floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
En brengtet in u Bye-korf,
Daar ick nauwlijcx by comen dorf,
Om dat ick, 't welck ick vry beken,
De minste van u Byen ben.
Anno. 1618. den 6. Iunij.
'Tboeck
Van onverstandighen die selver niet en doghen
VVord ick, hoe vvel ick sticht, gelastert en belogen:
Niet vvonder, vvant 'tis om dat ick te naect ondeck
Des vverelts guytery en 'talghemeyn ghebreck.
'kOndeck u niet tot scha verscheyde Boeve-sticken,
Neen ick, maar vvel ten dienst, om de verhole stricken
Te leeren myden, die so heymelijcke zet,
Deez' snoode boose eeuw, daar zelden op ghelet
VVort van de domme jeucht, die'r selven niet can vvachten.
Ick bid u vvilt my des onschuldich niet verachten,
Maar mint my, leest my vvel, ghy sult my dan in ste
Van lasteren achten voor een goede baack in Zee,
Van qua manieren, die te myden u gheboden
Zeer vvyseliicke vvort van Garbrandt Brederode.
OVER-AL T'HVYS.
Op de Spaansche Brabander van Gerrebrant Bredero
Verset-schrift op de Naam van Gerrebrant Adriaensen Brederode.
Wat ongherijmts doet vaack 'tghemeene Volck verstommen,
Als zeldzaam schoon. Wanneer sy an den dach sien kommen
Yet waardichs, achten sy't, om dat sy't niet verstaan,
Voor ongheschickt. Mijn vrient, en steurt u daar niet aan.
Ghy moet het oordeel al van wyser luy verbeyden,
Die u voor-wis nu al een eeren-krans bereyden
Voor dit volmaackte werck, dat nu comt in het licht.
Hy lieght, die seyt dat ghy ontstichtingh doet. Ghy sticht
En leert met vreuchde 'tnut. V soete boerticheden
Beweghen veeltijdts meer als s'anders deste reden.
Ick sie in u gherijm des menschen leven door
En weer door: en wat faalen dat ick sie, daar voor
Wacht ick my naderhandt in alle vlyticheden.
Die Snollen die ghy speelt met haar vereyste reden,
Zijn niet om datmen haar en 'thaare volghen souw',
Maar haar misslaghen op het aldervlijtichst schouw'
En sich te wachten leer voor valscher Hoeren treecken.
Al wat ghy schrijft van onses Vaderlandts ghebreecken,
Schiet ghy int hondert; en die, dien de bout dan raackt,
Is die dy al dees' onverwachte moeyten maackt.
Quaatspreeckers gaat en leert u selfs voor schande wachten,
Mijn brederood' en kan u giftich steecken achten.
Hoe soud' hy kunnen toch? vermidts hy onvervaart
De 'tonderbrengher is der felle 'en briesende Aart.
Toe-gift van vieren.
Het vverck spreect.
Is yemandt die de geest van Plautus noch begeert
In Bredero te sien, die coop' my, 'k sal hem wesen
Ten goede dienstich, niet tot achterdeel. Vereert
My met u oordeel naar u vlijtich overlesen.
S.S. SS. LL. Stud.
Ovid. lib. 4. trist. eleg. 2.
Droeve Melpomene die steets met treuricheden,
En uytghelaten clacht van d'een of d'anders val,
Beslommert u Toneel: ghevervvet over al
Met bloet van Princen en van Heeren overleden.
'Tis rustens tijdt voor u, vvant siet u Suster treden,
V Suster Thalia, die ons vermaacken sal
Met deuntjens stichtelijc, bequaam van maat en stal
Van Hollantsche soo vvel als van Brabantsche reden.
Siet haar gheneghentheyt besvvanghert barsten uyt,
Noodighend' yder een door't lieffelijc gheluyt
Van Bred'ro, haar Poëet, gheneycht met vvil en yver.
De grootse hoocheyt van veel opgheblasen lien
Te myden, moochdy in dees Kalen-duyvel sien,
En Croonen met Laurier den edelen Beschryver.
Eerlijck en Leerlijck.
T'Romeynsche volck vvel eer tot staats versekertheden
Die hielden het voor goet dat men toond' yder een
Levendich op't Toonneel het misbruyck van't gemeen,
Daar elck syn saelen sach die sy dagheliicks deden.
