floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Gezoncken, oostwaert rijdt van 't noorden,
Melt David hier te Manaïm,
Vol hartewee, met droeve woorden
En klaghten zijn' benauden staet:
Nu neemt hy, moght hem rust gebeuren,
Den slaep een luttel tijts te baet;
Liet oproer na zijn rust te steuren.
't Weêrspannigh hooft, verkeert van wil,
Noit moe van wrijten en van wrocken,
Staet, als een onrust, nimmer stil,
Wort van de kroonzucht omgetrocken,
Als uurwerckraden van gewight,
Of van eene opgespanne veder.
De kroonzucht volght al watze dicht.
De zinnen loopen heene en weder.
De dagh zal melden wat de nacht
Tot 's konings afbreuck heeft bedacht.
Den koning was noit rust gegunt,
Na zijne trotze reuzezege.
De schoonvaêr Saul dreef hem 't punt
Naer 't hart. hy stont hem in den wege,
Zijn leven langk. na Sauls tijt
Wert Isbozeth ten troon verheven,
Te Manaïm noch ingewijt
Door Abners hulp, en zat hier zeven
Geheele jaeren in zijn kracht,
Van Efraïm, en Benjaminner,
Den stam van 't vaderlijck geslacht,
In Galaäd, als overwinner,
Gedient, geviert, en aengebeen,
Tot dat hy deerlijck wiert doorsteecken.
Helt David tegens Filisteen
En 't Heidendom op alle streecken,
Het buldrende onweêr uit most staen.
Dees lijdt nu van den onderdaen.
Slotzang
Hoe lieflijck dreef hy, jongk in weelde,
Zijn vader Jesses kudde in 't groen,
Daer buiten last, en ergh vermoên,
De herder zong en vrolijck speelde
Op zijne fluit, en nederzat
In schaduwe van eickelover!
Hoe rustrijck broght hy 't leven over!
Nu vreest hy 't ruisschen van elck bladt,
Of Absolon quaem opgestoven.
Men vint geen rust in koningshoven.
ABISAÏ. JOAB. DAVID. REY.
Abisaï
Waer is de veltheer? waer de koning? roeptze: voort.
Wat brengt Abisaï?
de vyant voor de poort.
Wat quade maeren kraeit de dagh dus vroegh hier buiten?
Kost gy den heirtoght in den overtoght niet stuiten?
Zy ruckten over, eer wy quaemen aen den stroom.
Het schijnt onmogelijk.
zoo snel? dit schijnt een droom.
De kil is veel te diep. geen ruiter kan haer gronden.
De lantbespieder had al stil een wadt gevonden,
Waer door een man tot aen den navel waeden moght.
Noch valt de stroom te sterck, die lijdt geen' overtoght.
De voeten raecken vlot, en houden geene stede
In 't glibberige klay: dan sleept de stroom hen mede.
Hy drijft voor stroom af, wie zoo stout een stuck bestaet.
En waer gebleven met een' lansknecht, een' soldaet,
In 't volle krijghsgeweer en harnas, overladen
Met boogh, en beuckelaer. kan dees een kil doorwaeden
In zulck een' stercken stroom, die wechruckt wat hem keert?
'k Beken de koning is in oorloge uitgeleert:
Maer 't miste een' meester wel, geleert op alle streecken.
De jonge heeft dees kans den ouden afgekeecken:
En slaet men twijfel aen de waerheit, 'k zal het klaer
Met reden toonen: doch het blijckt al t'openbaer.
Het zou my lusten dit bewijs van u te hooren.
Een vliegend veltheer laet geen tijt noch kans verlooren,
Maer vaert al voort en voort, neemt elcken slaghboegh waer,
Schroomt ongelegenheit, noch rampen, noch gevaer,
Ziet tijt noch ontijt aen, noch stroomen, noch moerassen,
Noch weêr, noch onweêr, stelt zijn voordeel in 't verrassen
Des vyants, als die minst op zijne komst vermoedt.
Zoo quam hy 's midnachts in den rijxstroom, heet van gloet,
Met zijne ruiterye aenplompen, dicht gesloten.
De ruiters hielden stant op 't wadt. de stroom geschoten
Met kromme wielinge op en door de ruiters heen,
Stont in zijn' vaert geschut, en ebde naer beneên,
Terwijl het water voor de ruiterpaerden zwichte,
En langkzaem zackende 's volx doortoght vry verlichte.
