floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Gaet heen 'kvolgh u na binnen.
Vaert wel myn schoonste Wilt, ick soecke wilt na 'tWilt:
Maer Sorex edel Vrouw den wilden Jagher stilt.
Nu gaet, rijt, jaecht, en draeft,
V sterckt die't al verbraeft,
En niet en is te binnen,
Die sal een teere Vrouw
Die veynst te zijn ghetrouw,
V rooven door uw minnen.
Nu langher niet vertoeft, uyt-stel verliest dick voordeel,
En dralen in een werck, is naer goedtdunckens oordeel
Een vruchteloose scha, verselt met spa berouw.
Hilla, Hilla, wel waer blijftse? hoordy niet?
Vrouw,
'kWas binnen besig.
Ja met Leeutje wat te speulen.
Weety waer Heyndrick woont, gins noorder aende meulen
By naest Lammen ghelt-sack, achter de swarte vliet?
Me-vrouw ick ken daer een die Heyntje stort-bier hiet,
Ja die is't denck ick, gaet en seght hy my beschicken
Strack moet vers en nieu van d'alderbeste stricken,
Die hy weet daer gheen dinck, noch Vee, noch dier me is
Ghebonden noch ghestrickt, sijn moeyt, hy zijt ghewis
Sal ick te danck vergoen: gaet ick vertoef u keeren.
Ha wisty waerden Helt! ontsichlijck Vorst en Heere,
Hoe dat me-Vrouw u haet, hoewel s'u vriend'lijck vleyt,
Wisty hoe dat s'u ziel verstrickte laghen leydt,
Ghy soudt u voor 't bedroch, arch-wanende wel wachten.
Gheveynst is haer ghekus, gheveynst zijn al haer klachten,
Haer tranen zijn gheveynst, gheveynst is al haer schijn,
Hoe iaechtse naer u val, en yvert na u pijn.
Arch-dubbel is haer hert, ghepropt vol boerteryen,
Sy lieft u met den mondt, maer haer liefkoseryen,
Ducht ick suldy te laet bevinden helsch bedrogh.
Hier komt ons Heyntjen aen.
Boer Heyntie Stort-bier.
Wel wat nou doch?
Wasser noch een Roch in zee die sou m'aen boort komen.
Ja hey, 'k acht gien Juffers. liever ein Boerin ghenomen?
Die het moye dicke kluyten, hard vleys, hanghden en voeten.
Deuse Juffer pimpelmeesies, die sou m'altydt dienen moeten.
Neen, se diene me niet, 'k prijs soo een boerinnetje mit heur klier,
Die wil lustigh uyt een rul hart met de vryers te bier.
En se zijn so onbeschreumt al worter mee wat esnoept,
Datmer 's arendaeghs luyd, en leelyck, maer bruyloft om roept.
Nou deze steedtse Jufferties die vryen mee wel sterck,
Maer die gaender soo invinsijbel mee te werck.
Jck weter wel soo veul, dan ick wil niet luyt roopen,
'k Souse, sie daer, wel met een natte vingher beloopen.
Onheusaert wel hoe dus? hier is een die u kent.
Ja, ick denck dat je beter as je vrou bent.
Die al was s'een hoer, soo gaetser voor ein Juffrouw roemen.
Maer bygut je meucht een degelijcke Juffer gien hoer noemen.
Wat seghdy.
Niet Hilletje, dan datje moy en schoon bint.
En dat ghy Heyntje 't schempen wel ghewoon sint.
'kHeb een bootschap aen u.
Segh an.
'tVolck mach 'tniet hooren.
So komt dan binnen Hill, en bytet safjes in myn ooren.
II. Handelinghe. I. Uytkomste.
HOe dat ick 'tmaek, of hoe ick woel,
Myn dunckt ick in myn borst ghevoel
Een knagingh, en misnoeghen,
Door dien my lust nae deze wraeck,
En d'wyl ick naer de gout-dorst haeck,
Comt my 'tghewisse wroeghen.
Sal ick gheveynsd'lijck dan verraen,
Die nimmer sweert van my te gaen?
