floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
De broeder was dus lang haer wonder wel gewogen.
Noch heeft hy haer vermomt vertreckende bedrogen,
Doch eerst zich zelven, door zijn bloetraên aengestoockt,
Daer nu het gansche lant te jammerlijck af roockt.
Waer recht in zwang, dit stont dien bloetraet eerst te boeten.
Een eigen huisgenoot treet zijnen heer met voeten,
Achitofel, bewust van 't hofgeheimenis,
Die lang gemeenzaem met den koning ging ten disch;
Een wonde in onze borst: maer gaende slimme gangen,
Wat wonder waer 't, zoo hy in zijnen strick bleef hangen,
De steen, om hoogh gesmackt, quaem vallen op zijn hooft!
Ruimt gy Jerusalem, als balling, dat verdooft
Den glans der majesteit, dus lang by alle volcken
Aenbiddelijck, zoo wijt de hemel hangt met wolcken
Betrocken: en wat hoop van Sion weêr te zien?
Verdooft het min mijn' glans, den vader op de knien
Zien leggen voor den zoon, hem smeecken om genade;
En hachelijck of my het smeecken quaem te stade.
d'Aenstoockers van dit quaet, te gruwelijck verwoet,
By zich veroordeelt, geen gerustheit zien te moet,
Zoo lang de voorzaet leeft, en leght op zijne luimen,
Om t'achterhaelen, die hem 't erfdeel leerden ruimen,
Waerover hy, gezalft van Godt, den troon bezat.
Indien gy 't vlieden stemt, ten minste laet de stadt
Verzien met eenen glans en koningklijcken luister
Van bedtgenooten: recht gelijck de zon, by duister
Beneên de kim gedaelt, noch gansch niet onder gaet,
Ten zyze een wijl een streeck van glanssen na zich laet,
Getuigen dat het licht te water, na'et verdwijnen
In 't westen, weder uit den oosten zal verschijnen.
De veltheer vat het recht: dat 's raetzaem en gegront.
Ick had dien voorslagh op de tong, en in den mont,
En vind geraden tien van mijne bedtgenooten
Te laeten in het hof. nu echter eens gesloten
Of niet het heilighdom, en priesterlijck geslacht,
En wat Godts hutte dient zal volgen. men verwacht
d'Aertspriesterlijcke stem. wy stellen 't aen uw oordeel.
Al wat uw majesteit, Godts majesteit tot voordeel,
Geraden vint en nut, bestemt d'aertspriester mê.
Zoo rept u daetelijck, en houdt u t'samen ree:
Want ons gelegenheit van uur tot uur wort slimmer.
Levyt en bontkist voor, dan 't hof en joffrentimmer.
Laet Kreeth, en Pleeth, en al het regement van Geth
Den hindertoght bekleên, dat niemant ons belett',
Van 't zuiden opkoome, in den staert sla met den degen.
Wy reppen ons: wy gaen. Godt geve u zijnen zegen.
Heer Joab, ruck al uw gewapenden by een.
Genadighste, terstont. maer langs wat heirbaen heen
Getrocken, veiligh voor den snellen scepterrover.
De Beeckpoort uit, de brugh der beecke Cedron over,
Naer stadts Olijfbergh, op Bahurim oostwaert aen.
De wegh valt reisbaer, om het rijzen van de maen.
Daer komt de koningin, bestuwt van bedtgenooten,
Bedroefde tronien, met traenen overgoten.
BERSABE. DAVID. BEDTGENOOTEN.
Bersabe
Genadighste, wat raet met onzen Salomon,
Dit kint, uw' erfgenaem, gevloeckt van Absolon?
Waer bergen wy uw spruit? wat schaduw zal haer decken?
Schep moedt, mijn koningin: wy staen op ons vertrecken.
Dit kint en gy zult mê. bewaert behoedt ons Godt:
Wy trecken algelijck een zelve deel, een lot.