Zoo rucktenze over, en geraeckten al op 't lant.
Zy zetten zich terstont aen d'overzy vierkant.
De ruiters volghden, als een vlught gezwinde veugelen,
En deckten 't voetvolck van weerzijde, als met twee vleugelen,
Gereet te vliegen, op het woort van Absolon.
Dit zagen wy te spa, voor 't opgaen van de zon,
En vonden ongeraên een' slagh alleen te waegen.
De koning laet' het zich gevallen en behaegen.
Hoe ging de roep door 't lant? hoe sterck is dit gespan?
Men schat de gansche maght op veertigh duizent man.
Voerde Absolon hen aen?
bespieders, die hem kenden,
Verkuntschapten dat hy, voor al de ruiterbenden,
Alleen op zijnen muil den vliet eerst overzwom,
En, dravende over 't velt, een' steilen bergh beklom,
Om 't lant t'ontdecken, en verraet, en loze laegen.
Nu woelen d'oevers, en de schipbrug wort geslagen
Op hout en vaertuigh, hem van boven toegebraght.
Geraeckt de schipbrugh klaer, zoo kan 't die groote maght
Niet licht van achter aen nootdruftigheit ontbreecken.
De borstweer voor de brug wert daetlijck afgesteecken.
Het leger, afgemat van trecken, rust in 't velt.
Het havent zich, en sterckt het lijf, om met gewelt,
En verschen moedt van daegh u noch op 't lijf te vallen.
Men slaet zoo los niet voort. hy kan dees legerwallen
Niet overrompelen. wy hebben steun en rugh
Van achter aen de stadt.
en eene legerbrug
Te bouwen, eischt meer tijt, eer zy den zeissenwagen,
En voorraet, pack en paert op haeren rug kan draegen.
Een vlot van cederen en balcken, of 't Godt gaf,
Door 't Galileesche meer gevoert van Liban af,
Quam, juist daerze yveren om door den stroom te streven,
Van zelf, en onvermoedt, hem in den mont gedreven.
Nu bezight hy dees stof, en spoedt zijne overvaert.
Wie eene brug bouwt, zie dat hy de brug bewaert:
Want valtze in 's vyants maght, wat staet hem dan te hoopen?
Verliest hy 't velt, zijn volck past flux de brug te sloopen,
Te laeten drijven voor den stroom af naer beneên.
Dan was 't gekloncken, als in Jepthas tijt. niet een
Van Efraim ontquam 't: want al die overbleven
Geraeckten, na den slagh, aen 't veer om lijf en leven.
De kans van Jeptha stont op verre niet zoo slim
Als d'onze: want hy had den stam van Efraim
Alleen ten vyant, om het ongelijck te slechten:
Wy moeten tegens al de stammen teffens vechten.
Ruimt Absolon het velt aen dezen waterkant,
Dat traegh te hoopen is: hy heeft al 't Joodtsche lant
Tot eene vaste borgh, voor onverwachte rampen:
En houdt een versche maght gewapent om te kampen.
Hier strijt geen rechter, maer een koning voor zijn rijck.
Twee koningen staen hier in 't harrenas gelijck.
Maer ongelijck in recht.
het recht hangt aen den degen.
Dat staet in slagh op slagh, als in een schael, te weegen.
De maght staet ongelijck, de kans niet even schoon.
De wettigheit geeft kans.
het gout bewaert geen kroon,
Maer stael en yzer moet de wettigheit bewaren,
En d'eer van 't kroonegout.
wat brengt de Rey voor maeren?
De prins zent Amasa, zijn' veltheer, om gehoor.
Hoe kan men 't weigeren? wat raet? wat slaet gy voor?
De neef komt hier zijn ooms gelegenheit bespieden.
Hy was noit twistgezint.
het jonge bloet aen 't zieden
Bemint den vrede niet, neen zeker: 't leeft op hoop
Of u een vleiers tong bedroogh en onderkroop.
Hy zoeckt den boezem van den vader t'ondertasten.
Men kan uit achterdocht den vroomsten wel belasten.
Wat schijn van vromicheit is by neef Absolon,
By een' bloetschendigen, die vaders bedde schon,
Een onverzoenbaer stuck? wat schijn gaf dit van vrede?
Gy zelf verworft hem door beleit en uwe bede
Zijn zoen, eer hy in dit rampzaligh oorlogh tradt.