Brero die toont nu hier door dees sin-riicke reden
Eens kalen Ionckers doent, na't leven net besneen:
Oock lichte Vrouvven aart; niet om die na te treen:
Maar leeren schuvven die, en al haar boose seden.
Hem en hoort gheen min eer die met verstandelheen
't Neerduytsche vollick leert als de Romeynen deen.
De stichters van het riim. VVat mach toch al verbreden
d'Albeschrollende Niit, die staach 'tgoet veracht? neen,
Spaart u snoode reen, den Laurier-Krans siin is: gheen
Bladt ghy rooven kent, dus laet hem vryvvilch met vreden.
G.I. Scheepmaker.
Inhoudt van't Spel.
Onder de weynich uytsteeckende of geestige Spangjaars, en is de Maker van Luserus
					de Cormes nerghens na de minste, maar (mijns oordeels) een van de meeste te
					houden, want hy seecker en bedecktelijck de ghebreecken sijner Lants-lieden, an
					wijst, en straft. Desen ist die wy volghen in sijn eerste boeckje, daar hy de
					hoverdye (die haar-lie schijnt ingheboren te zijn) levendich afbeeldt in sijn
					kaale Joncker: nu also wy geen Spangjert en hadde, of om dattet de ghemeene man
					niet en souw hebben kunnen verstaan. Hebben wy dese namen, de plaatsen en de
					tijden, en den Spangjaart in een Brabrander verandert, om dies-wille-dat, dat
					volckjen daar vry wat nae swijmt. Den inhoudt hebben wy na onse ghewoonten, in
					vijven verdeelt.
Eerstelijck, Ierolimo Rodrigo vertelt sijn overcomste uyt Brabandt, zijn oorsaack
					het verschil van Amsterdam en Antwerpen, de verscheydenheden van't Volck, en
					haar zeden, en sijn voorighe gróótheyt: alles met een verwaande hóóchmoedicheyt.
					Robbeknol een verloopen Bedelaar neemt hy in sijn dienst, waar niet hy nae sijn
					ydele gróótsheyt byder straaten gaat brageeren, tot endelingh in de mis. Drie
					ouwe klouwers bewijsen met haar slechte manieren, spraack en kleedinghe, de
					oprechte slechtheyt der Amstelredammers, en de Tijdt, namentlijck de Sterfte
					over meer dan veertich Jaren.
Ten anderen, Ierolimo wel gheveeght zijnde, ontmoedt ande Vesten by de Mont van
					den Emstel, twee lichte Vrouwen, waar by hy den volmaackten Hovelingh speelt. Sy
					meer gheneycht tot sijn gelt als tot sijn schoone woorden, willen dat hy haar
					sal leyden op de Klieveniers-doelen, hy alsoo kouwt van Buydel als heet van
					Maagh, maackt veel blaeuwe en loghenachtighe uyt-vluchten, en scheyt na veel
					stuypens en neyghens, eerbiedelijcken: sy begecken den wech-gaande, en verhalen
					den oorspronck van haar ontuchtich en onghereghelt leven. Den hongherigen
					Robbeknol tijdt terwijl uyt bedelen: het welck hem soo gheluckte, dat hy sijn
					ledighen buyck, en sijn eerlijck-hertighe doch arme Meester daar met spijsde: en
					ginghen voort wel versaat zijnde, 'tsamen te ruste.
Ten derden, Robbeknol verhaalt den loop sijns levens, en sijns avontuurs,
					Ierolimo niet byder hant zijnde, soeckt, vindt en doorsnoffelt sijns Meesters
					Beurs dien hy rijck van vouwen en arm van penningen bevonden heeft. De drie
					koele Troevers verwijten elck ander haare feylen: ondertusschen luytmen der
					Steden-klock, al waar ter puye werdt ghekundicht en verboden op lijf straffe de
					Bedellerye, en de geraamde ordere over de rechte armen, het welck by elck
					ghepresen, maar by Robbeknol en sijns gelijcken, beklaagt werdt. Een kyve-kater
					kijft en raast onbescheyelijck, doch sy wert besadicht van twee spinsters haar
					ghebuuren: Robbeknol van de noot een deucht makende, komt by dese onwetende
					Wijven de Seven-salmen lesen, so kreegh hy de kost. Ierolimo vint eenich kleyn
					gelt: waant hem selven de rijckste die daar leefden, hy stuurt sijn knecht om
					spijs en dranck: Die ontmoet een Lijck-staey, hoort eenighe woorden, en loopt
					verbaast na huys. Doch dat over, doet hy sijn bootschap.
