floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Om ons de tijng zo rasch te brenghen van 't gheluck,
En voordeel vande stadt, als nadeels droeve druck,
Daar van 't volck mompelt, eer 't noch niet en is gheboren.
Noyt schieden Troya leet, men wist 't hier van te voren.
Of immers wistmen 't juyst op 't uur wanneer 't gheschach.
Daarom verschrickt my seer dit droevighe ghewach,
Dat ick onseker hoor van Troyae sware wallen:
En is het seker, dan is Ilion ghevallen:
De bitse Griecken zijn dan meesters van het landt,
En Pargama dat staat in hooghen lichten brandt.
Al Priami gheslacht dat leyt, en is ghestrompelt
Noch over Paris roof, ist waar dat 't volck hier mompelt.
'k Loof niet dan al te waar: want den Troyaanschen helt
Heeft, sorgh'loos voor den val, zijn soon hier niet bestelt:
Maar als hy hem benaut in Troyen heeft ghevonden,
Heeft hy zijn jongsten soon my met zijn ghelt ghesonden
In goe bewaring; om, oft moochlijck noch gheviel
Dat Griecken Troyen wan, hy dan noch yet behiel,
Om 't Conings huys te voen en d'oorlooch te vervatten.
Neen, zo niet Troya, neen, dat ick der Griecken pratten,
En pruylen, om de deucht u soon in noot ghedaan,
Nu soud' om uwent wil met nadeel op my laan.
In 't minste niet, ey neen, 'k en moey my met geen saken
Die my niet roeren, noch 'k en wil mijn landt niet maken
Tot wapen kamer van een wtghedreven Heer,
Wiens hulp en vrientschap ick nu lichtelijck ontbeer.
Ontbeer met voordeel, want soo 'k Troysche volck sou willen
Hanthaven, soud' ick licht onnut het myne spillen.
Ghewisselijck onnut, wat schaat of baat het my,
Of Agamemnon is mijn naghebuur of sy?
't Is wyselijck in rust te leven met zijn buuren,
Dan sot ist buuren plaach wt buur-lieft te besuuren.
De Hemel mint de kloeckst', met recht dat ickse min
Die d'Hemel lieft, soo 'k maar mijn saken wel versin.
Ick min de Griecken dan, die 'k noyt te voren haten,
Noch mindens' als ghebuur om datse veerder saten.
'k Verander van geen sin, maar 'tselfde wil ick, dat
Ick wilden, eer de Grieck was meester vande stadt;
Dat's vrede met haar die my 't naaste zijn gheleghen
Door Hemel hulp, en zo gheniet ick oock haar seghen;
Dat's ick besit mijn lant gheluckich in mijn tijt,
Noch waacht om vrients wil niet aan d'wtkomst van de strijt.
Luckighe Phrigen die dus langh' in vrede saten,
Meer door vernuft, als door veel ysere soldaten,
Wiens winnen, voor de winst, wort deerelijck beweent,
Om dat haar solding is een treurighe ghemeent
Met de verwoesting van de groote rijcke landen,
Die droevich vallen in een vreemde Conings handen:
En dick bestaat haar val in 's Princen kreg'lich hart,
Door geert tot twist gheport; daar in 't hem zo verwart,
Zo dat de tissen zijn niet dan door 't swaart t'ontwarren,
't Welck haat en nijt ontscheet, die 'r blind'lings laten sarren
Van graghe Princen, die voetst'ren zijn van twist,
Om 't worst'lend' Rijck, haar gayng, te sluycken eermen 't gist,
En boeyen dan zijn proy beyd' handen en de voeten.
Al wat de Prins misdoet moet 't volck onschuldich boeten,
Dat oorlooghs last en pijn in armoed' dan besuurt,
Na dat de bloeghe moort den Prins te lange duurt:
Want liefd' slist in 't ghemeen door armoed' 't godloos kryghen,
En als de kryghers beyd' vermoeyt naa 'r asem hyghen,
Dan dwingt de noot tot deucht met d'aldergrootste schant,
En 't volck leeft neering-loos in een veroorlooght landt:
Dan luckt het noch ten best, sy blyven onverwonnen:
Maar zo de minste van zijn meerder wort verslonnen,
Dan moet hy buygen, en verdraghen winnaars juck,
Dat 's smaat, verachting, en voort alderleye druck.
