floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Mijns levens, en gy zult volkomen in ’t bezit
Van uwe wenschen konnen raaken;
Is schoonheidt, of is schat uw wit,
Gy kunt u meester van die alle beide maaken.
Gy zwygt? wel, wat of dit beduidt?
Gy schudt het hooft? Wat hapert’er? Wat reeden
Hebtge om mijn aanzoek af te slaan;
Heb ik u eenig leedt gedaan?
Waar schort het? aan mijn staat, geslacht, of goedt, of leeden?
Valt op mijn leeven, of mijn eer
Het alderminst te zeggen? ey, mijn Heer,
Voldoen wy alle beide ons wenschen:
Neem gy’t geen u behaaght; gun my, ’t geen ik begeer.
Ja wel, wat vindt men al verwaandheit in de menschen;
Dat Vrankrijk, ô dat Vrankrijk maakt,
Dat meenig op den doolweg raakt.
Waarom? mijn aanzoek is niet buiten het betaamen;
Ik zeg dat ik Mejuffrouw Leonoor
U overlaaten zal, zoo gy ...
Indien ...
My dunkt, jy zoud my op het lest
De wet wel stellen, en met eenen
Ook aan Lenoor; wel ja toch, dat waar best:
Of zy niet wist, wat haar te doen stondt, of te laaten.
Hoor, wat haar keur belangt, laat ons daar niet van praaten,
Zy heeft meêr zin in u, als my,
Dat weet ik wel; maar ’k weet daar by;
Indien haar Voogden hun beloften houwen,
Dat zy met niemandt, als met my, zal trouwen;
En wat haar aan haar eene Voogdt, mijn Neef
Geleegen is, dat geef
Ik aan haar zelve te bedenken;
Nochtans heb ik u haar vrywillig willen schenken.
’k Beken, ’k heb die vergelding niet verwacht;
Maar nu gy met mijn heuscheidt lacht,
Zal ik mijn zaaken op een and’re wijs voltrekken,
En lichtlijk u eens weêr begekken.
Altijdt vooreerst uw trouwen
Met Leonoor beletten.
Uw Zuster, die van u gevangen wordt gehouwen,
En niet een eerlijk man te woordt mag staan,
Uws ondanks deezen dag noch vryen gaan.
Ik wed van neen, en durfje ’t waagen,
Ik geef jou, in de plaats van deeze dag, acht dagen,
Waar in j’er niet eens spreeken zult.
Wie dan? Ja wel ’k verlies ’t geduldt.
Wat zegje Karel? durfje noch
Jou woordt gestandt doen, spreek.
Een woordt, een man; al ben ik niet gewent te wedden,
Ik moet m’er nu zien door te redden.
Wat, wat, Heer Karel, scheidt’er uit,
Gy zijt het quijt.
Wel dat ’s verbruidt,
Wat roert het jou? Gants selleweeken,
Dat jy jou snuit hier in moet steeken.
Ey, neef Eduardt, zwijg stil,
’t Is buiten u, laat hem maar wedden, zoo hy wil.
Hoor hier, om alle twist te weeren,
Wy zullen elk een zakje dukatons
In handen van Lenoor doen consingneeren,
En wie de wedding wint van ons
Zal allebey de zakjes strijken.
’t Is goedt, ik zal van stonden aan,
Om ’t geldt na huis toe gaan.
Holla, dat schut ik: neen, dat zou niet lijken,
Jy zoudme zoo een kans af kijken,
Terwijl ik hier bleef: neen Amice, zoo niet door
Te gaan: ik eerst: dat gaatje voor.
Lenoor, ik zalje strak twee honderdt dukatonnen
Doen brengen.
En ik ook, Mejuffrouw Leonoor,
Al geef ik het by na gewonnen.
Volkomentlijk; ik ben geheel gehouden in
Uw bystandt.
