floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
En my verwyt zulk een verfoeijelyke daad.
'k Zie Philoctetes.
Goôn! wat is myn ziel verlegen!
Philoctetes, Iöle, Dirce, Kleon.
Ik heb dan eindelyk myn vryheid weêr gekreegen.
't Is my geöorlooft hier te koomen. Maar durft gy,
Na dat gy deed zo groot een trouw'loosheid aan my,
Wel, zonder wroeging, schaamte, en doodlyke ongenuchten,
Zulk een rampzalig Prins aanzien, en hooren zuchten,
Die niet rampzalig waar', zo gy waart zonder schuld;
Die zyne elenden had volëindigd met geduld,
Indien gy niet, door een meêdoogenloos ontfermen,
Verkeerd getracht had om een leeven te beschermen,
Dat hy verliezen wil, door de allerwreedste pyn,
Om 't niet verschuldigd aan uw trouw'loosheid te zyn?
Wat zegt ge? O Hemel! ach! Versta ik wel u reden?
Ik trouw'loos? Zag men my zo spoorloos ooit van zeden?
En heeft myn zuiv're min, die nimmer vlekken had,
Verdient dat zy met zulk een laster werd' beklad?
Zyt gy 't, gy 't zelf, Prins, die my durft dus bitter hoonen?
Ja, Wreede, ik ben 't, om u de smart en smaad te toonen
Die 'k van uw valsheid voel, Ik ben 't, die door myn klagt,
Deeze eindelooze kwaal noch wat te helpen tracht.
Ik heb, op dat ik u verwyten zoude uw schanden,
En trouw'loosheid, gewenscht ontslaaging van myn' banden.
Hoe! gy trouwt Herkules; en neemt, tot myn verdriet,
De wreede vryheid, die ik door uw zorg geniet,
En 't leeven dat gy my, in weêrwil van dit harte,
Behouden wilt, daar 't kwynt en sterft van minnesmarte,
Voor een verschooning dat ge uw trouw en deugd verlaat!
Neen, neen, myn vryheid, en het leeven, dat ik haat,
Is my een nieuwe straf, en minder te gedoogen,
Om dat die stelt zo wreed voor myn beleedigde oogen
Een onstandvastige Meestres; en, tot myn smart,
Een Medeminaar die gelukkig heeft haar hart.
Gy, die alleen dringt in het diepst' van myn gedachten,
O Goden! en de elend' der menschen kunt verzachten,
Ziet, ziet, hoe 't woên van een Ondankb'ren hoont myn trouw.
Maakt dat de wroeging, vol van een oprecht berouw,
Zyn dwaaling hem vertoon'. Maar nu 'k, met u te bergen,
Zo zeer misdaan heb, en uw gramschap schyn' te tergen,
Door welk een weg kan ik u veiliger behoên?
Zo na zynde aan het graf, wat zal ik eind'lyk doen?
Ach! my beminnen, en venoegd my laaten sterven.
U laaten sterven, Wreede! om eeuwig u te derven?
Maar gy, die zelf klaagt van uw smart en minnegloed,
Zeg, is 't op zulk een wys dat men beminnen moet?
Wat Minnaares stelde ooit haar Minnaars dierbaar leeven
Niet boven haare trouw? Wat voorbeeld kunt gy geeven
In 't voordeel van uw raad? Een hart dat teêr bemint
Word nimmer wreed, noch in zyn driften zo verblind.
'k Wil, door een overmaat van yver, nooit bedryven
Zulk een onmenschlykheid om u getrouw te blyven.
In spyt der eeden, die 'k voorheen u zwoer zo duur,
Dat gy alleen zoud zyn het voorwerp van myn vuur,
Kies ik een ander. Welk een ramp me ook dit mogt baaren,
Myn noodlot dwingt my om met Herkules te paaren.
Maar, welk een schrik u dit ook geeve, in deezen staat,
'k Beminde u nooit zo zeer als nu ik u verlaat.
Wat liefde was 'er ooit zo vol onmenschlykheden?
