floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
En gunt ghy my gheen rust? wat hoor ick voor gherucht?
Ghy doet my sweven op u terende gesucht.
Wat nuwe lasten doen my nu de Griecken voelen?
Zo dat de zielen in haar diepe graven woelen?
Komt tot u selven weer, en siet my toch eens aan.
'k En leef niet zo ghy meent, 'k ben maar een ydel waan,
Tot meerder quellings van mijn Moeder in haar leven,
Om wie 'k ghestadich spoock, noch mach haar niet begeven,
Voor dat haar droeve ziel beneden by my woont.
'k Ben Polydorus schauw', die druypent hier vertoont,
En 't lichaam wert in Zee ghedobbert van de winden,
Dan sult het vlus aan strandt droeflijck verdroncken vinden.
Vierde bedriif. Viifde toneel.
Verduyvelde gheslacht dat alderhande pijn
Vast moeylijck op mijn laat, dat onder heylich schijn
Van ware Godsdienst, die bequaam is om te decken
Der volck'ren guytery, die met de Goden gecken,
En werden 't heyl veeleer, als eyghen lusten moe.
Zo doen de Griecken, die de Goden nergens toe
Ghebruycken, dan alleen om mackelijck te komen,
Tot 'tghene van haar is godlooslijck voorghenomen.
't Haat-dragende ghespuys doet gruwelijck besloot,
Ons wt te roeyen door verachtelijcke doot,
En dorst het niet bestaan wt vreese te behalen,
Der achterklapp'ren haat, die noch gemeenlijck smalen
Op goede Rechters, die de sonden maar alleen
Bestraffen na de wet, die goe natuur ghemeen,
En al om in het hert der volck'ren heeft gheschreven.
Wat leent dan de tyran om 't onrecht schijn te gheven
Van Wel ghedaan te zijn? maar 't goddeloos ghebruyck:
Dat is een heylich schijn, zijn valscheyt tot een huyck,
Om zo te mommen en te schuylen deze grovert.
Onnoselheyt en wort niet veyligher betovert,
Als met het veynsen, en nabootsen van de deucht:
't Voornaamste dat een Prins zijn kind'ren leert met vreucht,
Ghelijck oft 't was, alst is, het eerste tot zijn voordeel,
Want 't slechte volck en geeft niet dan na schijnen oordeel,
En sulcke zijnder wel thien duysent, eerder een
Is, die wel oordelt van een saack met wack're reen.
En isser een, die een is dan wel zo by-sinnich,
Dat hy, al siet hy schoon, de schorten, niet te vinnich,
Na 't slechte volcks ghewoont, sal schrobben overluyt:
Want rust, s' is hoes' oock is, die prijst hy voor ghemuyt.
Dan Hecuba die soud' 't oproerich herte slachten,
Om door verandering een beter te verwachten,
En stroyen leughens wt tot nadeel vande vree,
En brenghen op de Grieck, waar 't doenlijck, wraack en wee,
Konse maar 'therte van 't onnosel volck verwinnen:
Dan 't is al te vergheefs, 'k en weet niet te beginnen
Daar mee 'k my aan den Grieck met goet genoegen wreeck.
'k En ken noch 'tvolck noch God vermurwen met gesmeeck.
Maar zijn de goden alzo machtich als wy loven?
Ey neense! dunckt my, want de stercke zijnder boven,
Die stellen al de macht der goden in haar deer,
En achten God te zijn haar eyghen selfs begeer,
Diese volbrenghen met groot nadeel vab de menschen:
En krygen door ghewelt de dinghen die sy wenschen.
Haat God den quaden, en is hy den goeden goet,
Waarom en haat hy niet dit Duyvelsche ghebroet,
Dat wt dien Atreus is godlooselijck ghesproten?
Den Hemel heeft de sond' van Atreus wel verdroten,
Dan niet te min en doet zijn moordighe gheslacht
Al wat het wil, en dwingt de werelt met zijn macht:
Al watter leeft dat doet zijn wenschen wel behaghen.
Hoe kan den Hemel toch de gruwelen verdraghen,
Die d'oude Grieck bedreef? Dien Atreus meen ick goon,
Die de twee kind'ren van AErope liet doon,
Die sy (zijn huysvrou) had in overspel ghewonnen,
Dat by zijn broeder! dus is dit gheslacht begonnen.
Atreus, wat deed' hy weer zijn broeder tot een wraack?
