floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Die u roem-rijcke roem, roemt wijder als de eeuwe.
De eeuwe zijn ghetelt, in Jaeren afgherekent,
De eeuwen van't begin zijn duerigh voort tot niet,
Maer u deurvierde glans van overschoonheyt m' siet
Van d'een tot d'ander Eeuw in stael pampier ghetekent.
Daer leest, daer leestmen in hoe dat een Gazareense,
Een Sorex edel-Vrouw de werelt overruft,
De schoonste diemen sagh naer menschelijck vernuft,
Die Simson had bemindt al was't een Philisteense.
My wondert, liefste lief, ghebooren beelt'nis schoon
Tot heerschen, door u kracht d'Hebreeuwen of de Jo'on,
Dat ghy mijn vrienden schrick en haet zijt t'alder uuren,
En d'overpreutste dwangh van alle mijn ghebuuren.
En onderwijl de Min, 't zy door haer mommery,
Of door een ander list, die schakelt u aen my,
Ja soo diep als den haet mach wort'len in u beenen:
Noch verder doet de min ons herten t'saem vereenen.
Ghy haet, ick kent, maer wie? mijn Ouders, vrienden, broers,
De haet werdt op de min, de min op d'haet jelours,
D'haet die wil de min, de min wil d'haet verand'ren,
Of laetens onder een gheketent aen malkand'ren,
En so langh als u licht den vier'ghen Sonne kloot
Siet loopen door de lucht, sweerdy myn vrienden doot.
Mijn vrienden zijnse niet u erf-haetse vyanden,
Om dats' u eerste lief door 't vuyr deden verbranden?
Maer nietemin, o Vorst! en Ridders Capiteyn,
O alderbraefste Heldt, die zegerijck 't groen pleyn
Bezaeyt, en bloedich deckt Vrou Terras wyde schoot // siet,
Met naneefs van myn bloet wanneer ghy hyn maer 't hoot // biet.
Hoe wel geen haet hoe groot (hoop ick) vermach te blussen,
(Alwaer 't dat Atropos quam aen mijn lippen kussen)
De min, d'oprechte min, met een ziel-hongher graegh,
Die 't uw mijn Heer, mijn lief en aldervroomste draegh.
En soo sal 't insghelijckx, schoon Joffrouw, mijn beminde,
Van nu te ghener tijdt door ontrouw anders vinde,
t' Vertrouwen van u hoop, al eer 'k uw minne schort,
Den Hemel nimmer gunst of rijcke heyl en stort
Op my: Hoewel 'k een Jood, Hebree, of een Daniter
Voor Gode ben, en blijf: Delila, seght my lieter
V Simson eerstmael eerst t'Himniters Dochter om?
Al haet ick d'Philistijns tot in mijn ouderdom,
Al most den derden voet my stercken (soo te spreken)
Sal ick my aen de smaet der Philistijnen wreken.
Hoewel ick, o Princes! mijn liefste toeverlaet,
Dijn waerdicheyt veracht, versma, verwerp noch haet.
Veel eerder sal de Son thien graden t'rugwaerts keeren,
Of onberoerlijck zijn t'Coelester met zijn Sphere.
Veel eerder sal de Maen haer silver-verwe-wit,
Verand'ren in't Coleur van 't swarte bruyne git.
En d'alderkleynste star, die sal voor onse ooghen,
Veel grooter als de Gloob sich tint'lende vertooghen:
Eer ick mijn soete min verander of verkeer.
t' Waer door u eygen schult.
Dat 's nimmer, waerde Heer.
Delila sy ghetrouw, u zielen-sons vriendinne.
Wie deucht en eer bemind die sal met reden minnen.
I. Handelinghe, 4. Uytkomste.
De Vorsten, Delila.
ME-vrouwe die vermeucht alleen wanneer ghy lacht,
Veel meerder als wy doen met onse grove kracht.
Die met u lief ghesicht hoe lodderlijck, en teder!