Gy hoeft de zorgh voor 't kint den vader niet te vergen.
Vergeet de kroonen en de scepters niet te bergen,
Het heilighdom des rijx: vooral vergeet dit niet,
En voort al wat ons nu niet in de zinnen schiet.
Vertreck, en houdt u reedt met al de koninginnen.
Helaes, wat gaet ons aen? wat raeden? wat beginnen?
Het is besloten dat gy 't hof bewaeren zult.
Vertrecktge zonder ons? zoo boeten wy de schult
Van anderen alleen. wat ramp wil ons gemoeten!
De vyant zal zijn lust baldaedigh met ons boeten.
Geene onschult, noch bescheit houdt woesten by den toom
Van reden. och, nu zien wy d'uitkomst van den droom,
En 't ysselijck gespoock. de leeuw, die 't velt zal winnen,
Mishandelt brullende d'onschuldige leeuwinnen.
Laet vaeren ydelheit van droom en spoockery.
Het loop' zoo hoogh als 't wil, men houdt de vrouwen vry.
Hier valt geen wederstant: de stadt, en 't hof staen open.
Waer bergen wy onze eer. nu zullen wy 't bekoopen:
Want d'overwinner schat zijne eer te kort geschiet.
O koning, voer ons mê. behoê ons voor verdriet.
De Sanhedrin zal zelf 't aentreckend heir gemoeten,
En offeren beleeft de sleutels aen de voeten
Des triomfeerders, die den vader overmagh,
En, jammerlijck misleit in zijnen ouden dagh,
Ten rijcke uitschupt. verhaelt hem vaders leste klaghten,
En droeven uitgang, of 't zijn hart noch moght verzachten.
Men stilt een' leeuw door zoet en minzaem ondergaen.
Wat hooren wy? hier komt ons dochter Thamar aen.
THAMAR. DAVID. BEDGENOOTEN.
Ter goeder uure vinde ick u, heer vader, weder.
Gy zette uw broeders wrock en blinde gramschap neder?
Hy luisterde naer u?
gelijck een dove rots
Naer 't ruisschen van de zee. hy bleef verstockt, en trots.
Zoo hoopten wy vergeefs of gy dit quaet moght heelen.
Ick had met mijnen troep omtrent twee derdedeelen
Naer Hebron afgeleght, toen hy ons tegen quam,
En stont op ons bazuin. 'k viel hem te voet. hy nam
De zuster minnelijck, naer zijn gewoonte, in d'armen,
En hief haer uit het stof, met hartelijck ontfarmen.
Ick hielt op zijn genade ootmoedigh by hem aen,
Met een bedruckte stemme, op elcke wang een traen,
En badt, waer 't mogelijck, dien heirtoght noch te staecken,
Te minste vader niet te quetsen, door 't genaecken
Met zulck een vyantschap, noch reuckeloos zijn bloet,
Verkout van ouderdom, t'ontstellen, maer 't gemoedt
Des vaders, om den zoon tot stervens toe verlegen,
Te troosten. ick beloof hem al wat vaders zegen
Vermagh, oock zelf de kroon, met een gemeene stem
En tegenjuichen van geheel Jerusalem,
By vaders leven, te verzekren, toe te wijden,
Om namaels hierom met zijn' broeder niet te strijden.
Hy eischt mijn' last te zien. ick nam dien last op my,
Dit uit te voeren met verlof van vaders zy.
'k Verzekerde hy zou by uitstel meer verwerven,
En badt hem zich noch al zijne afkomst niet t'onterven
Door wapens, en gewelt. hy scheen ten leste een wijl
Te luistren naer dien toon, en liefelijcken stijl:
Maer uw Achitofel sloegh al dien handel gade,
Versteurde het gespreck, en keerde 't al ten quade.
Ten leste zwoer hy, borst met dreigementen uit,
Indien Jerusalem verhardt den intoght stuit,
Haer poorten en den muur ter aerde toe te slechten.