Gy valt in de armen van een ander, en breekt de eeden,
Die gy zo dikwils hebt bevestigt; ja, gy maakt
Myn hart wanhoopig, daar het uwe om my noch blaakt!
Indien de liefde in u die wreedheid kan verwekken,
Tot welk een uiterste zal dan uw haat zich strekken?
Ik geeve om u, myn Prins, te redden uyt den nood,
Myn leevens liefste rust; 'k bewaar u voor de dood,
Daar 'k duizend doôn ly, met myn wenschen in te toomen;
En is dit haat, zie dan hoe ver die is gekoomen.
Noem de offerhand', daar ik het voorwerp van moet zyn,
Geen heerelyke deugd, bekleed met valschen schyn.
Wat rust verliest gy toch, die niet bedekt uw zinnen
Zou vleijen, daar gy kunt zo licht een ander minnen,
En uw staatzuchtigheid veel grooter Bruigom keurt?
De heerlykheid van 't lot, het welk u valt te beurt,
Vergoed u ruim dat gy verliest. Maar, door wat reden
Behoud gy noch in my een leeven, dat licht heden
De rust kan stooren van uw glory en geluk?
Neen, denk niet dat ik ben zo laf door al myn druk,
Om zulk een spyt alleen met zuchten te bepaalen,
En zien een ander van het myne zegepraalen:
Of dat myn troost'loos hart bedekt beschreijen zou
't Verand'ren van het uwe, en dat ik, yders trouw
Mistrouwende, terstond moest deeze plaats verlaaten,
En wyken daar ik leere u vlieden, en u haaten.
Neen, neen, wat ramp my door het noodlot mag geschiên,
'k Wil echter 't wreede feest van uw verëenen zien,
Voor 't echtältaar verwoed my aan uw zyde voegen,
En, tot myn zoetste vreugd, uw bitterste ongenoegen,
Uitschreeven: Ach! Ontmenschte, aanschouw, aanschouw, waar heen
De staatzucht u vervoert: uw trouw hoor my alleen.
De Goden, die nu weêr getuigen zullen wezen
Des nieuwen huw'lyksëeds, die waren 't ook voor deezen
Van d'eersten. Maar, hoe kan 't rechtvaardig Godendom
Uw trouw verzeek'ren aan uw tweeden Bruidegom,
Nu dat gy wreed die van uw eersten hebt geschonden,
Zelfs onder hun gezicht, hoe dier gy waart verbonden?
Ondankbre! ik zie dat gy al uw genoegen stelt
Om my wanhoopende te maaken. Wat geweld
Gevoelt myn ziel! wel aan, verzaadig dan uwe oogen
Met zulk een zoet gezicht: blyf zonder mededoogen!
Maar gy maakt zelf my ziel wanhoopig. Waarom my
Bedroogen door een snoode en valsche veinzery;
En my straks, om myn vrees en kwelling te verdryven,
Verzekert dat ik van uw hart zou meester blyven,
En 't niet verliezen, dan met myn volkoomen zin?
Spreek, heb ik dit gewilt? Is myn oprechte min,
Daar Herkules zo wreed my dreigde, wel bezweeken?
En welk een proef eischt gy, die u niet is gebleken?
Als hy u voorschreef zulk een doodelyk wet,
Heb ik het sterven u niet daadelyk belet?
En u gebeden, dat ik mogt voor u myn leeven
Op 't altaar van de min tot een zoenöffer geeven?
Maar stervende voor u, dacht ik dat gy getrouw
Een hart, aan my verpligt, bewaaren zoud, Mevrouw.
Wel aan, nu 'k schuld heb in uwe oogen en gedachten,
Straf, straf myn misdaad, om uw kwelling te verzachten,
Door een standvastige vergetelheid. Verlaat
Dit hof voor eeuwig, daar 't u alles tegenstaat.
Vlucht, vlucht van hier, myn Heer.
Gy zult misschien gelooven
Dat ik zal, vluchtende, u niet van uw rust berooven;
En lyden dat men uw vervloekte misdaad kroont,
Of niet zou trachten, daar ik ben zo zeer gehoond,
Door 't alleruiterst' van myn krachten, te verderven
Een huw'lyk, dat alleen is oorzaak van myn sterven.