'k Verzoende hem, 't is waer, maer luttel docht ick dat
Hy reuckloos toeleide om den vader uit te stooten,
In schijn van heiligheit, met zijne altaergenooten
Hem op te komen dus onzacht, en onvermoedt.
Indien de koning zich ten tweedemael niet hoedt
Voor dien bedorven zoon, het wil hem eeuwigh rouwen.
Wie eenmael schipbreuck lijdt, leert nimmer zich betrouwen
Op d'ongena der zee, die op haer luimen leit,
Den zeeman eerst verrast, wanneerze streelt en vleit.
Heer koning, luister naer geen vleiery, en smeecken.
't Is hoofsch en heuscheit een' gezant te hooren spreecken.
Naer tijts gelegentheit, nu lijdt de tijt dit niet.
Met eere kan 't geschiên.
dit's weder 't zelve liet.
Hy zoeckt u met dien zang noch eens in slaep te wiegen,
En hangt geheel aen een van liegen en bedriegen.
Die huichlaer spoede zoo by nacht zijn godevaert:
Nu zoeckt de vleier u te komen onder 't zwaert.
Die naer uw kroon stack, zoeckt u noch in 't hart te treffen,
Om op uw lijck en graf zijn' stoel in top te heffen.
Achitofel heeft Godt noch deught in zijnen zin.
Al ging men by verdragh de schoonste voorwaerde in:
Een trouweloze keert zich aen verdragh noch eeden.
Het is en blijft mijn zoon, al stont hy in geen reden.
Een zoon naer 't lichaem, en alleen slechts met den naem.
Wat baet de naem van zoon, als zich de vader schaem,
En eeuwigh schamen moet dat hy dien zoon oit teelde?
Zoo dees zijn' vader eerde, en naer 't gemoedt afbeelde,
Gelijck men d'ouders kent aen 't uiterlijcke kroost,
Hoe zou de jonge prins den ouden tot een' troost
En stock des ouderdoms verstrecken, zijne jaeren
Ontlasten, daer hy nu des vaders grijze haeren
Ten grave heenvoert, hoopt door loosheit, hem te sterck,
Na'et neemen van zijn kroon, het hooft met eenen zerck
Noch t'overstulpen, en met zwaeiende banieren
Dan jaerlijx op het graf dat zegefeest te vieren.
Wy kunnen, in gespreck getreên, ons noch beraên.
In geener wijze zult gy hem ter spraecke staen.
Al spreeckt men onderling, noch hoeft men niet te sluiten.
Magh raeden gelden, hou die valsche vleiers buiten.
Men kan hem blindeling geleiden voor dees poort.
Gezanten zijn maer spiên. al wat men ziet en hoort
Ontdeckenze, ofte zien door gaven, en door wencken
Getrouwe harten in te luiden, en te krencken.
Men kan op halsstraf elck den ommegang verbiên.
Het veiligste is hem niet te hooren noch te zien.
Door onderling gespreck wert dickwijl pais getroffen.
Door onderling gespreck quam vorst by vorst te ploffen,
Te wentelen van al de hooge trappen af.
Of ick u uit mijn' naem bevel te handlen gaf,
En hielme buiten scheuts: wat kon die handel schaden?
Wy kunnen, na'et gespreck, ons onderling beraeden.
Behaeght den koning dit, hy koome voor den dagh.
Trouwanten, haelt hem. ick vertrecke in stadt, en zagh
Niet lievers dan mijn' zoon t'ontfangen in genade.
Het kon geschiên dat hy in 't uiterst zich beraede.
De vader is verblint van liefde tot den zoon.
Wy stellen ons in last, ter liefde van de kroon.
Geraeckt de zoon op stoel, waer blijven Davids helden,
En Joab, die hun ziel voor 't rijck te pande stelden?
Dees booswicht maeckt het my en zijn' heer vader moê.
Al zienwe, als valcken, en met hondert oogen toe;
Achitofels beleit is maghtigh hondert valcken
In 't net te sleepen, en met woorden te verschalcken.
AMASA. JOAB.
Amasa
Geluck neef Joab, stijl en rechte hant des rijx.
Neef Amasa, wenschte ick u weder desgelijx,
Dat wenschen zou voorwaer mijn' heer verongelijcken.
Het wenschen sluit niet, zoo de daeden anders blijcken.