’k Heb Izabelle lang verzocht
Te vlieden van dien onbeschoften
Zieldwinger, onder trouwbeloften,
Die ik steeds by my draag, of ’t eens gelukken moght,
Dat zyze aanvaarde. In ’t endt is mijne beede
Verhoort, en heeft zy ’t my belooft;
Indien haar Broeder met een onverstandigh hoofdt
Ten haaren opzichte iets bespotlijks deede,
Dat teegen d’eer, en welbetaamlijkheidt
Zoo aanliep, dat zijn onbehouwen hoonen
Haar uit den huis vliên by de waereldt kon verschoonen.
Ik heb voorlang dan toegeleidt
En na geleegenheidt gewacht met groot verlangen,
Dat hy iets zoo onheblijks aan moght vangen,
’t Welk nu in ’t einde, zoo gy ziet,
Door deze wedding is geschiedt.
Maar, Karel, zijt gy niet verleegen,
Dat u de wedding niet wel slaage.
Niet met al;
Myn dienaar Heintje, die hier daadlijk koomen zal,
Weet daar toe honderdt duizendt weegen,
Om Geeraardt in de val*
Te lokken.
Maar zegme, Heintje, zoo gy ’t wedden
Gewonnen acht, hoe meentge u zelf daar door te redden?
Want Geeraardt, als gy weet, is gierigh, en niet min
Omzichtigh; hy zal t’huis wel maaken dicht te sluiten.
Hoe helpt gy Izabel daar buiten,
Of hoe brengt gy ’er Karel in?
Mejuffrouw, Geeraardt zondt, omtrent voor twalef jaaren
Een Neef na Spanjen, met een taamlijk kargezoen,
Op hoop van groote winst te doen;
Maar die is achteruitgevaaren,
En met een koninklijk Galjoen
Voorts na Oostinje toe; zoo dat men taal noch teeken
Van hem gekreegen heeft; ’k zal in die Neef zijn schijn
By Geeraardt komen, van heel groote dingen spreeken,
En ’t heele werk wel zoo besteeken,
Dat Karel, eer hy ’t merkt, by Izabel zal zijn.
’t Gelijkt mijns oordeels niet met allen,
Dat die Kozijn zoo onverwacht,
Terwijl de wedding staat, als uit de lucht kom vallen.
Daar is voor lang al op gedacht;
Ik deê voor zes of zeeven weeken,
Een Passasjier, heel Spaans gekleedt, met Geeraardt spreeken,
En zeggen dat zijn Neef met zeer veel schat,
Die hy in Kalikoet gewonnen hadt,
Te Kadiks weêr was aangekomen,
En daar by, dat hy hadt vernomen,
Dat zijn Kozijn op ’t overkomen stondt,
En groote rijkdom aan retoeren
Zou herwaarts met zich overvoeren;
Daar op maakt Geeraardt reeds zijn mondt.
O ja, de Meidt van Geeraardt, daar
Ik aan verlooft ben, heb ik zelf gebeeden,
Van zich tot zijnent te besteeden,
Voor vijftien gulden in het Jaar;
En ’t lukt juist, dat zijn oude dienaar Joris,
Die als Faktotum in het huis, en op ’t kantoor is,
Haar lief heeft, zo dat zy van hem te weeten krijgt,
Al watze weeten wil, wijl hy haar niets verzwijgt.
Hier kuntge lichtlijk uit besluiten,
Dat zy daar binnen tot ons voordeel niet verneemt,
Of wy luy weeten ’t straks daar buiten.
O ja, nu dunkt het my niet vreemdt;
Maar, zult gy die Kozijn wel lijken?
Dat weet ik niet; ’k heb goede moedt
Van Geeraardt leelijk op zijn neus te laaten kijken;
En lukt het niet, al eeven goedt,
Als van te vooren; ’k weet den bloedt
Door honderdt weegen, zoo dees vondt mist, uyt te strijken.
Maar ’k heb aan u noch eene beé,
Heer Eduardt, dat ik u als een Spek magh kleeden.
Ik zal ’t u daatlijk wel verslaan,
Alsge u verkleedt; ’t is om ons werk te helpen redden.
Maar eêr wy iets beginnen aan te gaan,
Zal ’t noodig weezen t’onderstaan,
Of Izabelle door dit malle wedden
Zich zelven meenen zal genoeg gehoont te zijn.
