floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Verbaesde wijven voort aen 't schreeuwen, voort aen 't loopen.
Ten lange leste komt de sleip en staetsi voort.
De hofbende is hier d'eerste om door de hemelpoort
Te trecken, en zy bralt met haeren blixemstandert,
Gevolght van Hierofant; toen 't hooge hof, verandert
In Goden. ieder voert zijn teken, en zijn draght.
Salmoneus treet, gelijck Jupijn, na deze pracht,
Verdooftze in majesteit, en eere, en glans, en luister.
De blixem is zijn staf, die schooner straelt by duister,
En Bazilides volght op 't koninglijcke spoor.
De hoftrouwant bestuwtze. een ieder geeft gehoor,
En luistert in de stilte, om op 't gevolgh te letten.
Wy letten op 't gevolgh.
De zilvere trompetten
Verhieven een geluit, dat aen den hemel klonck,
Zoo dra Salmoneus trots te wagen steegh, en blonck
Om hoogh, gelijck een Godt, daer duizenden van zielen,
By 't heerlijck sluisgewelf voor hem ter aerde vielen.
De Priesters zwaeiden hem voor 't outer, wieroock toe.
De gansche hofsleip wert geroep noch juichen moe.
De fackels bloncken klaer, en gaven een geflonker
In 't goddelijck gewaet, dat schooner scheen by donker.
De dertle paerden staen en knabbelen het gout
Van 't knarsende gebit, en brieschen, trots en stout
En moedigh op dien Godt, als die zijn godtheit kennen.
Zy trappen van verdriet, om eenmaal voort te rennen.
De nieuwe Goôn bekleên in orden van weêrzy
Salmoneus wagenpracht.
dat voeght dien Godt, en my.
De Koning, by Jupijn in Majesteit geleecken,
Gebiet ten derdemael de feesttrompet te steecken.
Men hoort een stem: valt neêr: valt neêr: aenbidt Jupijn.
Een ieder knielt in 't stof, de huichlaer met een' schijn
Van rechte eerbiedigheit. kornetten en schalmeien
Bestemmen 't maetgezang van uitgeleze reien.
De paerden op dien toon aen 't draven op de sluis.
Men hoort een knarssende en een klinckende gedruis,
De paerdehoeven op 't metael, de goude raeden,
Met dien vermomden Godt in zijn triomf geladen,
Vermengen hun geknars in al dit ongeluit.
De Godtheit van Jupijn ziet hem ten oogen uit.
Hy weet met zijne vuist en gloeiendige vingeren
Den blixem in den drang en 's volx gewoel te slingeren,
Dat al de stadt verschrickt, en siddert om hem heen.
Maer wat gebeurt'er flux? de Godtheit komt beneên
Gedondert uit een wolck, recht aen op 's Konings wagen,
Die schrickt, in zijn triomf gedootverft en verslagen.
Zoo dra wy Godt Jupijn op zijnen Arent zien
Verschijnen, vallen wy op 't aenzicht, op ons knien
Ter aerde. daetlijck berst een onvoorziene donder
Vervaerlijck uit de wolcke, en treft afgrijslijck onder
De paerden, en hunn' heer, die schiet op zijnen rugh
Gezwint ten wagen uit. de paerden, op de brugh
Aen 't hollen, rucken voort. de wagen, door dit rucken.
Dit schocken langs de straet, gebroken, en in stucken,
Berooft van wagenaer en toom, vergeet zijn vaert,
Verstroit zijn ysren raên. de paerden, trots van aert,
Die vier en vlam en gloet noch strax ten beck uitspoogen,
En blixems schooten uit het blickren van hunne oogen,
Aen 't sneuvelen, met kracht uit hun garreel gespat.
De Koning geeft den geest, geplet van 't gloejend radt.
Och och, Pizaners, och, waer bleef mijn uitverkooren?
Het volck geraeckte voort aen 't hollen, heet van toren.
Apollo, Mars, Merkuur, het nieuwe Godendom,
De hofsleip, elck verbaest zagh naer zijn hielen om,
Geborgen in dien drang, of hallef doot gedrongen,
Gelastert, en gevloeckt, van overal besprongen.
De wraeck des oploops rande om strijt den dooden aen.
Had Bazilides niet het lijck den onderdaen
Ontruckt, de Koning waer, als Hierofant, gereeten,
Verscheurt van lidt tot lidt, en in den stroom gesmeeten.