Neen, vlei u hier niet meê; 'k zal naar den tempel treên
Daar 'k door myn wanhoop, vol verwoede afgryslykheên,
Een voorbeeld geeven zal van myn gerechten tooren;
'k Zal 't yv'rig kerkgebaar van de outerpriesters stooren,
En, aan het Godendom als een slagtöfferhand
My overgeevende, tot uw verdriet en schand',
U 't recht afeischen van myn bloed en van myn leeven.
Vaar wel, Mevrouw.
Helaas! zyn wanhoop doet my beeven.
Goôn! waar was iemand ooit zo wreed als ik geplaagd?
Zou hy wel durven? . . . Ach! dat elk myn lot beklaagt!
De wanhoop, die men kon uit 's Prinsen oogen leezen,
Geeft redenen genoeg om 't uiterste te vreezen
Van zyn verliefde drift.
Ik ben het, die zyn hart
Tot zulk een wanhoop bragt. Ik ben het, die, zyn smart
Verwekkende, hem heb veroordeelt. Laat ons vluchten,
Myn Dirce: vlieden wy, in zo veel ongenuchten,
Den dag die ons verlicht. Kom, gaan we, om troost en rust
Te zoeken, die in myn gemoed is uitgeblust.
'k Leef naauwlyks meer. Laat ons . . . .
Dianira, Iöle, Phenice, Dirce..
Neen, neen, wil niet vertrekken,
Op dat ik eind'lyk mag myn hart aan u ontdekken.
'k Heb tegen 's Hemels wil my lang vergeefs gestelt.
Gy zegepraalt, en al myn glory legt geveld.
De pracht van 't huw'lyksfeest, dat zelfs de Goôn gedoogen,
Blinkt aan dit hof alom voor myn beleedigde oogen.
De luister van zulk een gehaaten huw'lyksdag
Word reeds vervaardigt met een staatelyk ontzagh.
En de Overwinnaar, dien al de aard' zal eeuwig roemen,
Die Held, welke ik niet meer myn Echtgenoot durf noemen,
Verwonnen van een min, die nimmer weêrgaâ had,
Kroont zelf 't slagtöffer, en bereid het wierookvat,
Daar 't heilig tempelkoor, met prachtige sieraaden,
Om u te kroonen, door zyn zorg, is overlaaden.
Myn hart leeft zonder hoop, en 't vreest nu ook niet meer.
Ja, 't hoopte dat ik zou Alcides, als welëer,
Zien wederkeeren, en van my vergifnis smeeken,
Om dat hy door uw min was van zyn pligt geweeken.
Wanneer de Hemel wierd uw hoogmoed, tot myn leed,
Ten laatsten gunstig, scheen die, voor uw hulp gereed,
Zelfs de ongerechtigheid en ontrouw te onderschraagen;
Maar als die, om uw' wensch en zinnen te behaagen,
U geeft een hart, dat zich verschuldigde aan myn trouw,
Ik 't al verlies, wat dunkt u dan van my, Mevrouw?
Gelooft gy dat ik bloode, in 't hevigst' van myn lyden,
En 't stormen van het lot, zal trachten te bevryden
Dit ongelukkig hoofd voor 't onweêr? of bevreesd
Voor een gedreigde dood, met een verslagen geest,
Door een verachte vlucht, my van dit hof begeeven,
Daar 'k laf verlengen zou de loopbaan van myn leeven?
Neen, op wat wys dat ons de Hemel overlaad',
U met veel gunst, en my met onverzoenb'ren haat,
't Is, zelfs in weêrwil van myn vrees, zo ver gekoomen,
Dat ik niet weet wie van ons beide 't meest moet schroomen.
'k Gelooft't. Maar zo ik wierd beschroomt voor myn verdriet,
Mevrouw, het was de vrucht van uw bedreiging niet;
En nu myn noodlot reeds staat vast, wat kan hier wezen
Dat my noch langer zou ontrusten, en doen vreezen?
