdom zoo gezocht (als nu) by yder een;
Noyt ontrouw zoo in swang; noyt list zoo ingedrongen;
Noyt valscheyd zoo gepleegd, door dubbelheyd der tongen,
Als nu, eylaes! als nu; waer door men recht bekend,
Dat het niet vreemd en is, dat God zijn plagen zend.
't Is, Herder, zoo gy zegt, uw reden moet ik prijzen,
Want ik geen tegendeel met reden kan bewijzen;
Maer heuzelijk verzoek, dat gy die reden staekt,
En op mijn voorstel, doch eens nieuwe reden maekt;
Een ingenomen lust beweegd mijn welbehagen,
Zoo ik verschoond mocht zijn, zoud gaerne u yets vragen.
O Neen! Mevrouw, 't geluk was my steeds daer in tegen,
Ten anderen ik was tot trouwen noyt genegen.
Wel Herder, dat is vreemd, ten aenzien dat gy zijt
In 't bloeyen van uw jeugd, en 't beste van uw tijd,
Dat gy u niet begeeft om echtelijk te paren,
Dewijle dat gy zijt in 't rijpste van uw jaren;
Wat is de schorting doch? zeg my daer d' oorzaek van.
Ik, die u niet en ken, dat niet wel zeggen kan.
Dit redelijk beleyd drijft mijn bedenken verder,
Dat onder 't Herders kleed wat meer schuyld als een Herder;
Het veynzen ons ontdekt vaek 't geen wy garen weten.
Hoe ik geheeten ben, dat zal Mevrouw verstaen,
Men noemd my hier op 't land, den Herder Floriaen.
In Vrankrijk, daer ik lang mijn Ouders heb verlooren,
Zoo dat als balling, ik in vreemde landen zwerf,
Daer ik mijn moeders liefd, en vaders zorge derf.
Mijn deerd uw ongeval, nu ik in 't boek uws wezen,
De droefheyd van uw hert volkomen heb gelezen;
Beleefde Iongeling, begeerd gy yets op my?
Ik wil u dienstig zijn, het zy ook, hoe het zy,
(Indien het u beliefd) ten Hove van mijn Vader.
Eerwaerdige Princes, ik koom uw Hoogheyd nader,
En kniele neder voor het Altaer van uw deugd,
In alle dankbaerheyd, zoo gy aenschouwen meugt;
En offer voor de gunst van uw goedaerdigheden,
Een dankbaer hert, en heb niet anders te besteden;
Dat my gebeuren mocht de hoogste staet in 't Hof,
Ik sloeg 't met dankbaerheyd, alwaerde Iuffrouw, of;
'k Ben met mijn staet vernoegd, en 't onervaren leven,
Zoud zich in Hoofsche dienst niet wel kunnen begeven;
Veel zoeter is 't voor my, dees ongeachte rust,
Als alle Hoofsche weeld, vol quelling, en onlust.
Te oordeelen na recht, zoo wel als welbehagen,
Uw wijsheyd die verdiend een gouden Kroon te dragen,
En uw manhaft gemoed dat acht ik neffens dien,
Zoo heus, dat het behoorde volk'ren te gebien.
Uw onderdaen, en slaef, is't willig te verdragen;
Oft zoo uw Hoogheyd veynsd, en door het veynzen tracht
Te weten mijn begeert, te kennen mijn gedacht,
Door uyterlijke schijn het binnenst te bewijzen,
Gelijk de Zotten doen als wy haer zotheyd prijzen;
De lof en prijs, Princes, die gy aen my verliend,
Die ken ik my niet waerd, nocht hebze noyt verdiend;
Princes, mijn tijd verloopt, en eyscht my te vertrekken,
Dies laet mijn dankbaerheyd u voor vergelding strekken.
Vaer wel beleefd gemoed, dat my veel doet bedenken,
En waert gy niet te veer, ik soud u weder wenken;
'k Draeg noch yets in mijn hert, 't geen ik door schaemt verzweeg,
Vermits ik (om de eer) een nabedenken kreeg;
Uw streng gebod, ô schaemt! valt voor de swakke Vrouwen
Te lastig, en te swaer, gehoorzaem t'onderhouwen;
Waerom, ach wreede schaemt! waerom en bennen wy
Zoo wel niet als de mans, in liefds verkiezing vry?
Staet 't wetten breken vry? 't staet vry, die ook te maken;
Ik make in de liefd mijn zinlijkheyd een wet,
Die my de keur gebied, en die de liefde zet.