Hy stilde 't oproer met zijn benden, hier gereet,
En wondt het warme lijck in 't pluimaluine kleet,
Dat Etnaes gloet verduurt, en liet het, onder 't krijten
Der woelende gemeente, op d'offerstapels smijten.
Toen stack de lijcktorts voort den brant in 't hout, gewijt
Voor d'offerstieren: maer de hemel scheurt en splijt,
En schiet den blixem in de lijckvlamme uit den hoogen.
Wie kent den blixem niet, wiens gloet, van groot vermogen,
De schee des zwaerts verschoont, door 't leder heenedringt,
En 't fijnste lemmer, daer de vlam en vonck uit springt,
Tot stof en gruis verteert? de lang geterghde vader
Verslont geraemte, been, en zenuw, vleesch, en ader;
Zoo dat 'er van het lijck niet anders overschoot
Dan d'assche, die men ras in eene dootbus sloot.
Door zulck een offer raeckte al d'oploop aen 't bedaeren.
Zoo liep dees treurrol af. Jupijn wil u bewaeren.
Waer bergh ick 't leven nu? Salmoneus, och, mijn Heer,
De hoop is uit met my; mijn kroon, mijn staet, mijne eer,
Mijn troost in eenen storm al teffens dus verloren.
Och, beter noit tot staet en majesteit geboren.
Salmoneus, och, ick heb u reuckeloos verraên,
Vervoert om naer de kroon van Jupiter te staen.
Men wijte my uw ramp: ick ick heb u bedorven.
Waer nu in ballingschap de weerelt door gezworven?
Hier is geen vryburgh, noch geen toevlught in der noot.
Helaes, waer bergh ick my? waer vlught ick voor de doot?
Het graeu genaeckt. helaes, wie broght dien vorst om 't leven?
Want Jupiter heeft hem dat vier niet toegedreven:
Een koningsmoorder, schuim van 't helsch en nijdigh volck
Heeft ergens, uit de schim van een gemaelde wolck,
Hem met een handgranaet op 't beckeneel gekloncken:
Nu schuift men 't op Jupijn. waer vinden wy speloncken,
Een' kuil, een' schuilhol, naer en droef genoegh voor my?
Maer neen, Salmoneus leeft in volle heerschappy.
Hy roept ons (hoortge niet?) uit zijnen troon naer boven.
Mijn lief, ick koom, ick koom. geen weereltlijcke hoven
Verquicken my om laegh. mijn heer ick koom, ick koom.
Waer zijnwe? suffen wy? is 't waerheit, of een droom?
Wat baet my nu mijn pracht de bondel pauwepluimen?
Nu zijt gy Juno niet: gy moet uw Rijcken ruimen.
Wat baet my deze kroon op 't hooft? daer leghtze in 't stof.
Men trapze met den voet. ô Godtheit zonder lof.
Legh af dien mantel, die wil nu geen weduw passen.
De majesteit heeft uit. zy zijn 't gezagh ontwassen.
Men daghvaert ons ter straffe. o onderaertsche Goôn,
Waer dwaelt mijn heer? mijn lief, waer heene nu gevloôn?
Staetjoffers volghtze in 't hof: het gaet haer aen de zinnen,
Die hoeven rust. gaet voor: wy spoeden oock naar binnen.
BAZILIDES. REY VAN PRIESTEREN. THEOFRASTUS.
Stantvastigh Priesterdom, waeck op: waer schuilt gy nu?
Waeck op, schep moedt: Jupijn de vader handhaeft u.
Hy heeft ter goeder uure uw ongelijck gewroken,
Zijn out altaer beschut. geen maght heeft hem ontbroken.
Een felle kerckstorm is u over 't hooft gewaeit.
Eerwaertste vader, hoe is dit tooneel gedraeit!
Dat leert den Dondergodt naer zijne altaerkroon steecken,
Wiens blixemschichten gloet noch vier noch kracht ontbreken.
Ick breng de heilooze asch beslooten in dees bus,
Salmoneus overschot, Salmoneus, die noch flus
Verwaten heenetrock om Jupiter te speelen.
Groot, groot is Jupiter.
hy hanthaeft zijn beveelen,
Orakels, offereer, en tempels, hoogh gebouwt.
Hy eert het priesterdom, dat hem in eere houdt.
Hy eert zijn priesterdom, en kercken, en altaeren.
Dat leert het weereltsch hof zijn' staet en ampt bewaeren.
