floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Mijn heymelicke pijn afschilderen op't Pampier;
Dat u, meen ick, vvel naackt en klaarlick sal bedieden
Dat al de martelry die yemandt mach gheschieden,
Hoe wreedt en streng 'toock is ,, dat souvv noch wesen soet,
By't wreede lyden dat ghy my ghewoonlijck doet.
Maar denckt Mevrouw, hoewel de felle helsche Goden,
In alle wreedtheyt zijn doorwieckt en opghesoden,
Nochtans ontfanghen sy der menschen Offer wel,
Om te versachten haar grousame strafheyt fel.
Vvilt u doch niet by haar in stuursheyt verghelijcken:
Maar laat u Maaghd'lijck hert en medelyden blijcken:
Ontfangt ten minsten dan mijn suyver Minne-bloedt.
Dat nu door teering doch in my verdrooghen moet.
Soo ghy my langher houdt in dese swaar ellenden,
'tIs den Verwinner eer dat haastigh hy gaat enden,
Het leven van zijn slaaf; of dat hy stracks hem vrijt,
Dan hy hem pijnt seer streng met slaverny altijdt.
Neemt dan van mijn doch wegh, dat bidd' ick u van herten,
Mijn onlydelijck wee, vol pynelijcke smerten.
VVilt my nu door de Doodt toe-laten dat ick sterf;
Of gunt my dat ick nu van u het gheen verwerf,
Dat voetsel dat mijn ziel in't leven kan behouwen.
't Is waar dat ick't gheniet, maar met de meeste rouwen.
Troost my troostloose mensch, die u met druck dit schrijf.
Die u was, nu noch is, en nu; ja eeuwigh blijf.
V onveranderlijcken, maar ongeluckigen, Dienaar en ghetrouwen Slave Alphonsus
						de Tolledo.
Sy heeft den Brief ghelesen.
Hoe komt u Meester soo heel overgheven stout,
Dat hy dus woelt vergheefs en niet zijn rust en hout?
Daar hy wel weet dat ick my soo gansch veronwaardigh,
Te lesen zijn gheschrift, vermetel en hovaardigh.
Seght hem 'tis vruchtelóós dat hy my meerder schrijft,
En breeckt zijn hóóft om niet, en dus zijn tijdt verdrijft.
Gheen antwoort of gheen tróóst en sal hem meer ghebeuren,
Scheurt den Brief.
Als dat ghy hebt ghesien zijn Brief aan stucken scheuren.
Gaat hem bootschappen dit, en maackt u spoedigh vóórt.
Dat's voor Alphonse, ach! een al te droef antwóórt.
Den Sot soeckt soo verdwaast mijn stille rust te steelen.
Ach! mijn ghemoetje teer kan gheen versteurnis velen.
Besadight u mijn hert, en by u selven denckt,
Eens op de lieve gift, die u, u Rodd'rick schenckt.
Komt hier mijn Brief; siet hier is die my sal verlichten.
Y! wat een vasten handt: hoe treflijck is zijn dichten:
Daar hy als levendigh (door kunst) de Min in grift.
Ach! saligh, heerlijck; ach! ach! seer gheseghent schrift.
Ach Rodd'rick! ghy wert my langs hoe anghenamer.
Ter Werelt geen soo schóón, gheen liever, noch bequamer.
Ferdinandus den Spaenschen Koning.
Ghy helden hoogh van moedt! Ick heb van daagh vernomen
Van mijn ghetrouwe Spien, een onverwachte Maar,
Daar ick my grootelijcks met reden in beswaar,
Vermits de Mooren swart ons schielijck overcomen.
Wel wat anghstvalligheyt, doet mijn kleynhartigh schromen?
Van waar komt my die schrick? Al waar de Tydingh waar,
So moet ick soecken raadt en middel om 'tghevaar
Te breecken of t'ontgaan, na 'tvoorbeeldt van de Vromen.
Wat suffery is dit? Wel waar is mijn verstandt,
En de grootmoedicheyt die'ck voormaals in my vant?
