floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Dat is verstandig volk, al de andere zyn gekken.
Weet dat één Officier, meer dienst doed, in een Ryk
Dan die Pedanten, en die Grieken algelyk.
Men wreek ons daadelyk van zulk een smaadig spreeken,
U man zal in een uur zo scherp zyn doorgestreeken,
Dat de nakomeling daar van gewaagen zal.
Altyd gereed om d'eer van 't heilig negen tal
Kloekmoedig voor te staan, zal ik zyn naam zo vlekken,
Door schimp gedichten, dat hy zal een voorbeeld strekken.
'k Zal uit Horatius, of Perseus, zo terstond
Een overzetten, ja zo stoptmen hem de mond.
Neen heeren, laaten wy de schimp gedichten blyven;
Dewyl wy zonder schuld, die geensins konnen schryven.
Wy moeten om Mevrouw, haar man ook eeren; maar
't Zy met verlof, dat ik myn meening u verklaar.
Die raad
Gevalt my, 't is een trek daar elk verstomt voor staat.
Ik onderfchryf 't. Wel aan, laat ons hem zo verblinden,
Door dit verkleeden; want de wapenhandeling,
Strekt aan geleerde luy, niet tot vermindering;
Dat is haar eerste werk. de godheid die wy eeren,
Kan alzoo wel de boog als zyne lier regeeren.
En 't is niet onbekent, hoe dat wel eer de groot'
Apollo 't schriklyk beest de Python heeft gedood.
Ja, 't was laf...
Krispyn tegen Soey.
Het is gedaan Mevronw. ik bid u wil het geeven.
Volg op de plaats, daar zal ik u...
Ik kom zo weer Mevrouw, en zal het zonder fout,
Dan met my brengen en....
Vertoef niet meer, het is hoog tyd de kans te waagen
O groote Apol! geef dat deeze aanslag wel mag slagen.
Maar Juffrouw, zult gy dan
Altyd zo schreyen?
'k Zie niets, dat my troosten kan.
Myn vader wil, dat ik my zal in 't huwlyk begeeven,
Met iemand, die ik niet gezien heb van myn leeven.
Ach Lysbeth! ja hy zal my dwingen tot deez echt.
Och Ouders, als men 't wel bezint
Wat is 't een misselyk huisraad, kind?
Zy doen de kinderen na haare moode trouwen,
Al is 't, dat zy daar na het hoofd daar over klouwen.
Het is een kwaad misbruik, en ik zou, als my dat
Zo ook te beurt viel, voor de Heeren van de stad,
Haar Compareeren doen. Maar 't zou wel konnen weezen,
Dat gy u lichter van den Bruigom liet beleezen;
Misschien zal hy u oog gevallen, als g'hem ziet.
O Juffrouw, dat helaas, zeid my 't geen ik te vooren
Al heb gedacht, gy hebt een ander uitverkooren.
Die heer van flusjes heeft...
Hoe! heer Aankomeling is eerst van daag gekomen.
Dat is wel waar, maar weet dat onze liefde nu,
Niet eerft gebooren is; 'k verborg het zelss voor u.
Hy mind my, en ik hem, en om met my te spreeken,
Met meer gemak, ging hy zich in die kleed'ren steeken;
En gaf zich uit voor een geletterde, maar hy
Is 't minste niet het geen hy schynt, geloof my vry.
Hoe! gy bemind malkaar, en liet my dit nooit hooren?
Hoe hebt gy nimmeermeer verstaan
Wat kamenier al is te zeggen?
'k Ben heel megaande, met de minnaars, want ik reken
De harten by het myn, gy hebt my maar te spreeken.
Ja Juffrouw, tot myn smart;
De min, de schelmsche min, woeld my ook om het hart.
Ik moet, helaas ik moet! die schrikkelyke plaagen,
Dat groote huis-kruis, om myn pekelzonden draagen
Zag Juffrouw ooit een mensch, die met zo groote rêen
Verdiend bemind te zyn? wat is hy net besneden,
Hoe schoon, hoe fraay, hoe blank, hoe vol bevalligheden?