Nu blijckt het wat'er van dees Godtheit overschiet.
Die Godt braveerde is nu een hant vol stof, een niet.
Waer nu met deze bus, dit dootvat, best gebleven?
Wie Godt onteert verdient geen eere na dit leven.
Koom herwaert, Diodoor, aenvaert dien offervloeck,
Die godtlooze asch, en stopze in een' vergeeten hoeck
By 't noorder kerckpoortael, en aen de slincke zijde
Van 't kerckhof. dat dees bus den tempel niet ontwijde:
Bestulpze met een' zerck. wie Jupiter veracht
Verdient geene eer by Godt, noch 't priesterlijck geslacht.
De godelooze ziel, ten lichaeme uitgedrongen,
Met eenen sprongk zoo diep in 's afgronts poel gesprongen,
En voor den rechterstoel van Radamanth gedaeght,
Deist t'elckens achterwaert, terwijl Megeer haer jaeght
Ter vierschaer' met de zweep, om haestigh te verschijnen,
Op 't jammerlijck geluit van hondertduizent pijnen,
Geknars en ketenklanck. de dolle reuzerot
Verwacht met smert de komst van dien verdoemden godt.
Wat wil dat hofgeschrey, dat bonzen, en dat kraecken?
Hoe spreit die naere galm zich over alle daecken!
PIZANERS. THEOFRASTUS. BAZILIDES.
Och, Theofrastus, och, om Jupiter, om Godt,
Och bergh dit Rijckscieraet. het hof, het Godenslot
Wort door het hofgezin van zijnen schat geplondert.
't Gezagh heeft uit: de vorst, het hooft, is doot gedondert.
De Koningin geworght aen eenen gouden strick.
Hoe lang Jupijn vertoeft, een eenige oogenblick
Betaelt de schennissen en tempelschenderijen.
Dat leert den godtsdienst en Godts heilighdom ontwijen.
Hoe quam de Koningin aen dit rampzaligh endt?
Zy had den rou beklaeght, en haere schuit bekent
Voor Jupiter, en sloegh van druck en schrick aen 't raezen.
Men leitze in 't hof, of rust en stilte haer genazen
In 't eenzaem kabinet, op eene ledekant,
En vintze flux geworght, gestickt aen dezen bant.
Geen geur, noch artseny, noch kruit herbaerde 't leven.
Op deze maere schijnt het gansche hof te beven,
Te dreunen van 't gekerm. het troostloos hofgezin
Vlieght razende en verbaest de zaelen uit en in,
Niet anders of de stadt en 't hof, in rouw gedompelt,
En van erfvyanden verweldight, overrompelt,
In brant stont, en de vlam, door alle straeten ras
Geslagen, noch van Godt noch mensch te blusschen was.
Wat kon'er tegen staen? daer was gezagh noch orden.
Elck volghde zijnen lust en moedtwil, die hen porden.
Een ieder vlamt op roof, en rooft, en grijpt en vat.
Kleenoodie, kostlijckheit, juweel. gesteente, en schat
Wort buit verklaert. men valt aen 't plonderen, aen 't stroopen.
Men ramt de kamers op. de sloten springen open.
Wy bergen naulix noch den scepter, en de kroon,
En 't Koningklijck gewaet.
dat u Jupijn beloon'
Voor dien getrouwen dienst. men moet hier orden stellen,
Of hof en tempel valt ten roof voor 's rijcks rebellen.
Heer Bazilides, neem de kroon aen, en het Rijck.
Genade, Aertspriester, och verschoonme: met wat blijck
Of glimp van wettigheit kan ick de kroon aenvaerden?
Hoewel de Koningen van hunnen stam veraerden,
Noch magh geen onderdaen zich zetten in dien Staet
Door onderkruipingen, of reuckeloozen raet:
Men dient den breeden Raet en 't volck hierop te hooren.
Ick heb den Koning en het Rijck mijn trouw gezworen,
My met gestaefden eedt verbonden aen den staf
Van Elis, die dit volck veele eeuwen wetten gaf.
Ick vlam op kroon noch troon, maer wensche met mijne armen,
Gelijck een' vrijen Staet, d'Eliders te beschermen.
Dat voeght een' Oppervooght des volcks, en op dien voet
Vernoegh ick allerbest de drift van mijn gemoedt.