Daar ick wel eer meed' droegh mijn swaarste onghelocken?
Die zijn (God betert) nu in dit voorval vertrocken
Dies staat in twijffel, laas! de zeeckerheydt mijns staats
Door manghel vande Tijd en kleynheyd mijns beraats.
Want mijn Tijdt is te kort, om langh hier op te raden,
De noot die is seer groot daar ick my nu in sie,
Sy wil niet dat ick nu tot ander toevlucht vlie,
Als tot u vromicheydt en Mannelijcke daden.
Mijn meeste Krijghslien zijn ghesonden in Granaden,
And'ren in Arragon, in nieu Spangen, en die
Zijn my te veer van honck, dat ickse op ontbie.
Dus ben ick nu met recht in dese saack beladen.
Wat sal ick dan bestaan in dit hevaarlijck stuck?
Sal ick een Velt-slagh slaan op 'tweyffelend' gheluck?
Dat schijnt my ongheraan. Wat sal ick dan beginnen?
Wechvluchten van den strijdt of nemen aan het juck,
Vanden Maraan? O neen! 't Is best dat ickse druck,
En valle op het lijf met hope van verwinnen.
Moedighe Mannen hoort! hoort helden van mijn bloedt,
Treckt sonder Trommel-slagh met opgherolden Vanen,
In aller stilten heen: Op dat de Indianen
Niet eens en riecken dat ghy haar komt te ghemoet:
Maar blijft in ordeningh te Paarde en te voet
En leghert u aldaar, daar ghy u best sult wanen
In u voordeel te zijn: Op dat ghy de Maranen
De grootste schade, en de meeste af-breuck doet.
Een yder ruste sich soo wel van Moedt als Wapen,
Om keeren het gheweldt, tot ons verderf gheschapen,
Den woesten springh-tocht van den wereloosen swart.
Yg'lijck begheve sick om Eere te betrachten,
Tot voorstant van ons Landt, weet ick gheen grooter krachten,
Als Eendracht, goedt beleydt, en een kloeckmoedigh hart.
Dees dinghen zijn u meest en op het hooghst van nooden
In dese snelle slagh. Gaat aan ghy vrome Lien.
God gheve dat ick u verwinnaars weer maghsien.
Die laat u te ghelijck haer hoop en leven dooden.
Tvveede Choren uyt.
t'Gheluck dat staat seer selden stil 't vveet selven niet hoe dattet
							wil
'tLeyt de Princen laghen.
Of dien die hem te hoogh verheft ,, wert veel-tijts onversiens
							ghetreft,
En met Armoede swaar gheslaghen.
Maar die't gheluck recht vvel bekijckt,
Die siet dat het een mensch ghelijckt,
Met vleughelen gantsch vvispelturigh.
Vermits dunckt my; doch na mijn vvaan,
Dat selden hier de Mensch blijft staan
In eenen selfden standt vast ghedurigh.
De Maar die schrickt het groote Hof,
Mits dat de svverte Mooren grof
Ghevallen zijn in 'sKonincx eyghen landen;
En plunderen vvoest daar Land en Luyd';
Ia taacken dat voor Vrye-buyt
Met over-moetvvillighe handen.
Soo grijpt een yeder oock om best
En sleept heel gretigh in sijn Nest
'tHoy van des Vvereldts Vvaghen:
Maar siet de Dood en korte Tijdt
Den Mensch verrompelt en benijdt,
Hem d'aartsche goederen me te draghen.
Den Adel vvapend' sich verbaast,
De freyste Ridders vollighen haast
Den Vyant vvacker op sijn hielen;
De vverdt soo onvervvacht beclipt,
Zo datter nauvvelijcks een ontslipt
Die sy niet moorden en vernielen.
Alphonso door sijn vvanhoop groot,
Veracht, noch gheensins schuvvt de doot,
Soeckt moedich Ridderlijck te sterven;
Maar Rodderick die vecht veel meer
Om sijn Liefs gunst, om prijs en eer
Hoochloffelijck te vervverven.
