floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Gelooft ge, dat myn trouwen
Andromaché niet zoude in ’t heimelyk berouwen.
Hoe is uw’ geest dus met Andromaché belaân;
En wat gaat u haar’ vreugd, of haar misnoegen aan?
Heeft u Andromaché betoverd ziel, én zinnen?
Neen, neen, ’k was veel te goed, ik hield myne toorne binnen;
’k Scheen, toen ik by haar was, maar half gestoord, zy moet
Eerst weeten, dat ik bén doodvyand van haar bloed;
Ik zal haar, verr’ van my, als minnaar, aan te tieren,
Trótseeren, én myn’ haat den ruimen teugel vieren.
Steuntze op haar’ schoonheid, kom, zie, hoe ik ’t haar verleer,
Gaa, myn Heer, ga val voor haar voeten neêr.
Gaa zweer, dat gy haar mint, én aanbidt, por haar’ nukken
Tot nieuwe hoon, én laat u, als een kind, verdrukken.
Gy dénkt ligt, dat ik haar verschoone, met myn hart
Haar naaloope, én dat my alreê myn opzét smart!
Gy mint haar.
Zoude ik die ondankbaare beminnen;
Die hoe men haar meer vleit, hoe fierer wordt van zinnen?
Zy heeft nóch vrind, nóch maag, én hoopt alleen op my,
Die tégens plicht misschien haar’ zoon in ’t leeven ly!
Een vreemde! én slimmer, als een’ vreemde! die gevangen
Haar kind, myn’ ziel, én troon aan haar alleen ziet hangen!
En meer niet heb ik nóch gewonnen, wat ik tracht,
Als dat zy tót deeze uur my haar vervólger acht.
Maar ’k heb gezwooren, én ik zal de wraak voltrékken;
’k Wil ééns het doelwit van haar’ haat mét récht verstrékken.
Haar zoon zal sneuv’len. Maar hoe zal ze schreijen! hoe
Zal zy my lasteren, én vloeken, droef te moê!
Het is onmoogelyk, zy kan het niet aanschouwen,
Of zal ’t bestérven, én dat zou my eeuwig rouwen;
Niet minder, óf ik zélf een dólk stiet in haar hart.
Waarom belooft gy iets, indien u ’t geeven smart.
Waarom hébt gy terstond de zaak niet overwoogen?
’t Was nóch een overschót van ’t voorig médedoogen.
’k Dénk niet, dat gy myn’ toorn zo licht gestild gelooft.
Het was de flikk’ring van een’ vlam sléchts, die men dooft.
Kom gaanwe, al, wat gy wilt, zult gy op my verwérven.
Staat my by de Prinsés te gaan? zal ’t jongske sterven?
’t Is billyk, dat gy haar bezoekt, én viert, én vleidt,
En zweert....
Kom, gaan we, én doen we al ’t gene ik heb gezeid.
PYLADES, ORESTES.
BEdwing de woede van uwe afgepynde zinnen.
Zyt gy Oréstés, die zich altyd kon verwinnen?
Verdraag dan....
Neen, gy geeft me een’ buitentydsche raad;
De réden, Pyladés, wraak ik in deezen staat.
Te lang sleep ik myn’ straf, én afgemarteld leeven:
Ons staat Hérmioné te schaaken, óf te sneeven.
Ik heb ’t beslooten, én voer ’t uit, zo haast ik kan.
O ja, ik wil het zo.
’t Is wél, men schaak’ haar dan;
’k Stém ’t méde; maar bedénk, wélke aarde wy betreeden;
Gy geeft u veel te bloot door uwe uitzinnigheeden.
Stil tóch de oploopendheid van u ontrust gemoed;
Bedwing uw dreigend oog voor alles, wat gy doet.
Dit Hóf, de Hófwacht, zélf de lucht, én deeze wanden
’t Vliegt van Hérmionés, ’t vliegt al van Pyrrhus handen.
Verbérg ten minsten aan haar oog die dolligheid.
Durft gy haar zoeken in die staat? wat onbescheid?
Weet ik het? bén ik voogd van myne ontstélde zinnen?
Zy zyn me ontvoerd; ik zócht de ondankbaare hier binnen,
Om haar te dreigen, én haar’ minnaar, kwam ik hier.