Zoo luidt zijn afscheit. kies te vlieden, of te vechten.
Geen middel is'er om zijn gramschap t'ondergaen.
Hy ruckt al brullende en verbolgen herwaert aen.
Zoo brult de jonge leeuw, en dreight de hofleeuwinnen.
Wat raet? wat gaet ons aen? wat zullen wy beginnen?
Tien bedgenooten, elck als een verlaete weeu,
Geschonden, geschoffeert, verslonden van den leeuw.
Zal mijn heer vader dan Jerusalem verlaeten?
Wy trecken heen, gevolght van alle beyde staeten,
Het priesterdom, en 't hof, waer d'opperste ons geley.
Och, wat ontmoete my een lant- en stadtgeschrey!
Behaeghde 't vader dat uw dochter mê moght trecken.
Uw blijven zal misschien tot vaders voordeel strecken.
'k Beveel dees schreienden in uwe hoede. keer
Al wat gy keeren kunt. 'k beveel beschut haere eer,
Gelijck uw moeders. wisch de traenen van uw kaecken.
De slagh, die my raeckt, zal een iegelijck niet raecken.
Helaes, verlaet gy ons,in dezen droeven schijn?
Och, geeftge duiven, die toch zwack en weerloos zijn,
In 's havix klaeuwen?
dit 's besloten by ons allen.
Most dan dit heiloos lot ons juist ten deele vallen?
Gy zijt geluckiger dan wy, en zet geen' stap
Den drempel over; wy gaen heene in ballingschap,
Onzeker waer men zal ter neder slaen in 't ende.
Mevrouwen, weest getroost. wat jammer, wat elende
U overkomt, dat komt my over. broeder zal
Zich draegen, als 't betaemt, zijn zuster te geval.
Welaen dan, weest getroost, en wilt op Godt betrouwen,
Die ons met blyschap wil vergaderen. mevrouwen,
Mijn dochter, dat ick u voor 't leste eens kuss'. 't is tijt
Te scheiden voor een wijl. waertoe al dit gekrijt?
Dit schreien baet niet. nu mijn dochter, troost dees droeven,
U zelve mê. schep moedt. de hemel wil beproeven
Wat ons gedult vermagh.
och vader, gaet gy heen?
Hy gaet in ballingschap, verlaet ons hier alleen.
Naerdien het Godt belieft, laet u een hart inspreecken.
Wat my belangt: betrouwt u zal geen hulp ontbreecken.
'k Heb broeder menighmael getroost, en neêrgezet,
In zijne ballingschap naer mijne maght geredt.
Wat leedt hy niet, vervolght, gelastert, en besproken,
Schoon hy rechtvaerdigh zich aen Ammon had gewroken!
Noch loof ick niet dat hy zijn lijden eeuwigh kaeut,
Uit wraeck zijn vaderlant en vaders hart benaeut,
Daer hy de kroon in spant. Godt straff' den raet, die wrockend
Den jongling stijft in 't quaet, zoo groot een quaet berockent,
Den vader en den zoon gescheiden houdt, en lacht
In zulck een lantbederf. de koning moet te nacht,
Versteecken in een hol, en onderaerdtsche kuilen,
Zich met zijn koninginne en erfgenaem verschuilen:
Wy mogen veiligh in het hof te ruste gaen.
Godt geef dat dit, gelijck gy voorspelt, magh beslaen.
Men spoet de reis met kracht: zy hoeven tijt te winnen:
Laet ons terwijl in 't hof vergaêren onze zinnen,
Verstroit door al 't gewoel. vertreckenwe aen een zy.
Nu ebt hier 't heil van 't hof: verwachtenwe 't gety.