U zegen wenschen waer mijn' meester ramp gegunt,
Dat voeght zijn' dienaer niet. maer nu, wat is het punt,
Daer uwe komste op draeit? bespietge dit geweste,
Het koningsleger, dat zich neêrsloegh voor dees veste,
En wiltge u dienen van onze ongelegenheit?
Ick koom, den zoon ten dienst, zijn vaders majesteit
Verspreecken, of men noch by tijts verdragh kon raemen.
Bloetvrienden kunnen licht zich onderling te zamen
Vereenigen. het bloet dwaelt niet zoo wijt van bloet,
Of zoo het eene heusch het andre weêr gemoet',
d'Oneffenheit wort wel ge-effent, en gevonden.
De balssem van verdragh heelt dootelijcke wonden.
Achitofel heeft u dees heuscheit vroegh geleert,
Wanneer de zoon, uw heer, zijn vaders bedt schoffeert:
Dan wort d'oneffenheit ge-effent, en gevonden.
Die balssem van verdragh heelt dootelijcke wonden.
Het stont te wenschen dat verdragh dien stanck begroef.
Hy wou de koningschap inwijden met dees proef,
En eeuwigh zijnen haet door zulck een daet bezegelen.
Een wethanthaver, die onmaetigheit zal regelen
Door 't voorbeelt van zijn hof, spat na zijn raetbesluit,
Hoe Thamar smeeckt en bidt, tot zulck een helscheit uit,
Om d'onverzoenbaerheit door 't lasterstuck te stijven.
Maer toef: de hemel magh 't een tijt lang schuldigh blijven,
Hy schelt het nimmer quijt. dat schelmstuck schreit om wraeck.
Wy komen niet des zoons, noch oock des vaders zaeck,
Urias brief en moort, bekent by alle vroomen,
Verdaedigen. men kan zoo niet ter spraecke komen,
Noch rust bemiddelen. men vint van wederzy
Gebreken. slaenwe deze ontijdigheit voorby,
En laet ons toonen dat wy beide pais beminnen.
Zoo kan men zonder bloet den grootsten veltslagh winnen.
Behaeght het u, ick legh hier op den degen neêr.
De koning Absolon gunt zijn' heer vader d'eer
De kroon van vaders hant alleen te leen te houden.
Met dat beding wort hem geen dootschult quijt geschouden.
De koning David quam niet slaepende aen de kroon,
Noch namze met gewelt. hy eerde Sauls troon
Schoon Samuël hem had gezalft by Sauls leven;
Schoon hy voor Saul vlughte, in ballingschap gedreven,
Tot dat de schoonvaêr in zijn' eigen degen viel,
En alle stammen, uit een' mont, als eene ziel,
Godt kennende, op dien last en 't hemelsche believen,
Den recht gewettighden op 's voorzaets troon verhieven
Te Hebron, zonder dat hy toeleide op verraên,
Den schoonvaêr in zijn kroon wou vliegen, ofte staen
Naer schoonvaêrs leven, toen het viel in zijne handen.
Laet Absolon, en al, die met hem t'zamenspanden,
Dit vry herkaeuwen. was zijn stuck verdaedighbaer,
Noit zetten wy ons lijf en staet in dit gevaer,
Ten dienst des konings: maer 's helts vroomheit, die grootdadig,
De stammen dier verplichte, en 't lot, dat zoo genadigh
Hem toeviel uit Godts schoot, verbinden my de kroon
Van Juda, in 't gezicht van dien verwaten zoon,
Te vryen, op den hals: dat zal zich openbaeren
In 't vlacke velt, zoo dra de leeuwestanders vaeren
Elckandere in den schilt, met hunn' bebloeden klaeu.
Hy verge 't Joab niet. zijn hartwonde is noch raeu,
Ontfangen, toen hy, na den zoen door hem verworven,
En trouwe voorspraeck, al te godtloos en bedorven,
Ten smaet des voorspraecx, die zijne eer ten hoof bewaert,
Den vader opquam, na zijn schelmsche bedevaert.
Men heelt geen wonden met ophaelen van gebreken,
Maer eer met zwijgen. dorst gy Abner 't hart afsteecken,
Die Sauls aenhang holp aen David overslaen,
Een moort, die uwen heer op traenen quam te staen,
Toen hy u vloeckte, en holp den helt met rou ter aerde,
Niet zonder Abners hulp te kroonen naer zijn waerde;
Wat wilt gy 's konings zoon met zooveel smaets belaên?