Rodderick in dees Tocht bespringht
Een Moorsche Capiteyn, en dvvinght,
Verheert hem flux te gheven ghevanghen!
Doch tvvee Spaansche Edel-lien,
Int vlacke Velt met fortse dien,
Met onrecht hem uyt de handen vvranghen.
Met groot gheluck vergingh den slagh,
Soo dat het Landt vol Mooren lagh,
't Vvelck zeghen groot voor haar bediede!
Roderick na 'teynd' vande strijt
Met haat besvvanghert door de spijt,
Verklaaght sich staach over d'Edellieden.
Derde deel.
Coningh.
Gordynen op.
Danck sy de groote Godt des hooghen Hemels Heyligh
Die my noch heeft ghespaart tot dees ghewenschten dagh,
Waar in dat ick u sie als Meesters vanden slagh,
't Landt in sijn oude staat, in rust en vrede veyligh.
Naast Godt weet ick u danck, mijn Princen en mijn Ridd'ren,
Die u soo mann'lijck hebt in dees Heyr-vaart ghehadt,
Dat waar den swarten Moor maar hoort vertellen dat,
Sal hy verschrickt beancxst van vreese voor u cidd'ren.
Gheen oudtheydt vande Tijdt sal uwe eer verduyst'ren,
Dies voor u trouwe dienst so schenck ick u den buyt.
Voorts gheef ick u verlof, haar gantsch te schudden uyt,
En't Legher na u sin der Mooren te bepluyst'ren.
Maar ick ghebiedt u dat ghy d'amelóóse doppen,
Of koude leden der Barbarsche Roovers schalck,
(Op dat de vuyle stanck den Hemel niet beswalck)
Te werpen in een put en met aarde bestoppen.
Den Krijghs-raadt ick beveel dat sy met voorsicht letten
Dat het gheheele Landt met Krijghslien zy versorght,
En al't Wapen-ghetuygh te sam'len inde Borght:
Om soo in tijdt van nóót een ander te ontsetten.
Ick uwen Koningh sal in plaats van Scepter draghen
Grootmoedigh inde handt, een glad scherp-snyend' Swaart,
Het welck met ontsach dreyght, en schichtigh maackt vervaart,
Den vyant die uyt vrees ontglyen sijn aanslaghen.
Want daarment blancke Staal bemetselt inde schede,
Daar vriestet door den Tijdt vast in den dicken roest:
Door achtelóós versuym, werdt vaack het Landt verwoest.
d'Oeffeningh des gheweers is nóódichst in de Vrede.
'k Wil datmen sal te nacht 'tghedenck-vuyr vreuchdich branden:
De Gheschicht-schryvers laat dit melden int Tijdt-boeck;
Op dat de Rymers braef door vaarsen soet en kloeck;
Roepen; ons vreught, ons eer, den Swart tot spijt en schanden.
Ick gheef een yder vry 'tghebruyck van blye weelden:
Laat doch de Bootslien rat maken 't vuyr-werck, en licht,
Die door Poeder en Kunst verwond'ren het ghesicht:
Die wil, die mach den Tocht, uyt lust, tot vreucht af-beelden.
Wel Roderick! hoe dus afkeerigh en weersóórdigh?
Dits teghen u ghewoont, dat ghy in blijdtschap treurt:
Ons toonend' een ghelaat balsturigh en versteurt,
Waar door dat ghy ontstelt den Koningh teghenwóórdigh.
Wat is u? Wat let u? Siet ick begheert te weten;
Komt uyt den duyster voort, moedighe Ionghelingh!
Wat leyt u dus op 'thert? Flucx seght my om wat dingh
Hebt ghy u selfs en mijn Grootachtbaarheyt vergheten?
Groot-moghend' Koningh wilt my wat ghehóórs toelaten,
Neyght u óóren na mijn bittere droef anklaght!
Ghebiedt een stil-stant nu, op dat door tusschen praten,
My niet verbystert wert 'tbesluyt van mijn ghedacht.
