floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Daer seyd' hy schoon de vloot door storm, en onweer leutert:
Men magh soo reuckeloos niet plengen konings bloed:
Men stel den neerslagh wt: misschien sal oock de vloed
Hier meê niet sijn gepaeyt. wilt u der jonffer jamren.
Hackt liever af den hals van witgewolde lamren.
Daer schond hem 't priesterdom de krijgslien op het lijf.
Elck vloeckte, en schold om 'tseerst. sy kreten even stijf:
Het zaed van Nauplius van Godsdienst is verbastert,
'T viert tempel noch outaer, Diana wort gelastert:
Verworgt den vryen geest: of stort hem van een rots:
Dees smaelt op wichlery, en droomen. d'inspraeck Gods
Hy gants in twijfel treckt. hy sal het heyr verwarren:
Hy acht noch voglensang, noch' ingewant, noch' Starren.
Ick rep van geen geheym. ghy Diomedes saegt
Wat hy te lyden had, om 'tredden van de maeghd.
Sijne aengewende vlyt tot Iphigeens verschooning,
Te lichter hem in gunst kan brengen by den koning.
'T blijft tusschen my en u; 't is Agamemnons aerd,
Dat sijn' gedachtenis geen' weldaed lang bewaert:
Maer 't aengedane leet, en d'eens gelede smarte,
Schiet diepe wortelen in syn wraeckgierigh harte,
Al t'onversoenelyck. 't was Atreus die voorheen
By opdraght onderkroop 't oud recht der Griecxsche steên.
De Soon vlamt op de vrucht van dese parckementen,
En hoopt syn lauren telg op dese boom te enten:
Maer Palamedes oogh syn gangen onderschept,
En is voor hem gereet, en waeckt eer hy sich rept,
Dies raest's krijgsvorsten Wraeck: die om hem te betrapen,
Misbruyckt den ouden haet der Griecxsche legerpapen,
Bedienaers van de nood, en noyt verbeden dwang:
Die doen hem 't koude sweet afloopen door't gedrang
Der lasteraren, en staegh liegende onverboden,
Geen misdaet rekenen 'tquaed, 'tgeen streckt ten dienst der Goden.
Doch 'tgelt ons evenveel. wy doelen na ons wit,
Het sy dan slincx of rechts. waerom ick ernstigh bid,
Dat uwe dapperheyd dit heldenstuck verselle.
Ick vind den aenslach goed, 'tis waer, maer dat ick stelle
My selven in'tghevaer, is overwegens waerd.
Ick ben een man in 't veldt, om op een moedigh paerd,
Dat schuymbeckt, briescht, en krabt, en stof werpt met syn voeten,
Mijn vyand voor de vuyst met sweert en speer t' ontmoeten:
Maer 'k heb u veynsery, Vlysses lang verleert:
Ick stem het nietemin, dewijl ghy 't soo begeert.
Laet Diomedes slechts die sorgh aen my bevolen.
Het moet 'er doncker sijn daer d'Ithakois sal dolen.
Welaen, ick ben 't getroost: doch eer wy 'tstuck bestaen,
Soo sal 'thoogh noodich syn ons wyders te beraen:
Op datmen 'tschandelyck ten halven niet laet steken,
Vernieuw my anderwerf den voorslagh uwer treken.
Tre met my in myn tent 't sal wel soo veylich sijn.
Men handelt van die saeck best achter de gordijn.
REY VAN PELOPONNESERS EN ITHAKOISEN. EVRYPILVS.
Koomt laet ons by de donckre maen
Eendrachtelyck te reye gaen,
en storten yvrigh dese beê
Voor ons dryaensicht, Hecaté:
Datse Atreus soonen doch bewaer:
Die voor onse haerdstede, en 't outaer,
Soo rustigh waeghden lijf en goed,
En troosten 't volck in tegenspoed.
