floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Of uw genaâ, dan of de straf my is beschooren.
Helaas! myn Vader . . . .
Ach! myn Zoon! 'k omhels u, teêr . . . .
O welk een teken van u gunst gevoel ik weêr?
Of wat verandering kan ik in u bespeuren?
Zal uw gerechtigheid myn misdaad dood'lyk keuren?
Of uw barmhartigheid my die vergeeven? ach!
Zult gy, als Rechter, of als Vader, deezen dag,
Uwe armen my tot gunst, of boeijens laaten strekken?
Zie wat ontroeringen de liefde kan verwekken
Uit een omhelzing, die de laatste wezen zal.
Ontfang, myn Kind, in uw, en myn bedroefd geval,
De laatste tederheid van 't vaderlyk beweegen.
Weet gy uit welk een bloed gy 't leeven hebt gekreegen?
Ja, schoon ik 't heb ontëert, zo tuigt het myn gemoed.
Behield gy de edele beweeging van dat bloed?
Indien gy die niet ziet, 'k gevoel daar van de blyken
Door al myne aders heen.
Zal ook dat bloed bezwyken?
Vind gy u tot den laatsten en grootsten stryd bekwaam?
Ja, Vader, ja, ik zal geenszins myn heldenaam
Besmetten. Neen, ô neen! 't is lichter voor myn zinnen
De dood, dan het geweld der liefde, te overwinnen.
Kom, wapen u dan met standvastigheid, en 't leed . .:
Indien ik sterven moet, myn ziel is al gereed.
Uw strafplaats meê. Ga, ga, en breng uw hoofd daar heenen.
'k Zal met myn hart, terwyl myne oogen zullen weenen,
U volgen, daar ik zelf, veröordeeld meer dan gy,
Moet sterven, door den slag, die, zonder medely,
Uw dood verhaasten zal. Maar, ach! 'k ben aan myn staaten
Dit voorbeeld schuldig, tot het heil der onderzaaten
En aan myn deugd en hart dees eed'len tegenstand;
Aan uwen Broeder, die vermoord is door uw hand,
Dit groot Slagtöffer Doch ik onderschreef met beeven
Het vonnis van uw dood, dat ik aan hen moest geeven.
Zo noode spreek ik 't uit, als gy het noode hoort.
O neen! ik voel dat dit geluid myn oor bekoort.
Wel aan, voltrek het dan, ô Vorst! naar uw begeeren.
Myn hals is reeds gereed. Ik zal dien niet verweeren.
'k Heb uw geduld getergt, en al te lang geleeft.
De Schudige onderschryft het vonnis dat gy geeft:
Schoon ik myn laatste daad kon met den nacht verschoonen,
En, in de dwaaling van myn minnenyd, u toonen
't Vergryp in 't woeden van myn hand, die wel besloot
Des Hartogs ondergang, doch niet myn Broeders dood.
Ik tracht geenszins, myn Heer, u om genaâ te smeeken,
Schoon dat myn deugd en roem staan tegens myn gebreeken,
En de eed'le kloekheid van dees arm, die schraagde uw Staat,
Pleit' voor 't vergryp van een verschoonlyke euveldaad.
'k Zoek niet de dood te ontgaan: ô neen! 'k ly die geduldig;
'k Ben ze ook, als gy, doch aan een ander voorwerp, schuldig;
Gy aan myn Broeder, aan het recht, uw staat en deugd;
Ik aan den troon, en haat van een die 'k min. Wat vreugd!
Zy spreekt myn vonnis uit, niet gy. Terwyl myn zinnen
Gedwongen zyn, om haar volstandig te beminnen
Tot d' allerlaatsten snik myns leevens; in de pyn
Van 't sterven zal myn hart zo ongevoelig zyn,
Als ik gevoelig was in haaren haat te draagen,
Om dat myn dood noch zal haar schoon gezicht behaagen.
Terwyl uw hart reeds tot de dood zich heeft bereid,
Zo stap die dan te moet: sterf met kloekmoedigheid.