Wat vruchten hoopt ge van dit raazen, én getier?
Myn Pylades, hoe kan een’ ziel ’t geweld verdraagen,
Dat op de reden stórmt met onweêrstaanb’re vlaagen?
’k Trouw mórgen, zegt hy, met Hérmioné, myn Heer,
En wil haar van uw’ hand, opdat ik u vereer’!
O hoôn! eer zal myn’ hand zich in het bloed des wreeden...
Gy noemt hem de oorzaak van uw’ ramp, ligt zonder reden;
En hy, door zyne plicht genoodzaakt, én geplaagd,
Verdient ligt meer, als gy, met recht te zyn beklaagd.
Neen, tót myn’ wanhoop heeft hy slechts deeze écht beslooten;
Had ik haar niet bemind, hy had haar lang verstooten.
Tót nu toe kon haar oog niet winnen op zyn’ ziel,
Nu trouwt hy haar, alleen, om dat zy my beviel.
O spyt! ik had haar weg, haar’ stuursheid was bewoogen,
Voor eeuwig waaren wy geweeken uit zyne oogen.
Haar hart, bestreeden hier van liefde, daar van hoon,
Ontbeerde een’ weig’ring slechts, én zy was myne, ô Góôn!
Zy zag haar’ dwaaling, hoorde Orestes spraak, én klagten;
qBeklaagde, én sprak my zelv’; wat kon ik meer verwachten?
Hoe dan, dus toornig, én ontzind
Op een ondankb’ren?
Nooit was Pyrrhus meer bemind.
Wat meent ge, schoon ze u zélf van Pyrrhus waar gegeeven,
Zy paaide u dan licht met een’ glimp, én waar’ gebleeven.
Geloof me, ik zoude uit spyt van dus myn’ min te zien
Gehoond, in plaats van haar te schaaken, voor haar vliên.
Hoe! wilt ge uw leevenstyd by zulk een’ vrouw verslyten,
Die u vervloeken zal, én eeuwig u verwyten,
Dat zy in Pyrrhus arm zou léggen blyde, én stil,
Zo gy niet....
Daarom is ’t, dat ik haar schaaken wil.
Hoe Pyladés, zou ’t haar na wénsch gaan? ik de smarte
Van eene onnutte woede omdraagen in myn harte?
Zoude ik verr’ van haar vliên, op dat ik haar vergeet’!
O neen, ik wil, dat zy de helft lyd’ van myn leed.
Te lang alleen gezucht, alleen beklaagd te weezen
Verdriet me, ik wil, dat my die wreede eens weêr zal vreezen:
En dat haar oog, gedoemd te schreijen tót in ’t graf,
Haar wreedheid weêr geeve al de naamen, die ’k haar gaf.
Die schoone naam heeft u gezantschap dan verkreegen,
Orest de Schaaker.
Wél, wat ligt ’er aan gelegen?
Schoon Grieken van myn’ zórg trok een’ gewénschte vrucht,
Trekt het een’ mind’re van myn’ traanen, en gezucht?
En schoon men t’huis myn hoofd mét lauw’ren wilde sieren,
Wat baat het my, zo ik tót spót ben van Epieren?
Maar luister Pyladés, ei hoor eens, hoe ’t my leit
Op ’t harte; ik heb een’ walg van myne onnozelheid.
Welke onweêrstaanb’re magt, wat Gódheên moogen haaten
De onnozelheid, terwyl zy ’t kwaad onstrafbaar laaten?
Al ’t leed dat my omringt, wyl ik ’t niet heb verdiend,
Verwyt den Góôn hunne onréchtvaerdigheid, myn vriend.
Ik wil hén réden tót die toornigheid verschaffen;
Der straffe eerst waerdig zyn, eer zy my te onrécht straffen.
Maar gy, myn Pyladés, hoe zyt ge zo geneigd
Te deelen in de ramp, die my sléchts wordt gedreigd.
Uw’ vrindschap heeft u lang gewikkeld in myn’ rampen;
Och al te lang! laat my alleen daar tégen kampen;
Schuw een éléndige, vlied Pyladés, én spaar
U zélve; ik héb nóch vrugt te hoopen van ’t gevaar;
Bréng aan de Grieken ’t kind, hét doel, daar zy naar haaken.