Voorzeeker, ’k zal in d’een of d’and’re schijn
Tot haarent binnen zien te raaken;
Mijn Heer, gy kunt, terwijl ik my verkleeden ga,
De kist en andre zeeven zaaken
Hier brengen doen, en haar de wedding kenbaar maaken
In eene brief, ik zal hier dra
Weêrom zijn, omze aan Izabel te geeven,
Met uwe troubelofte, en schildery.
IK zeg, Sieur, zoo gy ’t wedspul meent te winnen,
Zal ’t noodig weezen, dat men vijf zes wachters tracht
Te krygen, om ons huis van binnen
En buiten ga te slaan by dag en nacht,
En zoo uw Zuster te bewaaren.
Neen Joris, want dus doende zou de winst
Te duur staan, elk bewaarder zou op ’t minst
Voor elken dag een gulden hebben willen,
En dan de kost. Ik zoo veel geldt verspillen
Veur niet? ô neen, ’k denk daar niet an te tillen.
Daar boven diende men voor elken wachter noch
Een tweede wachter schier te houwen,
Die op den eersten paste, en toezag; want, och, och,
Men mag geen menschen meêr vertrouwen,
Zoo loos en boos zijn nu de tyden.
Maar nochtans moetje een middel kiezen,
Om ’t wedspul, noch jou Zuster te verliezen.
Ja Joris, ik beken, ’t is vol gevaar;
Want op Katrijn durf ik me niet verlaaten,
Die moet veur eerst het gat uit. Jor. Hoe!
Katrijntje weg, Sinjeur? waar toe?
Waar toe? wel hey, dat ’s ook een praaten,
Omdat zy om te koopen is.
Katrijntje, och! z’ is zoo trouw, als ik ben; dat is wis,
Ik sta daar veur; een kerk magme op Katrijntje bouwen.
Ja wel, ’k weet zelf niet, of ik jou al mag betrouwen;
’k Heb dartig jaaren by jou Vaader
Gewoont, en elf by jou. An wie kan jy jou nader
Vertrouwen dan an mijn? waar vreesje veur?
’k Vrees veur Katrijn, veur Izabel, veur jou,
Ja veur mijn zelf; want ziet, ik zou
Een vreesselijke aanvechting lijen,
Als Karel my tien, twintig pondt, of zoo
Kontant in speesie boô,
Ik was de wedding quijt, het geldt zou my verlokken,
Hoe veul te meerder jou.
Wel ja,
Met zoo veul geldt, en dat kontant is niet te jokken;
Zoo veul te weigeren is ommers zoo veul schaâ.
Dat weet ik niet, het raakt mijn hallef an mijn zinnen;
Want Izabel...
Die is al t’eerlijk van gemoedt,
Als datze een vrijer...
Ik vertrouw haar niet met allen,
Zy lijktme al meê wat vrijerziek te vallen;
Z’is jong, en onbedocht, als al dat goore goedt.
Maar liet men jou eens acht, of tien
Jakobuzen, of Soevereinen zien?
O neen, zoo waar ik leef,
’k Verriedtje niet, om al ’t goedt van de waereldt.
Geef
Me daar de handt op. Maar zel jy jou woordt ook houwen?
’k Mag’t je dan vertrouwen,
Ik moet doch wel; maar al mijn vrees is veur Katrijn.
Die hoeftme juist de wedding niet te zeggen;
Leg jy maar al jou zorg op mijn,
Ik zal het werkje wel beleggen,
Dat hy geen voet krijgt om het allerminste woordt
Met Juffrouw Izabel te spreeken.
Ik ken Katrijns humeur: zy hoort
Geweldig na me. ’k Heb heur dat al ofgekeeken.
Maar Joris, och myn hart dat beeft,
Twe honderdt dukatons, het is geen kleintje.
’t Heeft
Geen noodt, ik wil mijn kop of laaten hakken,
Sinjeur, zal ikje dat niet bakken.
Maar zonder wachters, datje ’t vat;
Want ik begeer geen kosten.
Verstaat zich, stelje maar te vreeden.
Je moet Katrijn ook niets belooven, niet een speldt;
Want ziet zy is mijn meidt.