Dat gheen verrader sich verstout,
Om 'tflickren van 't Troyaensche goud,
Hen t'overlevren aen den Phrygh,
En ons in'theymelyck bekrygh.
En smoor half doon op doon gehoopt
In 't bloed, dat wt ons' wonden loopt:
En steeck tot schrick van Grieckenland,
Door Hectors toorts de vloot aen brand:
En geef wtheemsche gasten stof
Te segghen: hier is 't kerreckhof,
Daer Troje door Godloosen boef
Mycenen met haer maght begroef:
Daer stont Achilles tent wel eer:
Hier Agamemnons: ginder veer
Werd dagh op dagh soo fel gestreen,
Om Menelaus bruyd Heleen:
Hier lag de vloot om desen hoeck.
Keer, o Godesse, sulck een vloeck.
Bewaer Godin u kercken oock.
Op datm' u tempel pleghtigh smoock:
Op dat uw reuckwerck opwaerts rijs
Na d'eenmael aengenome wijs,
Na d'eenmael voorgeschreven plicht:
'T sy dat ghy droef of heller licht.
Begunstigh doch Apolloos soon
Den taelman van den oppertroon,
Die sich op Gods geheym verstaet,
En alle teeckens gade slaet.
Die vaeck kan spellen 'tongesienst,
En wien de suyvre Godesdienst
Soo diep, en swaer ter harten gaet,
En achtse een pyler van de staet.
Een pyler daer de staet op leunt:
En om dese oorsaeck sich bekreunt
Vaeck met den wereldlijcken staf:
Al neemtmen 't hem soo quaelijck af.
Weer van ons alle nieuwigheen
Bevry voor vleck uwe outerkleen.
En neem de priesters in uw' scharm,
Die uwe altaren houden warm.
Evrypilvs
Sy heeft u toegeknickt, nu wend u tot de nood:
Heft aen een nieuwen dans, en maeckt haer' Godheyt groot.
O kraght die niet en syt t' ontvlien:
Geweld dat tusschen uwe knien
Beklemt de diamanten spil,
Daer 't al op draeyt na uwen wil.
Die hebt van eeuwigheyd gesaeyt
'T saed, daer de tijd syn' vrucht af maeyt,
O dwangbestuurster van al 't werck,
Die Goon en menschen stelt een perck.
Houvast en ancker van 't gesticht
Der wereld, die in tegenwight
D'hoofdstoffen houd. o suyl, die self
Draeght onbeswaert dat swaer gewelf.
O die met ysren scepter heerscht,
En blyfter laetst, en waert'er eerst:
Die Hemel, Aerde, en Hel bestiert,
En maeckt dat elck u Godheyd viert.
Die op haer beurt de starren riept,
En meerdre, en mindre Goden schiept,
En blyft versteenight en verstockt,
En hebt al 't noodlijck quaed berockt.
Saturnus synen vader lupt,
En 'tpekelschuym met bloed bedrupt:
Eene oorsaeck datter Venus quam,
Met haere onkuysche minnevlam.
Iupyn ontvonckt door Cypris strael
Voorts walghde van syne eegemael:
Die bleef verschopt, en al syn feest
Was hoer of jongen, of een beest.
Mercuur werd d'alderslimste dief,
En Bacchus kreegh de kruycken lief,
En struyckelende na den dronck,
Song haylge veersen dat het klonck.
Mars groyd' in bloed en menschenmoord.