Hoe zal ick 't lijden konnen!
Te sien een die my lieft, en mint,
Dat m'hem soo wreed'lijck strickt en bint,
De sterckst' onder de zonne?
Wat Delila? wat re'en zijn dit?
Dijn oogh-merck, en u rechte wit,
Dat zijn de ronde goden:
Om 't silver, gelt, of gele Gout
'k Acht dat gh'u vriend verraden sout,
'k Laet staen d'Hebreeusche Iode.
Ha lust! of liever neyging, die
'k Als voor myn oogen doemlijck sie,
Wat kondy al bedrijven?
Om u verlaetmen 't beste goet,
Om u verteertmen vleys, en bloet,
Door quel-sucht na roo schyven.
Om gelt en achtmen goet noch eer,
Die gelt heeft is te hans een Heer,
Hoe wel 't veel streckt ten quaden,
Het goet, nae datmen met hem leeft,
Dient, ofte heerschet die het heeft,
En 't kan de Ziele schaden.
Nochtans hoe wel k'in gout-dorst sucht,
Een goede naem, en goet gerucht
Is meer dan gulde schatten.
Een goede gunst gaet boven gout.
Een goet gerucht m'eeuwigh behout,
Maer elck kan't niet bevatten.
De wraeck-lust knaecht en mordt mijn hart,
En nimmermeer, ducht ick, en wert
Myn haet al 't onversoenlijck
Gepaeyt, of ick sal d'roem van't lant
Verwonnen sien door dese hant,
Zyn sterckt is my ondoenlijck.
De stricken daer'k zijn le'en me strick,
Die zijn voor handen, maer als ick
Denck, waer magh Stort-bier blyven?
Siet ginder comt den groven Boer.
En ginse staet die loose hoer,
'k Vrees se sel my bekyven.
Iuffer goen dagh, dat ic so langh wacht dats de schult van je meyt,
Die hadme van Tou, en van gien stricken eseyt,
Maer myn Goosen, 't leeck, wister beter bescheyt van.
Hill weet heur weetje wel.
Ja je hebter ein wisse meyt // an
Se weet wongder averechts haer bootschap te doen.
Wat schort jou logenaer?
Niet, dan geeftmen een soen.
Juffer 't is sulcken mallen meyt, se wou aynckel met me te bed.
De stricken.
Die schoppen ien oogh noch selver edrayt hed,
Dat zynse, noyt isser iets levend me ebongen,
Vande weergae heb ick ien swiep emaeckt voor onse jonge,
Se zyn zo sterk me souwer ien dief.
'k Weet by opknoopen.
Komt binnen.
Ja geeft hem gelt, en laet de plompert loopen.
De Philistynen aen d'een zyde, Simson gebonden met stricken slapende.
						Delila, Boer
Vorsten siet hier u wraeck gestrickt nu schoon voor handen.
Slaept hy?
Heerschip, jy selter u ving'ren an brangden.
Tast hem byld niet an, 't is ien veugel met ien beck.
Jaeght dien Stultus van hier.
Wel ist al vande geck?
So stout niet datje een woort meer spreeckt.
Durfje kicken?
Jaeck. waerom niet? hy is ebonge met myn eyge stricken.
Niet een woort, 't sy ghy met onse vrye-wil spreeckt.
Al weer verraed? soo g'hier ie leet so stil wreeckt.
Moet ick niet? so wil ick dan niet. sta schrap ele borsten.
Weckt hem, weckt hem.
Op, sy lief, de Vorsten
De Philistynen over u.
Ha Delila! 'k en kan,
Ontrouwe valsche proy. verrady eenen Man
Die, laes, u meerder lieft, als selfs zyn eygen leven?
Waer zyn de Philistyns? wel waer zynse gebleven?
Sy ruymen voor my wegh, en stuyven voor myn hant:
G'lyck voor den wand'laer doet het Arabische sant.
G'lyck een geveerden pyl vlieght van een schitse boghe.
So swind het snoode rodt voor gluyren van mijn oogen.