(Ey goden 'tis een al te schrickelijcken saack)
Een moort die noyt en quam in duyvelsche ghedachten.
Wat deed' hy? maar hy ging de varsche kind'ren slachten,
En koockten 't vleesch, dat hy ter maaltijt rechten aan:
En deed' Theiestes daar onwetend' me versaan.
De Goden schrickten en den Hemel wierd' ghesloten,
En 't heeft de gulde Son zo dapper oock verdroten
Dat hy te rugghe tradt van deze gruwel straf.
Of weten nu de goon hier niet met allen af?
Ey ja! sy weten 't wel, sy weten alle dinghen,
Sy kennen, willense, de quaden oock wel dwinghen.
Dan nu en doen zijt niet, en 't schijnt 't ghevalt haar wel;
Want Agamemnon rijst, wy sacken na den hel,
Zijn saken staanse voor in ongherechticheden,
En sy verderven my, mijn landen, en mijn steden.
Vierde bedriff seste toneel
Rey van Griecken.
Neen, wangheloovich mensch, en secht niet dat de goden
V steden dempen, en verstroyen u gheslacht:
't Is leughen, 't is, om dat ghy schent haar goe geboden,
Waarom ghy derven moet de goddelijcke macht,
Daar mee sy staach de goen van overlast beschermen.
Wantrouwt den Hemel niet, noch noemt hem niet versteent,
Ghelijck als oft sy na der volck'ren droevich kermen
Niet hoorden, dat tot haar medogentlijcke weent.
De boose loosheyt is van overgeven menschen
De moeder van de val, die door begeert gequelt,
Ghedreven wort tot 't gheen s'onrechtelijcke wenschen,
En levert het haar door 't onbillijcke ghewelt.
Wanneer de Rechters de gherechticheyt verkrachten,
En draghen gunsten om haar eyghen sno ghewin.
Wanneer 't ghemeene nut de Princen niet betrachten,
Maar voeren eyghen sucht en qua begeerten in,
Dan swackt de staat van 't landt, en 't sal oock nimmer missen
Dat self de val niet volcht, die 'n kindt is vande sondt,
En overrompelt 't volck veel eerder als zijt gissen,
En scheurt haar, schockt haar met een hongerighe mondt.
Verblinde Rechters slof, die 't volcks verschelen deylen
Na gis en gunst; wort trouw', maackt dat ghy beter siet.
Lantvoochden, die de deucht en eer om gelt verveylen,
Veyltse geen rijcke guyts, geeftse den goen om niet.
Of anders suldy recht den Goden haat behalen,
Die wacker oogen op qua daat, en quade wil,
Die sy tot zijnder tijt met waarde straf betalen,
Al lyden sy 't een wijl, s' en zijn niet altijt stil;
Maar plaghen 't sondich volck met veel verscheyde plagen,
Met oproer, zo dat d'een den and'ren dootlijck haat,
Met homoet, die de stil en vrege buuren dagen,
En trotsen tot den strijt, tot dat het al vergaat.
Door deze struyck'len haast de schijn onwinbaar steden,
En vallen in 't ghewelt des stercken vyants, die
Se porden tot de twist, en overlast aan deden:
Ghelijck als Troyen dat ick nu verwonnen sie.
't Is niet ghenoech dat landt en steden zijn verdurven:
Maar die niet bleef wanneer 't de vyandt overviel,
Heeft noch veel quader als een suuren doodt verwurven,
Dat 's armoed', slaverny, een ongeruste ziel.
Om dat haar eeuwich wrockt, dat sy, die vry geboren,
Tot slechte slaven zijn door oorreloch ghemaackt:
En hebben teffens goet en vryicheyt verloren.
Wanneer gemeen bederf geheel den volcke raackt,
Ken niemant sulcke straf ontvluchten noch ontschuylen,
Niemant en ken die plaach dan sluyten buytens huys,
Versteeckt u schoon in 't naarst', in 't diepste vande kuylen,
Het volcht u, en belast u met zijn sware kruys.
En al dat quaat verhoet zo wy de Goden minnen:
En onderdanich zijn dien d'hemel ons tot hooft
Op aarden heeft gestelt, dus macklijck mocht ghy winnen
Het heyl, en waart ghy niet van sinnen heel berooft.
