floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Gelaeten, slingerden, om schrickelijcker uit
Te kijcken, langs de wang van weêrzijde onder 't jaegen.
Een schacht, met een smal bladt van yzer scherp beslagen,
Was 's ruiters hantgeweer. zoo quamenze op een' draf
Aenstooten naer den stroom, maer spatten boschwaert af,
Zoo dra ick, met mijn' troep gewapent, op quam daegen.
Wy vonden niet geraên een' sprong met hun te waegen
In 't moortbosch, anders waer de laegh misschien ontdeckt.
En of wy 't moortbosch noch, zoo wijt het zwaeit en streckt,
Bezetten over al met onzen ruitervlogel;
Ten minste kregen wy een veder van dien vogel.
Geloof niet dat dees laegh zich lang in 't moortbosch houdt.
Zy zijn alreede ontdeckt, en hondert jaeren out.
Zoo stout een schelmstuck zit te hoogh in top geklommen.
Geloof zy zijn te rugge en over Rijn gezwommen,
Van waerze quamen: want z'ontzien geensins, met toom
En paert, in 't harrenas te brieschen door den stroom.
Zoo kent gy dezen aert genoegh aen hun manieren.
Gewis een landaert van rebelle Batavieren,
Verbonden aen hun hooft. het zy hierme zoo 't wil;
Een brant van oproer smeult al heimelijck en stil,
Terwijlwe onachtzaem ons aen ydelheên vergaepen.
Men magh in staetgevaer niet sammelen noch slaepen:
Want als gestichte brant by nacht ten daecke uitslaet,
De wint daer onder blaest, dan rept men zich te laet.
Nu eerst het hart gesterckt. wy dienen tijt te winnen.
De tijt eischt raet en spoet. treet t'zamen met ons binnen.
Geluckigh leefden wy
Voorheene, eer vreemde heerschappy
Den vryen hals quam drucken
Met haere slaefsche en ysre jucken.
Men kocht geen eigen erf,
Noch sloot met graft en haegh zijn werf,
Maer dreef gemeene ploegen
Door 't lant, en leefde met genoegen.
De laege leeme hut
Plasregen wint en hagel schut.
De disch stont niet geladen
Met leckernye en overdaeden,
Maer ooft, in 't wilt gegroeit
Aen boomen, met geen mes besnoeit.
Het wiltbraet was ons spijze,
En kaes en stremsel, naer lantswijze.
De man, verplicht door trou,
Genoeghde met een kuische vrou,
Die schaemroot ingetogen
Haer' heer en heerschap zagh naer d'oogen.
De huiswaert, zonder last,
Noodt nagebuur en vreemden gast,
Zoo gastvry, als zijn maegen.
Men voelde geene uitheemsche plaegen.
Men acht geen zilverwerck,
Noch gout, noch munt, gekent aen 't merck.
Zy wislen waer aen waeren,
Niet ver gehaelt door zoute baeren,
Maer in het Duitsche lant
Gegroeit, of met hunne eige hant
Gewrocht in laege hutten,
Om 's menschen leven t'onderstutten.
De hutten, niet getoit
Noch dicht by een, maer wilt gestroit
Aen vlecken, en aen dorpen,
Niet licht den brant zijn onderworpen.
Hun timmerhout is ruw,
En ongeschaeft, de rijckste schuw
Van lijstwerck en cieraden,
Gesneên gebloemt, als ooft en bladen.
De bast en schors bedeckt
De hut, wanneer de regen leckt.
Men bezight kalck noch tegel,
Noch steen, gemetst op eenen regel.
Een deel schuilt, voor gevaer
Van krijgh, in holen diep en naer,
En berght zich voor den rover.
Zoo brengt de Duitschman 't leven over.
Geen woecker vrat verwoet
Zijn evennaestens vleesch en bloet.
De vacht en vlasbloem kleedden
De hallefnaeckte en stercke leden.
De dochters huwen spa
Aen een hardtvochte wederga,
En beide hoogh van jaeren,
Waerom zy vroome vruchten baeren.
Ontvonckte brant van twist,
Het wert door scheitsmans flux geslist.
Al d'edelsten regeeren.
De vroomste in oorlogh triomfeeren.
Der vorsten maght bestaet
In schijn en uiterlijck gelaet:
Want om niet af te dwaelen
Bepaelt haar 't volck in enge paelen.
