floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Al ydelheyt der ydelheyt es de waerelt
Te comparerene.
Och, hope ghepaerelt,
Leedt my tot Godt ende van swaerelts luste.
Hope es sdrucx vercoelijnghe.
Aerbeyts ruste.
Droufheyt beghaertse te verminderen,
Maer niet vermeeren.
Inde hope Godts, kinderen,
Verblyden wy (zeght Paulus) in charitate
Die niemandt veriont goet.
Troost haudt in state
Ons, dat wy hopen noch te ghebruuckene
De glorye Godts.
My te ontluuckene
Roert tqwaet, gheneghen mijnder broosscher iueghden,
Ieghen daffeccye en wille tot dueghden,
Maer mijn hope moghenze niet te neder slaen.
Al die tuwer rechter zyde neder staen,
Can hope verwinnen.
Maerkelic was ontdaen
Zacharye, dat voor den ijnghel des Heeren
Stondt Iesus, de groote priester, zo wy leeren
Ende Sathan tzijnder rechter zyde
Om vyandtschap te doene.
Ghy vechter blyde,
Clemt deze vijf trappen, ghy zult verhooght wezen,
Midts Godts gracye; nu hoortse vertooght lezen:
Eerst es ieghenwoordighe tribulacye,
Dander pacyencye in temtacye,
De derde prouvijnghe in stempeest storye,
De vierde hope en de vijfste glorye.
Haudt in memorye.
Troostighe victorye
Verleene my Godt, wanneer ic staerven zal.
Maer Heere, belght niet, wy moghtent bederven al,
Duer tghetal te gane hier baerblijckelicxt.
Tooght hier figuereelicxt, autentijckelicxt:
Welcke de mensche staervende meesten troost es,
Zoot nu begloost es.
Dit mijn propoost es.
Zo Christus met tsware cruce gheladen ghijngh
Wter poorten, daer an zonder mesdaden hijngh,
Wiens zuver doodt ons besmette doodt verzoende,
In tsghelijcx niemandt zy andersins bemoende,
Of hy moet zijn cruce buten tcasteel draghen
Van tbroosch vleesch ende naer gheen appeel vraghen,
Maer zijn zonden crucen, tvleesch te doen stervene.
Den meesten troost staet zulcken te verwaervene.
Comt alle (zeght Christus) die zijt waerckende
Ende verladen, ic bent al anmaerckende.
Ic zal u verzoeten van tlast en smerte.
Al die deze hope hebben in therte,
Hy zalight hem in Christus wien zalighheyt es,
Zeght sint Ians Epistele.
Ons dralighheyt es
Te langh, laet volghen de qwaerte, zoot toch betaemt.
Figure. ☞ De moeder met haren 7. zonen ghevanghen werden voor
                        Anthiochus gheleedt om te dodene.De eerste zone met een rolle: Quid
                        queris et quid vis discere a nobis? Parati sumus mori magis quam patrias et
                        Dei leges praevaricari. De 2. met een rolle: Tu quidem, scelestissime, in
                        praesenti vita nos perdis. De 3: E coelo ista possideo, sed propter dei
                        leges nunc haec ipsa despicio, quoniam ab ipso me ea recepturum spero. De 4:
                        Potius est ab hominibus morti datos spem exspectare a deo, iterum ab ipso
                        resuscitandos. De 5: Noli putare genus nostrum a deo esse derelictum. De 6:
                        Nos propter nos metipsos hoc patimur peccantes in deum. De 7: Et hic mundus
                        obiit, per omnia in domino confidens. De moeder: Mater bonorum memoria
                        digna, quae praeeuntes septem filios sub unius diei conspiciens tempore,
                        bono animo ferebat, propter spem quam in deo habebat.
Tvertoogh werdt de moedere Machabea ghenaemt,
Met haer kinderen, zeven knechten, verzaemt
Staende voor Antiochum arguwerende,
Van tgheloove haers auders niet afkerende;
Diesse de conijngh wreedich al ter dood brochte.
Maer elc zijn hope vast inden noodt cnochte
An Gode, niemandt dochte om afgryzijnghe,
Dan ghetroost up Godt thaerlieder verryzijnghe,
Maecten veriolyzijnghe.
