floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Van gout in zee, van achter met zijn glanssen,
Waerop de kroon om 't hooft sluit, met dry transsen
In top, gelijck een myter opgehaelt,
Die met gesteente en met karboncklen praelt.
Hier toonen deught en schoonheit haer vermogen.
Onsterflijckheit ziet haer alreê ten oogen
En aenschijn uit. wat ziel wort ingetoomt!
Wie spat niet uit, zoo zy te voorschijn koomt!
Kan Jeptha dat gezicht alleen verdraegen;
Gewis hy heeft noit grooter slagh geslaegen;
Dies bidde ick: sla hem zijn verzoeck niet af.
Hy staet noch, maer met eenen voet in 't graf.
Godt spaere hem, tot heil van bey de staeten.
Nu 't wezen moet, wy stellen ons gelaeten.
REY. HOFMEESTER.
Vergeef het ons, hofmeester, vallen wy
U lastigh: want dit schricklijcke offerty
Ontraet de hulck van' 't hof niet zeil te minderen.
Wat uitstels kan het offren niet verhinderen.
Een be verzocht d'onnoosle, moght het zijn:
Verwerf dat zy, in dezen jongsten schijn,
Haer moeder noch eens spreeck' voor 't allerleste.
'k Verzocht dit by den vader, haer ten beste,
Uit haeren naem. hy weigert het uit geen
Quaetwilligheit, maer met gezonde reên.
Al is hier 't bloên der hartaêr niet te stelpen,
Dees halsquetsuur met geene artsny te helpen:
Onheelbaer quaet wort dickwijl noch verzacht.
Indien men op haer moeders komste wacht,
Die aenspraeck zou 't verwezen hart noch stercken:
Hoewel men niet aen haer gelaet kan mercken
Dat zy verflaeut. de godtgewijde bruit
Staet offerreede, en stapt getroost vooruit.
Bedenck het na. gy wilt het topzeil zwichten
In dezen storm. is dat de hulck verlichten,
In 't uiterste, in het barnen van dien noot?
Men klampt aldus veel dooden op een doot.
Als een leeuwin, of tygerin opdondert,
Het hongrigh nest berooft vint, en geplondert
Van 't lieve jong, aen haere speen gevoedt,
Geaest, gelaeft met melck, en zuiver bloet,
Haer van het hart gezogen, na de vlaegen
Voor 't worpen, eerst met smerte aen 't hart gedraegen:
Hoe vlieghtze voort den rover na. zy brult.
Woestijn, en woudt, van yslijckheên gevult,
Staen overent. niet tammer, maer verwoeder
Van ongedult, zoudt gy de dolle moeder
Haer nagels fel zien zetten in het licht
Der oogen van haer' man; hem in 't gezicht
Aengrijpen; niet met handen, maer met klaeuwen
Gewapent hem aenranden, onder 't flaeuwen
Der bleecke maeght, die nu, al offerreedt,
De doot getroost, van doot noch sterven weet.
De vader, die, verknocht aen zijn geweten,
Niet wijcken wil, moght nutter aen een keten
Zijn gemaelin dan sluiten, eer haer hant
Dit heerlijck hof kranckzinnigh staecke aen brant,
En zy in 't vier uit wanhoop quam gesprongen.
Wat dunckt u? waer 't dan nut wat tijts bedongen?
Wat rijp is lijt geen uitstel: hoe het zy,
Het uitstel brengt dan niet als schade by.
Toen d'oude dwinglant van den Nijl
Besloot Godts stamhuis plat te treden,
De droeve Jochebed een wijl
Het kraemkint berghde, en door haer leden
Alle oogenblick een grilling ging,
En angstigh aen elck haer,
In schrickelijck gevaer,
Een druppel dootzweet hing:
Het minste ruisschen van een bladt
De kraemvrou, al te vroegh,
Met kracht ter nedersloegh,
Belaên met haeren schat:
Bevalze, uit hoogen noot, het kint,
In eenen rieten kist verborgen,
De wufte gunst van stroom, en wint,
En 's hemels vaderlijcke zorgen.