Zoo kon de vryheit staen.
De heer bemint den ouderdaen,
En d'onderdaen, zijn heeren
Ontziende, helpt alle onheil keeren.
Het schouspel, zonderling
Gepast op wapenoefening,
En niet om loon te trecken,
Tot oirbaer tijtverdrijf kon strecken.
Geen rechter recht uit gunst
Of haet. geen pen, noch letterkunst,
Noch stomme boecken spreecken
Van goede zeden en gebreecken:
Het schepzelboeck alleen
Leert hen aenbidden d'eeuwigheên,
Uitstraelende in het wercken,
De godtheit, niet bemuurt in kercken.
Zy wijden gode in 't wout
Een kerck, van ongekorven hout,
Daer zy de daeden melden
Van 's lants beschutteren en helden.
Zy schuwen diep te treên
In 't hol van Godts verholentheên,
Met geen vernuft te schatten,
Maer door 't geloof te vatten.
De godtsdienst hielt met schroom
Voor straf de woestheit by den toom.
De hoop op 't ander leven
Hiet elck zijn recht en eer te geven.
Der Duitschen waertste pant,
De goude vryheit hielt dus stant
In Nederduitsche beemden,
Voor d'overkomst van deze vreemden.
Hoe is nu d'oude tijt verkeert
Door d'overkomst der vreemdelingen!
Batavie leght overheert,
En laet zich knevelen en dwingen.
Rechtvaerdigheit, uit schrick gevlught,
Zocht in de wolcken zich te bergen.
O Julius, zie uit de lucht
Hoe uw naezaeten Duitschen tergen.
Uw nazaet schat Baethouwers niet
Mebroeders, vrienden, bontgenooten
Van 't uitgebreit Romainsch gebiet,
Naer 't vreverbont, met u gesloten.
Gewelt en wreetheit gaet in zwang.
Bemintge 't recht der vrye volcken,
Getrapt te bijster en te bang,
Zie eenmael neder uit de wolcken.
En, zoo uw godtheit onrecht haet,
Herstel ons in den ouden staet.
FONTEIUS. FRONTO.
Wy kunnen 't rijxgevaer uit geene donkre tekenen,
Gelijck uit letteren, voorspellen en berekenen,
Maer zonder klaerheit, op waerschijnelijck vermoên,
Door scherpe middelen 't gevreesde schaers verhoên:
Want zoo 't misluckte, 't zou gansch Duitschlant over klincken.
Een arts zal reuckeloos het lichaem niet vermincken
Van een gedienstigh lidt, maer wachten zijn gety,
Die 't evel openbaert, eer hy besluite, en sny
En afzette, om uit noot inkanckrend quaet te keeren.
Wie sammelt moet by wijl met schande en schade leeren.
't Is kunst de tijt en maet te treffen fix en net.
Het heil van vorst en volck is d'allerhooghste wet.
In trouwe dienaers is oock 's vorsten heil gelegen.
Hun trou is als de punt en sne van 's vorsten degen.
Zy dient dan niet verstompt, maer scherp en gladt gewet.
Oprechte trou is schuw van opspraeck en van smet.
Zy wort by wijlen oock uit onverstant gelastert.
By wijlen oock met recht, wanneerze allengs verbastert.
Dan geeft de tijt hier blijck en klaere proeven af.
Niet altijt klaer, uit angst voor een gewisse straf.
De kloecken weeten hunne aenslagen loos t'ontveinzen.
Maer een noch kloecker, ziet den gront van hun gepeinzen.
Gebruick dan, het is tijt, uwe oogen en gezicht.
't Verraet van Piso wert gestraft als 't quam in 't licht.
Men strafte 't op bewijs, en uitgeborste blijcken.
En Cezar raeckte om hals, eer 't schelmstuck uit quam kijcken.
Die laegen raeckten bey de vorsten in persoon.
Nu raeckt het 's vorsten staet, een wacht, u streng geboôn.
'k Beken wy draegen oock den naem van staetbehoeders.
Zoo let voorzichtiger op dees doortrapte broeders.
Zy sproten alle beide uit koningklijcken stam.
Gestooten uit het rijck, dat lang een ende nam.
De Batavier ontzietze, en eertze, als d'eerste vorsten:
Die heilge Julius het hooft niet bieden dorsten.