Doet bewyzijnghe,
Up dat alle menschen hier verwerven zauden:
Welc troost meest mochte in haer sterven hauden.
Deze Machabein dus wel derven wauden
Tverganghelic leven, hopende naer dit leven
Zonder begheven van Gode zijn verheven.
Al wast dat tlichame zulc fel lyden smaecte,
Hoopten dat tzelve lichaem verblyden naecte.
Deze figure ons trechte bewyzen somt,
Dat in Godt sterven een troostich verryzen comt.
Dus Heere, zallic noch hopen, laet my weten,
By de doodt verbeten?
Een herte versleten
Ende verootmoedight zal Godt niet versmaden.
Bekendt u zonden, beweent u mesdaden.
Noch zijt ghy een huercnape hier slavende,
Werckt in Godts wijngaert naerstigh totten avende;
Die late ter huere comt werdt vulloont noch.
Maerct an de moordenare, hy wiert ghecroont, och,
Stervende met een rauwich herte ontloken.
O hoopt vast upden heere; van hem staet ghesproken
Zegghende: ic en ghaere niet deeuwighe doodt
Vanden zondighen mensche, maer met leetschap groot
Dat hy keere en leve.
Ons vry eyghen noodt
Eyst beschuldigh, dat wy in waenhope vallen,
Zoo Caym en Iudas deden.
Voor ons allen
Zeght Augustinus: dat zulc een mesdadigh bat,
Moordenare ende een groot beladigh vat,
Qwijtscheldijnghe zo late vercreegh stervende,
Texempel eyst; sghelijcx van Godt verwaervende
Werdt elcken, ic en zeght stomme noch doove;
Want twelc hem ghebuerde duer zijn gheloove,
Dat comt ons duer hope ooc ten oorboore
Van grooten trooste.
Ic nu mijn tresoor hoore
Waer up ic stervende mijn meesten troost stelle.
Met Godt te levene
Mijn propoost spelle.
Godts gracye zal waercken
Te mynen labuere,
Hope verstaercken
In mijn staervendende huere;
Godt en mensche reene
Roupet al tzijnder feeste,
In hem hopic alleene.
Smaect dit ten keeste.
Voor troost de meeste in tstaervens beluucxsele
Werdt hope vast, om tGoddelic ghebruucxsele
Aenschijn in aenschijn claer toorboorne,
Waer in verblyden alle Godts vercoorne.
Keert u, verloorne, tuwen behoedere
Iesum Christum, ons been, vleesch en broedere;
Hy es ons troost, hem onze refuge lezen,
Als Godt en mensche zal hy ons iuge wezen,
Levende, doode; naer de bewyzenesse
Hy es ons leven, doodt en verryzenesse.
Tonzer verblydenesse Christus ghewrocht heift,
Met zijnder doodt twee doden ons afghecocht heift.
Vreest niet om staerven, die hier prezent terden,
Ter zaligheyt moeste een instrument werden
Om te commene in deeuwighe glorye.
Dats de natuerlicke doodt, prent in memorye;
Christus doodt in u doodt; dan zo van zonden doot
Mueght verryzen met hem duer zijn wonden root,
Midts gave ghevonden groot.
Toorconden bloot
Toeght my den meesten troost te vercryghene
In Christo Iesu, midts hem toe te nyghene,
Om te verwaervene zijn eeuwyghe rijcke.
God maecte den mensche vander aerden slijcke,
Ende onzer ghelijcke bin swaerelts dijcke
An nam wt liefden ons menschelicke forme,
Van Maria reyn wierdt staervelic worme.
Elck waerpe tanckere (van zijn staervende storme)
Van hope in Christum midts u beslaven al;
Elck zijn meesten troost in hem behaven zal.
Leert staerven,
Voor tstaerven,
Eermen begraven zal.
Hope stijft,
Als therte beschrijft
Godts helyghe greffijnghe.
God verleene
Tghemeene
Zijns beseffijghe.
Laett danc zijn hier ‘Altoos doende’ van Leffijnghe.
De kwakzalver
Thomas Asselijn: De kwakzalver. Amsterdam: J. Lescailje (erven), 1692.
Geertrui
Griet
Jacoba
De Heer W.G.V. FOCQUENBROCH gevolgd. Door T. ASSELYN.