Godt weet hoe 't moederlijcke hart,
In dien bedruckten stant,
Om 't kostelijcke pant
Beklemt was en benart:
Toen zy 't op 't water drijven liet,
De zuster al belaên
Het stil zou gadeslaen,
Gedoken achter 't riet.
Hoe kon d'ondanckbre vorst zoo haest
Dien voesterheer des volcks vergeeten,
Al Josefs weldaên! och, hy raest,
Gelijck een tiger, van zijn keten
Geborsten, om onnozel bloet,
De toevlught der Hebreen,
Oock zonder recht, en reên,
Te plompen in den vloet:
De manlijcke afkomst algelijck
De telgen, uit den stam
Geteelt van Abraham,
Te roien uit het rijck.
De krokodil, dat moortgedroght,
Verschoonde 't kint uit mededoogen.
Denck of zijn moeders achterdocht
Dit hartewee alleen haere oogen,
En Gode klaeghde, daerze zat
Op d'oevers van den vliet.
Wat kermt, wat klaeghtze niet,
Van zuchten afgemat!
Hoe kropte zy de jammerklaght
Inwendigh, en zagh, stom
Van angst en dootschrick, om,
Beducht voor 's konings wacht!
d'Alziende wachter, die noit sliep,
En Jakobs afkomst trou bewaeckte,
Zagh uyt den hemel neêr, zoo diep,
Op 't vlotend kraemkint: dat genaeckte
Den oever, daer de koningin
De dochter, in het groen
Van 't lachende saizoen,
Verquickte hart en zin.
Het kleentje viel haer in den schoot,
Al schreiende. zy kust
En welkomt het met lust,
Beschut voor 's waters noot.
Zy koestert het aen 's moeders borst,
En treckt het heerlijck op in 't ende,
Voor haeren zoon, gelijck een' vorst,
Tot dat het, na geleên elende,
Zijn stamhuis ruckte uit Faroos maght,
Die voort met zwaert en speer,
In 't midden van het meer,
Het roode meer, versmacht:
Daer Godts genootschap op het strant
Met zang en spel Godt looft,
En aller stammen hooft,
Gehanthaeft van Godts hant.
Och, of Godt mede eene uitkomst gaf
Aen Ifis onbewuste moeder,
Ten beste van haer vrucht, dus straf
Te handelen van haeren hoeder,
En eigen vader, om een woort,
Een' onbeschaefden eedt,
Te stercken overwreet
Door 't offer, noit gehoort:
Zoo moght haer dochter noch, ten stut
Des lants, een' braven helt
Gewinnen, die in 't velt,
Als Moses, 't volck beschut.
Wat zal men eerst beklaegen, of
De schoonheit, of het jonge leven,
Of haer stantvastigheit? een stof
Voor dichteren, om op te zweven.
Wat gaet de ontstelde moeder aen,
Als zy, verheught van geest,
Op 't blijde zegefeest,
Dit jammer zal verstaen?
Waer me verschoonen wy voor haer
Ons stillezwijgentheit
Van 't offer, lang beschreit?
O schendigh moortaltaer!
IFIS. HOFPRIESTER. JEPTHA. HOFMEESTER.
Geen hygend hart, vervolght, en afgeronnen,
Verlangde oit meer naer koele waterbronnen,
Als mijne ziel, na zoo veel strijts, verlangt
En hijght naer Godt, waer aen mijn leven hangt,
Der zielen troost in 't eeuwigh licht t'aenschouwen,
Daer engelen om strijt zijn' lof ontvouwen.
Hoe lust het my in Godts onsterflijckheit
Te deelen, daer men nimmer zucht noch schreit,
Maer eeuwigh rust, bevrijt van zorgh en kommer,
In vrede, en stilte, in liefelijcke lommer!
