floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Wat rijdt me dese Geck, staat stil, hoe staje dus?
Gheeft my dan maar een soen.
Wel an, maar wacht tot vlus.
Grietje gy bint mijn al, mijn soet, mijn goet, mijn grillen:
Mijn hooft, mijn hals, mijn borst, mijn buyck, mijn struyck, mijn lijf,
							mijn billen.
Hoe dus Nieuwen Haan? mijn dunct datje hoe langer hoe grover //
							praat,
Ay Grietje komt soentme iertmen over // gaat.
't Het niet een vygh om 't lyf daar gy dus ruygh om blaackert,
Al koeltges Nieuwen Haan, hoe ben gy nouw dus hiet ghebaackert;
At lieve staat stil, wel wat wildy my nu lieren // gaan?
Maar hoor hier, laat ongs ien half uurtje uyt ongs klieren // gaan,
Wy sellen met me kaar dan wat beter kennis // maacken.
Daar houw ick mijn geck me, ick souw in de schennis // raacken:
Ia wel, ja wel, dat's een vraagh, dats mijn leven niet // gheboort.
Grietje ghy maackt mijn tuychje soo schelms bremstigh hiet //
							bekoort,
Nu wil gyt doen of niet, ick sal't jou hier na niet meer // vraghen?
Neen Nieuwen Haan, ick moet sorgh voor mijn eer // draghen.
Nu laat mijn betien, nou segh ick, laat mijn gaan.
Mijn Gouden Nieuwen Haan: Ay Sulverde blijft staan!
Waar heen mijn beckje, wel hoe ben gy nouw so jachtigh?
Wel ga gy dan so deur? ja siet hy lóópt warachtigh;
Het is mijn schuldt struyf-monckt, wel wildy dan gheen peys?
Hier segh ick, wel an komt nouw Mallert gy selt een reys.
Nouw laat mijn los segh ick, ick wil niet by jouw slapen;
As me jouw pap biedt, versta gy dat wel, soo selje gapen:
Ick hebber den dril van.
Hoor hier wat sipsa.
Slief.
Hoeje wilt, lóópt Geck lóópt: maar wat het die Knecht een Brief.
griet bi.
Rodderick met Elysabeth voor den Koningh, Gordynen open.
Nu rijst goey Lieven rijst, nu stopt dit snickent weenen:
Grijpt moet en gheeft aamtocht u seer ghepijnde Gheest,
Een nóódelóóse zorgh maackt u onnut bevreest:
Als of ick Godes raadt quaadt-aardigh souw benenen.
Neen dats mijn wyse niet; nu rust u, wilt niet schricken,
Ghy proeft eer langh het soet naa't meer als leyde suur,
Ick siet in mijn ghemoet dat Hemel en Natuur,
Door reynde Liefd' en Min u twee te samen schicken.
Ick voel met vreughden nu een strijdt in mijn ghedachten,
Die mijn kennis vernielt en mijn vernuft verwert:
Vereende Liefjes siet ick twijffel in mijn hert,
Wien dat ick van u sal de zeghen-rijckste achten!
Natuur heeft met voordacht ghelijck u willen proncken,
Met gheest, met schoonheydt, met haar alderhooghste kunst,
V Ouders tot vermaack: My tot een waarde gunst;
't Hof tot eer; de Wereldt tot verwond'ringh gheschoncken.
Edele Ionghelien, mijn naaste bloetverwanten,
Van outs her Keysers bloedt, van afkomst en van stam:
't Verjeughden my mijn hert als ghy ten Hove quam,
Sienden mijn Maaghschap met veel machtighe Ghesanten.
Verknochte hertjes hoort; de bede van u beyden
Zy u bewillight, doch met den bedinghe, dat
Twee hóópen Ros-volck u tot d'eerste Slot of Stadt,
(Of soo veer't u ghelust) u zeeckerlijck gheleyden.
Rodderick verwittight my den Eerdagh van u trouwen,
Op dat ick u begift na u verdienst en staat,
En ick u Feest vereer met mijn pompeus cieraat,
Van Vorsten, Princen eel, en hooghe staat-Ioffrouwen.