't Is niet ghenoech dat 't goet en tijttelijcke gaven
Den winnaar zijn tot buyt: maar 't worden voort zijn slaven,
Die 't al verderflijck swaart niet dooden op die plaats,
Waar me de winnaar pronckt tot grooting zijnes staats;
Verkooptse dan daar na aan ander barsche menschen,
In wiens ghebiedt se dick 't onsalich sterven wenschen.
Haar landen maackt hy woest, tot wildernis en duyn,
Haar kostelijck ghebouw niet dan tot asch en puyn.
Daar door hy d'homoet van d'onvruchtbaar ploech doet dryven
Op dat niet een steen op den and're soude blyven.
Hoe salich is dan 'tlandt dat sulcke plaghen schout,
En daar de wyse Prins de rijcke vrede bout?
Zo doe 'k mijn self tot rust, en nut mijns ondersaten,
Die 'k nu noch inder eeuw gheen moeyten na wil laten,
Met haar 'tghewette staal te gorden op het lijf,
Maar geven 'er in handt een tackjen van olijf,
Om 't wreev'lich volck door liefd' tot vrede te beweghen,
Dat haar noch moogh'lijck te bevechten is gheneghen:
Want ned'richeyt versacht het kursele ghemoet,
Daar d'opgheblasentheyt staach weer benyders broet:
Waar voor het eeuwich wil mijn heylsaam luck verhoeden.
Dan lijck-wel, Troyen, hoe! ten is maar wt vermoeden
Dat 't volck dijn ong'luck hier zo droeffelijcken waant.
Om dat haar sucht tot u 't medogent hert vermaant,
En vraacht hoe 't soude zijn, alst mogelijck eens misluckten,
En 't trotse Griecken heyr u t'een'maal onder-druckten?
Hoe soudet anders? laas! haar deert de val van haar,
Daar byse leefden vreech zo menich hondert jaar.
Dan toch de waan bedriecht, men waant wt godloos gissen,
En 't grondich meenich ken somwylen noch wel missen.
Daarom mijn dienaar gaat haalt die my sterck voorseyt,
Wt goddelijck ghester alle ghelegentheyt
Van Troyae swaar beleg, en oft oock is in handen
Der snood' Achiven, die 't verwoesten en verbranden.
Want is het warachtich, dan wast al over tijt
Voor my, te bet'ren 'tgheen ick Griecken deed' ter spijt.
'k En deed 't haar niet tot spijt, dan 'tsoud' zo moeten hieten,
Waarom ick vreese dat ick weerom soud' ghenieten
Haar wraack tot weder-loon: zo veerse niet haar hant
Wt-reyckten na mijn kroon, en 't licht verwinlijck lant,
(Vervolghende de winst) met gheen ghewelt bestreden,
En dat verwoestede ghelijckse Troya deden.
Bestelt de bootschap, ick verwacht hem inde saal.
Eerste bedriif. Seste toneel.
Polydoor.
'k En weet niet wat my roert, noch waar op dat ick smaal.
Wat schrickt my, dat ick nu drie slapeloose nachten
Zo moeyelijcke sleet? en laat my gansch verkrachten.
'k Weet niet van wat het is, noch waar van daan het komt,
Dat zo mijns Princen moet benevelt en vermomt,
Dat die mijn fiere gheest zo boers begint te suffen,
Daarse noch angst noch vrees te voren kond' verbluffen:
Wat isser inde wech? wat suft ghy Polidoor?
Wat dut ghy, daar ghy toch ter werelt doet niet noor?
Nu moedich dan, en wilt u lodse gheest bedillen,
Die niet en wil als ghy, of kont ghy nu niet willen?
Moelose Polidoor! 'k en ken niet als ick plach;
De donck're nacht beswaart: dan isset nacht of dach,
'k Blijf even seer belaan, zo wel in d'held're morghen,
Als droeven avont, die ghemeenlijck toch doet sorghen.
Mijn sinnen zijn ter jacht, 'k heb 't backeneel vol roocks,
Dat beelt mijn stadich voor zo veelderley ghespoocks,
Van dit, van dat, van hem, van hier, van daar, van ginder,
'k Schijn redeloos, en 't ooch van mijn verstant wort blinder
Hoe 'k styver op mijn doen en op mijn dinghen staar.
Ist ydelheyt daar me 'k mijn selver dan beswaar?