Zoo doetze. Maar hoe zul jy ’t nu met Jochem maaken:
Ry jy na Haarlem; licht dat Karel op de koets
Zal passen, en jou Zuster onverhoedts
Anspreeken, en met haar an ’t vrijen raaken,
En dan was ’t heele werk verbrodt.
Dat vrees ik ook. Ik zel ’er wel een schot
Veur schieten, laat jy mijn dat varken wasschen.
Maar, als ik op het huis zal passen;
Diende ik de sleutel van de huisdeur in mijn maght
Te hebben.
Zoetjes, wacht;
Jy hebt gelijk, daar, pas het huis wel te bewaaren,
En maak het met Katrijn te klaaren,
Dat... maar daar is zy zelf.
SInjeur,
Daar staet een koets met paerden veur de deur;
Daar is al angeklopt, en ik docht op te maaken;
Maar ’k vondt de deur in ’t nachtslot.
Joris ga,
’t Zal Jochem weezen, laat hem by mijn komen, dra;
Maar loer met een eens, of zy ook ons huis bewaaken.
Katryn, wat Joris jou
Belasten zal, dat doe.
Neen, neen, betoon jou maar getrouw,
’k Zal op een halfje broodt niet kijken.
Wat is ’er dan te doen? je bent zoo kordiaal,
Zoo doende zou jy wel een quistgoedt lijken.
Hoor, Joris zal ’t jou altemaal
Wel zeggen, ga maar met hem binnen.
Die is boven denk ik; maar
Ik ben in groote zorgen,
’t Van huis gaan zul jy ons veur ditmaal moeten borgen.
’k Hadt staat gemaakt jou met jou beijen
t’Onthaalen na mijn maght, en zoo daar uit te scheijen,
Wel dat gaat ommers heel niet an.
Het is my hart’lijk leet, dat wil ik zweeren,
Heer Jochem: maar jy moet my ekskuzeeren.
’k Mag dan mijn koets, en mijn koetsier
Weêr na mijn plaats toe zenden, en doen zeggen
Dat zy het eeten van het vier
Ofneemen, en geen spit anleggen,
Indien ’t noch tijdt is, om dat ik tot t’avondt hier
Te blijven denk. Ik heb ook met een vriendt te spreeken.
Maar datje ons huuwlik dus zoudt willen laaten steeken,
Dat wil ik immers niet vermoên.
Neen, neen, is ’t malligheidt; heel niet; maar wel verstaande
Dat jy jou woordt ook houwen zult, aangaande
Van weegen dat jy niet een duit
Zult pretendeeren, als duwarie,
Geen bruiloft, of al wat men ordinarie
Gewent is meê te geeven an een bruidt.
Wel fiat naakt, rondtuit
Ik schenkze jou, en zal mijn Oom ook wel beweegen,
Dat hy der niet veel teegen
Zal hebben; want die goede man verstaat
Het meesten tijdt, als ik, en luistert na mijn raadt.
Wanneer jy nou de witten
Maar uit wilt doen, zoo zal men op het sluiten zitten.
Hoe eêr, hoe liever; maar ik bidje vindt niet vreemdt,
Wijl onze reis geen voortgang neemt,
Dat ik te middag hier blijf eeten.
Ik heb geen tijdt;
’k Hadt andersins met jou al lang al opgezeeten.
Maar ’k heb den heelen dag te doen, het spijt
Me zeeker.
Heel goedt; want ik heb niet ontbeeten; dat zal knap,
En fraaitjes in zijn werk gaan, zonder draalen.
Wat kost? het isme om ’t eeten niet te doen.
Om uw Zuster t’onderhouwen;
Want ziet, het staat nou op een trouwen,
En ’t is wel reeden, en fatzoen,
Dat wy malkandren eens voor ’t Huuwlijksluiten spreeken,
En zien, wat deugden, en gebreeken
Wy in malkanderen bevinden.
Zeg Izabel,
Dat zy zoo daadlijk of moet koomen.
Roepze eevenwel, dat ’s niet een beet,
Al was zy naakt, zy hoefde niet te schroomen.
Zeg, dat haar Bruidegom, die haar wel naakt begeert,
Beneeden is, en haar met zijn bezoek vereert.