Spreeckt op helder en vry, niemant sal hier eens kicken.
Wan mijn Wijnbraauwen straf, haar stellen wreet en fel,
Soo trilt de gulde Saal; mijn Ghesin swichten snel
Doort fronslen van mijn vel, of door een simpel knicken.
Ghy weet Heer Koningh wel, dat hier korts quam 'tgherucht
Die een te leyde Maar verlamden aen ons allen;
Hoe der Maranen hóóp ghespronghen was ter vlucht,
In 's Majesteyts ghebiedt; diet met gheweldt bestallen.
Dies wy na u bevel zijn wacker uyt ghevallen,
En volghden metter ijl den Vyandt in sijn spoor:
Wy saghen van 't Gheberght het blaack'ren inde Dallen,
Door 'tbrant-stichten om róóf der diefachtighe Moor!
Doen runden wy om 'tsnelst, om dit te comen voor,
Wt rechten yver tot het Vaderlants beschutten,
Wy parsten so den Swart dat hy de vlucht verkoor,
Verliest verbaast den buyt en 'tbanghe lijf in dutten.
Terwijl men plunderde de rijck-gheróófde hutten,
Gheschacht dat ick tot winst een Capiteyn bequam,
Die mijn gantsch sonder recht, door een sterck onderstutten
Dees Almijn en Haalnaa bats uyt de handen nam.
Ist sonder reden dan dat ick my nu vergram
Over den trotsche smaat die my int Velt gheschieden?
Als ick daar maar an denck, ick spouwe Vuyr en Vlam;
Ick vloecke duysentmaal dese vervloeckte Lieden.
Ick barste nu van spijt, dat ick hier moet bespieden
Der gheender, die mijn winst, als oock mijn eer ontdraaght:
Wreeckt toch mijn onghelijck; Heer Coninck! wilt ghebieden
Dat sy my lev'ren 'tgheen my t'onrecht is ontjaaght.
Of ick versoecke nu, soo't uwe hoocheyt haaght,
In open kamp-slagh hier, haar beyden te bevechten,
Om de smadighe trots, die ick u heb gheklaaght,
Vertrouwende dat Godt my na mijn recht sal rechten.
Koningh.
Bedaart Heer Rodderick u seer versteurde zinnen,
De dolheyt des gramschaps, Teughelt door redens kracht:
Gheen hóóghmoet is so gróót, of't Prins'lijck hóógh-ghedacht,
Ghewapent met ghedult, kant door den Tijt verwinnen.
Lijdtsaamheyt, goet beraad, zijn twee heerlijcke punten:
Maar die sich selfs verwint gheniet de vrucht met vreught:
Daarom eel Ionghelingh, treckt an de witte Deught,
Soo sult ghy in mijn Hof met eeren klaar uytmunten.
Ick sie dat ghy dorstigh janckt nae een bloedight wraack!
Wel schuyft en packt op my den last van dese zaack,
Die'k met de El vant Recht, Rechtvaardelijck sal meten.
Want desen gulden Troon, en wel ghecierde Setel,
Mijn Scepter met mijn Kroon, voorts dit ontsichlijck staal,
Dees dinghen wysen my juyst na de Waarheyts schaal,
Die wickt het vonnis recht, niet gunstigh noch vermetel.
Eer dat ick hier dan vel mijn Koninghlijcken oordeel,
Besweer ick op Almijn, misgaders u Haalnaa
Dat ghy verricht u saack, en worstelt wt u scha,
Vertaalt hier al het gundt ghy acht te zijn u voordeel.
Gheen blinde Liefd' en sal besoedelend' bedampen
Mijn suyver Koninghs hert in dit besorgh'lijck stuck,
Daarom spreeckt, hebdy recht: Maar wan-troudy 'tgheluck,
Soo gheeft hem knap sijn eysch, of ander ghy moet kampen.
Almijn.
Mijn Heer en belght u niet, ghy doemt ons sonder reden,
Onder verbet'ringh van uwe hoogheydt; want,
Siet dees Schalckes bedrogh begoochelt u verstant,
Daar door wijckt ghy verkeert van u ghewone zeden.