Neen 't grooten Hemel, neent, van wien wy zijn verlaten,
Ghelijck ick 't volk bedroeft von 't eylandt hier hoor praten:
Sy momlen 't binnens monts d'een d'ander in het oor,
Op dat het blijf bedeckt voor my: dan laas! ick hoor
En luyster al te gauw: of word' door schijn bedroghen.
Haar hoofden gaan te gaar, op my zijn al haar oghen,
Daar wt vermoe'ck yet quaats, en 't quaat vermoen bevest
De vlam van ons gesien drie nachten in het west.
Ey vaderlijcke stadt, ey mijn benaude Troyen,
Mijn vrees die sweert my dat de Griecken u wtroyen.
Jupijn, bescherm-Heer groot! beschermt het volck en landt,
Dat alle daghen u godsdienstich offer brant.
Beweecht het straf ghemoet van Juno, die wij derven,
Vermitse Troyelus en Hector heeft doen sterven.
Mijn Vader Priamus en Paris diese nijt,
Zijn nu toch al vergaan in Troyae langhe strijt;
Dan 'k hope dat 't gherucht nu brengt een groote leughen.
Of sout ghy wree Godin noch Paris oordel heughen?
En soud' u dat in eeuw zo steken op de borst,
Dat ghy naa 't leste bloet van Troyae kind'ren dorst?
Of Paris t'zijn al schoon onschuldich heeft vergoten,
Om dat u d'wtspraack van zijn vonnis heeft verdroten,
En die niet valsch, Godin, tot uwen voordeel sprack?
Dat was om dat hy sach wat u noch schoons ghebrack:
Hy gaft oock Pallas niet, maar Venus, die Goddinne.
De Goden die de deucht, na Goden aart, beminnen,
Die liefden Paris dies, dan ghy blijft even straf,
Om dat mijn broeder 't lot de sachte Venus gaf;
Ghelijck hem van Jupijn op Ida wiert gheboden
Door Mayae soon misschien, de wack're bood' der Goden.
Heylighe Venus! vrou, voetsterse vande jeucht,
Betoont toch eenmaal wat ghy godelijcks vermeucht.
Omhelst den blixem met u blancke poesel armen,
En maackt toch dat de Goon haar onsers toch erbarmen.
Streelt haar ghemoet, met u zo lodderlijck ghesicht,
En bidt haar dat mijn ziel van sorghe wort verlicht,
Met d'oorsaack van de sorch te wissen wt mijn sinnen.
Dat's, stuurt de Griecken t'huys voor datse Troya winnen.
Recht is het dat ick n gunstighe Venus smeeck,
Die Troyen zo bemint, om Paris, en dat bleeck,
Want ghy Goddinne self 'tghevecht voor Troya scheyden,
Doen Menelaus, en u Paris met haar beyden
Zo moedich kampten, om de wech ghevoerde Bruyt,
Daar ons dit swaar beleg en moorden noch komt uyt,
Zo dat ick my, eylaas! van elck een vind' verlaten.
Eerste bedriif. Sevende toneel.
Ibis. Polydorvs. Rey van Traciers.
Wat mach toch Polidoor dus eensaam hier gaan praten?
Wat gaat hy dutten toch, en waarom of hy sucht?
Of weet hy, denck ick, al het droevighe gherucht,
Dat hier van Troya loopt, en hoe 't is overwonnen?
Dat al voorseyt wierd' eer sy d'oorlooch oyt begonnen.
Onsal'ghe Polidoor, had u de Griecksche strijt,
Me door de doodt van noch meer quellinghen bevrijt,
Zo waardy luckich, noch behoefden niet te swerven
Wt 't Vaderlandt, noch hier als balling niet te sterven.
Ick swyghe liever stil, en spreeck hem van een saack,
Daar mee 'k (zoo 't moochlijck is) zijn jonger hert vermaack.
Lustighe Polidoor, ghy komt my luckich moeten,
Alzo mijn is belast de wack're Vorst te groeten
Wt name van zijn vrouw', van zijn ghewenschte lief.
Hoe dat zo mondeling?
Zo mond'ling sonder brief,
Alzo 'k er by gheval vlus dicht voorby quam wand'ren,
Vant ick haar met noch meer Juffrouwen by den and'ren,
Seer lieflijck kouten, en 'k vermoeden wel van wat.
'k Vermoedt oock Ibe wel, men praat nu niet dan dat.
Dan dat seg ick, dat my mijn harsens zo benevelt,
En in mijn banghe ziel zo pynelijcke krevelt.
