floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Zy is een duyst’re nacht by uwe morgenstond.
Dat wist ik wel, al eer gy open deed’ uw mond
Hoord gy dit Fabio?
O ja, maar opgetoogen,
In twijfel, wie ik loof mijn ooren of mijn oogen.
Z’is als een luyt in ’t oogh heel aangenaam en schoon,
Maar aan het oor verdriet, als vals van klanck en toon.
Dit is een goede vond, en wonder wel besteecken,
Om zoo dit nieuw verbond en min gansch af te breeken.
De Prins nochtans, Mevrouw, is wel beminnens waard
Ik mach wel zien, dat hy zijn min voor andren spaard
Dat dit een wijs vernuft eens zach, hy zou wel peynzen,
Dat gy u zelven hoond, met u zoo dwaas te veynzen.
Dat kan wel zijn, indien hy nooyt en hadt bemind;
Maar die de liefde kend, wel haast mijn onschuld vind.
Wel als ’t dan weezen moet, volvoer u veynzeryen
’t Schijnt of nieusgierigheyd noch plaats heeft in haar geest
Een ongeval, Princes, daar vleyery noch hoope
Hem niet meer stutten kan, dat doet zijn vreughd verloopen;
En baard hem droeve smart veel meerder als gy weet.
Ik weet het wel Ik hoor hy is een goed Poëet;
En in die oefening bestaat meest al mijn leeven,
Door dien den hemel my veel wijsheyd heeft gegeeven.
Ik wensten dat de Prins iets van u konst mocht zien
O was hy hier, mijn heer, dat zouw wel licht geschiên;
Nu luystert naarstigh toe, ’k zal u een staaltje toonen,
Daar uyt zo moocht gy zien, wat geesten in my woonen.
De Min word afgebeeld met d’oogen toegeblind,
Als een onnozel kind,
Noch weet zijn vlugge pyl zoo wis het doel te raacken,
Dat wat hy quetst, moet blaacken.
Hy doet een wyze maaghd zich veynzen dwaas van zin,
Alleen uyt trouwe min;
Hy doet een plompe boer hoe laag en bot gebooren,
Flux draaven na zijn spooren,
En wend, en keerd hem naa zijn eyge welgeval.
En wie hem streng en straf altijd wil tegenstreeven,
Die plaagt hy al zijn leeven.
’k Heb ’t quaat genoegh, dat ik van lachen my onthouw
Want dunckt u van mijn rijm?
’t Is wonderlijck, Mevrouw
Haast u, mijn Heer, en wilt de koop maar daat’lijck sluyten,
Nu zy de vaarzen zoo verstandigh weet te uytten;
Of anders zy wel licht een wyzer voor u kiest:
’t Sa lustigh, val maar aen, dat gy geen tijd verliest.
Zwijgd dwaaze nar Mevrouw gelieft dees brief te leezen,
Ik wacht bescheyt; mijn tyd zal haast verstreeken weezen.
Daar, Iulia, leeft gy, nu lustigh lees maar an
Hoe heerlijck was mijn lot, en hoe gewenscht mijn wonden,
Zoo staagh de wijsheyd by haar schoonheyd wierd gevonden!
Princes en waarde Nicht
Hou op, en lees niet voort,
’k Heb van die zoete brief nu al genoegh gehoort;
Ik zal van deeze nacht voorseeker daar van droomen:
Als ’t u belieft, gy kund dan om bescheyt weêr koomen.
Wat schort u, Prins, hoe is ’t? hoe staat gy zoo en peynst?
Haar schoonheyd quetst mijn hert, haar dwaasheyt komt het heelen:
In deeze doolhof schijnt mijn gansch verstand te speelen;
Aan zoo een dwaaze geef ik nimmermeer mijn trouw.