Ga heen sléchts.
Neen, laat ons Hérmioné gaan schaaken.
Een édelmoedig hart dringt op gevaaren in,
Wat kan de vrindschap niet gesteeven door de min?
Kom maaken wy den Griek fluks tót onze aanslag moedig;
De vloot is vaerdig; weêr, én wind is ons voorspoedig.
Ik weet een donk’re wég, én gang uit het Paleis:
Gy ziet, hoe ’t uitkomt op de zé na wénsch, én eisch.
Nóch déze nacht zal ik uw’ buit, eer dat we scheijen,
Door die verhoolen wég tót in uw schip geleijen.
’k Misbruik uw’ goedheid; maar wyt my dat misbruik niet,
Om ’t médelyden, dat gy hébt mét myn verdriet;
Mét my éléndige, wien alles gaat begeeven;
Van élk gehaat, én die myns ondanks blyf in ’t leeven.
Ach! kon ik u in een gelukkiger geval...
Ay veins maar, én ik zal voldaan zyn heel, én al.
Maak niet, dat voor de tyd onze aanslag wérd’ geweeten;
Gy moet Hérmioné, én haat, én min vergeeten
Alleen tót t’avond toe. Vaar wél, daar komt ze u by.
Verzéker my van haar; ’k verzéker u van my.
HÉRMIONÉ, ORÉSTÉS, CLÉONÉ.
NU hébt ge door myn’ zórg uw’ bruidegom behouwen;
De bruilóft wordt bereid, én Pyrrhus gaat u trouwen.
Zoo hoor ik, én dat gy my zócht, om ’t huwlyksfeest
Zélf voort te zétten; gy verplicht my op het meest.
Zo geeft gy hém uw hart weêr over, als voor dézen?
Wie had geloofd, dat hy niet ongetrouw zou weezen?
Dat zyne vlam zo spaâ zich openbaaren zou,
Hy weêr zou keeren, nu ik hém verlaaten wou?
’k Geloof, dat hy den Griek vreest stóf tót wraak te geeven;
Dat hém zyn voordeel, niet zyn’ min heeft aangedreeven;
En dat myn oog op u had grooter’ heerschappy.
O neen, hy mint u, én ’t is vrees, nóch veinzery.
Uw oog doet, wat het wil, wie kan die kracht verdraagen,
En zonder twyfel dacht gy hém niet te mishaagen.
Wat zoude ik doen, myn Heer? myn’ trouw was hém beloofd
Van Vader; mag hém die door my weêr zyn ontroofd?
Prinséssen moogen zich uit liefde in de écht niet geeven;
De eer van gehoorzaam zyn is ons alleen gebleeven.
’k Was immers vaerdig om mét u van hier te gaan,
Indien ’t niet aan myn’ plicht, maar wil sléchts, had gestaan.
Ha wreede, wist gy niet... Maar wélk een noodloos klaagen!
Uw hart was ’t uwe, én ’t stond u vry, dat op te draagen
Aan die gy wilde. Ik hoopte, én mist myn’ hoop haar wit,
Zo rooft gy my niet, maar misgunt my u bezit.
Ook is ’t myn ongeluk, niet gy, die ik beschuldig.
Maar ik misbruik uw’ gunst, gy zyt te zeer geduldig.
Het was uw’ plicht; ’t is waar. Wél is ’t de myne uw’ vreugd
Niet meêr te stooren mét myn’ klagte, én ongeneugd.
HÉRMIONÉ, CLÉONÉ.
WAt dunkt u van zyn’ toorn? was die niet zédig?
Waarlyk
Zy was ’t; maar ’t leed, dat zo verkrópt wordt, is gevaarlyk.
’k Beklaag hém, én te meer, om dat hy de oorzaak is
Van uwe trouw, die hém baart zulk een’ droefenis;
Want nóch waar Pyrrhus niet tót déze trouw gedwongen,
Ten waare Oréstés hém daar toe had aangedrongen.
Meent gy, dat Pyrrhus vreest? hy vreezen? wél, voor wien?
Een vólk, dat Héctór nooit durfd’ onder de oogen zien?
Dat vaak, om ’t afzyn van Achil in ’t hart beneepen,
Zyn schandlyk leeven bérgde in barrenende schépen?