Zy traden in verbont door eerelijck verdragh:
Maer staen verplicht aen 't rijck, en keizerlijck gezagh:
Als medebroeders, en getrouwe bontgenooten.
Gy moetze intoomen in hun hoofden, niet verstooten.
Ten minste met een' schijn, verschoonbaer by 't gemeen.
Zy treden u, ontziet gy hen op 't hart te treên.
Op welck een wijze zou dit volck zoo verre komen,
Een stuck bestaen, te stout om slechts te dorven droomen?
Gebruick uw zinnen. 'k geef uw wijsheit dit te raên.
Fonteius.
Het lustme uit uwen mont te hooren en verstaen
Op welcke middelen de Batavier zijn zinnen
Zou spitzen; hoe en waer het schellemstuck beginnen.
Waer ick verdruckt, als zy, en vyant van het rijck,
En hun in adeldom en stam en staet gelijck,
'k Wou glimpigh, onder schijn van 't offren aen de goden,
's Lants grooten en de braefste op d'offermaeltijt nooden,
In 't Godtgewijde bosch, en [als by maneschijn
De midnacht opquam, na het brassen, en de wijn,
In 't brein gesteigert, moedt en rustigheit verweckte,
Eer iemant slaeperigh de leden nederstreckte,]
De deught ophaelen van 't Batavische geslacht,
En d'oude vryheit, door 't Romainsch gewelt verkracht:
Hoe adeldom en volck, berooft en uitgezopen,
Nu slavende onder 't juck, geen' aêmtoght durven hoopen:
Hoe jeught en ouderdom geketent wort vervoert.
'k Wou hier op klampen hoe de twist al 't rijck beroert,
De keurebenden, aen 't verloopen, velt verliezen,
En, wrockende onderling, uit wraeckzucht zijde kiezen,
Verlangende elck met smart naer een doorluchtigh hooft,
Dat haer besolding van alle achterstel belooft.
Hoe zou de Batavier, geneight zijn' smaet te wreecken,
Toeluistren, en, verhit van wraeck, het hooft opsteecken,
En roepen: het is tijt den hals t'ontslaen van dwangk.
Het bosch zou galmen, op den vloeck en wapenklangk
Der gasten, die aldus hun vloeckverwantschap slooten.
Dan Kennemaer, Westvries, en Waterlants genooten,
Dan Tonger, Triersman, Gal, en Britten, over zee,
Gemaent het luie zwaert te rucken uit de schee.
Den Duitschen hoefde men geen hart in 't lijf te spreecken.
Het zoume aen toeval van hulptroepen niet ontbreecken:
En zoo men 't Roomsch gewelt op onze zijde kreegh;
'k Wou Maes en Wael en Rijn afloopen met een veegh,
En overweldigen uw burgen en kasteelen.
Waer zege is loopt elck toe, om diep in roof te deelen.
Geen keurebende zou zoo reuckloos ommeslaen,
Uit angst van 's keizers toorne op haeren hals te laên.
Men most op 's keizers naem de wapens eerst aenvaerden,
En, in de schaduw van Vespaziaens standaerden,
Het oorlogh voeren, niet als vyanden van 't rijck,
Maer tot beslechting van den smaet en 't ongelijck
Geleden by het volck, van die hunn' eedt verzaeckten.
Zoo ging men best vermomt, tot datwe schrap geraeckten.
Gevaerlijck waer het, zoo de vyant dit verstont.
Gy wijst den wegh, en geeft hem d'uitkomste in den mont.
Ick vind geraeden met den Krijghsraet raet te pleegen,
En zulck een staetbelang voorzichtigh t'overweegen.
En zoo de krijghsraet eer de zachtste zijde hiel:
Gy most besluiten, 't viel dan echter uit hoe 't viel.
De majesteit kan u hierover niet bezwaeren:
Naerdien uw strengheit hem in eere wil bewaeren.
Laet flux den krijghsraet hier verschijnen, en terwijl
Wy ons beraeden, ga verneem eens in der yl
Wat maeren ons de spiên aenbrengen met den morgen.
Wie 's vorsten staet bewaeckt, dient nacht en dagh te zorgen.
FONTEIUS. KRIJGHSRAET.
Gestrenge krijghsraet, nu voorzichtigh opgepast.
Krijghsraet
Gebie wat u belieft: wy volgen uwen last.
Men vreest een' opstant van Batavische Barbaren.
Misschien een' droom, gegront op uitgestroide maeren.