Den roof daar wy met nijt soo mannelijck om streden
In het bebloede Velt, of glibber-gladde Landt!
Ind' hitte van't ghevecht met een weer-bare handt,
Souwt ghy die, wat is dit, met rab'len kryghen heden?
Ghy Benghel die den buyt bevreest u liet ontjaghen,
Door dien u bloode rugh soo seer weest voor de slaghen,
Dat ghy grob'ligh bequijlt, met schuymbecken en severen,
Hier komt met kints ghegrey dus swarelijck beklaghen:
Wel hebt ghy nu de lust om het ghevecht te waghen?
Soo gheeft stracks hier den pandt, ick sal de myne leveren!
Haalnaa.
Hoe langhe sullen wy hier om een dinghen stryen?
Hoe langhe sullen wy noch dulden dit gherel?
Hoe langh sal ick dan sien dat groote kinderspel?
Is al de Manheyt nu verruylt in sotternyen?
Hoe langhe sal Haalnaa sijn verwaande dwaasheyt lyen,
En trotsen van sijn mondt vol bitt're woorden fel?
De Reden die ghebiedt dat ick of mijn Ghesel
Hem van dit wrevel moet wat strengher gaan kastyen.
Hoe ist Rod'rick, begint u weelich vleys te jeucken?
Ick salt om uwent wil wel wat ghedweeghsaam beucken.
Hoe raasdy dus verdoort over 'tghedaan onrecht?
Ghy daaght ons stedes uyt met sware laster-spreucken,
Fluck leght u pant, by 'tons, op dat dan die mis-breucken,
Verklaart werden in't licht door 'tluck of het ghevecht.
Dróóm ick? raas ick? leef ick? Wat schijn ick hier te hooren?
Wat bits ghetuymel snoot werdt hier Godlóós gherelt?
Ick sie't met klaar ghesicht, ick hóórt met open óóren,
Datmen allee niet my, maar oock den Coningh schelt.
Dit schandelijck verwijt belemmert en ontstelt
Mijn korselighe kop: En knelt mijn hert door't wroeghen,
Soo roep ick nu te recht, my schiedt kracht en gheweldt
Van haar die my mijn winst verovert forts ontjoeghen.
Die byden overlast noch bitter smaden voeghen:
Daer neffens werdt hier by verbooght en groots beschempt
Mijn ancxstighe vlught, en hoe dapper sy my sloeghen.
Tis vreemt dat mijn ghedult soo langh verdragh noch nemt.
Dat het den Lasteraars niet verdelght en verdempt,
Verplettert en vertreet; niet in stucken mortelt!
Doch 's Conincx strack ontsagh 'tghemoet alsoo betemt
Dat nu mijn gramschap heet niet na sijn lust uytbortelt;
Maar ghy Almijn wat staat ghy dus en knarst of portelt,
En preutels binnens monts daar ghy den haat verbloemt,
Die in u schelms-hert soo grondigh is verwortelt,
Dat ghy my voor den Raat dus stout een Benghel noemt?
Ghy dringht den Koningh op dat hy u t'onrecht doemt,
Daar ghy valsch'lijck aan lieght, des beroep ick u beyde,
Ghy Platters, die dus wilt groothertigh snorckt en roemt,
Daar is mijn Hantschoe, siet, dat ons 'tgheluck voort scheyde.
Houwt op ghy Ridders houwt, ten voeght u niet ghy Helden
Te twisten in mijn Hof voor den Heylighen Raat,
Ten past den Adel niet te wreecken dus den smaat,
Laat den verslapten Man of swacke vrouwen 'tschelden.
Ick siet, u Lichaam schudd'; u kloecke beenen trillen;
V stoute Borst die slaat; V Bloedt verhuyst en krimpt;
De krachten van u hert ten Ladder toornigh climt,
In't verhemelt van 't oogh, daar sy wtbarsten willen.