FLORENTIUS. RODRIGO.
Gae heen na de Princes, en breng haer deze brieven;
Groet haer uyt mijnen naem.
Wel Heer, het zal geschien,
Maer zeg ereys men Heer, zal ik 'er jou geluk meê bien?
Wel hey! en meugje dat niet lyen?
Die hem zijn neering schaemt zal nimmermeer bedyen;
Om de warrit te zeggen staet het niet al op een goe voet?
Dat vragen past u niet, gy onbeleefden bloed;
Rodrigo, ga en doet dat ik u heb belast.
Wat was dat Heer? ik weet, zie een reys Heerschop, hoe frey dat mijn dit
							wammes past.
Wel als ik voor Ambassadeur gaen zal, zoo moet het ummers wat lijken;
Wat dunkt jou van mijn broek, mijn Heer, is dit al goed fatsoen?
De broek, Rodrigo! ja, die kant hem heel wel doen.
Wat dunkt jou van mijn kraeg? en van mijn Spaensche hoed,
Mijn Heer, je moet 'er wat op letten;
Is 't hoedje niet te plat, en wat te bried van rand?
Als ik mijn recht bedenk, ik ben hier niet in Spanjen,
't Waer best dat ik aentrok een Griekze rok met franjen,
En op d' Atheensche wijs, mijn Heer, my kleeden ging,
Licht dat my de Princes te beter dan ontfing;
Wat dunkt jou daer van Heer?
Onnoodig, 't is genoeg met al dit lange lellen,
Rodrigo, ga maer voort.
Ik zalder my na stellen;
Zie daer mijn Heer, maer hoor! hoe diend dit aengeleyd?
Weuntze noch tot heurent? zoo weet ik wel waer 't is.
Maer eer ik mijn vergis,
Sal ikze groeten Heer?
't Was mijn vergeten;
Maer Heer, zoo 't u beliefd, zoo laet my doch eerst weten,
Of ikze groeten zal met termen opzen Spaens,
Oft op de Fransche wijs, oft opzen Italiaens?
Gekust oft ongekust, al staende oft gebogen,
Wat is de mode hier?
Vertrek voort uyt mijn oogen,
Ga, hier, lang my de brief.
Wel Heerschop, waerom dat? wat isser, zegt, ey zegt?
Wat preutelt gy? ga voort, geef my den brief weêr om,
Ik acht u tot dit werk te grof, te bot en dom.
Acht my waer voor gy wild, ik wil den brief bestellen,
Dit Spaensch gemoed laet zich zo van geen Grieken quellen;
Zie daer mijn Heer, ik ga, ik weet hoe 't wezen moet,
Uw wil is, dat ik de Princes eerbiedig groet,
En dat uyt uwe naem, niet zoo? en daer beneven,
Zal ik haer deze brief van uwent wege geven.
Rodrigo! ga voort heen.
Bey zacht, eerst wat bedaren;
Daer is mijn Ponjaerd, Heer, houd die zoo lang by jouw,
Want of haer de Princes wat qualijk toonen wouw,
En my, in mijne eer yet wat te na mocht spreken,
Ik soud het lichtelijk dan met den Ponjaerd wreken;
Voorzichtigheyd, mijn Heer, verhinderd alle quaed.
Rodrigo! schik dat gy in als manierlijk gaet;
Toond haer Princes gesteurd, oft schijnt zy te misnoegen,
Gy zult u niet te min beleefd daer tegen voegen;
Ha zoete vyandin! ik bid wild u erbarmen,
Ontsluyt uw ooren voor mijn al te droevig karmen;
Hoe lange zult gy my, Lief! my en mijn gebeên
Verwinnen, ô Princes! met een te wreeden neen?
Cecilia! zal min mijn trouwe hoop doen liegen?
Dat laet gy nimmer, ô gy Minne-god! niet toe,
Want ik te trouwen dienst om de Princesse doe;
Princes! ik voel mijn hert ontsteken met de minne,
Door 't lieve oogs gelonk, ô zuyvere Godinne!
Wiens oogjens oogen niet (door heldre glans, en schijn)
Maer eerder (zoo my dunkt) twee morgen-sterren zijn;
't Sneeuw-witte vel gemengd met lieffelijke bloozen,
Draegt op haer kaeckjes puyk van inkarnate roozen;
Die 't minnend herte voên met grage minne-lust;
O min! ô zoete brand! mogt gy eens zijn geblust!