Jordaen, die, boven stont, beneden
Den doortoght schonckt, door Godts gena,
Aen 't heilrijck heir van Josua,
Een wonder voor den onbesneden:
Waerna de stammen, rijck van buit,
De dertigh rijcken deelden uit:
Nu hoeftge uw water op te trecken,
Te stoppen uwe glaze kruick,
Op dat de koning, stil, ter sluick,
Uw kil doorwaede, en zich magh decken
In een woestijne voor zijn kint,
Van hem zoo vaderlijck bemint.
Och, Absolon, geen vrouweliefde,
In tonder van het jonge bloet
Gevat, ontsteeckt met zulck een' gloet,
Als gy het hart van vader griefde.
Wat hadge my, nu afgeslooft,
Met uwen bloessem niet belooft!
'k Heb Jonathan, in 't velt verslagen,
Mijn' halsvrient, die mijn leven stut,
Voor vaders blinden wrock beschut,
Zoo niet betreurt: leght gy my laegen?
Doorstietge my, gy zoudt, ô smert!
Uw hart doorstooten in mijn hart.
O hof, 'k getroost my u te missen.
d'Alziende kent hier d'oirzaeck af.
Hy kan, na d'uitgestaene straf,
De traenen van mijn aenzicht wissen.
't Verschiltme luttel of ick leef,
Als Godt het Absolon vergeef.
'k Laet d'uitkomst van mijn leedt den oppersten bevolen.
Hy heeft den pael gestelt, hoe lang my staet te doolen.
Hier komen Levys zoons gepaert ter hutte uittreên,
De Godtskist volghtze, met d'aertspriestren. gaenwe heen.
Dat my de koningin, met onzen jongen zoone
En 't vrouwentimmer, volg'. de toeverlaet der kroone,
Helt Joab volge ons, en al 't hof, en lest de wacht
Des burghs, gesloten met de trouw van d'oorloghsmaght.
Wat was 't een heerlijck praelen,
Toen gansch Jerusalem,
Een hart, een ziel, een stem,
Helt David in quam haelen!
Die op het punt van 't slaghzwaert,
Den Filistijn ontrooft,
Hun toonde 't reuzenhooft,
Dat flus al 't heir verdaghvaert.
Men zagh den helt geleien,
Daer hy met eere tradt
Ter poorte in van de stadt,
Op bommen, en schalmeien.
Men hoorde joffrekeelen,
Gestelt op Jesses lof
Hem voortreên op het hof,
En dezen, lofzang speelen:
Wie staet nu niet verwondert?
Om Geth het hooft te biên
Sloegh koning Saul tien-
Helt David honderthondert.
Nu treckt 's rijx heilant heenen,
Die dertigh jaeren prat
Den stoel des rijx bezat,
Baervoets, met bloote beenen,
Het hooft met rouw behangen,
Van jaeren overlast.
De traenen rollen vast,
En bigglen langs de wangen.
Nu moet hy nootdruft prachen,
In ballingschap versmaet,
Gevloeckt, vervolght, gehaet,
Den vyant hooren lachen.
Al 's helts doorluchte daeden
Vergeet men. is 't niet snoot?
Zijn hof- en dischgenoot
Durf zijnen heer verraden.
Al 't stamhuis, vol geschater,
Bestormt des vaders troon,
Verslingert op den zoon.
Het valt hem toe, als water.
De koning leerde ons niet te bouwen
Op menschen reuckeloos,
Lichtvaerdigh, los, en broos,
Maer met een onverwrickt betrouwen
Op Godt alleen te staen.
De weerelt, als de maen,
Is wisselbaer, dan heel volscheenen,
Dan half, dan minder, dan verdweenen.
Wat 's nu 't gekroonde hooft?
De glans is uitgedooft.
ABSOLON. ACHITOFEL.
Zoo wort Jerusalem gewonnen zonder slagh:
Achitofel
En niet door laegen, maer by schoonen lichten dagh.
Deze avontzon van 't hof gaet snel in 't oosten onder:
En tegens haer natuur. wie zagh oit grooter wonder!