O Medeminnaares, zo haatlyk in myn zin!
Hoe! meent gy dat ik denk, dat gy, zynde een Slaavin
In boeijens, ooit myn staat zoud kunnen evenaaren?
Neen, neen, bedreig u niet: laat zulk een hoogmoed vaaren.
Uw voorspoed wankelt reeds.. Voel, eêr gy smaakt het zoet,
De bitterheid daar van in uw gerust gemoed.
Beef, beef, en zie in myn gelaat de gramschap branden.
Dring in myn hart: aanschouw daar in myn spyt, myn schanden,
De wanhoop, woede en wraak; ja, al wat immer 't meest
In een vervoerde ziel verschriklyk is geweest.
Begin te sidd'ren voor myn wraak, die u verdrukken
En plaagen zal: ja, wacht van my alle ongelukken.
Beschrei, beklaag uw lot, ô Iölé! 't is tyd.
Want myn rechtvaardig woên zal, uw geluk ten spyt,
U onmeêdoogende aan den voet van 't altaar dooden,
Zelfs in het aangezicht van menschen en van Goden:
Want u bedekt te staan naar 't leeven, ware een zaak
Die veel te laf, en al te klein was voor myn wraak.
'k Wensch dat al 't aardryk, als getuige van myn tooren,
Mogt zien uw leeven door myn hand in 't bloed versmooren.
Waarom verleid ge, door uw list en toovery,
Myn Echtgenoot, die u stelt boven myn waardy,
Daar hy, doof zynde voor myn' smeeken, zuchten, klagten
En bange traanen, my verbant uit zyn gedachten?
Geef, geef, my weder dien Gemaal, dien uw gezicht
My heeft benoomen: laat hem keeren tot zyn pligt.
Geef my hem weder . . . Maar ten minste laat u raaden,
Dat gy 't gevaar, voor u, voor my, en tot zyn schaden,
Niet langer tergt, op dat gy licht niet al te laat
Moogt wenschen 't geen gy nu hardnekkig tegenstaat.
Zo gy derft een Gemaal, wiens wreede dwinglandyën,
En liefde ik doodlyk haat, derve ik (ô welk een lyën!)
Een teder Minnaar, dien ik aanbid.
Ik neem den Hemel tot getuige van myn' druk,
Dat u myn droevig hart genoeg wreekt voor de plaagen,
Verwekt door myn gezicht.
Zoud ge op Alcide draagen
Zulk een verborgen haat!
Ja, 'k haat hem in myn zin,
Veel heviger dan ik myn Philoctetes min;
En onze harten, dus volmaakt aan een verbonden,
Met zulk een band, die nooit behoord te zyn geschonden,
Zyn wreed door Herkules gescheiden. Oordeel dan
Of ik wel minder dan hem dood'lyk haaten kan?
Wat zegt ge? Wat ik hoor! (ô Goon!) Gy zoud my 't leeven,
Met myn geliefden Held, licht kunnen wedergeeven?
U zelve op nieuw weêr aan uw Minnaar? van de dood
Hem redden, en ons beide, in 't uiterste onzer nood?
'k Zal u dan 't middel dat ik heb niet meer verbergen:
't Is 't bloed van Nessus, die Alcides stout dorst tergen,
En voor myne oogen van zyn hand wierd omgebragt;
De Goden gaven 't een verborgen kunst en kracht,
Om een verkoelde min op nieuw in vuur te ontsteeken.
'k Bewaarde een kleed met dat noodlottig bloed bestreeken,
't Geen ons verlossen kan uit dit gevaar. Zo gy
Den Held hier meê versiert, zal zyne min tot my
Ontvonken als welëer, en ik zyn hart herwinnen,
Gy, zonder vrees, gerust uw Philoctetes minnen.
O welk een hoop en vreugd! Doch waarom dit, Mevrouw,
Van my begeerd, daar 't van uw liefde, zorg, en trouw
Alleen vereischt word?