Gy zijt van oordeel en van kennis gants niet rijck
Het is geen wonder, want, gelijck mint zijns gelijck
Daar quam een vleyer steets by zeeckre Hartogh praten,
En als, verstaje wel, zy by den and’ren zaaten,
Den hemel, zey de fiel, neem van mijn daagen af,
En voegd die bij mijn heers, zoo raack ik eer in ’t graf:
Een korte wijl daar naa begon het fel te waeyen,
De reegen quam zich toen heel dicht op d’aarde zaeyen,
Den Hartogh zey verschrickt, wat een onstuymigh weêr!
De vleyer sprack heel stil, van zulcken daagen, Heer,
Neem my den hemel af, en voegh die by al d’uwe.
Waar toe diend dit verhaal zoo kaal en slecht van zin?
’t En is zoo slecht niet, neen, daar steeckt mijn mening in,
Dewijl gy geen vermaack vind in dees vrouw haar leeven,
Den heemel neemze u af, om die aan my te geeven.
U dwaasheyt gaat te veer
Gy zijt een oorzaak, dat ik schandigh ben bedroogen:
Wat was u mening doch? waarom aan my geloogen?
En my de weetenschap en schoonheyd zoo geroemd
Van deeze dwaaze vrouw?
Ik heb haar wys genoemd
En daar by god’lijck schoon, en zegh het noch op heden:
’k Geloof, men ons bedrieghd, en daar gy deeze reden
Meê hebt gevoerdt, niet is geweest Octavia.
Wel kent gy haar dan niet?
Zy zwymd daar wonder na;
Ia zoo, dat ik my zelfs vind nevens u bedroogen:
Mijn Prins, ik bid, ey leen een weynigh doch u oogen,
Of gun dat ik het lees.
Wat wilt gy met dit schrift?
Hier in zult gy bezien de heerelijcke drift,
Waar door haar schrand’re geest gestaadigh word gedreeven,
Het is een vaarsken, Heer, dat zy eens heeft geschreeven
Op’t hondje, datter lach op zeeker Iuffers rock:
Ey hoor, of ’t logen is, het geen ik u vertrock.
GEtrouwe wachter hoogh van waard,
Wat lieve plaats hebt gy gevonden?
Gy kiest de Iuffers rock voor d’aard,
En hebt u heel daar in bewonden.
De plaats geniet gy maar door gunst;
Gy zijt het waard; u aardigheeden
En oefening van zoete kunst,
Doen u die steê zoo vaack betreeden.
Dat maackt u aangenaam en zoet,
Al kunt gy met geen woorden smeecken,
U vriend’lijckheyd in overvloed
Is my tot allen tijt gebleecken.
Gy kunt somtijts mijn doffe geest
Verdrijven, en doen vreughde vatten:
Ik heb u lief, bevallig beest,
Ia, min u meer als gout of schatten.
’k Sta door haar dwaaze reên en geest als opgenoomen,
’k Ben in een doolhof daar ik zie begin noch end.
Men heeft licht u persoon, hoewel vermomd, gekend;
En daarom hebben zy deez’ part u willen speelen.
Dat was een kleyne zaack; en ’t zou my niet verveelen,
Zoo slechts Octavia zoo schoon als deeze was,
En met verstand begaaft, mijn druck wel haast genas.
HOe kort de tijd oock is, dat wy hier zijn gekoomen,
Heb ik in u gelaat verandering vernoomen,
Ia zoo, als of een quaal van groot gewicht u queld.
’t Is waar, Vendicio, mijn geest is gansch ontsteld;
Die d’oogen gaf de naam van kristallyne glaazen,
Die heeft heel wel gezeyd; het zy ons zinnen raazen
Van tooren, of het hert met droefheyd is bezet,
Of gansch door vreughd verruckt, zoo wie daar maar op let,
Die ziet de driften daar, als in een spiegel schijnen:
Dus ziet u oogh in ’t mijn, een hert gepijnd door pijnen;
Wilt gy als trouwe vrind deelachtigh daar van zijn,
’k Ontdeck u mijn geheym, en waarom dat ik quyn?