Wil op de plaats, alwaar de beul uw bloed zal plengen,
Ook by een prins'lyk hoofd een prins'lyk harte brengen.
Ga heen, berei u dan hier toe geheel, myn Zoon,
Op dat gy treên mogt naar 't schavot als naar een troon.
Tegen Frederik.
Gelei den Prins van hier.
Ladislaus, weggaande.
Wat smart trof my ooit nader!
Ach! Wenseslaus leeft, en ik, ik heb geen Vader!
O al te strenge deugd!
O vyandlyke pligt!
Onmenschlyk vonnis! daar natuur voor schrikt en zwicht.
'k Verlies myn Zoon, als ik myn scepter wil bewaaren,
En 't goddelyk gerecht verbied my hem te spaaren.
't Verkracht myn tederheid: en gy, myne oogen, gy
Verbergt uw traanen, en myn smartlyk medely.
Ik kan, als Vader, noch als Koning, niet beletten
Dit vonnis, en Natuur buigt eind'lyk voor de wetten.
O Poolen! zie of ik aan 't recht, en myn gemoed
Wel meer kan geeven dan myn' Zoon, myn eigen bloed.
Wenselsaus, Theodora, Kassandra, Izabelle, Lyfwacht.
Door welke wetten, ach! myn Vader, door wat reden
Kunt gy de wetten der Natuur zo wreed vertreeden?
'k Vernam het vonnis van den Prins met deerenis,
En dat de toestel van zyn straf reeds vaardig is.
Zal zonder Erfprins dan de Staat zyn? zonder Hoeder
't Gemeen? Gy zonder Zoon, en ik, ik zonder Broeder?
Beraad u liever: neem een weinig noch geduld.
Van deezen doodslag draagt de nacht, niet hy de schuld.
Ja, hy beklaagt, zo wel als wy, 't rampzalig dwaalen.
Wil uwe gramschap en gestrengheid dan bepaalen.
Zyn eigen misdaad straft hem zelf in dit geval;
En 't medelyden, dat zyn dood herroepen zal,
Is recht een Konings deugd: en gy zult, door 't vergeeven
Der schuld, in meerder lof, en minder laster leeven,
Dan van een straf, daar zelfs uw ondergang in legt.
De gramschap is veeltyds 't momäanzicht van 't gerecht.
Al 't Aardryk, dat zo wreed een vonnis moet verdoemen,
Zal 't nooit een Konings pligt, maar 't woên eens Vaders noemen.
Elk mort. Natuur spreekt u voor hem, met duizend reên.
Kassandra zwygt. 't Belang van staat en myn gebeên
Verwonnen eindelyk hier toe haar fiere zinnen.
Nu hoeft uw Zoon niets dan zyn Vader te overwinnen.
Ik kwam u wederom aanmaanen tot de wraak:
Maar, 't is me onmoogelyk te oordeelen welk een zaak,
Zo tegenstrydig aan myn zinnen en gedachten,
't Vuur van myn wraak bluscht, en myn gramschap kan verzachten.
De boeijens van den Prins, de zuchten, het geween
Van Theodora, en het morren van 't gemeen
Bestryden, met geweld, de leevendige smarte,
Die 'k om myn Minnaar voel in dit rampzalig harte.
't Is overwonnen en beroerd, myn Heer. Schoon ik
Sterf om myn Bruigoms dood, op yder oogenblik,
Wel duizend dooden, door myn droefheid aangedreeven.
'k Zwyg echter, en ik stel weêr aan uw keur het leeven,
Dat gy my hebt belooft, en dat ik heb begeert.
O waarde Minnaar! die aan my het sterven leert,
Ik zal, in plaats van 't bloed dat gy niet kunt genieten,
Om 't uwe te voldoen, het myne zelfs vergieten.
Kunt gy wel twyfelen, Mevrouw, en gy, myn kind,
Dat ik, als gy, niet tot genaâ zou zyn gezind,
Daar 'k door zyn vonnis ben veel meer dan hy verweezen?
