floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Al zweet ick bloet voor zweet, geen traenen, geene klaghten
Vermurwen 's vyants hart: dat is en blijft verstockt.
Verzaet u 't meel niet, dat ick maele; hacktme, en brockt
Dit mager lichaem, vel en beenders, in uw potten:
Aen 't vleesch is geen belang: het stinckt, en moet verrotten.
Verrot het in uw mage, en smaeckt het uwen mont,
't Gedye u tot een spijs. tast aen: tast aen: zoo kont
Gy roemen overal hoe Samson, doot van slaven,
En opgegeeten, in uw maege leght begraven,
Min vreesselijcker dan of tiger, of griffoen
My opvrat voor een aes. 't is toch om my te doen:
Om Samson juicht dit feest. gy mooght hem vry beschimpen:
Zijn levens spil loopt af: het lijf begint te krimpen:
De geest is 't lijf te groot, en zoeckt een ruimer lucht.
Een snixke, dan niet meer. een zucht, de leste zucht.
Bedaer wat, brave helt: bedaer wat. al dit quellen,
Dit jammeren kan u maer quetsen, en ontstellen.
Wy wenschten, [woudt gy 't van uw vyandin verstaen,
Zoo heet gy ons,] u noch in uw verdriet te raên,
Verlossen wy u niet, ten minste uw' last te minderen:
En, och, of gy 't beproefde: een proef kan u niet hinderen.
Is noch mevrou belust, dus schots, op Dagons dagh,
Te schimpen met een' slaef, een' dien zy over magh,
En meer dan op den hals. mijn zuchten, mijn verlangen,
Mijn roepen, nacht en dagh, is om een korte doot,
Voor duizent doôn. ô Godt, gy ziet, en kent mijn' noodt.
Zoo gy 't betrouwen kunt: wy komen u ten beste.
Zoo gy 't geloven kunt, het loopt met my op 't leste.
Neen, neen, men sterft zoo niet: al is uw staet belast,
Een al te taeie bant houdt ziel en lichaem vast.
De draet van 's levens webbe is al te sterck gesponnen.
Men ziet zieltoogenden, en watze al lijden konnen,
Eer 't web wort afgeknipt. schoon 't leven endtlijck stuit,
Dees vaert'er lichter, die bezwaerelijcker uit.
Wat middel zietge tot verlichting van ons quaele?
Durf Samson hoopen, heet dat hy niet langer maele.
Betoon datge eenen vorst van slaven onderscheit.
Daer is mijn hant.
ô hant, wat hebtge lang gebeit!
Gy zult na dezen dagh niet meer den molen trecken.
Wat is'er nu, dat my genade kan verwecken,
Verwerven by den vorst?
dit pleghtigh offerfeest
Vereischt wat zonderlings. wy weeten hoe uw geest
Begaeft is met de kunst van worstelen, en springen,
En schermen. Samson weet van danssen, speelen, zingen,
Oock van tooneelspel: want de wijsheit van den Nijl
Had Moses opgequeeckt, die zijn Hebreen dien stijl
Hiet volgen. kunt gy nu uw hoogheit eens verneêren,
En met een stichtigh spel van zinnen triomfeeren,
In Dagons kerck, wanneer de vorsten zijn vergaêrt;
Wy zien het juck verlicht, dat uwen hals bezwaert.
Kan ick met spel en zang den vryen staet herwinnen,
Wy willen, op die hoop, een heiligh spel beginnen,
Dat Gaze en al het lant wel eeuwigh heugen zal.
Gy kunt in Dagons kerck veel duizent in getal
Verheugen op het feest.
zoo zy 't gehengen konnen.
Wy hebben lastigh zelf's aertspriesters hart gewonnen.