Het is geraên dat zy de reedtste haven kies'.
Nu haer in 't zogh gevolght. ons dient geen tijtverlies.
Hy is gewapent, en gevaerlijck aen te rannen.
Wat 's Davids lijfwacht? slechts een hantvol bloode mannen.
Acht Davids helden niet zoo bloode, en zonder moedt:
Die zinckt, en geeft u 't velt ten beste, indien gy spoet.
Men waeg' geen' voortogt. laet ons 't gros van 't leger wachten.
Men gunze tijt noch rust: men laetze niet vernachten.
Men stell' dit wijslijck uit, en volghze niet te dra.
Een rijpe krijghskans wint by uitstel niet dan scha.
Met noot en wanhoope is het zorgelijck te vechten:
En zonder vechten is 't oneffen niet te slechten.
Wy zijn d'oneffenheit te boven in dit rijck.
Zoo David aenwast, staet zijn maght met u gelijck.
Daer hoeft noch tijt toe, om in krachten aen te groeien.
Zie toe uw telgh is teêr, en effen aen het bloeien.
De stammen stutten ons. wy zitten op den troon:
Zoo vast niet, of de kans des vyants staet noch schoon.
Wie kans ziet ruimt zoo licht geen' rijxstoel, en zijn veste.
Men gaet te rugge, en waeght een grooter sprong ten leste.
Hij springe zoo hy kan. wy wonnen dit vooruit.
Men schutt' zijn' loop, of wacht u voor den wederstuit.
Zoo stuit het op dien burgh, die koningklijcke muuren.
Een leger om een stadt kan stadt en burgh verduuren.
Verduurt de hongersnoot zoo groot een leger niet.
Wie spijst de stadt, die zich rontom besloten ziet?
Men hoeft veel duizenden om zoo een stadt te sluiten.
Hy kan een leger voên op roven, en op ruiten.
Een rover houdt geen' stant, en wort van elck gehaet.
Uw vader onderhiel op lantroof zich in staet.
Al vlughtende, en liet zich gelijck een haes verjaegen.
Zoo weet een kleine muis een' grooten leeuw te plaegen.
Gy zijt te driftigh: denck de nacht is voor de poort.
Met mindre moeite wort aenwassend quaet gesmoort.
Men wachte ons voetvolck in: het komt vast aengetogen.
Eer dit genaeckt is ons de vogel al ontvlogen.
'K bedanckme zijne vlught. hy liet ons 't warme nest:
Om elders uit te broên een schrickelijcker pest.
En waer toch? in een hol, en duistre moortspeloncken?
Die broeden tigers uit. my dunckt ick hoorze roncken.
Misgunze niet te nacht te rusten met gemack.
Lang rusten geeft u kans, die schoon staet, eenen krack.
'T zal eer dry dagen hun noch vroegh genoegh opdaegen.
Zoo spant gy 't paert niet voor maer achter uwen wagen.
Zoo holt mijn wagen niet te snel met lijfs gevaer.
Wint vader tijt, zoo raeckt hy daetlijck weder klaer.
Wy zullen rijper op dien voorslagh ons beraden.
Wat raet gy meer?
noch sta ick om een zaeck beladen.
Laet hooren wat u dunckt.
een schrickelijck getal
Hangt noch in twijfel aen wat kant het hellen zal,
Waer hoop van winste, waer meer vrees is voor verliezen.
De weereltwijsheit raet de beste kans te kiezen.
Wie d'eene zijde kiest, staet d'andere in het licht.
Dat weiflen houdt de schael des staets in wederwight.
Hier grenst het bloet te na. al twisten zoon en vader,
Zy smilten licht in een, verzoenen zich te gader:
Dan staet hun aenhang blanck: dies is 't geraên in 't kort
Iet aen te rechten, dat gy onverzoenbaer wort
By vader, die u mint, ten minste in schijn voor d'oogen.
Zoo staet uw zetel vast, door aenwas van vermogen.