Doch, schoon de smart nooit zal in 't Vaders hart geneezen,
Die 'k om zyn wreeden dood zal voelen tot myn graf,
'k Denk echter dat ik ben een Koning, die de straf
Van 't kwaad uitvoeren moet, naar het vereisch der wetten.
'k Zal, zo ik 't hem vergeef, myn kroon met schand' besmetten:
En licht, Mevrouw, dat dan myn leeven, en uw eer
Niet zal verzekerd zyn. Zyn drift legt wel te neêr:
Maar hy, die nu schynt zo eerbiedig te bedekken
De vlam, welke uw gezigt kon in zyn hart verwekken,
Kan morgen, trotser en verwoeder als voorheen,
Toeleggen om uw glans en glory te vertreên,
Misschien dat haast zyn hand, gewoon myn bloed te storten,
Gewapend zyn zal om myn leeven te verkorten.
Het medelyden dat hy maakt in uw gemoed,
Is waard een eed'le ziel, die 't kwaade loont met goed;
Maar ik moet straf zyn, om te heerschen met vermoogen.
'k Ben aan de deugd verpligt, in weêrwil van uw poogen,
Dat ik u recht geef voor zo veel geweld en hoon.
Wenseslaus, Theodora, Kassandra, Frederik, Izabelle, Lyfwacht.
Hoe houd de Prins zich nu?
Gelyk uw Zoon.
En op dit oogenblik vertoont hy eed'le blyken
Van een grootmoedig Prins, wiens hart nooit kan bezwyken.
Een heldenäart blinkt in zyn wezen, en zyn jeugd
Bereid zich tot de dood, met zo veel pracht en vreugd,
Als of hy zou terstond naar 't huw'lyksaltaar treeden.
Hy, overwonnen door uw magt, en door de reden,
Is in geen staat meer om myn keur te wederstaan,
Die gy begeert dat ik zal eischen voor myn daân.
'k Verzoek het loon nu van myn arbeid weg te draagen.
Eisch wat gy wilt. Daar 's niets of't zal aan my behaagen.
'k Eisch 't leeven van den Prins, voor 't loon aan my beloofd.
Hoe! 't leeven?
'k Heb uw woord, rechtvaardig Opperhoofd,
Tot een geheiligd merk van uw belofte ontfangen.
Hoe, Hartog, stelt gy u ook tegens myn belangen?
En overvalt gy meê het vaderlyke hart
In 't voordeel van zyn Zoon? Het is genoeg benard,
Verlegen en ontsteld: 't weet nergens zich te keeren.
O Hemel! . . . Maar wie dacht dat gy dit zoud begeeren!
Dat uw genade toch dit bitter recht verzoet'.
De gantsche Staat, dien hy, na u, regeeren moet,
Is hem 't kwytschelden van een misdaad dubbeld schuldig.
Die smeekt u, door myn moed, daar't volk roept ongeduldig,
Om 't leeven van uw Zoon. Zyn zaak, in deezen stand,
Is een gemeene zaak der kroon, en 't gantsche land.
't Recht moet niet even straf altoos gehandhaafd wezen.
't Word om zyn strengheid van alle eeuwen meer mispreezen,
Dan om zyn zachtheid. 't Geen de gantsche Staat met kracht
Van u begeert, is dat wel meerder in uw magt?
Moet dan zyn Vader 't laatst tot zyn genaâ besluiten?
Wenseslaus, Theodora, Kassandra, Frederik, Octavius, Izabelle,
						Lyfwacht.
't Gemeene volk, myn Heer, is spooreloos aan 't muiten
In 't voordeel van den Prins, en nadeel van 't gerecht.
't Begeert geenszins dat uw genaâ hem word ontzegt.
Zy hebben met een drift, onmoogelyk te keeren,
Reeds 't wreed schavot vernielt, daar zy het al verheeren,
En roepen, schreeuwende, u om zyn vergiff'nis aan,
Op dat gy hem zoud van zyn boeijens straks ontslaan;
Betuigende algemeen, door innerlyk ontfermen,
Te willen sterven, of zyn leeven te beschermen;
En, zo gy niet terstond besluit hen te voldoen,
Vrees ik het uiterste van hun baldaadig woên.