Hy heeft het toegestemt. men zocht een, die op 't feest
Moght speelen tegens u, Noëma, rijck van geest,
En wonderlijck begaeft.
laet haer de stof verzieren,
Een spel van zinnen, dat den wulpschen aert leert stieren,
Zal teffens stichten, en verquicken; en ick rijck,
Met zingen, danssen, en een hemelsche muzijck,
Het speelgerecht, als met een edel sap, begieten,
Dat dit d'aenschouwers na dien dagh niet zal verdrieten.
Hoewel ick luttel danx by Silo kan begaen,
'k Zoecke uitkomste in mijn ramp. wat reên zou dit ontraên?
Ga rustigh heene. laet u heerlijck innekleeden.
Alleen getroost u in den ommegangk te treden
Voor 't heilighdom. dan wacht in onze kerckkapel.
Men zal u nooden, om het stichtelijcke spel
Te speelen naer den eisch, als gy geraên zult vinden.
Het rechte middel om my van dees boey t'ontbinden.
Geley den lantsvorst ter kapelle. hou u reedt.
Verklee hem naer zijn' staet: verander mede uw kleet.
Hoe snel veranderde de Joodt, zoo ras hy hoorde
Van zijne ontlastinge, en de vryheit hem bekoorde.
Dees heerlijcke ommegang, en kercktriomf, en faem
Van Samsons wieroock, en tooneelspel zal den naem
Der Filistijnsche Goôn tot aen de lucht verheffen,
d'Aenpaelende Hebreen vernederen, en treffen,
Dat hun gezantschap, hier te Gaze in ons palais,
Met kracht aenhouden zal om rust, en vasten pais.
Wort 's lichaems blintheit onvermogen
En arremoe gerekent, wat
Is 't missen der inwendige oogen
Een grooter armoe: zoo men schat
De ziel en 't lichaem naer heur waerde.
Het lichaem is slechts asch, en aerde,
De ziel al geest, en niet dan geest,
Het lichaem in der tijdt bederflijck;
De ziel leeft eeuwigh, en onsterflijck.
Zy schoeit op eene hooger leest,
En zoeckt den oirsprongk aller vroomen,
Dat 's Godt, van wienze is afgekomen.
Gevangen Samson, nu aen 't quijnen,
Voelt blint deze armoede in den druck:
Noch armer staen de Filistijnen,
In 't midden van hun staetgeluck.
Zy missen hun gezicht inwendigh,
Gevoelen niet dat zij t'elendigh
Versteecken zijn van 't hooghste goet,
Dat 's Godt te kennen, en aenschouwen,
Hem aen te hangen met betrouwen,
Ontvonckt van 's hemels Geest, en gloet.
Den reênloze is 't gezicht gegeven:
De reden leert ons hooger zweven.
Zoo d'onbesnede Dagonisten
Hun blintheit kenden, zouden zy,
Misleit door 's afgronts loze listen,
Den afgodt op zijn jaergety
Met offerhande en omgang eeren,
Op d'offermaeltijt bancketteeren,
Verzaecken Godt, der dingen bron,
Waeruit zy lijf en ziel ontfangen?
Nu houdt hen Dagons nacht gevangen:
Dat 's meer te missen dan de zon,
Het eenigh en onendigh wezen.
O licht der Godtheit, noit volprezen!
Geluckiger staen wy Hebreeuwen,
Wien Godt die glanssen openbaert,
Eerst vader Abram voor veele eeuwen,
Daer na aen Moses zich verklaert,
In zijne wetten, en beveelen.
Een eenigh wezen, Godt, te deelen,
Is af te gaen van 't eenigh een,
Een gruwelijcke afgoderye.
O Godt, bewaer in slavernye
Helt Samson, nu beschimpt, getreên
Van Dagons razende offerknaepen.
Gy zijt alleen zijn sterckte en wapen.
De Joodtsche rechter, by 't Gazaensch gerecht verwezen,
Gedoemt ten schimp, en smaet, begint alree te vrezen,
Nu hy voor 't heilighdom, in Dagons ommegang,
Zal worden omgeleit, door aller volcken drang
En toevloet: nu hy moet, getreên ter kerckstellaedje,
Bekleên op 't offerfeest zijn eige personaedje,
De Sterckheit, in den strick der Wellust, van haer kracht,
En scherp gezicht berooft, in eenen langen nacht
Geketent, als een slaef, van arrebeit gebroken,
Om vryheit prachen, en voor Dagons outer smoocken.