Ik heb al overlang my in u dienst verbonden;
Mijn onverzetb’re trouw is aan Mevrouw bekend:
Ik acht het voor geluck, in dien mijn levens end
’t Begin kost baaren van u vreughd en zoetigheede,
Dit staal zou u voldoen, hier op dees eyge steede.
U trouw zoo lang getoetst ontsluyt voor u mijn hert,
Gelijck van de magneet het staal getrocken wert,
Zoo treckt de schoonheyd ’t oogh, en rooft ons hart en zinnen.
Toen laatst de schoone Ireen ons waardige vriendinne
My d’eer gaf van’t bezoeck, vond ik haar zoet gelaat
En vrolijckheyd verkeert in al te droeven staat;
Ik vraagden haar aanstonds, wat druck dat haar quam quellen,
Zy zuchte, en zey, helaas! ik kan ik kan ’t u niet vertellen.
Ik vroegh noch eens. Zy sprack, ik min een Edelman,
Vergeeft het my, door dien ik niet meer zeggen kan;
Doen zweegze met een zucht en traanen in haar oogen;
Ik wierd zoo hevig door nieusgierigheyd bewoogen,
Dat ik toen voor my nam, ’t zy door bedrogh of list,
t’Ontdecken het geheym, dat my toen was gemist:
’k Verspieden al haar doen, en volghd’ haar eenzaamheeden;
Van deeze morgen kom ik in haar kamer treeden,
En vond haar noch te bed en in een diepe rust;
Ik zag haar schoonheyd aan met overgroote lust.
Van ’t aanzicht daald mijn oogh tot op haar schoone handen,
En onder een van die daar zagh ik groene banden,
Ik naader met het oogh, en vond een beeltenis,
Dit is, het geen ik zoeck, en van haar droefenis
Al d’oorzaack, zeyde ik; en heb zoo zoet ik konde
Dit beeld, ach! ’t onbedacht van haaren arm gebonden:
’k Ging voort in mijn vertreck met dit geroofde pand,
Dat my op ’t eerste zien bond met zoo starcken band
Van liefde; dat mijn nicht nooyt hechter was gebonden;
Nieusgierigheyd, helaas! wat kost gy my al wonden:
Vendicio, zie daar, zaagd gy ooyt schoonder beeld?
Hoe aardigh heeft de konst met de Natuur gespeeld,
Met levend wit en root zoo onder een te mengen?
’t Is of hy lachend zeyd, ’k ben van geen ziel ontbloot,
Al ben ik stom, Mevrouw; want zwijgen is geen dood.
Hou daar Vendicio, ey wild die schat bewaaren,
Ik hoop door ’t niet te zien, een weynigh te bedaaren.
’k Aanvaard u, wonder beeld, dat stom en onbespraakt
Metillas vryheyd hebt tot u slavin gemaackt.
Terwijl de Faam u lof gansch Napels door gaat roemen,
Vind ik u in de tuyn, alwaar de schoonste bloemen
Vast twisten, welcke verf dat best naar u gelijckt,
De lely en de roos van u geen voordeel strijckt;
Gy wint, Mevrouw, de kroon van al dees tuyn-cieraden.
Terwijl haar Hoogheyd veel bewandelt deze paaden,
En door haar schoon gelaat al wat’er leeft verdooft,
Zoo hoord aan haar de kroon, die gy haar heeden rooft.
’k Beken Octavia heeft wonderlijcke gaaven,
Maar, wat zal dit zijn, waar wil dit heene draaven?
O Fulvius! die maar, meld uw ondanckbaarheyd.
Voor het gepurpert root, dat op u kaacken leyt,
Moet d’appel-bloeysem, als verwelckt, haar verven laten;
U lippen zijn zoo schoon als korlen van granaten:
U stralende oogen zijn twee zonnen hier op aard.
Wat maackt my oock bezwaard!
Hy zoeckt door dit gevley zijn min tot my te veynzen;
Ik tree dan naar haar toe, en wil wat anders peynzen,
Met een verseeckerd en een onverschrikt gelaat.