Int vierde, vertelt een Koppelaaster haar leven en haar neeringh. Robbeknol
					gheladen met eet-waren, werdt blydelijck ontfangen, en tyen daatelijck met
					gragen lust an 'tsmullen. Ierolimo vertreckt over maaltijdt sijn afkomst, en
					meer andere geckelijcke dinghen: ondertusschen komt Gierighe Gerret sijn
					Huys-heer, en Byateris de Uyt-draagster hem maanen, na veel belovens, gaat den
					Armen-duyvel deur en leyt een banckje.
Int leste deel, de Buuren verstaan hebbende sijn vertreck, gaven de Maanders en
					Schult-eyschers sijn Banckerot te kennen, daar een groote beroerte uyt ontstont,
					over sulcks de Schout, Notaris en Ghetuyghen ghehaalt, 'thuys gheopent, vonden
					niet dan een oudt beddetje, dat na veel woorden inde Stadts-koocken gebrocht
					wiert. Inder voeghen, dat sy allegader even veel ontfonghen, en onbetaalt en
					onvernoeght wech gongen. Daar hebjet al seyd' het Wijf, en sy spooch het hert
					uyt haar lijf.
Namen der Speelende Ghesellen.
Ierolimo Rodrigo. de Ioncker.
Robbeknol. de Knecht.
Ioosje. } tvvee Ionghens.
Kontant. } tvvee Ionghens.
Floris Harmensz. Hondtslagher vande Kerck.
Ian Knol. } Patriotten.
Andries Pels. } Patriotten.
Thomas Treck. } Patriotten.
Trijn Ians. } Tvve Snollen.
Bleecke An. } Tvve Snollen.
Trijn Snaps. } Spinsters.
Els Kals. } Spinsters.
Iut Ians. } Spinsters.
De Vrouvv van de Dooden, een deel stommen.
Byateris een uytdraaghster en koppelaarster.
Gierighe Geraart, de Huys-heer.
Notaris, de Klerck, met tvvee Steboon.
Balich, een Tinnegieter.
Iasper, de Goutsmit.
Ioost, de Buurman.
Otje Dickmuyl, de Schilder.
De Schout met zijn Racker.
Ierolimo Rodrigo.
T'is wel een schoone stadt, moor 'tvolcxken is te vies:
In Brabant sayn de liens ghemaynlijck exkies
In kleeding en in dracht, dus op de Spaansche mode,
Als kleyne Konincxkens of sienelaycke Goden.
O Kaserlaijcke stadt Hantwerpen groot en raijck,
Ick gheloof nau dat de Son beschaynt uwes ghelaijck,
In abondancy van sleyck, in schoonheyt van landouwen,
In Karcken triumphant, in devote Kloosters, en modeste ghebouwen,
In muragie masieft, vol alles, van rekreatie geboomt,
In kayen en in hoyen, woorlangskens dat hem stroomt
De Large revier, het water van den Schelde,
En supporteert tot over Meyr. Datte kick ou eenskens vertelde
Mayn avontuurkens met de dochterkens inde baar,
Betteken en Mayken, en met haar nicht schoon Klaar,
Die over straat trip trap, en met sulcken ghetepel // gaat
Damen her jugeert, en estimeert voor't stooltje vande lepel //
							straat,
En vande Venus-buurt: 'tsoch say saijn wel gracelaijck.
De Gouverneur van't slot die minden haar wel dwaselaijck,
't Was sulcken waperkaack een, g'en hebt ou leven.
Hoe dickwils heeft hy haar een keurs en een vorschóót ghegeven
Voor een bay-slopen. Wa was e kick oock amoureus
Op Annete de Tournay, en Ianneken de geus.
O 'tis een gallant goeyken, 'tsaijn kordyale Princessen,
Sy braveeren de Waerelt in ambitjeuse grandessen.
En hadde kick met hoor niet alleghere ghebancketeert,
'k En had t'Handwerpen niet so schandelaijck ghefalgeert.