Zo 'k aan hem dit kleed liet schenken,
Tot zyn sieraad, mogt hy, met recht, dan niet verdenken
Den minnenyd van een gehoonde Gemaalin?
't Hangt alles aan uw vlyt, Mevrouw: kom, maak begin:
Bedienen wy ons van een oogenblik. . . . .
Die 't aardryk onderwerpt uw' wetten en gebooden,
Aanschouwt myn onschuld, in myn trouwen minnegloed;
Gy kent alleen 't besluit van myn verbaasd gemoed.
Helaas! in 't geen ik onderneem om uit te voeren,
Komt, als ik hoop, de vrees myn stil gemoed beroeren.
Gy weet, ô Hemel! dat ik niets begeer op aard',
Dan Philoctetes trouw, myn liefde dubbel waard,
En dat Alcides tot zyn eerst min mag keeren.
Geef my 't gelukkig kleed, Mevrouw, 'k zal uw begeeren.
Getrouw volbrengen. Gy, myn Dirce, ga terstond
Naar Philoctetes, en verklaar hem, uit myn mond,
Dat alles licht'lyk kan verand'ren; wil zyn kwaalen
En wanhoop, met de hoop, die ik hem geef, bepaalen.
Gaan wy, Mevrouw: 'k schenk u myn hulp in deezen stand.
Ach! mogt ge ook Herkules ontfangen van myn hand!
Dianira, alleen.
Schoon ik onmoogelyk myn vrees kan overwinnen,
Een straal van hoop verlicht nochtans myn' droeve zinnen:
Ik zie de uitwerking en de kracht van Nessus bloed,
Met een verlangen vol van liefde, te gemoet.
Ja, Iölé, van min en deernis aangedreeven,
Poogt me op dit oogenblik Alcides weêr te geeven.
Zy gaat hem 't prachtig kleed zelf aanbiên, door welks kunst
En heimelyke kracht dat ik op nieuw zyn gunst
Herwinnen zal, en weêr zyn eerste vlam ontvonken.
My dunkt hy wenscht zich reeds te spieg'len in myn lonken.
Phenice, wachtende naar de uitkomst, zal my hier
Ontdekken koomen welk een hoop myn minnevier,
Uit een gewenscht begin van die verborgenheden,
Te wachten heeft, na zo veel traanen en gebeden.
Gy, gy, aan wien alleen myn lot en leeven staat,
Die alle aanslagen helpt, of in hun hoop verlaat,
O Jupiter! verhoor myn klaagen, zuchten, steenen,
En laat uw Zoon zich met myn liefde weêr verëenen.
Waar blyft Phenice, om my van vrees of hoop te ontslaan?
Ach! 'k voel myn hart met alle elenden overlaân,
In zulk een wank'lend lot, daar 't liever in dit stryden,
Voor een onzeek're hoop, een zeek'ren ramp wil lyden.
Alcides heeft licht, door een lot dat my verdrukt,
't Geschenk verworpen, waar door de aanslag is mislukt;
Of Iölé heeft zelf myn raad niet naargekoomen.
Ach! welk een reden doet myn ziel voor 't argste schroomen?
Deeze Ongetrouwe, die 'k geloofde, heeft my licht
Bedroogen; en geveinst, voor myn ontroerd gezicht,
Prins Philoctetes liefde, en 't onverwinlyk haaten
Van Herkules, die my heeft om haar glans verlaaten.
Vergeet ge, ô Juno! dan uw wraak, na zo veel hoon,
Of is de magt te groot van deezen Bastaardzoon?
Gy spant, nu dat ge u niet kunt wreeken, lichtlyk zaamen
Met Iölé. Wel aan, 'k zal u, 'k zal haar beschaamen;
En, nu ge onmagtig zyt, grootmoedig met één slag
U wreeken, en my zelf gelyk, op deezen dag.
'k Vlieg naar den tempel om myn yver te verzaaden;
En zo my Iölé misleid heeft en verraaden,
Zal 't gruw'lyk offer eerst beginnen met haar bloed.