Ik heb vergeefs getracht dit muiten in te toomen,
En hun geweld . . . .
Ach! 't is genoeg, laat hem hier koomen.
Ocatvius binnen.
't Vuur van uw gramschap is dan eindelyk gesmoord?
Ja, ja, myn Dochter; ja, Kassandra, ja, myn woord,
Ja, volk, en gy, Natuur, zult eindlyk zegepraalen.
Ik zal, ik moet myn wil naar d' uwen wel bepaalen.
Wenseslaus, Ladislaus, Theodora, Kassandra, Frederik, Izabelle, Octavius,
						Lyfwacht.
Door welk een groot geluk . . . .
Staa op, Prins. Deeze kroon,
Die 'k wil dat zonder vlek zal blyven even schoon,
Is 't eenigst middel 't geen behouden moet uw leeven.
Ik kan onmoogelyk de misdaad u vergeeven,
En u behoeden voor den dood, zo lang ze my
Zal toebehooren met het recht der heerschappy.
Uw hoofd moet vallen, of gekroond zyn: 'k moet u straffen,
En aan uw Broeders bloed gerechte wraak verschaffen;
Of stellen 't koninglyk gebied in uwe hand;
Dit wenscht de Staat en 't hof. 't Gemeen, in deezen stand,
Eischt met uw leeven, dat ik niet meer zal regeeren:
't Komt uw vergiff'nis, met myn kroon, gelyk begeeren;
Want zy, die willen dat ik onrechtvaardig 't kwaad
Zal zonder straf gerust aanschouwen in myn Staat,
Die willen langer niet myn ryksbestier gedoogen.
't Gerecht is de eerste steun van 't opperste vermoogen,
En voor de Vorsten een Vorstin van alle deugd.
Regeer hier door den Staat in d'opgang van uw jeugd.
'k Heb recht daar toe, dat ik, in deeze hooge jaaren,
De kroon neem van myn hoofd, en die zette op uw hairen.
Dus geeve ik u, myn Zoon, een Vader met myn Ryk.
Wat 's dit, rechtvaardig Vorst? en welk een edel blyk . . .
Dien naam behoudende, kan ik u niet behouwen.
'k Wil zulk een staat niet meer bezitten, noch aanschouwen,
Die my uw Rechter maakt. 'k Gedenk daar aan met pyn.
Weest gy dan Koning, Prins, en ik zal Vader zyn.
O welk een voordeel voelt myn ziel door dit verkiezen!
Om u te houden zal ik slechts een naam verliezen.
De gantsche Staat, het Hof, en 't volk in 't algemeen,
De Hartog, zelfs Kassandre, uw Zusters bang geween,
Begeeren dat ik u genade zal betoonen;
En 't muitend volk dwingt my dat ik u zal verschoonen.
Ja, Freedrik eischt dit zelfs voor 't loon van zyne daân.
Nu 't yder wil zal ik 't niet langer tegenstaan.
Een Zoon is my meer waard dan scepter, kroon en staaten,
Die, 'k zonder moeilykheid, met blydschap, kan verlaaten,
Om 't leeven hem noch eens te schenken in den nood.
Zo gy, verlossende my van een wreeden dood,
Niet kunt myn Vader en myn Vorst zyn, als voor deezen,
Kan ik, dan, stellende u de wet, uw Kind wel wezen?
'k Verwerp met reden dan deeze aangebooden kroon.
Verlaat veel liever my, myn Vader, dan uw troon.
'k Begeer dien nimmer weêr: hy kan my niet bekooren:
Want zonder dit sieraad zo is uw hoofd verlooren.
Dit koninglyk sieraad, daar alle glans voor zwicht,
Zal ik voor eeuwig uw genade zyn verpligt.
'k Behouw de kroon, doch om uw wetten uit te deelen.