Dat leght hem op de leên. nu ziedt het bloedt, van spijt,
En wraeck, doch al vergeefs, de locken is hy quijt,
Het broeinest van zijn kracht, en kan zich naulijx reppen.
Ga hael hem. ziet hy komt, en zoeckt wat luchts te scheppen,
En schijnt te twijflen aen den vrydom, hem belooft.
Hy schuimbeckt, knarstant, brult. d'ooghwinckels in zijn hooft
Broên wraeck, en gruwelen. de wraeck begint t'ontsteecken.
Hy schudt het hooft. hy trapt, en stampt, en kan niet spreecken.
De leeuwentemmer, een lantstroopende Hebreeu,
Gelijckt zich zelven niet, durf nu geen' jongen leeu
Aenranden, scheuren, van den muil en bey zijne ooren,
Tot achter aen den staert; geen lant noch lieden stooren
Met vossekoppelen, en zetten 't korenlant,
Zoo wijt men af kan zien, in eenen lichten brant;
Daer arme bouliên, van den oogst, hun hoop, versteecken,
Ten hemel schreien, dat een steenen hart moet breecken;
Hy, koel op eenen bergh gezeten, dit belacht,
En groeit in 's volx verdriet. ô stoockebrant! maer zacht:
Best zwijge ick, eer hy 't hoor'. best luistre ick aen een zijde
Waer hem de wraeck vervoert. hy klaeght, maer al t'ontijde.
Zie eenmael neêr, ô groote Godt
Van Abraham: zie eenmael neder.
Herstel mijn eerste sterckheit weder.
Wat lijdt uw naem al schimp en spot,
By deze blinde Filistijnen,
Afgodendienaers, die uw wet
Ontheiligen met Dagons smet!
Dat smert my meer dan alle pijnen.
'k Heb mijne blintheit, mijn verdriet
Verwonnen. wiltge, sla my stijver.
Nu blaeckt mijn hart alleen van yver.
Het hart zoeckt Godt, en anders niet.
Uwe eer, ô vader in den hoogen,
Was 't eenigh ooghmerck van den stam,
Den onverwinbren Abraham.
Uwe eer ga boven bey mijne oogen.
Zy voeren vry mijne oogen om,
Geregen aen de zeven locken.
Zy slaen dit lichaem blaeu met stocken,
Voor Dagons beelt, op pijp, en bom:
Zy mogen schimpen, en braveeren
Met Samson, armen blindeman,
Zoo lang hy zich niet weeren kan:
Laet Palestijne triomfeeren:
Als, midden onder 't zegefeest
Der Heidenen, noch wort bevonden
Dat d'almaght geensins staet gebonden
Aen 't haer, een vuilnis, lang gevreest.
Mijn engel Fadaël quam heden
My noch vertroosten, daer ick zat,
En op de knien om sterckheit badt.
Toen steef een nieuwe kracht mijn leden.
Godts Geest, die my, van kintsbeen af,
Tot hooge daeden heeft gedreven,
Gebietme rustigh door te streven.
Bereitme een heerlijck vorstengraf:
Een lijckgraf, daer geen Memfis naelden,
Zoo hoogh gesteigert door de lucht,
Zoo wijt en zijt alom berucht,
Noch voor noch na my, prijs by haelden.
Als Godt my sterckt zal kaeckebeen,
De reuzeneêrlaegh, korenvelden
In asch, noch Gazaes poort niet gelden,
Noch wat Godts vyant schricklijck scheen.
Doorluchtste prins, ick hoore uw jammerklaegen.
