floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Maar wat is dit voor een Juweel, met diamanten
Zoo kostelijk bezet aan alle kanten?
Gansch bloedt! ’t is Karel. Wel, de duivel haal de vent!
Wat zal dit weezen? seldrement,
Ik ben de wedding quijt. Wel benje zoo verwildert,
En hebje zoo jou plicht vergeeten, Izabel,
Dat jy’t met Karel houdt. Ja wel! ja wel!
Ja wel, ’k wordt dul;
Foey, foey, laat jy jou zoo beleezen.
Het is boevespul,
’t Zijn hoereparten, die geen vroome dochters passen.
Zwijg stil, jy smijt jou eer zoo schandelijk in ’t slik,
Dat jou ’t al ’t waater van de Zee niet of zel wasschen.
Jy bent mijn Zuster niet; mijn Zuster is geen hoer,
Als jy bent, die met schilderijen,
En diamanten, die jou zoo een lichtmis schenkt,
Jou zelf in ’t heimelijk laat vrijen.
Maar wacht, ik zal dat wel beletten,
Dat zweer ik, varken; ’k zal jou doen in ’t Spinhuis zetten.
Daar ik jou andersins had uitgetrouwt
An iemandt, die veul braaver Kaerel,
Als Karel is, een man, gelijk een paerel,
Want hy heeft op het minst wel twee, dry tonnen goudt.
Maar dat ’s nou uit. Jy hebt die kans verkeeken.
Ey hoor toch...
Noch jou ook, karonje; jy luy staat
Het samen; ’k merk ’t an jou gelaat.
Maar ik zal al jou hoerestreeken
An Luikas Oom, en al de Vrienden gaan
Eens fraay van stuk tot stuk verslaan.
Ik moet eens hooren, wat ’er die van zullen zeggen,
En voorts met heurluy ooverleggen,
Hoe dat men je allebey best voort in ’t Spinhuis krijgt.
KAtrijn, ’k ben zoo ontstelt. Want hoe ik ’t keere of wende,
Ik ben mijn raadt ten ende.
Maar wie zou denken, dat jou Broêr op’t bedt
Zou zoeken.
Denk maar, hoe men hem die pas verzet,
En dit gevaar ontkom; hy zal my by de vrinden,
En meest by Luikas Oom zeer zwart
Uitschildren, en het werk ten quaadtsten duijen.
’t Zal licht geen noodt doen. Wat! jy hebt te kleinen hart.
In zijn portretje
Geslooten.
Hy weet het kunsje van het knipje niet; Ey zetje
Te vreeden, en gerust; dat ’s bang zijn zonder grondt.
Kon ik maar eens met Heintje spreeken,
Of met Heer Karel, ’t was met al mijn vrees gedaen;
Zy zouwen ons hier in niet laeten steeken.
Ik zel na booven an het venster gaen
Oppassen, om te zien, en om te hooren,
Of d’een, of d’ander ook tot Joffrouw Leonooren
Te spreeken is, die ’t Heintje zeit.
Karel, Eduardt gekleedt als een Spaansch knecht; Leonore,
						Kornelia.
Ey, maak daar toch geen woorden van,
Gebie maar.
Ik verzoek u dan,
Dat gy hier wat blijft staan, of ons iet voor mogt vallen,
Daar uwe hulp in dienen kon.
Ik ben benieuwt zijn trotse spaansche treeden,
Zijn wellekomst, en vordre omstandigheeden
Te zien.
’t Is alles klaar; Mejuffrouw Leonoor,
Kornelia kan u terwijl verzellen;
Wy gaan met Heintje ’t werk bestellen:
Hy wacht ons achter aan de poort.
Wilt gy hier voor
Niet liever uitgaan?
Neen; dat moght het werk verbrodden,
Zoo Geeraardt zag, dat Heintje uit uwe wooning quam;
Want niet een mensch moet hem hier kennen t’Amsterdam;
Hy is door d’andre weg veel lichter te bedodden;
Vaar wel dan Engel; maar ga hier doch niet van daan.
JA wel, Mejuffrouw, ’t is, dunkt my, een stout bestaan
Van Juffrouw Izabel; ik zou zoo stout niet weezen.