Hy durf aen Asaël, mijn broêr, zijn hant eerst slaen,
Die vreedzaem hem genaeckt.
laet alle twiststof vaeren.
Dit oorloghsonweêr zal door geen verwijt bedaeren.
Wat eischtge dan?
dat ick den koning spreken magh.
om middelen te raemen tot verdragh.
Men moet met wapenen dit kroongeschil beslechten.
Wie alle oneffenheit met wapenen wil rechten,
Vint werck. men wint meer velts door tusschenspreecken dan
Door wapens.
zoo vertreck met uw vervloeckt gespan.
Leg af de wapens. laet den zoon den vader eeren:
Of lust hem oorelogh, hy magh de wapens keeren
Naer 't Heidendom, ten dienst van Gode en 't vaderlant.
Dat 's eerlijcker dan in het hart des rijx dien brant
Te stichten, en zich zelf t'onterven van de kroonen.
De kroon vervreemt niet, als zy erft op Davids zoonen,
En wie verdientze met meer recht als Absolon?
De schender, die het bedt van zijnen vader schon?
Waer blijckt de zoonschap, als het bloet zoo snoot verbastert
Van Godt, en vaders aert? hoe wort Godts naem gelastert?
Wat zegen wacht een zoon in dien verdoemden staet?
Indien deze oorloghsschael rampzaligh overslaet,
Godt geve oock op wat zy, wat kan hier toch uit spruiten
Dan jammer, dat men noch verhoeden kan, en stuiten?
De vader of de zoon moet vallen in het zwaert,
Of alle bey. men ziet de stammen, eens van aert,
Gebroeders van een bloet, een wet, den degen slijpen,
Om blindeling en fel elckandere aen te grijpen,
En op het hart te treên met onuitbluschbren haet,
Ten zy men wisselijck met voorbedachten raet
Den zoon in 't harrenas vereenigh' met den vader.
Men komt in 't handelen allengs den vrede nader.
Had gy te Hebron, eer men 't gruwelstuck besloot,
De vloeckverwantschap sterckte, en dronck op 's konings doot,
Dees spraeck gebruickt, by die 't verraet bezweeren dorsten,
Het waer dus bloedigh niet tot oorlogh uitgeborsten.
Nu staenwe in 't harnas blanck, en tegens een gekant.
Nu gelt'er geen verdragh. het most van uwer hant
Eerst draven, en de zoon voor vader zich verneêren.
Ten minste laetme niet naer 't leger wederkeeren,
Eer ick den koning spreeck'.
de koning slaet het af.
Hy kent dien zoon niet, gaet met eenen voet in 't graf,
Gereet, als 't Godt belieft, alle oogenblick te storten.
Zijn tijt is kort: men kan hem niet veel levens korten.
De jongling verwe vry zijn zwaert in vaders bloet,
En proncke met deze eer. vertreck op staenden voet.
De tijt verloopt: wy staen getroost dit af te wachten.
Men kan de harten met geen ondergaen verzachten.
'k Vertrecke, als 't wezen moet. men hou my buiten schult.
Ick zweer dat gy noch van mijn handen sterven zult.
Hoe staet het? is 'er hoop en middel van verdraegen?
Geen ander middel, als een kans in 't velt te waegen.
Zoo waege ick zorghelijck het leven van mijn' zoon.
Beleen hem liever by uw leven met de kroon.
Men hoeft een', die zich zelf beleent, geen kroon te geven.
Hy draeght alree de kroon, en dingt u naer het leven.
Zoo 't Godt behaeghde, ick scholt hem ook mijn leven quijt.
Ick ga het leger strax bereiden tot den strijt.
Hoe zijtge nu zoo reedt? gy woudt hem flus verduuren.
'k Verneem hy wil recht toe aenzetten op dees muuren.
Dees poorten staen voor hem gesloten dagh en nacht.
Het volck loopt over. men verwaerloost ronde en wacht.
Men moet onorde flux gestreng met orde rechten.
Alle uitstel springt te rug. de tijt gebiet te vechten.
Gevecht is hachelijck: zijn maght valt ons te zwaer.
Men zett' vry een op al.
van weêrzyde is gevaer.
Wy moeten voor 't gevaer der vyanden niet schroomen.