'k Was daar in goeyen stoot, ick had wel tseventich paar mouwen,
En maijn Krediteurs lieten may niet dan de dese houwen,
En voort gaf e kick hoor al het goeyken damen was vertrouwt
Van maijn ghebuurkens hier t'Amsterdam. Ick kick vreesde voor de
							Schout:
Want ick docht ist sake dat zijt hem ansigghen,
So sal hy mijn op Steen of inde Stock doen ligghen:
Ick ben liever inde harmonieuse melodive vogle sangh,
Als inde odieuse stinckende boeyens en ys're klangh.
En so verren mayn ghebuurkens may om 'thoore spreken,
Soo sal ick hoor wel een leugen of een treusneus inde handen steken.
Ick heet nu bekans een maant of wa meer ghehadt.
Hier sayn veel goeyen liens in dese stadt,
Die op goedt vertrouwen haar goeyken laaten bewaaren
Aan andere, die asse kick daar achter uyt mee vaaren:
Want ofmen schoon de liens (ghelayck hier staat) al siet,
Men ken daarom haar hert noch qualiteyten niet:
't Is tijdt dat wy die bot-muylen, die huybens wat fatsonneeren:
Men moet haar altemets een spelleken en een kluchtken leeren.
Maar wat? ke ne gheen rust, ken magh niet paysibel // staan.
Zemers, ben ick rayck so moet mayn goeyken wel in viesibel // gaan.
Braban. binnen.
Robbeknol de knecht.
So lang als ick ghewondt was, en om 'thóóft de doeck hadt,
So kreeg ick altijts wat om Gods-wil vande goe-luy, as ick badt:
Maar nou sy mijn ghesont sien, en mijn ghenesing vermercken,
Nou ist; God helpje jy luye bedelaar, gaat wercken,
Jy bint jong en wel te pas; hy doet sondt die jou wat deelt,
Vermits zijn malle barmherticheyt de rechte armen ontsteelt.
Wat raat dan? steelen en wil ick niet, daar steecktme of de wallich,
Al ist een aardighe kunst, sy helpter miester ande gallich.
Brabander uyt.
Dienen dat waar een ding, so had ick de besorghde kost,
So waar ick vande straat, en van't leegh-gaan verlost.
Was'er maar een rijck heerschap ick woud' hem garen dienen.
Gants lyden watte quasten heeft die joncker ansen bienen,
Hoe is hy uyte streken, hy is wel verguldt met dat gheweer.
Ierolimo
Hoort manneken, soecktege een meester?
Ja ick waarlijck mijn Heer.
Wel komt hier by-men, ick sal ou van alles wel versorghen:
Ick twyfel niet of ghy hebt een goey gebeken gesproken vande morgen:
Want ons Heer heet ou verleent een goey meester an mijn.
En ick sal jou, mijn Heer, een goede dienaar zijn.
Hoe is ouwen naam?
Robbeknol, tot jouwen dienst.
Ghy zijt een nettert.
Van waar syde ghy?
Robbek.
Van waar? van Embden God bettert.
Ho, ho, een Embder potschyter. Wel zemers dat komt snel.
Ja, ja, praat jy wat, d'Amsterdammers en Brabanders kennen't oock
							wel.
Dat is ooc waar. Hede noch ouwers, of hedese verloren?
En wa was hoor doen't?
Mijn Vader was een Vries gheboren,
Te Bolssert in Vrieslant. En mijn Moer was van Alckmaar:
Immers na veel avontuurs en loopens kreghense malkaar.
Men Vaar was een meullenaar, en mijn Moer liep met de veering:
Want hier e seydt, al segh ick het self, sy verstonder lydich wel op de
							neering.
Sy kont van buytene sien oft locken sou of niet.
Dats nou al eveliens. Daar na, Joncker, so ist e schiet
Dat mijn Vaar, slimme Piet (ick seltje seggen met luttel woorden)
Wt de Backers kooren sacken meer nam als hem toebehoorde.
Dat gebreck is heel ghemeen, 'tis de mannier van't landt.
De Meullenaars (mijn Heer) die hebben nu een aar verstandt,
Sy speelen houwt wat en gheeft wat. Immers door't voorloopen van
							goe-mannen,
So wordender mijn Vaar in't heymelijck om e gieselt en uyte bannen.
Doen raackten hy by de Spangjaarts in dienst, hier inde krijgh.