Ja, 'k wil, met deeze hand, en 't zelfde staal, verwoed
De borst van myn Gemaal, zo vol van trouwloosheden,
Doorstooten, keerende voldaan en wel te vreden,
Na zulk een zegepraal, het naar myn eigen hart;
Myn misdaad kroonende, en, verwinnende alle smart,
Vermoeid en zat van wraak, gerust my zelve dooden,
Tot een zoenöffer voor de onsterffelyke Goden!
Maar . . . . .
Zeg, Phenice, of haast deeze onrust einden zal?
Hoop alles van uw zorg, Mevrouw, in dit geval.
'k Ben zo uit den tempel hier gekoomen
Uw Echtgenoot heeft het geschenk reeds aangenomen,
'k Zag dat hy zich hier meê versierde, eêr ik van daar
Gescheiden ben om u te brengen deeze maar'.
O Goôn! ô Idölé! ô Juno! zo 'k u heden
Beleedigde met zo veel spoorelooze reden,
Van myn verwoeden geest en minnenyd misleid,
Vergeef het om 't berouw, dat voor myn misdaad pleit!
Phenice, om deeze hoop te vleijen, wil herhaalen
't Geen gy reeds hebt gezegt; en my 't geschenk afmaalen,
Dat Iöle zelf heeft Alcides aangeboôn.
Zeg, dat hy haar aanschouwt, en niet meer vind zo schoon:
Dat gy zyne oogen niet meer zaagt van liefde kwynen:
Dat zyn genoegen, rust, en vreugd scheen te verdwynen;
Haar toonende reeds een bedekte moeilykheid;
Dat hy zich zelf om my te aanschouwen reeds bereid;
En, wordende van zo veel spoorelooze daaden
Beschaamd, en met berouw al tevens overlaaden,
't Onwettig offervuur zelfs uitbluscht, en ontsteekt
Zyn eerste vlam, daar hy my om vergif'nis smeekt.
Gy treed, door een geheime ingeeving, vol genoegen
't Vermaak te moet, dat u het lot schynt toe te voegen:
En door dit denkbeeld proeft gy 't aangenaame zoet,
Eêr 't noch gebooren is, in uw verliefd gemoed:
Ten minste, ik hoop dat dit zal een voorteken wezen
Van uw geluk; en dat ge, ontlast van alle vreezen,
Uw trouw'looze Echtgenoot nooit wederom zult zien,
Dan om op nieuw zyn trouw en liefde u aan te biên.
Ja, Nessus bloed zal haast myn hoop met zege kroonen,
En al de Goden my hier in hun bystand toonen.
De Hemel spreekt tot my, door een verborgen kracht,
Dat Herkules reeds is tot naberouw gebragt.
Maar 'k zie den Prins. Door wat noodzaakelyke reden
Of hy dus raad'loos en bedroefd komt herwaarts treeden?
Dianira, Philoctetes, Phenice, Kleon.
Helaas! Alcides lyd te zwaar een straf. Ach! ach!
Hoe! Philoctetes. . . .
Geen afgryzelyker slag,
Noch leed heeft ooit een hart, dat trouw'loos was, gedraagen;
Beklaagenswaardig in zyne ongeneesb're plaagen.
Hy brand van een onzichtbaar vier vol pyn.
Ontrouwe Nessus! Ach! wat hoor ik? kan het zyn?
Ja, Herkules dien aarde en hemel moet betreuren,
Voelt in dit oogenblik zyn borst en hart verscheuren.
Hy schreeuwt, hy vloekt, en vind niet dat zyn kwaal verlicht,
Zyn woede uitdrukkende in zyn brandende gezicht.
Als hy wil klaagen van zyn hoop'looze ongenuchten
Dan siddert alles van zyn bange en naare zuchten.
De tempel dreunt zelfs van 't geluid: 't gewelf, vol schrik,
Weêrgalmt vervaarlyk op die kreet elk oogenblik.
't Schynt dat op deezen dag de gruw'len zich verëenen,
Om dit vloekwaardig leed, met gillen, huilen, steenen,
Noch veel rampzaliger te maaken aan 't heeläl.
