floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
De droefheyd klemt mijn hart, en doet mijn geest versticken
Waar ’s u stantvastigheyd? verliest gy zoo de moedt?
Geen yselijcker wraack op aarden is te vinden,
Als van een schoone vrouw, die eerst als een beminde
Gestreelt is, en dan om een ander weêr veracht;
Geen inzicht, noch de vrees van sterven heeft die macht,
Om dat versmaat gemoet te buygen of te toomen.
Ik voel een knagend leedt in mijn geweeten koomen;
O al te laat berouw van mijn ondanckbaarheyd!
Een welverdiende straf is my nu opgeleyd:
Ik heb de schoonheyd zelfs zoo dertel gaan versmaaden,
Haar geest en zoete luym met raserny belaaden,
En zulck een trouwe min zoo trouweloos geloont!
Nu ziet gy eerst, mijn Heer, hoe gy haar hebt gehoont;
Gy om een Hartogin woude een Princes verachten,
Wat heeft u zoo vervoert? waar waren u gedachten?
De weelde en staatzucht had my van ’t verstant berooft;
Nu is mijn ster gedaalt, en al haar glans gedooft.
Het hof dat is een zee vol barningen en klippen;
’t Vermaack raackt daar alleen maar ’t uyterst van de lippen,
Nooyt vloeyd het tot in ’t hart: de plaagen zijn vergult;
Voor trouw, bedrogh en list: gunst met nijd gezult.
Hou op, ’t is langh genoegh, ’t is hier geen plaats tot schreyen,
’t Is hier te sorgelijck; ik zal u gaan geleyen
Naar een verborgen plaats; verwilligh nu mijn raadt.
Ik volgh u trouheydt, als mijn eenigst toeverlaat
WIe zou in zoo een Hof van ooft, en kruyd, en bloemen,
Die elck naar zijn waardy niet zijn genoegh te roemen,
Zwaarmoedigh konnen zijn? het oogh dat wert bekoort
Door veelderhande verf; en ’t oor, wanneer men hoort
Het wonderlijck geluyt der zoete nachtegaalen:
De reuck wert weghgeruckt door ’t lieflijck adem halen
Van bloemen, die om prijs elck stoffen op haar geur:
En werd de smaack belust, hier is van als de keur,
De purpere granaat, d’oranjen en citroenen,
De pers en abricoos, de ribblige meloenen,
Dit zoo bekoorlijck fruyt de hant tot plucken steelt:
’t Gevoelen krijght zijn deel, als ’t westewintje speelt
Door bladerrijk geboomt, en ons zijn aâm doet voelen;
Dus vind hier yder zin zijn wit, om naar te doelen.
Mijn hart, helaas! te diep van pijn doortroffen is;
’t Gezicht van bloem of loof dat kan my niet vermaken,
Doch ’k zal om uwent wil mijn droef gepeyns wat staken:
Leen, Iulia, u stem, dat ik my wat vergeet.
Princes tot u vermaack ben ik altijdt gereet
IK klaagh aan ’t beeckje staags mijn pijn,
Vermeerder door mijn traanen ’t kristallijn,
En zegh van smart verkropt, ô wee!
Maar ’t vlietend nat loopt even hart,
Gansch ongevoeligh aan mijn droeve smart,
Zoo is die van my wert bemint,
Ik stort vergeefs mijn klacht en traanen in de wint.
Wat liefelijck geluyt komt ons door d’ooren streelen?
My dunckt daar iemant zich aan gene kant vertoont
’t Is de vermomde Prins; mijn vryigheyd verschoont,
Ik heb tot u vermaack hem heeden hier ontbooden,
Doch niet uyt uwe naam; op dat gy zoo die snoode
En u t’onwaardige door hem vergeeten zoud;
Gy zult wat vreemds zien, zoo gy u verborgen houd.
Metilla laaten wy ons aangezicht bedecken
Zy deckten haar wel dicht, als of men niet en wist,
Wat lieden dat zy zijn.
’t Is lichtelijck gemist,
Wat weet ik nu wie dat van haar Metil mach weezen?
Treedt maar vrypostigh toe, gy hoeft hier niet te vreezen,
Ik zal u wachter zijn, en hoên voor alle quaal,
En voegen my terwijl by deeze nachtegaal;
Gy moogt in’t honderd zo met d’een of d’ander praten.