Hier worstlen vader, zoon, gebroeders, neven, oomen.
Zoo ging 't by Sauls tijt, en felst na Sauls doot.
Ick street voor 't recht der kroone uit last, uit hoogen noot.
De noot en 't hooghste recht ons nu in 't velt beroepen.
Wat is dees kleene maght in 't velt by zoo veel troepen?
Gy plaght op Godt te zien, en achte geen getal.
Geraeckt mijn Absolon godtsjammerlijck ten val?
Hy valt dan by zijn schult, en magh 't zich zelven wijten.
Zaeght gy d'oploopentheit by geen verdragh te slijten?
Neen, Amasa quam om verdragh niet ommezien.
Wat was zijn ooghmerck dan?
doorsnuffelen, bespiên,
Den vader kranck van liefde, eens loos den pols te voelen,
Hoe 't hart klopte, om daer na zijn' moedt aen hem te koelen,
Met grooter voordeel u te grijpen voor dees stadt:
Zijn leger midlerwijl, noch nat, en afgemat,
Te baeckren in de zon, te koesteren, te queecken:
De brug te bouwen, dan de veltbazuin te steecken:
De zeissenwagens, en den voorraet langs de brug
Te voeren herwaert, en in uw gezicht den rug
En boôm des lantschaps van gansch Galaäd te drucken.
Wy dienen schrap te staen, eer hy koom' herwaert rucken.
Men noemt den eersten slagh met recht een' koninghsslagh.
Wy willen, vroegh in 't velt, het voeren van de vlag
Geen' vyant gunnen, maer hem in zijn nest bestoocken.
Dat geeft een kans vooruit. zoo wort zijn moedt gebroken,
Eer hy ons met zijn maght koom' vallen op den hals.
Gy noemtze vyanden?
wat zijn deze anders, als
Gezwore vyanden? hoe kan men ze anders noemen?
Zegh wetgenooten, en misleiden.
dit verbloemen
Is schadelijck, en dat met recht zich zelven schaem.
Men noemt een' wolf een' wolf, by zijnen rechten naem.
Geen edelmoedige aert vervolghde oit die hem teelde.
Zijn hooghmoet terght uw zwaert uit wrevelheit en weelde.
My rouwt den dagh dat ick zijn' zoen by u verworf,
Toen hy mijn korenlant, dien schoonen oogst, bedorf,
My perste, met gevaer van 's konings ongenade,
Den zoen te vorderen ten hove: al wertze spade
By u verworven, zy quam entlijck noch te vroegh,
Naerdien hy sedert stout aen dit verwildren sloegh,
Uw troonen ondermijnde, en met zijn vloeckgenooten,
Na'et stroopen van de kroone, u't hart oock af wil stooten,
Met zijnen dollen dolck: dus pas op uw geweer.
Het veinzen heeft lang uit.
ley hy den degen neêr!
'k Heb Amasa noch strax die voorwaerde aengeboden.
Moet ick, halflevende, hem zoecken onder dooden,
Zoo my de slagh geluckt, och och, wat valt dit bang!
En danst hy om uw lijck, op 's krijghsvolck zegezang?
Belieft het Gode, 'k zou dien zang noch liever hooren.
Dit 's razerny, men blaes', men steecke flux den horen,
En monstere al het volck, en breng' het op de been.
Wat wort mijn hart benaut? waer zal de vader heen,
Met dien misleiden zoon?
ick hoor hem herwaert draven,
Die u zou weigeren te Sion te begraeven,
Maer azen met uw vleesch de vogels op het velt.
Verreuckeloostge u zelf slaphartigh? denckt het gelt
Al 't koningklijck geslaght. waer zal de moeder vlughten
Met haeren Salomon?
wat staet my niet te duchten
In dees verbijstering. hier valt het raetslot zwaer.
Het is geen draelens tijt. wy moeten, op gevaer
Van 't oorlogslot, door bloet van vyanden, ons maegen,
Heenstreven, niet vergeefs op zy den degen draegen,
Wanneer de noot gebiet te vechten voor de kroon,
Voor God, en d'eer van 't rijck.
wie zal ick best mijn' zoon
Betrouwen in den strijt op 't spits der speer t'ontmoeten?
Hy magh, in mijn gezicht, aen 't outer van dees voeten,
Noch roepen om genade, uit ootmoedt, en ontzich.