Dat Reusen quamen fel aen boord
Den donderaer met smaed en schimp:
Doense Ossa parsten met Olymp,
En weer met Ossa Pelion:
Eer hen een starcker overwon;
Dat Minos bruyd, het geyle dier,
Sich liet bespringhen van een stier:
Dat d'Africaen soo wreed als sterck,
Van menschen hoofden boude een kerck,
En dat sijn tempelpriester had
Een doodshoofd tot sijn wieroockvat:
En eer hy noch gebeden sprack,
Een menschenongeltoorts ontstack,
En plengde met een heylgen schyn
Paers menschenbloedt in plaets van wyn:
En offerde, den Goon tot brand
Halflevend menscheninghewand:
Terwyl een menschendarrem sluyt
Om't lijf syn taeye menschen huyt,
Syn offerkleed en feestcieraed:
En song, en schreeude sonder maet,
Wt parckement vol bloedrood schrift,
Verruckt door innerlijcke drift:
En deê weergalmen op elck vaers
Een rey van woeste moordenaers:
Wier wapen, swaerd noch kortelas,
Maer kakebeen of schinckel was:
Dat Tantalus noch vuyl bemorscht
Van versche moord, opschaffen dorst
Het vleesch sijns soons op Iovis disch:
Niet by geval gebeurt en is:
Maer onontworstelbaer bescheer!
Ghy self waert d'oorsaeck, u koomt d'eer:
Die dobbeltrony Ianus slacht,
Die achter grynst, van vooren lacht.
Soo noch verraed smeult in sijne asch,
Ontdeckt sulcx doch uw' priestren ras:
Scharp Argos sabel langs hoe meer:
En Priams stander werp ter neer.
Houd op ghy hebt voldaen. Het noodlot heeft volkomen
Vw danssen en gesang goedgunstigh aengenomen.
De derde handel.
DIOMEDES. SCHILDWACHT. AGAMEMNON
Hou schildwacht hou!
Ick moet den veldheer spreecken.
Wie sytghe? meld uw' naem, of geef't gewoonlyck teecken,
'Tis Diomedes self.
Koom weck hem daer hy leyd.
Groot meester van ons heyr, die uwen leger spreyd
Van drooge en dorre blaen: op op, 't is tydt te waecken.
Wel Diomedes vriendt, segh op, wat zyn 't voor saecken?
Wat brenght ghy ons by nacht: is Hector op de been?
'K heb een Trojaenschen spie den hals versch afgesneen,
Als ick de ronde dede. hy is belast met brieven.
Ick sleep den booswicht hier. het sal den vorst believen
Te vorschen na'et geheym.
Koom hou de toorts wat dicht,
Op dat ick dese gast beschou in 'taengesicht.
'Tis waerlyck een Trojaen van kleeding en van wesen.
Dit 's Priams zegelring. ick moet het inhout lesen.
Op mannen, 't is verraed. myn dienaers flucx gaet heen,
Behalven Palameed, roept al de raet by een.
AGAMEMNON. VLLYSSES. DIOMEDES. NESTOR. AIAX.
Ghy die voor kroonengoud, en vorstelycke banden,
Nu voert een kopren helm, en met uw' dappre handen
Van't Asiaensche stael de voncken stuyven doet,
En Simois vermenght, en verwt met breyn en bloed:
Ick sal u voorts de reên en d'oorsaeck gaen verklaren,
Waerom men t'ontyds dus den krygsraed dee vergaren.
De Phrygiaen, die 'theyr verspiedende by nacht,
Van Diomedes hand soo versch is omgebracht.
[Als hy de ronde doende hem quam verbaest ontmoeten,
En sleepte hem dood en warm voor uwer aller voeten:
Daer ghy hem ligghen siet] was met een brief belaen,
Dieme' wt syn' boesem trock, en yemand schynt te raen
Tot grouwelyck verraed. ick sal u laten hooren
Het inhoudt van dit blad, 't welck vreemt klinct in myne ooren.
Neptunus waerde soon, die uw grootvaders stad
Begunstight waer ghy moocht: de letters van dit blad
Betuygen myne jonst, waer door ick ben genegen
Te strecken over u myn koninglijcken segen;
Dat ghy ontfanghen hebt 't jongst toegesonden goud
Ick uyt den spie verstondt: wiens mondt ghy toevertrout
'T geheymnis van u hart. Ick heb alree genooten
De vruchten van 'tbestand voor luttel tydts beslooten,
En wacht op 't wterst vast. is ergens gunst te koop
Om goud, soo spaer geen' munt. ick Priam leve op hoop.