Indien gy zulck een daet groothartigh durft bestaen,
Al 't weiflend volck zal, als een weeghschael, overslaen.
Wat voor een daet hebt gy by uwen raet besloten?
Beslaep in 't openbaer uw vaders bedtgenooten,
Op 't hooge dack van 't hof. schuif op de tentgordijn,
Dat vry de morgenzon den bruidegom beschijn'.
Hy liet zijn vrouwen tot een blijck van heerschappye.
Verdoof dien naglans. sterck zoo Nathans profecye,
Daer hy dien schuldigen aen moort en overspel
Rechtvaerdigh mede dreighde, uit kracht van Godts bevel.
En of men 't lastren wil, gelijck verbode spijze
Te smaecken met de tong: dit 's d'Asiaensche wijze.
Wie 's voorzaets vrouwen daer in d'armen neemen derf,
Die spant de kroon in 't rijck, gewettight tot dit erf.
Al 't volck zal roepen: noit zal Davids hart dien laster
Quijt schelden zulck een' zoon. de vader zat noit vaster.
Zoo stelt men 't volck gerust. dat's onverzoenbre stof.
Laet tenten spannen, op het gulden dack van 't hof,
En koninglijck bancket opdisschen. zegh mevrouwen,
't Gelieve haer te nacht den koning t'onderhouwen,
Gelijck de voorzaet, met een hart van min doorstraelt,
In haeren schoot, vol weelde en wellust, wert onthaelt.
Men wellekome ons hier, en zonder lang beraeden.
Daer keeren Levys zoons, met heilighdom geladen.
d'Aertspriesters volgen. hoe waeit ons die wint in 't zeil!
AERTSPRIESTERS. ABSOLON.
Geluck zy Absolon. wy wenschen spoet en heil
Den nieuwen koning, met de nieuwe heerschappye.
Dat die den stammen tot geluck en heil gedye.
Eerwaertste vaders, hoe? en keert gy wederom?
Verstaeckt gy vader van Godts troost, het heilighdom?
Gy zoons van Levi, draeght de Godtskist in de hutte.
De tegenwoordigheit des oppersten beschutte
De spruit van Jesse, en 't rijck, en hanthaef 's hemels zaeck.
De pais bezitte 't hof. had Thamars tusschenspraeck
't Geschil gemiddelt, och, wy klaegen 't Godt met zuchten,
De vader hoefde voor den zoone niet te vlughten.
Men had de bondtkist op 's olijfsberghs kruin gezet.
Wy vraeghden Godt om raedt, ons aenschijn in 't gebedt
Gekeert ten oosten, om te zien wat glans, wat klaerheit
Uit Arons borstgesteent, waerinne Licht en Waerheit
Met kunst gesneden staen, zich openbaeren zou:
Maer niets verscheen ons, dies uw vader liever wou
Dat wy en 't heilighdom weêr stêwaert zouden keeren,
En vreedzaem daer den zoon, des vaders nazaet, eeren.
Nu d'opperste gehengt dat d'een den andren wijck',
Verheugen wy ons noch: naerdien de kroon van 't rijck
Niet afdwaelt van het bloet, maer van den outstgeboren
Bemaghtight wort, gelijck een lot hem toebeschoren.
Wy zijn beraden ons te houden aen de kroon,
t'Aenbidden dien wy zien gewettight op den troon.
Wy eerden vader, toen hy 't roer hiel van Godts staeten:
Nu dees de hulck des rijx, de hooftstadt, heeft verlaeten,
Ontslaet ons zijn vertreck van onzen hoogen eedt.
Wy eeren die den stoel in vaders stê bekleet,
Betrouwen dat de zoon, niet minder dan de vader,
Den godtsdienst eeren zal.
nu Arons zoons, treet nader.