'k Heb my, door last van ons vorstin, gedraegen
Beneffens u, gelijck uw hooge staet
Vereischt. men heeft u 't vorstelijck gewaet,
Den staetsirock eerbiedigh aengetogen,
Uw hooft, op dat gy praelt voor ieders oogen,
Beschaduwt met een' rijcken tullebant,
Daer een pluimaedje, aen eenen diamant
Gehecht, om zwaeit. waertoe u zelven langer
Geterght, en dus, gelijck van wraeckzucht zwanger,
Dien vloeck gebaert, dit schandelijck verwijt?
Gy zijt, 't is waer, 'k beklaegh 't, uwe oogen quijt.
Geen heer, geen vorst, geen koning in dit leven
Is maghtigh u uwe oogen weêr te geven,
Als Dagon, daer dees hooftstadt in gelooft,
By zweert, en teert. ay lantvooght, schudt uw hooft
Van belghzucht niet: ick spreeck naer onze zede,
En lantgebruick. de godtsdienst brengt dit mede
In ons gebiet: en kont gy 't zoo verstaen,
Om naer 't gebruick aen 's priesters hant te gaen;
Gy zoudt eene eer inleggen by Gazanen,
En, aengebeên van volck en onderdaenen,
Den rechterstoel des Filistijns bekleên,
Met grooter eer dan oit in Jakobs steên.
Laet Samson zich braveeren van een' jongen!
Dat leedt hy van geen' jongen leeu, die, dol
Van hongersnoodt, al brullende uit zijn hol,
Met open muil hem quam op 't lijf gesprongen.
Wat vraege ick na een knods, of kaeckebeen!
De strantreus moet zich met geweer beschermen:
Helt Samson hoeft geen wapens. bey deze armen
Zijn stercker dan metael, en stael, en steen.
Dit 's noch de man: dit zijn de zelve klaeuwen,
Van reuzelant, en zeestrant, en geberght
Noit, zonder wraeck te voelen, aengeterght.
Geen tuchtknaep zal, wil 't Godt, my lang begraeuwen.
Mijn kracht, die, nu geknackt, het koren maelt,
Indienze noch haer kracht eens magh herhaelen,
Zal harssenpan, gebeente, en schenckels maelen.
Zoo zetze rijck haer achterstel betaelt.
Dees voeten staen noch vaster dan pylaeren
In Dagons kerck, van donderslagh geschockt.
Mijn wraeck, wat rustge? al lang genoegh gewrockt.
Berst uit: berst uit. 't is tijt u t'openbaeren.
Hoe ziedt mijn bloet, op een gepackt, verrot!
De zwarte gal loopt in alle aders over.
Hereisch, hereisch uwe oogen van dien rover.
Verdraegh, verdraegh niet langer schimp, en spot.
Gelijck een gloet, aen 't broên, en lang besloten,
Ten leste berst uit eene zwangre wolck,
Vertsaeghtheit baert, en schrick in 't dootsche volck,
Van donderkloot en blixemstrael beschoten:
Dan zwicht het al wat met een trotse kruin
De godtheit dreighde, en terghde met zijn' horen:
De donderslagh, en blixem zien geen' toren
Noch transsen aen, noch kerck, noch rots, noch duin:
Zoo zal mijn wraeck, getrotst, getrapt, in 't ende,
Al schijntze nu te slaepen in een graf,
Verrijzen, tot der Dagonisten straf,
Dat lant en strant Gode aenschreie uit d'elende.
Mijn haer, gewoon te zwaeien om den neck,
Gelijck een kroon van gout om 't hooft te krullen,
Kan ick niet meer opschudden, onder 't brullen.
Noch houdt mijn kracht zich binnen haer besteck.
Dan steecke ick eerst mijn duimen in dees holen
Van d'oogen, uit haer winckelen geboort,
En weck de wraeck voor 't aengaen van dien moort.
Wat wraeck? Godts wraeck, my van Godts Geest bevolen.
Dan roepe ick Godt, mijn' Godt, om sterckheit aen:
Mijn Godt, mijn Godt, zie neêr van 's hemels boogen.