Gy schoone, die u schoon aan ons niet zien wild laten,
Schoon dat men door ’t gezicht zijn vryheyd meest verliest,
En dat men voor die staat de zoete boeyens kiest,
Zoo kom ik echter u op ’t vriendelijckste smeecken,
Dat gy u schoon gelaat voor my niet wilt versteecken.
Ey gun my dat geluck, ik schroom de banden niet,
Ik wensch die slaverny, de min is zoet verdriet.
Hy komt vrypostigh zijn nieus-gierigheyd betoonen
Nu hy ons niet en kent, zoo moet men dat verschonen
Men zeyd, dat vrouw Fortuyn de stoute geeft haar gunst,
Als hy die t’zaamen paart met geest, beleeftheyd, kunst;
Het is een schranderheyd wel op zijn tijd te letten;
Nu het geluck dees plaats my bied, zal ik my zetten.
En die dit heeft geleert aan u, wensch ik tot straf,
Dat hy op de galey blijft zitten tot zijn graf:
Staa op vermetele, dees plaats is veel te waardigh
Voor uwe zotterny.
Princes, is dat niet aardigh,
Heb ik niet wel bedacht dees zoete veynzery?
Dit is Octavia; vermits haar zotterny
Haar zelven heeft beklapt; ach! was zy stom gebooren,
Zo gaf zy ’t oogh vermaack, en geen verdriet aan d’ooren.
Terwijl men op dees plaats mijn dienst zoo bits verstoot,
Zoo keer ik my tot u, door uwe glans genoot,
En aangeprickelt van uw minnelijcke straalen,
Om van u zoet gelaat wat meerder gunst te haalen.
Mijn hart getuyght het my, dat ik hier in niet mis;
Want schoon gy, als de zon met nevelen betoogen,
U meeste glans bedeckt, het zien van zulcke oogen
Geeft kennis van het schoon dat gy verborgen houd,
Alzoo verklickt de glans het ongezuyverd gout.
Wat kan welspreeckentheyt en vleyery niet geeven!
Een dof gelaat en geest krijght van haar glans en leven;
Zy buyght de mensch als wasch: wat biet haar tegenstand?
Dit is Metilla, ’k hoor ’t aan ’t wonderlijck verstand:
Wat was u Nicht volmaackt, hadze u vernuft en zinnen!
De min, u geest en zwier, maakt ik u daar voor ken:
Ik geef mijn hart aan u, dewijl ons bloet en staaten
Gelijck zijn.
Kunt gy dan zoo lichtelijck verlaaten
Die gene, die u hart trock uyt u Vaderlant?
Die krijght voor een Robijn een schoone Diamant,
Doet die geen goede winst? u Nicht is schoon in d’oogen,
Gy hebt by braave leên vernuft van groot vermoogen.
Als zy herdoopt wil zijn, zoo geef ik haar mijn woort
Tot Peeter, als zy haar maar Quackel-spreeuw laat noemen.
Wat hoef ik ’t te verbloemen,
O ja ik ben ’er een, schoon ik wat wijslijck schijn.
’k Geloof de dienaars van de Prins al narren zijn:
Wat maackt hy hier, als hy zich niet en wil vertoonen?
Zy zijn meest al van my tot zinckens toe gelaân,
En hebben van Pasquin zoo veel hier ingenoomen,
Dat zy niet lichtelijck tot lozing zullen koomen;
Zy meenen dat de Prins al meê is een Pasquien:
Wel wie heeft zoeter klucht zijn leeven meer gezien?
Gy laat my al te wreet in dit verlangen blijven;
Verquickt mijn quynend hart met uwe morgen-zon,
Wiens luyster, schoon bedeckt, mijn vryheyt overwon;
Ey gun dat ik mach zien wat wond’ren in u woonen.
Ik zal op u verzoeck my dan aan u vertoonen,
Op dat gy my niet scheld voor wreveligh van aard,
In zoo geringe zaack.
Den heemel my bewaard!
By nacht zoo is zy wijs, by daagh zoo dwaas; mijn oogen
Bedriegen mijn gehoor; Octavia, ontdeckt,
Spreeckt zulcken zotten taal dat yder met haar geckt;
En weer vermomt, zoo steelt haar geest de ziel door d’ooren.
