floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
En riep met heesche keel de krijgslien van de strand.
De vloot gaf drommels uyt den anderen tot bystand.
Neptuyn die schudde vast, met sijner gaffel dryetand,
's Muurs oude grondvest, die soo diepe wortels schoot.
De priesterschap verbaest, en al bestorven vlood
Om troost na d'outers toe, na Godgewijde drempels:
Maer al vergeefs, helaes, sy vonden alle tempels
Verlaten van de Goon, van haylighdom, het koor:
Sy wieroockten te spa: geen' Godheyd gaf gehoor.
Daer spoockten met haer' toorts de wreede Raseryen,
Met slingerslangigh hayr. men sagh aen alle syen
De stad ten val gedoemt. soo raeckte hy in sijne eer:
Wat Ilium ontnam dat gaf hem Argos weer.
De Veldheer most sijn' tong tot groote kosten huuren,
En self sijn' wreedheyd en moordadigheyd besuuren
In Aulis aldereerst: doen op der vorsten beê
En dwang hy Iphigeen most haylgen Hecate.
Een burger die 't mishaeghde, en aensagh met verwondren
Most vluchten, en bedruct sijne huysgoon noch sien plondren
Door krijslien, heymelijck by Calches opgeruyt:
Die sey noch dat dees straf ontstond door Gods besluyt.
d'Atryden weten 't wel dat Thestors soon een schelm is,
En evenwel, vermits hy hun een stalen helm is
By dees' gelegentheyd, misbruyckense sijn' dienst,
En boosheyd tot hun wit: maer op het ongesienst
Soo sullense den boef en booswight eens verschoppen,
Gelijck de kinders doen hunne afgesleurde poppen.
Myn broeder heeft den boef gekeecken door en door,
Van voetsool tot de kruyn, en quam syn' lagen voor
Tot der Argiven heyl, en hiel met kracht den teugel,
Tot hy den eenen voet arghlistigh in den beugel,
En door des veldheers heup kreegh steun van stegelreep.
Nu doet hy 't Dorisch ros eens draven na sijn sweep,
En luystren wonder gaeu na'et prickelen sijner sporen:
Nu ryd hy die hem reê, en heeft alree gesworen
By Palamedes dood. wat raed? de tyd is kort
En hoemen langer draelt, hoe 't quaet noch arger wort.
De radeloose neemt het reedste tot sijn voordeel,
Niet so hy wil, maer magh. so Nestor over 't oordeel
Mocht sitten, mogelyck viel 't vonnis niet so swaer.
't Was winst genoegh, indien wat tyds gewonnen waer:
So hem de vierschaer sloegh in endeloose boeyen.
Achilles midlertyd die koster onder roeyen:
d'Oploopentheyd des volcx mocht koelen: 's veldheers haet
Versachten: Nauplius sou spreken voor syn zaet,
En wettige' erfgenaem, en tredense onder oogen,
Die willens wetens dus uytstroyen dese loogen.
Oates 't voeght u best te dingen voor u bloed.
Ga Agamemnon aen, en gryp hem in 't gemoed:
Betuygh hem hoe het stryd met aller rechten orden,
Dat yemand, wie 't oock sy, sal van sijn' vyand worden
Veroordeelt: en versoeck ernsthaftelyck, dat hy
Gedoogh dat Neleus soon, met d'overige dry
Ter vierschaer ga: misschien sal hy 't uw' beê vergunnen
Uyt schaemte, en oock om dat seer licht dry rechters kunnen
Vermeestren 's vierden stem. dits 't naeste dat ick weet.
Ick spoey my binnen. och d'Atrijden sijn te wreed!
Dies ben ick hopeloos, en vrees een droevigh ende.
Jupyn uw' broeder vrye, en al sijn haters schende.
AGAMEMNON. OATES. LYFKNECHT.
D'Eubeërs krijten vast: wy maecken 't langs hoe grover.
Het moeter evenwel nu onder door of over.
Hier geld geen aerselen. de kans is al gewaeght.
Ghy die als oppervorst de bijl van 't leger draeght,
En sijt geboren tot het staf en scepterswaeyen:
Wilt door uwe heusheyd doch ons onbenoegen paeyen.