Geen' droom, maer boosheit, daer de tijt van zwanger gaet.
Een onvoldraege vrucht, en vondeling op straet:
Te kennen aen het kroost, dat zweemt naer zijnen vader:
Die most een booswicht zijn, en rijxpest, en verraeder:
Een lantverraeder, en een booswicht in den aert.
Dat zal eerst blijcken, als de misdraght is gebaert.
Dan waer de rijxpest al tot ons bederf geboren.
Zoo woudtge 't bastertkint in zijn geboorte smooren:
Met reden, eer die smet de lucht alom bederf.
Bewimpel niet, maer geef de zaeck haer' naem en verf.
Verschrickt niet eens, maer let op beide dees gebroeders:
Twee pylers van het hof, rechtschape rijxbehoeders:
Voorheene, maer nu gansch verbastert van hun bloet.
Zy houden ampteloos een' burgerlijcken voet.
Zy houden zich bedeckt, dat kan uw oogh misleiden.
De daet leert vroomen en verraeders onderscheiden.
De Katten vingen op hunn' winck dien heirtoght aen.
Nu leggenze in den gront, om nimmer op te staen.
Zy leggen niet zoo vlack, of kunnen weêr verrijzen.
Men recht op geen vermoên, maer klaerheit en bewijzen.
Men magh om staetbelang oock rechten op vermoên.
En als vermoeden dwaelt, hoe raeckt men aen den zoen?
Geen stedehouder staet aen stijl van recht gebonden.
Gy woudt dan vonnissen op ongewisse gronden?
Wanneer de staet in last beraet noch uitstel lijdt.
Zoo waertge in Asie den hals op aenklaght quijt.
Sereen misverfde my met valsche lasteringen.
Zoo wacht u valsch naer een' betighten hals te dingen.
Het hof ontsloeghme van eene opgedichte schult.
Dat leere u hoe gy nu Baethouwers vieren zult.
De Rijnwacht is ons op een nieu te hoogh bevolen:
Oock 't heiligh recht, dat magh in schemerlicht niet doolen
De naelt van 't staetkompas wel uit haer streeck verdwaelt.
Zoo volgh een vaste star, en geene waelbre naelt.
'k Zal uit 's verdachten mont eerst zien bewijs te trecken,
En letten of 't verraet niet ergens uit wil lecken.
Gy tast groothartigen, en forsse leeuwen aen,
En durft ontydigh een verziende stuck bestaen.
'k Beken zy schijnen tot geen slecht bewint geboren,
En Hanniballen, en doordringende Sertoren,
Om 't rijck te dompelen in 't uiterste gevaer.
Zy neemen wacker alle omstandigheden waer,
En rijxgebreken, om in 't endt met heele vlieten
Van oproerzucht gezwint naer 't evel toe te schieten,
Daer 't lichaem van het rijck de doot aen sterven zou.
Het gansche rijck gewaeght van hun beproefde trou.
Verongelijcktge hen, gy quetst Koriolanen,
Niet licht te heelen dan door moederlijcke traenen.
Koriolaen ontfing van Volscen onderstant.
Wat volcken vliegen niet, als valcken, van hun hant?
Hun wrock zal nimmermeer dat ongelijck verzwelgen.
De Gal, de Brit, de Duitsch, de Bataviers, de Belgen,
De Kennemaer, en Vries, zelfs Keurebenden zien
Op hunnen voorgangk, om u 't hooft in 't velt te biên.
Wy moeten schrap staen, eer d'aenhangers schrap geraecken,
Een Argus slaghten, en met duizent oogen waecken.
Een schalcke loock met list alle Argus oogen toe,
En vrijde met zijn zwaert de schoone melleckkoe,
Die tot den buick toe tradt in vette klaverweide.
Men mompelt hoe een zwarm noch korts by Welda schreide
Om een doorluchtigh hooft, dat hen verlossen kon.
Zy zwermden vroegh om 't huis der broedren, eer de zon
De kim zagh, om met kracht den optoght uit te zetten.
De broeders sloegenze af, en wouden 't niet beletten.
Niet zelfs, maer door een laegh Baethouwers aen den stroom.
Dat's buiten hen. wie houdt baldadigen in toom?
Een lantvooght, die niet schroomt het lant van schuim te vaegen.
Wie vyanden verweckt, bezaeit het lant met plaegen.