Zoudt gy dat praaten zwaarder weegen,
Als zulk een overlast te lijden?
Wel te deegen:
Jy niet, Mejuffrouw?
Neen ik, acht het maar een buy,
Die schielijk overwaait; men zal na drie, vier weeken,
Wanneer zy Karels Huisvrouw is,
Niet eens mêer van dit deurgaan hooren spreeken;
En dan zal zy, uit haar gevankenis,
En slaaverny verlost, haar overige leeven
Aan toegelaaten vreugdt in vryheidt overgeeven.
’t Is waar, ’t verschil van tween is groot;
Maar pleegje d’opspraak niet te vreezen als de doodt?
Ja; maar Heer Eduardt heeft my zoo wel beleezen,
Dat my die bullebak niet meêr vervaardt,
En d’ ongelukkigste des waereldts zou ik weezen,
Zoo ik na ’t oogwit van mijn voogden wierdt gepaart,
Of ’t praaten van de luy zou vreezen.
Gy kent mijn oudste voogdt zijn zoon,
Wat dunkt u van hem?
JOCn.
Hy is schoon,
En waerdt om met een slab te loopen.
Neen; ’t was daar op de Vader doelde;
Maar ’k heb hem zien doen, dat hy vrucht’loos woelde,
En dat ik my wel zelf verzien zou van een man,
Als hyme alleen in d’echt wou binden,
Om daar zijn voordeel by te vinden,
En daarom heb ik my stilzwijgend aan
Heer Eduardt verloofdt, en meen mijn eigen voogden
Te dwingen, om ons huwlijk toe te staan.
Zelf door bedwang van rechten, of zy ’t poogden
Te weeren: want een voogdt wordt met groot recht veracht,
Die eigen nut in plaats van ’s weezen nut betracht.
Wat aan belangt uw eigen zaaken,
Dat gy u daar met ernst meê moeit, begrijp ik wel:
Maar datge om Juffrouw Izabel,
Of Karel niet ontziet op ieders tong te raaken,
Is iets, dat ik me niet versta.
Gy acht quaadt klappen meêr, als ik, Kornelia;
’k Versta met u, dat ieder een moet mijen
Op al de waerelts tong te rijen,
Wanneer ’t maar weinig voordeel doet;
Maar ik versta ’t heel anders, als men ’t goedt,
Dat daar uit spruit, veel grooter kan bevinden,
Dan d’opspraak; dat men zijn getrouwste vrinden
Zijn hulp niet weigren magh, maar bystaan moet,
Voornaamlijk, als zy teegen reeden
Verongelijkt, geen andere uitkomst zien;
Heer Eduardt, wien’t Karel heeft gebeeden,
Verzoekt my nu, dat ik de handt zou biên
Aan Izabelle, die haar kerker wil ontvliên:
Hoe kan het Eduardt zijn beste vriendt ontzeggen,
Of ik het weigren aan mijn Eduardt?
Behalven dat ik my ook laat geleegen leggen
Aan Izabels en Karels smart,
Want buiten reeden valt hen Geeraardt veel te hardt,
En om een weinig smaalijk praaten,
Behoorde ik, zoo my dunkt, dit goedt doen niet te laaten.
Als al de waereldt quaadt wou noemen,
Dat goedt is, en het goede doemen?
Acht gy dan al de waereldt dom?
Ik acht het zeggen van de lieden
Zeer veel in dingen, die maar middelmaatig zijn;
In groote moet alleen de reeden ons gebieden.
Want eer en deugdt bestaan niet in de schijn:
Wy moeten d’eer van d’achting onderscheijen.
’k Weet onderscheidt in geen van beijen;
En ik meen eer te zijn, al wat men eerlijk noemt.
Ik niet; op die manier zou ’t graauw de wetten stellen;
De botterik het vonnis vellen,
Wat waerdig was mispreezen, of geroemt.
Maar wijl uw oog tot in het binnenst van de reeden
Niet wel doordringen kan, en zien
Wat waarlijk best is, doet gy veiligst uwe zeeden
Te reeglen na gewoonte, en achting, en te vliên
Al ’t geen maar schijn tot stof van achterklappen
Verstrekken kan. Maar gints komt Eduardt
Met Heintje.