Het is te krachteloos zoo vast daar op te staan;
Wat wond’ren zal ik niet van deezen dagh beschrijven!
Het veynzen heeft nu uyt, u Hoogheydt zal niet blijven
In zoo een needren staat, ik staa het nimmer toe.
De Koning weet, dat hier u Hoogheyt is gekoomen,
’k Verzoeck dan door zijn last, en d’eer en het verlof
Te hebben, om u te geleyden naar het Hof,
Waar u zijn Majesteyt verwacht om zelfs te spreeken.
Ik zie geen middel, om my langer te versteeken;
’t Is tijd, dat ik my aan den Koning dan verklaar:
Mijn hart dat houd my hier, de plicht die roept my daar;
Dees eyscht, de min treckt my: ik zal de plicht verkiezen,
’k Mocht anders ’s Konings gunst en oock mijn min verliezen:
Vaar wel gy schoone, ’k blijf altijdt uw dienstbre slaaf.
Den hemel heeft in hem gestort zijn milde giften:
Wat doet u dees kennis aan mijn hart al nieuwe driften!
Dit geeft u stof, om uw gedachten wat te voên;
Ik moet naar mijn vertrek; blijft gy noch wat in ’t groen,
Misschien komt u de Prins wel wederom hier vinden,
Gy hebt zijn vryheyt weg; doch om hem meer te binden,
Wil ik wel, dat gy hem iets van mijn zaack verteldt;
Op dat hy zoo te meer naar uwe zijde helt:
Aan u voorzichtigheyt laat ik dit werck in handen.
Ik heb hem strax gezien zelfs met den Koning spreeken
Dat doet mijn weynigh hoop nu voort aan stucken breeken;
Want met dit huwelijck men nu niet wachten zal;
En gaat dit voort, zoo blijft bezegelt mijne val:
Kost gy, mijn trouwe vrient, dit door u raat beletten:
De vrintschap en de noot ’t verstant en zinnen wetten.
Wel volght dan eens mijn raat, gy zult den lauwer strijcken,
Haar haat zal voor haar min versmelten en bezwijcken;
Zoeckt maar gelegentheyt, dat gy haar noch eens spreeckt:
Het nederigh berou zelfs staale zinnen weeckt.
Laat dan welsprekendheyd u misdaat gaan verheffen;
Zoeckt’t alderdringenst’, om haar op ’et teerst te treffen;
Spreeck niet als van u straf; laat zuchten en geween,
En wat haar eertijts trof, verzellen uwe reên;
Bied haar u hart en zwaart, bid zy het wil doorsteeken
Als zulx te wel verdient, of dat gy zelfs zult wreeken
Haar onwaardeerb’re gunst op uw ondanckbaarheyd:
Daar is Metilla, ziet of gy haar nu bereyd,
Dat gy door haare hulp Octavia kunt spreeken.
Gy schoone Hartogin, die zijt een wonderteeken
Van edelmoedigheyd, vergun my doch een beê.
’k Weet van u zaacken niet, noch moey ’er my niet meê,
En ben oock niet belust om iets van u te weeten.
Het vat raackt van de reuck niet lichtelijcke vry,
Die ’t kreegh van ’t eerste nat, dat het had ingenoomen:
Roemt vry van u geluck, ik zie haar Hoogheyt koomen,
Stelt nu mijn raat te werck, en let op uwe reên;
Ik schuyl my wat er zy, en laat u hier alleen.
Waar zach men ooyt, dat een misdadige dorst koomen
In ’t huys van die hy heeft zijn eer en faam benoomen,
Gelijck ik heeden doe; doch kom niet als voor heen,
Toen my u gunst en min met glans en staat bescheen,
My wanende uyt verdienst uw gunst en giften waardigh:
O neen! rechtvaardigheyd toont my, hoe snel en vaardigh
Het al verand’ren kan; zoo als ik eertijts was,
Is nu een ander, en mijn glans vergaan in asch.
Ik kom met nedrigheyd u maar van ver genaaken,
En derf te schuldigh niet mijn oogen op uw kaaken
Verheffen; ’k weet gy zijt al d’oorzaack van mijn staat,
En welverdiende val; te wettigh is u haat;
U wraack noch al te zacht; mijn schult niet te vergeeven,
Ik smeeck u daarom niet; ick kan u met mijn leeven,
Al had ik duysenden van levens, niet voldoen;
Ik heb een godtheyd gaar vertoornen, en tot zoen
Besteed een mensch vergeefs zijn menschelijke krachten.