Wat schaed 's volx vyantschap, wanneer de schrick het treft?
En als het volck een hooft op een rondas verheft;
Dan kan al 't Roomsche rijck 's volx vyantschap niet paeien.
En hierom wil ick 't gras hun onder 't lijf wechmaeien.
Uit elcken druppel bloets verrijst een ander hooft,
Een vlam van Hydra, traegh gebluscht, en uitgedooft.
'k Ontzie noch Burgerhart noch Julius te daegen,
Te dreigen, zooze niet antwoorden op ons vraegen.
Rechtvaerdigheit is stout, en trots, gelijck een leeu.
Ontbeertze klaeu en tant, wat baet een loos geschreeu?
Men kan den brullenden de scherpe nagels korten.
August ontzagh het bloet van Cinne zelf te storten,
Die 't rijck wou schocken, en hem stil naer 't leven stont.
Augustus handelde gelijck hy raedtzaem vondt:
Nu heerscht hier Nero, van geen mindren te berechten.
Een pleit beginnen valt gemacklijck, maer beslechten
Van staetoneffenheit, daer is veel moeite aen vast.
's Rechts uitspraeck hangt aen ons, gewettight om dien last
t'Aenvaerden, en ten dienst des keizers uit te voeren.
Zie toe, gy terght een volck, in veenen en in moeren,
Als vorschen, tot den hals gedoken, en gewoon
Te huppelen op 't lant en over groene zoôn.
Het gaet dan onder, en dan boven water heenen.
De grooten worden oock gebeten van de kleenen.
De veltmuis terght den leeu, van wraeckzucht razend dol.
Zy bijt hem fel in 't been, en sluipt weêr in haer hol.
Laet geen pluimstrijcker uw voorzightigh oogh verblinden.
Gy zoeckt den voetstap, maer zult haest den leeusklaeu vinden.
Vertreckt, en daeghtze hier ten hove op staenden voet.
Een staetbelang als dit eischt kort beraet en spoet.
JULIUS. BURGERHART. FONTEIUS.
Heer stedehouder, die Barbaren kunt betoomen,
Ter goeder uure wy u hier verwellekomen;
En wenschen dat uw komst tot rust des rijx gedy.
Hoe komt u wellekomst zoo traegh en spade by?
Wy durven ons op straet noch zien noch hooren laeten.
Wel hoe? wat hindert u? het zijn des heeren straeten.
Met reden: het gebruick staet ieder even schoon.
Wie heeft u 't vry gebruick der straeten dan verboôn?
De schroomte voor een' hoop ontstelde en dolle wijven.
Een weereloos geslacht, dat luttel kan bedrijven.
Zy zoecken midlerwijl by mannen troost en raet.
Het weigren stont u vry, in zulck een ongelaet.
Men kan hun ongelaet met weigeren niet paeien.
Geen mannen laeten zich van wijven overkraeien.
Wy schroomen achterdocht te geven aen het hof.
Hoe geeft dan 't lantgerucht ons achterdenckens stof?
Gerucht is waer of valsch, en kan geen braven krencken.
Hoe komtge dan verdacht? wie voedt dit achterdencken?
Een losse lastertong kan achterdencken voên.
Men schept uit tekenen by wijlen quaet vermoên.
Wat quaet vermoeden kan met reden op u hechten?
Dat vraeght u zelven, die u zelven kunt berechten,
Wy leven veiligh, niet bewust van eenigh quaet.
Hoe vreest men dan eer lang voor opstant in den staet?
Berecht u zelven nu, en antwoort op uw vraegen.
Men hoorde vrouwen van een hooft op straet gewaegen.
Wat smijt het ongedult van 't vrouwevolck niet uit?
Een laegh Baethouwers zette op 't rijxschip aen om buit.
Zegh vyanden, gewoon op vrybuit uit te loopen.
De Katten laegen reede, om dit gewest te stroopen.
Nu leggenze gestroopt door uw voorzichtigheit.
Fonteius.:
Waerom hebt gy den vorst uw' outsten zoon ontzeit?
Hy was, een wijl geleên, den Rijnstroom op getogen.
Waerom verzontge hem, zoo verre uit vaders oogen?
Om elders strenger by uitheemschen op te voên.
Waer steeckt uw gemaelin? kon zy haer reis niet spoên?
'k Geloof zy staet gereet, en op het wederkeeren.