Ick weet niet wat hy heur gedaan had, sy koockten hem een vijgh,
Daar hy of sturf. Alsmen Moer Aaltje Melis vansen doot vernam,
So trockse met me, en met heur goetjen, hier t'Amsterdam,
En sy huerden een huysjen, en sy hing uyt de Graaf van Embden,
En sy leyde slapers om gelt, en sy wos de bóótsluy heur hembden,
En de klieren voor de luy, op de erven die hier laghen leegh.
Daar na so gebeurden't (Joncker) dat sy an Duckdalfs palfreniers knecht
							kennis kreegh:
Want siet hy brochter al zijn miesters linnen te wassen:
Dees was een lelicke swart, en sy was so van passen,
Of matelijcken schóón. (Maar foey! wanneer een Vrouw is groen,
So sou zijt met de beul, met een hondt; ja met de duyvel doen.)
Mijn Moer die was een weeuw, die quicx en heet van bloet // was,
Die noch al-te-wel heughden dattet by slapen soet // was.
Wat het sy te doen? sy ging by de Moor legghen,
En sy beproefden of de Moerjanen so saft zijn als de luy segghen:
Maar de schellem die vil heur in as een naghel so hart,
So datse van hem ontfing een moye jonghe swart:
Hoe blijt datse was dat gheef ickje te bedencken.
Heer wat brochter die Moerejaan al soete gheschencken,
Van suycker en van wijn, van wildtbraat en van kleyn ghebient,
En ander leckerny. Dan had hy een kapoen, en dan een smient,
En dan ghelardeerde duyfjes, of dan een snipjen met zijn dreckje:
So koesterden hy heur in heur kraam. Och seyd hy! och mijn beckje!
Och! doetje toch wat te goedt. Ick stont van veers en keeck het an;
En dan kreegh ick altemets van by staan oock een streeck uyt de pan.
Daar deur kreegh ick hem lief, en sagh hem byster garen:
Maar eertijts as hy quam begon ick te kryten en te baren,
Ick rits-evelde van angst as ick hem komen sagh.
Dan riep ick, het sal donderen van desen dagh,
So bruyn komtet ginder op. Mijn docht het was de duyvel,
Of de bulleback: maar doen hy onsbrocht broot en suyvel,
En andere snuystering, so van eten en van wijn,
Doen docht hy mijn gheen mensch, maar een Enghel te zijn.
In dese ommegang liep een jaar of twee ten eynden:
't Ghebeurden so hy eens zijn soontje wat douw-deynden,
Wat troetelde, wat kusten: wantet hem so lief as zijn hert // was,
't Kijnt sagh dat wy wit waren, en dat hy so pick swert // was:
Het liep nae mijn Moer verbaast, en 'triep met een schrick;
Och memmetje! memmetje! waartme, waartme, hier is heyntje pick.
Hy grimlachte en grijnsde, en schelde met een woort moer en, kijnt,
Loopt ande gallich (seyd' hy) ghy verbranselde hoeren // kijnt.
Dat woortje van mijn broertje dat vatten ic terstont al was ick jong;
Och docht ick hoe mennich hoort men met een schotseren tong
Een ander lasterlijck schelden en schennen
Van de gebreken daar sy selfste vuylst' van bennen,
Door dien sy (als mijn broer) haar selven niet en kennen.
Om kort te maken Joncker, dit komen en dit gaan
Quam d'opsiender van't huys en de stal-meester te verstaan:
Sy leyden op hem toe met wachten en met waken,
Soo lang tot dat sy hem sien róóven, steelen, taken
De haveren het hop, ja toomen, stevels, spooren, quispels, en
Deck-kleen, beere-vellen, en ander goet dat ick niet noemen ken,
Als de ghebitten, ja de hoefysers selfs van de paerden,
Die hy de smits en de waghe-boeven verkoft om halver waerden:
En t'huys stal hy al wat los was, soo van kooper als van tin,
Van silvere lepels, bekers, tafelborden, betielen: in
Om de waarheyt te seggen, het was een dief in zijn moers lijf e
							boren.
In asmender na vraegden dan wist hy nergens of, of 't was verloren,
En dit deed hy al uyt liefden om mijn moer en broer te voen.