Is dit heur Bruîgom? veel geluks, men Heer.
’k Wil hoopen
Dat ik het worden zal, en wou wel, dat ik ’t was.
Kom roep jy Izabel. Katr. ’k Was lang al heen geloopen,
Maar Juffrouw die is ook niet al te wel te pas.
Al weêr quaadt waater? wel dit lijkt de droes in speesie.
Ey, z’ is misschien beschaamt,
En wil niet, als gekleedt, verschynen, zoo ’t betaamt.
Ga, zeg datze of komt, of...
Men Heer, bruikt meêr diskreesie,
Als jy doet Sieur, en weet wel hoe het hoort.
Neen, kindt, blijf hier. Ey, laat uw Zuster zich met vreeden
Palleeren, en wat mooitjes kleeden;
’k Mag dat wel zien, mijn Heer. Ik meen
Het middagmaal met u te houden, en met een,
Gelijk ik strakjes zey, uw Zuster t’onderhouwen.
Maar zeeker...
Zie, of gyme noodt,
Maar hoor, ik moet je zeggen...
Gy zult het my voor dees tijdt niet ontleggen;
’k Vraag na geen lekkerny,
Schaf watge wilt, ik kom u by.
Pozito, genoomen
Ik schafte peekelvleisch, en anders niet een zier?
Wel, kom dan hier
Ontrent half twaalven weêr, begrijp je ’t?
Niet eerder,
Versta je ’t?
Maar teegen twaalven van
De taafel, vatje ’t?
Maar zie ik schaf niet meerder,
Verzinje ’t wel, als maar een schootel.
O gruwel! is dat Geeraardts keur?
Wel, Juffrouw, kon j’ ’er maklijk hooren praaten,
Daer jy op schildtwacht stondt, om ’t hoekje van de deur?
O ja, ’k heb niet een eenigh woordt verlooren
Van ’t geen ze zeiden.
My niet; de Knecht is droog; krijgt maar het minnevuur
Eens vat op hem, zoo zal hy wel te deegen
In liefde branden.
Ey, ’t is nu geen boertens tijdt,
Gy denkt niet, wat mijn ziel al lijdt.
’t Is lichtelijk ’t begin van meêr geluk; want Joris
Zeidt, dat om uwent wil de heele reis te loor is.
Maar ik heb order.... Izab. Zwijg, Monfreer komt.
Vind’ ik jou hier; ik docht, jy waart niet wel;
Die ziekte zal my al wat kosten Izabel,
Om jouwent wil krijg ik te middag gasten,
Wat doeje mijn al moeite, en kosten an!
Hoe ik, Monfreer? het waar my aangenaamer
Dat gy geen kosten deedt.
Maseur ’k weet geen bequaamer
In ’t landt te vinden, als ik u heb opgespeurt.
Stelje wat gelaatig,
Jou tanden waatren al, ik zie ’t wel, wacht jou beurt.
Te middag zulj’em zien, en spreeken,
Ik heb hem hier te gast genoodt.
Waer op, Sinjeur? Daer is maar een oudtbakken broodt,
In ’t heele huis.
Is vleisch by jou geen kost? zeg, snaversnel?
Wel,
Daar staat een heele ton in ’t pakhuis.
Wis,
Haar neus schuldt! ruikt de peekel niet, als pis?
Ik zeg, karonje, houje bakhuis,
Eêr ik het jou met vuisten sluit.
Zy slachten jou, het waaren vieze gekken,
En overgeeven lekkerbekken,
Loop, haal jy maar een stik, en zet het daadlijk by.
Waer by? daer is geen turf in’t heele huis.
Die pry
Weet niet te doen, als teegenspreeken,
Wat hoeft ’er turf? jy kunt wat kassen stukken breeken;
De wurm eetze anders op, zy zijn
Ons niet meêr noodig. Loop Katrijn,
Wy moeten nou de borst eens recht te deegen smeeren.
Wel overleidt. Katrijn, steek jy een stuk an ’t spit.
Wat praat is dit?*
Leen jy der maar een by de buuren.