Condt blixemen de starckt van al d'Hebreen ter neder,
O wonderlijcke kracht, Iupijn versuft die sitt
En wondert van u min, hoe seght hy, hoe, sal dit
Onaerdich hoeren kint, dees aterlingh, en bastert,
Mijn Godheyt vieren niet? Wie? wie ist die my lastert?
Wie puft mijn stercke Soons de trotse Philistijns?
Wie schimpt met mijne macht, daer ick hovaerdich myns
Niet hoef voor mensch, of Goon, te prijsen of te roemen?
Jck die elckx heyl bewerck, of vry keur mach verdoemen.
Jck die al langh ghenoech de gayle boevery
Van Simson heb ghesien, gaet henen seght heur vry
Die 'k waerdigh heb ghemaeckt, de Phenix aller Vrouwen,
Datse haer eer betracht, en brenght vry in 't benouwen
Door vlayery, of list, of valsche smekery
Die mijne krachten schent, gaet seght haer dit voor my,
Dit 's 't Goddelijck gheheym, 't Orakel vande Goon // siet,
Dat ghy, O Delila! dewijl 't uyt re'en en noot // schiet,
V vyand krencken meucht d'onwinnelijck Hebree,
V Simson 't sy hoe lief.
Dit's al te wreeden bee.
Jck kent, O Philistijns! ick kent, O groote Vorsten!
'k Heb van mijn ionckheyt aen, selfs van myn Moeders borsten
d'Hebreen met haet gehaet, en goddeloos veracht
Jn Godts-dienst wys, en doen geboorte en geslacht.
'k Haet met u al de Joon, de vreemders d'een met andren.
En nimmer moet myn haet vermindren noch verandren.
Maer hoe? dees grooten Vorst, en onbedwonghen helt
Die d'aertsche macht verwint, die 't Asclonitsche velt
En Lehis dorre pleyn, swart, bloedigh met zyn handen
Door 't zieleloos geremt bedeckt en laeft hun sanden,
Daer by een die in min so trou als liefd my sweert,
Dat hy geen ander Vrou als Delila begeert.
Hoe soud ick Philistyns dien man verraden connen:
Die door zyn lieve reen myn ziel gans heeft verwonnen?
Js 't re'en, Me-vrou, dat ghy u vyant liefd of smeeckt?
Js 't reen of schijn van reen dat ghy u niet en wreeckt
Aen die u Vrienden slaet, en treet hun roem met voeten?
Aen die wiens haet-gier lust zyn smaet aen ons te boeten?
O Philistynsche Vrou, zydy van't Goden zaet,
Verwillicht onse bee tot't vorderlyck verraet?
De Goon gebieden u, de Vorsten die bekooren
Dyn waen gestrickte Trou.
Ach was ick noyt geboren!
Helaes, ach Delila! was dyne levens lamp
Verwasemt met de lucht, en dat g'Elisa ramp
'tZiel-vreuchdigh-groene-velt, rampzalige ontrouwe,
Of Plutoos swarte rijck en hoefde te aenschouwen.
Verraen myn eygen harts ontwijselijcke voochd!
Die anders geene Zon oft Christalyn beooght
(Waer in verliefd' de geest, siet hippelen en wem'len
Zyn ziel) als in myn licht. O Goon! die boven d'Hem'len
V zetels gront en vest, en d'aerd u voetbanck noemt,
Ghy schrickt voor 't snoo verraet, 't is ontrou die ghy doemt,
En wildy nu Iupijn u g'rechticheyt verwandlen?
So straf ick al u doen, 'k verwerp u weyflig handlen.
Me-vrou en lastert niet de Goon, natuur en 't bloet,
De Gods-dienst, leer, en wat ra'en dat g'ons wil voldoet.
Js't niet een vrome daet zyn vyant t'overromplen?
Te haten die ons haet, de wrevle te doen stromplen?
Te wreken die hem wreeckt? te binden die ons bant?
Die met ons bloet vermaeckt 't schrael-graseloose lant?
Die 't Philistynsche Rot vernielt, en breeckt hun stricken?