En weet ghy der niet van? wat veynst ghy toch voor mijn?
Pleech ick dan immermeer beveynst voor u te zijn,
Dat ghy my Polidoor beschuldicht van mijn veynsen?
Ghy weet dan Ibe niet mijn droevighe ghepeynsen,
Die my verwinnen, en doen kermen om de doodt?
Wat ist dan Polidoor? ghebruyckt my in u noodt.
Wat soud' ick Ibe, neen, 't waar sekerlijck misbruycken.
Hoe mijn benauder Heer?
En kont ghy dan niet ruycken?
Is vrienden hulp ghenoech, gebruyckt dan dese vrient,
Die geen ding liever doet dan dat hy vrienden dient.
Heb ick zoo'n heuschen vrient daar ick niet op en gisten?
'k Wil sulcken vrient zijn gunst niet vruchteloos verquisten:
Ghelijck ick doen soud', waart se van my wiert besteet,
En icks' in heyloosheyt nu veel te laat versleet.
Men ken gheen vrient zo lang 't gheluck is lachent siende,
Maar inde noot. Dat 's eerst de proef-steen van de vrienden,
Toetst my dan op uw' noot, en vint ghy my in als
Niet in de daat als schijn, zo wraacktme dan voor vals.
Wat voor ghevaar soudt zijn daar in ick niet soud' streven
Voor u benaude ziel, en schencken hem mijn leven?
De toetsteen van mijn woort is edel jonger Heer,
De sneed' van 't Griecsche swaart, en 't punt van haar geweer,
Daar 't machtich Troyen niet, met zo veel kloecker helden,
Op kond' bestaan, noch na zijn rechte waarde ghelden.
Maar Troya leyt ter neer met al 't Troyaansch ghebouw'.
Waar is mijn Moeder dan, de Pargamasche Vrouw'?
In handen vrees ick van de wreede Griecksche Prinsen.
En hebbense dan niet de wrake die sy winsen?
Mijns Vaders, Broeders doodt? De Troysche Coningin
Bespottelijck ghemaackt den Grieck tot een slavin?
Ey jase, vrees ick, en die vreese doet my suchten.Ibis Wat weet ghy 't
                            Polydoor? Wt ydele gheruchten
Van 't klappich volck gestroyt, ten is misschien geen noot,
Want 't minste waar wort in elcks leughe mont vergroot.
En Polydoor 't sy waer; zo sweer ick u, de Griecken
In eeuw te volghen na met dese stale wiecken.
Neen, neen, bedroefde Prins de saack en lijdt geen last.
Bedaart, en draacht u dan gelijck 't den Prince past.
Laat 't smokende gherucht op 't Conings hert niet heften,
Dat niet beweghen moet, of self de slach al treften.
't Eel teughelt zijn ghemoet, 't set niet te grooten druck
In tegenspoet, noch 'tis niet dertel in 't gheluck:
Doet oock zo, jonghe Vorst, dan salmen aen u sporen
Hecubae soon te zijn, in Conings echt gheboren.
Vergheeft het my, mijn Prins, dat ick zo tot u spreeck.
De trotse deucht troost meer alst slappe vrouw-ghesmeeck.
Deez' moedicht het ghemoet, dat soeckt de moet te blussen,
En met een kintsch geween meent soet in 't slaap te sussen.
Verbeyt hier binnen dan een wtkomst van u saack,
Daar ick by d'eelien u wil leyden tot vermaack.
Ick ken my niet bequaam om by de edellieden
My te vervoeghen. Maar ick voel het my ghebieden
Van de beleeftheyt, dat ick daar in de ghewoont
Moet volgen, toch, mijn Heer, ick bid ghy my verschoont,
Zoo 'k my niet wel en hadt, vermits my de ghedachten
Zijn op ghetogen.
Nu mijn Heer, sy staan en wachten
Na niemant dan na u. Ick ley hier by u in
De Troysche Prins.
Rey T.
Dat 's wel na onse sin.
Mijn Heer wy staan ghereedt om ons wat te vermaken
Met dansen, om alzo wat door den dach te raken.
Ons schiede groote eer, zo veer mijn Heer behaacht
Onse gheselschap.
Hoe? wat is toch dat ghe vraacht?
Me-Vrouw en soud' my niet 't gheselschap welbehagen
Van edel-lieden trots? men hoort my dan te jaghen
Alleen niet wt deez' saal, maar wt het landt met een.