Daar is geen lichaam daar men op der aard' de Goden,
(Terwijl s' onsienlijck zijn) zo kennelijck in siet,
Als 't lichaam van 't gherecht, dat elck tot Gods gheboden,
Dat is tot deuchden treckt, en quade daan verbiet.
Daarom oproerich mensch, begeerdy wel te leven,
Zo buycht gewillich voor het wereltlijcke swaart,
Dan sullen u de Goon de rijcke seghen gheven,
Daar in ghy tot het eyndt van 't leven zijt bewaart.
PAUSA.
Vijfde bedriif. Eerste toneel.
Op-voeding en ghewoont die schrijft den mensch een wet,
Heel anders als hem heeft de goe natuur gheset:
Want door opvoeding is bykans in ons versturven
De moet, zo dat wy door gewoonte niet en durven
Yet eerelijcks bestaan, alst ons is onbekent:
En soeckt ghy de waarom, wy zijn 't zo niet ghewent.
Ey redeloose mensch wat wilt ghy 't noch verbloemcn
Met d'anderde natuur, de qua gewoont te noemen?
Waar door ghy d'eerste en de rechte schepping lastert,
En koppelt' Godlijck aan een schandelijcke bastert.
Wat durven? durf ick niet bestaan de wil der Goon?
Wat durf ick seggen dat ick ben Achilles soon,
Die noyt verschricking noch beweging kon ghevoelen?
Die bey ghelijck in my zo pynelijcken woelen.
Ist buyten reden oock? ey groote Goden! neent.
Den Hemel meen ick datter selver oock om weent.
Den Hemel en was noyt tot overdaat genegen.
Den Hemel stont altijt 't ongoddelijcke tegen.
Den Hemel lusten noyt onnosel menschen vleysch,
En lijckwel isset nu wraackgierichlijck zijn eysch.
En is het herte dan der Goon vol ongenaden?
Noch is Achilles dorst niet anders te versaden,
Dan met het menschen bloedt, dat hy ten wraack begeert?
Ey my! wie leefter die zijn geerte niet en deert?
Wie leefter die niet wort bestreen van mededogen?
Wie droochter nu toch niet de tranen van zijn oghen?
De Griecken al ghelijck, en Pyrrhus aldermeest,
Die noyt met swaarder last beladen is gheweest.
Pyrrhus die sal door dwang een Troysche maacht de Goden
Op offeren, en haar in zijns Vaders eere doden:
Daar is nu Pyrrhus van de Griecken toe bestemt,
Dan hoe 't meer naackt hoe dat mijn hert vast meer beklemt,
En word' tot 't Priester-ampt hoe langer noch al sloffer,
Want my verschrickt te recht deez' onghemeenen offer.
De Griecken komen aan, 'k hoor een bedroeft gheluyt.
Siet Agamemnon komt al duttende voor uyt,
Die 't scharpe staal ontscheyt dat hy my meent te gheven.
Vijfde bedriif. Tvveede toneel.
Agamemnon. Pyrrhvs.
De Goden die der in haar gouden Hemel leven
Die treuren, en de gantsche werelt is verbluft.
Hoe staat Achilles soon alleen hier zo versuft?
Nu trotse jongeling, als elck de moet laat vallen,
Zo toont u redelijckst', en moedichst' van haar allen.
De Griecken dutten, en ghy dut al even seer,
En ist de Griecken schand', zo ist uw schand' veel meer?
Moedighe Pyrrhus, nu, voldoet de wil uws Ouders
Tast aan dit blancke swaart, en legt het op u schouders,
En slachtet Gode dan de jonge Coningin,
Oorsaack uws Vaders doot doort veynsen van haar min.
Pyrrhus, Vlysses sals' u leveren in handen
Op dit uws Vaders graft, daar ghy deez' offerhanden
Beginnen sult, den Goon en Griecken te gheval.
Dit Priesterschap en past een krygher niet met al.
Het doet verslegen mensch. Wat wilg'er teghen spreken?
Versleghen? 'k waar dat niet, mocht ick my maar gaan wreken
Met deze scharpe kling, aan vyandt met ghevaar.
Uws lichaams krachten zijn bekent ons allegaar,
Maar maackt ons oock bekent de deuchdelijcke krachten
Van u ghemoet, die wy veer boven 's lichaams achten.
'k Betoon zo veel ick ken mijn Vaderlijcken aart.
V Vader en was noyt, o Pyrrus zo beswaart.
Dat 's waar, dan noyt en had hy sulcke groote reden,
(Als ick Myceensche Vorst) die teghens menscheyt streden.