De starren zijn gewoon, wanneer haar licht vergaat,
Te naad’ren aan de zon, om weeder glans te haalen:
Ik kom dan als een star, laat doch u straalen daalen
Op my, zoo werd ik weer als op een nieuw verlicht.
Daar is geen vreughd zoo groot die niet voor droefheyd zwicht,
Of geen geluck, daar zich geen onluck in komt mengen.
Princes, de geen die u de brieven quam te brengen,
Verzoeckt nu antwoord, komt het u te pas of niet?
Roept hem hier binnen en gy Hartogh hoort en ziet,
En wild wel letten op mijn antwoord en mijn vraagen;
Gy zult hier leeren, hoe men trouwe min moet draagen.
’k Gehoorzaam u, Mevrouw
Wie is Octavia?
Die aan de rechter zy mijn oogen niet en liegen
Het is de zelve, die ick eerstmaal heb ontmoet,
En die ik heb gebracht Clorindes brief en groet.
De wind en stille zee ons schijnen gunst te bieden
O neen, maar over zee
Wel nu, ik groet mijn Nicht heel vrind’lijck op haar beê;
Gy zult mijn groot vernuft aan haar te kennen geeven,
En leverdt haar dees brief, ik hebze strax geschreeven,
Zy zal verwondert zijn als zy den inhoud leest.
Daar is geen twijfel aan, gy zijt begaafd van geest
Maar zegh niet aan de Prins, dat gy my quam te spreeken
Hy zou u hooft door duyzend vraagen breeken,
Dat zijn de minnaars doch van overlang gewoon;
Wie niewe tijding brengd, krijghd vraagen tot zijn loon.
Octavia die schijnt berooft van haare zinnen,
Ik merckte het nooyt als nu: wie zou haar dus beminnen?
Hoord gy wel Fabio?
De lof, die ik haar gaf,
En van de Looge-faam haar oorsprong heeft genoomen,
Verdwijnd tot niet, gelijck zy is van niet gekoomen.
Mevrouw, ik bid, dat gy u diep gepeyns eens breeckt,
Ziet op het weezen van die met haar Hoogheyd spreekt;
Is ’t niet de waare ziel van deeze ontzielde leeden?
Mijn oogen doende zijn met deeze bezigheeden
Daar is geen twijfel aan, Mevrouw, hy is’t gewis,
Een onverwachte troost voor uwe droefenis.
Ey vraagh eens aan de knecht, wie dat zijn Heer mach weezen
Mijn Heer, een woord of twee
Gut dat is wel gepreezen;
Wat wilt gy? zeg maar op, en schroom niet voor te stout.
Ik wenschte wel, mijn Heer, dat gy eens zeggen woud’
De naam van hem, die nu haar Hoogheyd hier komt spreeken.
’k Zal op mijn Heers gebod de waarheyt gaan versteeken;
Pasquin zoo is zijn naam, een overkluchtigh man,
Die steets Prins Admiraat daar meê vermaacken kan;
Om de Princes te zien, laat hy Marquis zich noemen,
Om zoo zijn eyge staat door tittels te verbloemen:
Belacht die veynzery, als wy vertrocken zijn.
O ja, met spijt en pijn;
Ik ben beschaamt, dat ik in ’t kiezen zoo ging dwaalen;
Maar ’k zal die schande op u bedrieglijk beeld verhaalen,
Gy zult dit boeten, zoo dit maar de waarheyt is.
’k Heb van u deughd, Princes, te veel getuygenis:
De wereld, hoop ik, zal noch van uw wijsheyd hooren.
Dat zouw wel gaan, mijn Heer, was zy maar stom gebooren
Vaar wel, Princes, geluck en vreughd u steets verzel
Ia niet dan al te wel,
Al heeft hy zich geveynst, en een Marquis geheeten,
Ik heb zijn naam en staat al overlang geweeten;
Daarom heb ik hem oock zoo dwaasselijck onthaald,
En zyne veynzey met eve munt betaald.