Dat nóch Héléne aan Troje, én, zonder straf der hoon,
Zou vérgen, had haar niet gehaald Achilles zoon?
Neen Cléoné, myn héld is meester van zyn’ zinnen;
Hy wil, al wat hy doet; zyn’ trouw spruit uit zyn minnen.
Oréstés noeme my vry de oorspronk van zyn’ pyn;
Ik wil nu van zyn’ klagt niet onderhouden zyn.
Myn Pyrrhus keert weêrom, zég, kunt gy uit de trékken
Myns aangezichts de vreugd myns harten wél ontdékken?
Ként gy myn Pyrrhus wél? hebt gy wél van zyn’ daân
Gehoord? wat wond’ren! maar daer is geen téllen aan.
Hoe onversaagd is hy! hy weet niet, als van winnen;
Hy is bevallig, en standvastig in zyn minnen,
En zyn’ volmaaktheid....
Veins: u médeminnarés
Komt u haar’ spyt, zo ’t schynt, zelf klaagen, ô Prinsés.
Moet zy me nu verbiên myn’ vreugd in tóp te rékken!
Vertrékken we van hier.
ANDROMACHÉ, HÉRMIONÉ, CLÉONÉ, CÉPHISE.
Mêvrouw, wil niet vertrékken.
Zo immer nédrigheid bewoog een grootsch gemoed,
Zo zie hoe Héctórs weêuw valt Pyrrhus bruid te voet.
Ik kom u hier niet mét een weenend oog benyden
Een hart, dat zich aan u opóff’ren komt, én wyden.
Neen, door zyns Vaders hand zag ik ter neêr gevéld,
Op wien ik all’ myn’ hoop voor eeuwig had gestéld.
Die zuiv’re vlam, alleen voor Héctór aangestooken,
Is, toen myn Héctór sturf, met hém in ’t graf gedooken:
Maar ik héb nóch een’ zoon, én de ééne, óf de and’re dag
Bespeurt gy lichtlyk méde eens, wat een zoon vermag;
Maar ’k hoop niet, dat gy ooit zult weeten, wélk een lyden
Ons om ’t gevaar eens kinds, wat angst ons komt bestryden,
Wanneer van al de schat, die immer hart beviel,
De laatste ontroofd wordt aan een troostelooze ziel.
Ach! toen de Trojers, moê van tien jaar kryg te voeren,
Uws Moeders dood uit wraak in heete toorne zwoeren,
Maakte ik dat Héctór haar beschérmde; gy kunt nu
Het zélfde doen, bérg gy zyn’ zoon, het staat aan u.
Of vreest men voor een kind beroofd van hulp, én vrinden;
Laat ons een toevlugt dan op eenig eiland vinden.
Daar bann’ men my mét hém, ’k zal dérwaarts gaeren gaan
Hém schreijen leeren, én nooit na de wraak te staan.
’k Begryp uw’ droefheid; maar gy weet, Mêvrouw, myn’ plichten
Zyn, als myn Vader spreekt, het zwygen, én het zwichten.
’t Is hy, die Pyrrhus dryft tót de oorzaak van uw’ smart.
Maar gy vermoogt veel meer, dan ik, op Pyrrhus hart;
Zo die wil, dat uw zoon zal in het leeven blyven,
Dat hy het vonnis vélle, ik zal het onderschryven.
ANDROMACHÉ, CÉPHISE.
DIe wreede voegd de smaad nóch by haar’ weigering.
CÉPHISE.
Indien men Pyrrhus op haar’ raad eens onderging,
Eén’ lonk zou haar, én licht gantsch Grieken wérk bereiden:
Maar daar komt Pyrrhus zélf.
SÉSDE TOONEEL.
PYRRHUS, ANDROMACHÉ, PHOENIX, CÉPHISE.
WAar heen gaat gy me leiden?
Verwachtte de Prinsés my hier ter plaatse niet?
Zie, vermag myn oog op Pyrrhus iet.
Wat zégt ze?
Groote Goôn, hoe zyt ge dus verbólgen?
Elk vliedt voor my.
Laat ons Hérmioné gaan vólgen.
Waar toe dit zwygen, breek uw opzét, spreek den Héld.
Hy heeft myn’ zoon beloofd.
Nóch niet ter hand gestéld.