Ik kom oock niet, om weer te vergen uw gedachten,
En uw zachtmoedigheyd, d’herstelling van mijn staat,
Door ’t derven van uw gunst mijn lust en geest verlaat:
Maar smeeck u om die uur, daar gy in zijt gebooren,
Gy in mijn ongeval mijn klacht en schult wilt hooren.
’t Is wel
’t Is wel, helaas! en hier meê gaat zy heen
Wat staat my nu te doen? nu is mijn hoop verlooren,
Voor mijn ondanckbaarheyd is my dit recht beschooren!
Ik heb haar zoete gunst en min te wulps veracht;
Geterght haar macht; gesart haar luym zoo lief en zacht:
’k Heb de langmoedigheyd tot in haar ziel gaan wonden:
Erkentenis en plicht zoo goddeloos geschonden:
Te veel op my gesteunt, als eertijts Faëton,
Die oock, als ik, zijn staat en kar niet mennen kon:
Zijn val die was wel hoogh, doch schoon; maar ach! de mijne
Verzelt van naaberou, van knaging, en van pijne:
Hy treckt zijn zwaart.
Die roepen my naar ’t graf: wacht Charon, ’k ben al ree,
Al heeft mijn asch geen rust, voer my noch echter meê;
Laat my die honderd jaar niet aan u oever zwerven,
’t Gebeent zal van mijn vrient wel rust en ’t graf verwerven:
En gy mijn waarde vrient, ik kan u niets tot loon,
Van al u trouwe dienst vergelden; zoo de goôn
Oprechtigheyd en deucht van menschen ooyt beminden,
Zoo zult gy voor en naar uw doot u kroon noch vinden:
Ik stierf gewenscht, zoo maar Octavia zey, sterft;
En zoo mijn asch een traan of zuchje van haar erft.
Hou op wen in de Mey de wolcken zich verdicken,
Wanneer het kruyd en loof van drooghte en dorst versticken,
Die naar veel dreygens zich ontsluyten met gedruys,
En bruyzen langs het veldt, en over dyck en sluys;
En met een donderslagh weêr alles gaat bedaaren,
De wolcken schuyven, en de lucht weêr op gaat klaaren:
Zoo is de wraack van een gehoonde minnares:
’t Medoogen naar de straf: de vreede naar de bres,
Die spyt en tooren schoot in liefdens stercke wallen:
Mijn wraak is wat gekoelt; spreekt naar u welgevallen.
’k Beken, Princes, dat gy my tot zoo hoogen top
Van staat had door u gunst zoo onverdient verheeven,
Dat ik naar ’t hooghste ampt mocht zonder weygring streeven:
Maar ach! waar van my nu zo droef ’t herdenken smart,
Dat ik een plaatsjen had gekreegen in u hart:
Een plaats zoo dierbaar door geen kroonen op te halen;
Een plaats door al mijn bloed en dienst niet te betaalen:
Die eer mijn zoetste hoop, en lust, en leeven was:
Maar ach! nu door mijn schult verdelght tot puyn en asch:
Een schult zoo groot waar toe geen woorden zijn te vinden,
Noch straffen zwaar genoegh; nooyt zal ik onderwinden,
My dus t’ontschuldigen; want mijn ondanckbaarheyt
Verdient de zwaarste dood, als ooyt is aangezeyt.
’k Smeeck om u ongenaa; wilt zelfs de rechter weezen,
Doorsteeckt dit schuldigh hart; ey, gy hoeft niet te vreezen
Voor al te wreeden daat; neen, ’t is rechtvaardigheyt:
Of strijdt het met de deught van uw zachtmoedigheyt?
Geeft dan aan my de last, ik zal u hand verstrecken,
Wilt my in plaats van aard, maar met een traantje decken:
Of is dit noch te veel? wenscht maar mijn beenen rust,
Zeght, mijn berouw en doot u wraack heeft uytgeblust.
Wacht naar mijn bluylofsfeest, ’k zal u dan antwoort geeven
Dat zoo mijn oude min geraackt is uyt mijn hert,
Ik levende zou zien, gy van een ander wert
Omhelst? eer zal mijn rouw en ingekropte hicken,
Zo my het zwaart ontbrack, mijn ziel versmacht doen sticken.