Doch 'tis een Edel-man verciert met Koninghs gaven,
Die nijdt en spijt verwerpt, of beght op 'talderheust,
Met bespreck, soo de Eer niet werdt ghequetst, ghekneust,
Die dan met wijsheydt gaat sijn gramschap diep begraven.
Dewijl ghy niet en keunt dees rasery verberghen,
Alst blijckt, vermits dat ghy dan ander scheld en vloeckt,
Soo gheef ick u verlof van 'tgheen dat ghy versoeckt,
Op dat het Recht en Strijdt eyndight dit spytigh terghen.
Den Tournoy sult ghy doen met groote langhe Swaarden,
Hier int beschreven perck ghy Lien onder u tween.
V Rodd'rick laet ick toe, tot hulp te kiesen een;
Of soo't u lust ghy menght de strijdt alleen anvaarden.
Maar ick wilt dat ghy lien hier sult verschynen morghen,
Te weten ghy Haalna. Daar neffens ghy Almijn,
En ghy Heer Rodderick sult passen hier te zijn,
Ghy meught u alle drie met puyck wapens versorghen.
Gordynen toe.
O lichten brandt van Minne!
Die met u vlam, soo weerlicht blickrend flonckert
In mijn verliefde zinnen,
Daar u de schaamt met groot gheweldt verdonckert:
V stralen heet // zijn lief en leet,
Heel grilligh, wanghelatigh:
Ick wil u crachten // nu strax in mijn gedachten
Dompen statigh.
Waaraan weerhaackt mijn willen?
Hoe comt 'topset soo haast verydelt nietigh?
Natuur, sus, wilt u stillen,
Hoe raasdy dus onlustigh of verdrietigh?
'k Hebt maar ghedocht, doch niet volbrocht,
Stelt u mijn jeught te vreden,
Nu, nu, wilt rusten // en breydelt uwe lusten
Door de Reden.
Wat magh mijn dus vervoeren
Wat doet mijn vreught so schielijck diep bedelven,
Dat ick met groot beroeren
Dus lóóp, en pleyt, met mijmmeren in mijn selven?
Maar holla, sacht // dat met de nacht
Hem niemant en verduystert,
Die al dit malen, dus treurigh hoort verhalen,
My beluystert.
Mijn mondt die moet steedts bóóghen,
Van u mijn Lief! mijn Ridder uyt-ghelesen!
't Hert kibbelt met mijn óóghen,
Of yewers wel souw schoonder moghen wesen.
Waar door ghy mijn // gansch maackt te zijn,
Den al gheheelen uwen.
Mijn ziel van weelden // die danst door het inbeelden
Of vernuwen,
Laas! by mijn soete vreughden,
Quelt my een ding te pynelijcke smertigh;
Dat ghy by al u deughden
Seer haastigh zijt oplóópend', en groot-hertigh,
Waar door ghy stout // te veel vertrout
V eyghen selfs vermoghen.
Door sulck vertrouwen // wertmen wel met rouwen
Vaack bedroghen.
Mijn herten-Prins verkooren,
Ghy hasardeert u leven, en het myne:
Want wert het uw' verloren,
Ick sal van louter hertseer haast verdwyne.
Ach! Rodderick // mijn tweede Ick!
Mijn lust, mijn ziel, mijn leven!
Kost ick belóópen // u jonst, ick souse kóópen,
En u gheven.
Maar ach! wat maackt mijn Gheest,
Bekommert en bevreest?
Wat doet mijn ziel met sorghen,
Dus schroomen voor de Morghen?
Wat róóft mijn sachte rust
Wat doet mijn soete lust?
Wat magh mijn stilt versteuren?
Wat dwingt my dus tot treuren?
Wat doet my al de nacht,
Door-brenghen in een klacht?
Wat gaat my dus ontstellen?
Wat neemt my dus te quellen?
Wel wat is dese wat?
Maar 'tis alleenlijck dat
Rodd'rick heeft voor-ghenomen,
Morghen in't Veldt te komen
Met Haal-na, en Al-mijn,
Die daar beroepen zijn,
Om met elck-aar te stryen:
Siet hier uyt wast mijn lyen.