Zyn stérven is bestémd; ô onuitspreekb’re élenden!
Verwaardigt zy wél ééns haar oog na my te wénden!
Wat trótsheid!
Zie, myn’ klagt verbittert hém, kom straks,
Gaan wy van hier.
Men geef den Griek Astyanax.
Ay blyf; wat maakt ge? eilaas! gy waart tót nu de hoeder
Myns kinds, nu geeft ge hém ter dood; ay geef de moeder
Ook over, wien gy straks nóch uwe vrindschap zwoert.
Is alle érbarming zo uit Pyrrhus hart vervoerd?
Ik bid vergiffenis; ay Pyrrhus, spaar hém ’t leeven.
Uw’ béde komt te laat; myn woord is wég gegeeven.
Helaas! gy tartte flus om my zo veel gevaar.
Toen was ik blind, Mêvrouw; nu zien myne oogen klaar.
Toen stond het in myn’ magt Astyanax te bérgen;
Maar uwe trótsheid wilde aan my die gunst niet vérgen.
Nu is ’t te laat.
Deede u myn zuchten niet verstaan,
Hoe ’k vreezde, dat gy my uw’ bystand af zoudt slaan.
Myn’ staat kwam my in ’t hoofd, én wat ik was voordézen.
Vergeef het my, vreezde ik u moeijelyk te weezen.
Gy ként eens Konings hart. Ach! buiten u alleen
Omhélsde Andromaché nooit eens verwinnaars beên!
O neen; gy haat my tót in ’t binnenst’ van uw harte;
In ’t minste aan my verplicht te weezen doet u smarte;
Uw zoon zélf, nu het wit van uw’ beneepen’ ziel,
Waar ’t van uw’ haat licht, zo ik hém in ’t leeven hiel.
Verachting, haat, én hoon, ’t komt me al gelyklyk praamen;
Gy haat my meer, Mêvrouw, dan al de Grieken saamen.
Voldoe die êd’le toorn én voe die tót uw’ straf,
Ik ga, vaar wél.
Ik vólg myn’ Héctór in zyn’ graf.
Mêvrouw.
Héb ik hém nóch iets meerders voor te léggen?
Hy is de brón myns leeds; behoef ik ’t hém te zéggen.
Myn Heer, aanschouw, aanschou myn’ jammerlyke stand;
Ik zag myns vaders dood, ’k zag Troje in lichte brand;
’k Zag al myn’ broeders door het wreede lémmer sneeven;
Ik zag, hoe deerelyk myn Héctór raakte om ’t leeven;
Men voerde mynen zoon, én my gevangen heen.
Ik leef, én ly ’t; maar ’k leef, én ly ’t om hém alleen.
Ja, dat nóch meer is, ’k héb my zélven troosten kunnen,
Wyl ’t lót ons, in uw’ dienst te leeven, wou vergunnen.
’k Was bly, dat, wyl myn’ zoon, gesprooten uit een’ ry
Van Vorsten, dienen moest, diende onder uw’ voogdy.
Zyn’ kérker, maakte ik staat, zou hém tót toevlucht strékken.
Vórst Priams ootmoed konde uws vaders gunst verwékken;
’k Verwachtte van den zoon nóch meer bescheidenheid.
Vergeef ’t my, Héctór, heb ik my te veel gevleid;
’k Durfde op uw’ vyand niet, als dapperheid, vermoeden;
En dat hy was te fier, om op een kind te woeden.
Ach, was hy fier genoeg! en gunde hy ons ’t graf,
Dat myne plicht, én zórg aan uwe doodbus gaf;
Vereenigd in die tómbe, ons droevig leeven énden!
Ga, wacht me, Phoenix.
PYRRHUS, ANDROMACHÉ, CÉPHISE.
BLyf, Mêvrouw, én zie my aan.
Het kind, daar gy om schreit, is u nóch toe te staan.
Ik zie myns ondanks, door uw’ traanen te verwékken,
Dat zy tót waapens, om my te bevéchten, strékken.
’k Dacht, dat myn’ komst uw’ haat én toorne wétten zou.
Maar sla uw toornig oog eens op my neêr, Mêvrouw;
En zie eens, of het myn’ zweemt na een’ straffen réchter.
Waar zweemt het meer na, na uw’ toevlucht, óf bevechter?
Hoe port ge my dan, om u zélven te verraân?
Ter liefde uws zoons, min my weêrom, óf ’t is gedaan.
Ik zélf, ik noodig u, om hém het lyf te bérgen.
Zal ik al zuchtende u, Mêvrouw, zyn leeven vérgen,
Begeert ge, dat ik u om ’t jongske vall’ te voet?
Bérg gy zyn lyf, het staat aan u, zie, wat gy doet.
Ik breek de kétting van zoo veel’ gezwoorene eeden,
’k Haal op myn’ hals de haat van all’ de Grieksche stéden;
’k Verzénd Hérmioné, én druk haar zulk een’ hoon
Op ’t voorhoofd, in de plaats van een’ beloofde kroon;
’k Leij u ter Tempel, daar zy Koningin moest worden;
De Rykskroon zal uw’ kruin, in plaats van haare, omgorden;
Zyn dat aanbiedingen, die te verachten staan?
Mêvrouw, ik zég ’t u, gy moet heerschen, óf vergaan.
Myn hart, vol wanhoop, nu een jaar lang afgeslagen,
Kan die onzékerheid zyns lóts niet meer verdraagen.
Al lang genoeg gevreesd, gezucht, gedreigd, getracht.
Ik stérf, zo ik u mis, maar ook zo ’k langer wacht.
Bedénk u wél, ik ga; maar kom u straks geleiden
Tót in de Témpel, daar uw’ zoon my zal verbeiden.
Mêvrouw, daar zult ge my gedweeg zien, of ontzind,
U kroonen, óf het hart doorstooten van u kind.
Mêvrouw, ik wist wél, dat gy nóch, gelyk voordézen,
In spyt van Grieken, van uw lót zoud meester wezen.
Helaas! waar spreekt gy van? wat schiet my over, als
Te stémmen, dat men brénge Astyanax om hals.
Uw’ liefde is Héctór nu ten uitersten gebleeken.
Hy zoude uw’ straffe deugd licht houden voor gebréken,
Licht zélf u raaden aan tót die gedwongen’ trouw.
Hoe, dat ik Pyrrhus tót zyn’ naazaat kiezen zou?
Ja, om het hoofd zyns kinds niet te verwaareloozen.
Of meent ge, dat daarom zyn’ bleeke schim zou bloozen?
En hy u houden zoude uit eens verwinnaars béd,
Dat u weêrom zo hoog, als uw voorouders, zét?
U meester maakt van alle uw’ vyanden te gader?
Hém doet vergeeten, dat Achillés was zyn vader?
En al de daaden, die hy immer heeft verricht?
Dit wérk, schoon hy ’t vergeet, is my van meer gewigt.
My heugt nóch, wélk een’ dood myn Héctór moest bezuuren,
Die zonder lykeer wierd gesleept om onze muuren;
Hoe Héctórs vader door zyn staal viel voor myn voet
Aan ’t outer, dat hy vatte, én verwde mét zyn bloed.
Dénk eens, Céphise, dénk eens aan die nacht der nachten,
Die eeuwig den Trojaan zal blyven in gedachten.
Verbeeld u Pyrrhus eens; hoe mét een woedend oog,
Hy op het licht der vlamme, als dol, het hóf doorvloog;
Zich maakte een’ wég, door all’ myn broeders, die hy vélde,
En dus den Grieken een verdoemlyk voorbeeld stélde.
Hoe tróts de winnaar schreeuwde, én lust schépte in de klagt
Der stérvenden, wien ’t vuur, én staal om ’t leeven bragt.
Dénk, hoe ik was ontstéld, wanhoopende, én verlégen.
In zulk een’ schyn kwam ons Achillés zoon eerst tégen.
Dit zyn zyn’ daân, waarom ik steeds in traanen smilt;
Dit is de bruidegom, die gy my geeven wilt.
Hoe! zoude Andromaché deel hébben aan die schande?
O neen, hy neem’ veeleer ons tót zyne ófferhande,
Nooit schóld ik hém de schuld van zoo veel jammer kwyt.
Kom gaan wy dan uw’ zoon zien slachten, ’t is hoog tyd,
Men wacht alleen naar u. Wél hoe? gy schynt te schrikken.