Ach! is mijn ontrouw dan zoo zwaar van eenen dagh,
Dat zoo veel jaren dienst die niet ophaalen magh!
Kan al mijn trouwe min de schuld van weynigh uuren,
Mijn nederigh berouw u gramschap niet verduuren?
’t Berouw dat buygt de goôn, hoe zeer wy ons misgaan;
Gy dan als mijn Goddin treck zachter luymen aan;
Ey laat medoogen en de min weêr in u woonen,
Schoon ik geen danckbaarheyt naar eysch aan u kan toonen,
Neemt my weêr in u dienst en gunst, gy zeggen zult,
Dat mijn boetvaardigheyd ver overtreft mijn schult.
Wat kan de needrigheyd, ’t berouw, en min niet maken?
Ik die van wraack, en bloet, en gramschap scheen te blaacken,
Smelt nu als wasch voor ’t vier van zijn ootmoedigheyt:
De wraack-lust ruymt mijn hart voor zijn genegentheyt.
Nu gy u schult bekent, en om genaâ komt smeecken,
Kan d’edelmoedigheyt zich langer nu niet wreecken;
De leeuw houd op, wanneer zijn vyant leyt ter aardt.
’k Zou zo veel danckbaarheyd, berouw en min u tonen,
En mijn bevleckte ziel zoo zuyver wasschen gaan,
Dat gy niet wenschen zoud, of ik had u misdaân.
Hoopt dan weêr op mijn gunst; ik gaa den Koning spreeken,
En om d’herstelling van u staat en gunsten smeeken:
Maar blijft hier dicht ontrent, of ik u had van doen.
Octavia binnen
U raat die heeft mijn ziel weêr van het veer gaan haalen,
Daar haar de wanhoop dreef.
My dunckt ik hoor gerucht
Ik ben noch heel beducht
Hou moet, u zaack zal nu wel naa u wensch uytvallen,
De stadt staat in verdragh, gy zijt al in de wallen;
En hebt de poorten in, wie drijft de min daar uyt?
GUt, ’t is in ’t Hof zoo drok! men spreeckt’er al van bruyd,
En bruygom, bruyloften, steeckspeelen en baletten;
Men is ’er zeer beangst, waar datmen my zal zetten;
Ik ben, al weetje het niet, een man van kaleteyt,
Van ongemeen beleyt en van capaciteyt,
’k Hen tonnen vol verstant, maar zonder boôm; mijn daden
Die zou een Galioen, wijf ses niet konnen laaden:
Zat ik aan ’t roer, het was de welvaart van het rijck:
In outheyt van geslacht is niemant my gelijck,
Ik kan ’t voor Adams tijdt vier honderd jaar op tellen;
Mijn stamboom is zoo groot, al hadje honderd vellen
Van Oliphanten t’saam, die waaren veel te kleyn:
’k Meen, als veel burgers die nu d’Adel is gemeyn,
Mijn voorhuys en mijn zaal daar meê te gaan stoffeeren,
En proncken met een helm en and’re luy haar veeren;
d’Herauten zeeglen vast; wat krijght men niet om gelt!
Dit is zoo in passant. Nu van mijn kracht gesprooken,
Wat heb ik menich lam de kaacken opgebrooken!
Ik ben een Roelant vol crawage en vol moet,
Ik hou van vrede niet, maar groey door vleysch en bloet.
Ik wensch, ik nimmer zat mach vechten met mijn tanden;
Ik derf een zwijn hoe wreet zelfs in een korst aanranden:
Ik tart een ossen-harst, al was’t een visioen;
’k Zou in kalkoen en gans tot aan mijn kneukels woên:
Geen hart, hoe snel het loopt, zal’t my aan ’t spit ontloopen:
Hoe menigh knijn en haas heb ik ’t vel af* gaan stroopen?
Al waar ik kom daar moet een vlucht van snippen vliên,
Al was ’t een regiment: wat my de borst derft biên,
Dat word gescheurt, gekerft, gekloven tot de beenen:
Ik kreun my niet aan al dat krajen, en dat steenen
Van haanen, hennen, en patrijsen of faysant:
De hoender-wijven zien my aan gelijck een Sant.