De rechters spannen vast de rechtbanck, en te gaer
Mijn' broeder dreygen met het uyterste gevaer
Van 't leven, en van ouds op hunnen vyand nijdigh,
En hatigh, dragen sigh in 't oordeel te partijdigh.
Schut dese onbillijckheyd, en weertse door uw' macht.
Ghy spreeckt te spa. de saeck is nu te veer gebracht.
De rechters sijn gelot. hy salse erkennen moeten:
Maer vind ghy 't goed, men sal 't geen strengh schijnt wat versoeten
Met noch een' vierde stem. wy stellen 't aen uw' keur.
Kies die u best gevalt, en draeg ons yemand veur.
Dit ampt voegt Nestor best.
Mijn lijfknecht sonder beyden
Seg Nestor aen: dat hy in 't recht den twist help scheyden,
En voeg by d'andre dry sijn' wijsheyd, datter niet
Onbillijcx in dit stuck uyt toorne, en sucht geschied.
Sy wanen ons het werck met listen t'onderkruypen,
Maer 't is de doodsnack, 't sijn d'Eubeërs laeste stuypen.
De saeck is so doornaeyt, en so beset in all's,
Hy raeckter eer niet af, 't en kost hem sijnen hals.
De kling die moeter deur, het sy men 't recht of krom schout:
Ja eer de rechtbanck sweegh ick goot een tong van stom goud:
Dat honderdoogigh hoofd, die wachter ben ick moe,
En Argos Argus haet alwaer 't maer om de koe,
Die tot den buyck toe treed in frissche klaverweyde.
Ick sie, ick sie den beul 't swaerd trecken uyt der scheyde:
Den ouden hondsvot vast staen zidderen voor den slagh:
Daer leyd de grijse kop, 's Lands uytgedient gesagh.
ULYSSES. NESTOR. THERSITES. DIOMEDES. REY VAN PELOPONNENSERS EN
						ITHAKOISEN. CALCHES.
Ghy heeren die te gaer op Agamemnons heeten,
Om Palamedes saeck ter vierschaer sijt geseten,
U allen is bekend het grouwelijck verraed,
Gebrouwen tot bederf van den gemeenen staet:
En hoe d'Eubeër vorst, uyt Nauplius gesprooten,
Het toegesonden goud meyneedigh heeft genooten
Van koning Priams spie, en listigh omgekocht
Vele hoplien, en so 't heyr al meer en meer gebrocht
In 't uyterste gevaer, van onder Trojens wallen,
Voor 't kriecken van den dagh te worden overvallen:
Dewijl de misdaed dan so klaer en helder blijckt,
Ontbreeckter datter voorts een wettigh vonnis strijckt,
En na'et begangen stuck den schuldigen doe boeten
Sijn' welverdiende straf. ghy rechters sult dan moeten
Aenwijsen met uw' stem, wat hem word opgeleyd,
Die sigh bewegen liet tot so vervloeckt een feyt.
Dat Nestor sigh verklaer.
Ick wens, genadige heeren,
Dat wy door 't oordeelen nocht quetsen, nocht verseeren
Den schoon gebloeyden staet: maer datmen liever hel
Tot matigheyd, als al te streng een vonnis vel.
Wat seyd de grijse man? ghy suft, o oude vader.
Geen' strengheyd is te hard. het is een landverrader,
Een overgeven schelm: vind sulck een by u heul?
Laet my' er meê begaen, en haylightme tot beul.
Ick heb voor lang gewenscht den booswicht aen te randen,
En tot elcx schouspel hem te villen met mijn' tanden.
Thersites hou gemack, en spreeck op uwe beurt.