Hofpriester, gy gewijde zegenaer,
En godtstolck, die u draeght als middelaer,
Om, tusschen Godt en menschen, Godt te paeien,
Het wierroockvat den hooghsten toe te zwaeien;
Geleime, op dat, zoo hoogh uit onzen dagh,
Mijn offer Gode alleen behaegen magh.
O schoone ziel, hoe deeltge in 's hemels schatten
Alree zoo diep, die door 't geloof kunt vatten,
Dat weinigen begrijpen, hier beneên!
Gy zijt alree met Godt den schepper een,
Een hart, een ziel; en uwe ziel, ontslagen
Van 't sterflijck pack, is boven alle vlaegen
Van weereltsheit, en jammer, vry van smet,
In staet van rust en zekerheit gezet.
Het alziende oogh ziet neêr door alle starren,
En nevels, hoe wy hier beneden warren
In schaduwen, verbystert, en verblint
Van aerdtscheit, daer men troost noch heil by vint.
Geene aerdtscheit kan den rijcksten mensch meer geven
Dan aerdtsch genot, een kort onzeker leven,
Vol zwaerigheên. men pluckt geen roos, of voelt
Den doren, die de hant quetst. hoe men woelt
Om rijckdom; hoe men zweet om eer en staeten;
't Genoegen vlught. al laegen al de straeten
Met kroonegout en scepteren bezaeit,
En diamant, en perlen: schijngoet paeit
Geen' gierigaert; geen wellust wulpsche zinnen.
In Gode is 't al, daer buiten niets te winnen.
Gy gaet dan heen naer vader Abraham,
En Josef, en Manasse, vaders stam.
De weerelt zijt gy moedigh doorgestreden:
Uw vader blijft in traenen hier beneden,
Dus kinderloos, en zonder erfgenaem.
Nu kan noch staet, zeeghaftigheit, noch faem,
Noch heerschappy hem troosten, en genoegen.
De lantman hoopt, na zweet, en lastigh ploegen,
En zaeien, op den zegenrijcken oogst,
Die hem in 't endt met aeren kroont, en troost;
En ick, helaes, zie hier, na d'oorloghsvlaegen,
Mijn korenbloem gezengt, en neêrgeslaegen,
Mijn huwlijckshoop en vreught te leur gestelt.
Ter weerelt is'er niets dat Ifis quelt
Dan vaders smert; dies wenscht zy alle rampen
Van vader noch op haere doot te klampen,
Zoo 't mooghlijck waer. zy wenscht oock na haer doot
Te deelen in der oudren druck en noot.
Wat kanze meer?
Geslage bloem, en lover,
Och dochter, hebt gy noch voor vader over,
En lijdt gy niet genoegh by vaders schult?
Ick bidde Godt dat hy u met gedult
Begiftige, om dit rustigh uit te harden.
Ay vader, scheur uw kleeders niet aen flarden.
Keer 't aenzicht niet weemoedigh van my af.
Mijn sterven is een zegen, geene straf.
Gehoorzaemheit, vrywilligh voorbereiden
Zijn speelnoots, die my naer dees staetsi leiden.
Ick reken 't my ter eere toe naest Godt,
Uitdeeler van een ieders staet, en lot.
Ick durf de doot nu onder d'oogen tergen.
Zoo 't anders lagh: men had my op de bergen
Geborgen, of by tijts een wisse wijck
En vryburgh opgespoort, in 't heidensch rijck.
Hoe kan dees hant dien blancken hals doorhouwen,
Dat zuiver sneeuw?
Volgh Abram, dien getrouwen
Aertsvader, vorst en spiegel van 't geloof,
Dat Godt behaeght.
Waer Jeptha blint, en doof,
Hy zaegh u niet, noch zou dit woort niet hooren.
Godt geve dat, uit 's hemels negen kooren,
Een engel daele, eer Jeptha, dootsch en bleeck
Van schrick, u treffe; op dat hy 't slaghzwaert steeck'
Onbloedigh in zijn scheede. ô overwreede,
Kunt gy dit zwaert wel rucken uit de scheede,
En houwen op dit schoone lichaem toe?