Waer steeckt uw zusters zoon? kan zy dat pant ontbeeren?
De moeder wenscht dat hy magh leeren 't geen hem past.
Zoo zent menze al van kant, terwijl het oproer wast.
De stedehouder most ons geen verraet opdichten.
Ick toon d'omstandigheên, die kunnen 't oogh verlichten.
Al beuzelmaeren, niet beziens noch hoorens waert.
Uit menige encklen wort een groote schult vergaêrt.
Nu reken vry: wy staen bereit die schult te boeten.
Wat onbescheit is dit? wat zal ons nu gemoeten?
Vergelding naer het werck, dat gy gerockent hebt.
Geen van ons beide heeft in 't pressen zich gerept.
Wie zette heden noch Outleger overende?
Een weereloze schaer, gedompelt in elende.
Waer zochtze heul en hulp, van alle ontzagh berooft?
Ick sloegh het af, en klonck haer fors de deur voor 't hooft,
Toen geene reden het geraes ter neêr kon zetten.
Gy wist oproerigh brein te scherpen en te wetten,
Geboodt haer stil te staen, tot een gewenschte tijt
Op hoop van haest te zien eene uitkomste in dien strijt.
Wat my belangt, ick heb de vrouwen noit gesproken.
Gy hielt u achter, en in schaduwe gedoken,
En zaeght het door een spleet met koele zinnen aen.
Het pressen is gerust en vredigh toegegaen.
Dat tuighde d'oever, toen de vrouwen oorlof namen,
En van scheltwoorden schier tot slaen en vechten quamen.
Men zagh een' toeloop van maetroonen, in hunn' schick,
Met dreigende oogen 's rijx trouwanten, blick op blick,
Begrimmen van ter zy. wat dorstenze niet mompelen
Van opstant, en gewelt, en wraeck, en overrompelen?
Men las uw naemen, met den voet in 't zant gemaelt.
De vlagh der vryheit vloogh. wat wert niet opgehaelt
Van lang beschimmelde en gesletene ongelijcken!
Hoe Duitschen noit het zeil voor Rome wouden strijcken,
En liever sterven dan hun vryheit zien verminckt.
Hoe dunckt u dat die klanck in Cezars ooren klinckt?
Wort op dees moorttrompet zijn' arent aengegreepen,
Zoo zienwe Neroos bijl op onzen hals gesleepen;
Dies dringt de hooge noot te stoppen zulck een wel
Van oproer, eerze tot een oorloghsspringvloet zwell'.
Uw krijghsliên treên den buick des Bataviers te bersten.
Die vrygeboornen dit met bloet ten halze uitpersten
Bestelden stof hier toe: noch durftge vuil en valsch
's Volx billijck ongedult ons schuiven op den hals.
Zagh Julius eens op, wiens standerden wy dienden,
Als bontgenooten, en gebroeders, en rijxvrienden,
En leden van het rijck, naer inhoudt van 't verbont,
Gesloten zonder dwangk op Nederduitschen gront,
Hoe zou hy Kapito van toorne in 't aenzicht spuwen,
Met eenen hem den dolck, tot aen 't gevest toe, duwen
In zijn moordadigh hart, schuimbeckende en verwoet!
Maer verft uw' moortklaeu vry in 't koningklijcke bloet,
En laet het in den stroom van dezen oever leken;
Latijnsche pennen en kronijcken zullen spreecken
Van 't schendigh ongelijck Baethouwers aengedaen,
En leeren d'afkomst streng, na menige eeuwen, staen
Op d'oude vryheit, met 's Baethouwers hals verdaedight.
Vaer voort. wij smeecken niet dat gy ons begenadight.
Een stedehouder streeft den meester stout voorby,
En sterckt, op 's meesters naem, een nieuwe dwinglandy.
O grijze dwinglant, is het u alree vergeten
Hoe gy in Asie betight wiert uitgekreten
Voor een' verraeder van het keizerlijcke hof?
En luttel scheelde 't dat de bijl uw' hals niet trof.
Doch toef: indien Aquijn en Valens schrap geraecken,
Uw knokkelkraeg moght wel voor 't scherpe lemmer kraecken.
Gy raest. genoeght u met voorheene ontfangene eer.
Dat Rome, als kokers van zijn pijlen en geweer,
Ons bezighde, dus lang op toghten afgesleeten,
Wort zulck een eergenot Baethouweren verweten?