De vader kan hem best verschoonen, levendigh
Gevangen neemen op zijn knien, en 't zwaert opsteecken.
Betrout men 't Joab toe, zijn moedt is hert in 't wreecken.
Staffiers, brengt herrewaert mijn wapens, en geweer.
Ick sta toghtvaerdigh.
rust. wy lijden nimmermeer,
Dat gy uw leven waeght, al waer 't om duizent zoonen,
Om duizent Absolons. wy kunnen hem verschoonen,
Zoo hy gena verzoeckt.
Staffiers, brengt wapens, dra,
Mijn harnas, helm, en zwaert.
hier komt uw Berseba,
Met haren Salomon, bedruckt, en root bekreeten.
BERSEBA. DAVID. JOAB.
Gy brult, gelijck een leeu, geborsten van zijn keten.
Genadighste, wat 's dit? mijn lief, wat gaet u aen?
Het vaderlijcke hart is met den zoon belaên.
Natuur vervoertme, om voor den heirtoght heen te streven,
In 't barnen van den strijt, of ick dien schoonen 't leven
Kon bergen, eer hy sneefde, in zijn' verworpen staet.
Is 't billijck datge my, en deze vrucht verlaet,
U zelven inbrockt, om dien bozen aert te bergen?
Gy most uw koningin, uw liefste, dat niet vergen,
Zoo gy haer liefde draeght, uit een oprecht gemoedt.
Hoe dickwijl zwoertge my, in uwen minnegloet,
Uit uwen aertschen troon ten hemel opgetogen,
Als gy u spiegelde in dit diamant der oogen,
Dat ick u waerder was dan d'eer van uwe kroon,
En Salomon alleen zou erven vaders troon!
Wat hebtge al vrientschap by mijn' ommegang genoten!
En zoudtge nu uw vrucht, en my zoo licht verstooten,
Versteecken van uw troost, om eenen, die veraert,
Na'et schaecken van uw kroon, zijn broederslaghtigh zwaert
U op de keel zet, en, indienwe 't velt verloren,
Dit lief onmondigh kint, en my, uw lief, zou smooren,
Verdrincken in uw bloet, dat warrem schuimt, en roockt,
En daer de dootsche geest om 't lijck noch waert, en spoockt?
Wie schrickt, wie yst niet, die dit prent in zijn gedachten!
Laet u dan raeden hier den uitgang af te wachten.
Betrou den heirtoght aen neef Joab, die beproeft,
Getrou in 's konings dienst, geen onderwijs behoeft,
Hoe hy zich draegen moet, om uwen zoon te spaeren,
En d'eer van uwe kroon te vryen en bewaeren.
De veltheer Joab is oploopende van moedt:
En niet afkeerigh van het koningklijcke bloet.
Hy heeft uw gramschap en verbolgentheit geleenight,
En met beleit den zoon en vader korts vereenight.
Betrou den jongeling aen uwen vollen neef.
Men kon den jongeling omzetten, eer hy bleef.
Indien hy luistren wil, hem wort geen vree geweigert.
My dunckt ick zie alree hoe hy te paerde steigert,
Zich midden in het heir voor al het volck vertoont.
Gy hebt hem al te ruim den toom geviert, verschoont.
Veel nutter waer hy kort en ingetoomt gehouden.
Dien dertlen is te vroegh zijn dootschult quijt geschouden.
Hy zworf om Ammons schult, die droegh de grootste schult.
Wie schent zijn vaders bedde, en oeffent zijn gedult,
Door zulck een lasterstuck?
ick kon het hem vergeven.
Dat eischt hy niet. gy zijt bekommert voor zijn leven,
Terwijl uw leven drijft in 't uiterste gevaer
Van schipbreucke, in een zee van oproer, bang en naer.
Godt strafze, en slaze, die zoo fel hier onder blazen.
Achitofel misbruickt lichtvaerdigen, en dwazen:
Die blinde leitsman drijft de benden herwaert aen.
Heer koning, 't is geen tijt van suffen, maer van slaen.
Wy moeten voor de vuist hem daegen voor den degen.
Indienge zonder my te velde gaet, mijn zegen
Kan u niet volgen, tot bederf van Absolon.
Gezegent ofte niet: wy moeten flux dees bron
Van oproer met het vleesch en bloet des vyants stoppen.
Helaes, dit raeckt mijn hart. het hart begint te kloppen.