Het is dan waar, o spijt! ik zal my zelf dan wreeken,
En dit vervloeckte beeld aan duyzend stucken breeken,
En uw geheugenis verbannen uyt mijn hart.
Ik weet niet, wat ik hoor, en raack noch meer verward;
Ik kan gants geen begrip uyt al dees handel krijgen.
D’ontsteltheyd van uw geest betoond gy door het zwijgen:
Gy quaamt om mijn belang nooyt rechter hier van pas,
Weet dan, dat deeze man Prins Admiratus was,
Hoewel hy veynsde maar een Edelman te weezen,
Dus vrezend, of in hem een brand mocht zijn gereezen
Van min; (het was niet vreemd, als zijnde aan my verlooft,)
Zoo heb ik door dees list die t’eenemaal gedooft,
My met zoo zinneloos aan deeze Prins te veynzen;
Wat hier van d’oorzaack is, kunt gy by u wel peynzen;
Gedenckt eens, of gy ooyt ook hoorden van een vrouw,
Die grooter blijcken gaf van haar oprechte trouw.
’t Is waar, dees proef is groot, noch kanze niet beletten,
Dat ik Metillas min ga boven d’uwe zetten;
Die schoonheyd heeft mijn hart te vast aan band geleyd;
Vergeef my dan uyt min oock dees ondanckbaarheyd.
Ik heb de slang ondooyd, die my nu zoeckt te bijten
Tot loon van al mijn deughd; ik heb te licht gelooft.
Princes, maak dat dees druck u wijsheyd niet en rooft;
Gun doch de reeden plaats, en laat die by u woonen;
En wijl men trouwe min met wedermin moet loonen,
Beloond zijn ontrouw dan oock met ontrouwigheyd.
Wijst my geen wegh, die van het spoor der deughden leyd:
My smert zijn ontrouw wel, doch kan hem niet vergeeten.
Wilt gy d’ondanckbaren zijn maat niet weer toe meeten,
Veracht hem dan, en mint den Siciljaanschen Prins.
De reeden raat het my, de liefde weer geensins
Gy hoord nochtans, Mevrouw, eens met die Prins te spreeken,
En toonen u verstant.
Kost gy het zoo besteeken,
Dat hem niet wierd bewust, (ik ben’er meê belaân)
Dat ik hem sprack, ik zou ’t om uwent wil bestaan.
Zoo gy wild onbekend dees toespraak hem vergunnen,
Hoe zal hy van u geest dan oordeel vellen kunnen?
Ik spreeck hem anders niet
U wil zal dan geschiên;
Hoewel ik in die wil u voordeel niet kan zien;
Ik zal hem door een brief hier in de tuyn doen koomen.
Ik heb ten deele al u pijn en smart vernoomen;
Vermaack u wat met my, en toon u moed en deughd.
Mijn droefheyd maackt die zwack, en laat geen plaats voor vreugd;
Maar zegh my eens, mijn Nicht, zoo gy door trouw te minnen
Een Minnaar had verplicht, die weer zijn hart en zinnen
Van u ging wenden, en zijn trouw een ander gaf,
Ik zou dan met de zelfde straf,
Die ik een beeld aandeê, zijn trouloosheyd betaalen;
Dat beeld, dat quam my staagh zoo door de zinnen maalen,
Dat lust en rust verging; mijn vryheyd streeck de vlagh
Voor dit geschilderd schoon; maar als ik ’t leeven zagh,
En hem bevond in staat mijn min geheel onwaardigh,
Heb ik dat beelt vernielt hoe schoon, hoe zoet, hoe aardigh;
Dus wierd die nieuwe vlam van min tot niet gebracht.
Dat was een liefde, Nicht, van al te weynigh kracht:
Kom voeg u nevens my, wy zullen t’saam wat wandelen,
En deeze vreemde zaack wat breeder gaan verhandelen.
binnen
MYn Heer, hier is een brief
Wel waar komt die van daan?