Wat leenen wy de buuren toch? wel ja,
’t Zal al gereedt staen.
Peet Wybrig zaliger pleeg teegen ons te zeggen;
Hoort, kind’ren, arremoê zoekt list,
Maakt van de noodt een deugdt, als jou ’t vermoogen mist.
Ik weet goê raadt, geen beeter van je leeven,
Ik zelje een eindtje touw doen geeven,
Dat dan gespijkert in de schoorsteen voor het vuur,
En daar het vleisch an; ’t zal in anderhallef uur,
Met draaijen, alzoo wel als an een spit, doorbraaden.
’t Kan niet schaden;*
Daar veur is bier genoeg in ’t vat.
Kladdegat,
Wat schort ’er an: quam ’t niet eerst gisteren in de kelder?
Het is weêr helder,
En is ’t niet dik genoeg, zoo neem wat van die Stroop,
Die ’k uit de vaaten heb doen kuipen,
Die ’k korts na Vrieslandt zondt, die hebbenwe goedt koop,
En dichte by. Hy mag zijn hart met lekker zuipen
Ophaalen. Meng wat veul in elken kan,
Zoo ziet hy ’t voor varsch Rotterdammer an.
Twee ming’len, en zoo zuur gelijk azijn,
Wat kunnen die veul maaken?
Twee ming’len maar? dat ’s dievery,
Ik matze gistren noch, en vondt te naasten by
Vijf pinten.
Ik weet goê raadt, wy zellenze verlengen,
En met twee ming’len waater mengen.
Oudt Tonnevleisch an ’t spit, en zuure rosse wijn,
Gemengt met waater; wat, het zal te schandigh zijn.
Tot andre kost is nu geen tijdt, het is te laat,
Wy zellen voor de beurstijdt eeten;
Want Joachim heeft niet ontbeeten,
En zoo men zoo lang wachte, wat een praat,
Hy at licht alles op, dat ik hem veur zou zetten;
Geen tijdtverzuim zou ’t hem beletten.
Nu moet hy’t in een hallef uur, of min,
Of hakken, daar ik wel een oortje broodt by win.
Maar ’t is te slecht; was ik als jy, ’k zou vreezen...
Was jy, als ik; was ik, als jy,
Dan was ik maar een quistgoedt; deeze Pry
Maaktme altijdt, dat ik... maar de kost moet vaardig weezen
Omtrent half twaalven, repje wat,
Wy moeten op de beurs zijn, datje ’t vat.
In ’t Pakhuis staat een zak vol scheeps beschuit,
Katrijn, zoek daar de grootste brokken uit,
En leg die in een Schaal; ’k heb ook een hoop karstengen
Daar ginssen by een boom zien brengen,
Waar uit de Jongens wel de heele helft, of meêr
Half goeden weeten uit te pikken:
Haal daar een schoot vol van, en kom hier daadlijk weêr.
’k Zeg haal ’er maar een schoot vol van,
Lees daar de besten uit, en braa die in een pan.
Neen, blijf Katrijn. Monfreer, ’t zal immers schande weezen
Karstengen by een boom te raapen, en daar meê
Een gast t’onthaalen. Koop die liever.
Wel jy hebt altijdt wel te vreezen
Veur schande; acht jy’t gelt niet meêr,
Als zoo een zotte schandige eer,
Die noch op reeden rust, noch gronden?
Wie droes kan proeven, wat gekoft is, of gevonden,
Of opgeraapt.
Ik raad’ alleen Monfreer...
En wat weet jy van gasten nooden,
Of schaffen? Blijf maar hier, Katrijn,
Wy hoeven geen bankket, daar zal geen tijdt toe zijn;
Veur beurstijdt zullen wy noch van de tafel scheijen;
Jy kunt dan ’t braaden vleisch bereijen,
Gelijk gezeidt is.
Dat zel eerst smaaken; ’k vrees jou Vryer zal zijn vingeren
Tot an de knokkels toe opeeten.
Praatme van
Mijn Broêr, noch Vryer, noch van eeten.
Katrijn, ik wou veel liever weeten,
Dewijl ik ’t niet begrijpen kan,
Hoe dat om mijnen ’t wil de reis zou blijven steeken.