By de Erfg: J: Lescailje, op de Middeldam, op de hoek van de Vischmarkt, 1692.
					Met Privilegie.
De tegenwoordige Regenten van de Schouwburg, hebben het recht der bovenstaande
					Privilegie, voor dit Kluchtspel, vergund aan de Erfgenaemen van Jacob
					Lescailje,
Persoonadjes.
Jacoba, Vryster van Jan.
Jan, Vrijer van Jacoba.
Tryn, { twee Vrouwen, yder met Doctors urinalen aan den arm.
Griet, { twee Vrouwen, yder met Doctors urinalen aan den arm.
Het Kluchtspel speeld op een Kwakzalvers stelagie, na malkanderen af, op de
					plaats daar 't vertoond word.
De kwakzalver.
HOor, Truitje, de oorzaak dat ik hier kom in schyn om eenig Poeder of
							ander Medicament te koopen,
Dat en is de meening niet, maar ziende my ten einde van al myn hoopt,
En dat uw Vader my u heeft ontzeid, zo is 't dat myn altyd werkende, en
							nimmer rustende geest,
In geduurige overlegginge zeederd dien tyd altoos beezig is geweest.
Gy weet ook de oorzaak, Andries, waarom dat myn Vader u gelieft heeft te
							excuseeren,
Om dat hy my, noch myn zuster, niet wil uit trouwen, als aan iemand die
							hem op zyn Theater kan komen te succederen.
Alleen is dan myn boodschap, om uw sentiment voor 't laatst noch eens te
							verstaan,
Wat dat gy my, in deez' myn overlegginge, wel zoud willen raan,
Wat dunkt u? hy kend doch myn swier, aard, en myn mienen,
Dat ik my by uw Vader voor knecht verhuurden, om hem op zyn theater te
							dienen?
Hoe gevald u dit, Truitje? dat ik dit eens vermomd, in een vreemd gewaad,
							bezocht?
Dit zou ligt wel gaan, Andries, was dit by jou niet al te laat
							bedocht.
Hoe, Truitje! is Jan jou Vaders knecht geworden?
O ja, hy maakt hem vast achter 't gordyn al klaar om het Theater te
							betreeden.
Ik zal hem eens roepen, Jan, Jan, Jan.
O! myn Vrind, Andries.
Al door een heel wonderlyk geval.
Wel de Duivel, Jan! daar neemje me het brood uit myn mond, op die wys
							mienden ik noch aan Truitje te raaken.
Hoor, Andries, leg het nou op een andere wys aan, ik beloofje behulpzaam
							te zyn in je zaaken:
't Water was my al aan de lippen, ik verklaarje dat ik ten einde van alle
							raad alreeds was,
Alleen kwam my nu, dat ik by de Barbier had gewoont, en wat op de Viool
							kon speelen, te pas.
Weetje wat ik doen zou, Andries? ik zou 't al heel op een andre boeg
							wenden,
Ik wou zo wat de Boere Kermissen gaan bezoeken, daarze me wel het minste
							kenden,
En verkoopen daar zo wat pleisters voor de likdoorens, en de tant, pyn,
							en leggen zelf een pleister aan de zy van je hooftom de leus,
En ook wat vitriol cypri, of blauw alluin, om de wratten weg te neemen,
							en voor 't bloeden uit de neus.
Maar zacht, daar komt myn Matres, Andries, die hoop ik zal 't zyn.
							vertrek niet, of wil haar nevens my ook kongratuleeten,
Schoon my dit is gemist, Jan, zal ik wat anders in 't werk gaan stellen
							en practiseeren.
Uw dienaar, Jufvrouw Geertrui, Uw dienaar, Jufvrouw Jacoba, Vaar wel,
							Jan.
O! dat is een vroome ziel, en in zyn darmen is hy goed.
Hoe! gaat Andries zo weg?
Die zelve Andries, Jufvrouw, is al een hupsch Kaerel, byzonder wel
							opgevoed,
Hy speeld zeer aardig op de Fluit, en de Haubois, en is vol van
							vertellinge en snakerije.
En een Liefhebber der Dichtkunst, hy kenje daar zo een honderd regels of
							twee uit Aran en Titus, van buiten op snijen,
Over al is hy thuis, hiel gauw, en van een altyd werkende geest.