Sy komen in't geweyr met bogen, pijl, en swaert.
En Simson trotst hun cracht, 't is hem de moeyt niet waert,
Dat hy 't vuyl Kakebeen van d'Eselinne b'hoeft // sict
Om dit godloos' gedrocht te vellen, Ha vrou toeft niet.
Soeckt list op list weer an, verlentert noch verklapt,
Houdt achter-raet en veynst eer ghy u lief betrapt.
Verguist geen nutte tijt, verspilt geen uyr of stonden,
So langh ghy niet en hebt u keurige lust gevonden.
Hoe ghy myns harten weet meer soecket snoo, en arch,
Hoe dieper ick't voor u geveynsdelijck verbergh.
Waer self myn kleet bewust 't zekreet 't geen 't harte koffert,
't Sou door het gulle vuyr Vulcano zyn geoffert.
Had ick myn lieve helft 't Himniters eerste vrucht
Myn Raetsel niet geseyt, laes, noyt en had 't gesucht
Door 't woede dulle vuyr myn echts-gebeentens sparken,
Door d'handeloose wint vervoert aen 's werelts perken,
Noyt had m'een Bruydegom in d'hoogste eer verrast.
Noyt had ick dertigh doon in't velt by een getast.
Noyt had de Philistijn de wraeck-lust my te dooden.
Noyt gaf ick hun de re'en te sweren by de goden,
Dat hun gesworen haet niet rusten sal, ten sy
Jck hun gevangen ben: Verraders! loopt, soeckt vry
Een ander Delila om Simson te betrapen,
Oft rust 't gehelmde hooft, en laet u vyand slapen.
Sint Velten! hoe liep ick daer, 'k had gien kar an myn neirs.
Js hy oock al ewegh? wie seyt ia? mient hy't al weirs?
Hoe liepen onse Hop-luy? s'hadden gien Flerezyn in haer voeten.
Al weer ein out wijf in't water. Heyntje sel moeten
Sen neus inhalen, of hy krijght ein schop in zyn gat.
De Vorsten uyt.
Wat helpt al onsen roem, als dat wy preuts en prat
Met onsen stalen boogh den Edomit verschricken,
En kerven met ons swaert den Pheresit aen sticken?
Wat helpt dat wy de Joon in slaverny en dwangh
't Jock passen om den hals, hun treurigh leven langh?
Wat ist dat onder ons elck is een Giges hooghe
Wat ist dat d'Amonyt moet schreumen voor ons ooghe?
Wat ist of den Sirier ons dapperhe'en getuyght,
En dat den Arabier zyn krygel hooft ons buyght?
Als wy, sy schand! te swack zyn om een man te binden,
Wiens vindeloose kracht, noch list van zyn beminde,
Noch starckt verrassen kan 't geheym, waer in gewis
Zijn Goddelijck gewelt voor ons verborghen is:
Geen wapen sy genoech, noch volck om hem t'ontlyven,
Wy loopen voor hem wegh als kinders, en blo wyven.
Gelijck d'omsiende Haes voor 't koppel honden vliet,
So ist dat yder een hem siende d'rugghe biet.
Wat sotter frenesy mach d'hersenen bedwelmen
Van al de Philistijns! dat schilt, lans, boogh, noch helmen,
Noch tmali-duyst-pancier, 't scherp swaert, of staele kreeft,
Ons noch ontschrickt, noch maeckt datmen in't harnas beeft?
Jck ken 't de vrees die is een passi des ghemoede,
Maer past die Philistijns van onvertzaeghden bloede,
Wiens ghewapende hant, wiens hart ghestaelde arm,
Jnt hittighst vanden strijdt, in 't dulste van allarm
Men noyt verluyert sagh, noch dapp're stoute herten
Ontbreken om voor d'Hel een Cerberus te tarten.
't Ontsichelijck ghesicht, den ouden Charon doet
Dick tuym'len over boort in d'Helsche swarte vloet,
'k Laet staen als dat sy maer een slechte Jood begapen,
Of vaeck zietmense staen en sidd'ren in hun wapen.