'k Zal Koning zyn in naam, en volgen uw beveelen,
Gelyk een onderdaan, die steeds u eeren zal.
Hy omhelst den Hartog.
Door welk een groot geluk, en onbekend geval,
Heer Hartog, heb ik van uw edelmoedigheden,
Uw trouw en dapperheid, genooten, buiten reden,
De zorg die gy voor myn verlossing hebt getoont?
Hoe kan uw deugd genoeg geroemd zyn en geloond?
'k Heb loons genoeg, nu gy het leeven houd, ontfangen.
'k Verzoek, ô Vorst! dat gy een bede aan myn verlangen,
Is 't moog'lyk, toe moogt staan.
Uw verlof,
Op dat ik mag terstond vertrekken van dit hof,
Om uw bedekten haat op my niet meer te voeden;
Haat, die myn diep ontzagh met een verkeerd vermoeden
Heeft aangeschouwt, en 't vuur . . . .
Neen, Frederik, ô neen!
Gy zyt uw zorg den Staat verschuldigt als voorheen.
Ik stel des Prinsen twist als Koning, uit myn zinnen.
Zoude ik rampzalig dus myn Ryksgebied beginnen?
En my berooven van zo sterk een Staatspylaar,
Die Poolen heeft gered in allerley gevaar,
Door welkers krygsgeluk het onze eerst is begonnen,
En al 's Ryks vyanden bevredigd, of verwonnen,
Daar elk den bliksem van zyne oogen tracht te ontgaan,
Ja, gantsch Europe vreest, en bied den vrede ons aan?
En wilt gy, met u zelf, myn Staat dien stut onttrekken?
Wat zoude uw afzyn my al ongeluk verwekken!
Myn eenigste geluk is dat gy blyft, en de eer
Strekt van myn kroon, die 'k niet zo hoog als u waardeer;
En mogt uw zin met myn verkiezing evenaaren,
Ik zou, door 't huw'lykslot, u met myn Zuster paaren,
Om onze vriendschap, tot meer glory van myn land,
Gantsch onverbreekelyk te maaken door dien band.
Ik zou vergeefs, myn Heer, naar zulk een huw'lyk wenschen,
Waar door ik zyn zou de gelukkigste aller menschen,
Na dat haar schoone mond, door een gestrenge wet,
De eer van haar dienst my heeft verbooden en belet.
'k Zou u beveelen 't vuur van uwe min te dooven,
Myn Heer; maar 's Konings wil gaat mynen ver te boven,
Die myn bevel verbreekt, nu hy my aan u geeft.
Dit hart, dat weêr op nieuw, door zo veel gunst, herleeft,
Word van den zelfden mond, die 't kwetste, in 't eind geneezen.
'k Zie, na een donk'ren nacht van wanhoop, weêr verreezen
Den dag van hoop en vreugd, daar 't goddelyke licht
Van uw aanminnig en bekoorelyk gezicht
Reeds schept een hemel in myn ziel, nu 'k opgetoogen
My zelf naauw ken, en sterf van blydschap voor uwe oogen.
Myn Heer, dit is de prys, daar myn vermeetelheid
Zo lang heeft naar getracht, voor 't loon my toegezeid.
Gy, die myn keur als Prins belette, geeft als Koning
My, tegens alle hoop, 't beminde tot belooning.
Gedoog, Mevrouw . . .
Rys, Prins.
'k Ontfing, om u alleen,
De kroon en 't leeven, die 'k met alle eerbiedigheên,
U opdraag, en ik wil veel liever rustig sterven,
Dan dat ik leeven zou en uwe liefde derven.
Hoe! daar myn Minnaar door uw woede wierd vermoord,
Die Minnaar, door wiens deugd ik teder was bekoort,
En na wiens dood dat ik onmoogelyk kan leeven,
Is 't my niet moogelyk om deeze hand te geeven
Aan de uwe, rookende van dat beminde bloed,
Wiens weêrschyn heden noch verwekt een rooden gloed
In myn verbaasd gelaat.
Wil onder nieuwe wetten
't Voorledene ongelyk vergeeten en verzetten.