Men stell' den Staet voortaen aen 't keurrecht, niet aen erven:
Dewijl de Deught verhuist, en dickwijl by 't versterven,
Tot onheil van 't gemeen, veranderingen baert.
Zoo wort het weesdom van dees heerschappy bewaert.
Gy spreekt godtvruchtig: maer wat vordert uw verschoning?
Dees lantsaert eischt een hooft, een opperhooft, een' Koning.
Een eenigh hooft vervalt te licht tot dwinglandy.
By 't koningsdom gelt eer.
een rechte slaverny.
Het Recht des volcks wort best bewaert by veele mannen.
Als die veraerden dan gebieden veel tirannen
In plaets van een'.
is d'een of d'ander luttel vroom,
Zoo houdt de menighte den boosten by den toom.
En als de menighte gesplist zit door krackeelen?
Dan zit de Staet gescheurt.
wie kan die scheuring heelen?
De reden, en de tijt.
Terwijl vervalt de Staet
Van quaet tot erger, en tot een onheelbaer quaet.
Dan vint de kranckheit zelf eene uitkomst in d'elende.
Dan zieltooght al de Staet, en d'arts verwacht het ende.
Is dees een opperhooft, zoo schaft hy tydigh raet,
En middel.
is 't een hooft, dat zijne kunst verstaet:
Maer dwaelt dit eene hooft, zoo dwaelen al de leden.
Een eenigh voorbeelt is 't bederf van tucht en zeden,
Of d'opgang van de deught. men vraege ervaerenheit:
Zy geeft van hant tot hant het zekerste bescheit:
Dat monarchyen verr' den vryen Staet verduuren.
Men gunne my wat tijts, ten minste weinige uuren.
Eerwaertste vader, kan 't uw heiligheit verstaen,
Ick zal met mijn gemoedt hier op te raede gaen.
De hooge noot eischt spoet, verbiet dit uit te zetten.
Wanneer 't de noot vereischt dan zwijgen stijl, en wetten.
Zoo gy dit weigert, nu dees storm van oproer brult,
En 't Rijck verslinden wil, wort u alleen de schult
Van 't algemeen bederf met reden toegeschreven.
De kerckpilaer zal dees verkiezing steunsel geven,
En stutten uwen stoel in aenstoot en gevaer.
Eerwaertste vader, och, dit pack valt veel te zwaer
Voor mijnen zwacken hals: nochtans op uw behaegen
Ontzegh ick niet dien last, tot heil des lants, te draegen.
Zoo zweer dan heilighlijck den godtsdienst, en Jupijn.
Wy zweeren Gode en u en 't Rijck getrou te zijn.
Godtvruchte Helt, en hooft der hoffelijcke benden,
Treck aen dit rijxgewaet, en vly het om uw lenden.
Het Rijck is zonder oir: het kent geen' trouwer vrient.
Gy hebt Jupijn oprecht, Godts volck getrouw gedient.
Nu kniel: aenvaert dien staf, en hanthaef Elis wetten.
Ontfang dees kroon op 't hooft, en wacht u haer te smetten
Door ongodtvruchtigheit, of wreede dwinglandy.
Leef lang, heer Koning: heil met uwe heerschappy.
Hoe kan Jupijn den staet der trotsen ommekeeren.
Hy eert ootmoedigen, die zijne Godtheit eeren.
Wat is Salmoneus nu? een bus, een hant vol stof,
Filotimie een lijck, een stanck van stadt en hof.
Heer Bazilides wort op 's Konings troon geheven.
De godtsdienst triomfeert, wanneer de boozen sneven.
UIT
Ter Druckerye van Thomas Fontein, op de Voorburghwal, by de Deventer-houtmerckt, 1657.
Samuel Coster: Polyxena. Amsterdam: Willem Iansz. Cloppenburch,
                        1619.
Astianax
Polydorus
Polymnestor
Rey van Trojaanse Vrouwen
Rey van Traciers
Rey van Trojanen
Rey van Griecken
S. Costers Polyxena . Treur-spel. Vertoont in de Nederduytsche Academie.
Voor VVillem Iansz. Cloppenburch, Boeckverkooper aande Beurs, inde
                    vergulde Chroniick. 1619.