Wat bloodaerds zyn wy nu! help Dagon onsen Godt,
Wy werden van een man ghedwonghen en bespot.
Jck ben gants t'eynden raet.
Sijn list stont ons te vresen.
Hy moet nochtans, hy moet, door ons bedroghen wesen.
Daer 'n is noch raet, noch hulp.
So weet ick ons te raen.
'k Heb onlancx by gheval, van een slavin verstaen,
Te weten, een Jodin, als dat hem was verboden
Te nutten Bacchi dranck, door wil van zijnen Gode.
Oft nu dewijl den wijn de sterckste wel ontmant,
Om dats' hem is verboon, my speelt yet in 't verstandt.
Daer moet een reden zijn, hoewel s'is my onvind'lijck.
Daer 's reden, of geen re'en, hy is voor ons onbind'lijck.
Vergheefs te langh ghehoopt.
Reh.
Tot tweemael toe bedrogen.
Tot tweemael toe bespot, ghedroelt door zijne loghen.
Phico
Datmen Delila roept, en vraecht heur ernstich af,
Of s'hem noyt druyven bloet, of stercken dranck en gaf,
En heeft s'hem wijn gheboon, of hy hem heeft gedroncken.
Dat wort te wel gelooft, de lichte gayle voncken
Die minnens vlam ontstack, die moeten door de wijn
Als by de graen-goddin doch steets gekoestert zijn.
Phicol en weet ghy niet wanneer die beyde swermen,
Dat moet, de minne moet by't vier heur sitten wermen.
Wat kan het schaen mijn Heer, ten gelt noch meer, noch min
Te reed'nen eens met haer.
Komt tre'en wy tot haer in,
Jck weet hy is ter Jacht.
Rhe.
Anders waert ongheraden.
'tVersoecken staet ons vry.
Ahu
'tGheen vry staet kan niet schaden.
Rey der Philistynsche.
WAnneer sullen eens de Goden
Hun vergrammen op d'Hebreen?
Wanneer sullen eens de Ioden
Hun sien voor den Philisteen
Verootmoedicht, en ghedwonghen,
Dats' hun Rechter sien ghestrickt:
Dat s' hun Hertogh voor een Ionghen,
Sien dat hy zyn dienst beschickt?
Sihors beeck swelt inde vloeden,
Siende onse macht gheterght,
Al ons Vorsten eel van bloede,
Werden meer en meer gheerght.
Sorex vrou al de Gaditsche,
Noch Deleuteropolit,
D'Ecronitsche, noch Gazitsche,
Die vermoghen, laes, meer niet!
Hertens heete tochten woedich,
Rusten nimmer, nacht, of dagh,
Begeert dryft de wraeck-lust bloedich,
Oftmen eenmael Simson sagh,
Door een wil die 't al te boven
Gaet, wat hier de mensch bewilt,
Dees Hebree veracht, verschoven,
Die men noyt en sach ghestilt.
Daniters, wilt u helt verheffen,
Roemt vry op een stercke Vorst,
Maer als u't ong'luck komt treffen,
Nimmer dan na wrake dorst,
G'hebt u God vergramt 't is blycklijck,
Die gaf u in't dienstbaer jock,
Dat een Simson nu g'lijck'lijck,
U verlost, g'lyck Mose trock
Met zijn Broeder, Amrans Sone,
Wt d'Egyptens slaefsche last
d'Isralyten: om te woonen
Hier in Palestyna vast,
Dan mooghdy hem 't hooft omdrucken,
U ghewaende Iudas kroon,
Wil dit luck u soo ghelucken
Soo staen al u saken schoon.
Wil der Goden moet gheschieden,
Hoewel 't ons is onbekent,
Yder soeckt wel nae 't ghebieden,
Maer 't onheyls last op het endt
Maect de heersch-sucht droef, en druckig,
't Blyckt aen 't gheen ghebeuren sal,
't Vorsten leven scheen gheluckich,
Maer g'luckx weeld gaet voor den val.
II. Handelinghe. 2. Uytcomste.
Simson, Hilla, Delila.