Treet nader Abjathar, en Sadock. neemt ons hant
Tot een verzekeringe en heiligh onderpant
Van ons genade, die het wetboeck zal hanthaven,
Niet min dan vader. helpt ons door uwe offergaven
By Godt verzoenen in uwe aendacht, en 't gebedt.
Volhart, gelijck gy plaght, in yver voor de wet.
Wy willen tienden noch uw hantvest niet verminderen.
Besneên noch onbesneên zal uwen dienst behinderen.
De godtsdienst ga, gelijck voorheene, in vollen zwang.
't Ontvouwen van de wet, het offer, koorgezang,
De hooghtijt drymael 's jaers, de vreught der nieuwe maenen,
De godtsdraght, het gejuich van volck en onderdaenen,
Op klinckende bazuin, schalmey, en harp, en fluit,
Verduure mijn gebiet, alle eeuwen in en uit.
Gaet heene, en onderstut mijn' stoel met uw gebeden.
Ter goeder uure komt hier Chusaï aengetreden.
CHUSAÏ. ABSOLON. ACHITOFEL.
Chusaï
Geluck den koning, van zijn vaders raet en vrient.
Zijt gy dat, Chusaï?
'k heb vader trouw gedient,
Terwijl 't geluck hem diende, en nu hy, out van jaeren,
Onmaghtigh wort, en u den rijxstoel laet bewaeren,
Nam ick mijn afscheit. hy ontsloeghme van dien eedt.
Nu komen wy u t'huis, tot 's konings dienst gereet.
Belieft het u, gy mooghtme, als vader eer, gebruicken,
Ter eere van uw kroon. men ziet uw jeught opluicken,
Gelijck een schoone bloem, wanneer de nacht verdwijnt,
De zon de hoven met een' verschen glans beschijnt.
Gy komt hier juist te pas, tot onzen dienst genegen.
Men roepe Achitofel. het lust ons t'overweegen
Uw beide raeden, waer men 't eerste heil in stell'.
Laet hooren, Chusaï, gy mede, Achitofel,
Zoo lang, als hofraên, in heer vaders dienst gehouden.
Wy luisteren naer u, als naer ons staetvertrouden.
Men vraeght ons of men tijt den vyant geven zal,
Of best hem snel vervolge, op bergh, in heide, en dal.
Wat my belangt, ick wensch dat wy hem op de hielen,
Met twalefduizent man, al helden, overvielen,
En liever dezen nacht, daer hy ontharrenast,
Vermoeit, zich legert, en half slapend wert verrast.
Al 't volck geraeckt aen 't vliên, zou zijne stem verheffen,
Ick zelf den koning, bloot van hulp en lijfwacht, treffen.
Dan bleef het overschot een lichaem zonder hooft.
Zoo broght men 't in uw' eedt, aen uwe kroon verlooft.
Die rede schijnt bekleet met schijn van rijpe reden.
Behaegtze Chusaï, hy helpze mê bekleeden.
Ick stemme in dezen raet niet met Achitofel.
De jonge koning kent den ouden al te wel,
Een' krijghsman in den aert, ten oorelogh geschapen,
Gelijck zijn helden, al gekloncken in hun wapen,
Elck vreeslijck, als een beer, die 't nest geplondert vint,
Met huilen 't wilde woudt doorgalmt, van toorne ontzint.
Uw vader duickt misschien in holen en speloncken.
Vernam hy onraet, strax zou hem de moedt ontvoncken.
Al kromp het leeuwenhart des stoutsten, als een haes:
Uw vader noch zijn moedt bezwijckt voor geen geraes.
Maer wiltge uw vyanden met eere en lof beschaemen,
Ruck al uw maght van Dan tot Berseba te zamen,
Ontelbaer, als het zant, aen 't gulle strant van 't meir.
Voer zelf den middeltoght, in 't midden van uw heir.
Gy zult hen, als de dauw de beemden, overdecken.
Niet een van 's vyants maght zal 't mogen navertrecken:
En vlught hy in een stadt: men brijzelze tot niet,
Dat niet een steen van huis en muuren overschiet'.