Dit strijdt heel tegen 't heus en redelijck ghemoet.
Niet teghens God, die 't wil dat 't Pyrrhus nochtans doet.
Oock hebt ghy selver my tot deze moort ghedwonghen,
Door vaderlijcke liefd' en reuckloosheyt gedronghen
Wt 't parck van reed'lijckheyt en 't menschelijck bescheyt.
Toch van den schalcken Grieck, Vlysses, zo misleyt,
Die 't meer te doen is om hem na zijn lust te wreken,
Als om de Godsdienst die hy veynst met loose treken,
En heeft de quade saack dus veer daar door ghebracht,
Dat ick 't weer-roepen nu onmoghelijcken acht,
Om dat ghy Pyrrhus hem daar eerst in hebt ghesteven,
En al het leger, dat daar yv'rich toe ghedreven
Wort, als tot godlijcks yet, dus flaut nu niet, maar nemt
Het swaart, en doot haar als ghy selver hebt bestemt.
De Maachden komen om haar outaar op te toyen,
Met suyver linden, daarse bloemkens over stroyen.
Der Maachden rey vervolcht los onbedwonghen na
't Slachtoffer heel in 't wit, in 't Godelijck ghewa.
De Griecken dringen wt, 't volck laat haar droevich hooren.
Eylaas! wien soude niet d'onnoselheyt bekooren?
Vijfde bedriif. Derde toneel.
Polixena. Agamemnon. Pyrrhvs. Vlysses.
De reed'lijckheydt beweecht beyd' menschen ende Goon,
Dan sy verstaalt alleen den redelose soon
Van Thetis, dien 't ghesmeeck van mijn bedroefde Moeder
Niet murwen kan, door haat die 'y draacht mijn doode broeder.
Ey Troysche Coningin! wat smeeckt ghy met ghesucht,
En wand u woorden toch zo vruchtloos inde lucht?
Den doven Hemel slaat zijn oogen niet beneden,
Noch luystert niet eens na de droevige ghebeden,
Die ghy te ned'rich stort, voor 't volck dat u veracht,
En niet dan des te meer met reden u belacht.
Neen Griecken denckt het niet dat ghy de Troysche kind'ren
Onbrekelijcke moet door doot-schrick sult vermind'ren.
Of u mijn moeder valt onwaardichlijck te voet,
Dat doet haar sucht tot my, s'en weet niet watse doet:
Want dochtse dat hem dat den Grieck dorst waardich achten,
Sy quam my selver eer de groote Goden slachten,
En rockten mijn wt u moordadighe ghewelt.
Men mach de groote van het sorchelijcke gelt
Van moeyelijcke last der kroonen wel beroven,
En dryven haar wt haar out-eyghen dartel hoven:
Dan even-wel besit de moedicheyt haar hert
Dat niemants homoet wijckt, of het bevochten wert
Van overlast, van smaat, van overwinners toren?
't Blijft dat te voren was, ist eerelijck gheboren
Wt Princelijcke stam, die niet ken buyghen veur
Zijn vyandt, maar behout zijn Princelijcke geur
In alle staten, om den winnaar noch te puffen,
Dient spijt zo veer hy 't hert zijns proys niet ken verbluffen:
De trotse Griecken zo verbluffen nummermeer
Een eel ghemoet omringt met Vaderlijcke eer.
Polyxena die weet dat edele gheslachten,
Alleenlijck elen die door eyghen deuchde trachten
Te worden adel van voor-vaderen gelijck,
Waarom ick, door de trots der Griecken niet en wijck
Van 't deuchd'lijck Troyen, daar ick Prinslijck pleegh te wonen.
Dan wil mijn eel gemoet door 't sterven nu betonen.
Waarom vertoeft ghy noch? oft sydy self beswaart?
Komt Pyrrhus slaat my met u glinsterende swaart,
Of siet ghy nerghens plaats waar dat ghy 't in sout stoten?
Wel aan ick sal u strack mijn weecke borst ontbloten.
Nu jongeling siet daar voldoet der Goden recht,
En rijcht het swaart daar deur tot achter an het hecht,
Om myne ziele trots een ruyme deur te maken.
Neen Agamemnon laat my niemant toch aanraken.
Wijckt van my dienaars, flucx en komt my niet ontrent.
Deze verkrachting is mijn grootheyt ongewent.