De droevige geruchten, die nu van Troyae val inde omlegghende plaatsen,
                    voornameliick in Phrygia, drie dagen geloopen hadden, bevvegen Polymnestor,
                    Coning van Tracien, om eender, die ziin vverck van voorseggen maackten, by hem
                    te ontbieden, om ziin meeninghe van 't volcks mompelingh te vveten: en verstaat
                    vvt den vervvaanden tekenbeduyder dat Ilion van de trotse Griecken over-rompelt
                    vvas: vvaar over de Thrax beraat Polydorum, (door zyne onversadeliicke begeerte
                    daar toe ghedrongen ziinde,) te vermoorden, om 't ghelt, dat hem de Troyaensche
                    Vorst met ziin soon in bevvaring ghesonden hadde, dieffeliick te eyghenen,
                    gheliick hy doet, en laat het lichaam des jonghsten soons van Priamo, om de
                    schandeliicke moort te heelen, door ziin dienaars, in Zee smacken.
De mistroostighe Princes, door alle dese onvervvachte svvaricheden als
                    vvtsinnich vvordende, begheeft haar, (toch haar vvraackgiericheyt veynsende) na
                    den Coning Polymnestor, (die, alsose lichteliick vvt het voorspoken konde ramen,
                    godlooseliick desen moort (door gulsighe giericheyt daar toe gedreven ziinde)
                    aan haar onnosel soontjen ghedaan hadde,) en scheurt hem tot vvedervvraack, door
                    hulp van haar verstoorde sleep van vrouvven, de oogen vvt de kop. Op vvelck
                    gerucht, de vervloeckte dienaars des ongeluckigen Conings aankomende, vinden de
                    dode romp haars recht ghestraften Vorstes, vvaar over sy vveder met hout,
                    steenen, en sulcx alsse by de vvech vonden, de Coninginne van Troyen doot
                    sloeghen.
Over al t'huys.
S. COSTER.
Andromache.
Astianax.
Hecvba.
Polyxena.
Polydorvs.
Polymnestor.
Agamemnon.
Vlysses.
Pyrrhvs.
Mantis.
Rey van { Traciers.
Rey van { Griecken.
Rey van { Troyanen.
Andromache. Astianax.
Mijn Hector! die toch zo gheluckich waar gheweest
Als ghy, als ghy, die daar u lichaam en u gheest
Voor Troyens vrydom hebt gheoffert, och! zo souden
De Griecken smadich ons voor gheen slavinnen houden.
Mijn Hector! Hector! 'k heb verborghen in u graf
V soontjen en het mijns, op dat de wreede straf
Hy niet ghevoele van de woedende Achyven.
Astianax! mijn kint!
Mijn Moeder! zal ick blyven
Hier by mijn Vader?
Och! hoe roert my mijn gemoet.
Mijn kint, mijn soontjen, stil! stil toch, wat dat ghy doet
En rept noch roert u niet, op dat u niet en doden
De boose Griecken. De medogentheyt der Goden
Waar isse? las! al doot, al wech, al voort.
Daar zijn de Griecken, kint, stil! spreeckt nu niet een woort.
O Goon! wat sullen wy ellendighe beginnen?
Rey der Griecken. Hecvba. Polyxena. Andro.
Voort, voort, en siet niet om ghewesen Coninginnen.
Daar staat Andromache, gaat haalt haar, bindt haar aan
De sleep der vrouwen, en gaat daar dan niet van daan.
Hecv.
Onsalighe gheslacht, staatloose Conings kind'ren,
Die 'k waande dat de ramp des werelts niet mocht hind'ren,
Dan laas! hoe los heb ick op eyghen macht ghebout?
En al mijn luck in Coninglijcke staat vertrout?
Vertrout, Gaat heen vertrout de trotse onwinlijckheden
Der Hoven, als het schijnt, die ned'rich aangebeden
Van vleyers worden, die zo lang de voorspoet duurt,
Duurt oock haar liefd' en trouw'. Maar als de Vorst besuurt
De plaghen van 't gheluck, niet een van die hem minden
In voorspoet, isser dan in teghenspoet te vinden.
Vertrout dan 't wanck'le luck. Vertrout dan sulck een vrient,
Die niet wt liefd' u, maar om baat sich selven dient.
Verwaande grooten trots, die op uw' eyghen machten
Puft 't aarts en 't goddelijck, waar zijn toch uw' ghedachten?
Waar zijn uw' sinnen toch? waar is u reedlijckheyt?
Waar is toch u verstandt, dat ghy dus wort verleyt
Van homoet onbetoomt wt het besteck van reden,
Die 't u zo klaarlijck seyt, dat die, die ghy zijt heden,
De selfde niet en zijt op morghen? Wat zijn wy?