Die g'lijck met Leeuwen kracht een ionge Leeu doet sticken?
Daer geen macht voor bestaet, daer list en sterckte swicht,
Daer ghy alleen verwint met u gespiegelt licht.
Daer moetmen, let hier op, geen krachten meer verspillen.
Wat 's 't ghene dat ghy wilt, laet hooren eens u willen:
Js 't loffelijck? 'k en stae noch tegen Goon, noch u,
Noch wet, noch reden op.
Godinne, siet! als nu
Wy t'eynden raet en macht zyn strijdende gekomen;
So hebben w'onder ons dit by der hant genomen.
Simson die u bemint (ten minsen soo hy't veynst)
't Js by ons wel versint, of duystmael overpeynst,
En heeft noch sulcken kracht van Goon, of van hun zegen,
Of siet ('t sy 't gae hoe 't wil) s'is ergens in gelegen.
D'een waent dat all' zyn kracht, door Plutoos raserny,
Of door een vreemt besweer van helsche toovery
Alleenelijck bestaet, of dat hy heeft gecregen
Een God, of Goon tot hulp, door wiens kracht aller wegen
Hy zeen'w en nieren sterckt, want 't is onmoogh'lijck niet
Daer is, daer is Me-Vrouw iets vreemts of wonders siet
('t Sy 't is of 't is so niet) waer me d'Hebreeusche dwinger
Bestrijd of overwind alwaer hy Godes vinger.
De Reen heeft al 't vernuft uyt d'Hersenen geput,
Daer n'is noch raet, noch hoop, list, Chrijgh is sonder nut,
Ten sy u eel verstand, O Cheur vrou, wil verwinnen
Dees Simson, die ghy cond besmeecken door u minnen.
Door errenstich versoeck, met lieffelijcke reen,
Door uwe vriend'lijckheyt, of biggel-traen gebeen.
Zoo langh, so hoogh, en dier, dat hy u seght besonder
't Geheym van zyne starckt, en wonder boven wonder.
Verschooninghe.
Hilla een Camenier
Mijn Heer die comt daer in,
Hy vraeght naer u.
Vorsten, u Vriendin
Comt metter yl weerom.
't Js hoop ick al gekloncken.
En isse niet te buys door Venus minne droncken.
Dat ons de snoode hoer bedrieghlijck oock verriet.
Seght Hilla, weet d'Hebre van onse comste niet?
Jn't minste niet myn Heer. So haest begon te dagen
Als huyden, of hy gingh de wilde harten iagen.
Ha Jager vande Goon! ontsichelijcke romp,
De harten zijn vertzaeght, 'tvernuft is duft en stomp,
De krachten zyn geswackt, de hoornen zyn gebroken,
En noch en sien w'ons niet voor al ons leet gewroken.
't Js d'alderbeste bond die yder sterckste hout,
Vrouwen list die verwindt,
Phic.
Beloven w'haer het gout.
't Roo Gout (of't ronde gelt) daer wertse door gebogen,
't Gelt is een toovenaer, 't begoghelt 's menschen oogen.
De min die comt door't gelt, door 't gelt zy weer vergaet,
Om 't gelt en achtmen eer, noch list, noch snoo verraet.
O groote kracht des Gouts! vervloeckte gulde Mynen
Soo m'u ten quaden bruyckt: met arbeyt moeyt en pynen
Door-graeftmen d'aerd, en Vorst in u zeen-adren, die
'k Als uytgeput, nu hol, door gulle gout-dorst sie.
Js't daerom dat, O mensch! u lust is onversad'lijck,
't Sy tot een loflijck werck, of tot een daed verrad'lijck,
Verhaetse schelmery was noyt so groot, noch grof,
Sy wert door u gewaecht.
Hilla gaet binnen, of
V Heer ontwaeckte, roept, past voorder op u dingen.