O groote Goden! dorst medogentheyt beweghen
Mijn Prinslijck hert, ick stond' den grooten blixem teghen.
Al quam hy selver neer, en wilde datmen sou
Hem waardich off'ren op een zo beleefden Vrou.
Krijghs-luyden hout u rust, en wilt haar niet meer tergen:
Men hoort de deuchden niet oneerelijcks te vergen.
Een eerelijck ghemoet boeyt self 't verwesen lijf,
En buycht het onder 't swaart den Goden tot gerijf.
Verbaasde Griecken swijcht, op dat w'er hooren moghen.
Ghewillich ben ick nu den Goden neer gheboghen.
Nu Pyrrhus vordert dan mijn zo gewenschte doot.
De doot! de doot! die mijn bevrijt van alle noot.
Pyrr.
Is nu de wille dan volbracht van al de Goden?
Zo later dan een Grieck my meed' toch komen doden,
Op dat ick door de doot de gruwelen zo wreet,
Die 'k heb bedreven, oock al stervende vergeet
Nu lome Griecken, wilt oock Pyrrhus dan verdelghen,
En laat het dorstich landt ons beyder bloet verswelghen.
Polyxena die rust, haar ziel sweeft na de Goon,
En ick moet wroegend' hier noch blyven metter woon.
Siet Griecken 't roode bloet sich langs der aarde spreyen,
Dat al de Nymphen en de water Goon beschreyen,
En weten niet van waar dat hare silv'ren vloet
Zo rasch gheverwet wert met Conings purper bloet.
De beken dryven neer, en gaan de tyding brenghen
In alle Rijcken, hoe de Griecken dus verplenghen
't Onnosel vrouwe bloet, 't bloet van 't Troyaansche hof.
Nu jongeling, wel aan, treet vander hoochten of,
Laat 't doode lichaam op de bloeghe grave legghen.
De maachden sullen strack haar Moeder aan gaan segghen,
Dat haar haar doode kindt wort van de Grieck vereert,
Ghelijckse van mijn heeft medogende begeert.
De Goden zijn voldaan, de Goden willen geven
Dat nu de Griecksche vloot (door goede wint ghedreven)
Gheluckichlijcke raack voor Griecken op de ree,
En brenghe daar aan landt de rust, en rijcke vree.
Vijfde bedriif. Vierste toneel.
Rey van Troysche. Hecvba.
Lieflijcke Goon! bestort met goddelijcke reghen,
't Salighe lichaam van deez' onbesmette Bruyt,
Wiens ad'ren vlieten uyt,
En spreyen 't waarde bloedt op al te dorre weghen.
Ondanckbaar aarde barst, ontluyckt besloten velden,
En ciert u dorre rug met bloemkens menichfout,
Om dat ghy wort bedout
Met onghemeene dauw', sy douter alzo selden.
Waar blijft de droeve rey van wack're Velt-goddinnen?
Vrolijcke Nymphjes treurt, vlecht kransjes hooch beroemt,
Van allerley ghebloemt,
En komter de Princes van Troyen in bewinnen.
De barre Winter geeft de kruytjes al te karich,
Om met 't verlepte lof haar vol te doen in eer.
Dus stort van boven neer
Wt d' Hemel schoonder groent, en toont u goon meewarich.
Begraaft haar inde myrt, bedelft haar in de rosen.
Luchtighe Venus, voecht haar boven aanden dans
Der goden gulden krans,
En werdt ghy 't hipp'len moe, laat sy u dan verposen.
De Coningin van Troyen, leyt
Plat op der aarden neer ghespreyt.
Wel op, wel op, bedroefde Vrou,
De goden die behoefden nou
Oock u te dooden op de plaats,
Of vryen u van zo veel quaats
Daar 't ongheluck u mede straft.
Siet ginder op Achilles graft,
Daar leyt, eylaas! het bloet ghestort,
Daar is, eylaas! den dach verkort,
En doot ghevordert van u kint.
Nu Pargamasche Vrou verwint
De wanhoop, die u zo bestrijt
En veynst u fier den Grieck ter spijt.
Hecu.
Wat soud' ick veynsen! laas! ick valle veel te swack.
Ey my! mijn lichaam kreuckt, mijn suffe ziel kent pack
Niet draghen, maar, se moeter pijnlijck onder smoren.
Polyxena! waar toe, waar toe zijt ghy gheboren?