Wat eischtge? ick eisch den Filistijn mijne oogen:
Dan kraeckt het, of de weerelt wou vergaen.
Al 't aerdtrijck beeft, en davert, als getroffen
Van zulck een' krack, gevolght van zulck een' slagh.
Maer maghtelooze en blinde man, wat magh,
Die niets vermagh, op zijne sterckheit stoffen!
Ick wenschte dat gy Dagon glori gaeft,
Een godtheit, die zoo sterck veel hooger draeft.
Zwijgh jongen, zwijgh. hou op van Godt te lasteren.
Wy willen niet veraerden, noch verbasteren
Van Moses stijl, al raest gy noch zoo fel.
Geleime naer uw afgodts kerckkapel.
Wy zullen, vroegh verlooft, Godts maght betuigen,
Wanneer de kerck van Dagon spat aen duigen.
Spat Dagons kerck aen duigen dezen dagh,
Gewis uw hooft zal draeien van dien slagh.
AERTSPRIESTER. KOORWAERZEGGERIN.
De koorwaerzeggerin van Akkaron, gedraegen
Op haere rosbaer, daer de straeten van gewaegen,
Geeft groot bedencken dat den Dagonisten stof
Van opspraeck wort bereit. laet Dagons kerreckhof
Bezetten. voort staffiers. 'k heb hondert offerstieren
Al ingewijt. men slaght, ontsteeckt alle outervieren.
Geen priesters rusten. elck bewaert zijn ampt, en beurt.
Zoo deze ontzaghbre non den grooten omgangk steurt,
Wat raet? wat gaet ons aen? dit raeckt ons in 't gebeente,
Verdort van ouderdom. de wacht voor dees gemeente
En alle zeesteên staet onze opzicht toebetrout.
Dat hier het Jodendom geen oproer onder brouwt,
Om alle altaeren door een rottery te splissen.
Help Dagon, wat zoudt gy al eer en offer missen!
Hoe zou de nieuwe rot aenwinnen, en dit strant,
Met Moses boeck in d'eene, en 't zwaert in d'andre hant,
Afloopen regelrecht, en tegens recht, en reden.
Daer komt die grijze non ten kerckhove opgetreden.
Twee joffers schorten haer eerbiedigh van weêrzy.
Hooghwaertste vrou, verschijnt gy mede op 't jaergety?
Zijt welkom met uw' sleep gewijde en zuivre nonnen.
Koorwaerzeggerin
Wy komen in der yl van Akkaron geronnen.
Eerwaertste vader, 'k zou u zoecken in de kerck,
En vinden wy u hier? dat Godt uw' yver sterck'.
Aaertspriester
Wat yver, moeder, drijft u herwaert aen, en heden
Op dit gezegent feest? gewis dit steunt op reden.
Wel degelijck. geloof wy zouden niet zoo licht
U komen steuren, in het midden van uw' plicht,
En pleghtigheden, die Godt Dagons eer bewaeren.
O heilighdom, ô kerck, ô kooren, ô altaeren,
O offeryveraers, ô zielen, zonder tal,
Op deze Godtstriomf vergaêrt van overal,
Wat donckre wolcken zien wy boven Gaza hangen!
Laet hooren wat gy ziet. wy luistren met verlangen.
De vorst van Akkaron reedt nau met zijn vorstin
Te wagen herwaert aen, bestuwt van hofgezin
En adel, of men ging het offer toebereiden,
Met wenschen, en gebeên hun godevaert geleiden:
Maer al wat in den dienst der goden ons gemoet
Loopt op quaet voorspoock uit. d'altaervlam, root als bloet,
Ontzeght te rijzen. 't vee heeft mangel. d'ingewanden
Zien blaeu, vol sprengklen bloets. het ongel wil niet branden.
De lever is verrot. alle offervinders staen
Verbaest, zien merck by merck met schreiende oogen aen.