Mijn Heer al schonckt ghy niet dees aangheboden gaven,
Wy blyven lijckewel u Dienst-verbonden slaven.
Ick sterf u trouwe Knecht soo veel als my angaat.
Den Hemel, Prins! ick u tot een verghelder laat,
O Christen Koningh ick sal eeuwelijck met vresen
Verstricket met mijn hert u reyne Dienst-maeght wesen.
Bod. wt.
Doorluchtigh, Grootmachtich, en Ghenadighste Heer,
Wijt het mijn last of spoet soo'k u niet waardigh eer:
Laat my nu wat verdraghs, u hóóghe deucht ontsmeecken,
Hoordt met ghedult en stilt mijn jaghtigh hap'rend' spreecken.
Wat eyscht ghy Bode? spreeckt, niemandt sal u beletten,
V wensch zy u ghegunt, gheeft sijn reden ghehoor,
Op dat gheen wilt gheraas my dommelt in mijn oor,
Wil ick een swyghen strack, mijn woorden zijn mijn Wetten.
Mistroostigh ende swack
Alphonsus van hier track
In woeste eensaamheyde,
Waar hy treurigh beschreyde
Sijn innerlijck verdriet
Daar hy't Hof verliet.
De doodelijcke twisten
Vanden Moor en den Christen
Gaf hem een oorsaack doe
Te reysen daer na toe:
Dies met wanhóóp en tóóren
Bestreed hy doen de Mooren,
En socht een eerlijck Graf
Voor al sijn moeyten straf.
Als wy den Velt-slagh sloeghen,
Den Vyant wy verjoeghen,
Naar Krijchsghebruycke wreet:
Alphonse hittigh heet,
Bezayde daar de Landen
Met menschen, hoofden, handen,
Met stucken van Gheweer:
Wat hy trof vil ter neer.
Hy heeft soo seer gheentert,
'tVelt klonterigh beklentert,
Met nat, swart, purper bloedt
Van het Maraans ghebroet.
Soo dat sijn treden misten,
En slibberigh uytglisten,
Dus werdt den vromen Helt
Ghevanghen en ghestelt
In een seer droeven Kercker,
Ick en sagh noyt schier stercker.
Maar na dit ongheval
Is't quaatste noch van al
Dat hy heeft hóógh ghesworen
Te blyven by de Mooren.
Dit is den last mijn Heer die my is opgheleydt
Om te verkunden aan u groote Majesteyt,
Op dat u kloecken raadt de saack alsoo beslechte,
Dat Alphonsus (met lief) magh raacken weer te rechte!
Moo; dits een leyde Maar! Sal ick om sijn verkiesen
Hier derven dan het hóóft en 'tmunster van mijn Hof,
Den Vechter voor mijn Eer, den Trompet van mijn lof?
'k Wil om sijn sotheyt niet so braven Man verliesen.
Den middel alderbest weet ick daar toe te gheven,
Dat is dees Capiteyn, daar'k veel voor heb ontseyt,
Lost hem daar tegens nu 'tis my een kleynicheyt,
Moght ick ontsetten maar den Vader van mijn leven.
Rodd'rick dien raat is goet, nu draaght u smert gheduldigh,
Sy sullen om dees Moor hem willigh mang'len wel.
Bode ghebiedt Alphons' te volghen mijn bevel,
Op de ghehoorsaamheyt die hy sijn Prins is schuldigh.
Haast u ghy Bode flucx, u reys wildt niet verlenghen,
Maar rotst en reyst, ick wilt, met d'aldersnelste post,
Op dat ghy 't Vorsten bloedt uyt syne ketens lost.
Ghy meught de kosten op mijn reeckenkamer brenghen.
Ghy jonghe Lien ick heb met u een medelyen
Ick oorlog uwen wil, maackt u nu voorts bereydt.
Het voeghd' ons dan mijn Heer te nemen ons af-scheydt.
God spaar den Coningh langh, en doet hem steets verblyen.