Hoe barst mijn borst niet die zo dick van suchten swelt,
En gheeft de gheesten lucht? maar prantse met gewelt,
En parstse, pijntse, laas? waar is toch 't mededoghen
Der grooter Goon? die mijn al 't leet doen datse moghen?
Waar me wort toch ghestilt der Goden gramme moet?
Polyxena die leyt ghewentelt in haar bloet,
Verplengt van Pyrrhus, door Godsdienstige misbruycken.
Nu Maachden gaat aan strandt, en vult u water kruycken,
En brengt my heylich nat. Nu Vrouwen, spoed' u, rasch,
Op dat ick 't doode lijf, en wonden daar mee wasch,
En spoel het slibrich bloet van haar snee witte leden,
Die, siet, de Griecken zo moordadich stucken sneden.
Hecvba op 't doode lichaam
Wanneer den dart'len mensch
Voorspoedelijck zijn wensch
Op aarden wort ghegheven,
Dan meenthy dat hy schier
Wellustelijcken hier
In eeuw' behoort te leven.
Hy denckt na 't salich niet
Voor hy 't onsalich siet,
En voelt het met mishaghen;
Want 't weelighe gheluck
En leert den mensche druck
Noch ongheval verdraghen.
Ter werelt geen van al
Ken 't wroegent ongeval,
Hoe groot hy is, afkeeren.
Dies zijnse wijs en vroet,
Die druck, en teghenspoet,
In weelde draghen leeren.
Dan neen, de dartelheyt
Den blinden mensch verleyt,
Dat hy (in 't top gheresen)
Sich godloos waant een heer
Van 't wanckelbaar ghekeer
Des werelts luck te wesen.
Maar straf en plaghen boos,
Als wy ons so godloos
In wangheloof bedomplen,
Komt met betraant ghewroech
Ghemeenelijck te vroech
Ons schielijck overromplen.
Rey van Troyaansche.
Ach Hecuba!
Waar vlucht ghy Coningin?
Verschuylt u, want u quaat dat neemt eerst zijn begin.
Eylaas! het wast noch eerst, ten is noch niet volboren.
Siet nu Troyaansche Vrou is hoop en troost verloren.
Hoe dus? onsalich mensch! wat maackt ghy voor gherucht?
Wat schreeuwt ghy toch? wat is dit over swaar gesucht?
Komt ghy noch met verdriet mijn sinloosheyt bemorsen?
Siet daar de maachden hoese droeflijck komen torsen
Het natte lichaam van u doode Polydoor.
Wat komen my, o Goon! al gruwelen te voor?
Verduystert gulde Son, en dompt u klare stralen.
Wat laat ghy 't heylich licht op 't godloos volck toch dalen?
Buld'rende donder, nu, 'tis tijt dat ghy u wreeckt,
En dat ghy d'aarde en den hemel stucken breeckt,
En scheyt de lucht van 't vyer, en d'aard' van 't koude water,
Dat niet ken schiften dan met gruwelijck gheklater,
En schrickt het al dat op de boose werelt leeft,
En watter door de lucht onsichtbaarlijcke sweeft,
Wat? droom ick, slaap ick, of zijn 't ydele gedachten,
Die my dus pynelijck in teghenspoet verkrachten?
Of raas ick altemaal? of schemert mijn ghesicht?
Dat ick mijn eyghen kint niet ken door 't deemstich licht,
Dat slappelijcken straalt wt oude doncker oghen?
Neen Hecuba, g'en wort in 't minste niet bedroghen,
Noch door geschemer, noch door sinneloos geraas,
Noch 'tis gheen droom daar mee 'k mijn selven dus verbaas.
Neen 't Goden! neen 't nu sie 'k wat om my pleech te spoken,
Wanneer mijn sluym'rent ooch maar even waar beloken.
Onnodich isset nu dat yemant my voorseyt
Wat inde spokery my quaats verborghen leyt.
Mijn ooch dat siet het, en ick voel het met mijn handen.
Hoe komt vervloeckte Trax dit lichaam hier toch stranden,
En volcht de moeder die 't gequeeckt heeft in haar schoot?
Wat hebt ghy 't godloos toch door giericheyt ghedoot,
Om zo 't vertroude gelt mij dieffelijck 't ontstelen?
En sonckt het lijf te grondt, om zo de moort te helen?
Nu sie 'k wel datter aan 't wtleggen niet en schort
Des drooms, die 'k droomden doe 'k van Paris was begort.