Daer is 't geheym des briefs. wat dunct u Griecxsche vorsten?
Verdelgtse o Juno doch! die naer ons leven dorsten.
Ontdecktse o Hecate! die naer den ondergang
Van onse tenten staen.
Ontdeck de waterslang
Die schuylt in 't groene gras.
Aiax
Saturnus breng de waerheyd
Ten lesten eens in 't licht.
Wie twyffelt aen de klaerheyd
Van 't goddeloos verraed?
Ick twijffel met verlof,
Die alle treken ken, en saussen van het hof.
Nu Ajax gheef gehoor, en wees niet ongeregelt.
Is 't koning Priams merck?
De brief was toeghesegelt
Met 'skonings eygen ring: doch 't wapen is misluckt
In 'tseeglen, en syne hand in 't schryven wat gedruckt.
Mistrout ghy aen mijn woord, geloof uwe eygene oogen,
Daer vader lees den brief.
Een' dochter van de logen,
Een vondeling van 't hof, een bastaerd van de nyd,
En overjaerde wrock, 't wtbraecxsel van de spyt.
'Tschrift swijmt na Priams hand, soo doet de druck van 't waepen.
So paeytme 'tslechte volck: soo leydmen kinders slaepen,
Maer Ajax nimmermeer.
't Sy hoemen 'tstuck verschoon,
De koning Nauplius is God Neptunus soon.
Ia Palamedes is't, ick houd'et u ten besten.
Neptunus eyge stad sijn Trojens hooge vesten:
Die draeght d'Eubeër gunst, soo doet syn heyloos saed.
Ia Palamedes is 't, die brout ons dit verraed.
Die booswicht moet van kant.
Beschut ons goede Goden.
Dat tref Laomedon.
Of eer in tyds gevloden.
Dat ongeluck en sy ons nimmermeer bescheert.
Hier geld geen lochenen, 't sy hoemen 't wend of keert,
't Is Priams teeckening, wy twyfflen nu niet langher,
Of Palamedes gaet van dese boosheyt swangher.
Dat heeftmen langh ghesocht, en onder 't volck ghestroyt,
En nu met desen brief het schelmstuck opghetoyt.
Ghy Heeren siet wel toe, 't zijn sorghelijcke saecken,
Hy vangt wat wichtigs aen, die tot een' schelm sal maecken
Een' wel-gheboren vorst, een' man van groot bewint:
Dies wensch ick dat gheen' wraeck uwe ooghen en verblind'.
Het stuck met reden wickt, en velt geen onrijp oordeel,
Daer d'hoogheyd word ghequetst, heeft niemand eenigh voordeel.
Of d'hoogheyd is ghequetst dat hanght hier in gheschil,
Hy merckt de misdaed licht, diese anders mercken wil.
Die yemand hatigh is seer licht een' brief kan dichten.
Nabootsen hand en merck, d'onnooselheyd betighten?
Dat is wel eer ghebeurt.
Al waer het noyt geschied,
So derfmen 't nu bestaen.
Die 't leger heeft verspied,
Met brieven afgerecht, hier voor u leyd verslaghen.
Indien hy levend waer, men mocht hem ondervragen.
De doode meld de saeck, het is een Phrygiaen.
Een slaef, die korteling in 't oorlogh werd gevaen.
Soo soumen alles wel in twijffel konnen trecken.
So soumen altijd wel des vroomen naem bevlecken.
Die mensch was lang verdacht.
So was de valsche tong
Des grooten logenaers.
Ghy Ajax sijt te jong,
Om Agamemnons mond soo kort te heeten lieghen.
Of lust'et u, so wilt u selven niet bedrieghen:
Maer dat u deghen passe op 't koninglijcke stael.
Soo doet hy.