Mijn Heer en zijt ter toch niet qualijck in te vreen,
Dat ick deez' ed'le maacht, u Juffrouw, u onthouwe,
En val haar moeyelijck. Mijn Heer siet daar u Vrouwe.
Ick bid mijn Heer hy dans', ghelijck hy toch gedaan
Soud' hebben. Ick sal hier met Ibis sitten gaan,
En nemen veel gheneuchts in de ghevallicheden,
't Aanschouwen van Me-vrou, zo wel ghemaackt van leden.
Re. T.
Indien 't mijn Heer alzo behaacht, wy willen dan,
V ten ghevalle strack het dansen veerden an.
Mijn Heeren nu wel aan, begint om tijt te winnen.
Vat aan mijn Heeren, nu, de speel-lieden beginnen.
Ibis. Rey van Traciers. Polydoor.
Warwaart de banghe mensch sich ongheluckich keert,
Vervolcht hem droefheyt, die zijn swaricheyt vermeert.
Rampsal'ghe Polidoor, ken self het vriend'lijck lachen
Van zo veel vrouwen u een lachjen niet af-prachen?
Heeft dan de sorgh en vrees zo 't vrolijck hert beklemt,
Dat snaar-ghespel noch sang u 't suchten niet benemt?
De Goden laten my veel liever daad'lijck sterven,
Als zo te leven: maar sulck leven kenmen derven
Wanneer-men wil; want als een mannelijck ghewelt
Sich teghen ydel waan en quaad' ghedachten stelt,
Kan sulcken kinder vrees (ghebaart wt wanckel gissen)
Niet hechten op den mensch, ten waar een quaad' ghewissen
Van binnen woelden, en gheweldich overviel
Met ware doodt-vrees, een te lang vervloeckten ziel.
Maar kindsche Conings soon, noch jong en onbedurven,
G'en hebt door wil noch daat der Goden haat verwurven.
Onnodich, onghegront is dan dit swaar ghesucht,
Terwijl 't lichtvaardich seyt het ydele gherucht.
't Is waar, wanneer de Son ons s' avonts brengt de doncker,
Dat wy dan sien in 't West een yselijck ghefloncker,
En flickerende vlam omtrent daar Troyen leyt.
Dan immers weet ghy wel wat daar van is voorseyt,
En wat de sanghers hier te lande daar van singhen:
Of acht ghy 't segghen niet dan yd'le beuselinghen?
Haar segghen anders niet dan beuselinghen groot.
Mijn Heer de saack en heeft misschien geen groote noot.
Waarschijnlijckheyt brengt my daar van wel beter tyding.
Ick hoop ghy sult eer lang hier hooren met verblijding,
Heel anders wat. Mijn Heer zijt maar zo lang te vreen.
Hoe soud' ick konnen, ach! te vreden zijn? ey neen!
Ick laat u vrolijck hier, en ga mijn tijt besteden
Met treurich dencken in de droeve eensaamheden.
Ibis. Rey van Traciers.
Hoe welse 't licht in 't West ten besten legghen uyt,
Gheloof ick nochtans vast dat 't anders wat beduyt.
't Gherucht gheloof ick oock veel beter als het segghen
Van haar, die Gods gheheng lang van te voor uyt-legghen.
'k Gheloof sy raant te met lichtvaardich by gheval,
Dan weten van de saack te voren niet met al.
Siet daar de Meester, en de kloeckste van haar allen,
Die weet het na de sin van 't volck seer wel te kallen.
Die komt gheloof ick om de Coning van het landt
Te segghen of den Griek oock Ilion verbrandt,
Want's Conings dienaar draacht zijn kruysen, bogen, boecken,
Daar me'y de waarheyt noch sal inden hemel soecken.
Re T.
Siet daar de Coning oock bekommert inde saack,
En soeckt de waarheyt wt een leughenaars ghekaack,
Die waant te weten de verburghentheyt der Goden.
Tvveede bedriif. Derde toneel.
Mantis. Polymnestor.
Vermits de Coning, my, zijn dienaar heeft ontboden,
Heb ick met groot ontsich te komen my verstout.
Siet hier u dienaar, Prins, die de gheboden hout
Des wyse Conings, daar wy vreedich onder leven,
En wien den Hemel heeft dit luckich landt ghegheven.
Wat is de wil? wat is 't begeeren van mijn Heer?
Staat op en doet het gheen ick van u dan begeer.