Verwondertje dan niet asje dit wel andere luy siet doen,
Die uyt liefden van haar konckebynen haar eygen kas bestelen,
En gheven't een hope hoeren daarse moy weer mee spelen?
Daar na so worden ick ghevangen en ghelockt met list.
Wat souw ick doen Heerschap? ick seyden uyt vrees al dat ick wist,
Hoe dat mijn moer dit goetjen op het hooghste kon verkoopen:
En doense mijn uytgehoort hadden, doen lieten sy my loopen.
Doen vatten sy de moor (mijn stief-vaar) by de neck,
En s'ontklieden hem moeder naackt, doe namen sy branden't speck
En lieten't op sen rugh al barnende druypen.
Hy wrong hem als een aal, maar hy kon't niet ontkruypen,
Dat most hy afstaan met ghedult, al wast een harde saack.
De Wet gheboodt mijn moer, op pene vande kaack,
Dat sy by dese moor niet meer en sou verkeeren,
Of men souwt haar oock vreeselijck verleeren.
Branden met speck, docht mijn moer, dat behaagt mijn niemendal,
Ick wil de kolf so rouckeloos niet werpen nae de bal.
Doe heeft sy om de qua tongen, en oock om wel te leven
Haar uyt devocy in't arme mannen gast-huys begheven,
Daar dienden sy om Gods-wil: trouwens om de kost watje mient,
En daar heb ick nae mijn vermeughen mijn broot oock verdient.
Dan liep ick by de Doctoor of by de Apteecker om drancken,
Of by de Barbiers om salf, of andere bootschappen voor de krancken.
Ten lesten quam'er een weetighe, teetighe, versoorde blinde-man,
Die versocht mijn tot zijn laytsman: hy praten't mijn moer so an,
Dat sy mijn by die elementsche fiel bestelde.
Och Joncker ick had een jaar werck dat ickje vertelde
Wat kommer dat ick somwylen heb gheleen.
Ierolim.
Nu Robbeknol al properkens, sacht manneken, gheeft ou te vreen,
En danckt ons Heere God voor sayne goeyen gracy,
Ghy zijt hier ter keure wel gheroockt te deser spacy,
Want ic kick sal ou triumphantelaijck versien met al wat ou gebrect.
Een-dingen jammert may, dat is dagge soo bot Hollants sprect.
O de Brabantsche taal die is heeroyck, modest en vol perfeccy,
Soo vriendelayck, so galjart, so minjert, en so vol correccy
Dament niet gheseggen en kan. Ick wouw om duysent pont
Daggese so wel alse kick of als men Peterken verstont.
Ick sweert ou par Die ghy souwt ou Hollants versaken:
Want die ons verstoot, die verstaat alle spraken.
Was ou moeyer noch maaght, ick liet ou een Brabander maken:
Onse taal is een Robsodi, non pareylle sonder weergae;
Sen heeft geen komparacy by de suyverheyt van Hollant op veer nae.
Ja 'tis een moye mengelmoes, ghy meychter wel van spreken,
Ghy luy hebt de Fransche, de Spanjers en d'Italianen vry wat of e
							keken.
De Brabanders slachten d'Enghelsche of de spreeuwen, sy kennen van elcks
							wat.
s'Iasy wat sayn hier harsenloose botmuylen inde stadt,
zy zijn slecht en recht van leven, en simpel inde stijl van haar
							geschriften.
O eelekaarten soudmen dat lebbighe Brabants siften
Of wannen, gelijck de Kruyeniers haar kruyen, soo waar as ic leef,
Ick wil wel wedden datter de helft niet over en bleef.
Dattet Hof te Bruyssel eens banden al de uytheemsche wóórden,
Dat yegelijck moest gaan daar sy eygen zijn, of daarse 'thuys hóórden
Wat souwer een goetje vertrecken: gantsch lyden hoe kaal
Souwen de Brabbelaars staan kijcken met haar arme jottoosse taal:
maar nou zijnse hier so vermaagschapt datmense niet sou konnen
							schepen
al hadje al de geleerden Professoren en Doctoren van Leuven en van
							Leyen.
Ieronim.
Slecht-hoyen als ghy zijt, moockt eensens een acte notoriaal.
Gaylien en weet van hoofse tarmen, gy schrijft moor duyts teenemaal.
Onse Notarissen en Secretarissen verstaader pertinent op de
							pronunciatien.