Houd ghemack ghy Heeren. Laet de schael
Van ware billickheyd beslechten d'ongelijcken.
Hoe kan u hevigh sweerd een wettigh vonnis strijcken.
Die 't recht heeft op sijn' sy' vaeck sneuvelt door het spits.
Besadight breyn u schey'; die rechter is te bits.
Het mes sy op Dardans meyneedigh saed verbittert,
Dryf Hector op de vlucht, als 't blixemende schittert
In d'appel syner oogh, veel eer dan 'tGod geheng
Dat d'eene bondgenoot het bloed des anders pleng,
En 'tDorisch leger rijt sijns sellefs ingewanden,
Syn wapenen vermeng, verwart syn rechterhanden.
Wat had de vyand stof te lachen in ons dood.
Hoe sou hy vier en torts in ons gedeelde vloot
Dan slingeren met maght, en met bebloede sabels
'T gedraeyde kennip gaen doorhouwen van ons kabels,
En senden brandende de kielen Zeewaert in:
In 't aensien vande stad, en Priams hofgesin.
'T geschil aen my verblyft. vertrout myn silverhayren,
En graeuwen ouderdom die veel is wedervaren.
Al waer 't myn eygen bloed, soo wil ick datmen straf
De stichters van 't verraed.
Ick dat een open graf
Hem levendigh verswelgh.
Wy stemmen 't all' te samen,
Maer waer de boosheyd schuylt schynt doncker om te ramen.
De Goddeloos die neemt de scheemring tot syn wyck.
Men stel dan 't oordeel wt tot dat het yeder blyck.
Ontbeert dit schijn en blyck?
Het is te twyffelachtigh.
Wat eyscht ghy voor bewijs? hoe bondigh? of hoe krachtigh?
Dat klaer en helder licht gelyck de middagh doet.
Hy quetst 't gemeene best die boose feyten voed.
Ick voe niet quaeds, maer vrees onschuldigh bloed te storten,
Ghy vreest niet eens den staet door slapheyt te verkorten.
De rechter handelt wijs, die veel quaeddoenders spaert,
Om eene onnoosle ziel te vryen van het swaerd.
Soo kan geen ryck bestaen.
So kan het eewigh duuren,
Gerechtigheyd die bout de koninglycke muuren:
Daer onrecht en geweld palaysen ommeruckt,
Van elcken druppel bloeds des geens dieme' onderdruckt,
En doemt door 't schendig stael, ontspruyten duysend wrocken,
Die barsten wt tot wraeck: wiens sweerd eens wtgetrocken
Keert langsaem in syn' schee'. die hayligh bloed vergiet
Terght Nemesis. sie toe, en roer dese hydra niet.
'T is licht een hoofd gevelt in reuckeloosen tooren:
Maer kunst is 't, let hier op, den wortel gants te smooren:
Wanneer den hals in plaets van een veele hoofden teelt.
Mijn oordeel van het uw hier inne niet verscheelt.
Ick kniel voor Themis throon, myn' daeden dat betuygen,
'T waer dolligheydt het recht wt haet en nyd te buygen.
Ick sal niet wetteloos bestaen door onbescheyd.
Wie tegens 't algemeen, en d'oppermajesteyt
Sich selven schandelijck, nocht eerloos heeft vergrepen,
Die loopt geen lyfs gevaer.
Och waren noyt myn schepen
Verseylt van Salamin in d'haven Tenedos.
Gevaltet u soo maeck uwe anckertouwen los.
Ten steeckt den Grajen niet op tien of twalef kielen.
Maer doen twee Ajaxen 't gants leger tegenhielen,
En redden uwe vloot: daer 't al scheen overmant,
Daer Hectors fackel ree de seylen stack aen brand:
Doen stackter nau genoegh. hoe of dit wt wil vallen?