In 't diepste van mijn hert zult gy uw woonplaets houwen,
In 't koor van mijn gedacht, voor 't altaer van de min,
Word gy steeds aengebeên alleen voor mijn Godin.
Daer rijst mijn morgenster met opgepronkte leden,
Gelijk Aurora komt ten Hemel afgetreden;
Het schijnt zy heeft haer gang tot my waerts aengeleyd:
Een Prins voor 't altaer knield van uwe Majesteyt,
Uytmuntende Princes, van afkomst, en van staten,
Sóo gy u vergenoegd met mijne dienst woud laten,
Ik maekten my uw slaef, en trouwen onderdaen.
Uw meening, Prins! heb ib uyt uwen Brief verstaen,
Die gy my heden door Rodrigo hebt gezonden;
Hebt gy voor dezen niet zoo vaek in my bevonden
Afkeerigheyt? waer toe my op een nieuw verzocht?
Wanneer 't hartnekkig paerd den rijer niet wil hooren,
Nocht luystren na den toom, zoo dwingt hy 't met de spooren;
Voor dezen heb ik u met alle goedigheyd,
Uw aengeboden dienst zoo dikmaels afgeseyd;
En ziende dat het my tot voordeel niet kan strekken,
Doet gy, met reden my, tot toornigheyd verwekken.
Verschoon my, ach Princes! zoo ik u yets misdeed,
Ik kniel voor u, en sweer 't is my van herten leet;
Denk dat de kracht des mins heeft krachtelijk vermogen,
Waer door den minnaer werd zijn redens kracht onttogen;
O schoonheyd! liefdens vreugd; ô strafheyd! minnaers smert;
Princes, is 't dan uw wil te pijnigen mijn hert?
Uw slaef te dooden, ach! vermach u liefd dat niet?
't Is bot, en plomp gevraegd, ja nauwlijks antwoord waerd;
Wat waend gy, dat ik ben onmenschelijk van aerd?
Dat ik op uw begeert, en eyschen zonder meenen,
(Uyt wraecklust) aen u zoud zoo wreede straf verleenen,
En zijn een moorderin door 't dooden van die geen
Die my om weêr-min bid; 't strijd tegen alle reên.
Dat niet, maer wil dat gy
Uw lieven staekt, en noyt weêr-liefd verzoektaen my.
Gy spreekt als onbedacht, en oordeeld zonder reden,
Mits gy geen meester zijt van uw genegentheden;
De oorzaek van uw quel, en doodelijk verdriet
Ontstaet uyt uwe min; want minden gy my niet,
Soo kost ik immers u mijn weêr-min niet ontzeggen,
In welk ontzegging al uw quelling schijnt te leggen;
Schoon ik u weyg'rig ben, en gy geen weêr-liefd vind,
Niet tegenstaende gy oprechtelijk bemind,
So hebt gy recht nocht reên om my voor wreed te schelden,
Maer wel u zelfs, vermits dat gy uw liefde stelden
Op een die uwe liefd geen weder-liefde draegt,
Om dat de liefde haer in 't minste niet behaegd,
Allerdus uyt.
Florentius, vaer wel, en leef nae wet van reden,
En toom, door reed'lijkheyd, uw liefds genegentheden,
Die vruchteloos aen my na weder-liefde staen;
Vaer wel, het is voor my op heden tijd om gaen.
'k Wensch u geluk, en al wat men een vrund mach wenschen;
Hoe dus verzuft? mijn Heer! uw wezen my betoond,
Dat droeve fantasy in uw gedachten woond;
Dit ben ik ongewoon, hoe dus verzuft van zinnen?
Allerde, vrund, ik swerf in 't dool-hof van de minne;
Ik dwael van redens spoor, ik loop ik weet niet hoe,
Ik ben niet dien ik waer, ik weet niet wat ik doe,
't Gedacht is op de hol, de zinnen zijn aen't rennen;
Ik schijn met Phaëton der zonnen jagt te mennen;
Allerde, lieve vrund, waer dat ik koom, oft ga,
De droefheyd volgd my staeg, gelijk mijn schaduw, na,
En brengt my in gedacht haer wreede ongenade,
Ik heb op hoop gemind, dies voed de hoop mijn schade;
Genade was mijn hoop, maer ongena betoond
Haer straf zoo wreed, dat hoop in my geen meer en woond.