Wat heeft hygaaven! hy maakt vaerzen in het proos,
En prooze in vaerzen, my dunkt dat ik wel verkoos.
Neen! wel hy kan als een ester klappen.
Van die ik min. Hy diend zich van die trekken,
Om 't hart myns Moeders, tot zyn Meesters gonst te wekken.
Al wat hy zegd en doet, is zo vol graviteit,
Dat ik hem voor een man vol wysheid heb gehouwen.
Lys, zo de Meester eens gelukkig werd, zult gy...
Daar komt de groote Apol, met 't braadspit op zyn zy;
Hoe krygt die uil het zo, ik bid u wilt vertrekken.
Ach Lysbeth! zyt gy daar? ik zweer u, op het woord
Van een geletterde, dat ik met al myn zinnen,
En hart, u eeuwiglyk, standvastig zal beminnen.
'k Leg aan uw voeten neer, myn wysheid, myne konst,
Ja ook my zelf, en smeek alleen op uwe gonst.
Ja prytje, u schoon gezigt, uw minnelyke lonken,
Die hebbe myne ziel, als Erna doen ontfonken,
Gy heerscht...
'k Eisch tot bewys een proef. 'k Wil niet dat gy lang klaagt;
Het zal u lichter zyn. Wilt my eens Reg'len geeven,
Waar aan men zien kan, of een vaers wel is geschreven.
Ja, zonder twyffel; en dat is zeer licht voor my,
'k Weet alles; ja ik toch; ja toch, geloof my vry.
Dat die Cacophonie, een luister by moet zetten
Aan deeze harmonie...en dat de sne daar na
Het vaers doet klinken. O een kenner hoord dat dra.
De kommaas... neen ik meen de punten moeten blyven
Op 't end, ver van malkaar; wacht u voor al by lyven,
Rym uit verlegentheid te zoeken; 't staat zo kaal.
Het sleepend vaers mag nooit het staande vaers verdringen,
Want hier uit spruiten dan heel veel veranderingen.
Dat deugd gants niet, geenzins, dat kan nooit gaan; want ziet,
Indien het staande vaers het fleepend weer verstiet...
Het eind dat op de middel staat moet ... en dat
Om zekere reden. men moet ook ... letter wel op;
Dat het vrouwelyke vaers zich schikt en voegd ... met
Het mannelyk rym, moet niet ... om Febus wil. ei
Let nou op. gelyk men weet, het nabuurige in de
Weeg staan, want ... dat bederft alles, en maakt
Dat van achteren...
Zo zou het heel gedicht hol over bol geraaken.
Dat is myn schuld niet. Maar de konst van vaerzen maaken
Is hoog. Gy ziet hoe zwaar daar iemand toe kan raaken
Ik twyffel daar niet aan. Maar tusschen u en my;
Aankomeling is die ook zo geleerd, als gy?
Myn heer, hy moet dan boven maaten
Geleerd zyn.
Wel ja toch. Wel Lysbeth is dat praaten.
Ja. Hy 's niet leelik.
Men wil my doen gelooven,
Dat hy een guit is.
Ja, en noch daar boven,
Dat men gemeenlyk u by malkand'ren ziet.
Men voegter by; maar ik geloof het niet...
Men zegt dat al zyn leden
Wel schynen uit uw leên gesneden.
Om u de waarheid kort te zeggen,
'k Ben niet geleerd, 'k wil 't ook niet zyn.
Zo gy my recht bemind ... 'k zag gaaren...
Mevrouw...
Mevrouw, gy komt hier wel te pas!
Uw vaerzen, die 'k zo even las,
Kome ik nu aan u wedergeeven;
Zy zyn vol konst; 'k heb van myn leeven
Geen schooner schrift en styl gezien.
Elizabeth brachtme in uw kamer...
Myn heer, ik vreez gy hebt misschien,
Die met veel moeiten nagezien.