Heintje, onder de naam van Don Gasparo, of Jasper, Eduardt, als zijn
						knecht, onder de naam van Ot, of Octavio; twee of drie Spaansche knechts,
						stom, met een kist, en bagazie; Ka- trijn in ’t venster; Leonoor, en
						Kornelia, op haar stoep.
Och Heintje, benje daer? dat’s goedt, want Juffrouw is
Te bedt gaen leggen uit een puure ontsteltenis.
Toen jy flus weg gingt, quam Sinjeur in haest beneeden,
En Juffrouw smeet het uit verbaastheidt op het bedt,
Daer hy het vondt, en nae wat anders zocht. Mijn leeden
Staen noch en trillen, zoo vervaerlijk ging hy aan.
Hy heeft de deur nae hem in ’t nachtslot toe geslooten,
En is, als raazende, na Luikas Oom gegaan,
Daer hy het werk zeer zel vergrooten,
En schenden Juffrouws naam en faam;
Want ziet, hy hoerde, en pryde, en sprak van Spinhuis zetten,
En schold ons niet, als veur karonjes, vodden, sletten.
Ja wel, Katrijn, ’k ben onbequaam,
Om ons hier door te redden.
Zoo is z’er quaelijk an; want Heintje, ’k wil wel wedden,
Och ja, ’t gaet vast, dat Luikas al,
Wat Geeraardt zeidt, gelooven zal;
Zoo jy ons in het werk laet steeken.
Want Geeraardt zel met Luikas hier terstondt
Weêr weezen.
Hoor, is de deur in ’t nachtslot; ’k weet goê raadt,
Doe ook de grendels daar van binnen veur, en laat
Den reekel wachten hier op straat.
Hoe zeer hy klopt, doe jy niet oopen,
Tot dat ik weêr kom. Wilje een wenschlijke uitkomst hoopen,
Zoo toon nu ook jou kunst, Katrijn,
Denk op een middel van wat schijn,
Dat jy hem ophoudt: want komt hy der eerder binnen,
Zoo is het heele werk verbrodt.
Gae jy maar heen, daer zel ik wel een schot
Veur schieten.
’t SChijnt daar niet te deegen,
Want Heintje komt weêrom.
Ey, laatme niet verleegen,
Verzie my daadlijk van een zwarte mantel, en
Een kooper bekken, met een hooge hoedt; ik ben
Te drommelsch in het naauw, vol angst en vreezen;
Want Geeraardt is boos na zijn Oom gegaan,
En quam hy met hem weêr, eêr ik gereedt kost weezen...
Kom, kom, ’k zal ’t binnen doen; want zag hy my op straat
In deeze kleêren, of dees koffer, ’k wist geen raadt
In al de waereldt.
’k Zeg, zy hoort heur in heur hart te schaamen,
Zoo ’t waer is; maar ik ken ’t niet looven, wat een praat.
Loof mijn niet, Oom; maar loof jou oogen;
Dit is het konterfeitsel van
Een van haar Pollen; Oom, het kan
Niet anders weezen. Wie zou zulke kostlijkheeden
Veur niemendal weg schenken? neen, zy moet
Gestraft zijn, Oom.
Mit zinnen, zoet,
Zoo haestig niet. Mit groote reeden
Behoorde zy gestraft te weezen, ik beken ’t,
Wanneer het waer was. Maar je bent
Te haestig.
Oom, ik zeg de waarheidt,
Wat droes, begeerje grooter klaarheidt?
Verdraagt men dit, zoo zel zy d’eer van ons geslacht
Niet leelijk veurstaan.
Daar heb ik op gedacht;
Mijn meining, Oom, die is in deezen,
Als dat men haar van al haar erfgoedt net
En zuiver bastert maak, en zet
Haar voort in ’t Spinhuis, en belet
Dat zy der niet weêr uit komt van haar leeven.
Maar Gerrit neef, dat zou noch meêr
Tot naadeel, en verkleining
Van onze goede naam, van ons geslacht, en eer
Verstrekken.
Wat raakt die schandtvlek ons, nu ons die schandt geschiedt,
Dat zy haar lijf zoo stout durft overgeeven.