Dit maackt mijn hert dus bang;
Ick vrees voor d'ondergang
Van Rodd'rick, Prins mijns herten!
Die haar tween gróóts uyt-tarten.
Hy wil niet; maar hy magh,
In die prijckeloose slagh,
Een medehulper soecken.
Welck opset ick vervloecke.
Het Vollick twistigh praat
In't Hof, en op de straat,
Verdeengt elck die sy kunnen,
Of diese't beste gunnen.
Hoe magh de Liefste mijn,
Soo heel eenrinstigh zijn,
Soo hals-sterck en lichtvaardigh,
Soo weyg'rende en waardigh,
Een anders hulp en macht?
Maar steunt op eyghen kraght,
Die menigh onbedaght,
In groot ellenden braght.
Och! u verwaande reden
Bedroeven my nu heden;
Soo't reuckelóós opset,
Gheensins kan zijn belet:
Soo ducht ick dat het stryen,
V daar van sal kastyen.
De sorghen van u dóót,
My teelen droefheyt gróót.
En soo't (dat God verhoed') mijn Lief! ghy quaamt te sneven,
Ick souw een ooghenblick na u niet willen leven.
Waar toe is wanhoop nut?
Hoe sta ick dus en dut?
Hoe ben ick dus verslaghen?
't Is noodeloos dit klaghen.
Wat? vrees ick voor 'tgevecht?
Mijn Rodderick heeft recht:
Dies sal den rechten Rechter,
V maken een kloeck vechter.
En soo hy, die mijn mint,
Haar beyden trots verwint,
Door zijn vermoghen kraghtigh,
Zijn eer werd' ick deelachtigh.
Vaart vóórt, mijn Lief! voert vóórt kloeckmoedelijcken uyt,
't Voornemen van u hert, en wyselijck besluyt.
Mijn hert doch krimpt van ancxt door u blindt stout verkiesen!
Ick vrees u int ghevecht door Neerlaagh te verliesen,
Als ick aanmerck en sie dees tweegaar flucxse lien,
En dat ick u daar by sou gantsch alleen moet sien.
Vertwijffelt an u jonst, my droefheyt komt bestelpen:
Al ist my niet ghevraeght, ick sal u nochtans helpen,
Met al het ghene dat de Eere my toelaat,
Wt medelyen die ick hebbe met u staat.
Tot bystant sal ick u mijn soete óóghjes stuuren,
Op hóóp of ghy daar uyt wat varsche kracht moght puuren.
Ick sal tot u behulp u helpen met mijn hert,
Misschien of ghy daar door dan noch veel stercker wert.
Ach Rodderick! Mijn Prins! Ay schoonste alder Mannen!
Ick ben besloten vast te monst'ren en te wannen,
Vóórnaam'lijck uyt mijn hert, daar na uyt mijn aanschijn
Al die gheveynstheyt die in my oyt plach te zijn:
Voorts sal ick eeuwelijck van buyten en van binnen
Met onvervalste jonst hertgrondigh u beminnen.
Nu ick mach gaan te rust, soo't my de Nacht ghehenght,
Verbeyden met ghedult wat my de Morghen brenght.
Brenght sy my d'eer mijns Liefs, ick sal mijn aandeel erven,
Of brenght sy mijn Liefs doodt, ick sal oock met hem sterven.
Kleyne Rust. De Gordynen open. Elck sijn plaats.
Waar blijft den Pochter nu? of macht hem noch niet beuren,
Door het verbaast besorgh van sijn bedeesde romp,
Die hy door 'tsemm'len ciert met een weerlóóse pomp,
Of Vrouwe pronckery? Al klackelóóse leuren.
Die 'k van 'tvertsaaghde lijf met stucken sal of scheuren:
Ia rooven hem den huyck daar hy bevreest in kromp,
En drongh vervaart in een als een ghedronghen klomp,
Ritselent van ancxst, en cypert in sijn treuren.