En ’t is een groot verschil,
Om mijnent wil een reis te maaken of te breeken.
Daer haapert iets, maar waer het vast
Mag wezen, weet ik niet; ik heb zoo daadlijk last
Van Joris, uit de naam van jou Monfreer gekreegen,
Dat hyme wel ekspresslijk liet gebiên,
Als dat ik wel te deegen toe zou zien,
Dat niemandt, wie ’t ook was, door geenerhande weegen,
Met u, van buitens huis, het allerminste woordt
Zou spreeken. Hy was zeer verleegen, en verstoort,
En praate van jou op te sluiten;
Ten waar hem Joris van mijn trouw,
Verzeekert had, en dat ik ’t zoo wel maaken zou,
Dat niemandt vreemdts jou spreeken zou van buiten.
Hy zeim’er by, dat hy de reedenen niet wist,
Noch hoe de zaaken leggen;
Ten minsten wou hy het niet zeggen.
Maar Karel zal misschien door d’een of d’andre list...
NEem Katrijn, Sieur Geeraardt zendtje
Dees roeste spyker, en dit endtje
Gespliste marling: maak het vast,
Gelijk als hy ’t jou strakjes heeft belast.
Wacht dan, tot dat ik by je kom,
’k Ben hier zoo daadelijk weêrom.
’k Breng een zakje dukatonnen
In konsingnasie tot Lenooren.
Kammen, brillen,
En messen, koopt ’er niemandt wat?
Ey Joris, ik hoor daar een Kraamer;
Koop nou het schaertje, datje mijn
Zoo lang belooft hebt. Breng hem by ons op de kaamer.
Je weet wel, dat Sinjeur....
Kammen
En brillen.
Zoo j’ em weg gaen laet,
En niet en haalt...
’k Beloofje...
Maar hoe zou Sinjeur zen zelf vergrammen,
Indien hy ’t wist.
Nou Joris doe haar zin,
Voor deeze reis, en laat hem in.
Kammen, fijne
Schaermessen, schaertjes, kristallyne
Gesleepen brillen.
Wel ik zweer
Jou, Joris, by mijn maagdlijke eer,
Zoo jy hem weg laet gaen, dat ik je van men leeven
Geen vriend’lijk woordt zel geeven.
Ey, hoor een reisje,
Ik zal hem haalen; maar zieme eerst eens vriendlijk an.
Wel, ’k zal het daadlijk doen, zoo vriend’lijk als ik kan;
Maar loop wat rasjes, als een man.
’t Is wel, ik zal hem binnen laaten;
Maar maak, eêr dat ik weêrkom, dat
De koop doch klaar is, en dat jy niet op het mat
Gevonden wordt, noch ook dat jou Sinjeur hoort praaten.
DIe Kraamer zal licht Heintje zijn, na ’k schat.*
My dunkt het aan zijn stem.
Wie weet of Karel ’t werk niet brouwt,
Dat wy niet nae de Hofsteê rijen?
MEjuffrouw, lang geteem
Wil nu de tijdt niet lijen,
Lees daarom straks dees brief, zoo’t u belieft, en neem
Een opzet, of gy al uw leevedaagen,
Door ongegronde vrees, en schijn
Van schand, wilt ongelukkig zijn,
Of met een eerlijk man een eerlijke uitvlucht waagen.
Dees brief, als gy die leest,
Zal u berechten wat Heer Karel hoopt, en vreest.
MEJUFFROUW,
Ik heb eindelijk uwen Broeder de grootste uitspoorigheidt des waereldts
							doen bedryven. Hy heeft met my om twee honderdt dukatons gewedt, dat hy
							u acht daagen lang zoo opsluiten zou, dat niemandt met u spreeken zal.
							Houw dan uw woordt, aanvaerdt mijne trouwbelofte, die gy beslooten zult
							vinden achter in mijn portret, dat ik u in plaats van een trouwpenning
							zend, en sta my toe, dat ik een middel aanwende, om bedekt in uw huis te
							komen, en u van daar, ten huize van mijn Nicht, te brengen, daar gy van
							alle opspraak zult bevrijdt zijn. Het staat nu aan u alleen ons beide de
							allergelukkigste of ongelukkigste van alle menschen, voor al ons leeven,
							te maaken.