Gewis een avrechtze eer, indien menze ommekeert.
Het rijck heeft over al door hen getriomfeert.
Zy werden voor een lidt van 't Roomsche rijck gehouden,
Oock voor 't voornaemste, daer uw vorsten op betrouden.
Britanje wert door hen gebreidelt over zee.
Wat opstont bonden zy het slaghzwaert in de schee.
Augustus Nero weet, en moet hun heuscheit dancken,
Dat hy Italie van Batoos brave rancken
Te leen hielt, toen het treurde, en stont tot haer gebodt,
Gelijck een heilige eick, van zijne kroon geknot.
De Roomsche majesteit, die hun getrouheit kende,
Sliep veiligh op de wacht van hunne lijfschut bende.
Zy stonden onder geen' Romain, een wolfs gebroet,
Maer onder oversten, gekoren uit hun bloet.
Op zulck een voorwaarde, oock geene andre als deze, zwoeren
Zy arentstanderden, om toghten uit te voeren.
Nu roep: genoeght u met voorheene ontfangene eer.
Aen stoffery gebrack 't uw lantsliên nimmermeer.
Maer roemt uit alle uw maght: gy kunt met ydel roemen,
Met geen momaenzicht dit vermommen noch verbloemen.
Vertreckt: wy moeten kort en tijdigh ons beraên.
De krijghsraet komt. gy zult tot hun genade staen.
KRIJGHSRAET. FONTEIUS.
Hoe achterhaelde uw vaert de ridders onder 't rennen?
Zy luistren nergens naer, noch zwichten. stout ontkennen
Is d'eerste regel der beschuldighden in recht.
Wie tegens zijne schim en eige schaduw vecht,
En worstelt, recht niet uit dan zich vergeefs te matten.
Aen wezenloosheit vint de gaeuste vuist geen vatten.
Heer stedehouder, staet het onderzoecken vry,
Zoo staroogh scherper op dees logenschildery.
Laet geen pluimstrijcker uw voorzichtigh oogh verblinden.
Geen zellefstandigheit is in een' galm te vinden.
Batavischen zijn niet miszegent van verstant,
Noch min hun heeren, datze, om 't zuchtend vaderlant
Te redden, reuckeloos van opstant droomen.
Wie kan een arentspen in vlught te boven komen,
Zoo hy gefnuickt geen maght in zijne pennen voelt?
Van d'Alpes af, tot daer de zee dit lant bespoelt,
Leght al de Rijn geboort met burgen en kasteelen,
Gestopt met krijghsvolck spits op smooren van krackeelen.
Wie eens durf reppen van een noodigh vloeckgespan,
Verwacht een storting van dryvijftighduizent man
In 't harnas, een gewelt van vijftien keurebenden,
Van voor en achter en ter zijde op zijne lenden.
Gelijck een adelaer een duif grijpt en verslint,
En pluckt, en bijt, en stroit de pluimen in den wint,
Noch lichter most de hoop van een' rebel verflaeuwen,
Zoo Neroos krijghsmaght hem beknelde met haer klaeuwen.
De schrandre Fronto gaf ons grondiger berecht,
Dat nutter dient gesmoort dan klaerder uitgeleght.
Gevange Katten, die wy mede herwaert braghten,
Getuigen hoeze in 't bosch alleen naer opstant wachtten
Van twee gebroederen, lantsheeren, groot van naem.
Wy steunen op die maer, geen valsche logenfaem.
Men had besloten, langs den Rijn, en bey de boorden,
In alle vestingen, op eenen sprong, te moorden
Al wat Romainsch soudy op Neroos titel treckt.
Jupijn zy eeuwigh danck, die 't gruwelstuck ontdeckt.
Hoe zoudenze dien roof om deelen, als een' zegen,
En gladt den Roomschen naem van 's Duitschen bodem veegen,
Uit wraecke, om datze lang geslooten in een heck,
Gehindert werden eens te komen in gespreck!
De dochter wort geruckt uit d'armen van de moeder,
De vader van den zoon, de zuster van den broeder.
Men maeckt hun hemel, aerde, en lucht en zee te bang,
En houdt de vrysten van de volcken kort in dwang.
Laet Syrie, Asie, en de rijcken in het oosten,
Van outs ter dienstbaerheit gewent, zich zelven troosten
Te hygen onder 't juck der koningen: maer gy