Terwijl 't bedroeft gherucht ons brengt de leyde maren
Van Troyen, wild' ick wel de waarheyt weten garen,
Of 't oock, ghelijckmen seyt, is in den Grieck zijn dwang,
Die 't nu beleghert heeft wel neghen jaren lang.
Terwijl de groote Vorst wt my begeert te weten
Des oorlooghs wtkomst door den Hemel af te meten,
Daar in ick zo veel jaar met moeyten heb ghewrocht,
En heb mijn groot verstandt tot op die trap ghebrocht
Dat ick voor-segghen kan wt 't loopen vande starren,
Al wat ick wil, hoe seerse door den ander warren,
Zoo wil ick, en ick moet, ghehoorsaam doen 't ghebodt
Mijns Princens, ons gestelt tot over-hooft, van Godt.
Machtighe Coning, als God sich wat lijcks ging wenschen,
Greep hy vyer, water, lucht en aard', en bootsten menschen
Veel schoonder van ghestalt als hy noyt schepsel schiep,
Steyl op ten Hemel waarts, daar meest 't gedierte liep
Op poten, 't hooft om laach, na d'aarde toe gheboghen,
Daar maar den mensch alleen wendt met vernuft zijn oghen
Na 't Godlijck gulden huys, noch ken geen ander hooft
Als 't eeuw der eeuwen, dat hy steets met reden looft,
Daar 't slavich Vee niet doet dan redeloos na gapen:
En zijn den heerschen mensch tot alle dienst gheschapen.
En in den mensch alleen, dat godelijcke dier,
Smeulen de voncken van het goddelijcke vier;
Dies al te waardich om zijn leden wt te lienen
Tot beesten dienst, dan zijn slechs om den aar te dienen;
Waarom hy maar alleen heeft recht en slincker handt,
Sucht tot malkander, en een redelijck verstandt,
Dat wt zijn harsens stijcht tot boven by de Goden,
En brengt van daar 't geen tot wel-leven is van noden.
De mensch begrijpt alleen dat d'Hemel, zo goet gheefs,
De werelt niet en geeft ontydich, noch vergeefs,
Maar tydich, en tot dienst, en leert ons daar of kennen
't Natuurelijck gebruyck, hoewel haar veel gewennen,
Door misbruycks qua gewoont (den goe natuur ter spijt)
Tot s' Hemels onkun', dat in 't lustichst' van haar tijt,
Wanneerse nochtans meest en wackerst' mosten wercken,
Om op het recht ghebruyck der dinghen wel te mercken.
En dat heb ick gedaan in 't rijpste van mijn jeucht,
En pluckten doen de vrucht die 'k and'ren deel met vreucht.
Ghelijck het bilck en recht is dat ick sulcke gaven,
Niet by mijn eyghen self houd' vruchteloos begraven,
Maar mildelijck daar van mijn even menschen schaf.
Zo ras den grooten Grieck voor Troyen sich begaf,
Voorseyd' ick, vreghe Prins, dat doe de Griecken waren
Voor Troyen winneloos in neghen eerste jaren.
't Voorsegghen wierd' belacht, men hield' my doe voor sot:
Maar nu, nu 't thiende jaar haast wt is, voor een God.
En, alderwyste Prins, de droeve leyder maren,
Die voor twee daghen nu van Troyen hier al waren,
Heb ick ghestroyt: om dat ick Mars met Venus sach
Heel wt zijn spoor verdwaelt, dat meer na 't Oosten lach:
Want hy Diana doe (streeck houwent) moste volghen.
Maar door 't beleyt van den lichtvaardigh en obolghen
Zo wackeren Marcuur (die nu met Venus waar
Bestierder, voocht, en Heer van dit gheheele jaar)
Brack al der Goden rey, sy liepen sonder reghel:
Saturnus out en grijs, weerbastich en zo kreghel,
Die ginckten, en Jupijn die sach benaut en bars:
Venus omhelsden geyl den wrevelighen Mars,
En deed' de vuyle wil van desen ruwen grovert;
En in dien ooghenblick wierd' Ilion verovert.
Dat 's nu de derde dach dat in een uur de list
Verwan, daar op 't ghewelt had neghen jaar verquist.
Zo Godlijck is de mensch dat hy dit ken begrypen
Wt 's hemels loop, zo 'y maar zijn harsenen wil slypen
Op arbeyts slijp-steen, en 't vernuft met drachten wet,
In plaats van dat hy 't leyt op 's loome luyers bet.