Zyn Lyfwacht vlucht, verbaasd in dit bedroefd geval.
Al 't Priesterschap, en 't volk word van één angst gedreeven.
Men ziet de beelden van de Goôn vervaar'lyk beeven,
En dat van Jupiter heeft de oogen afgewend,
Om niet te aanschouwen deeze afschuwelyke elend.
Ja, hy, die in metaal staat prachtig afgegooten,
Gevoelende de smart des Zoons uit hem gesprooten,
Dreigde ons met een gezicht zo zeer vergramd als wreed.
De Zoon smeekt's Vaders hulp vergeefs in zo veel leed.
De brand, die hem verteert sluipt, zonder mededoogen,
Door al zyne aders heen; en 't vuur, dat voor zyne oogen
Zich schuilt in 't brandend kleed, maakt hem zo zeer verwoed
Als 't onuitbluschlyk is, en fel verslind zyn bloed.
Hy poogt zich zelf hier van te ontslaan; maar 't is verlooren.
Zyne uitgeputte kracht, verdubb'lende zyn tooren,
Voelt, hoe hy heviger dit kleed poogt met zyn hand
Van zich te werpen, hoe 't noch sterker kleeft en brand.
Hy loopt naar Iölé, vergeetende in zyn lyden
Zyn teed're liefde, en komt de Onnoos'le wreed bestryden
Met duizend bloedige verwytingen. Zy meld
Dat gy haar gaaft 't geschenk; waar op hy zich ontsteld
Veel heviger als ooit. Zyn wanhoop en zyn kwaalen
Zyn my onmoog'lyk voor uwe oogen af te maaken.
Hy zoekt u, en ik vrees dat gy hem hier wel haast
Aanschouwen zult, en van zyn woede staan verbaasd.
Zie daar de uitwerking van uw doodelyke vonden,
En 't bloedige geschenk, hem door uw zorg gezonden,
't Welke Iölé. . . . . . .
Helaas! al 't and're is my bekend.
Dit is alleen myn schuld. ô Goôn! tot myn elend'
Gebruikte Nessus list my om zyn dood te wreeken.
O Juno! die zo lang in gramschap waart ontsteeken,
En hem vervolgde: kom, verschuil uit schaamte uw hoofd.
Van de overwinning heeft myn magt u de eer berooft;
En, zo gy poogt in my te straffen deeze schanden,
Wees vry noch eens beschaamd; 'k voorkom u met myn handen.
Gy zyt, Mevrouw, van deeze afschuwelyke daad
De onschuldige oorzaak; en uw geest, in deezen staat,
Ontroert en kwelt zich, nu het tyd is om te myden
't Gevaar, dat Herkules. . . . . .
Neen, 'k baarde aan hem dit lyden.
Ik dood hem, en ik wil heb wreeken. Ach! de Held,
Alcides, myn Gemaal sterft door 't vervloekt geweld
Van een verliefde drift; en ik, ik zou noch leeven,
Na dat ik zulk een kwaad rampzalig heb bedreeven!
Myn doodelyke min, die hem voor beul verstrekt,
Heeft my den weg, die naar beneên loopt, reeds ontdekt.
Hoe! zoude ik myn Gemaal niet volgen in zyn kwaalen?
Maar ach behoorde ik wel te wachten om te daalen
Naar de akelige hel tot dat myn Held is dood?
Neen, neen, ik wil terstond volëindigen myn nood,
Zyn schim slaa, op myn spoor, den weg in naar beneden!
In aller Goden naam, myn zorgen en gebeden!
Voorkom zyn woede, ontwyk zyn tegenwoordigheid.
De vrees voor u, die my heeft herwaarts aan geleid,
Raad u te vluchten, en uw leeven te behouwen.
Ik vluchten? Maar wat 's dit? Ach! wat moet ik aanschouwen?
Helaas! 't is Herkules, Phenice, die verstoord
Myn dood verhaasten komt. Hoor: hy wyt my zyn moord.