Delila siet voor eerst elf hondert silverlingen
Jn Coninglijck gewicht, wert vijfmael u getelt,
Soo ghy door uwe list verradet desen helt,
Dien Rover die vernielt dien monsterlijcken reuse,
Dien dwinger, dwingt door min, en geeft ons maer de leuse,
Soo haest wanneer u dunckt dat hy u heeft geseyt
Waer in dat zyne kracht en groote sterckte leyt.
Sal dan de liefste Vrou haer liefste lief verraden?
Sal dan de minnaers hant beroemen zyne daden,
Dat hy verslaet, en schent, ia zenght den kooren-oogst?
Die in u magen-bloed vind wraeck-lust, smaeck en troost,
Die 't al aen stucken ruckt, die niet en is te binden?
Die't maer voor wey-spel acht't vernielen van u vrinden.
Die onse ste'en bespot, als hy poorts deuren vat,
En draeghtse, eer hy set, op d'hooght van Hebrons stat.
Me-vrouw g'hebt meer als re'en ons en u selfs te wreken.
De liefde parst en dringht, de reden bidt te spreken:
Jck ben gelijck een vuyr 't geen smokigh smoelt, en smuyckt
Eert inde ruyme locht zyn groote kracht gebruyckt.
Jck maecket hoe ick't wil, 'k heb, laes, de wolf by d'ooren,
De wanhoop schrickt en vreest, ach wat comt my te voren!
Jck ben gelijck een Maeght die 't soet Ja-woortjen veynst,
Hoe wel zijt anders wil, en duystmael anders peynst.
Wat is u Delila dat ghy so lange semelt?
Wat futselt uwen sin, kleeft u tongh aen't ghehemelt?
U harte welt en swelt, u borst is vol gepropt,
Js 't voor u doove oor niet langh genoegh geklopt?
Dien wonderaer ons Eeuws! dien dwinge-lande temmer!
Uyt Gout en wraeck-lusts haet. Nu Vorsten, siet, ick stemmer
Verwonnen door u, eer ghewillichlijken in
De Godsdienst, 't bloet en wet, die boeyen trou en min.
Bedenckt u Delila, bedenckt u eedt, en trouwe,
Onsaligh is u daet! o wanck'le valsche Vrouwe!
Dat ghy met sulck verraet u naemen eer becladt,
Ghy hebt noyt liever lief, of waerder min ghehadt.
Hoe Vrou, sal d'eyghen liefd noch gelden, of vermeughen?
Sal dan den Philistijn niet in zijn val verheughen?
Sal nimmer 't Goden zaet sich eenmael zien verlost?
Soo vloecktmen dach en uyr datmen u bidden most.
Dien kostle Diamant ontfanght, tot gift, in teken
Dat ghy u eyghen bloet laet van geen wraeck versteken.
Dees keten neemt en draecht, 'k vereyssche nimmermeer.
Nu Heeren gaet in rust, 'k beloof u, siet ick sweer,
Soo veel als mijn vernuft kan list en reden vinden,
Verneem ick zyne cracht, hoemen hem best van binden:
Weest vlytigh op u wacht, loert listigh op u stuck,
Beveelt my voorts de saeck.
Iupyn geeft ons't gheluck,
Dat wy door uwe list hem eyndelijcken moghen
Sien tot ons harten wuns ghevanghen en bedroghen.
Chooren, II. Reye.
Israelyten.
D'Opper-voocht van al de Ioodtsche
Die onlancx verwon de grootsche,
Die onlanckx de roemers dwongh,
En den lof Iehovaes songh,
Wiens geslacht na Gode luystert,
Die sit nu door min gekluystert.
Helaes bedroghen Vorst, door minnens tooverije,
Hoe soecktmen onsen val? hoe staetmen na ons ramp?
De schijn-liefd haet u ziel, s'is uyt tot uwen schamp,
Sy rooft u groote kracht door hare vleyerije,
Uervloeckt is hoeren list, door gayle hoererijen,
Uerblinden dwasen helt! ontschaecktmen dyne kroon
Uerloofder Godes? siet op Monoachs Soon,
U leven spildy wegh in sotte slavernije.