Gemoedigd Prins, en vrund! van rechte vrundschaps wegen,
Ben ik met u veel meer, als met mijn zelfs verlegen;
Ach! mijn verliefde hert drijft in een woeste zee,
En 't gun uw Hoogheyd schort, dat schort Allerdus meê;
Het geene dat u queld, dat zelfde doet my plagen,
Ik kan 't niet melden wat ik al in 't hert moet dragen.
Wie is d' oorzaek uws quel? wie hindert u uw wensch?
Florentius, eylaes! eylaes, 't is Emmerens,
Die met een zoet onthael van minnelijke reden
In minne-vlam ontstak al mijn genegentheden;
't Aentrekkelijke zoet van haer korale mond,
Heeft met de pijlen van mins kusjes my gewond;
Haer gunst, op mijn verzoek zoo minlijk zy betoonde,
Dat ik noyt dacht, dat daer geveynsdheyd onder woonde;
O minnelijk bedrog! ô Vrouwens tover-kunst!
Hoe veynsd gy in uw min, hoe speeld gy met uw gunst;
Ach, Prins! men mach voortaen op menschen niet vertrouwen.
Florent,
Allerde, waerde vrund! voornamelijk op vrouwen,
Die met een schoone schijn zien wat den minnaer peynsd,
En wetende zijn grond, is al haer schijn geveynsd;
Fy valsche dubbelheyd, gemeen in veele Vrouwen,
Is mijn Princesse valsch, wie zal men dan vertrouwen?
Nu ik die valscheyd heb gespeurd in Emmerens,
Nu kan ik nimmermeer vertrouwen op een mensch;
Ik trek mijn min van haer, en heb nu voorgenomen,
Dat ik (nae dezen dag) niet meer by haer wil komen;
En voor het best zoud ik (gelijk een vrund) u raên.
Uw liefd t' onttrekken haer, eer dat het u mocht schaên,
Allerde, hoe! wat 's dit? my kan geen dienst geschieden,
Van die, die 't minnen my tot mijn Princes af rieden;
Ik min, ja min haer zoo, dat eer ik 't minnen staek,
Ik my eer vyand van de gantsche wereld maek;
Cecilia die moet, en zal met my ooktrouwen,
Of 't zal gantsch Grieken, oft mijn eygen zelfs berouwen.
Bezadig, Heer, en Prins! heb ik u door mijn raed
In 't minste deel verkort, en duyd dat niet zoo quaed.
Allerde, neen, ô neen! het oprecht ware teeken
Van uwe vrundschap, is genoegzaem my gebleken;
En van uw gunst tot my, ik wel verzeekerd ben,
Zoo dat ik dat, mijn vrund, niet qualijk nemen ken.
Lofwaerdig is den mensch,en meest dien mensch te roemen;
Die zelfs de reedlijkheyd een reedlijk mensch mach noemen,
Ten waer de reedlijkheyd in 't Princelijk gemoed
Huysvesten, dikmaels loonden hy met quaed het goed.
De reedlijkheyd is zoo, zy kan in quade zaken,
Door oprecht onderscheyd een zeker oordeel maken;
Of 't quaed met reden mach voor quaed doen zijn geduyd,
Vermits de reedlijkheyd merkt uyt wat grond het spruyt;
Indien 't zijn Hoogheyd lust met my noch wat te wandlen,
Wy zullen breeder van dit stuk te zamen handlen.
IK dacht vast by mijn zelfs, alzoo ik herwaerts ging,
't Verloopen van de tijd veranderd alle ding;
Tot wat geluk (zoo 't scheen) had my de tijd verkoren;
Het geen de tijd my gaf, is door de tijd verlooren;
Waer was doch mijn gedacht? ha! doen ik heb versmaed
Een aengeboden gunst, om op te treên tot staet;
Waer waert gy domme geest, toen gy u liet ontvlieden
Die gunst die een Princes u gunstig quam aenbieden?
Wiens aengeboden dienst, en vriendelijke reên;
Ik tot belooning gaf een bot, en plompe neen;
Berouw, eyales! berouw, hoe plaegt gy mijn gedachten,
Die door 't geheugen, mijn verlooren luk betrachten;
't Geheugen, ach! Princes, herwenscht verloopen lust,
Mijn ongerust gemoed voed op versmade rust,
Mijn wensching is vergeefs, gelegentheyd verloopen,
Verzuymenis belet my eenig troost te hoopen;
Die kans is al verzien; ervarentheyd ons leerd,
Dat de verloopen tijd noyt wederom en keerd.