Meent gy, dat ik dat weet; dat was my konst te raân
Wel is die brief van zelfs dan in uw hand gevloogen?
Ik loof voorzeeker ja
Pasquin dat is een loogen
De stof is licht genoegh, maar was ’t een klompje gout
Zoo van een duyzend pond, met reên gy twijflen zoud;
Maar zulken goed, mijn Heer, dat mijd my al zijn leeven.
Al lang genoegh, zegh op, wie heeft u die gegeeven?
Het was een Venus, met het aanzicht heel bedeckt,
Die quam al nygend en al buygend met respeckt,
En speelde stommetje, met zulck een statigh weezen,
En gaf my zoo de brief.
Geef my, ik zalze leezen
Een zeeck’re Iuffer door nieusgierigheyd belust,
Als van u wijsheyd en welsprekendheyd bewust,
Verzoeckt met u, mijn Heer, hier in den hof te spreeken,
Om haar gedoofde geest aan d’uwe weer t’ontsteeken,
Mits zy van u verstand vermaack en lering hoopt.
Lees voort, mijn Heer, wel hoe? wel isse niet gedoopt?
Dat weet ik niet, haar naam is in de pen gebleeven
Die deeze brief zoo kort en snedigh heeft geschreven,
Dat is een ouwe Hex of tandelooze best,
Die op een stond kan zien het oosten en het west.
Om dat de schoone vrouwen
Veel meerder van cieraad, als wijze lering houwen:
Dus ziet men zelden vrouw die schoon is en oock wijs;
Maar wel een ouwe die al kaal is en oock grijs.
My dunckt ik hier ontrent een venster hoor ontsluyten,
Nu zal ik zien of gy de waarheyd komt te uyten.
Dat is niet mogelijck, hoe naar oock datje komt,
Heb ik niet recht gezeyd, de nacht-uyls zijn vermomd.
Ik naader evenwel, om met doorsleepe reeden
Te toetsen haar verstand, haar geest en schranderheden.
Daar komt hy aan, Mevrou
Het is my wonder lief
Ik ben zoo daat’lijck door een onbekende brief
Genood, om hier een proef van schranderheyd te geven;
’k Geloof, Mevrou, dat die is uyt uw last geschreven,
Daarom kom ik, gelockt door uw verborgen zin,
Maar zonder u en my, daar nevens zonder min:
’k Ben zonder u, Mevrouw, om dat ik d’eer moet missen
Van dicht by u te zijn; daar uyt zoo kund gy gissen,
Dat ick oock zonder my door ’t groot verlangen ben;
Het is niet vreemd, door dien ik u niet zien en ken,
Daarom ook zonder min; want die word meer geboren,
Door ’t zien van’t schoon, als wel van’t zoet geluyd te horen;
Dat nydig masker baard in my zo vreemden zin,
Dat ik ben zonder u, en zonder my, en min;
Nochtans zo word mijn geest gequeld door het verlangen.
Dat is geen wonder, Heer, uw geest is nu bevangen,
En ganschelijck gepraamd door u nieusgierigheyd,
Dus zijt gy zonder u: de plaats, die tusschen leyd,
Die maackt u zonder my: en wijl de min door d’oogen
Zijn eerste oorspronck neemt, zoo is het niet geloogen,
Dat gy zijt zonder u, en zonder my, en min.
Mijn Heer, zy leerd al wel, daar steeckt wel vry* wat in
Al word my niet gegund al uw bekoorlijckheeden
Te zien, nochtans, Mevrouw, uw overwyze reeden,
Die geeven my door ’t oor de kennis van u ziel;
Wijl ick welsprekendheyd altijd voor schatten hiel,
Daarom, schoon ’k u niet zie, zoo moet ik u beminnen.
Dat zijn geen reeden, Heer, maar driften van u zinnen,
Gy oordeeld naa ’t gehoor van ’t geen gy niet en ziet,
Dat dickmaals ’t oor beviel, ’t gezicht wel haast verstiet;
Uw oordeel staat te los, gy moet het vaster gronden.