O ghy Landen! die na desen
Moghet desen handel lesen
Een gheschied'nis over oudt,
Dynen vyandt niet vertrouwt,
Gheen wit ken den Moor-man decken,
Noch den Luypaert syne plecken.
Ghelijck de roest vermach het yser te verteeren,
Ghelijck de wrede Wolf, het schaepjen soeckt te sluyck.
So soeckt, vermach, en kan ooghschynelijck 'tghebruyck
Van af-ghesloofde macht der wrevel-hersche Heeren,
't Ontginnen uwes staets, door 'tGoddeloos besweeren,
Van sachte minne-rust of ziel-verleydend' gout,
Vry-volck'ren deses Eeuws, die Delila aenschout
Wilt uyt dit treurigh spel een gulde lesse leeren.
Wie met Simson is verbonden
Om sijn heylandt vry van zonden
Als een ware Nazareen
Kuysch te lieven, die mach geen
Vreemde valsche min begheeren,
Noch zyn hooft te laten scheren.
Wel die hun voor 'tbedrogh der looser Hoeren wachten,
Wel die 'tlandt om gheen goudt verradet of bedrieght,
Wel die in vrede waeckt, daer list in slape wieght,
De grootste macht van 'tLand, die 'tsterckste zijn te achten,
De blinde dwasen helt ontsteeltmen al sijn krachten,
Wanneer hy 'tbidden hoort en 't Crocodils gheween
Sijn hert beweghen laet, hy valt en laes! met een
Spilt hy zijn leven af, in duyst're naere nachten.
I. Handelingh. 5. Uytkomst.
Simson, Delila.
CRodus wat port uw tongh, veroorsaeckt sonder sorgen
Te segghen dat in zee, hoe wijt en veer men wielt,
So veel ghediert of visch en grimmelt noch en krielt,
Alsser in't Vrouwen hert wel listen sijn verborghen.
De list, de valsche list, die in 't verborghen kruypt,
Die achter de Gardijn van soete flatternye
'tMom-aensicht van bedrogh veynst door verraderye:
Jst moogh'lijck dats' in't hert van mijn vriendinne sluypt?
Soud' die my hert'lijck lieft my soecken te bedrieghen,
Valschertich en gheveynst, ghewickelt en gheswackt?
So 'n isser snooder Vrouw in d'aerden kreits bedackt!
So 'n isser valscher proy, of slimmer Hoer int lieghen!
Delila, uyt wat re'en of oorsaeck smeet u tongh,
Dees reden? Liefste lief, ey waertste boven vrinden!
Seght my eens al uw kracht, en hoe men u kan binden?
Op dat ick sie de gheen die uwe krachten dwongh
Waer in, waer door, of hoe zijn d'aldwinghende handen,
De sterckte van uw leen, so senuw-taey en grof,
Dat ghy eer Herclum lijckt, een Milo-zone, oft
Een temmer van 'tghedrocht, de geessel aller Landen,
De zelen, 'tstael of strick verbreeckty als een draet,
De waep'nen zijn voor u te scheuren als pampieren,
Vw arm en wordt niet moe, de Goon moeten u stieren,
Dees wonderlijcke kracht die't al te boven gaet,
'tBlijckt als door uwe handt wel duyst hun leven gaven,
En dat als ghy verhit na 'tkoele water dorst,
Sach men door Godes gunst dat 'tEzels-kaecxbeen borst
Waer uyt een klaer fonteyn uw drooghe ziel quam laven.
Seght my, O braven helt! 'tis wil, begheert en sin,
'tJs wensch-bekeurde lust uws Delilaes om weten
So 'k anders lief, u lief ben waerdichlijck te heten,
Waer in leyt uwe kracht, ey waer bestaetse in?
Maer wat wil dese vraegh, ey wat doet u so graghen,
Gheliefde lichte Vrouw om weten myne kracht,
Wt wat reen hebdy dit nieusgierichlijck bedacht,
Jst door versochte beed' van bloet-vrienden of maghen?