Wy sullen dan by nacht, mijn Heer op reyse tyen;
Om't branden vande Son met voordacht te vermyen.
Mijn Kinders, de Heer laat de reys u wel ghedyen.
De vierde Chooren.
1 Den Mensch die kruyst sich selven meest
En pynight fel zijn svvacke Gheest
Door 'tgundt uyt lust eerst is gheboren:
Om 'tblinckend' Goud, of schoone Vrouvv
Coopt menigh duur zijn groote rouvv.
De Tijdt die vverdt in ydelheyt verloren.
2 VVat heeft al moeyten d'arme Aart,
Al eer sy vveer ten grave vaart?
Hy moordt zijn selfs en zijn Naasten,
Deur 'tquade Beest van haat en nijdt,
Pooght hy spoor-slaaghs met snelle vlijt,
Om rot zijn vlugghe doodt te haasten.
3 Maar so een vvindt van voorspoedt blaast,
Kitteligh hy van vreughden raast,
Grenickt, handtklopt, spartelt met verschurcken:
Doch soo't ghelucx lichtvaardigheydt
Hem sendt haar vveder-vvaardigheyt,
Gaat hy betreurt dan sacken op sijn hurcken.
4 Alphons' is uyt den Kercker los,
Beschrijt sijn Appel-grauvve Ros,
Die zijn scherpe sporen schrickt met beven.
Al draaft na eer sijn hoogh ghemoedt,
Het vvaar misschien voor hem so goedt
Dat hy in stock ghekluystert vvaar ghebleven.
5 Hy svviert seer vreesselijck om de Kaars,
En soeckt zijn doot met veel ghevaars
Int onbezorght svvervend' dolen.
Hy vindt villicht zijn levens endt,
Maar hoe, is yeg'lick onbekendt;
VVant God houvvt elcx sterf-dagh verholen.
6 't Selschap dat nu met vreuchde reyst,
'tNaackend' ongheluck niet en peyst
Door diense in vveelde svvemmen:
Onder 'tgroen dack vant hoogh gheboomt,
Ist niet dan blijdtschap datmen droomt,
Vvie kan zijn dartel lust betemmen?
7 Achter de grijns van't bly gheluck
Berght sich u aldergrootste druck,
Die ghy onghehoopt sult vervverven:
Ach! vvist de onbedachte Ieught,
Hoe hy in stee van soete vreught
Benaarstight staagh sijn droef bederven.
8 Maar ghy die u op't meest vermaackt,
Als ghy een ander 'tzijn ontaackt,
Na langh laagh legghent loeren.
Siet dat ghy niet het leven laat
Voor die eerloosen eyghen-baat
Die gh'in u roof-nest vvaant te voeren.
9 Dees God-vergheten Schelmery
Staat nu soo't schijnt de Vverelt vry;
VVant elck steelt na zijn believen:
Godt sal met straf daar in versien
En slaan de goet beglanste lien,
De Roovers en Fockers van de Dieven.
Den Indiaanschen Orondatus met vyf Mooren.
By gord gans velten swijght swijght dat jou de Moort //
							steeckt
Ick ra niemandt soo koen dat hy eens een woort // spreeckt.
O bloemer herten! sus: pots hondert en twijntigh luyster:
Wat Duyvel sie ick daar soo schemeren int duyster?
Gangs wongden loopt niet; maar treet tot de Man // an,
Levert hem eerst een slagh, en wijckter soo dan // van.
O blaffers! durf ghy niet? Komt hier ghy bloote loeren,
't Is maar wint die 'tgheboomt doet dwarlen en beroeren.
Komt nu ghesellen duyckt, bockt proper, houwt u laagh,
Verberght u alhier achter dees ruyghen Haagh,
Van waar ghy 'tplatte Landt wel listigh kundt bespieden,
Bespringhen met een set de reysende Kooplieden,
Den buurtloosen Boer bespringhen inde Nacht,
Of eenigh Iagher die vermoeyd' komt van Iaght,
Of wie wy vinden hier die sullen wy af-setten;
Gants sacker venten wilt op u gheweer wel letten.