En 't ghene dat ick nu gheseyt heb dat sal blijcken
Zelf aan der Griecken komst, die vast de seylen strijcken,
Alzo sy met haar vloot hier legghen onder landt,
Om 't matte volck wat te ververschen aande strandt.
Tvveede bedriif. Vierde toneel.
Polimnestor.
Vertreckt. 'k Geloof met angst, haar lant-gang doet my vresen,
Want 's achten my een vrient van Priamus te wesen,
Om dat ick hier zijn soon zo weelich heb ghevoet,
En hem zo veylich veur de Griecksche straf verhoet.
Was Polidorus mee gheweest in Troyae wallen,
Doen 't vande Griecken wierd' zo listich overvallen,
En had hem daar ghedoodt haar overwinnend' swaart,
Zoo'n had hy my nu niet met sorgh en angst beswaart
Voor al der Griecken haat, die 'k hier door ken behalen.
Want Agamemnon sal voorseker op mijn smalen,
Die velt-heer is van 't heyr, en Menelai broer,
Echte ghetroude man van Helena, en voer
Met Paris wt het landt, als hys' haar man ontschaackten,
Zo dats' hem oock het hooft van 't Griecksche Leger maackten,
Om de gheroofde vrouw' zijns broeders door het staal
Te gaan herhalen met de Griecken altemaal:
Die niet ghesint zijn om haar Legher op te breken
Voor dat zijt aan de lest van Troyae vrienden wreken.
Wat middel dan om my te vryen vande wraack,
Alzoo 'k door Polydoor een vrient schijn van haar saack?
En schijn daarom mijn Rijck seer sorchelijck te waghen,
Terwijl de korte tijdt gheen wtstel mach verdraghen.
Wech met het wtstel dan, en raatslaacht op de voet
Wat ghy u dan tot soen de Griecken daatlijck doet.
De swaricheyt is groot, of schijntse groot te wesen
In 't hert des suffen mensch? dat licht het schat doet vresen
Van 't lichaam dat het noch om wijt noch zijt en siet?
Voorseker ja. Want mijn kleynhertich hert verbiet
My trotse buuren gunst met voordeel te verwerven.
Hoe Polimnestor, wat? wildy dan willens derven
De rust, ghemack, en vre van al u goe ghemeent,
Die Troyae val beweent? dan weet niet watse weent:
't Beweent de misval van de schadelijcke buuren,
Wiens lasten 't neghen jaar in d'oorloch most besuuren,
Door 't trecken gins en weer van 't tochtich garnesoen,
Dat na de krijchs ghewoont toch niet dan quaat ken doen:
En daar van zijn wy vry, is Troya maar ghewonnen,
En voor de rest heb ick een goeden raat versonnen,
Daar mee 'k seer lichtlijck vel de doodelijcke pieck,
En haat, die my nu draacht misschien de groote Grieck.
De selfde die my doet voor 't Griecksche legher vresen,
De selfde moet my weer als een versoender wesen.
Dat's Polydorus, dien de Hemel nu verlaat,
En om zijn Vaders huys van elck een nu ghehaat.
Wel aan verloren mensch die beters niet ken erven
Als 't endt van u verdriet, door 't onverwachte sterven.
Wel aan dan Polydoor, u doodt is in deez' schee,
Die 't endt uws lydens baart, en mijn gheluck en vree.
Gheluck, alzo de doodt mijn erf-Heer sal verklaren,
Van al de schatten die 'k heb voor u te bewaren.
En vrede baartse my, want ick het herte win
Des rijcken Griecks, die 'k nu als naaste buur bemin.
Wat hoor ick? 't is hy self, daar komt hy droevich dutten.
Tvveede bedriif. Viifde toneel.
Polydoor. Polimnestor.
Ey Polymnestor! wie sal 't sackend' Rijck nu stutten?
Van wiens hulpsamen handt wort 't vallend' huys geschoort?
Mijns Vaders huys? dat nu, ick vreese, wort vermoort?
Van wie wort 'tvluchtich volck herbergich inghenomen?
Alleen mijn Heer van u, se sullen u t'huys komen,
Die 't bloeghe Griecksche swaart wt Troyen zijn ontvlucht.
Moelose kint siet daar dat 's 't endt van u ghesucht.
Wat mach't onsalich hert my nu noch meerder verghen?
De bleecke doot sal u, en d' uwen herreberghen.
Polid.