Nu 'tis of 'tis so niet, gh'en sult 'tgheheym hier van
Niet weten, door uw list, of dor uw yv'rich smeken
Verrasschen uyt mijn re'en, mijn mondt moet nimmer spreken
De waerheydt van mijn kracht. Hola hier komtse an.
Delila.
Sal ick nimmer dan verwerven
Voor mijn sterven,
O myn waerde! dese beé:
Waer in dat uw stercke krachten
Sijn te achten?
So moet ick van liever leé
Al mijn soete wens verbreken
En vry spreken
Laes een Simson mint my niet.
Weer-liefd mach my niet gebeuren,
Dies ick treuren
Moet, voor die myn ziel gebiet.
Schijn van liefde doet my minnen,
Daer zijn sinnen
Noch zyn harte niet en rust,
Of hy schoon de Gazareensche
Philisteensche
Na zyn vrije lusten kust.
Simson, waeromme veynst u herte doch voor my,
Daer ick u soo bemin, ick ben maer alte vry,
Jck ben maer al te sot, de Vrouwen minnen meerder
Als 't man-volck, dus met schae, en schand werd ick gheleerder.
'k Hebt alles in 't begin met u gemeyn ghehadt,
Maer nu ick 't overlegh 't is wel een schoonen wat.
Ghy nadert met u mont, 't hert gady my ontrecken,
Dewijl gh'uw wederhelft dit niet en wilt ontdecken,
Waer in dat uwe cracht voorneemelijck bestaet,
Simso.
Mijn overschoone Son, u minnelijck gelaet,
Waer mee dat uwe mont my noyt vergheefs en porden,
Eer onderlingh om u de sinnen 'tsamen knorden,
Vermach so veel op my (hoewel 'k my oyt bedwongh)
Dat ick om uwent will 't verborghen door mijn tongh
V heuscheyt toevertrou, vrypostich t' openbaren.
Door 't weten sal mijn ziel, eerst met u ziele paren.
Door 't weten, lief, hier van,
O ongetrouwde Man!
Weet ick dat met ons beyen
Gheen dinghen zyn verscheyen.
Geen wonder groot of kleen
Wy weten 't onder een,
Hierom mooghdy vertrouwen
Dijn Echteloose vrouwe,
Die gh'al haer vreucht ontreckt,
Als ghy yets voor haer deckt.
Delila dat's u kundt, ach sal ick 't dan niet helen!
Wanneer my yemandt bandt met zeven stercke zelen
Van onverdorde bast, ghesponnen stijf en strangh,
So werdt ick swack, en bleeft myn vliedend leven langh:
De liefde die vermocht u schoone t'openbaren
't Verborghen mynes ziels, en voor u te verklaren
'tBegraven diep gheheym van d'onbedwonghen kracht,
Hoe, en door wat middel 'k werdt een ander gh'lijck gh'acht,
Noyt sterflijck mensch vermocht so veel op my verwerven
Als liefd' op my verkreegh.
'kWil een-mael voor mijn sterven
Versoecken na mijn lust, tot hoon van 'tblinde kindt,
Of liefd sterckheydt, of dat de sterckheydt liefd verwint.
Versoecket als 't u lust, 'tversoecken is geraden.
'tVersoecken 'tgae hoe't wil, en kan voor al niet schaden.
Besoeckende so werdt de Maeght heur Maeghdom quijt,
En ick verlies myn kracht.
'kBlijf u Getrouw altijt,
En of ick al volbrocht 'tgheen my lust te besoecken,
Noch bleeft ghy sterck genoech.
De uur sou ick vervloecken,
En wenschen alle ramp de liefste die 'kverkoor,
Dat ick myn groote kracht door hare lust verloor.
Hoe toets ick uwe min, niet sekerst' aen uw woorden.
So ver niet dat men my na lusten vingh of moorden.
Vertrouwdy my 'tverraet, dat ick u leveren sou?
So waer ick waerdt verdoemt voor d'alderbooste Vrouw.