Elijsabeth met haar Dienst-vrouvven uyt.
De Reysighers die ons den Koningh had besteldt,
Ons hebben tot dit slot seer waardelijck verselt:
Die wy van d'eer en jonst die sy ons rijck'lijck jonden,
Op 'thooghst hebben bedanckt, na 'tbeste dat wy konden.
Terwijl mijn Lief wat ruwt,
Soeck ick hier inde luwt
Wat koelte of vervarsens
Van mijn vermoeyde harsens.
Mijn Lief die heeft met lust
Een mackelijcke rust,
Daar d'onrust my maackt swacker,
Mijn Liefde houwt mijn wacker:
Wiens onsien'lijcke vlam,
Den Hemel hoogh beklam,
En spuwt sijn heete stralen,
Op berghen en op dalen:
Ia 'taartrijck voelt mijn brandt
In haar diep inghewant.
Mijn Liefde die drooghd' uyt de seer visch-rijcke stroomen,
En zijn verkronckelt haast, de dicht-beblade boomen.
Als zijn hetsighe kracht
Dees schepselen versmacht,
Wat weerstandt souw dan doen een menschelijcke vrucht,
Die oorsprong neemt uyt Aard', uyt Water, Vuyr en Lucht?
Ick groey in het verderf, dat anderen druckt t'onder.
Het gheen een ander let, dat salft my, ist niet wonder?
Ick leef als den Salmander,
Bedooven in mijn vyer,
Daar ick niet in verander;
Maar 'tis mijn voetsel schier.
Ach Rodd'rick! waart ghy hier,
By my die lusten raapt,
In't gheen mijn oogh begaapt,
Dewijl ghy vaack'righ slaapt.
De Schaapjes sabb'rend' knabb'len
Het groene Grasjes of,
Die met haar woelend' drabb'len,
Bewolcken hun in't stof,
Beswadd'ren 'tlustigh Lof:
Want siet de dorre Hey,
Is stuyf-zandt en droogh kley
Vol steentjens veelderley.
De Son met vinnigh branden
Backt d'Aarden in een korst;
Dies d'uytghepompte Landen
Die lyden dróóghe dorst,
Verstickent in haar borst:
Het nutte voedsaam Graan
Dat vruchtelóós blijft staan
Heel uytgheput vergaan.
Siet de bedwelde Waghen,
Raackt met sterck dringhen voort,
Door des Menners anjaghen
Van sweep of ouwd' spoet-woort:
Als sijn Ghespan dat hoort,
Het bruyckt uyt vrees sijn kracht,
Tot dat het lost sijn vracht,
Daar rust haar last versacht.
Seer soet laat hem hier hóóren
't Voghels ghetierelier:
Hoe lieff'lijck rieckt den Dóóren,
Gehouwelijckt aan den Lier,
Vermaaghd' met d'Eglentier,
Die nu op'tschoonste bloeydt,
En so langh jeughdich groeyt,
Tot hy sijn selven snoeyt.
De mag're Geytjes dringhen
Het sap uyt het gheknauw,
Haar dorstighe Suyghelinghen
Licken van't Gras den Dauw,
Haar armoed' maackt haar gauw,
Niet dróómigh, slecht of vies;
Sy leeren door 'tverloes,
Niet lecker zijn, noch kies.
Behalven dese lusten,
Sie ick een Herder stouwt,
By sijn Lief lodd'rend' rusten,
Die hy met vreught bedouwt,
'tWelck schaamte my onthouwt,
Door 'tghebiedt vande eer,
So derf ick mijn begheer,
Van u mijn Lief: mijn Heer.
Ach Rod'rick saaghdy noyt mijn yverigh verlanghen?
De Roovers uyt.
Oronda.
Val an Ghesellen, houwt, sta vast, gheeft u ghevanghen.
Ick bidd' om Goods-wil! laat mijn lieve Vrouw toch hier.
Ick segh u bintse, flucx! by d'ander Kamenier.