De kerck is vol gespoox. men hoort geschrey van vrouwen,
En mans, en kinderen, instorten van gebouwen.
De kerckpylaeren staen en schudden. 's avonts spa
Wort eene stem gehoort. de kerckgalm baeut het na,
En antwoort zeven mael uit heilighdom, en kooren.
Hy scheen te roepen: och, nu gaet het al verloren.
De kerckwacht tuight het zelf. de kopre kerckdeur kraeckt,
En slaet een schor geluit, van niemants hant geraeckt.
De dierewichlaers zien een veltslang den vrybuiter
Aenranden op den wegh, zoo ras het paert den ruiter
Bezwijckt, daer zy den hiel gevat houdt met den tant.
De starrekijckers, zoo verheven van verstant,
Zien 's hemels Reus om hoogh een leger overrompelen.
Al 't priesterdom verbaest, nu dees geruchten mompelen
En morren, drijven ons ten heilighdomme om raet.
Ick schiete op hun gebeên 't gewijde koorgewaet
Godtvruchtigh aen, bekrans het hooft, als Godts gewijde,
Met lauwer, deck het met sneeuwitte sluierzijde,
Valle in de koorkapel op 't aenzicht drymael neêr,
En roepe ons godtheit aen. ô Godt, indienwe d'eer
Van offren en gebeên u naer den eisch opdraegen,
En gy uw antwoort niet onwaerdight die u vraegen,
Gewaerdigh heden ons, in een' verlegen staet,
t'Ontvouwen op wat ramp dit heiloos voorspoock slaet,
Wat naeckende ongeval zoo veele tekens spellen.
Och, hanthaef uw kapel, alleen uit veel kapellen
Behantvest voor den tijt te melden van wat vrucht
De tijt in arbeit gaet. op dat gebedt verzucht
En steent het koor; gelijck een zwangre, die verlegen
In baerens noot zit. ick verwacht, en leg verslegen
Op 't aenzicht, luistre wat op 't zuchten volgen zal.
Ten leste berst dees stem ten koore uit met geschal,
Dat alle priesters in de kerck het hooren meugen:
Het Joodtsche treurspel zal gansch Palestijne heugen.
Wy roepen: Godt bewaer' den vorst en zijn vorstin.
Zoo roept de gansche kerck, verbaest van hart en zin.
De priesters drijven ons naer Gaze, en onderwegen
Loopt ons een lantgeschrey van alle kanten tegen
Dat Samson in de kerck van Dagon speelen zal.
Is dit uw zwaericheit? dit spelt geen ongeval.
Waer hier geen zwaericheit voor 't gansche lant geschapen,
Geloof het Akkaronsche orakel liet ons slaepen.
Wy eeren heiligh Godts orakels, en Godts tolck,
Wanneerze u dienen, zijtge een wachter over 't volck.
Indien gy 't ons betrout, men sloft hier niet te waecken.
Betoon het dan dat Godts waerschuwingen u raecken.
Hoe waerschuwt Godt, dat wy elckandre recht verstaen?
Hy waerschuwt dat dit spel u qualijck zal vergaen.
Verhael 't orakel, dat wy 't klaerder kennen meugen.
Wat 's dit gezeght? hy dreight ons met geen ongeval.
Hy spelt dat ons dit spel tot ramp gedyen zal.
Hy spelt dat ons dit spel tot blyschap zal gedyen.
Zijt gy Godts tolck alleen, zoo valt'er niet te stryen.
Wy meeten reuckloos ons uw wettigheit niet aen.
Zoo luister naer Godts mont, daer mooghtge vast op staen.
Een dubbelzinnigheit geeft vryen keur in 't kiezen.
En keur baert hoop en angst van winnen of verliezen.
Het veilighste is dat gy de koornon dit betrout,
Gedreven van een' geest, die haer Godts zin ontvout.
Belieft het u, laet ons met reên ter zaecke komen.
Welaen. wy hoeven voor de reden niet te schroomen.