Wat toeft den trotsaart, he? Wel is het noch gheen Tijdt?
My yvert tot de Móórt, my lust nu na de strijdt,
De welck sal zijn het graf van dit balóórich rasen:
Ick gis dat hy hem biecht, sijn sonden vast belijdt,
Rod. wt.
Wt vrese vande Doot: Maar houwt, wie daar? is hijt?
Mijn Heeren gheeft verlof om den Trompet te blasen.
Ghy wetet, O mijn Heer! Ghy wetet goede Godt!
De suyverheyt van 'trecht in dese myne zaack,
Hoe seer rechtvaardigh dat den buyt my viel te lot,
Dat weet ghy, O mijn Heer! Ghy wetet goede Godt!
Hoe dat ick wierdt verheert, hoe dat ick wierdt bespot.
Gunt my door dit ghevecht het myne niet de wraack.
De suyverheyt van 'trecht in dese myne zaack.
Dus doet Heer door de strijdt een oprechte uytspraack.
Trompetten, gheduerende 'tghevecht seydt Alphonsus.
Ghy Heeren laat my toe dat ick Rod'rick ontset;
Ghelijck ghy wijsslijck hebt verordent in u Wet.
Haalna.
Verschoont, Heer Rodd'rick! ons beyder jonghe leven.
Wy bidden om ghena, voorwaar 'tis onse schult.
O neen ghy stucke Boefs, ghy sult hier beyde kleven.
Verschoont Heer Roderick ons beyder jonghe leven.
Rodrick,
Belooft my dan terstont den Kapiteyn te gheven.
Seer garene mijn Heer, ach! hebt met ons ghedult.
Verschoont Heer Rodd'rick ons beyder jonghe leven.
Wy bidden om ghenaa, voorwaar 'tis onse schult.
Stant op en houwt u woort, als ick denck dat ghy sult.
Binnen. Gordynen toe.
Niet teghenstaande dat de felle mag're haat
My beelden schrick'lijck voor de oude schotsche smaat;
Of dat de valsche hoop bedrieghlijck my bepraten;
Het moght niet van mijn hert mijn waarde Vrundt te laten,
In't ghevaar van sijn lijf en alderhooghste nóódt.
Mijn Lief door 'tsien beswijmt, uyt voorsmaack van sijn dóódt.
De prickelende Liefd', my Rodd'rick de bevryen,
Om inde droeve vrees Elys'beth te verblyen;
Want haar benaude hert door deernis was beklemt,
Dies ick door yver drangh wierd krachtigh overstemt,
Inde hachelijcke last, met p'rijckel te behouwen
Mijn verduysselde Vriendt, en hallifdoode Vrouwe.
Mijn Lief, sy sweete bloet: Hy zieltooght daar hy lagh:
Hoe quackelde mijn borst als ick dit treur-spel sagh.
Vermeerstert gantsch vermast, door 'tstaren droef, ick dutten;
't Scheen dat de snelle druck mijn leven wouw uytputten:
Soo ringheloorde my dit haastigh ongheval.
Ten laatsten sprack mijn hert: Wel hoe Alphons, sal
Ick hier met mijn ghesicht mijn trouwste Vriendt sien dóóden?
Hy heeft u Rechterhandt nu op het hooghst van nóóden.
Hoe kan u dienst, mijn Vrouw zijn immer meerder nut,
Dan ghy haar hartsen-vreught en u spits-broer beschut?
Haar leven hanght met sorgh in waagh-schaal na 'tbemercken;
Pieraarsdy (O mijn hant) nu dubb'le winst te wercken?
Dat hoop ick nimmermeer: Stort der verwinners moet;
Wentelt haar hóóghe hoop in heur hoovaardigh bloet.
Doorstoot den balghen stijf, verwaant en opgheblasen;
De reden oorloft u nu op het strenghst te rasen.
Wel op ghy rasery, knap-handigh als ick spreeck,
Op dat ick help mijn Vrundt en 'tgrove laster wreeck.
Her, her, du Moorders her! her, her du valsche Gasten!