Dan trouwens 'tis haar geoctroyeert, met edicten, privilegien en
							gratien
Van't Kayserlaijcke Hof: ou 'tis een volcxken seer exstreem.
De Paus van Roemen met al zijn Cardinalen en brengter niet van haar
							teem:
En dan latenser noch duncken datse verstandige Schribenten bennen,
sy schryvenje daar een goetje, datse as haar Vader-ons van buyten
							kennen.
Ierolimo.
Woor woren de Hollantsche botmuylen? niemant van so veel
En quamper te voorschijn in ons magnifijclaijck Retorijclaijck
							lantjuweel.
Da was een dingen van d'ander Waerelt, 'tis rekreatieflijck te lesen.
Maar sjases par Dio sante, wa plochtender ellegante Poëten te wesen:
Item daar haddege Kastileyn, de Roovere, Gistellen, en Kolijn,
En Ian Baptisten Houwaart, dat bayloy goeye meesters zijn:
Dat waaren liens vol perfeccy, en van devine eloquency,
Yghelijck woordeken datse aggeerde, of nomineerde, dat was een
							sentency.
Het minste datse sproocken dat was een reffiereyn, en dat so
							exstruvagant
Van uytspraack, trots een Oostersche Phar-heer, of Luytersche
							Predikant.
En bay hoor rondeelen en balladen (met licencie magh icket vry
							seggen)
Daar mogen de Hollantse boere lieke-dichters hoor broeck by leggen.
Werpt de Vlamingen niet wegh, mijn Joncker, watje doet,
Met huldere incarnatie, en Palleys vol minnen, en suycker-bosjes
							soet.
Baste, al stillekens, ick hees ghenoegh van die muffe mis kienen
							Retrosynen,
En moockt geen grimmaasen met ou ensicht, moockt assekijck bonne
							mynen.
Och het stoot so wel datmen parmantigh en gracelijcken gaat.
En korompeert u troony niet, houtet in die form daar't ou in staat.
Zemers dats bysart, dats braaf, dats groots, dats graaf, dats wel
							jentjens.
Kuyst en vaaght wel nettekens ou kleekens en acoutrementjens:
Neemt tansens de kladder, den borstel, den kleerbessem, sulde?
Dagge een Brabander waart, dat wilde kick om duysent pont, of hondert
							gulden,
Ick souw ou annimeeren en addresseeren bay de gróótste van't lant.
Ick sal ou promoveeren tot Doctor Juris door ou beestjaal verstant.
Gay zijt een merveille vande Waerelt. Gay sult wel tot hoogheyt
							raken:
Want ick sal ou Souvereyn van Hollandt en van Vranckerayck maken.
Een Marquissaatschap of Graafschap dat acht ick niet een seur.
Kapitaynschappen, Kornelschappen, Hartoghschappen, daer stier ick kinder
							met deur:
't Is may de payn nie waart om daar eens op te dincken.
Ick sode heel Gelderlandt wel lichtelaijck wegh schincken.
Ick kick hee die liberalheyt met onsen Koning ghemayn,
Die heel Indyen wegh gheeft aan een simpel Kapitayn,
Al eer hy dat met macht van soldaten heeft ghewonnen.
Nu ick moet ter Missen gaan in't klooster bayde Nonnen.
Maar wat 'k ou vragen sou, sayde gay oock gedebaucheert?
Daar en is geen dingen so goet als datmen spaarlaijck minageert.
De minagie (Monseur) passeert: 'tis beestich dat-men veel eet en
							drinckt.
Dits al weer 'touwe deuntje. Ick weet wel met wat voet dat hy hinckt.
Ick lóóf niet of ick ben op sinte Galperts nacht e boren,
Dat's drie daghen voor't ghelock: nou gheef icket verloren,
De droes die hellept mijn an die gierigerts altijt.
Wat stode en snapperkoockt, he?
Och miester niet een mijt.
Schijt, schijt, niemendal, ic ben geen eter, wy sullen de kost wel
							krygen.
Een ayuynken, een ciepelken, een sneeken broot, en twee vygen,
Dat's en Heeren kost.
Een bientjen daar en pont vleys vijf ses an // is,
Dat liechter oock niet om. En as daar een paar vaans kan // is
Met Dantsicker smockuel of met dat mannelijck Rosticker bier,