Hoe moogt ge my met dit gedénken ’t hart doorprikken!
Céphise, zoude ik hém zien stérven? ik den zoon,
En ’t beeld van Héctór, all’ myns harten lust, zien doôn!
Hy is het eenig pand van Héctórs trouwe, én minne.
My heugt, hélaas! die dag, dat hy, te fier van zinne
Achillés zócht, een’ tógt, die my zo zuur bekwam,
Dat hy het kleine kind eerst in zyne armen nam;
Myn, liefste, zeid’ hy, wyl ik schreide, én hy myn’ traanen
Afdroogde, niemand kan zich onverwinlyk waanen.
Ik laat u onzen zoon, als ’t pand van onze min;
Indien ik stérf, dat hy in u zyn’ vader vinn’
Indien ’t geheugen van onze écht u ’t bloed in de ader
Verkwikt, zoo toon den zoon, hoe lief u was de vader.
En zoude ik lyden, dat men zo dat bloed vergiet’?
De Trooische Koningsstam ga in die télg te niet?
Ontménschte Koning! moet hy myne misdaad boeten?
Ik haatte u, maar zal hy die haat bezuuren moeten?
Verweet hy u de dood der zynen immermeer?
Nooit bragt de kénnis van zyn’ rampen hém zo veer.
Maar ach! myn zoon, gy stérft, houdt myne hand de dégen,
Daar u de wreede meê te slachten dreigt, niet tégen.
Zoude ik u sneuv’len zien, daar ik u rédden kan?
Gy zult niet stérven; ach! myn hart verschrikt ’er van.
’k Ga Pyrrhus spreeken; neen, myn’ staat wil ’t niet gehengen;
Doet gy ’t Céphise.
Maar, wat boodschap zal ik bréngen?
Zég, dat des moeders liefde, én zucht tót haaren zoon...
Maar zou ’t in Pyrrhus hart bestémd zyn hém te doôn?
Een’ dulle liefde zou die Pyrrhus zo vervoeren!
Besluit; zyn’ wéderkomst zal anders u ontroeren.
Wél, ga, verzéker hém...
Waar van? van uwe trouw?
Ach! is ze wél aan my, schoon ik die geeven wou?
O asch van Héctór! ô Trojaanen! ô myn Vader!
O zoon! geen doodsangst raakte een’ moeder immer nader!
Waar, Mêvrouw? én wat besluit ge dan.
Raad pleegen op het graf, én doodbus van myn’ man.
Eind van het dérde Bedryf.
IK twyfel niet, óf ’t is uw Héctór, die van binnen
Uw’ ziel beweegt, én dus verandert uwe zinnen.
Hy wil, dat Troje eens weêr verryze door de moed
Van dit gelukkig kind, dat hy u spaaren doet.
Gy hoort, hoe Pyrrhus u belooft het jongskens leeven:
Hy wacht alleen één woord, om ’t kind u weêr te geeven.
Mêvrouw, geloof zyn’ drift; om uwe wédermin
Verbandt hy roem, én staat, én plichten uit zyn’ zin.
Hy geeft u magt op zich, én all’ zyne onderzaaten;
Verdient die winnaar, dat men hém zo bits zou haaten?
Op Grieken is hy fél gebeeten om hunn’ wraak;
En neemt de zaak uws zoons ter harte, als zyne zaak;
Hy komt hunn’ woede voor; mist, om hém te bewaaren,
Zyne eygen’ lyfwacht; ja hy wil zich zélf niet spaaren,
Maar men verwacht u in de Témpel, om de Góón...
Ik zal ’er komen; maar bezoeken we eerst myn’ zoon.
Wat haast heeft dit, Mêvrouw? hier na zult gy hém kunnen
Bezoeken naar uw’ lust; wie zal het u misgunnen?
Geef aan uw’ gunst, én vreugd dan vry een open véld,
Als niemand uw bezoek meer gade slaat, óf télt.
O! wélk een’ vreugd is ’t, dat ge uw kind moogt op zien wassen,
Niet om, gelyk een’ slaaf, op zynen Heer te passen;
Maar als zyne ouders, om te heerschen, én gebiên!
Neen, neen, Céphise, gaan wy hém voor ’t laatste zien.
O Góôn! wat zégt ge?