Ach Rodd'rick Lief! sal ick u nu dus moeten derven?
Ach mijn verlies sal u van herten-rouw doen sterven.
Nu Mannen, haast u wat, hout daar is noch een touw.
Ach! goede Goden helpt een teed're jonghe Vrouw.
Hoe knaaght den Worm van mijn innerlijck gheweten:
Soo ick Alphonsus mat, soo werd ick weer ghemeten.
Nu voort, mijn Mackers, voort! treedt an en wilt u spoen;
Wy kryghen eer yet langh van haar een groot rantsoen.
Ghy doet kracht en gheweldt, ghy onbeschaamde guyten!
Fluck an en stoutse vóórt, of vatse by de tuyten.
Ach God beschermt mijn eer!
Mijn Maats doet dat ick sech:
Dits na onse Galey de aldernaaste wech.
Binnen en weer uyt.
Alphonse en Geralde uyt.
Het stille Wout dat davert door't jammerlijck gheluyt,
En 'tschijnt an't naar gheroep veroverheerste Vrouwen.
Gans bloedt, siet daar van veers die haar vermeestert houwen:
Laat ons kloeckmoedigh haar ontweldighen den buyt.
Alkoran ghy moet voor den roof goe sorghe draghen.
Siet hier sent ons 'tgheluck noch meerder buyt.
of slaghen.
Hier gheschiedt het gevecht, drie doodt, de rest vlucht.
Ach! ist Alphonsus? Iaa't: 'tis daar mijn hert voor vreest.
Hoe strijdt de hoop en sorgh in mijn verschoten Gheest.
Ick ducht dat hy hem sal als kittel-oorigh wreecken;
Of mijn eer door de spijt uyt wan-hoop schendigh breecken:
En soo ick by gheval hier voor al wiert bewaart,
Soo vind' ick my in angst soo schuldigh en beswaart,
Dat my Alphonse niet te voren en sal legghen,
Daar in ick eerlijck hem souw kunnen van ontsegghen.
Het scheen ontset; maar laas! my dunckt na langh beraadt,
Dat ick nu ben gheraackt in een veel argher staat.
Alphons
Mijn Vrouw! ick bidd' u niet om tot deernis te trecken:
knielt.
Want het versoeck van Liefd' tot droefheyt u souw strecken.
De dóódt, ach! die souw my veel behaghelijcker zijn,
Als dat ick u bedruckt souw sien, en dat om mijn.
Maar wel soo bidd' ick u met ootmoedighe sinnen,
Nu my 'tgheval beróóft van't gheluck van u Minne,
Dat ghy ten minsten wilt verlichten mijn ellendt,
Door het bevord'ren van mijn ongheluckigh endt.
't Is my een groot gheluck, en een rust in mijn Gheest,
Als dat ick voor mijn dóódt noch mit u ben gheweest.
Maar siet dit is het laatst, en 'tmeest van mijn begeeren,
Daar ick my uyt wan-lust mistróóstigh moet toe keeren.
Heb ick hier toe mijn lijf beschermt ende bewaart,
Om staagh te leven sien u stuer en wreeden aart?
Die mijn hert stucken stampt met nuw' versierde pynen,
Die niet voor 's Werelts eynd' te eynden sullen schynen.
Wat kan ick beter dan, of soeters doch verwachten,
Als 'tafgherolde endt van mijn bedroefde klachten?
Daarom, o schoon jonck-vrouw! wilt doch bedencken gaan,
Of ick u huyden heb eenighe dienst ghedaan?
't Welck ick by u ja gheacht te zijn vertrouwe:
Want u seer waarde Eer hebt ghy door mijn behouwen.
Wilt voor mijn daadt dit swaart, van 's Vyandts bloedt bespat,
Oock verwen in het mijn, met speelent luyster glat:
Op dat ghy in een dagh van al die wert ontslaghen,
Die u gheest en ghesicht bedroeven en wan-haghen.
Soo sterrift oock mijn smart, die'k door u Liefd' ontfang,
Na dat u vast opset streckt tot mijn ondergang.