Laet bey dees raeden by den krijghsraet overweegen.
Wanneer een rijpe raet zich paert met 's krijgsmans degen,
Dan staet te hoopen dat de zege na den slagh
Zoo schoon opdaegen zal, als d'allerschoonste dagh.
SIMEÏ. ABSOLON.
Simeï
Godt zegene Absolon, het hooft der heerschappye,
Uitvoerder van Godts wraecke, en Nathans profecye.
Godt zeegne Simeï, voor zulck een' avontgroet.
O Benjaminner, eer van koning Sauls bloet,
En zoon van Gera, zaeght gy vader niet ontsluipen?
'K zagh van een' heuvel hoe Godts vyant aen quam druipen
Naer ons Bahurim, met zijn' staert, en luttel moedts.
Het hooft hing overdeckt. hy schreide, ging baervoets.
Ick vloeckte hem, en al dien aenhang, smeet van boven
Uw' vyant en zijn' stoet met steenen, datze stoven,
En riep van verre den rijxballing toe in 't dal:
Heruit, gy bloethont, schalck, gy zoon van Belial.
Nu druipt u Sauls bloet op 't hooft, ô godtverbannen,
Die zoo verwaten Godts gezalfden aen dorst rannen,
Den staf ontweldigen, hem vliegen in zijn kroon.
Godt zet nu Absolon met recht op uwen troon,
En gy voorvlughtigh berght, ter nauwer noot, het leven.
Hoe liep dit vloecken af?
Abisaï, gedreven
Van gramschap, vraegde of oock zijn' heer te lijden stont
Dit grouzaem lasteren en bassen van een' hont.
Hy vloogh ten bergh op, om het lasterstuck te wreecken.
De balling keerde 't, hiet het slagzwaert op te steecken,
En sprack: hou stil, verdraegh van Simeï dien smaet.
'K verdraegh dat zelf mijn zoon naer vaders leven staet.
De hooghste, om ons gedult door tegenspoet te recken,
Staet hem dit vloecken toe. het kan ten zegen strecken,
Als hy ons, na die wolck des drux, zijn aenschijn toont,
En in Jerusalem met zijn genade kroont.
Hoe ging het voort?
Hy ruckte voort voorby mijn oogen,
En quam, begruist van stof, Bahurim ingetogen,
Nootdruftigh, en vermoeit, in zulck een' droeven schijn,
Dat zoo hem Seba niet op wegh, met weite, en wijn,
Rozijn, en vygen had bezorght, zy moghten sticken.
Toen sloegenze zich neêr, en mosten 't hart verquicken.
Neem u verblijf te nacht by ons. trê binnen 't hof.
't Gaet wel: de vyanden verstuiven, als het stof
Voor eenen dwarrelwint. zoo wort de kroon gesloten
Op 't hooft van Absolon. mijn vaders bedtgenooten
En Thamar komen hier, bedruckt, en root beschreit.
THAMAR. BEDGENOOTEN. ABSOLON.
Geluck, heer broeder.
Godt verleene uw majesteit
Zijn' zegen, om den volcke een' wegh tot rust te baenen.
Wat wilt gy d'avontzon verdrincken in uw traenen,
Doorluchte schoonheên? haelt men zoo den koning in?
Gy zijt elck dubbel waert, gelijck een koningin,
Den zegenaer des rijx in uwen schoot t'ontfangen.
Juight al de stadt ons toe met blyschap en verlangen:
Vooral verwachtten wy van u dees welkomst niet.
Wy komen elck tot heil, en niemant tot verdriet,
Het vrouwentimmer minst. kunt gy 't ons toebetrouwen,
De zon van Absolon geeft eerst de schoone vrouwen
Haer deught, en warmte, en glans ten beste, niemant eer.
Doch wie verschoont u niet? een vrouwenhart is teêr