Ach myn’ Céphise, ik zal my uiten;
En ’t geene ik in myn hart besluit voor u ontsluiten.
Uw’ trouw is my heel klaar gebleeken in myn’ pyn;
Maar béter, dacht ik, dat ik u bekénd zou zyn.
Kan ’t in u komen, dat ik ongetrouw zou weezen
Een’ Egemaal, wiens ziel in myne schynt verreezen?
Zoud ik zo veele doôn ontrusten gaan in ’t graf,
Uit inzigt van myn’ rust? gelooft gy my zo laf.
O neen, aan Héctórs asch héb ik myn’ min gezwooren;
Dies réd ik sléchts zyn’ zoon, die anders gaat verlooren.
Want Pyrrhus zweert my ’s kinds beschérming mét zyn’ trou;
Eene eed, waar méde ik my geheel te vréden hou.
Ik kén hém, hy is zo oprécht van hart, als héftig,
En wat hy immermeer belooft, volvoert hy déftig.
Ook steun ik op de wraak der Grieken; hunne haat
Zal Pyrrhus prikk’len tót beschérming van myn zaad.
’k Zal dan aan Pyrrhus, wien ik my moet overgeeven,
Het overig beloop verzék’ren van myn leeven.
Ik zal hém, mét de trouw te ontfangen van zyn’ hand,
Verbinden aan myn’ zoon mét eene onbreekb’re band.
Maar, dit gedaan, zal ’t aan myne eigen’ hand niet schorten,
’t Verfoeilyk ov’rig deel myns leevens af te korten;
My kwytende, terwyl ik schand, nóch opspraak ly,
Aan Pyrrhus, aan myn’ zoon, aan myn’ gemaal, aan my.
Zulk eene onnooz’le list heeft myne min verzonnen;
Hier toe heeft Héctór my in ’t énd beweegen konnen;
By wien myn’ veege ziel mét vreugd ten grave duikt,
Céphise, én ’t voegt u, dat gy my myne oogen luikt.
Ach! dénk niet, dat ik u zou kunnen overleeven!
Neen, leef, én wacht u dit gebód te wéderstreeven.
Uw’ zórg vertrouw ik al myn’ schat, én eenig goed.
Ach! leefde ge ooit om my, leef nu om Héctórs bloed.
Ay, weiger niet het bloed van Troie te bewaaken;
Want aan veel’ Koningen zult ge u hoognoodig maaken.
Hou ’t oog op Pyrrhus, maak, dat hy zyne eed niet breek;
En dat men zomtyds ook van my, is ’t noodig spreek:
Hou hém myn huwlyk, én zyne eed steeds in gedachten;
Dat hy uit plicht, én eer die eeden moet betrachten;
Dat ik, die mynen zoon, hém nalaat, élk doe zien,
Hoe ’k Pyrrhus acht, én dat ik haat, nóch wraak verdien.
Doe mynen zoon de daân van zyn’ voorouders kénnen;
En moedig hém langs die beroemde baan te rénnen.
Vertél myn’ zoon wat hén befaamd maakte, én gevreesd;
Maar meerder wat zy deên, dan wat zy zyn geweest.
Spreek hém geduurig van de deugden van zyn’ vader:
En zomtyds ook van my; helaas! wie raakt hy nader?
Maar dat hy op de wraak niet dénke, want hy heeft
Een’ meester, wien hy dank moet weeten, dat hy leeft.
Hy boog niet op zyn’ stam, al spruit hy uit de béste,
Uit Héctórs stam, hy is het overschót, het léste.
En om dat overschót raakte ik op ééne tyd
De prikkels van myn’ haat, én min, ja ’t leeven kwyt.
Vólg my niet, indien uw’ ziel, te stark bewoogen,
Zich zélf niet toevertrouwt ’t bedwingen van uwe oogen.
’k Hoor iemand, króp u in, én dénk dat aan uw’ trouw
Alleen hangt al ’t geluk van Héctórs zoon, en vrouw.
Het is Hérmioné; laat ons haar bitsheid vlieden.
IK kan niet dénken, wat die stilheid moog bedieden.
Gy zwygt, Mêvrouw, én schynt niet eens ontroerd van geest,
Schoon gy van Pyrrhus zyt zo slécht onthaald geweest.