Waer ben ick? och, wat wordme bang te moe!
Hofpriester, och, vergeef het my: aen 't bidden:
Och bidt. Godt sterck' mijn kloppend hart, in 'tmidden
Der gruwelen, en naere afgrijslijckheên.
Wat rust is hier voor my geschapen? neen,
Hier is geen rust, geen vreught voor my geschapen.
Dit is de helt, die onlangs, braef te wapen,
Twee slagen sloegh, zoo stout, en onvermoeit;
Daer zoo veel lants, van stroomen bloets bevloeit,
Verdroncken leght, en wit bezaeit met schenckel,
En beckeneel; daer 't krijghsvolck over d'enckel
Door plassen bloets moet waeden. dit's de helt,
Die met een' slagh dry reuzen teffens velt.
Alle oorloghseer loopt in een' slagh verloren.
Daer bloostze, die monarchen zou bekooren,
Assyrien, den Persiaen, en Parth.
O boezem, steeckt een tiger in dit hart,
Geen vaders hart. verschijn uit alle hoecken:
Verschijn, en koom den dochterslager vloecken,
Wat vloecken kan: 'k heb Godt noch mensch ten vrient.
Vloeck Jeptha vry, gelijck dit stuck verdient.
De lantvooght ga met my wat aen een zijde.
Hofpriester, och, bedenck eens wat ick lijde.
Mijn haeren staen te berge. een druppel zweet
Hangt aen elck haer. Wat pijnight my zoo wreet?
Het is geen tijt een veege meer te vergen.
Gord af dit zwaert: gord af. 'k zal 't heimlijck bergen,
Bedecken met mijn kleet, op datze niet,
Voor 't ende, van inbeelding dootsch verschiet'.
Wanneerze knielt op d'oevers van haer leven,
Het hofaltaer, zal ick 't u wedergeven.
Daer is het. Och, dat mijn genegenheit
Haer schrick aenjaege, in doots verlegenheit,
Is wreetheit, geen genegenheit uitdrucken.
De droefheit kan het vaders hart verrucken,
Dat hy verdwaelt, in dit verbaest beleit,
Van reedlijckheit, en van voorzichtigheit.
Gy zult haer hart door dit gekerm vertsaegen.
Hoe kan ick min dan Godt mijn hart uitklaegen?
Benyme niet, helaes, een luttel tijt.
Dees weeklaght voedt den innerlijcken strijt,
Als oli 't vier: als bulderende vlaegen.
De wateren tot aen de starren jaegen.
Bezwijckt de maeght, een maeghdenhart is teêr,
Nu kerm, nu klaegh niet meer.
Gy waert dus lang mijn vader, mijn behoeder:
Nu ken ick Godt: geen vader, geene moeder
Heeft langer deel aen Ifis, als voorheen:
Die naem heeft uit. De Godtheit is alleen
Mijn vader, en mijn moeder beide t'zamen.
Nu hoeft gy u dit offer niet te schaemen.
Nu is het valsch dat gy uw dochter slaght,
Uw eigen bloet zult storten. staeck dees klaght,
Dit hartewee: ick ben den hemel eigen.
't Geloof is nu mijn schilt, die op geen dreigen
Noch kerven past van zwaert, of iemants hant.
Op dezen schilt, van louter diamant,
Zal 't snedighste metael in stucken springen,
Zoo bros als glas. 't is tijdt Godt lof te zingen.
Mijn hart gevoelt alreede een nieuwe kracht,
Als Isack, die getroost den slagh verwacht,
De weerelt voor zijn sterven afgestorven.
Laet rollen 't hooft: de ziel blijft onbedorven,
Ontslagen van den hoofdeloozen romp,
Een hantvol klay en stof, een aerdtsche klomp.
Koom herrewaert, mijn speelgenoots, mijn reien:
Het is een tijt van blyschap, niet van schreien.