T' Woort, 't ongheschapen woort, Gods Engel die voorheen,
Mijn oud'ren op het velt verwonderlijck verscheen:
Dit woort, dit Heyligh woort, deed Sargars Borg'ren schricken,
En 't legher tusschen Dan, en Esthaol verquicken
Zareas Jootsche Rey, al suchtend' onder 't juck
Van dienstbaerheyt, die boo'n Monoach 't bly gheluck,
Mijn Vaders gantsche huys quam met zyn outste broeder
Verheught om myn gheboort, en zegende mijn Moeder,
Die, laes, als met der doodt had vromelijck ghestre'en,
Wiens droeve-blyde mont, verhaelde dese re'en:
Mijn kint, myn lieve kint! O Soon, mijn eerst ghebooren!
En iongst geteelde vrucht, Gode zydy vercooren:
“Een rechte Nazareen. verlooft u God en Heer
Tot in u droeve doot, siet! nu noch nimmermeer
Sal't Scheermes, noch de scheer u g'heylicht hooft bescheeren,
Noch suldy gheenen Wijn noch stercken dranck begheeren.
Wacht u voor vreemde spijs, en al't geen onreyn is,
En eetet: of ten kom voor u, op uwen dis.
Ghy sult, ghy sult mijn Soon de Philistijnen drucken,
En scheuren 't dienstbaer jock der Joden noch in stucken.”
Dit voor-seghs strengh verbodt, oft dese Prophecy,
Sou dit de goede God vervullen noch door my?
Neen Simson, wat ten kan, hoe? 't kan. Neen, 't kan niet wesen.
Soud ick de Philistijns, d'onsichelijcke, dese
Manhafte strijtbaer lie'n, de grootste diemen vant,
Alleenlijck door de kracht van mijne rechter handt,
Ontrucken zo veel duyst, van Israëlis kind'ren?
Sou my den stercken dranck, of wijn oock connen hind'ren?
De wijn vermaeckt den geest, hy vrolijckt God, en mensch,
Waerom en soud ick niet genieten 's herten wensch?
Wat, sou d'onreyne spijs m'ontheylighen of schaden?
Verloofder Godes, hoe? al 'tgeen dat u ten quaden
Ghedijen mocht, dat is u erenst'lijck verboo'n
Door 't Goddelijck bevel eens Moeders, tot haer Soon,
Jn 't menschelijck verkies volcht redelijck beramen.
Jn 't Goddelijcke volcht ziel-neygelijck g'hoorsamen.
God wil niet datmen dit, of dat, voor reden vraecht.
Hy wil ghehoorsaemheyt, dat 's 't geen dat hem behaecht:
Ons aertsche sinlijckhe'en door d'aengeboren sonden
Die willen nimmer wel ghewillich zijn ghebonden
Door keur-sieck, eygen-lust, onder 't bevolen woort,
't Vernuft is vaeck ghe-erght, den mensch wil traegh'lijck voort.
't Blijckt aende Sout-pilaer, ja selfs Loth d'ouden Vader,
Die suckelt noch te langh, en was een Ioom berader,
Eer hy na Gods bevel het gruw'lijck Sodom liet,
Het teghendeel hier van men in Abraham siet,
Die willigh Godes mont en wilde teghen streven,
Maer die zyn eyghen kint, de vreuchde van zijn leven,
Sijn uytgedruckte beeld, zijn herts beminden Soon
Gingh off'ren door het vier, en met zijn handen doon:
Niet door 't onrijpe woordt een Iephthas sot gesproken,
En dwaselijck volbracht, maer om des Altaers roken,
Door 't lieffelijck gesmoock van dit geslachte lam,
Doen klimmen voor de geen daer Abels offer quam.
Chaldeer, siet hoe is dijn glory naem gheclommen,
Hoe mach den Jsralijt op sulcken Vader brommen,
Dien Hertogh des gheloofs, wiens onvertsaeghde borst
Verschuylde grooter hart, als hy was grooter Vorst.