Mijn vader Telamon was d'eerste die de wallen
Van Trojen eer beklom, en Hercles steef met kracht:
Een van de vyftigh oock, die om de gulde vacht,
Door 't klinckende gedruys der Cyaneesche rotsen,
Na Colchos togen, en den zeevooghd gingen trotsen:
Ick volgende den aerd van een' soo braven held,
Heb Helles vloed gekruyst, en hier in 't vlacke veld
Gespannen mijne tent, en nam het leet ter harten
Van Menelaus, en 't verongelijckte Sparten:
Dits myn besolding nu, dits Ajax al uwe eer:
Wat drael ick, 'k heb verlof, men guntme dat ick keer.
Vw vader Telamon, de terger der Trojanen
Was oorsaeck van veel bloeds, en veeler Griecken traenen:
Was oorsaeck dat de vloot der Phrygen overwoey:
Dat Alexander in vergoeding sijner moey,
Mijn broeders bedgenoot, en dierbaer pand vervoerde,
En door sijn' roof Europe, en Asien beroerde.
Wat uwe reys belangt, ghy stoft al t'onbedocht,
Als of aen u alleen hing d'overzeesche tocht.
Neen Ajax, staeck dien roem, en wiltet my vergeven,
Om eenen Ajax waer de toght niet na gebleven.
Ghy heeren waer toe dient dit onderling verwyt?
Het baert afkeerigheyd als d'een den andren bijt.
Ick bid den oppervorst hy wil sijn gramschap sussen,
En niet den oorloghsmoed van desen krijgs-held blusschen:
Wiens braeve daden volght onsterffelycke naem.
De mond eens yegelijcx gaet swanger van syn faem.
Een veldheer die met hoon syne hoplien loont na'et stryen,
Syn eygen heyrkracht gaet de seenwen stucken snyen.
Daer leyd 't vervloeckt geweer, de Goden straffen my
Indien ick immer gord den degen op myn' sy'.
Geen helt behaelt hier lof, hoe dapper, hoe rechtschapen,
Hoe vroom hy sit te paerd. dat sich een ander wapen.
Ick dien geen' dwingeland, nocht geen vermetel hoofd:
Dat niets prijswaerdigh acht, als 't geen syne harsschen looft.
Nu Ajax toom den moed, beweer uw' saeck met reden.
Wy syn dit lang gewent, 't syn d'oude korselheden,
Best dat hy eerst bedaer.
'Tis heftigh gekrackeelt.
Het drucktme de gemoên te sien aldus verdeelt,
En wenschte dat de twist beslicht waer en bevredight.
Ick wensch het desgelycx.
Als elck het syn verdedight,
En treckt syn streng na maght, is 't wilt en ongesien.
Wat Agamemnon drijft dat moet voor al geschien.
'Tbetaemt den minderen voor meerdre macht te duycken.
Een koning kan seer licht d'ontfange macht misbruycken.
Dat oordeel staet aen hem.
En oock aen syn gemeent,
Van wie hy syne macht, en heerlyckheyt ontleent.
De koning is om 't volck. wijs die sigh weet te voegen
Na 's tydts gelegentheyd, en yeder kan vernoegen:
Insonderheyd die syn van syn' geheymen raed,
En leden van het rijck, en pylers van den staet.
Uwe hoogheyd alle ramp, en ongeluck verhoede.
Ick spreecker soo veel in, men houd'et my te goede:
Dat elck den vorst verschoone, en quaed vermoeden schort',
Soo lang na luyd des briefs geen goud gevonden word
Ontrent de legerplaets van Palamedes tenten.
Men ondersoecke het stuck, en staeck' dees' dreygementen.
Die raed my wel gevalt.
Wat seydter Nestor van?
Oprechte munt de proef gewilligh lijden kan,
Soo sal 't navorschen oock geen' eerlyck' man beschamen.
Wie neemt dien last op sigh?
U beyde sal 't betamen.
Het waer ons aengenaemst, indien het andre deên.
Volbrengt ghy myn bevel: Verricht dit met u tween.