Hoort wacker toe hoe gy u draegen zult.
Betaeltme noch deze allerleste schult.
Wanneer ick sta voor 't outer, wilt niet schricken,
Maer scheit mijn haer in vlechten: valt aen 't stricken,
En wint het om mijn hooft, gelijck een kroon,
Zoo zal mijn hals gansch bloot staen, en ick, schoon
Ten slage, voor den offraer nederknielen.
Laet maeghden, zuivre en onbesmette zielen,
En zusters my bewaeren, best elck magh,
Zorghvuldigh om dit lichaem, na den slagh,
In 't vallen met mijn kuisch gewaet te decken.
Zoo zal geen oogh mijn zuiverheit bevlecken,
Na mijne doot: en, eer men 't lijck verbrant,
Dat zy 't in pluimaluin met haere hant
Bewimpelen, geen mans mijne eer verkorten.
Zy zullen d'asch in deze dootbus storten,
Die uwe zorgh bevolen blijft. terstont
Het staetsibed gespreit, en zet u ront
Om d'offerasch, en dootbus, overscheenen
Van lampen, om mijn uitvaert onder 't weenen,
Te houden, tot dat moeder, nu niet meer
Mijn moeder, uit het leger wederkeer'.
Nu kustme noch voor 't leste. ay, feestgenooten,
Ay, schrey niet meer. al nats genoegh vergoten:
Genoegh geschreit twee maenden achter een.
'k Verlaet u, en dees weerelt, ga daer geen
Ontsteltenis, geen staetveranderingen
Opwellen, noit de starren onder gingen:
En nu, Godt lof, aenvaerde ick mijne reis.
Vaer eeuwigh wel, ô vaderlijck palais,
Daer ick geteelt, en opgevoedt in weelde,
My zoo veel staets en ydelheit verbeelde.
Aertsvaders, neemt als een danckofferpant,
Ontfangt mijn ziel, tot heil van 't vaderlant.
Zy raeckt geen aerde, en zweeft u vrolijck tegen.
Hofpriester:
Nu kniel: ontfang nu Godts en Arons zegen.
Godts aenschijn strael' genadigh van om hoogh
U toe, en schijn' door dezen regenboogh
Van traenen uit den hemel op u neder.
Gy quaemt van Godt: hy wellekomt u weder.
Gy maeghden, juicht, en triomfeert met palm:
Zy stapt verheught ten outer op dien galm.
Laet gehoorzaemheit
Toonen haer vermogen
In dees maeght, bereit
Zonder traen in d'oogen,
Jammer, en misbaer,
In haer lentedagen,
Willigh op 't altaer
Godt zich op te draegen,
Tot een offerhant,
Voor het vaderlant,
Om den vaderlijcken eedt,
En het vast verbont,
Godt met vryen mont
Toegezworen, eer men street,
In zijn kracht te zetten,
Zonder dwang van wetten,
Tot een' spiegel voor de jeught,
Die hier uit zal leeren
Godt in d'oudren eeren.
O hoe zeldzaem is dees deught!
Wie gerust en stil
Zich kan overgeven
Aen een anders wil,
Zonder wederstreven,
In gelaetenheit
Tegens eigen oordeel,
Dat hier tegens pleit,
Afstaen van zijn voordeel,
Heeft een stercker maght
Onder zich gebragt
Dan die heiren overwint,
Of het woest gewelt
Van een' boschreus velt,
Of een' leeuw, die 't al verslint.
Keur en zinlijckheden
Met den voet te treden,
Godt ten prijs, tot 's naesten baet,
Is een' strijt gestreden
Hooger dan de reden,
En 't verstant der wijzen gaet.
Isack, Abrams zoon,
Volghde zijnen vader,
Hielt dien hoogen toon.
Zietze bey te gader.
't Outer staet gebout.
Isack, 's vaders zegen,
Knielt op 't offerhout.