Doch Cicero zeyd recht, en 't mach ook wijsheyd heeten:
't Verloopen te herwenschen is maer tijd versleeten.
Onnut is 't dat ik klaeg van mijn verlooren luk,
Onnut is 't dat ik nu bewe en 't verlies met druk.
Daer komt zy zelver aen, hier moet ik noch wat wachten,
Om zien of ik ook kan yets van haer grond betrachten;
Ik schuyl my wat ter zy, hier onder 't schaeuw van 't groen,
Om zien wat dat Princes hier op het land wil doen.
Mijn hertje brand van zoete min
Zoo zeer, dat ik die hetten
Niet uyt mijn zieltje, nocht mijn zin,
In 't minste deel, kan zetten.
Ach roover! die mijn vryheyd steeld,
Gy maekt my een slavinne;
Ik ga, ik sta, gestadig speeld,
Uw heusheyd in mijn zinne.
Slavin, door will'ge slaverny,
Ben ik van liefdens wetten;
Ach Herder! ik kan uw waerdy
Niet uyt mijn zinnen zetten.
Hoe zoet is minne als men mind,
Daer ziel en zinnen neygen;
Als liefde haer genoeging vind,
Zoo krijgt men haest een eygen.
O sprakeloos geboomt! gy die mijn treurig klagen
Nu op een korten tijd gehoord hebt alle dagen;
Hoe zeer dat ik, eylaes! in liefde ben bestreên,
En tot de Echt verzocht, van Princen aengebeên;
Van Vorsten trouw geliefd, met smekende gebeden,
Die ik op hun verzoek steeds toonden tegenheden,
Mits ik Lands-douwe kies voor een vergulde troon,
En min de Herders staf, meer dan een Konings kroon;
Dies drijft de liefde my, verzeld met mijn gedachten,
Na 't gun de liefde my meer als het Hof doet achten;
Zoo dat ik (als verliefd) mijn vreugde zoek in 't woud,
Om dat mijn liefdens Zon hem daer verborgen houwd.
Ach boompjes! bloempjes, vee, en klaverrijke-weyden,
Vernieuwers van mijn vreugd, en zoete vrolijkheyden;
O! heugelijke plaets, waer mijn verliefde oog
Ziels voedzel uyt de deugd van eenen Herder toog;
Een Herder dien ik lief, en eeuwig liefd zal dragen,
Een Herder, die my doet van rechte liefde klagen.
Zacht zinnelooze Maegd, verkies zoo lichtlijk niet,
Want onbedachte liefd bracht meenig in 't verdriet;
Pleeg raed met achterdocht; wat zou my deze raden?
Mijn liefd te staken? neen! veel eer wil ik versmaden
Een Scepter, en een Kroon, ja Koninglijk bevel,
Eer ik mijn trouwe liefd uyt mijn gedachten stel;
Hoe! zal ik dan een stok, in plaets van Scepter, sweyen?
Soud dat mijn Vader wel gedogen? neen, geenzins;
Nochtans wil ik het Rijk veel liever noch verliezen,
Als haten hem, die 'k min, en dien ik haet verkiezen;
Dit oorzaekt my geween, en bitterlijke smert,
De oogen vol getraen, met zuchten in het hert;
De keurvorst van mijn ziel die ik heb uytverkoren,
Is van een kleyne staet, en lage stam geboren;
Hoe, staet het dan niet vry, dat hoogheyd zich verneêrd,
En uyt oprechte liefd de kleynigheyd begeerd?
Daer rijst de Zon mijns ziels, en dwingt my noch te veynzen,
Ik zal met deze brief ontdekken mijn gepeynzen;
Wel Herder Floriaen! ik wensch u goeden dag.
En ik u al het geen men yemant wenschen mach;
Princes, dus eenig hier?
Hier denkt men om geen min; wy arme Herders knapen,
Zijn steeds bekommert, met veel zorgen, voor de schapen,
Om houden oog in 't zeyl (gelijk ons plicht gebied)
Of men de Wolf ook na de Schapen komen ziet.
De schapen die gy meend, dat acht ik zijn de Maegden,
Wiens zinnen dat uw liefd, wiens weêr-liefd u behaegden,
Dat gy bekommert zijt met zorge voor het Vee,
'k Versta alleenig uw getrouwe min daer meê.