Ghy vader Nestor, dat ghy 't leger niet gesteurt
Wilt hebben nocht gequetst, is lof en prijsens waerdigh:
Dat acht ick sal geschien, indien wy heel rechtvaerdigh
Afhandlen dese saeck, en laten 't recht geschien,
En niemands bloed, nocht stam, nocht mogentheyd ontsien:
Want sooghe dese straf wilt swacken door verschooning,
En door de vingers sien, die 't outer en de wooning
Uyt goudsucht heeft belaeght, en dragen u als tolck
Van sulck een schendigh stuck: gewisselijck het volck
Sal t'samenrotten, en vergaren in veele hoopen,
En morren: datmen laet de grootste schelmen loopen,
En die handdadigh sijn aen kleene sonden, hard
Ter straffe vordert, en de goe' gemeente zart,
En als by d'ooren treckt. het krijgsvolck sal ons hoonen,
En roepen: dat wy sijn aensienders van persoonen:
Of dat wy 't met hem staen die sulcke netten breyd.
Daer dient wel opgelet. het geen Ulysses seyd
Is niet dan al te waer. laet dees sijn' schuld betalen,
Eer datwe op onsen hals der hoplien ongunst halen.
Ick sie veel swarigheen, en vind my al bevreest,
En ducht niet sonder reên, dat duysendhoofdigh beest,
By dees' gelegentheyd, en onder Trojens vesten.
De vader die word kindsch. men houd'et hem ten besten.
Wat uytspraeck hoeftmen hier? hy brengt sijn vonnis me.
Om 't heyl van 't vaderland verguntme dese beê:
En by u selve proeft, en overweeght mijn seggen,
Of't ongeraden waer d'Eubeër vorst te leggen
In eeuwige hechtenis, op datmen niet en maeck
Sijn overoud geslacht verblind door heete wraeck.
Hy heeft een' langen sleep van hooghgeboren magen.
Sijn vader Nauplius, als wy in Aulis lagen,
Sigh in gedienstigheen niet weynigh queet, en bood
Al wat hy bieden mocht tot redding van de vloot,
En Palamedes dienst ging boven elcx vermoeden.
Voorgaende deughden met een schelmstuck te vergoeden
Is Griecken ongewent. een' schandelijcke daed
Wischt alle weldaên uyt. voorlede vroomheyd baet
Geen' mensche, die van aerd verwisselt, en verwandelt,
Sigh aen 't gemeen vergrijpt, en met den vyand handelt.
Noch' reecx van oud geslacht, nocht stam, nocht adeldom,
En word hier aengesien, noch' buyght de wetten krom:
Want raeckte dit in swang, en waer die dagh geboren,
Wat souder tegens staen, so liep de staet verloren.
En om in hechtenis te brengen Palameed:
't Heeft veel bedenckens in, en stryd met onsen eed
Voor eerst, die ons verbind, dat sulck een mensch moet sterven,
Die schuld heeft aen verraed, en al 't gemeen bederven.
Daer na so kan geen' plaets versekeren genoegh
Een' vorstelijck persoon: men tracht of spade of vroegh
Naer sijn' verlossing, en men soeckt de wacht te krencken:
Men houd het vaderland in onrust, en bedencken:
Men graeft de muren door, of draeght hem in een' kist
Voor boecken uyt: men veynst, men hangelt, en men vischt
Om toorens, en om gracht: of eermen het kan riecken
Kryght een gevangen heer, gelyck een vogel, wiecken,
En over zee en zand sweeft heen door d'ope lucht:
Als de Cecropische Dedael sigh gaf ter vlucht:
En van sijn' vangenis, waer in hy sat versteecken,
Ontbonden, past syn leet en ongelijck te wreecken,
Hetgeen hy waent en droomt dat sigh is aengedaen:
En derf al wat hy denckt aengrypen en bestaen.
Meer dingen ick verswygh die stonden te besorgen.
Ontsla u van die vrees, door vaste en wisse borgen.
Wat borghe is mans ghenoegh?
Achilles gheef sijn woord,
En Ajax. wel wats dit? wie komt ons hier aen boord?
Het is de goe' gemeent.
O Goddeloose treecken!
Wat seght ghy? 't is het volck dat heefter in te spreecken.
Wat seydter 't leger toe? koomt geef uw oordeel dra.
Sal Palameed de landverrader sterven?
Dat is de stemme Goods. ghy rechters neyght uwe ooren,
En stemt met uw' gemeent, of vreest der Goden tooren.
Men lever hem den volcke.
Ick stem 't.
Thersites oock.