Niet grooten, niet met al: want spieghelt u aan my,
En aan mijn Troyen daar 't zo korts med' is verloopen:
Op gist'ren stondet hooch, nu leyt het daar aan hoopen
Van asch en puyn ter neer: en dat ick gist'ren was,
Dat ben ick nu niet meer. Nauw'lijck een handt vol as
Soud' ick van dese plaats, die my komt, moghen draghen,
Oft ick soudt eerst den Grieck, mijn vyant, moeten vraghen.
Hoe kent verloopen? laas! vertrout dan 't dart'le luck,
Dat dien dan helpt om hooch, dien helpt het weer ten druck
Op morghen onversiens. Rampsalighe Vorstinnen,
Mijn kind'ren, kind'ren! laas! wat sullen wy beginnen?
Wy dochters! die van eeuw' tot eeuwicheden vry
Gheboren zijn? en worden nu de slaverny
Ghemaackt heel eyghen, die ons wt dit Rijck met schanden
Vervoeren sal ten toon in vreemde verre Landen.
Polyxena mijn kindt, Cassandra ware maacht,
Dien selfs Apollo heeft om hare min ghevraacht,
Wat zijt ghy Troysche toch eylacy nu gheworden?
Voetveghen moeder van den homoedt, die wy porden
En dreven selver aan tot 't wterste bederf.
Wy zijn slavinnen, en van 't Coninglijcke erf
Zijn al mijn kind'ren en kindts-kinderen versteken.
Poly.
Mijn moeder wat kan ons toch waarders nu ghebreken
Als vergenoeging, en gherustheyt in de staat
Van teghenwoordich?
In schijn noch inder daat
Niet waarders, ick bekent: dan wie ken verghenoeghen
Zo wel aan teghenspoet, nu 't zo de Goden voeghen,
Als aan het weelge luck, als aan de trotse pracht,
Als aan der volck'ren dwang en Coninglijcke macht
Vol alle weelicheyts? die voor den dach van morghen,
Al stondt het ongheval voor deur, gheen mensch doet sorghen,
Die toch gansch achteloos, staar-oogend' op 't gheluck,
Denckt na geen swaricheyt voor hy is inden druck
Door eyghen reuck'loosheyt ellendelijck vervallen,
Ghelijck wy zijn van groot gheworden niet met allen.
Och of het Troysche huys gheworden was tot niet.
Veel arger isset, want wy 't eyndt van dit verdriet
Noch niet en sien.
O Goon wat sullen wy beginnen?
Daar zijn de Griecken.
Vlisses. Andromache.
Leyt 't ghevanghen volck na binnen.
De kind'ren Priami, zijn vrouw' met al haar sleep
Vaartse terstont aan boort, want daatlijck koom ick 'tscheep
Met al de Griecken. Hout, toef wat, dat ick beschouwe,
Of hier 't ghetal al is van de ghevanghen vrouwen,
En kinderen. Ick mis, dunckt my, Astianax.
Leyt dese voort. Dat ghy Andromache my stracx
Den over-bleven soon van Hector, 'k meen u jonghen,
Weer brengt te voorschijn.
Ick en weet hem niet.
Ghedwonghen
Zal ick 't doen weten u.
Doen weten? nummermeer
Vlysses sult ghy my tot 't geen ick niet begeer
Door driegen dwingen. Neen.
V niet door driegen dwingen?
Neen, ghy Vlysses niet, door geenderleye dinghen.
Vlys.
Welck' overmoedicheyt. Wie meent ghy dat ghy zijt?
Andromache. De vrouw van Hector in zijn tijt.
Een dapper oorlooghs man, de kloeckste der Troyanen,
Die my, zijn vrouwe, plach in 't leven te vermanen,
Dat ick tot geender tijt sou buyghen voor een Grieck.
Ick ben de vrouw' dies helts, die manlijck met den pieck
De Griecken rugghewaarts deed' deysen van de wallen.
Of Hector leefden noch, wat waart ghy? niet met allen.
En nu Astianax dien hadt ghy, wat wast dan?
'k Soud' met hem leven als Achilles met u man.
De strijt is wel verdeelt: Achilles om te hind'ren
Mijn Hector, mannen doen. Nu kind'ren tegen kind'ren.
Vlysses met verlof, uw' tytelen van eer
Gheset ter zy, wat zijt ghy als een jonghen meer?