Neen, nimmer niet mijn Son, uw liefde zy onzondigh
Vermoed ick van uw trouw, 'ken maeckte u niet kondigh
Mijn kracht: Maer hierom ist ick schertz met u verstandt,
Mijn leen hebdy ghenoegh met uwen soeten bandt
En onverdort ghestrickt, ghebonden en gheseelt // siet,
Jck leef door uwe min, Delila lief, ten scheelt // niet
Als yet, of niet, 'ken wil, of kan myn sterckt by na
Vergh'lijcken by de cracht eens ted're Delila,
V swacke kracht, daer is myn sterckte door bestaende,
Ontbindy door uw lust, so gaet het gh'lijck men waende
Den gheen die syne schim sach in een klare vloet,
Wiens schaeuw-lust al te sot zijn lijf ontzielen doet,
Also suldy u lust versoeckende bevinden,
Bedroghen en ontlieft, ontsterckt die u beminden.
De schaerse vrecke tijdt vergun my nimmer d'uur,
Dat ick uw min verlies door 'twanck'le avontuur.
Nieuwplichticheyt doet dick door lust 'tgheval verkiesen,
Wie lust met re'en uyt min, hoe kan die min verliesen?
Vertooninge, waer de Vorsten Delila de zeven zelen brenghen.
Simson wort vertoont gebonden, met (doch losse) zelen, de Philistynen aen
						weder-zyden, loerende oft tijdt is, Delila hun wenckende
Hy slaept, kom, kom.
Dat denc ic.
Ja der Hasen slaep.
Sus, sus, sus.
Hy roert hem.
Wech van hier groven knaep.
Voort Boer.
Jck docht of jem niet allien dorst // vaen:
O veughel, veughel! hoe wil ick ick jou noch een worst // braen,
'tWaer me nouw wel leet, was ick songer wraeck ghestorven:
Heerschop, die schelm het me wel een hiel half stuck lants bedorven,
Doen de Vossen 'tloopende vuyr aen hun swans // droeghen,
Wy sullen met de wraeck van d'wreker des Lants // noeghen,
Ha Simson!
O dickert.
Delila sal't tijt // zijn?
Ja treckt je wanten an, daer me selje me quijt // zijn.
Doremus aers vangje de negel in jou Clapmus.
Simson, op, de Philistynen over u.
Sus,
Mijn lieve beeldt, wie wreckt my?
Ach 'tzijn d'Phylistynen.
Waer zijnse? ha verraers! 'kverleer hyn my te bynen:
V liefd' is schijn van liefd, die ghy uw Simson swoert.
V min is schijn van min, d'wijl ghy uw lief beboert
En tuyld met hare beed, ja droelt met kackerlacken
Heur vriendelijck versoeck.
De ichteloose hacken
Vws broers, mijn Delila, wat zijnse gau en vlugh,
Men groet my in den slaep, maer vaeck keert men de rugh
d'Ontwakende Hebree, ha Hemel wat ten loosheyt
Bedocht oyt Vrouwen hert, en wat cruelle boosheyt
Drijft spijt uyt lust tot wraeck, op d'onbetemde Jood.
Om dat na re'en en recht 'khun vrienden heb ghedoodt.
Verraders kondt ghy niet dan met verraderyen,
En boose nucken steets, een eenich man bestryen?
Fy schande! dat ghy met mijn kalve ploegen moet
En soeckt door Wyven list 'tverspillen van mijn bloet,
Neen, seker, also langh deez' borst sal reden uyten,
Denk ick myn 'sherts gheheym voor geene Vrouw t'ontsluyten.
Gaet henen, gaet, ghy sult
Noch door uw eyghen schult
Bedroghen en verraden
My vinden, die ick ben,
Een die uw krachten schen,
En d'oorsaeck uwer quaden.
Hoe vriendelijck en veel
Ick mynen vyand streel,
En kus hem duysent-werven,
'kNoem hem myns herten trouw,
Siels-siele van dees Vrouw,
En 'ksoeck niet dan sijn sterven.