Katrijn, hier zienwe nu de reeden
Van Geeraardts vrees, en al d’omstandigheeden;
Hierom sloot hy het huis zoo vast
In ’t slot; hierom gaf Joris u die last
Van my zoo vlytig te bewaaren.
Ey, verspillenwe geen tijdt;
Maar denk Mejuffrouw, welk een angst Heer Karel lijdt,
Zoo lang hy van mijn weedervaaren
Geen tijding heeft.
Wat zal ik doen Katrijn? och, och!
Wel Juffrouw, valt hier noch
Te twijffelen? ik zou ’t met Karel liever waagen,
Als al mijn leevedaagen
Met Geeraardt, of met zoo een ouwe Saggelaar
Geplaagt te weezen, ja,’k zou my niet eens bedenken?
Katrijn, gy hebt het vry goedt zeggen; maar
Bedenk eens, hoe ’t mijn goede naam zou krenken?
Met lang te denken gaat de tijdt voorby,
En gy raakt nooit uit uwe slaverny.
Hoe? die zich meester van uw heele vryheidt maakt,
Wat komt zulk een niet in de zinnen?
Nou Juffrouw, resolveer, eêr Joris
In huis komt.
Voor een Juffrouw van geslacht,
Als ik ben, dunkt my, dat het vry wat buiten spoor is,
Zoo weg te gaan. Och, ’t is al t’onbedacht!
Jy hebt jou maar gerust te zetten;
Maak van de noodt een deughdt.
Wel Heintje, zeg uw Heer,
Dat hy in ’t werk stel, wat hy kan, om ons te redden;
Dat hy mijn leeven, en mijn eer
In handen heeft.
Dit malle wedden
Bevrijdt uw goede naam veur opspraak by elkeen,
Die maar verstandt heeft.
Doe ’t oopen,
Ik vind het knipje niet.
Dat deê mijn Heer om reên,
Op dat men iets daar binnen kon versteeken,
Dat niemandt vinden zou, als die het kunsje wist.
Zoo gaat het op, Mejuffrouw; zie, daar is ’t
Ontslooten.
Laet ons van een schaertje spreeken,
’k Hoor Joris komen.
Als jy me biedt
Nou ras Katrijn, jy moet het neemen,
Of laaten; hier valt niet te teemen.
van ’t kantoor roepende. Joris, hey!
’k Hoor Sinjeur daar roepen, seldrementen,
Kom, kraamer, kom, gaa haastig uit.
Wel geef hem negend’halve stuiver,
En laet hem uit; ik houw dit schaertje.
’t Is wel zuiver
Geschildert.
Ik zouw ’er zijn gemoedt uit leezen;
De zeedigheidt...
En daadlijk hier. Wat magh hy daar bedrijven?
De droes! zoo hy weêr uitgaat, wel ik zweer....
Neen, neen, ik zie hem, hy komt weêr.
Wijl niemandt t’huis zal blijven,
Dan ’t Vrouwvolk, en dat jy, en ik uit moeten gaan,
Zoo dochtme diende ik acht te slaan,
Dat alles hecht was.
Geef de sleutel hier. Zy zouwen*
Jou wel bedriegen: ’k durf mijn zelven best betrouwen.
Je moet eens zien, wat nou het bankgeldt gelt:
Ik moet ’er iemandt oover schryven.
Maar ik ga metje, en moet eens hooren gaan,
Of ik van mijn Kozijn niets kan verstaan.
Ik kan op mijn kantoor niet blyven,
Zoo leidtme dat in ’t hooft en maalt,
Sints dat my kortling is verhaalt,
Dat hy van Kalikoet te Kadiks is gekomen.
’k Ga met jou daadlijk uit. Ik moet jou onderweeg
Wat zeggen, daar ik na vernoomen
Wil hebben; maar maak jy voor hallef elf
Weêr t’huis te weezen.
Kom, laat ik nou mijn zelf
Wat spoên, van stilstaan zel de tijdt niet lengen.