Maar ’t is geen vol bewijs van heur oneerlijk leeven;
Dit Schilderytje is licht....
Neen Oom, ’t is wis, de pry heeft schuldt,
Zy moet in ’t Spinhuis, en van ’t erfgoedt zijn versteeken.
Gy stemt dit ook, niet Luikas Oom? want ziet
Onze eer, onze eer!
Of ik ’t zel stemmen weet ik niet,
Eerst moet ik Izabel eens spreeken.
Goedt, goedt, ik zel jou by haar brengen. Hoe,
Wat ’s dit? ik draay het nachtslot open,
En echter blijft de deur noch toe.
Och hier is onraadt. Oom, heb ik ’t je niet gezeidt?
Zy is wis met haar Pol te bedt, en onze meidt
Die heeft ’er lichtlijk een steekpenning voor genooten,
Zie, daarom is de deur van binnen toegeslooten.
Wel, ik stae
Verslaagen, en verstelt; maar Geeraardt schel eens, drae.
Katr. van binnen.
Weg, weg jongens met je schellen,
En raazen, van de stoep.
Je zoudt wat zoeter bellen,
Of kloppen: Trijn mient, dat het jongens doen.
Gansch bloedt,
Doet zy niet op, ik loop de deur op met de voet.
Wie klopt daer? wat is jou begeeren?
Mijn moedt
Loopt over, varken; ’k zeg doe op, of’k wilje zweeren...
SInjeur, stae jy hier veur de deur,
Met Luikas Oom, wie heeft zijn leeven!
Jou varken...
Jou zuster is’er zoo an vast,
Ze leidt van schrik te bedt.
Hoe komt de deur van binnen
Gegrendelt.
Zy heeft het jou belast? ja wel, ik mis mijn zinnen.
Het was om beste wil, toen jy
De deur in ’t nachtslot sloot van buiten,
Sieur Geeraardt, zoo belasten zy
Die ook van binnen vast te sluiten;
Want Joris hadt gezeit, dat jy veur dievery
Bevreest waart, dat men op zen hoeden
Moest weezen, om dat jy een valsche trek vermoeden;
Dies, meende zy, was ’t huis zoo allerbest bewaart.
Dat ’s waar karonje, hoe bedaart
Kan zy het zeggen.
Nou, kom, kom, niet veul te praaten,
Ik scheur mijn reuzel; wordt mijn nou mijn eigen deur
Veur ’t hooft geslooten? ik zal Izabel vermoorden,
En jou daar by, kom ik ’er binnen.
Och, daar veur
Is Juffrouw bang; want ziet, jy maakte flus die woorden,
En ’t liep zoo hoog, dat zy jou herssenen ontstelt
Geloofde, en met krankzinnigheidt gequelt.
Wie is hier meester? jy, of zy, of ik, jou zwijn?
Nou, nou, doe op Katrijn.*
’k Volg Juffrouws last: en zoo zy my weêr andre geeft,
Zoo kommandeer mijn ook.
Nou, Trijn, loop rassjes, zonder draalen,
Zeg Juffrouw wie der is.
Dat zou ik gaeren doen,
Maar Juffrouw slaept.
By honderdt duizendt...
Ey, sus, sus, bedwing je tooren,
Loop, maak ’er wakker.
Heur kaamer is in ’t slot: zy heeft de sleutel meê
Genoomen. Ik kreeg kijven zoo ’k het deê.
Heintje met een bekken, en als een Uitroeper gekleedt, Katrijn,
						Geeraardt, Luikas.
HOort Heeren hoort, indien der iemandt van
U allen een Portret,’t afbeeltsel van een man,
Gevonden heeft, rondom de kanten
Bezet met fyne diamanten,
Die breng het tot de Stadts-uitroeper, en hy zal
Goedt drinkgeldt hebben.
Ik heb dat Portret gevonden,
De droes, daar zijnwe ’t quijt! zwijg, varken, benje mal?
Ik heb het zelf...
Zwijg, zeg ik, hoe
Of ’t lukken zal?
O, ze gekt wat metje, vriendt,
Z’is boordevol van zulke streeken.
Maar zy raaskalt, en heur hooft
Dat leutert.