Ick droomden dat ick een ontsteken fackel baarden;
Maar den voorseggers, die 't ghedroom my wel verklaarden,
En gaf ick geen geloof, doese voorseyden, dat
De soon die 'k baren sou, soud' van de Troysche stadt,
Zo veer hy leefden, een ghewisse brander wesen.
Dan Priamus die deense wyselijcken vresen,
En wilden datmen soud' verdelgen deze vrucht.
Dan ick, eylaas! beweecht door moederlijcke sucht,
Hebt kindt een harderin ghegeven op te voeden,
Die 't niet en leerden dan 't genoechlijck lammer hoeden.
Had ick u Vader laten, Priamus, begaan,
Dan had my al dit quaat wt Paris niet ontstaan.
Wat Hecuba! bedaart, ghy noemt u selver schuldich
Van al dit ongheluck en plagen menichvuldich.
En wisselijck ick heb self al dit quaat ghebroet
Met Paris leven, want zijn doodt had dit verhoet.
Dan even-wel en heeft de Trax daarom geen reden,
Om zijn ghesworen eedt menedich t'overtreden,
Om dit onnosel kindt, doe Troyen vil, te doon.
Nu wreeckt het Hemel! of en wilt ghy niet, o Goon?
Neen, neen, ick sie dat al de Goden my toch haten,
En datse mijn in noot onrechtelijck verlaten,
Zo dat ick te vergeefs haar hulp soeck in mijn saack.
Wat eysch ick dan van haar een aangename wraack,
Daarse mijn overlast zo smadelijck belachen?
Neen Goden, neen, 'k en sal u langer oock niet prachen
Om hulp die 'k niet en krijch, alzoo 'k mijn selver stracx,
Door eygen machten wel ken wreken aan de Tracx,
Aande vervloeckte guyt die 't leven is onwaardich.
Ey goddeloose ziel! wat maackt u zo lichtvaardich?
Menedich? trouloos? dat ghy self de vrienden haat,
En valt haar af wanneer haar 'twanckel luck verlaat?
De gulsige begeert wou die dat my behoorden?
En dwong u die dat ghy mijn Polydoor vermoorden,
Om u te maken heer en meester van het gelt,
Zo ty de stercke Grieck had Troyen in ghewelt?
Zo doen de boosen staach, die 'r naaste niet en minnen,
Dan slechs om eyghen baat, en voordeel te ghewinnen,
En veynsen haar als vrient in voorspoet wel te zijn.
Dan laas! haar vrientschap is niet anders als een schijn;
Daar 't blinde luck altoos wort schielijck door bedrogen,
Om dat het op zijn self niet doet dan schemer ogen.
Hoe schemerden 't ghesicht, eylaas! bedroefde Vrou,
Doen ghy de Trax aansaacht voor oprecht en getrou?
Vervloeckte moorder, nu! ick sal myn toren breken,
En veynsen my, dat ick my veyliger mach wreken,
Aan u, aan u, ick sweert, ick sweere dat de Goon,
Dat u een Troysche Vrou sal met haar handen doon.
Dan tot het gene dat ick hebbe voorghenomen,
En ken ick niet dan door het pyn'lijck veynsen komen,
Om hem met lieflijck schijn te locken wt zijn hof,
Dat opgheleyt is van sulck schellemachtich stof.
Dus Hecuba wel aan, wel aan Troyaansche wyven,
Laat achter schijn-lieft dan de wraack verholen blyven,
Tot dat wy vinden plaats en een ghelegen tijt,
Om vol op te versaan de sadeloose nijt;
Niet met het bloet alleen der goddeloose menschen,
Maar met de ziel, daarom de swarte Goden wenschen.
Verwacht my Vrouwen voor aan d'ingang van het pat,
Dat regel-recht hem streckt op dese schelm zijn stadt.
Mijn beenen swack en out en konden nau te voren,
Een oogenblick alleen mijn dorre leden schoren,
Dan zijn nu sterck en kloeck, en dragen 'tlichaam voort
Tot aan de plaats, daar ick een mannelijcke moort
(Ghemoedicht vande wraack) te doen heb voorgenomen,
Ken wijsheyt maar zo lang mijn korselheyt betomen;
En dwingen zo mijn moet dat niemant arch en merck.
Maar sus, hoe stel ick best mijn moorden dan in 't werck?
Want door ghewelt en ist niet in mijn kleyn vermoghen.