Abram treckt den degen
Om te slaen, als hem
d'Engel met zijn stem
Uit den hemel tegenhiel,
En beval den ram
t'Offren in de vlam,
Dat den hemel meer beviel
Dan den eerstgeboren
In zijn bloet te smooren,
Met des offraers hart vernoeght,
Gode op zijn behaegen,
Willigh opgedraegen.
Ziet hoe hier die kroon op voeght.
Isack streeck deze eer,
Maer hy moet het geven,
Nu een maeght, dus teêr,
Niet ontziet haer leven
t'Offren onvervaert,
Zonder tegenspreecken,
Aen heur vaders zwaert.
O gehoorzaem teken!
d'Eeuwen zullen lang
Met tooneelgezang
Loven dees heldinnedaet,
Die het mannenhart
In het knielen tart,
Met een ongezwicht gelaet.
Och, dat nu een engel
Dezen strick ontstrengel,
Godt den wil neem' voor het werck.
Maer zy voortgedreven
Kiest de doot voor 't leven.
Yver valt de doot te sterck.
JEPTHA. HOFPRIESTER.
O avontzon, die, steil aen 't overleenen,
Uw straelen, nu vermoeit, en afgescheenen,
Zult zincken, en in 't westen onder gaen;
Jaegh voort, jaegh voort: indienge stil bleeft staen,
Of deisde voor dit outer; ras aen 't zincken:
Hael in 't verzuim, om andren toe te blincken,
Die waerdiger verdienen 't heiligh licht,
Den glans van uw gezegent aengezicht,
t'Aenschouwen dan dees schelmsche dochterslaghter,
Aertsmoordenaer, bloetschender, wetverachter,
Die naer den mont der wetgeleerden, noch
Godts priesters niet wou luisteren. och, och,
Nu gaen te spa, te spa mijne oogen open.
Dit outer heeft godtvruchtigh bloet gezopen.
Dees handen zien besmet van 't kuische bloet.
Geen havicksnest verslint zijn jong gebroet:
Geen wollefshol vernielt zijne eige jongen:
En ick die 't woên des Heidens heb gedwongen,
Afgrijslijckheên, en tygers leide aen bant,
Bedwong my niet, noch deze dolle hant,
Dus root geverft in 't bloet der zuivere aêren.
Ick zie den geest der maeght rondom my waeren.
Daer staetze: zie hoe zy noch waert, en spoockt.
Legh af dit zwaert, dit gruwzaem zwaert: het roockt
Van edel bloet. och, breng het uit mijne oogen,
Dat drywerf, uit vertsaechtheit en medoogen,
En schrick ontzagh te treffen, toe te slaen
Op 't marmerbeelt. helaes, het is gedaen,
Mijn eer, mijn staet, mijn bloet, en al verloren.
Wat klaegh ick! och, de hemel heeft geene ooren.
Het naberouw volght, als een gezellin,
Hardneckigheit, die haeren eigen zin
Bewieroockt, meer dan Godt, en Godts beveelen.
Een wonde, die zich niet wil laeten heelen,
Roept spade om hulp, als 't heelen, lang verlengt,
Met groot gevaer van 't leven is gemengt.
Och vader, och, ick heb my zelf verraeden,
En voel met recht de nasmert van mijn daeden.
'k Heb dwaes belooft, stont stip op dit besluit,
En voerde mijn belofte Godtloos uit.
Ick ken mijn schult, en worpme voor uw voeten.
Bereit, kan 't zijn, dit zwaer vergrijp te boeten.
Dat zwaere stuck eischt rijper overlegh,
Een hooger maght.
Verstont ick langs wat wegh
Dit lasterstuck te zoenen stont, geen lijden
Viel my te zwaer. ich stelde 't hof ter zijden,
Vergat mijn' staet en bedgenoote, en al.
Geen steile rots viel my te steil, geen dal
Te droef, te diep, in op en neêr te stijgen,
Door doornehaegh, baervoets, bezweet, te hijgen
Naer mijnen aêm. ick trock een hairenkleet
Aen 't lijf, en vaste in asch en harteleedt,
In eenzaemheit, en wouden, en woestijnen.