Laet’er doch uitspreeken, Neef, en zeggen
Wat zy der al van weet: jy schijnt schier zelf berooft
Van zinnen.
’k Brogt het t’huis,
En liet het Juffrouw zien, die ’t op het bedt liet leggen,
Daer jy het vondt, Sinjeur, en mêe naamt.
Wel, waerom zou ik niet. Jy raasde, en tierde noch,
Gelijk bezeeten.
Jy zegt de waarheidt? nou, jy lijktze,
Die waarheit spreekt; ey zie, hoe kijktze.
Wel, jok ik het? ik zeg het noch, Sinjeur.
Jy scholdt ons noch veur vodden, varkens, nichten,
En woudt ons by jou Oom betichten
Van hoerery, en dievery,
En ’k weet niet wat. Is dat niet waer? ontken het vry.
Wel Neef, ik heb het straks noch in jou handt gezien,
En ’t is het zelfde, dat verlooren is, zo ’k mien.
Ey, zendt het d’eigenaar toch wêer,
Want nu benje overtuigt, mijn Heer.
Dat’s onbetaamelijk, men moet
Zen zelve niet op zulk een wijs verryken.
Wel hoe, mijn Heer, dit lijkt wel scheeren,
Heb jy ’t Portret niet, dat jou meidt
Gevonden heeft? gelijk zy zelver zeidt.
De meidt heeft...
Daar vond ik het, en ’t is wel onbeleeft,
Dat hy het mijn zoo onbeschaamt durft vergen.
Hoe, zou ik in mijn huis niet meugen bergen,
Dat ik’er vind? hy zoek het zijne op d’Osjes-sluis.
Maar Heer, jou meidt die brogt het in jou huis,
En daar uit volgt.....
En daar uit volgt, als vooren,
Dat ik het daar niet vondt, daar jy het hebt verlooren.
Ja wel, zie daer, ’k heb niet een lidt
An’t lijf, of ’t beeft. Waer toe vervalje noch ten lesten?
Maar Oom, ik heb....
Jy spreekt noch van geslacht, van eer, en vrinden,
En hebje zelver geen meêr schaamt?
Ja, maar als ’t andre hoort, zo geeft het wêer,
En zie zoo veul op ’t goedt niet, als op d’eer.
Dat is waar,
Ik zal ’t de rechte man wel brengen, geef het maar.
Maar ’k heb het eerelik gevonden,
Ook is ’t al in de darde handt,
En dan behoort het die, die ’t vindt.
’k Zeg, geef het, of...
’k Zeg, geef het weêr, voor ’t lest, of ’t zal
Je rouwen.... Is het hier van ’t mal?
Voort, geef...
Maar ’t berggeldt
Van al mijn leeven
Heb ik geen grooter vrek gezien.
Heur zel ook recht geschiên;
Zy heeft het eerst gevonden, en daerboven
Te recht gebroght.
Ik geef haar huur, het is mijn meidt,
En vindze wat, mijn komt dat berggelt.
Schoon bescheidt,
’k Zeg, datje stil zwijgt. Vrint, jy moet’er iet belooven.
’k Heb last, om twintig dukatons
Te geeven aan die ’t vint.
Ten minsten hoort het ons
Dan samen; want ik heb het half gevonden.
Zoek jy al geldt te schraapen. ’t Hoort Katrijn
Allienig.
Dat heeft reeden;
Maar ’k heb ’t Portret noch niet wêerom.
Lang jy het mijn, kom, Gerrit, kom,
Niet lang te semlen.
Neen, geef het straks, en niet mêer praats,
Of anders....
Het Portret, weêrom? wat selleweeken!
En heur al ’t drinkgeldt? dat komt vaats.
’k Beloofje Gerrit...
Vrindt, ga heenen,
En zeg de man, dat hy op d’Achterburregwal
Aan dees zy ’t Vagevuur ’t Portretje vinden zal;
Maar, dat hy ’t berggeldt brengt met eenen.
Wel zie, ik durf dat niet beginnen,
Of Juffrouw moest mijn andre last
En order geeven. Maar mijn dunkt, ik hoor’er ginder.