Wat misdaet steeckt ons in eene onverzoenbre schult?
Dat gy door 't Joodtsche spel een kerck ontwijden zult.
De kerck ontwijden? neen, dit spel zal Dagon eeren.
Dit Joodtsche treurspel zal Godts kerck en Godt schoffeeren.
De vorsten drijven 't zelfs, tot zinrijck spel gezint.
De weereltwijzen zijn in 't heiligh steecke blint.
Getrou aen Astaroth, en zuivre Dagonisten.
Verzaeckt gy onzen Godt, en rockent tempeltwisten?
Wy zonden menighmael naer Akkaron om raet.
Nu antwoort u Godts mont, en d'antwoort wort versmaet.
Men moet wel dagelijx verkeeren met de Joden.
In 't heilige wort hun gemeenschap ons verboden.
Om een tooneelspel, drijft gy dit zoo stip, en straf.
Zy roeien kercken uit. zy houwen 't kerckwoudt af.
Zy branden beelden, en de Goôn, die 't lant beschermen,
En durven juichende zich by de koolen wermen.
Indien hun rechter voor Godt Dagons outer speelt,
En 't gouden wieroockvat hem toezwaeit, en zijn beelt,
Het zal in 't heilighdom voor Siloos Godtskist schreeuwen,
En overtuigen al de nijdige Hebreeuwen.
Gy zoeckt uw drift een verf te geven, en een' glans.
Vaer echter voort. men zal uit geenen torentrans
Al 't onheil over zien, uit zulck een spel te spruiten.
Wat raet? wat zullen wy vast stellen? wat besluiten?
Dit spel is toegestemt met onzen vryen wil.
Men heeft ons raet gevraeght: en nu een kerckgeschil
Verwecken? d'ongena der vorsten en vorstinnen
Ons haelen op den hals? geen tijt kan dit herwinnen.
't Aertspriesterlijck gezagh te krencken om een woort,
Dat twijfelachtigh luidt?
gy hebt gelijck: vaer voort,
Behaeght het u: vaer voort: wy hebben ons gequeten.
Wat zijtge met den geest van 't Jodendom bezeten!
Die groote stoockebrant zal op een kercktooneel
Beschimpen in zijn hart den godtsdisch. een bordeel
Behaeghde hem doorgaens veel meer dan Dagons tempels.
Hy zette noit een' voet op ons gewijde drempels:
En trouwen 't is een aert van dit besneên geslacht,
Dat, onbesneên van geest, noch Godt noch godtsdienst acht,
Dan dien een vondeling van Faro heeft gevonden,
Alle ouden wetten door zijn nieuwe wet geschonden,
De vorsten uit hun erf met vier en zwaert gezet.
Waer Samson omgebroght, toen hy in 't geile bedt,
En in den gloênden schoot van zijn boelinne ontslaepen,
Gesmoort lagh in dien droom; het stont hier niet geschapen
Al 't Filistijnsch gebiet te geven eenen krack,
Die eeuwigh heugen zal.
een blindeman, zoo mack
Gelijck een jaerigh lam? ô hoorde gy zijn schinckelen,
Zijn mergeloos gebeent, van maelen dor, eens rinckelen,
En rammelen, gy zoudt niet reppen, zonder gront,
Dat ons een lantbederf van hem te wachten stont.
Van hem, of anders, wil men onzen Godt betrouwen.
De dubbelzinnigheit staet ons met recht t'ontvouwen,
Het gansche priesterdom te luistren hoe het luidt.
Zijt gy onfaelbaer in uw oordeel en besluit?
Wilt gy d'orakels nu afschaffen, of bedillen?
In geenerhande wijs. wie kan dit onweêr stillen?
Mevrou, gaf al te spa zich herwaert aen op wegh.
Wanneer men tijdigh spreeckt, en raet met overlegh
Van een vergaderinge uit alle priesterdommen,
Dan kan men tegenspraeck door kerckgezagh verstommen,
En rijp besluiten wat men volgen moet, of niet.