Bedenck vry, hael te zamen alle pijnen,
Weedommen, en verdrieten, en geklagh:
Indien ick Godt alleen vermurwen magh,
Geen strengheit zal my hinderen, noch keeren.
Hy dwaelt niet heel, die zich wil laeten leeren.
Toen d'aerde lagh besmet om 't eerste altaer,
En Abels bloet den broedermoordenaer
Ter vierschaer daeghde, en wraeck riep, dat, van vreezen
En dootschrick, al zijn haeren teffens rezen,
Godts donderstem hem dreighde, vloodt hy heen,
En kreet verbaest, van wanhoop afgestreên:
Wat hebbe ick een groot lasterstuck bedreven!
Godt zelf kan my dit nimmermeer vergeven:
Doch gy, die uw vergrijp bekent dus spa,
Vertwijfelt niet, maer hoopt op Godts gena,
Die maghtigh al zijn wercken gaet te boven,
Geene engletong genoeghzaem kan volloven.
Volhardt in dit betrouwen. treck terstont
Naer Silo toe: daer kuntge u met Godts mont
Verzoenen, en vergiffenis verwachten.
d'Aertsofferaer, de toevlught der geslachten,
Die nacht en dagh bespiegelt 's hemels wet,
Alleen zijn' voet in 't allerheilighst zet,
Godt vraeght om raet, naer Arons stijl en zeden,
Zal offeren, en, vierige gebeden
Uitstortende, u door middelen en raet
Herstellen in den allereersten staet.
Zal ick niet eerst mijn bedgenoot verbeien,
Haer ongedult neêrzetten onder 't schreien?
In geener wijze. uw tegenwoordigheit
Zal 't hartewee verbittren. geen bescheit,
Geen reden kan dien stroom van droefheit breecken.
Men hoeftze eerst bot te geven, zacht te smeecken,
Te handelen omzichtigh, en met schroom:
Gelijck een arts het kranckbedde, in den droom
Der kortsen, als d'elendige is aen 't woelen,
Den brant, in 't brein geslagen, pooght te koelen,
Het flaeuwe hart te stercken meer en meer,
En na dien brant te koesteren, om weêr
Het lijf allengs zijn eerste kracht te geven.
Laet my begaen: ick weet met haer te leven.
Het heelen van u beide eischt groot gedult,
En raet, en tijt, zoo gy genezen zult.
HOFMEESTER. JEPTHA. HOFPRIESTER.
De slotwacht ziet twee muilen herwaert vliegen.
Zoo d'oogen hem in 't uitzien niet bedriegen,
Het is mevrouw, met eenen heer verzelt.
De stofwolck rolt vast stewaert over 't velt.
De lantvooght stelle op haere toekomste orden.
O Godt, wat raet?
Laet my hier me geworden.
Gy hofstoet, geef u met den lantsheer voort
Naer Silo toe. ry fluks door d'achterpoort
De jaghtlaen door, om niet mevrouw t'ontmoeten.
De bodem, op 't getrappel van de voeten
Der muilen, dreunt, en davert overwijt.
In Godts naem spoet: het is geen draelens tijt.
In dezen schijn van d'echtgenoote scheiden?
Het is hoogh tijt: gy mooght haer niet verbeiden.
Hofmeester, bie den vader uwe hant,
Op datze niet, terwijl de rou 't verstant
Aen 't hollen helpe, ons jammer noch verzwaere.
Wy rijden heen.
Godt zeegne, Godt bewaere
U midlerwijl op uwe bedevaert.
Levijten voort. komt haestigh herrewaert.
Mevrouw genaeckt: helpt ons haer droefheit stieren,
Intoomen, en by wijl den breidel vieren.
't Is groote kunst een' maetelozen rouw
Te maetigen. de stadt, het hofgebouw,
En al de bergh zal galmen op dat huilen,
Uit hol gewelf, speloncke, en naere kuilen.
