Meester Ioan victorijn, in wiens mond Elektra bestorven is, prickelde ons zoo
					menighmael hier toe aen, tot dat wy het ten leste waeghden, en deze doorluchtige
					Ionckvrouw, op onze wijze, Neerlandsch spreecken leerden, met hulpe van dien
					hooghgeleerden Iongeling, Isaak Vossius; een loos vos, en wacker vernuft, om het
					Griecksche wild, hoe diep en duister het oock verborgen zy, op te snuffelen. In
					dit treurspel woelen veelerleie hartstoghten, gramschap, stoutigheid, vreeze,
					bekommeringe, haet en liefde, trouw en ontrouw, droefheid en blyschap, elck om
					't hevighste. Men hoort hier klaere vertellingen, gewightige beraedslaegingen,
					gezonde gezoute leeringen, en goude spreucken. Dit vervat inzonderheid het geen
					den sterflijcken menschen ten allerhooghsten oirbaer is, naemelijck, dat Gods
					uitgestelde straf endelijck schelmen en booswichten rechtvaerdighlijck
					achterhaelt; welck leerstuck het zout, en een van de zenuwen der godvruchtigheid
					streckt. AEschylus, Sophokles, en Euripides hebben, alle drie om strijd, van
					deze stof gehandelt. Nadien wy deze schilderyen zelfs, die de heldere middaghzon
					niet schroomen, voor Nederduitschen ten toon stellen, zal't onnodigh zijn, in 't
					byzonder, en ten nauwsten, te ontvouwen alle d'onnavolgelijcke kunst, die in dat
					aeloude werckstuck, by opmerckende verstanden, kan waergenomen worden. Alle
					leden dezer edele en koningklijcke maeghd zijn gelijckmaetigh, en
					onberispelijck, gelijck oock de verwen der welsprekentheid kunstighlijck in 't
					Griex verdreven. Men ziet 'er niet wanschapens, en alle deelen van 't minste tot
					het meeste hangen hecht te zaemen, en vloeien zonder dwang uit malkanderen. Hoe
					men met den zinnen hier dieper doordringt, hoe zich meer wonderen openbaeren, en
					t' elckens yet anders, en 't geen men te voren over 't hoofd zagh. Walgelijcke
					opgeblaezenheid, waer van Griecken en Latynen hoe aelouder, hoe vryer zijn,
					heeft hier nergens plaets; oock geen wispeltuurigheid van stijl, en de
					tooneeldichter is overal zich zelven gelijck, en geeft te kennen dat'er een
					veldheer insteeckt. Toestel en redenen zijn gepast naer de personagien, elck
					naer den eisch levendigh uitgebeelt. Hebbenwe 't geen door tijds langduurigheid,
					en het menighvuldigh omsuckelen, van hand tot hand, uitgewischt, gevlackt, of
					verbasterd zy, eer verdonkert dan verlicht, men ontschuldige ons, die tegens ons
					geweten niet moedwilligh dochten te misdoen. Men bejegent plaetsen zo duister
					als raedsels, waer over d'uitleggers noch met zich zelve, noch met anderen
					overeen stemmen, en in 't uitleggen hemel en aerde verschillen. Oock is 't
					onmogelijck de redenen wel te binden, indien men gehouden zijnde de Griecksche
					koppelingen stip te volgen, niet met een ruim geweten wat vrymoedigh daer over
					heenen durf vaeren. Rijm en maet, waer aen de vertolcker gebonden staet,
					verhindert oock menighmael, dat de vertaelder niet zoo wel en volmaecktelijck
					naspreeckt, 't geen zoo wel en heerlijck voorgesproken word; en yet van d'eene
					tael in d'ander, door eenen engen hals te gieten, gaet zonder plengen niet te
					werck: een zaeck die ghy, wyze en vernuftige Ioffrou, maghtigh zijt te
					oordeelen, door ondervinding in 't vertaelen van uwen Tuscaenschen Tasso, zoo
					menighmael ghy voor Ierusalem, met zynen dapperen Buljon, dien Christen oorloogh
					voert; waer over wy, met anderen vast verlangende, eens hopen te vieren, zoo dra
					uwe hand het heiligh graf, met d'yverige pen, gelijck Godefroy met den gewyden
					zwaerde, hebbe bemaghtight. Uwe bezigheid ondertusschen by poozen wat
					uitgespannen zijnde, om de snede van vernuft en zinnen, door het al te stadigh
					blocken, op een zelve werck, niet te verstompen, verquickt en zegent zomtijds
					den Hollandschen Parnas met eenen lieflijcken en aengenamen dauw, van aertige
					spitsvondigheden, en geestige bloemen, en druckt uwe schrandere gedachten, in
					verscheide taelen, geluckighlijck uit, en koomt zelve op welgestelde toonen van
					leckere poësy al zoetelijck en zachtelijck aen, gelijck het luisterende hart
					naer den kittelenden galm van luiten en fluiten; waerom wy onze Elektra, voor
					uwe voeten, als aen eene der hemelsche zanggodinnen, opofferen, en wenschen te
					blijven,