Daar is altijd, mijn Heer, groot onderscheyd gevonden,
Door dien men door het zien kan horen ’t geen men ziet,
En niet door’t hooren zien het geen men hoord.
Zy schiet
Net in het doel, och wou zy my wat wijsheyt leene’!
U goddelijck geluyd, wel-sprekende Sirene,
Verruckt my t’ eenemaal, ach! was Octavia
Met zulck verstand begaafd, zy zou geen weederga
Op aarden hebben; nu is zy voor my verlooren:
Ik had hier nooyt gedacht zoo wijzen vrouw te hooren.
’k Geloof, mijn Heer, zy heeft tot man een Advokaat,
Of Raats-heer, om dat zy zoo hoofs en wijs’lijck praat.
Mevrouw, vergun my d’eer en gunst van u te kennen,
Ik zal mijn mond voortaan tot uwen lof gewennen;
Ey gun dat ik u naam staagh in gedachten houw.
’k Ben dat geluk niet waard, en maar een slechte vrouw,
Die noch niet lang geleên in ’t hof eerst ben gekomen;
Mits een bedroeft geval ’t verstand heeft wechgenomen
Van ons Princes, wierd ik ontboôn, om eens te zien,
Of ik door mijn beleyt haar eenigh hulp kost biên:
Ik vrees ’t zal vruchtloos zijn, al wilmen ’t schoon verbloemen.
’k Heb echter haar verstand en schoonheyd hooren roemen
Zulcx is maar vleyery aan ’t hof te wel bekend,
Alwaar men staaghs zijn tong tot lof en logens wend,
En weet een mier zoo groot gelijck een bergh te maken,
En bergh weer als een mier. veel diergelijcke zaaken
Beschrijft ons Xenophon.
Ik moet dees papegaey nu oock een reys wat vraagen;
Jy Iuffrouw Xenophon, waar toe dat ding gedraagen,
Zoo jy noch jeughdigh zijt? of benje reets te oud,
Dat jy ’t gerimpelt vel daar meê verborgen houd?
Zoo zegh maar zo vemomd, het lust my nu te weeten,
Hoe dat men u en my te saamen doch mach heeten:
Mijn naam die ken ik niet, maar d’uwe wonder wel.
Voort zwijght gy dwaze nar
Ik zwijgh, hy kijckt zoo fel
Moet ik dan zonder u te zien, helaas! vertrecken?
Is uwe reys nu naar Sicilie, mijn Heer?
O neen, Mevrouw, ik keer zo licht’lijck daar niet weer;
’k vind door u wijsheyd hier een nieu geboud Athenen!
Gy lockt my door u stem, als eertijts de Sirenen
Ulysses trocken, die toen danck wist touw en mast,
Dat hem haar toover-zang door ’t oor niet heeft verrast;
Gevaarelijcker is’t geluyt van u te vreezen,
Zy dooden ’t lichaam, maar gy wond de ziel, en deeze
Treckt gy ter ooren uyt, zoo dickmaals als gy spreeckt.
Ik hoor, mijn Heer, dat u geen vleyery ontbreeckt;
Maar eynd’lijck zoo u Prins de wijsheyd ooyt beminde,
Zoo raat hem, dat hy zich doch niet en gaat verbinden
Door Hymens zoete band met zoo een dwaaze vrouw;
Die teegenstrijdigheyt van zinnen baaren zou,
Veel quelling en verdriet: mijn tijd is nu verstreecken,
Ik heb mijn lust voldaan met u te hooren spreecken.
Wat hebt gy, Liefde een wonderlijcke kracht!
Want schoon men zeyd, dat meest bestaat u grootste macht,
Met dat gy t’zaame bind eendrachtelijck tien zinnen,
Word ik nochtans gepraamd tweedrachtig te beminnen,
Octavias gelaat dat zet mijn borst in brand,
En dees vermomde dooft dat vier door haar verstand;
Ach was dit beyde in een, ik zou in vreughde leeven!