Zy nadert vast. de wint verwaeit het stof
Vooruit. men sluit' de binnepoort van 't hof.
Wat wercken kan dat repp' zich, valle aen 't breecken
Van 't moortaltaer op 't voorhof. laet geen teken
Van 't offer haer bedroeven. rept u, ras.
Ruck af tapijt, feestoen. een ander wasch
Het bloet af. brengt al wat de wraeck kan tergen
Uit d'oogen. och, zy hoopt haer kint te bergen,
En komt te spa. staetjoffers, haest u, spoet,
Vlieght snel vooruit de moeder in 't gemoet.
Betoomtze, stut d'ontstelde met uwe ermen.
My dunckt ick hoorze alree van verre kermen.
Brengt stoelen: brengt hier rozewater, dra,
Eer zy bezwijm'. zoo d'opperste gena
Haer hart niet sterck', het is hier omgekomen.
Godt spaerze lang, ten troost van alle vroomen.
HOFPRIESTER. FILOPAIE. HOFMEESTER.
Zijt wellekoom, mevrouw.
Waer is mijn lam,
Mijn hart, mijn ziel, de hoop van onzen stam?
Waer is mijn kint, mijn bloet?
Het is daer binnen.
Laet los: laet los: het gaet my aen de zinnen.
Laet los: laet los: ick wil mijn dochter zien.
Mevrouw, bedaer een poos: het zal geschiên.
Beletge my mijn eigen kint te spreecken?
Gewelt, gewelt, wat 's dit? och och, ick reken
De maeght om hals. waer steeckt de moordenaer?
Laet los: laet los. Waer schuilt die booswicht? waer
Verberght hy zich, die vloeck, die dochterslaghter?
Daer ziet men hem: laet los: daer schuilt hy achter
Den pijler van het hof, in 't hofpoortael.
Wie wapent my met fackelen, en stael,
En vier, en zwaert? brengt wapens. hofstoet, mannen,
Geweer, geweer, dat ick hem aen magh rannen.
Onthoudt men my geweer, en wapen? neen,
Noch weet ick raet, om hem met kracht van een
Te scheuren, fel te neemen op mijn tanden,
Verandert in een' weerwolf, deze handen
In klaeuwen. wee die my mijn dochterrooft!
Daer ruck ick hem zijne oogen uit het hooft,
Dat valsche hart ten boezem uit, de darmen
Ten buick uit. ziet hem spartlen: hoort hem kermen.
Dat is zijn loon. mijn dochter ziet het aen.
Zy lacht'er om, en laet niet eenen traen:
Met reden: niet te schreien, met geen reden.
Hy luisterde naer traenen, noch gebeden,
In 't slaghten der onschuldige op 't altaer.
Dit 's Abraham. hy neemt Godts aenspraeck waer.
Nu denck dit na. de vader, 's volcks behoeder,
Vernielt zijn kint: met recht. waerom? de moeder
Had deel noch recht aen 't kint: 't behoorde hem.
De moeder was haer vremt, en had geen stem
In dit gerecht. de vader is 's lants rechter:
Bestraf hem niet. dit is de vroome vechter,
Die 't volck beschut, zijn eigen hof vernielt,
Zijn eenigh oir, en erfgenaeme ontzielt.
Is dat niet bly zijn dochter uitbesteden?
Ter bruiloft gaen? was oit een onbesneden
Dus onbesneên van zeden, en van aert?
Wat is 'er dat een mensch niet wedervaert!
Men stierde my van kant door loze treken.
Och, liet men my ten minste haer eens spreecken,
Voor 't allerjongst: zoo hadde ick noch mijn hart
Eens uitgeklaeght: nu kropt het deze smert,
Dit wee, en zal 't inkroppen al zijn dagen.
Maer 't is te spa. helaes, hier baet geen klaegen.
De doot bekruipt mijn leden, dat ick 't voel.
Mijn hart bezwijckt.