Daar valt niet op te kritizeren,
't Zyn staaltjes om maar na te leeren.
't Gaat met de vaerzen als de beeren;
Die, eerze in goede vormen keeren,
Zyn onbeschoft en plomp van leest.
Een vaers is van den zelfden geest,
't Laat zich in 't eerst maar paslyk schikken,
Men moet het schaaven, en wel likken,
Dan krygt het eerst zyn stal myn heer.
Zal vaers, en beer verheven draaven;
Men moetze likken en wel schaaven.
Maar by Mevrouw Sofy, is dat het zelfde niet,
Gy hebt voor vaerzen zulk een geest, zo hoog verheven,
Dat die verbetert zyn, zo ras zy zyn geschreeven.
Uw vaerzen trekken zeer na helden dichten; maar;
Nu apropo, Mevrouw, van held, en heldendichten.
Gelyk ik in dit kleed een krygsman? is 't zo goed?
Schoon! gy zyt waardig, dat men u zo schild'ren doet.
Zo wy verhindert zyn door myn gemaal, ik zal,
U by hem door doen gaan, voor ... maar daar is hy al.
Ik kwam, om u te doen hooren,
Dat straks de vader, van die ik heb uitgekooren
Tot onze schoonzoon, hier zal komen; of misschien,
Is hy hier al, dat hy een weinig wacht, indien...
Ja 't is een Officier, uit 't leger, hy...
Ik reken het bezoek, dat ik ontfang, een eer,
Die ik niet kan...
Myn heer gy wilt met myn raljeeren,
Geloof ik. 'k Hoop myn komst, zal u niet offenseeren.
Ik bid,
'k Bid, zo het weezen kan myn heer, dat gy doch dit
Wat dikmaals doet, dat gy my helpt, in haar te raaden,
Dat zy hier niemand ziet, dan lui van groote daaden.
Heel zeer verplichten zult, zo gy hier komt besteeden,
Uw leege tyd. Mevrouw Sofy krygt door uw reden
Misschien een afkeer van die Botmuils, Esels, die
Pedantsche Aapen, die ik steeds tot mynent zie.
Voor my, ik zeg het zyn maar zotten,
Wel dubbelt waardig dat de menschen met haar spotten
Niet waar myn heer?
Neen, myn heer heeft meer verstand,
Dan dat hy spreeken zou, met zulk een smaad en schand,
Van luiden, die zo hoog voor and'ren zyn verheven.
Mevrouw, myn Mars! ha.. Mars! dat 's een geheimenis?
Die Godheid...
Maar myn heer op wat beroemde tochten,
Hebt gy voor uwe naam, gelukkiglyk gevochten?
Zoud 't konnen zyn, dat ik 't geluk wel had gehad,
Met u te dienen?
Ik kan u verzek'ren, dat
Die eer myn heer, aan my zeer aangenaam zou veezen.
Ik weet, dat gy te land en water lang voor deezen
Gediend hebt; maar myn heer, waar was de laatste tocht
'k Zal dan wel zien...
Ha! neen, dan konden wy malkand'ren daar niet vinden.
Waarachtig, 't ging daar heet. die alderlaaste slag...
Dat was maar een ontbyt. wy hebben ... selleweeken
Daar na wel tienmaal meer...
Maar evenwel myn heer,
'k Heb van dat zwaar beleg, met groote roem en eer
Veel hooren spreeken, en gy zult my zeer verplichten,
Zo gy de moeiten neemt, my net eens t'onderrichten,
Van die geschiedenisz' is my wel twintig maal
Verhaald, maarzo verwerd, dat ik'er in verdwaal,
En nooit daar van geen recht begrip heb konnen krygen.
Myn heer, om alle kleine omstandigheên te zwygen,
Na een beleg, waar in ik veel heb uitgestaan;
Weet, dat Nieuwheuzel aan ons over is gegaan.
Zo 't u belieft myn heer...
Heer, wilt my excuzeeren
'k Heb haast.