Juffrouw, kom een reis an ’t venster; was ’t
Daer daadlijk homles, dat ’s nou over; vrees geen hinder;
Oom Luikes is hier met jou Broêr,
En d’eigenaar heeft zijn Portretje
Weêrom gekreegen. Het remoer
Is over; Juffrouw, kom, en zetje
Gerust want alle ding is wel.
OCh Geeraardt benje daar weêrom? ik ben zo quaalik,
Ja ziek geweest van schrik, en niet, als om jou smaalik
Onthaalen. Oom, ben jy daar ook.
Ja Izabel,
Ja Nichje lief, ja kindt, stel jy jou hart te vreeden,
Je Broêr is nu niet meêr verstoort.
Dat’s waer, hy zwijgt met reeden,
Want hy heeft schult, wy weeten van de moordt.
Ja, ’t was een misverstandt; ik denk niet, dat het licht
Wêer beuren zel, mijn lieve Nicht
Och Luikas Oom, niet licht is zelden,
En zelden is te veel. Och Oom, gy weet niet, hoe
Hy aanging, ’k was zo bang.
Haal die verdronken koe
Niet uit de sloot wêer op, ik weet’et;
Maar, Nicht, jou Broêr bekent zijn misverstandt, vergeet’et
Om Ooms wil ook.
Ik zou, sprak hyme daarom aan;
Maar Oom, ’t is noch niet heel gedaan,
Ik ben noch bang voor hem, hy wrokt; raakt hy der binnen,
Zo zal hy weêr op nieuw beginnen.
Behoorde hy heur gien pardoen te vraagen
Veur al dat schelden, en dat plaagen?
O ja, ’t is reedelijk, kom Gerrit Neef, je moet
Jou Zuster om pardoen verzoeken.
Ik heur pardoen verzoeken? ’t is zijn leeven
Niet meêr gehoort.
Recht uit gezeidt,
Je moet’er saterfaksie geeven.
Kom, kom, maak maar gien fakkelteit,
’t Moet weezen.
Hoe, ik ben wel twintig jaaren ouwer,
Als zy, Oom.
Juffrouw kijk, ik zou’er
Hem eevenwel niet eêr in laeten, voor hy’t dêe.
Ik spreek, gelijk me dunkt, dat reedlijk is. Wat gekken?
Wat ouwer? weigerj’et, ’k zel ’t in mijn Testament*
Gedachtig weezen.
Selement,
Ik ben gereedt, Oom. Hoor, Maseur,
Ik parlesjante flus, en streekje lustig deur;
Maar ekskuzeerme, ’t is mijn schuldt, ’k weet vuile stukken,
Noch oneer vanje; ’k ben nou beeter onderrecht.
Monfreer, het is me leedt, dat ik in zulk vertrouwen
By u geweest ben; maar ’t verheugt my, uw berouwen
Te hooren uit uw mondt, dewijl gy ’t zelve zegt.
Ik hoop, gy zultme noit na deezen reeden geeven,
Dat wy in onmin zullen leeven.
Wel, wel,
Zie daar, ’k beloof’t jou, Izabel.
Loop heen, Katrijn, en doe de deur van binnen oopen;
Monfreer, ontsluit die nu, indieng’er in wilt zijn.
Nou Gerrit Neef, ik hoor Katrijn,
Z’ontgrendelt vast de deur. Nou gaet in huis. ’k Wil hoopen
Dat jy nou beeter mit malkander leeven zult.
Och, gaat het anders, ’t zal mijn schuldt
Niet weezen. Maar wil Oom niet binnen komen?
Neen, deur al die verwarring, is
Mijn al mijn leege tijdt benomen.
Ik bidt, doe mijn gebiedenis
Aan Dibberichje-Moey.
Daer is niet an geleegen,
Dat zel wel gaen Nicht, gae jy maar benêen.
HOe is’et met de kost? het is al elf geslaagen;
Daar wordt geklopt, daar zal Heer Jochem zijn.
Wel, komt’et binnen draagen,
En tap de groote kan een derdendeel vol wijn;
Maar stort niet, hoorje wel. Kom, repje wat Katrijn;
Daar is hy; Joris komt uit al zijn best geloopen.