Mijn valsche minne quist,
Doch nimmer voor de list
Heeft wraeck-lust eens ghevonden
Dat's dat ick Simsons kracht
Bedwonghen en veracht
Voor ooghen sie ghebonden.
O Philistijnsche staet!
Uw ziel-ghenoot die gaet
Uw vyandt we'er besmeken,
Syn riem werdt ne'er gheruckt
Ist eerst-mael niet gheluckt,
Wy latent so niet steken.
Geen stadt bouwt m'op een dach,
Gheen eyck in d'eerste slach
Men neder en sach vellen,
Boert hy met myn versoeck
Ick ben hem veel te kloeck
Door 'tminneloose quellen.
Simson uyt.
Simson mijn waerde Heldt, mijn lief, mijn ziel, mijn vreucht,
Dit hadd' ick noyt ghedacht, dat ghy u liefste meught
Bespotten op haer beed, in boerdelijcke boerde,
Jck waende dat gh'uw hart steets op u tonghe voerde,
Jck waende dat u ziel was met myn ziel vereent,
Maer nu 'k sie 't is gewaent, bedrogen ist gemeent,
De harten onderlingh vertrouwend ond'r ons beyen,
Wan-trouwen, nochtans zyn d'lichamen niet verscheyen,
Jck houd u voor myn vriend, ghy houd my voor u lief,
En ghy bercht't g'heym uws cracht gelijck als voor een dief.
Jck smeeck u sinlijckheyt, liefd woont by my recht midden
Jn't middel-punt myns harts, daer s'offert staegh met bidden
Al heur almachticheyt, aen u vertroude trou,
Hoe wel 'k u trou en liefd voor enkel veynsingh hou.
Die veynst in min bemint is waert te zyn bedroghen.
Recht tegendeel bevind ick, laes voor myne ooghen.
D'wijl ick u min, en ghy veynst my u min,
Al waer ick niet u lief, maer uwe vyandin,
Dewijl g'u Delila (onkundigh uws vermogen)
Door 't veynsen vind bespot.
Waer door?
Maer door u logen.
V weet-zuchts quel die quelt myn ziele met gequel,
V weet-zucht is m'een last. Myn vreuchd is u een hel.
Ghy wilt, en ick wil niet, ghy wilt myn starckte weten,
En ick vrees dat g'u selfs, en myn liefd sult vergheten.
Wat 's dat u wil soo port te yvren om dees lust?
Wist ick 't geen dat ghy weet, soo waer myn ziel gerust.
Zijt even wel gerust, steldt dit g'heel uyt u zinnen.
Zo kan ick noch en wil u nimmermeer beminnen.
Ha soete Vyandin! Beheerster vrou uws Heer!
Al-dwingster van myn kracht! Siet, Delila 'k begeer
Myn sterckte voor d'al-liefste schoone niet te heelen:
Wanneer my yemant band (niet met geen seven zeelen)
Maer d'onverstrickte kracht myns leden, lief, die ick
Op offer tot u dienst, die mosten door 't gestrick
Van stricken zijn gestrickt, stricken daer noyt bevonden
Van is, dat eenigh Vee of dier med was gebonden,
Noch daer geen dinck meed is bearbeyt of geschiet.
Dien vond is beuslery, myn Heer, dat g'loof ick niet.
Gelooft het hoe ghy wilt, ghy sult het so bevinden,
Ghy weet myn 's herten raet wildyt u onderwinden,
't Besoecken of ghy kond berooven myne kracht.
Delila ick ben u, ghy bindt my door u macht,
Ghy bind my door u min, dies heb ick niet te vreesen,
'k En kan niet buyten bant van liefdens stricken wesen.
Knech.
Jst tijdt?
So gaen wy nae de Jacht.
D'Honden?
Die zijn binnen.
Hoe veel isser?
Maer acht:
Al 'tJaghers tuygh is reed, 'tRos bruyst en meent t'ontsinnen,
'tWas garen inde Locht.