CALCHES. EVRYPILVS.
Calches
Onsterffelijcke Goon, wier overgroot vermogen
Uw' priesterschap beschermt, als d'appel uwer oogen:
Die uyt uw' stoelen daelt, beweven met een' wolck,
En handhaeft uw' gemeent, uw eerophoudend volck,
En waerde speelgenoots: die over hunne waeyen
De soomen van hun kleed, en mantels laeten swaeyen:
Wier lang-gebaerde kin van hayren hangt vermast:
Wier winckbraeu en gebaer niet lochent, hoe hun past
Een wetteloose macht: die prat op vorstenbanden,
En Keysers-croonen treed: wier hoeden breed van randen,
Gebogen van ter sy', voor spits, en achter spits,
Beschaduwen 't gelaet, daer 't lieffelijck, en bits
Sigh in het statigh mengt, tot styving van geboden,
En sielen tuchtiging: onsterffelijcke Goden,
Die onse demoed hebt geheven wt het stof
Op uwen tempeltroon: o Goden, u sy lof,
Dat ghy uwe eere wreeckt, en straftse die vermetel
Opdragen 't kerckenrecht den wereldlycken setel:
Die al te seker staen op 't slibberigh en steyl,
En schroeven 't haylighdom ten dienst van burgerheyl.
Dat Palamedes ons nu muylbande, en tot spot maeck
'T gesagh der tempeliers, de sekerheyd der Godspraeck:
Dat hy op 't outer nu syn nieuwe grouwlen set,
En wuft, en onbesuyst onse outerkleen besmet.
Nu sal hy leeren wat het inheeft dus t'ontyde
Syn vingeren te slaen aen 't priesterlijck gewyde.
Wy staen met Goden in onbrekelijck verbond.
Al wie ons wederspreeckt, die wederspreeckt Gods mond.
Wy zyn afdrucksels Gods, onsterflijckheyds gesanten.
Wy zyn gehult, gesalft tot Iupiters trawanten,
En voeren syn levrey, en maken sijnen stoet,
En door onse hayligheyd men Godheyd spreken moet.
Wat wereldlijcke maght ons stout derf tegenwroeten,
Diens setel sijght, en staet op waggelende voeten,
Ons wencken blixems zyn, en donders yeder woord.
Wy zyn een muur om 't rijck, de sleutels van stads poort,
De fackels om een land in lichten brand te stellen.
Gezart wy geven aen d'wtbraecxelen der Hellen,
En vloecken vryen toom: en geen Monarch soo gaeu
Syn heyr brengt op de been, als wy het woeste graeu.
Daer komt Eurypilus. wel soon myn sinnen hangen
In twyfel tusschen vrees, en hartelyck verlangen.
Hoe is het spel vergaen? is 't boschswijn eens gejaeght?
Eurypilus
O eer des priesterdoms, men heeft te recht gedaeght
Den vyand onses naems: na datmen opgegraven
Had in syn legertent d'ontfange Troische gaven.
Myn hart van blydschap swelt, en geeft den geest meer bots:
Myn ingewant ontspringt, nu eens die vyand Godts
Ten lesten is betrapt door d'Ithakoische stricken.
Het noodlot dit bestuurt, geen menschelijck beschicken.
Maer of die schalcke noch dit lijfsgevaer ontsprong,
Door syn ervaren breyn, en slibbergladde tong?
De saeck en lyd geen' last. wy sullen 't soo bestellen
Dat syn doodvyanden, en haters 't oordeel vellen:
Na datmen 't oude, en langvergeten wt den hoeck
Gehaelt heeft, en doorsocht wel naeu sijns levens boeck,
Van dingen die hem zyn ontschooten door de jaren:
En waer de logen geld, daer salmen waerheyd sparen:
En geven 't valsch een schyn van oprecht, en een verf
Van bloedbad, van verraed, van lien en landbederf.