SInjeur, goê tijding; och! doe straks de deur maar oopen;
Je zult mijn boodschap veur gantsch Hollandt niet verkoopen.
Jou Kozijn van Kalikoet
Is veur de deur.
Hoe weetj’et? gaat het vast? wat hebje veur bescheidt.
Och! houme vast, ik zwijm.
Koerazie,
Sinjeur; loop, laat hem in; waar wachtje na?
Wel, ziej’et niet? de vreugdt belet het.
Nou ik ga.
Ja, ’t is hy; maar...
Wel twijfelje daer an? wel wat zou ’t weezen,
Of ’t zo al was, of niet?
Ja wel, Katrijn, ’k zou vreezen,
Dat zo een fokkert licht een dienstmeidt t’Amsterdam,
Daar alle ding voor geldt te koop is, zou beleezen,
Als hy by ons lozjeeren quam.
Wel, Joris, schaamje wat, jy bent alleen mijn troosje,
Ik weet noch meêr,
’t Is een gevaarlijk ding, die eer,
Eksperiensie in een doosje:
Dat geldt, dat geldt och! zo hy hier
In huis lozjeeren komt, Katrijn, zo vrees ik schier....
Wees jy niet bang, ik zel mijn eertje wel bewaaren;
Ik dee ’t om al de waereldt niet;
Neen, Joris; daer en boven ziet,
Zoo zel het Sieur wel klaaren,
Dat hy hier ’t gat niet in krijgt; ’t komt zijn tas
Niet al te wel te pas,
Zo weidsen Heer, met zo veul knechten....
Maar sus, daer komt hy. Is hy dat?
MAar, mijn retoeren...
Wat, wat, wat,
Niet anders, als van dat retoeren.
’k Zeg ommers, dat ik zulk een schat
Van alle kostlijkheidt voor jou kom overvoeren,
Dat jy ’t op ’t tiende deel niet gist;
Maar ik verzoekje....
Nepos, is ’t
Wel vijftigh duizendt gulden?
Wel honderdt duizendt. Maar mijn kist
Daar voor de deur, die zou....
Maar staan’er geen meêr schulden
Voor myn in ’t landt uit.
Neen,’t is alles effen, ’k zweer’t,
’t Is heel en al geliquideert.
Dat’s jammer, was’er wat te rest gebleeven
In Kalikoet, dat zou misschien
Noch hondert duizendt gulden geeven.
’k Verzoek alleenig, dat...
Ey lieve geen verzoeken,
Zo ’t u belieft, Kozijn...
’t Is immers te vervloeken,
Dat jy niet hooren wilt; Kozijn, ik bid u slechts,
Dat mijne dienaar hier....
Ik bid alleen...
Ik mag geen komplementen lyen;
’k Weet wat je zeggen wilt; voor jou, noch voor je knechts
Begeerje lozjement.
Hoe avrechtsch? denkje dan hier by me te lozjeeren?
Voorwaar, Kozijn, ’k heb niet een bedt
In huis, of’t is bezet;
Geloofme by mijn woordt, en zonder zweeren;
Je zoud my anders zeer vereeren.
Je zoudt my welkom zijn; maar zeeker het geschiedt.....
Ik bid, maak ook geen Sermonyen;
’k Mag ook geen komplementen lyen.
’k Verzoek alleen...
Verzoek vry al, wat jy begeert,
Eksept dat jy by mijn in huis lozjeert.
O neen, ik heb alleen een Koffer vol juweelen...
Wat! Diamanten?
Ja, van allerley gesteent:
Ook Paerlen, en men mogt my die ontsteelen,
Zo’k ze in een Herbergh broght.
Jou Koffer kan hier wel lozjeeren;
Ja. Joris, haalze, en zetze daar,
Is ’t andersins Kozijns begeeren.
Maar z’is geweldig groot, en zwaar;
Zy is van een alleen byna niet te verzetten;
Zy weegt ontrent tweehonderdt pondt:
Een van mijn knechten zal....
Ik heb niet te verletten;
Ik kan het zelf wel doen. Ey, wacht hier wat, terstondt
Heb jy me met de kist weêr boven.
Is ’t malligheidt. Ik zal ’t niet lyden om al ’t goedt
Des waereldts, dat gy’t doet.