Verkeer uw haat, nu hy geen Prins meer is, in min.
Daar 'k u een Koning geef, geef ons een Koningin.
Ik kan, die Weduw des Vermoorden ben, nooit trouwen
Den Moorder, zonder schand'. Neen, 't zou my eeuwig rouwen
Dat ik . . . . .
De tyd . . . .
De tyd verlicht my nooit van druk.
Laat toe, ten minsten, dat ik hoop op dit geluk,
En dat myn traanen, myn gebeden, onder 't minnen,
In arbeid gaan, om eens te maaken dat uw zinnen
Gevoelig worden van myn klagten, druk en pyn,
Tot dat uw liefde zal de prys der myne zyn.
Laat ons den Lykpligt aan uw Broeder gaan volbrengen,
En onze traanen op zyn graf voor 't laatste plengen;
My troostende in zyn dood, als ik in u, myn Zoon,
Zal zien een waardigen Bezitter van den troon.
Einde van het Vyfde en Laatste Bedryf.
MDCLXXXVI.
Rodd'rick ende Alphonsus
G.A. Bredero: Rodd'rick ende Alphonsus. Amsterdam: Cornelis Lodewijcksz.
						vander Plasse, 1616.
Almijn
Geeraldus
Griet Smeers
Haalna
Kamenier
Ferdinandus
Nieuvven-Haan
Orondatus
Rodderick
Chooren
G.A. BREDEROOS Treur-spel Van RODD'RICK ende ALPHONSVS
Eerst ghespeelt op de Amsterdamsche Kamer, in't aar 1611. Ende daar na
					vervat 1616.
Op de Reghel:
De Vrunden moghen kyven;
Maar moeten Vrunden blyven.
t'Amsterdam.
Voor Cornelis Lodewijcksz. vander Plasse, Boeckverkooper aande Beurs, in
					d'Italiaansche Bybel. Anno 1616.
Den Edelen, Erentfesten, Hoogh-geleerden, VVel-vvysen, seer Voorsienighen
					Heere: mijnen Heere D. Huyghe de Groot, eerste Raadt en Pensionaris der Stadt
					Rotterdam.
MYn Heere,
Onsen ghelaurierden Poët, en vvel vvaardigen Drossart van Muyden, Pieter
					Cornelisz. Hooft, seydt yevvers in zijn Princelijck en lieflijck Spel van
					Granida aldus:
Hoe wel een Edel hert van uytghenomen sinnen,
All' Edel herten vroom en deughdsaam moet beminnen:
Soo heeft nochtans natuur ghehecht aan ons ghemoet,
Een treck die verre d'een voor d'ander kiesen doet.
Vvven onderdanighen Dienaar ende Vrundt,
G. A. Bredero.
Voor-reden aande Liefhebbers der Nederlandtsche Rijm-kunst.