Is ’t eeten al gereet? ik zal my dan gaan zetten:
Doch eerst mijn kort geweer en tanden wat gaan wetten:
O moort voor vleesch en broot! ’k ben tot de strijt bereydt:
Dat gaaje voor, val aan: toont nou jou manlijckheyt.
De Koning, Admiratus, Octavia, Metilla, Iulia, Livia, Panphilio, Fabio,
                        Vendicio, Triphon en Firmius uyt.
TErwijl den heemel heeft u zinnen weêrgegeeven,
Wilt dan mijn wil en die van ’t Rijck niet tegenstreeven.
De liefde en eerbiedt maackt my tot mijn plichten reê,
Uw wil is my een wet: vergun my eerst een beê,
Die uw genegentheyt gansch niet zal tegenstooten,
Maar eer de vreucht en rust van u en ’t Rijck vergrooten.
Zou het wel billick zijn in ’t algemeen geluck,
Dat Fulvius noch bleef in ongenade en druck?
Mijn tooren is gekoelt, ’k heb hem zijn schult vergeeven;
Laat hem dan als voorheen in uwe gunst weêr leeven,
Wijl gy hem hebt bemint, gelijck u eygen zoon.
Had zijn laatdunckentheyt aan my en u die hoon
Niet door zijn schrift gedaan, ik had hem nooyt verdreeven.
Wijl ik hem heb verlaaght, wilt hem dan weêr verheffen
Men haal dan Fulvius
’k Heb u te slecht beloont
Voor u vergooten bloedt, en dienst aan ’t Rijck betoont.
’k Zal voor die hoon, die gy onschuldigh hebt geleeden,
U weêr met grooter gunst en ampten gaan bekleeden:
Vergeet mijn dochters haat.
Doorluchte Majesteyt,
Als ik u maar mishaagh, uw dienaar schuldigh leyt,
’k Geniet te grooter eer, ik kan die nooyt vergelden,
De Faam zal naar u doot u deucht aan m noch melden.
En gy Princes, wat geur van plicht en danckbaarheydt
Kan ik u offeren? gy zijt mijn god’lijckheydt,
Die my te schuldigh hebt dees staat en rust gegeven:
Maar waarom heeft uw gunst my weêr zoo hoogh verheven,
Dewijl gy door u trouw voorziet mijn wisse doot?
Zo lang mijn hand u hoed, zo heeft uw min geen noot
’k Verzoeck uw Majesteyts voorspraack en gunsten t’erven,
Dat ik de Hartogin mach voor mijn bruyt verwerven.
Metilla tot zijn Bruyt! laat hy Octavia?
Ik toon geen ongeneught; haar zal geen wedergaa
Ontbreecken, wiens verbont my meerder nuts zal geven:
Ik stem het toe, en wensch u ’t zoetste lot en leven.
’k Blijf door dees gunst en eer te meer aan u verplicht
Metilla speel uw rol
Vergun dat oock mijn Nicht
Ons vreucht deelachtigh zy, laat eens de zoete banden
Van Paphos Koningin haar binden ziel en handen.
Zoo ik u liet de keur, wat voor een bruydegom
Zoud gy verkiezen, die gy waart kent zulcken blom?
Indien zijn Majesteyt aan my die keur zou laaten,
Ik koos hem, die met raat en wapenen uw Staaten
Zoo braaf beschermt, en als een Atlas heeft getorst,
En geenderley gevaar ontzien heeft, om zijn borst
Te stellen voor u heyl: wat wonden niet gekreegen,
Wat slagh geleverd, daar hy niet behield de zeegen:
Oock is hy van het volck en u zoo zeer bemint,
Als van een vader was ooyt een gehoorzaam kint:
Octavia alleen die kan zijn zweet vergelden.
Ik weet niet wie gy meent, wilt my zijn naam dan melden
’t Is Fulvius, uw vrient
Zijn dienst heeft dat verdient
Maar uyt uw stam gesprooten
Zijn bloet voor u vergooten
Die diensten zijn door eer al lang van my betaalt
Maar staagh door grooter dienst en daaden opgehaalt
Dat was zijn plicht en schult voor mijn genegentheden
Of liever van zijn deucht de vrucht en danckbaarheeden
Waarom noch meer getwist? wil dan zijn Majesteyt
Dat men het Rijck zijn nut, en ’t volck haar wensch ontzeyt?