Ja, Jan, je zegt dat hy zo gauw is, maar jy bend hem noch al veel te gauw
							geweest.
Maar zeg eens, Jan, op wat wys ben jy doch wel in Papaas dienst
							geraakt?
Heel aardig was het, zo als ik hem ontmoete, doch dit alles te zeggen,
							zouje de tyd zeekerlyk verveelen,
Doch je Papa heeft voor, om dit als een Kluchje op het Theater eerst voor
							af te speelen,
Om de aardigheid die het bevat. Maar iet is 'er Jufvrouw dat ik vraagen
							moet, hoe 't is, dat dit ontbreekt,
Terwyl je Vader een Hoogduitscher is, dat jy beiden zo zuiver Hollands
							spreekt?
Te meer na dat ik versta noch van Ouders tot Ouders gebooren,
Daar men uw Hollanders moet oordeelen te zyn, al wie uw maar komen te
							hooren?
Wel gy bend het alleen niet, Jan, die dit verwonderen doed;
Maar hoor, ik zelt je zeggen, wy zyn van kindsbeen af by onze meni in den
							Haag op gevoed.
Sta ruim, daar komt myn Heer,
Jan, je moet Papa al heel courtois, en met groot respect salueeren,
Of anders staatje dit te verwachten, dat hy je niet weinig en zal
							corigeeren.
Geertrui, Jan, Jacoba, Hans
Bister al verdig, ont ist alles klar? oder it most vleizich zein, ont
							weizen ein huphs kezel.
Ja, myn Heer, dat zelje ook ondervinden, dat ik jou eerlyk en trouw
							dienen zel.
Jacoba, habter it des Flesleins, von ein, tzwei ont trei schillinks al
							verdeild? om nichts te abouzieren?
Ja, zy zal wel voor het Fleslein zorgen.
Kosten die jou niet een oortje het dozyn, Jufvrou?
Daat valt voor myn niet veel aan te leeren, ik hebje dat zo van daag al
							afgezien.
Nou las ons dan ein bekin, vom den klucht vor af te spielen, machen,
Nou sel je 't zien, Jufvrou, hoe ik in men dienst kwam, 't zel een stukje
							weezen, daar de haanen en hennen om zellen lachen.
Wit wollen anvang nemmen darster mit op de gaslen bist
							kerescontriert.
Goed, myn Heer, ziet zo met de Fiool onder myn arm, ordentlyk, en wel
							gemanierdt.
Goed, daar gaat mejonker heen, wou hy my voor zyn knecht aanneemen, zoo
							was ik behouwen.
Ik spreek hem by lo eens aan, licht doed hy 't wel, al zou 't men al myn
							leeven berouwen.
Wim roept da? wim raast mich an dem kof?
Ik vroegje gaeren een woortje, als 't wezen kon, myn Heer, met
							verlof.
Spreeg vreilig, ir kherel, man halt mich nicht lang steen om den
							gassen.
Ik zouje gaeren gevraagt hebben, of je niet een knecht van doen had, om u
							in alle eerbiedigheid op te passen?
En dan zou ik myn persoon presenteren, als zynde totuwen dienst
							bereid.
Vraylig, ich haber einer vom notten, want ich hab keiner im dit zem
							tzeit.
Accamodieren byget Jonker, trots de beste van het heele land,
Wan daar is tegenwoordig niet te doen, met detong of met de hand.
Of ik weer het te klaaren, met behendigheid en drolligheid van swie-
Gar hupsch, man es hoog nottig das ich eng cerst ein mool most
							probieren.
Ik ben te vrêen, zeg maar op, zie eens of ik het niet te klaaren
							weet.
't Is een deur sleepe veugel, een tweede Laserus van Tormes, afgerecht op
							alle streeken.
Die, ik verseekerje, al wonderlyke kuren zal uitrechten, dat heb ik hem
							al afgekeeken.
Hy zel volk zat, uit de kunst genoeg by een vergaaren, want hy is los, en
							swak van bek.
Ook het hy ryklyk vleis aan de ribben, en is wel gewossen uit den
							drek.
Erstlich wol ich zeen, of ir habt gutter gestaite,
Ont of it, wan it mich volcht, hupscher gesten knnt behalten.
Dat zel ik je klaaren, dat niemand van zyn leeven beeter postuurtje van
							Kalot zag.
Wat dunken, excelentje, ben ik niet een man die hem rechtschapen zel
							dienen?
Vreilich, huc usque bene, man ich wol uch van hupscher kleidren
							verseen,
On van tag vor demlesten mool, metug op onzen Theattum trêen.
Dat wol ig ug noch einmool tentieren,
Ont want ir mig dats selben wol magt, wol ig ug to meiner Servitorium
							promovieren.
Kom las uns klar gaan machen, unt verkleed ug om op den Theatrum zou
							gaen.
't IS al een wonderlyken snaak, zeeker Papa heeft daar niet mis
							getast,
Die potzen genoeg zel aan rechten, en al een deursleepen gast.
Hy is dan wie hy is, hy heeft kwalitenen genoeg om deur de waereld te
							raaken.
Dat heb ik ook al in hem gezien, dat hy zyn Fortuin wel zel maaken,
't Is een van alle Markten weêr gekomen, en die zyn weetje wel weet.
En ook zo afgeregt in die Faculteit, al had hy al zyn leeven het Théater
							bekleed.
Zou hy niet! zyn tong weet hy altyd wel te roeren.
Maar nou ben ik benieuwd, hoe by veur af in zyn recommandaatie zel
							zyn,
O! daar twyfel ik niet aan, of hy zel dat na de kunst uit voeren,
Maar zagt, daar zynze weer.
Ik kom, Miester, a les is klaar, maar laat iens hooren, slaanwe al op ien
							toon?
Nou, Vrinden, luister toe, hier hoorje een accoord van gekken.
Dat is uit, vrinden, wat dunkje, klinkt dat niet bykans zo goed als een
							veest in een mosterpot?
Ja by get dat moetje bekennen, hoe wel dat je weet dat onze Rutjerd, en
							Piet Suot,
Lest een duel hebben gehad, om dat de een den andren had verweeten,
Dat hy, met aan elkke voet vyftig pond gewigts, op het houte paard had
							gezeeten,
Ook wil ik hier nou niet spreeken, hoe dat het hem heest toegedragen in
							die tyd
Teen 'er een paar Bolleschokkers, elk vyf schoot bollen op aaten tot een
							ontbyd,
Of hoe dat twic Schuitevoerders, hun zelven dorsten vermeeten,
Van, datze elk een Westfaalse ham van thien pond, met een hiel
							roggenbrood op een reis zouwen op eeten.
Was Dybels vressen was das! ich woller dem balg tzou binden.
Wel selderment, daar ben ik hiel van myn stuk geraakt,
Hoor, miester, als jy in myn Schoot spreekt, zo schei ik 'er uit, zie dan
							dat jy 't beeter maakt.
Maar zacht, daar heb ik het weer. 't moest ook wel een gek weezen, die om
							een wandeling te doen de waereld zou willen gaan om stappen,
Want hy had onderweeg ten minsten wel zes paar osschuiden van doen, om
							zyn schoenen te laaten lappen.
Geertruid ont Jacoba, gaat ir binnen om der packette gereis te machen,
							ont wan it das habt bestierd,
Zo komd dan zo bald weddet heer, as ich mein Medicamenten an den volchen
							hab kerekommandierd.
Hans, Jan.
Maar, myn Heer, zou dat zo slegt in zyn werk gaan, wat zou dat lyken,
Een goed Orateur, diend die niet eerst veur af zyn welspreekendheid te
							laaten blyken?
Ik zal dan overtreeden, en gaan veel wonderlyke voorvallen verby, en
							vangen aan,
En uw, myn respective toehoorders, Edeilluiden, Menschen en Boeren,
							geeven te verstaan,
Hoe dat ik immediatelyk tot uw behoudenisse alhier ben gezonden,
Om u myn balzemen, en kruiden, dien ik drie mylen buiten de waereld heb
							gevonden,
Aan te bieden. Hiet hebje dan voor eerst een oly, die de naam van
							patientje met kwalyk en past,
Wie dat daar maar drie druppelen van gebruikt, krygt aanstonts op zyn
							kop, zulken harden bast,
Dat, schoon de Vrouw de Man ontrouw is, en voort gaat in 'er
							buitenspoorige streeken,
Hy bevryd is, dat hem de horens noit en zullen komen deur te breken;
Is 'er ook iemand die dit van doen heeft? 't is heel schaats, en naar, en
							een kostelyk remedie in 't by zonder,
Hoe! koope 'er memand niet? Zynder daar ook boven die van nooden hebben,
							of daar onder?
Je moet weeten dat het nergens te vinden is, daarom wilje niet lang
							beraân.
Wel dit gaat heel buiten myn gissing, Miester! ik docht dat 'er zo wel
							twee drie honderd pakketten zouwen voort gaan.
En hier hebje noch dat excelent poeder, die hier een scruppeltje van
							neemt op den anderen dag,
en van de Nachtmerry zo wel bevryd, of hy tusschen twee posteleine
							schootelen lag;
En dit is weer in tegendeel een quinticentie, getrokken uit paerlen en
							diamanten.
Ont das wasserken, is goed voor der heimlicher gebreggen der lichte
							kwanten.
Eein weinig in een leppel kedaen, ont das vermengt in ein halfpint beer,
							meer oder min,
In veer ein twantzig oeren keneezen auf de deubel, oder de brand voor dar
							in.
En hier zie weer een andre subltantie, die wel eer hennipzaad is
							geweest,
En dat is dat zouverein remedie, die iemand in een kwartier uurs, van een
							zeere keel geneest.
Halt oph ir grobber kherrel, ir bestialitert, zou proponieren,
Ont halt den maul, von sachen der ir nicht konst probieren.
Wel wie zeid dat meer, als jy dat ik het niet bewyzen en kan?
En wilje niet hebben datze van myn wyn proeven? hou daar, zuip jy ze
							dan.
Hab das, ir bernhauter, solstou irren meister zo onmanier leig
							bejeegnen?
Wel wat Duivel! als men van dommekrachten droomd, moet het dan altyd
							vuistslagen reegenen?
'k Wou liever een luis als een papegay doen klappen, of een esel een
							Sarbanden dansen doen.
Halt oph, wie solst u machen, das ein esel Sarbanden dansen sol;
Wilje dat het volk iens laaten zien miester, goed, kom spring jy dan maar
							iens een kampriol:
Ja praat jy wat, met woorden zelje lang vechten, eerje iemand zeld
							kwetzen.
Ik heb een vraag aan je, ik verzoek datje me daer op iens op
							onderrecht.
Zouje wel raad weeten om een veest in twie parten te verdielen;
Ir grosser nar, was vraag is das? wo nein, wie kan das gescheen?
Hoor, vang jy de eerste die ik laat in je neus, zo hebje twie parten in
							elken neusgat een.
Nooit stur ver Soldaat van kyven.
Hebje wat op myn te zeggen? hiet ben ik, kom ruk maat een reisje van
							leer.
WEl benje gek of dol, Jan, ik zeg steek daadlyk op je geweer,
Zel jy hier je deegen trekken? wel dat zyn wel eldermen ze kuuren.
Sta af, ik moet myn lyf defenderen.
Wel was ik als Papa, ik zou jou zo heerlyk de rug schuuren
Dat het jou heugen zou, wel ik stader van en tril en beef zo ben ik
							gealtereerd;
Je waard heerlyk betaald, indienje iens hier over uit de kunst wierd
							afgesmeerd,
Jou rechte kakkerlak daar je bend. Nou bedaar, Papap,
Hold mir nichts, ich wol dem vleegel dem orren vom dem koph hachen,
Ont him alzo bald in flarslen ritten, ont keheel toe huspoth machen,
Ja to poeder vermolen, dem hasekoph, hondtsvod, oder der matvods dar ir
							steit.
Wel zie daar, nou is die bui weer hiel over, zeeker dat was maar puur een
							haastigheid,
Niet waar, myn Heer, ik bidje wild het my veur deze reis vergeeven,
En gy, Madames, ook van gelyken, het zap van deez Appel-Sina, zal uw
							herstelde geest weer doen herleeven,
Een Medecyn die probatum is, nu kom ik met berouw, en leg dit gevreest,
							en ontzachlyk geweer,
Met de allerdiepste onderdanigheid voor beider uwe voeten neer.
Hault den maul ander mool, saag ich, ont wild mich nicht errompieren,
Ich wol aber meiner Medicamenten, an deslem volchen offerieren.
Hy spreekt regen het Volk met een Flesje, en zyn bezegelde Brieven in
							zyn hand.
Es ist nicht nottig ir hern, das ich euch meiner grosser fachen mach
							bekand,
Want die selben zein kenoeg verspreid, durch diesem ganschen land.
Zed propria laus saetet, darom wol ich men selben nicht preizen,
Sed adrem, hir toon ich euch it hern, den oprechten lapis Philosophorum,
							mit deisen stein, mit deisen...
Mit deisen stein kan men de melankolye verdryven, en de oorzaak weg nemen
							dieze maakt.
Met deisen stein, met deisen stein......
Haltsmoel, met deisen stein,....
Mit deisen stein; werd het kolyk gedissolveert, ja al was 'er een
							weversknoop in je darmen geraakt,
En dat de winden tegens het middelrift, en 't wagenschot kwamen te
							stooten, en te wroeten,
Zo zullen ze altemaal, deur d'ordinary Poort, en het klinket passeeren
							moeten,
Das es een stein von wonder.
Tryn komt ondertusschen uit, met een urienaal of twee aan de
							arm.
Mit diesen stein geneis ich der gekweld zein mit das podagram,
Das est ooch em heilzom secretum tegen dat dybels ischiaticam,
Da mit mach ich das morbum gallicum gansch verdwynen.
Mit deisen stein, mit deisen stein, die gek wil een ander van de pokken
							geneezen, en hy weet geen raad voor de zynen.
Das is ein Medicament Catholicum, om keiner ziekten in dem ganschen
							weld,
Dar ich das mit nicht geneis, of ich wol nicht ein stiber an geld.
Dan isse ook goed veur die zo een brui, of slag van de meulen weg hebben,
							gut baas, dan wou ik jou ze recommanderen,
Dat jy der je wat rykllyk van bedienden, en lieterje van 't hoofd tot de
							voeten mee besmeeren.
't Is een Guit geboren, hy ziet nie mand aan, noch 't en scheeld hem niet
							wie dat hy voor heeft.
't Wil noch alles van hem gedaan zyn, ook om dat hy 't noch een aardige
							schyn geeft.
WEl Vroutje, wat is jou zeggen? kom op, houdje by de leer vast, en val
							niet.
Goed, miester, laat ik non iens myn konst toonen. Wyfje, kom, ik zel 't
							eerst zelfs iens bespeculeren.
Zo een dag of zes heeft hy gaan kwynen, dat hy 't niet en had van
							pas.
Och ja, is 't mogelyk! hoe kanje dat zo zien?
Dat is het minsten, hy mocht wel willen dat hy der al of was.
't Is al een ouwe vergating, hy heeft niet veel lust, en hy is gantsch
							niet wel, kan ook aan 't rusten niet raaken.
Och ja! dat is waar, net zo.
Het scheeld hem daar.
Myn Heer, zy kan jou niet verstaan, ken jy wel Frans, wyfje?
Ik docht dat het al weer och ja zou zyn, dat heeft zy best geleerd.
Niet waar? 'tis of hy'er al zyn leeven op had gestudeer.
Daar is geen swarigheid altoos, vrouwtje, benje nier bly?
Zyn ziektenis principaal daar uit gesprooten,
Dat zyn long grooter is als zyn mild, en zyn eene nier, die hier achter
							pleeg te leggen, is hem hier nouw voor in de borst geschooten.
Je doed wel datje, in tyds laat in verzien, want die patjent die schort
							al vry wat,
Ook zo is zyn blaas heel verschoven, en die zit hem nou recht onder 't
							linker schouwerblad.
Zyn darmen zitten hem in het hoofd, en zyn herzens, achter by zyn
							billen,
Hy zouder om koud raaken, kwam jy by een Docter die hem putgeeren zou
							willen.
Al wasser habt gereedineerd, dees es waarleigh al zo,
En had hy een onervaren Docter gehad, die hem had doen laaten, hy was al
							lang by de Oudvaders geweest, en vergeeten.