Vergeef my dat Princes, 'k ben zoo gelukkig niet,
Dat my van eenig Maegd eenige gunst geschied;
Ook heb ik noch mijn tijd in 't minnen niet versleten.
Soo moet gy, Floriaen, dan op u zeggen, weten,
Dat gy niet oord'len meugt dat u geen gunst geschied,
Dan of gy't al schoon zegt, ik kan 't gelooven niet.
Dat niet uw kloekheyd my verwind in dit verschil,
Dewijle gy, Princes, uw tong hebt tot u wil;
Had my natuur begaefd met kunst van wel te spreken,
'k Verstouten my wel licht een Maegd om gunst te smeken,
'k Zoud smeken met gevry om lieve weder min,
Alwaerdige Princes, die, daer ik slaef van bin.
't En schort u daer niet aen, dies steld u door de reden
In alles vry vernoegd, en reedelijk te vreden;
't Is wonder Floriaen, ja wonder geeft het my,
Dat zoo een braven Held leefd zonder vryery;
Volmaekte schoonheyd, die uw jonge jeugd verçierd,
En lieftalige tong, met reden gemanierd,
Sijn machtig om een Maegd tot minnen te bewegen,
Indien gy, Floriaen, daer toe maer waert genegen.
Genegentheyd, Princes, is wel tot min gezind,
Maer, mits genegentheyd gelegentheyd niet vind,
Is mins begeert te niet; dies moet ik 't minnen staken,
Tot dat genegentheyd gelegentheyd kan raken;
En zoo ik eenig Maegd tot my geneygd, mocht zien,
'k Vertrouw dat ik haer zou mijn liefdens dienst aenbien.
Ik twijffel, Floriaen, of gy uw woord zoud houwen.
Eylaes! een vroom gemoed is heden quaed te vinden.
Princes, voor anderen kan ik my niet verbinden,
Ik spreek alleen voor 't mijn.
In deze zaek, Princes, zal ik mijn zelfs verschoonen;
Ik haet de dubbelheyd, en schuw bedriegery,
Vertrouwd Princes my niet? s' ontdek dan niet aen my,
Ik verg haer Hoogheyd niet dat zy my zal vertrouwen.
Ach! Floriaen, ik kan my langer niet onthouwen,
Want uw oprechtigheyd vertrouw ik zoo veel toe,
Dat gy 't verschoonen zult, is 't zaek dat ik misdoe;
Indien ik u ontdek mijn zin en welbehagen,
Mishagen s' u, ik bid, wild dan geen roem gaen dragen,
Dat gy een Konings kind tot liefden hebt bekoord,
Maer toon u heusch, gelijk een vromen toe behoord.
Princes, den Hemel zal eer op het aerdrijk dalen,
Eer ik u zoeken zoud met valscheyt t' achterhalen;
Eer zal het zee gediert zich nestelen in 't woud,
Eer ik u ontrouw ben in 't geen gy my vertrouwd;
Eer zal 't gevogelt zich geneeren in de stroomen;
Eer zalmen bergen zien veranderen in boomen;
Eer zalmen 't water zien veranderen in land;
De golven van de zee zien staen in lichte brand;
Eer zal de lucht in vuur, en 't vuur in lucht verkeeren,
Eer ik niet doen en zoud al wat gy moogt begeeren;
Al waer 't dat gy gebood my in mijn dood te gaen,
Soo zal 't om uwent wil, Princesse, zijn gedaen.
Onmogelijk dat ik mijn liefde kan verswijgen,
Mijn hallef doode ziel moet uyt u leven krijgen;
Gy zijt het Floriaen, gy zijt het die my doet
Versmaden Rijk, en Kroon, en minnen nae 't gemoed.
Zie hier een Konings kind van liefden overwonnen,
Hoe zoud ik langer voor mijn Herder veynzen konnen?
Mijn Herder, dien ik min, en minnen zal zoo lang,
Tot dat ik Floriaen voor bruydegom ontfang.
Princes! Princes, wat 's dit? ik bid, wild overwegen
Wat swarigheyd dat hier voor u is in gelegen;
Ik bid, Princes! ib bid, zijt wijslijk onderrecht,
En dat gy doch dit stuk wat beter overlegt,
Op dat gy in liefds keur niet al te ver moogt dolen.
Ey Floriaen, laet my die zorge zijn bevolen;
Mishaegd mijn liefde u, de waerom my verklaerd.