O onvertsaeghde Helt! door 't Goddelijck orakel,
Van 's Moeders lijf verlooft, wiens sterckt als een mirakel
De Werelt overgalmt, en Palestijn verbaest,
Wat 's u dat ghy versot so na de minne raest?
De minne van een Vrou? een Vrou, die g'hebt verkooren,
Die nochtans soo 't wel schijnt
Heer ist u wil te hooren?
En so wille lust 't gheen dat de wuns behaecht,
By 't gheen Me-vrou u bidt, soo antwoort.
Sy vraecht,
Oft u myn Heer, belieft, om harent wil te komen,
Op 't kleyn bereyde mael, 't gheen dat s' heeft voorghenomen
Te nutten met myn Heer.
Jck kom, gaet heen, hier in,
Dat leyt my inde le'en, dat speelt my inde sin.
Daer is yets wonders, of yets vreemts weer in verborghen,
Nu wel, 'k gae tot haer in, en laet de quellust sorghen.
Delila, Simson, Hilla.
Sijt welcom waerde Heer,
Set u hier by my neer,
En wilt u wat vermaken,
't Gerecht 't geen ick hier stel,
Dat sal, hoop ick, u wel,
Om mynent wille smaken.
'k Geniet al myne lust.
Als dese mont u kust!
En als 'k uw naem hoor noemen
So bralt myn trouwe min.
Als ick mijne Godin,
Mach van haer lief doen roemen,
Dan smelt myn ziel terstont,
En komt door uwen mondt
Eenzieligh met u paren.
Mijn licht is duysternis,
Als ick de Sonne mis,
De Sonne van myn Iaren,
In u verweent ghesicht.
Bercht liefde zynen schicht.
En speelt zyn dart'le kuertjes,
En loddert lodder-zoet,
Naer spyse daer 't meel voet,
Door d'alderzoetste gluertjes.
Soo voet de liefd maer een,
En in geen dinck verscheen.
Dan in een noch te heelen.
En alst u waer bekent.
Dan haddy 't hart ghewent,
't Geen 'k anders u moet stelen.
't Is u, en 't sal u zyn.
Soo drinckt dan dese wyn
Die 'k uw heb ingheschonken.
Geen wyn my niet en lust,
Ay, houd u lief gherust,
'k En wasser noyt van droncken.
Dies wondert my te seer.
Vraeght my daer af niet meer.
Hoe? 'n ist geen dranck der Ioden?
Ha lief! uytmuntend beeld!
De glory van mijn weeld
Is u dan wijn verboden.
Geen wyn, noch stercken dranck,
Mach ick myn leven lanck
Drincken, na myne wijse,
Noch eten, zyt ghewis,
Aen eenen vreemden dis,
Onreyn verboden spyse.
Neemt dat u hert begeert,
Maer ben ick u yets weert,
Soo wilt sonder vertoeven,
Dit edel druyven bloet,
Zeer lieffelyck en soet,
Ten minsten met my proeven.
V beed en is maer wint.
'k Segh dat ghy my niet mint,
't Is tweemael wel ghebleken,
V min is veynsery.
Lief zeght dat niet van my.
'k Mach wel de waerheyt spreken.
Helaes wat zyn de mans!
Verwonnen ben ick gants
Door u vriend'lycke bede,
Komt, geeft my Bacchi dranck,
'k Dronck in myn leven lanck,
Noch geenen wyn als heden.
De instrumenten spelen. Hilla dient.
Simson veynsende beschoncken te zijn, valt in slaep.
Nu slaept schyn-lieve beeldt, mijn Enghel van mijn zeghe,
Jck acht den soeten most die heeft u ziel vermaeckt.
Gunt nu u Delila 'tgeen daer de lust nae haeckt.
Danck Hemel, 'k heb myn wuns volmaecktelijck verkreghe.
Ha droomt een langhen droom, ontluyckt geen blijde tenten.
Voor dat gh'u Treur-spel siet verresen voor 't ghesicht.
Slaept, slaept beroemde Man, daer g'in u sonde licht,
'k Heb langh ghenoech gheweest de lieve lust uws lenten.