So verscheyden (waarde Leser) als alle Menschen verschelen inde wterlijcke
					gedaanten des aanschijns en des lichaams, alsoo verschillen sy oock innerlijck
					inde ghemoeden en sinlijckheden: Dat dit waar is blijckt klaarlijck aan de
					sonderlinghe veranderinghe der ghenegentheden, een yeg'lijck heeftet syne; daar
					hy natuurlijck toe ghetrocken en bewoghen is. Ick en ben niet van sin u hier te
					vertellen de besonderheden van dien, maar wel, dat ick u vrymoedigh wil belyden,
					dat ick van mijn kindtsche beenen af boven alle andere soete Tijtkortinghe de
					lieffelijcke Poesye hebbe verkoren, ende alle 'tsins alsulcke Ghesellen ghesocht
					en bemindt, die my hier in ghelijck waren, om met haar in plaats van andere
					ongheoorloftheden te onderhandelen, waar in ick waarlijck soo gheluckigh ben
					gheweest, dat ick tot tegenwoordigh toe der bester gheselschappe hebbe ghenoten,
					so wel van kunstigh en sin-rijck rymen, als van treff'lijckheydt van staat. Nu
					dan alsoo ick vermerckte en ooghenschijnlijck sagh dat een yeghelijck hem
					'tselfde ten alderhooghsten bevlytighde, soo heb ick stilswyghent dit spel by
					der handt genomen, doch met sulcken achterdencken dat dit mijn ontydigh kindt
					niet voldraghen en soude werden; vermits my vele saacken afschrickten, dies ick
					bevreest was dat het in sijn draghen sterven soude, doch 'tis buyten mijn hope
					sulcks gheworden als ghy in't lesen en 'taanmercken bevinden sult: 't Is mijn
					maniere niet mijn eyghen werck te prysen, isset saacke dattet u behaaght, 'tsal
					my van herten lief zijn, doch wil ick wel dat ghy hier gheen beter om versuymt;
					daar zijn veel Waardigher en Heyligher Schriften. Dit waarschuw ick een yeder,
					dat ick u dit voor gheen waarheydt aansmeren en wil, want het is wt een fabuleus
					versiert, boeck genomen: Maar ist saacke dat de Gheest hem eens wil verlustighen
					in dit mijn kleyn Lust-hofje, ghy sulter niet onbehoorlijcx innevinden, wel
					verstaande, als ghy wilt overlegghen dattet voor de Ghemeente en 'tslechte Volck
					ghespeelt is, die meestendeel meer met doefachtighe potteryen, als met
					gheestighe Poeteryen zijn vermaackt. Ten anderen, soo ghy wilt aansien dat
					Dienstknechts en Maartens anders spreecken als de Edele Heeren en groote
					Ioffrouwen: En soo daar yets inde raseryen van Rodderick teghens de billickheyt
					werdt ghesproken, denckt dat het dulheyt is die hem daar toe aanporden, en niet
					des maackers sin, die hem garen souw wt sulcke verwarringhen houden. 't Is my
					genoegh dat ick altemets een vaarsje mach dichten: Het loon dat ick voor dese
					mynen lustigen arbeydt hebbe ghenoten, dat wensch ick dat Godt gheve myne
					vyanden en achterklappers in het werck dat sy voortbrengen sullen, leest dit met
					sulcken lust alst van my is gheschreven, het sal u onghetwijffelt een aanghename
					soeticheyt aanbrengen, het welck u wenscht ende gunt
V alder Dienaar
Verbint'nis, Ionst en Trouvv', door vvaar gheneghentheden,
Toont ons Poëten Prins, Breed'roo, vvat die vermocht
Tegen Trots, Spijt en Haat: hoe Vruntschap en Min vocht,
Met nutte Leeringh meer, uytmuntend' schoon in reden.
Rodderich vvint de Liefd'; Alphons die mint t'onvreden:
VVenscht s'anders ondergang: siet vveghs-baan door verraat:
Doch Vruntsplicht; Vrouvve Min, komt hy Rodd'rick te baat:
Vertreckt ras; vvordt ghevaan: d'ander verlost hem meden.
Rodd'rick komt voort in last door't vanghen van zijn Vrouw:
Alphons verlost die vveer; hier bleeck Liefd, Vruntschap, Trouvv;
Doch onkundbaar vvort hy van Rodderick verslaghen.
Vergeeft 'tong'luck misdaan; Voorbeeldt gedenckens vveert:
Leert dat een trouvve Vrundt het beste is op eert.
En ghy, ô Rymer rijck! zijt vveert een Kroon te draghen.
G. Martens. k'Betrouvv in een.
Ghedicht,
Indien het Vriendtschaps trouw verbondt
Van Pythias, wel eertijts kondt
Tot inderlijck medoogh 't Tyrannigh hert vercrachten //
(Dat hy woud' zijn hun derde Vriendt)
Aensiende dat hy onverdiendt
Voor Damon sterven woud'; die sijn beloft betrachten:
Hoe seer behoort dier, Vrientschaps Schat,
Dan zijn gheviert, en hebben vat,
Int oprecht edel hert, van onghemeene sinnen;
Dat (g'lijck Sons warmt de Vruchten voet,)
Der Menschen herten door Liefd's gloet
Ghemeensaam t'samen bindt, door weder-zijds beminnen.