Syn vonnis boven aen sal in het voorhoofd voeren:
Hoe dat hy driest bestond het haylige aen te roeren,
En brack met eenen band 's rycx banden altemael:
Het heyr verwarrende met een gedeelde tael:
Beswangrend' een gedroght, en Hydra van geschillen,
Van nood, gebeurlijckheyd, van moeten, en van willen:
En eyscht' in dit geschrey, dat slechts syn bovensang
Alleen sou zyn ghehoort, door kerck, en priesterdwang:
Ia wetten gevende, waer na dat d'outerknechten,
Een hemelsch Godvry volck, sich souden moeten rechten:
En steef het onderscheyd van noodigh, en van nut:
En streckte door gesagh der nieuwigheden stut:
Afslaend een wettige Versameling van papen:
En brengend' om zyn tent vreemd krygsvolck in de Wapen,
Selfs buyten 's Veldheers last: en duysend dingen meer.
Maer gaenwe binnen, want de raed vergadert weêr.
O Nacht, wiens doncker kleed beschaduwt alle menschen,
Soo wel die heerlyck syn, als die om nootdruft wenschen,
Wat boosheyd decktghe doch met dicke duysternis?
Wiens lagen of bedrogh uw' naerheyd gunstigh is?
Men vordertme in den raed, hoe derf ick my vertrouwen?
Het is op my gemunt, daer is wat quaeds gebrouwen.
Men mompelt allerleyds: men stroyt een valsch gerucht.
Mijn' vrienden sijn besorght, men raedme dat ick vlucht.
Hoe kan een vroom gemoed, ghy kentet Hemellieden,
Dat niets en is bewust verstaen tot eerloos vlieden?
Hoe kan een edel hart verswelgen, datmen segg':
Die droop voor schellem door voor Trojen in 't belegh,
Noch dorst ghedaghvaert niet sijn saeck voor recht bepleyten:
Vermits hy was berucht van schandelijcke feyten.
Neen Palamedes, blijf, en hou noch liever stal:
Al schietmen pylen uyt gedopt in bittre gal,
Soo brandmerck door uw' vlucht, uyt ydele vervaernis,
De glori niet uws naems, u selven tot beswaernis,
Uw' magen tot verwijt, uw' vyanden tot vreughd':
Maer beur uw voorhoofd op, en toon dat ware deughd':
Als d'eedle pallemboom, geen last te draghen weyghert,
En tegens 't swaer gewicht der lasteringen steygert.
Het onverbreecklijck recht van 't oude Grieckenland,
d'Handvesten oyt geschat een dier en heyligh pand,
De gulde vryheyd, die vast treurt, en slaet aen 't quynen,
Ick reys aen reys dus lang, heb tegens 't ondermynen
Der boosen voorgestreen: ick blijf haer schutsheer noch,
En voorspraeck tegens list, en uytgemaeckt bedrogh,
Soo lang een druppel bloeds sal uyt myn aders leecken:
Soo lang myn suyvre tong kan suyvre waerheyd spreecken.
De macht ontbreecktme niet om dit gevaer t'ontgaen.
Jupyns manhafte soon, syn neef de Peleaen
Erbieden sigh om stryd, met hooge en haylige eeden,
Te keeren 's veldheers grim en ongerechtigheden.
En myn onnooselheyd, in spyt van logentael,
En siedendheete wraeck, door wapenen en stael
Te vrijen wettelijck: maer als ick 't overwege,
't Is beter dat ick ly dan dat ick mijne sege
Met burgermoord bevleck, en om hun onverstant
Grieck tegens Grieck, en standers tegens standers kant:
'T is beter datme' een' siel verdelge van der Aerde,
Als 't euvel wtwasch met den schitterenden swaerde.
Van datmen my verkoor tot aller vorsten mond,
En als verdediger, aen ons gebied verbond,
Met diergesworen eên, verstond ick, soo ick 't huyden