Hilla, went uwen gangh in haest nu na de Vorsten,
Seght datse seker, zijn hun vyand wordt verrast,
Hy werd nu sonder schreum vryhartigh aenghetast,
't Geen dat hun dapp're hand' voor henen noyt en dorsten,
Segt hun ick moet voor eerst, slechts met een vlecht-snoer vlechten
(Dat heeft hy my gheseyt) zyn seven locken hayr,
Sy comen op en zien 't, ick sal en moet daer naer
Een naghel met de vlecht, vast naghelen en hechten.
Gaet heen, spreeckt Thoj aen, seght datse niet vertoeven,
Hun wraeck leyt voor de deur, en sluymert, slaept, en rust,
Sy komen derdemael en sien hun s'herten lust,
En doen verblydt de Jood vermannen en bedroeven.
Joffrouw ick gae, en sal mijn bootschap wel beschicken.
Onheyligen Hebree, den tijdt valt my te langh.
Dat ick u niet en sie in slaverny en dwangh,
Een uyr dunckt my een dach, een wenck duyst oogenblicken.
II. Handelinghe. 3. Uytkomste
De Vorsten, Hilla, Delila, Simson, Boer.
HIlla is het also ghelijck ghy hebt gheseyt?
Mijn Heeren gaet wat aen, 'kweet dats' u komst verbeyt.
't Js al verlooren gangh, 't is al verlooren loopen.
Gaen wy de derdemael.
Met twijffelachtich hopen.
't Js al verlooren moeyt, de saeck en gaet niet vast.
Nochtans soo draecht het eyndt ghemeynelijck de last.
Simson wederom verthoont in slaep, ghenaghelt met de seven locken
							hayrs, met een Vlecht-snoer aende muyr.
Mijn Heeren siet hy is nu van zijn kracht berooft.
Ha Dagon! wast maer soo!
't Js reden ghy 't ghelooft.
Hy heeft my al 't geheym zijns harten nu ontslooten.
Jck yver nae de wraeck.
O dwinger van de grooten!
Rehob hy roert zyn been, daer mee is hy ontwaeckt.
Hy went.
Ahu.
Nu d'arm.
Reho.
Nu 't hooft.
Deli.
Hy is te seer vervaeckt.
Weckt hem, ick wil de eerst hem grijpen, ende binden.
O Simson, siet de wraeck die sal u heeden vinden.
Helaes, mijn Heer, ontwaeckt, ontwaeckt mijn liefste lief.
Wie steelt myn soete rust, ghelijck een diefse dief?
Die nae u ziele staen die soecken u te vanghen.
Wacht dat ick 't hooft verroer, wel, wel, wel hoe t'verlanghen
Na mijne vanckenis, onsaligh Godloos rot,
Wraeck-gierghe Philistijns, wert derdemael bespot,
Jck sweert ick volgh u na, 'kverleer u my te quellen,
Loopt vry naer Charons schuyt, ick help u haest ter hellen.
Wat gheraes is hier weer, wel, wel, waer is 'tramoer?
Of hoe na sou Deliaetje deuse arghe loose hoer,
Weer al de Hopluy, om een daghscheer enoot hebben,
Jgut de je 't myn stucke-vleys, hoe mat ick jy rebben,
Daer komtse, hoe sietse ghelijck een bepiste paep.
Juffer lustje niet te lachen? hier hebje een boer voor een aep.
Is dan al mijn moeyt verlooren,
Is dan al mijn list ghedroelt?
So swelt 'therte my van tooren
Door de smaetheydt die 'tghevoelt:
Smaetheyt die de siel komt terghen,
En mijn hoop'loos twijff'len voet,
Nimmer sal ick hem so verghen
Dat hy my 'tgheheym ontdoet.
d'Isralijtsche Vrouwen spotten,
Lachen, boerten, voor en na,
Siet de Phylistijnsche sotten
Sijn bedroeft met Delila,
Siet hoe dat s'hun moet verliesen,
Al hun hoop is uytgheblust,
d'Hoofden hanghen gh'lijck de biesen
Die list door list soeckt vint de list.