Nieuwheuzel heer, gans bloed! ô my wat was dat sterk!
Doen al de poorten toe, het ging'er lustig heet
Met schermutseeren. Wy slaan 't leeger, zo in 't breed,
Men maakte een battery, toen aan het kannonneeren,
En noch die zelfde nacht, begostmen t'approcheeren,
Wy opende trencheen...
En wy dekten dan,
Met takkebossen...
Om 't recht begrip hier van
Te hebben, werd vereischt, dat iemand wel moet weeten,
Hoe 't Land gelegen is, en hoe de plaatsen heeten..,
Ik zeg u met een woord, van boven is het hey;
Beneden aard, de stad van acht'ren ... zo dat wy
De linie schuins... rechts... aan geene zy begreepen...
Maar 't aldermeeste daar de Turk door wierd beneepen,
Was dat het leger, of bataille, voor ons stond,
En in stagordening, op een gelyke grond.
De middeltroep aan 't voor marcheeren,
En de achterste om het volk te keeren...
Versta jy 't? 't was meer als gemeen...
Versta je 't? zeg myn heer?
Wat zegje neen myn heer! wel wat is dat te zeggen!
't Gebeurd wel honderdmaal. Maar om voort uit te leggen,
Het winnen van die plaats? men brak de bruggen af...
Straks toen de stad haar over gaf,
Wasse ons. Men zag tot 's vyands schanden
Ons daar victorieuslyk landen,
Rivier en haven, land, en vloot,
Was door het speeltonneel ter dood.
Hoe! vloot en haven? en is dat nu steden winnen?
Geschied dat op die wys? myn heer waar zyn uw zinnen?
Boert? geensins, dat is de lichtste weg,
't Is altemaal gegaan, net zo gelyk ik zeg.
In Poolen doet men 't licht heel anders, maar 'k durs zweeren,
Dat 't ongemaklik is den oorlog zo te leeren.
Verfoejelyke eer! maar hoe! een Edelman kan niet
Gelyk kanalje, of als de lompe boeren leeven;
Hy werd tot hooger drift, door 't Ad'lik bloed verheeven.
Wie kan zo zonder ampt, in 't hoekje van den haard
Zyn tyd doorbrengen! Ha 't is altyd niet myn aard.
En onderwyl zyt gy 't. Maar ik kan noch niet hooren,
Door welk een voorrecht; want gy spraakt zo ongegrond,
Van slag, belegering, en alles; zo terstond,
Dat ik zeer twyffel, of...
Voor luiden van bedryven,
Gelyk als wy zyn, moet de tong het minste blyven
Van al de leden; en wat my belangt, ik zeg,
't Is my meer moeiten, te verhaalen een beleg,
Als de aldersterkste stad, of vesting t'overwinnen.
Heel net ‘wat officier! Is hy wel by zyn zinnen!
Myn Dochter zyt gy daar? de vader van die Heer,
Die u zal trouwen is misschien alhier. Ik keer
Zo daadlik wederom.
Niet half zo veel als ik. Wat stryd heb ik gestreeden!
Want 'k was bevreest, dat ik, 'k beken het u Mevrouw,
In het verhaal van die beleg'ring sneuv'len zou.
'k Was waarlyk met Apol bewoogen,
Hy was in 't naauw, of ik bedroogen.
Apol houd zo ik hem recht ken
Min van van den degen, dan de pen.
Mevrouw wilt my verschoonen;
Dat ik in dit gewaad, my voor uw durf vertoonen.
Wy staan verbaast myn heer, indien Apol ook nier
Van Mars jaloersch werd, om het geen hy aan u ziet.
Hoewel is hy hervormt? hoe wel voegt hy de zwieren
Van dapp're Helden, van doorluchte kavaljieren,
By zyn geleerdheid! ach Klarette! ach! ach waarom
Verkoos men deezen heer niet tot uw bruidegom?
Helaas! waarom mogt ik niet zo gelukkig weezen!
De deugd heeft ontrent u, een sterke proef te vreezen,
Ja in een zaak, wensch ik, ik zelf wel weeuw te zyn.
Ik moet aan u 't geheim ontdekken. Deeze schyn,
Al die verkleeding is een streek...
sofy.
Zy kan behaagen
Aan my...
De liefde, die ik zo lang heb gedraagen...
Ik weet het wel myn heer; ik weet de Poëezy,
De liefde tot die konst, geleide u hier by my.
'k Aanbid...
Een schoon gedicht. Ja't is voor konstige ooren...
Maar heer Gustaaf verbergt al 't geene dat hy weet,
Al zyn geleerdheid, in dit aardig krygsmans kleed.
Hoe mag Apollo dan tot uwent niet verkeeren,
ô Dwaaze Rudolf, dan vermomt in vremde kleeren?
Lysbeth. lacht.
Hoe! daar gy zo veel onheil ziet,
Zyt gy zo stout noch, van te lachchen voor myn oogen!
Mevrouw, dewyl wy by u man doch niets vermoogen,
Zo laat ons, voor altyd vaar wel nu zeggen aan
De zanggoddinnen, 't is hier met Apol gedaan.
Ik zie 't en sterft van spyt. Waar zalt in 't end belanden?
Maar laat ons doch geen tyd verliezen, 'k wens te zien,
Een maakzel van uw brein.
Mevrouw 't zal voort geschien
Maakt u gereed, en leen uwe ooren,
Om eens een schoone stof te hooren,
Die niemant weet als ik alleen.
Wat vaerzen! treffelik. Ik zal 't u daadelik zeggen.
Die Alexander was een kaerel .. hy gaf wetten
Aan heel de waereld. 't was een man gelyk een Reus.
Die Alexander! Bloed! wat was hy Genereus!
Hoor nu Alexandrins, die naam is wel gevonden
Van Alexander. Zie, op zulke vaste gronden...
En datse lang zyn, was uit nood,
Hy had de bynaam van de groot;
Gelyk wy by Homerus leezen,
Zo moeten ook de vaerzen weezen,
Ik ken de konsten door en door,
En noch veel meer. Ik draaf op Febus helder spoor.
Maar laaten wy myn dichten, en myne vaerzen steeken;
En eens van u gedicht, en van uw vaerzen spreeken.
Ik wierd vaak dol, als ik myn vaerzen leezen zou,
Of zeggen most voor elk, voor Raekels, onverstanden,
't Zyn roozen voor de varkens...
Schande,
Doen wy de konst aan, in deeze ongeleerde tyd;
Waar in men, beesten, uit geleerde lui, ô spyt
By na niet kennen kan! 'k zal voor het volk my wachten
Die altyd anderen, uit jaloezy verachten.
Men rekent zich al wys, ja zelf een groote held,
Zo ras men schryft, of als men prooze op voeten steld.
Men ziet niet na de kracht van zeggen, ongebonden,
En slechte styl is schoon, als 't rym wel is gevonden.
Voor my ik heb zint gist'ren nacht,
Wel hondert vaerzen voortgebracht;
Daar ik 's jaars zo ik die wou venten,
Voor kreeg wel duizend guldens renten.
Myn heeren 'k bid, dat gy my eens gehoor vergunt,
'k Heb hier iets door 't geluk, van ongemeene munt.
Zo 'k een geleerde mag, gelyk 't behoort, gelooven,
Myn heeren luistert, zy gaan d'anderen te boven.
Ik kryg de poplezy. Hart, laat hooren.
Kan 't geschiên,
Laat ons de vruchten van uw schoonen arbeid zien.
Die is...
Sofy,
'k Verstaat, uw zedigheyd myn heer, in deeze zaaken,
Belet u...
Wel ja toch...
Waarom...
Antipatie...
Myn heer nou ik haar leezen zie...
Is myn geleerdheid uit kom pakken wy ons biezen,
Wy zullen het proces verliezen.
Sofy. leest
Op een Vrouw die alle negen Maanden kinderen
Krygt, en nooit eenig vaers gemaakt heeft.
O Vrouw! onkunstig; maar wel vruchtbaar; uw verstand
Legt u verkeert in 't hooft. wat meent gy? 't is een schand,
Gy doet niet anders dan de waereld te vermeeren.
Hoe, alle jaar een kind, en nooit een vaers, 't is schand
Gy hoorde straks van schaamt te sterven, slegt verstand.
Uw lichaam, 't is wel waar, schynt arheidzaam te weezen,
Maar'k heb nooit van uw geest een enkel vaers geleezen.
Uw lichaam is een kouw, uw geest een papegaay:
Ik bidde zeg my eens, is 't niet byzonder fraay,
Dat ge in uw kouw dat beest, en dat voor al uw leeven,
Hebt stomgehouden, en voor niet de kost gegeeven?
Myn heer ik ben in 't net,
Verbeterd straks, ja toch, verbetert 't en zo voort,
Die term. O gy gebruikt daar een oneigen woord.
Noem dan Mevrouw, niet een Auteur; maar na de lesse
Van de Gramatica, een Autores... Auteur
Is eigentlyk .. ja wel ... gy volgt maar slechts de sleur.
Spreek van wat anders of...
Maar heer...
Maar..
Maar wat het vaers belangt, dat ik zo heb gehoord;
't Is treff'lyk, wonderbaar, ook tot het minste woord.
Ik acht 't een groote gonst, dat gy my deed vereeren,
Met het geluk dat ik dit vaers mogt, en critiseeren.
'k Heb hier, en daar, ook maar wat af, en by gedaan
En twee dry Rymen, 't welk my gladder docht te gaan.
Ik! ik! ik! u! u! ik weet tienmaal meer als gy.
Ondankb're is dit myn loon? zo aan myn eer te raaken!
O ongeletterde! ô gy ongeleerde loer!
Gy heet my liegen! wel ik zweert ik zal dit wreeken.
'k Zou
U daadlyk loeren, met ootmoedig naberouw...
Maar zo het weezen moet, dat gy noch voor myn oogen...
'k Verstaat. gy meent dat wy niet duëlleeren moogen.
Maar een renconter is noch niet verboden. Neen.
Ha! waarom zyn wy hier niet met ons beide alleen.
Adiel. ik ga ... volg niet, of...
Wat schaadt! staaken zy malkanderen zo dood.
De drommel! wie zou dat van die Pedant vermoên.
Hy volgt my zekerlyk, want hy heeft daar doen blyken,
Dat myn Courazy moet, voor zyn Courazy wyken.
Maar hy is een Autheur, en dat steld my te vreen,
Dat geest my weer wat moed.
Gustaaf. aan een zy.
Hoe wel is 't datik my hier stil zo heb versteeker;
Uit vrees dat hy my mogt door averechtze streken..
Wat beest is dat! ik docht...
ziet Krispyn.
ô My! waar berg ik' t lyf? hier ben ik in gevaar
Krispyn, ziet Gustaaf.
ó My! ó bloed! ô my! hier raak ik heel te schanden.
Myn vyand! ach helaas! 'k begin te klappertanden.
Ik tril en beef van schrik; ja wel hoe zal ik 't nou..
Dat ik hem aansprak om pardon,
Zie hier uw zoon in nood, ô Zon!
Apollo, ach! bewaar myn leeven!
Misschien zou hy 't my wel vergeeven,
Als ik hem op myn knyen bad.
Wat zeit men van de vreede! en hoe...
De vrede krygt men door gevaren,
Men hoort die eeuwig te bewaren.
Och! was dat zoo by alle menschen.
Een levendige hond, is meerder waardig, als
Een doode mensch myn heer.
De vreede doed op aard veel duyzend menschen leeven,
Die, Zoo het oorlog wierd, de geest voort zouden geeven.
Dat was een leventje. zintfelten!
Hy was onthutst, en vol van schrik,
Hy was ontrend zo bang als ik.
Ach Mevrouw! ik ben verlooren.
Myn heer, ik beb terstond u laten zien, en hooren,
Dat ik, al wat ik kan, heb voor u min gedaan.
Ik ben wanhoopende; en ik weet geen raat te vinden
Myn man die laat zich van de krygszucht heel verblinden.
G'zult de vader voor uwe oogen daadlyk zien,
Van hem die hy verkoos tot schoon-zoon.
Hy is zo daadlik, met een vreemde in huys gekomen;
Die zal het zeeker zyn.
Helaas! ik heb 't vernoomen.
Ach myn kind! wat herten leet! wat spyt.
Ach! welk een bitter lot, bereid my mynen vader!
Klaret, Valerius, Sofy, Rudolf. Krispyn, Lysbeth, Rykert.
Maar boven al die heer, die myn Klaret...
Wat zie ik! 't is myn zoon!
Nu ben ik buyten vreezen,
Gy ziet me ontroert...
Kan ik gelooven, dat in zulk een oogenblik...
Wild myn ontroering excuzeeren
Dit is myn Zoon, daar ik u kind,
Voor kwam verzoeken hy bemind...
Met u verlof, dat ik omhels...
Mevrouw, gy hebt gewenscht, dat deeze cavaljer
Uw dochters man mogt zyn; 'k vergun u dit pleizier.
Hy zal het zyn. Myn heer laat ons niet langer wachten,
En wyl 't geluk, myn heers, Mevrouws, en myn gedachten
Op nieuws vereenigt, laat ons 't huweliks verbond,
Van onze kinderen, voleyndigen terstond.
Die moeiten hadden wy hier in wel konnen spaaren
Dewyl 't geval deez twee wist zonder ons te paaren.
Al zagtjes wat zo 't jou belieft
Ik zag my ook eens graag gerieft
'k Ben ook verlieft, door 't groot vermoogen
Van die, van die bekoorlike oogen
Ik wensch nu ook gepaart te zyn.
Myn heer wild nu myn dienst gedenken
Ei maak dat zy my Lysbeth schenken.
Waarom zo wel niet als een aar
Mevrouw 'k bid wild 't ten goeden houwen...
Ik heb het voor myn heer gedaan.
ROGIER
TOVERES
ALs Rogier na zijn driejarige minne, tusschen hem en Helena gepleegt, (zonder
					hoop van gelukkige uytkomste) van haer zijn afscheyd neemt; beklaegt zy haer
					Ouders, als oorsaek over zulks, en begeeft haer (in Kluyzenaers genaed) nazeker
					Bosch, almaer zy voor haer neemt een Eremyts leven te leyden, om door zulke
					middel haer eere te bevryen.
Rogier (om het vervolg van Cassandraes Godlooze minne) begeeft hem uytlandig, na
					dat Cassandra misbruykt hebbende haer schoot in oneer, hem als Vader de vrucht
					wilde opsweren, en geraekt eyndelijk (niet wetende van Helena) ter plaetze
					alwaer hy haer vind, en niet anders wetende als dat hy by een Kluyzenaer is,
					ontdekt aen haer de oorzaek zijns vertreks, en werd in zulken schijn van zijn
					Lief Helena bemind.
Cassandra (verstaen hebbende het vertrek van Rogier) vervolgende hem (door raed
					eens Toveres) gewapend, in manne kleeding, ontmoet haer onder wegens een
					Edelman, in vryagie zijnde met Elizabeth, gekleed in Hoveniers gewaed, en na
					uyterlijke gedaente schijn hebbende met Rogier, waend hem die te zijn, en scheld
					hem voor een verrader; die zy tot gramschap verwekt, en werd van hem
					doorsteken.