Weet gy geen raad, mijn Heer, ik zal jou die wel geven,
Kom trout haar allebey, en d’eene voor ’t gezicht,
En d’ander voor ’t gehoor, sluyt dan de wijze dicht
In kamer of in kou, gelijck de papegayen,
En laat Octavia haar montje dan toenayen,
Zoo hebt gy dan van beyds, de wijsheyd en het schoon.
’k Gaf voor u raad, Pasquin, de waard niet van een boon;
De stem, en d’oogen, en de handen die wy zaagen,
Die druckten in mijn ziel een wonder zoet behaagen:
En deeze in nieuwe min veel wond’re wercken doen.
Dat kan wel zijn, mijn Heer, maar buyten mijn vermoên;
De stem is licht verzeld met rode en leepe oogen,
En schurfde handen, ô je bend al opgetoogen,
En ganschelijck verblind door deze nieuwe min.
Haar zoet en wijze spraack die gaat niet uyt mijn zin;
Ach wist ik wie zy was! zou ’t wel Metilla weezen?
Neen, ’t is Homerus, Heer, die kost wel blind’lings leezen
In wat een doolhof vind mijn geest zich nu verward,
Ik min; ik hoop, ik vrees, ik twijfel, en mijn hart
Word gins en weêr getobd, gelijck een schip door vlaagen;
Ik weet niet hoe ik my in deeze zaack zal draagen.
Ey ban maar al dat tuyg en doolhof uyt jou zin
Ik sterf door min en hoop, en weet niet wat ik min
IK zegh noch eens, hou op met al dit moeylijck raaden
Mijn Heer, bedenk u wel, het zal u eeuwig schaden,
Zoo deeze list misluckt, gelijck het seecker zal;
Gy staat wel hoogh en trots, doch naader aan de val;
Die u verheeven heeft die kan u weêr doen daalen.
Vergeeft het my zoo ik u te vrypostigh spreeck,
U staat en leeven, Heer, verwacht de laatste steeck;
Waack op, en laat u drift door reeden zijn bewoogen.
’k Weet van geen reden, noch geen raad, Metillas oogen
Zijn starren, die ik volgh, als Clitie de zon,
Ik zoeck, van min versmacht, haar, als het hart een bron
Van dorst gequeld, maar ach! zy staadig voor my vluchten;
Haar koel en fier onthaal doet my al brandend zuchten,
En zet in vuur en vlam mijn sneulend ingewand.
Octavias onthaal vol wedermin en brand
En zoete koozery doet my de borst bevriezen;
Dus volgh ik dan die geen, die my de min doet kiezen;
’k Weet dat de Koning zelfs begunstight deeze min.
Triph
Gy vleyd u zelfs te veel, ey stelt dat uyt u zin
Volvoer mijn last terstond, ’k wil geen meer tegenstreeven,
Noch moeyelijcken raad, wilt u na binnen geeven,
En maackt dat gy te deegh op mijn beveelen past.
Nu ik naa u genot niet opentlijck mach streeven;
O schoonheyd! die ik noem het leeven van mijn leeven,
Verlicht door wedermin doch deezen Aetnas brand.
Wat Aetnas vuur, ey zegh, verteerd u ingewand?
Daar gy zoo koud als ys, zoo hard als noorder klippen,
U tegens my betoond; de zuchten die mijn lippen
Staagh loozen, zulen zijn getuygen van de smart,
Die uwe koelheyd baard aan dit benaude hart.
Princes, gy pijnd u zelfs gansch buyten recht en reeden;
Ga ik niet al mijn doen steets in uw dienst besteeden?
Al ’t geen gy doet, is maar door een geveynsde schijn,
En zoeckt door dit bedroch my zoo in slaap te wiegen;
Maar, neen, getrouwe min laat zich zoo niet bedriegen;
Ik weet, waar het u schort, Milanes Hartogin
Heeft u ondanckbaare, gequetst met nieuwe min;