Ha bedroefde Gazareensche!
Hoe is al dijn moet ghesmalt
Rampsalige Philisteensche,
Wiens gheluck op 'thooghste valt.
Wijt ick dan myn ramp de sonden
Die my 'tluck onwaerdich rooft?
Of wert hy die waert ghebonden
Is, van my te licht ghelooft?
Daer komt hy voor wiens licht den Philistijn verschuylt,
Daer komt de veynsert die so met de minne tuylt,
Daer is d' Hebresche Jood uyt d'alderslechtste stam // die
Mijn ziel bedroeft en haet, jae is op my noch gram.
Jst mijn waerde Vrouw, die 'tlieve beeldt mishaeght.
Ha Simson! schalcke man, de ghene die 'tmy vraeght:
Jck ben, helaes, helaes, te snoo voor uwe ooghen,
Dat ick uw minn' gheniet, gh' hebt driemael my bedroghen,
Gh' hebt drymael u gheveynst dat ghy my hadd' ontdeckt
Vw sterckte maer ick sie dat ghy maer met my geckt.
Jck die mijn eyghen eer en leven met u spilde,
En noch mijn daghen slijt, ha Dagon! dat ghy wilde
Dat uwe Dienares gheacht wierdt voor een slet
Van een die Goddeloos u heylicheydt en wet
So schemperich beschempt, als ghy my haetsigh hate,
Van d'eerste uur dat hy my tot sijn min beprate,
Dat nimmermeer de Son sijn lichte tourts vertoon,
Dien dach, die 'knu verwensch dat een Danitsche Soon
Die sich een Nazir roemt, waer me hy my verdoofde,
Door schijn van min, die laes een slechte Vrouw gheloofde:
Dat dien dach voor my zy beweenens waert, dat ick
My nimmer en verheugh, noch vreuchdelijck verquick.
Wanneer de lieve lent, voorloopster vande Somer,
Navolgster vande winter-grijs-besneeuwde-droomer
Haer rijcke beemden ciert, en als een groene sprey,
Bestickt met duyst ghebloemt, in 'tsoetste vande Mey,
Ons rijckelijck en milt al hare gunst komt deelen,
Laes, so heb ick mijn Heer voor u niet willen heelen
De springh-born mijnes herts, in volle vreucht die swol,
En d'ader-beeck mijns ziels gaf buys en boorde vol
Al 'tgheen me-Vrouw natuur m'op rijckelijckst hadd' ghegheven
Aen u, die 'tminste deel, my weyghert van mijn leven.
Mijn eygen deel.
Ten deel.
Geheel die'k lief beminne:
Die 'k houw voor 'slevens lust.
Ja seght voor uw soetinne,
V woorden gheconfijt, in minne-kosery,
'kHouw maer voor achteloos, en louter veynsery,
Ja selfs 'tis my te wars dat ick u meer hoor spreken.
Mijn gulde Son waer heen, mijn krachten die 'k maer reken,
Ghe-evenaert in macht, of minder in balans
Teghen u zacht ghewelt uws lieven ooghen glans,
Helaes 'kben sonder my, en sonder my 'k niet gheven // kan,
Mijn leven is mijn lief, en daer hanght al mijn leven // an.
II. Handelinghe. 4. Uytkomst.
Thimniters Gheest. De Vorsten legghen sluymerende, in
						verthooninghe.
HOe langh sal noch de roem van d'Asiaensche schrick
'tOntsichelijcke volck, de wrede dwinghelanden,
Dus sluym'ren inde slaep? Jck die heyloos verbrande,
Swerf hopeloos in vlam, daer 'kquynend' in verstick.
Mijn Dochter die, o wee! wiert tot ons ramp geboren,
Volcht Proserpinae Rey, die wraeck eyscht en begheert
(Al momp'lend' binnens mondts) heur droeve ziel-tongh sweert
Ghy sult voor Rhadamant eer langh u vonnis hooren,
Ghy wrev'le sult u recht vervolghen op een Jood,
Die gh'eyndelijck nu haest wraeckgierichlijk sult binden: