floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Wie zijtghe, die by nacht ons quellen komt, en plaegen?
Slechs wind, en roock, en damp, en stof, om uit te vaegen.
Indienghe niet ontvlught, ick stel mijn zwaerd te werck.
Wat of de veldheer doet?
Ick schrijf met kool een perck,
Tot mijn verzekering, en zal 't met vloecken wyen.
Daer komt het yslijck spoock, en durf het overschryen.
Is 't wonder dat mijn hair hier door te berge rijs?
Bevriest uw hart noch niet zoo stijf en kil als ijs?
Och Ursul, laetme gaen. och spaer den Koning 't leven.
Tyran, uw vuist heeft my dien schicht in 't hart gedreven.
Och Ursul, laetme gaen, vergeefme toch dien moord.
Wy Geesten eisschen wraeck. de hemel is verstoort.
Durft ghy, aertsmoordenaer, u langer hier vertrouwen?
Wijck af, ick zal u 't hoofd van buick en schoudren houwen.
Heeft wind, en roock, en damp, en stof nu buick en hoofd?
Daer leit de Geest. ick heb hem 't beckeneel geklooft.
Noch leeft de Geest. uw zwaerd is veel te plomp van snede.
Och goede Geest, vertreck, laet Juliaen met vrede.
Och Iuliaen, wat raed? nu weet ick geen verblijf.
Gods straffe volght Gods Roe, gelijck de schaduw 't lijf.
Het zweet breeckt uit. wie moet voor dit gezicht niet yzen?
Princes, ick zal my nu genadiger bewyzen.
Gelijckghe zijt gewoon, die 't al verwoest, en stroopt,
En Christenrijck in 't bloed der Martelaeren doopt.
Verbeeld u niet, dat God uw' moedwil wil verschoonen.
Ick zal u 't halve hoofd van uwen Manfrit toonen.
Daer ziet ghy't van het lijf gesneden, en noch nat.
De Ridderschap valt uit, met al de gansche Stad.
De tenten staen in brand. uw volck verloopt te spade.
't Vergoten bloed roept wraeck. 't is uit met Gods genade.
De gansche Stad valt uit. al 't leger staet in vier.
Wat zienwe, Iuliaen? wat aenzicht zienwe hier?
't Is Manfrits eigen hoofd. verwacht geen ander teecken.
Och Iuliaen, 't is tijd als d'andren op te breecken.
Och Iuliaen, breeck op, met d'overige maght.
't Is veiliger gevloôn, dan 't uiterste verwacht.
AERTSBISSCHOP. BURGEMEESTERS. REY VAN AGRIPPINERS.
Getrouwe Ridderschap, zet hier de doodbaer neêr,
En 't Heiligh Lijck. 't word spa, oock valt de wegh te veer.
Voor eerst genoegh, tot dat men 't lichaem voort geleide,
En op het staetelijckste een uitvaert toebereide,
Gelijck de heiligheid van zoo een Heiligh voeght.
Maer dit toeschietend volck bleef al den nacht misnoeght,
Indien hun oogen zelfs de doode niet eerst zagen.
Men schuif de doodkist op. daer leitze nu verslagen,
Die vrome Kruisheldin, en stut van 't eeuwigh Rijck.
Ghy Vaders van de Stad, ghy Burgers algelijck,
Om Gods wil, ziet toch eens, ghy maeghdekens, en vrouwen,
Koom leeck, en priester, koom de Koningin aenschouwen.
Zij schijnt niet dood, noch oock den slapenden gelijck,
Maer levend lachtze u toe. hier leit een Bruid te prijck;
Wiens ziel in 't hemelsch koor, voor d'Engelen, ging trouwen
Den schoonsten Bruidegom. waer zagh men oit gehouwen
Uit marmer eenigh beeld, of lijck dat witter was.
Zoo leeft d'albaste pop in d'ebbenhoute kas.
Noch schijnt de purpre mond gebeên tot God te morren.
De roos, op elcke wang, weet noch van geen verdorren.
Het hair behoud zijn' geur, ja krachtiger dan oit.
Zoo hadze zich voor 't leste om Jesus opgetoit.
Zy heeft dien mond niet eens vertrocken, om de smarte
Des doods, toen haer de Dood de tanden zette in 't harte,
Met dien verwoeden schicht. geweerhaeckt hangt hy noch
In haer gequetste borst, zoo wit, als melck en zogh;
Gemarmert van het bloed, dat uit de wonde vloeide,
En maeckte een' rooden vliet, waer in de ziele roeide
En zeilde, en vloogh voor wind, voor stroom, recht hemelwaert,
Der zielen haven in, beschut voor 't Hunsche zwaerd.
O wreede schicht, te wreed op zoo een teere spruite!
'T was wonder dat uw punt niet weder af en stuite,
Of stomp werd, op 't gezielt en levendigh albast
Der Kalidoonsche Maeghd, en hechtghe noch zoo vast,
In 't middelpunt van 't hart? maer waerom 't hart geschoten,
Och edel hart! en niet een ander deel doorstooten?
Neen, billijck is 't, dat zy, aen 't Paradijs verlooft,
Oock werde in 't hart gemerckt; gelijck 't gemartelt Hoofd,
Haer Heiland, dien de speer in 't hart ging, door de zijde.
Onwetende eerde u dus, die u dees eer benyde.
O allerzalighst lijck, ons allen voorgetreên,
En in het bloedigh perck met Jesus doorgestreên.
Zy triomfeert by God, met wien zy zich vereende,
Met al haer Duizenden, die, op de starren treênde,
Nu omgaen met den kloot, aen 's hemels gouden boogh,
En, boven zon en maen, braveeren daer om hoogh
Gods vyanden, die niet onsterfelijcke zielen.
Maer slechs het sterflijck lijf des Martelaers vernielen.
Het veld, dat door dien moord verwildert leit, en woest,
Gemest met bloed, en mergh, teelt nu een' rijcken oegst,
Daer God de vrucht af maeit, en vult zijn ruime schuuren
Met garven zonder tal.
Wy tellen daeghlix d'uuren,
Ja elcken oogenblick, in 't uiterste gevaer,
Dat Iesus ons verlos. 't verlangen valt ons zwaer.
O waerde Burgery, de hemel wil u stercken.
Gedenck, ghy strijd ter nood voor huizen, en Gods kercken;
Ghy strijd voor lijf en ziel, voor Gods gerechte zaeck,
Voor 't algemeen geloof. schep moed. beveel de wraeck
Den allerhooghsten troon: hy bleef noit Dwingland schuldigh
De lang gedreighde straf. volhard, beveel geduldigh
Hem d'uitkomst van 't gevecht. de hemel weet zyn' tijd.
Men triomfeerde noit dan na den bangen strijd.
Nu dorscht Gods straffe hand den droeven ingezeten.
De vlegel breeckt niet eer voor dat die is versleeten.
Gods oordeel scheid aldus het koren van het kaf;
Al dreunt'er 't gansche Sticht, gelijck een dorschvloer, af.
Wy zitten noch beschermt, en met beslote muuren.
Argentoraet, en Trier, en Tongren, ons gebuuren,
Zijn al in d'asch geleit, en in den grond vergaen.
Indien een stercker valt, hoe kan een zwacker staen?
De blixem met geweld gedreven op de toppen
Van toornen, en van kerck, het bloed, by roode droppen,
Geregent hier en daer; de tortsen in de lucht;
De wolcken vol geschreis, en oorelooghsgerucht;
Het hemelsche gezang, het loeien uit de kooren,
Gaen zwanger van al 't leed, dat daeghlix wordt geboren.
Ons vesten gaepen vast, en waren flus vermant.
Wy hoorden dien Tyran vast brullen moord en brand.
De maght der Burgery begon al uit te spatten.
De Hun zal strax den storm met meer gewelds hervatten,
En booren door de breuck in Stad, die open leit.
Ick zie, hoe 't grimmigh zwaerd langs marckt en straeten weit,
En neervelt, wat het vind. ick hoor ons vrouwen krijten.
'k Zie dochters aengezicht en bloote borsten rijten.
Met hangende perruick geschonden en gesleurt.
Ick zie dees Stad in brand, en als een kleed gescheurt.
Nu zal ons Beeck van 't bloed der menschen overloopen.
Men sluit de poort vergeefs, de muuren leggen open.
Godvruchtigh Licht, verlicht het volck met uw gebed.
Wy knielen al met u, en hopen op ontzet.
Aendachtige gemeent, hou op, hou op van schreien.
Ick zie, om 't hoofd van 't lijck, een vlam van tongen weien,
En lecken Ursuls kroon. ay zie, hoe schoon het speelt.
Ick zie noch meer, een wolck, die zich daer boven deelt,
En zwanger van Gods glans vast arbeid door te breecken.
Schep moed, mijn volck, schep moed. dit is geen ydel teecken.
Wy zijn alree verhoort. nu langer niet geschroomt.
De wolck gaet op. wat Zon of hier te voorschijn koomt?
Wat starren of dit zijn, die voor en achter krielen?
Gewis 't is Ursuls geest, bestuwt met Martelzielen,
Met zoo veel duizenden, als flus gesneuvelt zijn.
Ick ken die Kruisbanier. 'tis spoock, noch droom, noch schijn.
Wy weckten haeren geest met ons eendraghtigh smeecken.
Zy wenckt ons. luister toe. daer vangt zy aen te spreecken.
Sinte Ursul
Ghy Agrippiners, staeckt dit jammerlijck gesteen.
Ick hebbe op uwen muur met al mijn heir gestreên,
En ging dien Dwingeland in zyne tent bestoocken.
Al 't leger vlught met hem, en is voort opgebroken.
De blixemstrael, die brand in alle hutten sticht,
Vergunt den Hun geen' tijd, dat hy zijn hielen licht.
Gansch Keulen, met den dagh in 't leger uitgevallen,
Sleept eenen grooten roof in zijn verloste wallen.
Die woedende Tyran, zoo wijd en zijd gevreest,
Zal's nachts, in 't bruilofsbed, op 't vrolijckst van zijn feest,
Smoordroncken van den wijn en 't bloed, allengs gedroncken,
Daer zijn bestorve bruid hem reutlen hoort, na' et roncken,
Haest braecken 't godloos hart, en smooren in zijn bloed,
Dat tegens Christus Kerck, en Gods autaeren woed.
Laet u 't geleden leed noch jammer niet bedroeven.
God wou uw hart door 't vier des oorlooghs dus beproeven.
Bestelt ons lichaemen ter aarde, zoo 't behoort.
De hemel sal uw' Dom, uw Raedhuis, en uw poort,
Van hier, in tijd van ramp, en tegenspoed, vertroosten.
Verwacht in uwen schoot het Drietal, dat van 't Oosten
Zich boogh voor d'arme kribbe, en offerde zoo mild;
Drie Kroonen dan gevoert in eenen rooden schild:
Drie Kroonen zullen braef op onze Armijnen passen.
Ick zie der muuren kreits hoe langer wyder wassen,
Door allerhande ramp; d'Aertsbisschop, in den top
Van 't Keizerrijck te keur, om een' gekroonden kop;
En 't Heiligh Agrippijn, door tegenspoed verzochter,
Volharden, als een echte oprechte Roomsche Dochter.
Verlosser, zijt gelooft, die d'eer behoud in 't veld,
En Englen zonder tal, en Martelgeesten stelt
Tot wachters van de Stad. wy buigen ons, wy groeten
SINTE URSUL en heur heir. wy offren aen heur voeten
Geen wieroockvat vol reuck, maer 't hart vol danckbaerheid.
My dunckt ick zie alree ons vesten uitgeleit,
Sinte Ursuls Veld daer in getrocken, en begrepen,
De Keulsche Maeghden maght van steenen t'zaemen sleepen,
En bouwen haer een kerck, zoo yverigh als oit.
Gezegent zy Klemaet, die Gods gebouw voltoit.
Drie zilvre tomben, rijck van Indiaensch gesteente,
Begraeven in 't autaer, beveelt men haer gebeente,
't Lijck van Cyriacus, en 't lichaem van Konaen;
Waer op men, onder spel en koorgezang, voortaen
Den hemel eeuwigh danckt, met heilige offerhanden,
Daer gulde kandelaers, daer gulde lampen branden.
Noch feest noch ommegang ontsta dees Maeghdekerck;
Daer elck haer rustbed hebbe, en haer' gewyden zerck.
Men bergh al 't overschot in eene goude kamer;
En haer gedachtenis zy Keulen aengenamer
Dan endelooze schat: maer d'asch, en Maeghdestof
Zich spreiende, vereischt een grooter kerreckhof
Dan d'aldergrootste Stad. men grabbelt om dees bloemen.
De Teems zal zelf een stad naer een der Maeghden noemen.
Zoo leven, na de dood, die 't leven hier versmaên.
Zoo koomt de glori t' huis, die naer Gods glori staen.
Gelonide
Nicolaas Simon van Winter and Lucretia Wilhelmina van Merken,
						Tooneelpoëzy. Deel 2. Amsterdam: Pieter Johannes Uylenbroek, 1786.
Archimadas
Rei van priesteren en priesterinnen van Minerva
Eurimedon
Hezioné
Hippomedon
Iphidamas
Leotichides
Melanthus
Myronides
Philocles
Timoleon
Rei van priesteren
Rei van priesterinnen
Gelonide.
De liefde van eene Moeder tot haar Kroost, vooral wanneer zy hetzelve in nood of
					levensgevaar ziet, heeft in alle tyden, en by alle, 't zy min of meerder
					beschaafde Volken, tooneelen opgeleverd, die de onuitspreekelyke grootheid van
					het geluk, 't welk de Voorzienigheid in dien band der Natuur voor het Menschdom
					gelegd heeft, vertoonen. Niets kan de menschelyke ziel sterker aandoen dan het
					gezicht eener Moeder, die, zich geheel boven alle gevaar verheffende, om haar
					onnoozel of onschuldig kroost het leven te redden, haar eigen leven grootmoedig
					en zonder de minste schaduw van twyfelmoedigheid waagt. De Oudheid heeft niet
					alleen daarvan bewyzen opgeleverd, maar het heeft zelfs onzen tyd aan geen
					blyken daarvan ontbroken. Euripides, een der uitmuntendste Grieksche Dichteren,
					heeft in zyne Hecuba, Andromaché en Trojaansche Vrouwen, de Nauur in al haar
					kracht vertoond. Ik heb, zo weinig als de beroemde Frantsche Dichter Racine en
					onze groote Vondel, de bekooring kunnen wederstaan om myne krachten, in
					naarvolging van dien Griekschen Dichter, op dit bekoorlyk onderwerp te
					beproeven; en schoon myn kunstvermogen voor het hunne wykt, het zal my genoeg
					zyn het zelfde onderwerp in myne Gelonide der Dichtkunste niet onwaardig
					behandeld te hebben. Verders vordert de aart der zaaken, dat de Reien, by de
					vertooning van dit Stuk, in staatig muzyk moeten gezongen worden, naar het
					gebruik der Ouden.
Gelonide, Weduwe van Chabrias, Vlootvoogd van Egine.
Eurimedon, Zoon van Gelonide.
Leotichides, Koning van Sparte.
Philocles, Hoofd van den Atheenschen Raad.
Archidamas, } Raaden van Athene.
Melanthus, } Raaden van Athene.
Timoleon, } Raaden van Athene.
Hippomedon, } Raaden van Athene.
Myronides, Veldheer der Atheneren.
Hezioné, Echtgenoote van Archidamas en Vriendin van Gelonide.
Iphidamas, Opperpriester van Minerva.
Rei van Priesteren en Priesterinnen van Minerva.
Timagoras, } Raaden van Athene.
Megacles, } Raaden van Athene.
Ismenias, } Raaden van Athene.
Agis, } Raaden van Athene.
Pizander, Hoofdman der Stadswachten, en Wachten. Gevolg van
						Leotichides.
Het TOONEEL is te ATHENE;
het eerste bedryf in den Tempel van Minerva; het tweede in een zaal, in het huis
					van Archidamas; de drie overigen op het plein, vóór den Tempel van Minerva.
'k Erken u, knielende, als myn' Vorst en Opperheer, Aen wien ik vriendschap,
					trouw, en onderwerping zweer.
Het tooneel verbeeld den Tempel van Minerva; men ziet haar Beeld in 't midden
					van denzelven, gewapend met helm en speer, en het schild van Meduza aan den arm,
					en vóór het Beeld een altaar.
Gelonide, Leotichides, Gevolg.
Waartoe, ô Vorst van Sparte! uw oogmerk my verborgen?
't Is zonder reden niet dat ge, in den vroegen morgen,
Nadat ik gistren 't eerst Athenes grond betrad,
My uit de wooning voert die ik betrokken had.
Deze ongemeene spoed doet my voor onheil schroomen.
Spreek; is myn Zoon ontzield? Ben ik te spaê gekomen,
Om hem te bergen voor des vyands razerny?
Stel u gerust; hy leeft.
En gy verwydert my
Van de oorden waar ik my gevleid had hem te aanschouwen?
Waarom mogt ik my by zyn' kerker niet onthouên?
Waar zyn we? Heel my niets. Waar hebt ge my geleid?
In Pallas Heiligdom, alwaar ge in veiligheid
Den storm ontschuilen kunt die schielyk op komt zetten,
En mooglyk in zyn woede Egine zal verpletten.
Myn dierbaar Vaderland! .. Ach! geef my meer bericht.
Herinner u met my 't gevaarlyk tydgewricht,
Toen Xerxes 't eerst bestond ons-allen te overromplen,
En 't vrye Griekenland in slaverny te domplen.
Aan wien is meer dan my dat heilloos uur bekend,
't Welk my een bron ontsloot van onuitputbre elend'.
Egine, hoe vol moeds, vond zich te zwak van krachten
Om d' eersten aanval van dien Dwingland af te wachten,
En onderwierp zich, schoon met smart, aan zyn gebied.
Athenes fiere Raad vergaf die bloôheid niet,
En deed Egine alom van Staatsverraad verklaagen.
Waartoe herroept gy thans de haatelyke dagen,
Waarin uw Ryksgenoot, gelast uit Spartes naam
Slechts te onderzoeken naar de waarheid van die blaam,
Zich min als scheidsman dan als vyand openbaarde;
Egine niet alleen met schande en smaad bezwaarde,
Maar zelfs de bloem der jeugd, gekweekt op onzen grond,
Als slaaven kluistren deed en naar Athene zond;
Daar die rampzaligen in naare kerkers kwynen,
Waarin noch Febus noch Dianes glanssen schynen?
Zo duur stond aan Egine eene enkle kruik vol aard'
En water, schoon 't zich slechts uit nooddwang had verklaard.
Dus hoonde ons Sparte 't welk op recht en vryheid roemde.
Wyt Sparte 't onrecht niet 't welk ieder burger doemde;
't Was Kleomenes aart en wreevle razerny,
Die deze rampen wrocht.
Dit spreekt uw' Staat niet vry.
Waartoe een' zinlooz' Vorst als scheidsman afgevaardigd?
Ik vind my, na zyn dood, met dezen last verwaardigd,
En zoude Egines jeugd, waar' 't mooglyk, doen ontslaan.
Wy-allen lyden door uws voorzaats dwaas bestaan.
Egine en Attika, voordezen bondgenooten,
Bestryden, jaar op jaar, elkandren door hun vlooten,
En voeden meer en meer den wederzydschen haat:
En wie van ons voorziet wat nog te duchten staat!
Wat rampen 't oorlogszwaard den volken ook doe lyden,
De vrede kan in 't eind' hen van de elend' bevryden:
Doch als een Natie de eer van 't Godendom verkort;
Hunne offers hen ontrooft; en deelgenooten word
Der heiligschenners die het gruwelstuk bedreeven;
Hen in bescherming neemt, en weigert op te geeven;
Den vrede trotsch versmaad; en moordzucht voegt by hoon...
Wat zegt ge my? Helaas! .. ô Vaderland! ô Zoon!
Denk hoe die weigering de Atheners zal ontsteeken;
Zy zullen ligt die smaad op al de Eginers wreeken.
Myn waarde Eurimedon! wat raad tot uw behoud!
Daar 't edelmoedig Sparte u aan myn zorg betrouwt,
Ben ik verschuldigd u te hoeden voor gevaaren;
'k Spoorde u een schuilplaats op in schaduw van de altaaren.
Een pooging, zonder nut. Wat roem hebt ge u beloofd
In 't bergen eener Vrouw', van allen troost beroofd;
Die omzwerft, zonder rust, ontzet van hulp en hoeder;
Een vroegverlaaten Weêuw, een troostelooze Moeder?
Had gy myn' dierbren Zoon in plaats van my bevryd!
Myn hulp is hem, als u, op Spartes last gewyd.
't Beschermt in u en hem Lycurgus eedle Looten,
Uit dankbaarheid voor 't heil van uw Geslacht genooten.
Ik hoopte dat Athene, erkennende onze trouw,
Zelfs al de Eginers aan myn voorspraak schenken zou;
Maar ach! ik vlei my niet hen thans te kunnen hoeden.
Gevoelt gy deernis met der droeven tegenspoeden,
Wend dan uw' yver aan tot hun behoudenis.
Denk dat elk oogenblik misschien het uiterste is.
Ikzelf zal nevens u, door myn gebeên en klagten...
Hebt gy, ô Gelonide! een beter lot te wachten
Dan hen te duchten staat, zo gy dees plaats begeeft?
Waartoe myn trouw veracht, die u beveiligd heeft?
Ik zal, tot heil uws Zoons, myn' yver u doen blyken,
Indien gy u verbind niet uit deez' kreits te wyken
Vóór myne wederkomst.
Hoe! zou ik in dit oord..?
De dag breekt aan, 't is tyd.
Weläan; 'k geef u myn woord.
Moest ik, Rampzalige! myn ongeluk vervroegen?
By d' oorsprong van myn' ramp myzelve om troost vervoegen;
En smeeken Sparte om hulp tot redding van myn' Zoon,
Opdat men voor myn oog te Athene hem zou doôn?
Ach! had ik nimmer van ons eiland my begeeven,
Of had Nepthunus in de golven my doen sneeven,
Zo waare ik voor het minst van dezen ramp bevryd!
Geliefde Eurimedon, in wenschelyker tyd
De hoop van onzen Stam, myn troost, myn welbehaagen!
Hoe sloopt uw lyfsgevaar myn weduwlyke dagen!
Wat liet uw Moeder tot uw redding onbezocht!
Indien haar schuldloos bloed uw leven koopen mogt,
Hoe willig zou... Helaas! wat baat dit vruchtloos wenschen?
Ik klaag myn leed vergeefs den Goden en den menschen.
Zy knielt by 't altaar.
ô Dochter van Jupyn, die in deez' tempel woont,
En 't wydberoemd Athene uw dierbre gunst betoont!
Minerva! Voedstervrouw der wysheid! hoor my smeeken.
Laat zich de Atheners op geen schuldeloozen wreeken.
De kiel, met gaaven voor Apolloos kerk bevracht,
Die door een deel der vloot te Egine is opgebragt,
Waare yllings door den Raad naar Delphos opgezonden,
Zo hy geen tegenstand by 't zeevolk had gevonden:
Elk hunner eischte een deel van dien gewyden buit:
Hun woede wederstond der besten vroom besluit.
Zo zy der Goden toorn zich op den schedel laaden,
Bevry de onnoozlen van de straf dier euveldaaden!
Vooral, bescherm myn' Zoon in 't barnen van 't gevaar!
'k Omhels, als smeekeling, 't aan u gewyd altaar.
Zy omarmt, geknield blyvende, het outer.
Gelonide, Hezioné.
Ter goeder uur, Vriendin, bereikte gy deez' tempel.
Blyf hier, hoe 't lot zich wende, en wyk niet van zyn' drempel.
Dees stille vryplaats, die de Atheners heilig is,
Geeft u verzekering van uw behoudenis.
opstaande.
Wat baat, myn Hartvriendin! wat baat my 't veege leven?
Doch wat heeft u dus vroeg naar deze plaats gedreeven?
Men heeft myn' Echtgenoot, in 't holste van den nacht,
Van 't raadsbesluit te Egine een droef bericht gebragt.
Hyzelf deed my terstond naar uw verblyf my spoeden.
Ga, sprak hy, tracht de Weêuw van Chabrias te hoeden;
Wys haar een schuilplaats in Minervaas tempel aan;
Berg uw Vriendin; doe haar 's volks hevigheid ontgaan.
Door uw gevaar ontsteld, spoedde ik my naar uw wooning;
Waar ik bericht ontfing, dat Lacedemons Koning
U, op het onverwachtst, naar elders had geleid.
Ik zag hem op den weg; en myn verlegenheid
Deed hem besluiten uw verblyfplaats my te ontdekken.
Indien myn bystand u tot eenig nut kan strekken,
Steun op de onwrikbre trouw van uw Hezioné.
Archidamas, myn Gaê, zal straks u, op myn beê,
Doen kennis geeven hoe dees tyding word ontfangen.
Uw vriendschap sterkt myn ziel in de angsten die my prangen.
Gy zorgt voor myn behoud, dan ach! wie red myn' Zoon?
Beveel zyn lyfsbehoud de onsterfelyke Goôn:
Geen mensch heeft magts genoeg hem zyn gevaar te ontrukken.
Zou hem het wyken naar dees vryplaats niet gelukken?
Neen, Gelonide! ô neen! hy word te naauw bewaakt;
En 't geen de ontkoming hem, helaas! onmooglyk maakt,
Is dat één kerker hem en al zyn lotgenooten,
Sints lang, op last des Raads geboeid houd en beslooten.
Men had Eurimedon een weinig gunst betoond,
Doch zyn grootmoedigheid...
'k Bid dat gy my verschoont.
Het moederlyke hart word fel van een gereeten.
Ach! sleepte ik nevens hem dezelfde zwaare keten!
Och! of zyn kerker ook voortaan myn kerker wierd!
Minervaas Priester, die zyn schreden herwaart stiert,
Verschynt om haar zyn beê te wyden in dees chooren.
Laat ons, opdat wy hem niet in zyne aandacht stooren,
Een weinig zywaart treên.
Plaats my, waar 't u behaagt.
Zy wyken een weinig ter zyde, doch blyven in het gezicht van den
						aanschouwer.
Gelonide, Hezioné, Iphidamas.
ô Wellekome Zon, die zo verrukkend daagt,
Het aardryk aanlagcht door uw vriendelyke glanssen,
En uwen luister spreid op Pallas tempeltranssen!
Uw hartverkwikkend licht vervrolykt myn gemoed.
Gelukkig stervling, die den Goden hulde doet!
Hoe bly' ziet gy natuur uit haaren slaap verreezen!
Gy kent de wroeging niet die 't schuldig hart doet vreezen;
De kalmte van uw ziel trotseert geweld en pyn;
Uw gantsche leven is een blyde zonneschyn.
Maar, wie ontdek ik ginds? .. Wat noopt dees Grieksche vrouwen? ..
Gelonide en Hezioné treeden hem te gemoet.
Zyt gy 't, Hezioné? durf ik myn oog betrouwen?
Myn komst ontzette u niet, eerwaarde Iphidamas.
Ik zoek voor een Vriendin, die my steeds dierbaar was,
Lyfsberging by 't altaar.
't Behoort tot onze pligten,
Dat wy der droeven last door onze zorg verligten.
Tegen Gelonide.
Doch meld my, als dit choor u van de dood bevryd,
Indien gy 't raadzaam acht, van waar en wie gy zyt?
De naam van Chabrias kwam mooglyk u ter ooren.
Gy ziet zyn droeve Weêuw, tot rouwe en ramp gebooren...
Gy, Weduw van een' Held, die zo veel lauwren won!
Ik kwam van Sparte hier, om myn' Eurimedon,
Myn' Zoon, de vryheid door myn beê te doen verwerven;
Of, zo die hoop mislukt, hier nevens hem te sterven.
Leef, waarde Gelonide! uw druk verscheurt my 't hart.
De Atheensche Burgery, getroffen door uw smart,
Zal, zo Egine, uit zucht tot zelfbehoud gedreeven,
't Gewyde schip ontslaat, den roof doet wedergeeven,
En 't heiligschendend rot ter straf naar Delphos zend,
Den Jongling slaaken doen, u redden uit de elend'.
Schep moed; 't Atheensche Volk is wreed noch onrechtvaardig;
De Weêuw van Chabrias is zyne ontferming waardig.
Het trotsch Egine, dat zelfs 't Godendom versmaad,
Ontzegt niet slechts dien eisch; maar heeft, uit fellen haat,
Zelfs de afgezondnen, die Athenes voorslag bragten,
Nog naauwlyks aangeland, door 't woest gemeen doen slagten:
Des Veldheers laatste Zoon is onder dat getal.
Denk hoe door al de stad die rouwmaar' klinken zal.
't Volk zou Myronides schier op de handen draagen;
Men hoort het daaglyks nog 's Helds oudste Spruit beklaagen,
Die onlangs, dood, op 't schild den Vader wierd gebragt;
Nu geld het ook de jongste en laatste van 't Geslacht.
Hoe grieft my 's Veldheers lot! Wat loon voor al zyn zorgen!
tegen Hezioné.
Waarom dien wreeden ramp tot nu voor my verborgen?
Vriendin, gy had bereids genoeg aan uw verdriet.
'k Beklaag uw ongeval; dan ach! ik vlei my niet
Dat onze deerenis uw dierbre Spruit zal hoeden.
't Verbitterd Volk zal hier gelyk te Egine woeden.
En zoude ik leeven als hem 't leven word ontzegd?
Neen, 't moederlyke hart is aan zyn hart gehecht;
Zyn ongelukkig lot zal ook myn lot bepaalen;
't Zal tevens my en hem in 't zelfde graf doen daalen.
Melanthus nadert ons.
Zyn komst vergroot myn' schrik.
Gelonide, Hezioné, Iphidamas, Melanthus.
't Spelt alles wat wy zien een hagchlyk oogenblik.
De maare, uit 's Vyands land te spoedig voortgevloogen,
Verwekt een mengeling van woede en mededoogen.
De stad is vol rumoer. De gantsche Burgery
Zweert zich te wreeken van Egines razerny.
Men wil met grooter vloot naar 't schuldig eiland streeven;
De vaste steden aan Vulkaan ten offer geeven,
En all' wat adem heeft doen sneuvlen door het staal.