Wy quamen op zijn tijt, gelijck Godts inspraeck riedt.
Laet gy u door zoo veel voorspoocken niet beweegen,
Alle elementen, Goôn en menschen staen u tegen.
Dees lantstriomf moet voort, al hoorde men gewagh
Van voorspoock.
staeck het spel.
dat krenckt het hooftgezagh,
Te hoogh ons toebetrout. om stem, gespoock, noch maeren,
Om offervinders, noch om vogelwichelaeren,
Om starrekijckers, noch om hantbekijckers droom,
En drift is 't niet geraên den kerckelijcken toom
Te laeten glijden. 'k zou my anders voor u buigen.
Wy zullen t'Akkaron voor al de kerck betuigen
Hoe wy ons queten om dit dreigende ongeval
Te schutten, daer men reed zoo verre een lantgeschal,
Een lantgedruisch van hoort. ô droeve aenstaende tijden!
Gelt Godts orakel niet, en durf men dat bestrijden,
Zoo heeft die Godtsdienst uit: zoo hoeft de kerck geen tolck:
Zoo zit ons Godtheit stom. het yverende volck,
Dat raet wil vraegen, zal veranderen, met hoopen,
By menighten van hier om raet naer Silo loopen.
Zoo wort de Godtskist van de Joden aengebeên.
Hier wort nu Akkarons orakel niet bestreên,
Maer zachter uitgeleit. wy strijden in 't verklaeren.
Span in de rosbaer: 't is hoogh tijt dat wy vervaeren.
Belieft het u, beklee den grooten ommegang.
Span in de rosbaer. voort, wy blyven hier te lang.
Gehoorzaeme aerdt plagh flux te volgen op ons wincken:
Hier gelt geen wijze raet. de schouburgh moet verzincken,
Met Dagons kercke, en al wat aen dien gruwel vast,
Op koorwaerzeggery, noch ons waerschuwing past.
Ontschuldigh ons, mevrou: wy hoeven tijt te winnen.
De priesters wachten vast: het hooghtijt roept ons binnen.
En Samson ingekleet, staet vaerdigh en bereit
Te volgen in triomf den tuchtknaep, die hem leit.
AERTSPRIESTER. KOORAELEN.
Nu den grooten ommegangk
Eens geviert met spel en zangk,
En in Dagons naem begonnen,
Die den vyant heeft verwonnen.
Laet de schuttery vooruit
Heenetreên op bom, en fluit,
Feestbazuinen, en trompetten.
Laet zich Godts gewijden zetten
In hunne orde, paer en paer,
Met een staetigh kerckgebaer,
En, gekranst met eickeblaêren,
d'Eer van 't hooge feest bewaeren.
Laet kooraelen hunne keel
Mengen met schalmeie, en veêl.
Samson trede op hun gezangen,
Met een' braven stoet behangen,
Dan de torts, dan 't wierroockvat.
Dagon, 't heilighdom der stadt,
Volge, op eenen stoel gedraegen.
Wy, gereet op zijn behaegen,
Volgen hem, en op dien trant
Al de vorsten van het lant,
En vorstinnen, en de Grooten,
Met den stoet van 't hof gesloten.
Gy kooraelen, zingt ons voor
Op dit zegenrijcke spoor.
Kooraelen
Groot is Dagon, 't hooft der Goden,
Die Godts vyant onverwacht
Heeft gelevert in ons maght,
Voor wiens kracht de reuzen vloden;
Die alleen zoo veel vermoght,
Zonder zwaert op zy te gorden,
Als een heirkracht in slaghorden,
Op een' vorstelijcken toght.
Die Godts vyant leide aen bant,
En hem leverde in ons hant,
Tot een schimp der blinde Joden.
Ziet hoe is hy nu verneêrt,
Tegens wien noit Filisteenen
Ongequetst in 't velt verscheenen.
Ziet hoe Gaza triomfeert.
Die Godts vyant, overal