Maar laat mijn trouwe dienst u strafheyt soo versoeten,
Dat met mijn korte dóódt ghy u sult lyen moeten.
Laat u verbidden van mijn dwinghende gheklagh,
Ghy die my duysentmaal doet sterven in een dagh.
Neemt dese wraack van mijn; gheeft mijn de laatste slagh,
Op dat u stalen hert sich stout beroemen magh,
Dat het heeft in een uur van d'Aarden kring doen vlooten,
Die 'twust, doch schoon ghesicht, soo gruwelijck verdrooten.
Of soo ghy voor mijn dóódt van ijn begheert noch yet,
't Sal my een glory zijn te volghen u ghebiedt:
Mits dat ick voor mijn dienst tot lóón sal beverwaarden,
Dat ghy mijn droeve Ziel sult helpen vander Aarden.
Als ick volkomen heb u wenschen uytghericht,
Soo jont my dees verdienst voor myn ghetrouwe plicht:
V Liefde, of de Dóódt, wilt my Princesse gheven;
Want sonder die ist my niet moghelijck te leven.
Ick heb dan an u Liefd' tot noch niet konnen raken;
Nu hoop ick door mijn dóódt verlichtenis te maken,
Voor mijn seer banghe herts onlydelijck verdriet.
Wat magh u letten Vrouw? Waarom en stemdy niet,
Tot de verheughde dóódt van mijn bedroefde mensche,
Die sonder leven ghy soo dickwils pleeght te wenschen?
Volbrengt nu uwen wil, 'tis lang ghenoegh verschóónt;
Siet hoe bequaam dat hier gheleghentheyt vertoont.
Helaas! de stemme schreumt 'therts wreetheyt uyt te spuwen:
Ghy veynst weemoedigh nu soo straffen daadt te schuwen:
Maar niet te min ick merck u meer als wreede wil,
Die drijft my tot de mijn, al swijght u tonghe stil.
Ghy sult my, noch ick u, na dees tijdt niet meer quellen.
Siet hier verharde Vrouw! ick gase in't werck stellen.
Ach, Alphonsus! ghy gheeft my doch spade en vroegh,
Helaas! tot sterven my een oorsaack gróót ghenoegh,
Sonder nu door u Dóót als behoeftigh te meeren,
Mijn wrede levens haat en stervens gróót begheeren.
't Staat my bedroefde Vrouw te haacken na mijn endt,
Na dien ick daglijcks blijf midden in mijn ellendt.
'k Heb veel te langh gheleeft, dewijl ick niet kan myen
Een plaagh die my meer prangt al 'tdóódelijckste lyen.
Ten is gheen leven, neent, voor die in pyne woelt,
En 'tleven als de dóót, de dóót als 'tleven voelt.
Helaas! mijn quaat gheluck armt my op't onghesienste,
Ach! ick laat onbelóónt soo veel ghetrouwe dienste,
Bezonder desen daadt daar u kloeck teghen-weer
Soo rustigh heeft beschut mijn hóógh gheachte eer:
Voorwaar dits my een dóódt in't droevigh na bedencken:
Den lóón die ghy begheert en kan ick u niet schencken:
Want ick heb sulcken eedt belooft den geen by wien
Ick noyt so gróóten proef van Liefden heb ghesien,
Als ick nu doe an u, vroomhertigh en daat-vaardigh;
Waar door ghy (ick bekent) mijn jonst oock bet zijt waardigh.
Maar siet de selfste Liefd' die u tot mywaarts dringht,
My oock gheduerighlijck hem te beminnen dwinght.
Wat wildy dat ick doe? seght op en wilt niet swyghen,
Siet daar moghen gheen twee een eenigh dingh verkryghen,
Daarom ist beter dat ick door het sterven mijn
V beyd' vernoeghe, sonder d'een of d'aar te zijn.