Doch Vriendtschaps Liefd', en Minne blindt,
Men zonderlingh verscheyden vindt:
De Vriendtschaps trouwe Liefdt, oprecht, gul, openhertigh,
Gants ongheveynst, zijn lieven Vrundt
Soo veel goets als sich zelven gunt,
Bruyckt alle goet ghemeen, goetdadigh en bermhertigh:
De Min; een zonderlingh beroert,
Die ons van Reden gants vervoert,
En na 'tverkoren Schoon, so noest en woest doet haacken,
Dat ons ziel selfs onmachtigh sweeft;
Is liever daarse lieft, als leeft,
Gants inghenomen van't inbeelde schoons vermaacken;
De Min en Trijck zijn van natuur,
Lyden Ghesellen 'tgheener uur.
De Min bemindt om loon, op hope van ghenieten;
Niemandt verlaat 'tgheen hy bemindt,
Ten baat noch Broeder, noch goedt Vrint,
(Men is sich self naast,) hoe seer 'thun soud' verdrieten.
Alphons die Vrunt van kindts been af
Met Rodd'rick was, seer haastigh, straf,
Hun vrundtschap aver-oudt met felle woorden scheyden;
Om de gheliefd' Elysabeth,
Waar beyd' hun liefd' was opgheset:
Wat hebt ghy blinde Min! al Oorloghs gaan bereyden;
Ghy die óón reen oft onderscheyt
De Menschen wuste zin beleydt:
En doet dat meest gheniet, die't vake minst is waardigh;
Den Douw (men seyt) sich neder-stort,
En valt so haast op struyck verdort,
Als op een schoone Bloem, gheciert met verwen aardigh.
Rodd'rick gheniet sijn lieve lust:
Sijn liefd' met weer-liefd' werdt gheblust;
(De meeste vreucht die'r is in 's Wereldts rondt te vinnen)
Alphonsus wat hy doet of laat,
(Hoe wel hy beyd' hun 'tleven baat)
Nochtans en kan hy Liefs gheliefde liefde winnen.
'k Heb dickmaals by my self ghedocht,
VVat inde Mensch 'tverkiesen wrocht,
Soo sonderlingh, en maackt in Liefd' hem so verslonnen;
Oft ons natuure daar toe dringht:
Oft ons de Parque daar toe dwinght,
'k En heb ghevoeghent noyt daar reden af ghevonnen.
Doch met verlangh' en goed' aandacht,
Dees rechte reden ick verwacht
Van u, O Bred'ro! die deur gonst der Pierinnen
Naarkompt 'tghebroken Snaar-gheluyt,
Van Nazoos wel ghestelde Luyt,
En singht in duytsche Taal een and're Konst der Minnen.
Gaat voort, vervolght den Lauren Croon;
Haast waar met wel verdiende loon,
d'Oprechte Liefd' beloont u veerssen die zoet vloeyen;
Elck heeft sijn tijt; 'tmoet zijn verwacht,
Het comt wel dickwils onverdacht,
Dat gun u Godt naar wensch, in Heyl en Liefd' te bloeyen.
Men spieghelt sacht aan anderen.
Den vvaren Vrunt bemint zijn Vrundt als hy in leet ,, is,
Soo vvel als in voorspoet, met hulpe, daadt en raadt.
Ghelijck als voortijdts d'een Orestus ende Pilaat;
Theseus en Pirithous; Herkles en Philoctetis.
De Vruntschap die Achilles aan Paetrocles deed' ,, is
Niet min als Scipions en Lelius trouvve daadt:
Of die Damon bevvees aan Pythias zijn maat:
Als oock Epaminonds en Pelopidas meed' ,, is.
Doch boven alle dees Vrundtschap hooghe svveeft
In Alphons en Rodrieg', soo ons te kennen gheeft
Brerood' in vreughdigh dicht, ghemenght met daden druckigh.