Ik ken hem aan zyn woên. Aanschouw, en zie de vlaagen
Van zyn vergramden geest en wraak, om my te plaagen!
Ze is reeds van 't spoor der reên, verdwaald van geest en zin.
Kom, Herkules! kom, straf een wreede Gemaalin.
Dreig niet vergeefs; wil al uw slaagen op my wenden.
Ik, ik ben de oorzaak van uw doodelyke elenden.
'k Zal zelf hier toe u hand bestieren: of indien
Gy van dit gruw'lyk bloed u niet bevlekt wilt zien,
Zo geef my 't staal: ik zal alleen uw wil volbrengen,
En het veel zekerder, en met meer wraakzucht plengen;
Dit hart doorstooten, om 't myn leeven, en uw beeld,
't Geen zulk een snoode plaats vol gruweldaân verveelt,
Gelyk te ontrukken, daar't, verbaasd voor myn bedryven,
Benaauwd, vervolgd, gehoond, niet langer wil verblyven!
Phenice, lei haar weg, en wil voor 't hevig woên
Van Herkules haar door een snelle vlucht behoên.
Mevrouw. . . . .
Laat hem de loop van zyn verbolgenheden
Volvoeren. Ach! waarom stuit gy die zonder reden?
O Herkules! indien een onverzoenb're haat
Tot my noch in uw hart regeert; kom, kom, verzaad
Dien in myn bloed: 't is tyd!
O welk een droevig teeken
Van 's Hemels gramschap, die vervaarlyk is ontsteeken!
Maar ach! 'k zie hem niet meer daar hy my straks verscheen,
O bleeke Schim van myn Gemaal! waar vlucht gy heen?
Gy stierft! en ik zou u noch konnen overleeven?
Neen, 'k maak my reed om straks uw voetspoor naar te streeven!
Ik wil, door duizend doôn en allerleije pyn,
De wegen leeren, die aan u geöpend zyn,
Ja zelfs, in weêrwil van het leeven, met genoegen
Myn lot braveerende, in de hel my by u voegen!
Ga, Kleon, volg haar: red haar leeven door uw trouw;
Ik zal myn Iölé, vol deernis, liefde, en rouw,
Gaan zoeken; Herkules . . . Maar 'k zie hem, groote Goden!
O felle vlam! ô helsch vergif! 'k voel duizend dooden,
Op yder oogenblik, door uw vervloekte kracht.
Moorddaadig kleed, ik kan met al myn groote magt,
Schoon 'k vel en vleesch verscheur, u niet van 't lichaam rukken.
En gy, vervloekte Vrouw, die, om uw guwelstukken,
Verdient de wreedste dood! Gedrocht, waar van ik de aard'
Verlost moest hebben, eêr gy had dit kwaad gebaart!
Kom, zie nu een Gemaal voor uwe woede zwichten,
Ja, een Gemaal, die meer als honderdmaal de schichten
Van Junoos gramschap heeft getart: kom, zie uw haat. . .
Maar yder vlied myn kwaal, nu alles my verlaat.
Ja, vlucht, en vrees vry al de gruw'len te genaaken,
Die my omringen, en myn ziel afgrys'lyk blaaken.
Ik sleep alom met my een onuitblusb're hel.
'k Brandde in den tempel, en dat vuur duurt even fel.
Van alles dat de vlam schynt vraatig in te zwelgen
Word niets verteert, om my op 't pynlykst te verdelgen;
Of't is de wil der Goôn, vyanden van een hart
't Welk wanhoopt, dat op nieuw te scheppen tot myn smart.
Maar, Hemel! zult ge my niet laaten zo verbolgen,
Voor dat ik uitgeput van kracht ben, te vervolgen?
Of zo 'k voor uwen toorn moet buigen, en myn straf,
Waarom rukt gy my door uw slagen niet in 't graf?
Moest, tot vergrooting van myn schande, een Vrouw volvoeren
Zo snood een schennis, die licht Juno zal ontroeren?
En gy, gy opperste der Goôn, zo 'k ben geteeld
Van u, en 't Vaders hart noch in u leeft en speelt,