Och oft Gods wille waar beminde Alphonso dat
Ick met mijn leven moght voldoen u wenschen wat,
Ick souw in sulck gheval vry sterven met behaghen,
't Souw my met minder pijn oock lichter zijn om draghen,
Als u te gunnen dat ghy nu op mijn versoeckt,
Na dien een ander heeft de Liefde onderkloeckt,
Die ghy voor u begeert: Maar siet ick moet ontdecken,
Ick sturf so lief, als hem die wed'rom te ontrecken.
Dan so met reden ghy wouwt matighen dees smert,
Die gheen meer macht en heeft op het verliefde hert,
Als wy met vrye wil haar gheven in ons sinnen,
En dat ghy sonder leyt my eerlijck wouwt beminnen,
Mijn leven souw ick dan noch wel begheeren yet,
Om u te loonen van de dienst aan my gheschiedt.
'K souw u door reyne Liefd' als opper-vooght bevesten,
Die van my het beleyt moght stueren soo ten besten,
Als van u eyghen goet: Maar doch behalven van
Die'k door beloften ben schuldigh mijn echte Man.
Van 'slevens swaar verlies souw'ck weynigh wercx maacken,
Alphonsus als het maar besteet wiert in u saacken.
Maar ghy zijt onvernoeght met mijn gunstigh aanbien,
En wildt meer als de macht van mijn vermoghen sien.
Derhalven staat het my bedruckte teere vrouw
Te roepen om de Dóódt die my sal van mijn rouw,
En van de vlecke des ondanckbaarheyts bevryen:
Hier sult ghy immers deur ten minsten dan belyen,
Dat ick int leven had de wil om u ghemoet
Te lóónen soo ick mocht met mijn onnosel bloedt.
Alphonsus waarde Heer! ontfanght van mynen handen
Dit jonghe leven soet, een deerlijck offerhande!
Al is de gifte kleyn, helaas! de leyde Tijdt,
En mijn snoot ongheval gheeft die hier van de wijt:
Want die druckt trots ter neer mijn hooghhertigh begheeren:
Het deert my dat ick u met waarders kan vereeren.
Leent my dit felle Swaart, op dattet na u sin
Eens koelt sijn scherpe dorst int bloet van u Vriendin:
Die niettemin ghy voor een Vyandin gaat houwen.
Ten zijn gheen Reden, neent, mijn overschoone Vrouwe,
Dat d'onschuldighe lijdt voor een recht misdadighen:
't Waar onbehoorlijck dat ghy u souwt beschadighen,
Die niet misdaan, (maar) hebt ghesorght voor u eer,
Waarom wilt ghy de straf die my betreffet meer?
Want ick heb steets ghepooght met bidden en met smeecken,
V volstandighe trouw en kuysche wil te breecken.
Neen, neen Elysabeth! ick liefden noyt met vreught
Soo seer u schoonheyt niet als u ghekróónde deught.
Al mach ick u niet zijn, ick sal tot u vernoeghen
Vervormen stracx mijn wil om na den u te voeghen:
Deur dient u Gheest behaaght, ist my oock aanghenaam,
Te legghen af mijn smert verdraagh'lijck en lijdtsaam,
Wil ick met reden gaan al mijn verdriet versachten,
En leven nu op hoop van beter te verwachten.
Gelieftet u mijn Vrouw dat ick u t'huys gheley?
Hier zijn de Mooren, wijckt, op dat ick my berey.
Ick sal u vinden Lief die my is laas! ontstolen,
Al soud' ick d'aarden kreyts rampspoedigh ommedolen.
Ha Dieven zydy daar? nu toe ghy Ridders stout,
Hier zijn de Roovers van het onbewoonde Wout.
Dringht tot den Vyandt aan op dat wy hun benauwen.
Volght my u Heere na, doorstóót dees twee rabbauwen.
Alphonsus vverdt doorsteecken.
Waarom Heer Ridder ist dat ghy langher wtstelt,
Te nemen wraacke na de Wetten van het Veldt?