Mishagen? neen Princes! ik kniel woor u ter aerd,
En acht tot dat geluk onwaerdig my te wezen.
Ontfangt dees Brief, daer in zult gy mijn meening lezen;
Mijn wil en ook mijn wensch zult gy uyt dien verstaen,
Vaer wel tot avond toe, vaer wel mijn Floriaen.
Vaer wel, Princes! Vaer wel, uw heusselijk gebieden,
Zal van uw Onderdaen goedwilliglijk geschieden.
Wat laet gy toe, ô God? ach Hemel! kan 't geschien.
Fy u Cecilia, ik sweer het zal u rouwen,
Dat gy, ach! Konings kind, een Herder zoekt te trouwen;
Cecilia dus zot, dus geyl, dus heet, dus licht?
Ik weet niet wat het is, 't veroorzaekt my veel klachten,
Ik twiste met mijn zelfs, ik kijf op mijn gedachten;
Is 't droom? is 't beuzeling? oft duyvels spokery?
Soud zy hem minnen? dat geloof is ver van my;
Gelooven moet ik immers 't gun mijn oogen zagen;
O Hemel! moet ik dan die smaed en spijt verdragen?
't Waer my te zeer getrotst; ha! edel Konings kind,
Dat gy een boer, een boer meer als een Prins bemind,
Dat ongelijk en zal geen Prinslijk hert gedogen,
Is anders mijnen haet niet minder als 't vermogen.
Droeve ziel! beween uw druk,
Klaeg de Goôn uw ongeluk,
Al uw ramp, en al uw lijen,
Al uw quelling al uw smert,
Al de droefheyd van uw hert,
Al uw ongelukkig strijen.
Hemel-voogd, die 't al gebied,
En verborgen dingen ziet,
Herte-kenner aller menschen;
Gun, in alles wat gy voegd,
Mijn wil met uw wil vernoegd,
Wat u wille wil te wenschen.
Valt mijn lijden my wat swaer,
Is mijn zieltje vol gevaer,
Angst, en vrees, door val der zonden;
't Berouw in my, weet gy, is groot,
En wild niet, Heer! des zondaers dood,
Als 't hert berouwig werd bevonden.
Met walging ik de zonden haet,
En al haer lusten boos, en quaed,
De ziel tot groote schaden;
Dewijl zy niet dan strikken zijn,
Waer in men door een schoone schijn,
Kan werden listelijk verraden.
De wereld is gelijk een klip,
Den mensch niet anders als een schip,
Gedreven door de woeste winden;
Het schip drijft daer de wind het trekt,
De klip met water overdekt,
Schip, en schipper doet verslinden.
Zoo gaet het leyder! met den mensch,
Die al zijn lust heeft na zijn wensch,
Veel prijkel loopt zijn ziel te wonden;
Zijn wellust, ach! dat is zijn wind,
Die drijft hem, daer hy 't prijkel vind,
Op klippen, welke zijn de zonden.
Den mensch, die door 't geluk verhoogd,
En het verandren niet beoogd,
Maer op 't geluk steld zijn betrouwen;
Treft hem daer na de tegenspoed,
Terstond ontvalt hem al de moet,
Hy kan in ramp geen mate houwen.
't Zy het geluk den mensch verheft,
Het zy de tegenspoed hem treft,
Hy toond in beyd vaek vreemde kuren;
Verkeerd het luk, dan is 't, wel hoe!
In weelde zijnde, zie wel toe,
Licht draeyd het rad van avonturen.
Hier ben ik by de plaets, en arme Cel, alwaer
Gerust, en Godlijk leefd dien ouden Kluyzenaer;
Wiens oeffening, en lust, is vasten en gebeden,
Wiens rijkdom is de deugd, in kleynheyd wel te vreden;
Wiens huys-raed is een boek, waer in hy daeglijks leeft,
Tot troost van zijn gemoed, en wellust voor de geest;
O geestelijk vermaek! uw vreugd gaet ver te boven
De wellust die men vind in Koninglijke Hoven;
O wel beraden man! geruste Eremijt,
Die hier in eenzaemheyd, met God, uw leven slijt,
En eyndigd in de deugd den loop van uwe dagen,
Om zoo uw ziel aen God ten Hemel op te dragen.
Waer zijdy, Godes vrund? koom, Vader! voor den dag;
Ik wensch u al het geen, men yemand wenschen mach.
Hoe moet die mensch zich dragen,