Ik wil u wel belooven,
Dat, die hem helpen zal, zo vroom is van gemoedt,
En trouw, als ik, of jy kan weezen.
Jy zultme nochtans niet beleezen,
Ik vrees...
Wat vreesje, ik sta voor zijn getrouwheidt in;
Doch zoo mijn Koffer hier niet op de kamer
Verzeekert is, beduy my een bequaamer.
Daar is de sleutel, wees verdacht op Karels laagen;
Hoe? gewrocht goudt, of gemunt?
Is ’t mogelijk Kozijn? Ja wel ik kan niet veelen,
Dat Ot met Joris zo lang toeft;
Die knechts is immers een geboeft;
Zie, hoe de fielen my hier draalen doen, en haaken.
De stoep is hoog, de kist is zwaar,
En of zy ’t langzaam doen, of haastig, wat is daar
Veel aan geleegen, dat kan ommers ons niet raaken.
’k Wou u die kist zo gaeren op zien maaken,
Mijn hart dat brand om al die kostlijkheidt te zien.
Dat kan zo daadlijk niet geschiên;
’k Heb seedert gistren morgen
Gevast, en moet voor mijn gezondheidt zorgen,
’t Is by half twaalven, en ’k weet schier
Noch niet, waar wy te middag eeten zullen.
Wel, Jasper Neef, zo ’t u belieft, blijft hier,
’t Heb juist een gast genoodt, en ’k heb braân vleesch an ’t vier;
Je bentme welkom, kom, wy zullen wakker smullen,
En nobel onze darmen vullen;
De Taafel is gedekt; ik weet niet, waar mijn vriendt
Mag blyven; eet met ons.
Kom, kom, geef my jou deegen slechts,
Dat ik hem weg hang; maar, waar blyven doch die knechts;
Wat! zalmen zo een mensch doen wachten?
Joris, Heintje, Geeraardt, Eduardt gekleedt als een Spaansch Knecht onder
						de naam van Ot, Karel in een groote geslooten kist.
Zijn d’andre knechts, die Neefs Bagazie bragten,
Ook buitens huis, en is de deur
Te deegen vast in ’t slot?
Kom zet hier de kist maar nêer; laat Ot
Voort uit, en doe de deur weêr vast in ’t slot;
Maar pas voor alles op zijn handen.
Ik zou niet gaeren wat verliezen,
’k Zegje, kijkt
Mijn an, of ’k geefje een flonk.
Mi Spada...
Sus, sus, Kozijn, dat’s ommers geen manier,
Datje iemandts knechts zo zult trakteeren;
Had hyme niet ontzien, hy had al lang’t rapier
Getrokken. O, dat volk laat zich niet affronteeren.
Ja, ja; is ’t zulken vent? waar is hy dan van daan?
Zijn Vader was een witte Moeriaan;
Zijn Moeder een Turkin uit Lombardyen;
Hy is gebooren in het Leeger voor Pavyen
By Sofi Safi, en den Grooten Krol Mogol.
Hy was Alfaires in ’t Beleegeren van Grol,
Ook heeft hy’er wel vijf en twintig op zijn deegen.
Dat ’s goedt; want ik was zeer verleegen;
Hy ziet’er my zo wildt uit, en zo zwart:
Maar anders lijkt hy vry al wat na Eduardt.
O neen, heel niet: maar ziet my dunkt onmooglijk, dat
Uit heel Europa zo een kaerel is te leezen,
Die hem gelyken zou.
Ja, meen jy ’t zo, ’k verstaat;
Maar ’k bidje, datj’em weg gaan laat.
Heel wel; ga daadelijk wat eeten,
Doch kom straks weêr.
Kom. Hoorje niet, wat u wordt van uw Heer geheeten?
Jy spraakt hem immers aan
In ’t Neerduitsch.
Dat zweer ik jou. Maar, Neef, de kostelijke waaren...
DAar komt mijn Zuster aan. Maseur,
Dit is Neef Jasper, die jou in geen twaalef Jaaren
Gezien heeft.
Ik dank u, Nichtje; zijt
Gy al getrouwt.
Ey, ey, zy houdt’er, of zy gek was. Maar indien