Wat let u kloecke hant dat sy my niet beneemt
Mijn droevigh leven dat van blijdtschap schijnt vervreemt,
Soo dat ick meerder vreucht hóóp door den dóót te erven:
Volbrenght, volbrenght u wil, want ick sal dit mijn sterven
Niet reeckenen voor mijn ghelijck een wreede zaack:
Maar voor een luckigh en gheneuchelijck vermaack.
Het leven wallicht my, het lust my dóódt te wesen,
Ick socht dees blyen dagh in hondert duysent vresen.
Nu moet Godt zijn ghedanckt die my hier door bereydt
Den wegh en haven van mijn zielen zalicheydt.
Ghy sterft Alphonso braaf met g'luck en eere gróót,
Daar al de werelt my sal last'ren in mijn dóódt,
Om dat k'in ste van danck gantsch reuckelóós beraden,
Dus deerlijck heb vermóórt den Vader van mijn daden.
O ghy nydighe Goon! Ay wrede Heem'len ghy!
Fy eeuwigh droef besluyt, by gord kom ick u by!
Soo sal't mijn rasery daar boven so opschicken,
Dat ghy verkleumt van vrees meught lillen, beven, schricken.
O onmensch'lijck gheluck met u lichtvaardigh rat,
Wat houwt my dat ick u niet byde beenen vat,
En toets eens aan de Rots u kranckheyt en mijn krachten,
Na woesten op-loop van mijn dolle wree ghedachten?
Ha valsche wapens die van 'tleven hebt beróóft!
Den gheen die om u eer in sijn bloedt heeft gheslooft.
Moest ick dus langhe hier in't snóóde leven blyven,
Om een soo grouw'lijck stuck móórdadigh te bedryven?
De sneuvel is te gróót, die ick te laat beken.
Ick heb ghedóódt de gheen waar door ick levend' ben.
Maackt sich bekent.
Eylaas! Alphonso siet de droefste mensch ellendigh,
Die voor u weldaadt, laas! u hier doet sterven schendigh.
Ick ben Rodd'rick u Vrunt, soo ghy bekennen meught:
Hoe slim vergheld' ick u onschattelijcke deughd,
Die'ck met lijf, goedt en eer an u socht te verdienen;
En koom u onverhoets een harde dóódt verlienen.
G'hebt moghelijck beschermt de eer van die ick soeck,
Soo't hier ghenoeghsaam blijckt an uwe daden kloeck,
En an dees groene disch, van drie ziellóóse aassen:
Daar het ghevoghelt haast sal om verhonghert raassen.
Och mijn beminde Vrunt! die soo ghetrouw betoont
V vyer'ghe vruntschap, laas! hoe heb ick die beloont?
Ach harm! seer Goddelóós tot mijn eeuwighe schanden,
Door mijn bloedtstordigh hert, en ondanckbare handen.
Helaas! om dat ghy my veel beter anestondt,
Als eenigh dingh dat hier verschijnt op 's Werelts rondt,
Soo haddet my betaamt te hoeden en te weeren,
V jeughdigh jonghe lijf voor al die't wilde deeren;
En uwe dóódt veel eer, te wreecken stout bestaan,
Op't vreemde Volck die teghen onse voeten gaan,
Eer dat die onghestraft van my souw zijn ghebleven.
Wat straffe hóórt my dan, die't selfs heb bedreven?
Waarom kan ick de Dóót niet hondertmale lyen
Om myne misdaad gróót na wille te kastyen?
Eer ick die stel int werck soo bid ick u en laat
De ouwde Vruntschap niet om eenen nieuwen haat:
En wilt de Misdaad' niet, maar d'eer en jonst ghedencken
Die Alphonso Rodd'rick uyt Minne plach te schencken.
Vergheeft de breucke my, die self op mijn de schult
Sal wreecken alsoo strengh, dat ghy ghenoeghen sult.
Oorloft my dat ick u wt Liefde ondertusschen
Voor den adieuw, helaas! eens hertelijck mach kussen.
Reeckent het deerlijck feyt dat onverdacht ghevil
Des Hemels wreetheyt toe, en niet mijn eyghen wil.
Maar O gloorjose Vrundt, die ducht ick moet ontslapen,