Gy hoort hoe overluyt uw onderdaanen praaten,
Dat tot bescherming en vermeerdring van u Staaten,
Gy nimmer nemen kunt een heylzamer besluyt,
Als dat gy Fulvius u dochter geeft tot Bruyt.
Alwaart schoon dat mijn gunst hem dat geluck wou gunnen,
Zoud gy Octavia daar toe niet buygen kunnen,
Haar afkeer is tot hem gewortelt in haar hart.
Geeft my uw stem daar toe, zoo zy bewoogen wert
Mijn nicht Octavia;
Ey gun dat ik verwerf dat lang gewenschte Ia.
Wijl ik niet voor my ben, maar voor het Rijck geboren;
Mijn plicht wil dat ik buygh, de eerbied jaaght de tooren
En wraackzucht uyt mijn hart, en voert de min daar in.
Wat voor erkentenis zal ik naar eysch aanvangen,
Voor zulcken grooten eer en onwaardeerbaar goet,
Schoon dat ik duysendmaal mijn leeven en mijn bloet
Als in de waaghschaal voor u Rijck en leven stelden,
Zoo kan in in het minst u weldaân niet vergelden.
Erkentenis genoegh, zoo Fulvius het leet,
T’onschuldigh aangedaan, door gunsten weêr vergeet.
Wat toon ik voor u gunst; mijn woorden en gedachten,
En wenschen zijn te zwack; ik kan, noch zal niet trachten
Dit te betaalen; in mijn laatste snick en aâm
Zal ik noch roemen deeze uw goetheyt en uw naam:
En zoo der naar mijn asch van my iets blijft in ’t leeven,
Zal u zachtmoedigheyd dan in mijn ziel noch zweeven.
U nederigh berouw heeft my zoo wel voldaan,
Dat niets blijft van uw schult in mijn geheugen staan;
Gy zult weêr met mijn gunst zoo grooten weêrmin vinde,
Als ooyt een minnares haar minnaar niet beminde.
Gy die my uyt de doot in ’t leeven en in ’t licht
Weêr hebt gebracht, ik leef en sterf u zoo verplicht,
Dat nooyt de tijdt uw hulp en weldaat uyt zal wisschen,
Nooyt zullen tegens u mijn danck en plichten missen.
’k Wensch u geluck, noch eynd, noch maat, vereende twee
De min verjaaght de twist, leef lang in rust en vreê
Zoo groeyen met u tijd oock u genegentheden
Een wil speel door u bloet, een ziel beheersch u leeden
Ik wensch dat gy het Rijck vervult met halve goôn
Ik wensch de gansche aardt buygh onder uw geboôn
Zoo moet men eeuwen lang uw naam en deughden vieren
Zoo moet gy nimmer zat, belaaden met laurieren,
Weerkeeren uyt den strijt gansch rijck van vyants roof.
Ik walgh van bloet en moort: maar wensch het vreede loof
Staagh om u hairen zwier; zoo roesten spiets en klingen,
Zoo zal men meer uw lof als door uw wapens zingen.
Zoo smaack u onderdaan een leven vol van rust;
Zoo wort gy aangebeên gelijck een tweede August.
De ondergang van Eigenbaat
Zynde een gevolg van de Tieranny van Eigenbaat
Enoch Krook: De ondergang van Eigenbaat. Zynde een gevolg van de Tieranny
						van Eigenbaat. Amsterdam: heirs of J. Lescailje, 1707.
EIGENBAAT
ARGLISTIGHEID
BEDROG
MISVERTROUWEN
ONDEUGD
KWAADAARD
EDELHART
VERMOOGEN
BURGERHART
WAARHEID
RECHTVAARDIGHEID
OPRECHTHEID
ZUIVERETROUW
ONNOOZELHEID
REI VAN ZINNEN
TYDINGBRENGER
KRYGSWACHTEN
DE ONDERGANG VAN EIGENBAAT,
ZINNESPEL.
Zynde een Gevolg van de TIERANNY VAN EIGENBAAT.
[Gravure: bijenkorf, wapen van Amsterdam, Yver. In Liefde
					Bloejende]
TE AMSTELDAM,
By de Erfg: van J. LESCAILJE, op den Middeldam, op de hoek van de
					Vischmarkt, 1707.
KORT BERICHT VOOR DEN LEEZER EN AANSCHOUWER.