Elizabeth, ontstelt en swaer moedig door een benauwde droom, (de welke aen haer
					de ontrouw van haer Lief voorzeyde) begeeft haer droevig voor zijn oogen; Karel
					wanende deze droefheyd uyt zijn doodslag ontstaen te zijn, zoekt haer te
					troosten, en maekt haer (van 't zelfde niet wetende) zulks onbedachtelijk
					bekend; waer door zy haer liefde aen hem ontzeyd. Karel (over zijn
					onbedachtelijk melden) verfoeyd hem zelven; bedroeft en mistroostig zijnde, valt
					in wanhoop, en door steekt hem zelve.
Elizabeth, in haer voornemen verandert zijnde, besluyt, Karel nimmer af te gaen,
					maer haer leven gedurende, minne toe te dragen; komende ter plaetze alwaer zy
					van hem afgescheyden was, vind aldaer zijn Geest waren voor haer oogen, maekt
					groot misbaer; haer schuldig achtende over zijn dood, werd heel krankzinnig;
					eyndelijk steld Elizabeth haer gelaten; aennemende een Nonnen kleed, en doet
					beloften in zuyverheyd haer leven te eynden.
Rogier is gezint weder te vertrekken, doch werd hem van zijn onbekende Lief (als
					Kluyzenaer) zulks afgeraden; maer te ver wachten, tot dat by verzekertheyd heeft
					van Cassandraes dood, ofte tot hem 't geluk aldaer met een goed partuur vereene,
					om alzoo met blijdschap weder na zijn Ouders te teyzen. Cassandraes Geest voor
					haer verschijnende, verklaert de oorzaek haers doods.
Helena ontdekt aen Rogier wie dat zy is; haer bekent gemaekt hebbende, doen
					malkanderen beloften van te trouwen, en keeren beyde wederom naer huys. Dit
					geschied zijnde eyndigt het Spel.
NOyt had ik, Lief, gedacht, het geen ik nu bevinde,
Hoe vast dat aen een ding de menschen haer verbinden;
't Verloop des tijds getuygt des tijds verandering,
En maekt een nieuw begeert van 't een of't ander ding.
Mijn alder-hoogste lust (Me-Jufvrouw) was wel eer
De oeffening des Krijgs, en d' hand'ling van 't geweer;
Als ik den Stalen kling mogt voor mijn Vyand trekken,
't Lichaem rondzom met Stael, of Harnas-plaet bedekken,
Om een gewapend Held te hakken op de huyt,
Dat als een Blixem daer de vonken stoven uyt,
Dan had mijn lust haer wensch, en 't hoogst dat zy begeerde;
Wanneer men (om het lof van wapens) Karel eerde.
Maer ach! hoe is 't verkeerd, nu dat my heeft vertoont
De minne tovery, die in Eliz'beth woond.
Hoe kunstrijk bootst uw tong de kloeke schranderheden,
Die uw diepzinnig breyn in d' herssenen besluyt,
En deeld (wanneer 't u lust) haer gaven mildlijk uyt;
Ach! ach! zoo haest als my, de tintelende oogjes
(Omcingelt, en bezet, met twee git swerte boogjes)
Verscheenen; ja zoo haest ik maer mijn schoone zag,
Was ik vervallen in een eyndeloos geklag.
Vergeefs waer 't, ô mijn Zon! dat ik voor u zoud veynzen,
Siet maer mijn wezen aen, hoe 't toont mijn herts gepeynzen,
Voogdesse van mijn ziel, hoe is mijn hert ontmand.
Bedwing uw lusten (Heer) door 't mannelijk verstand.
De min kan in de mensch vaek werken vreemde kuuren,
Wat al te haest begint zal in 't gemeen niet duuren;
Men ziet het dagelijks, wie al te licht vertrouwt,
Dat het vertrouwen haer ook lichtelijk berouwt;
Veel tijds een Dochter doold door al te licht vertrouwen,
Soo lang een minnaer mind zal hy zijn woord wel houwen;
Maer zijn verandering gewend men door de tijd;
Men ziet zijn liefde duurd niet langer als hy Vrijd.
Mijn Lief, waer toe geveynsd? ey! wild het veynzen staken,