Ghy doon mijn lieve soon? dat sult ghy niet beginnen.
Of ghy sult dese vrouw', my seg ick, eerst verwinnen.
Ghy zijt verwonnen nu, onnodich is die strijt.
Waar toe dus moedich noch?
Zo moedich u ter spijt.
Vlysses het is waar, dat, daar 't is te verrechten
Met kaack'len, daar zijt ghy een man, maar daar 't met vechten
En herticheyt te doen is, die u toch ontbreckt,
Men weet wel wat een man Vlysses daar verstreckt.
Achilles wapenen die Ajax toebehoorden,
Die wondt ghy, maar waar meed? met wercken of met woorden?
Met der daat.
Met woorden. Als een wijf
Schickt u Vlysses oock den pansart om het lijf.
Bequaam zijt ghy om met den gulden helm te proncken,
Maar om te stryden niet.
Andromache is droncken.
Neen, droncken ben ick niet.
Wtsinnich dan en dol.
Oock niet Vlysses. Maar mijn moedt tot boven vol,
Barst wt.
't Is al te veel.
Te veel? Ick spreeck de waarheyt.
Gy schelt, en 'tpast u niet.
't Past, of't past niet, geen swaarheyt.
Ghy doon mijn lieve soon?
Eens vrouwen vuylen mont
En acht ick niet, veel min haar laster onghegront
Deert yemant aan zijn eer; noch my u schemper spreken.
Vat haar.
Vat haar?
Ja vat.
Ghy bloet.
Waar is versteken,
Segt datelijck, u soon?
Indien stijfsinnicheyt,
En moederlijcke liefd' oyt sonder onderscheyt
Te samen zijn ghemengt gheweest in moeders harsen,
Zo zijnse daar. Dat ghy Vlysses soeckt te parsen,
Door drieghen en door dwang, wt my, dat ick u sou
Mijn soontjen wysen. Neen. Van leest ben ick een vrou.
Maar die my meent te zijn kleynhertich als de vrouwen,
Die ken my niet. Hoort hier, dit moet ghy my vertrouwen,
Dat ick in 't vrouwe lijf een mannelijck ghemoedt
Bebolwerckt hou wel vast, zo dat ick niet een voet
Voor al de Griecken, 'k laat Vlysses staan, wil wijcken.
Ick sal 't besoecken.
Wel mijn moedicheyt sal blijcken.
Krijghs-luyden breeckt het al van boven wt den top
Tot inden grondt, vernielt en delft de graven op,
Laat self de dooden niet in d'onder-aardsche huysen
Berusten, ruckt haar wt haar akelighe kluysen,
En werpt de rompen op tot aas van 't wilt ghediert.
Ghy die der groote Goden Kercken niet gheviert
En hebt, maar die verdelght, sult, denck ick, oock wel durven,
Na uw' manhafticheyt, de graven der versturven
Bestormen. Zo wel aan, aanschout ghy dit, o Goon!
Zo Griecken, zo, bevecht de weereloose doon.
Vlysses! och, laat af! laat af! en laat berusten
Mijn Hector in zijn graf. Wat mach u bloedt-dorst lusten?
Eerste bdriif. Vierde toneel.
Astianax. Andromache. Vlysses.
Angstval'ge kint, O Goon verhoort mijn klacht.
Hier is de jonghen.
Och wat sult ghy doen.
't Geslacht
Van Hector door zijn doodt nu t'eenemaal wtroeyen.
Mijn moeder!
Och! sal u zijn kintscheyt dan niet moeyen?
In 't minste niet. En dat om dat hy is de soon
Van Hector en van u. Siet daar ick sal hem doon,
Op dat door dit gheslacht, wt hem en u ghesproten,
Der Griecken bloedt tot wraack niet weder word' vergoten.
Daar is u jonghen.
Wat Goon? Gaat leyt haar voort
Gheketent binnen.
Wraack!
Ja wraack! Vaart nu aan boort,
De Griecken moghen nu van Troyen haar met eeren
Verwinnaars roemen, en wel sorg'loos t'huys-waarts keeren.
Eerste bedriif. Viifde toneel.
Ghemeenlijck ist gherucht veel wackerder te voet,
Wat ong'lucks brieven draacht, alst immers anders doet
Wanneer 't van 't bly gheluck wort vrolijck afghevaardicht.
Want 't heeft in Troyae krijgh hem neghen jaar ontwaardicht,