Argivische landou, myne oogen sien den roock
Opgaen van uwen brand, en Calches ondertusschen
Die wieght het volck in slaep, en niemand tracht te blusschen
Het vier, dat in sijne asch vast smeult, en heymlijck smoockt,
En die u hoeden sou, die is het, die dit stoockt,
En uyt bysondren wrock geeft voedsel dese vlammen.
Roemt op geen' lange ry van oude vadrenstammen,
Op hoven schoon van bou, noch steden trots van muur:
Men sloopt men slecht'et al op dese onsalige uur:
Men velt geswind ter neêr, wat langsaem is geklommen.
Gaet Griecken ruckt om veer die suyl der vorstendommen,
Den Atlas, die 't gebied met sijne schouders schraeght,
En onverwickelyck dat groot gevaerte draeght:
Die onlangs heeft gevryd uw' dierverpande steden.
Gaet Griecken, smoort de siel van uw' gerechtigheden:
Verworght uw' trousten raed in so veel ongevals:
Uw' vryheyds voorspraeck ruckt de tong uyt synen hals.
Myn' siele smelte aen lucht, en Pylus myne beenen
Ontfange, eer dat ick hoor der Griecken val beweenen.
Ach! waer toe of der Goden onbescheyd
Befaemde deughde hier rust en vreê ontseyd,
En sonder staf, en aerselen doet gaen
So steyl een pad, so wilde en woeste een' baen:
Door kreupelbosch, door wegen ruygh begroeyt,
En onbestraet: daer elcke stap vermoeyt
Een' arbeydsaem' hardvochtigh' man geteelt
Om barrevoets geschoeyt te gaen met eelt:
Daer vrou natuur gesaeyt heeft scharp gesteent,
Dat sweeten doet selfs reusen langgebeent:
Daerme' eensaem dwaelt: daer sonder spoor of pad,
Voor 't oogh geen' spits verrijst van vleck of stad.
Soo swaer een' wegh, van 's Hemels hoogen trans,
Dreef Junoos wrock den basterdsoon haers mans
Geweldigh in: 't geklater van haer' sweep
Van kindsbeen af sijn' grove krachten sleep.
Voor d'eerste proef't wicht met sijne handjes greep
Twee slangen aen, die 't flucx te barsten kneep:
De voester schepte haer' doodverw, en sagh stom
's Kinds vuystjens swart van adders om en om.
Sijn' stiefmoer staegh raest op Alcmene beus:
Als sy hem siet van Hydra, leeu, en reus,
Van Diomeed, Busyr, en stier, en beer,
En Kakos moord met sege komen weêr:
En gespen, tot verwondring sijner eeu,
Om sijne borst de slang, en fieren leeu:
Geharrenast, onvergeleecken held,
Met die hy vreesde, en moedigh had gevelt.
Wat grouwelijck wat schrickelijck gedrocht
Lucht, Zee, en aerde in 't licht te voorschijn brocht,
Dat leyd gekneust. elck Hercles daeden prijst,
Waer Phoebus glans verguld 's Aerdbodems lijst.
De faem sijn roem voert over alle zeen.
Sijn' Godheyd word kerckplechtigh aengebeen:
Van daer de Son de beyde mooren verft,
Tot daerse daelt, en in de baeren sterft.
Maer endelijck so breeckt hy met sijn' knods
Ter poorten in des onderaerdschen Gods:
Der schimmen ryck na boven open lagh:
't Sprietooghter al geslagen van den dagh.
Van derwaerts hy opdondert onversaeght,
En voor sigh heen den swarten rekel jaeght:
Viert, kort, en vlyd de keten met syne hand,
Waer mede hy fors den dryekop leyde aen band.
Met sweem de Son, en 't licht ontsonck syn' siel,
En als een kleed de nacht op 't Aerdryck viel,
Van schrick en vrees. hy dreef den grouwel voor,
En voerde hem so de Griecksche steden door.
So had de vuyst van Hercules geklemt.
Men sagh nu Aerde en onderaerdsch getemt,
Als hy syn hoofd door 's Hemels nave stack,
En onderschoorde het licht gestarrent dack.
Alcides deughd genoot dit tot haer' loon,
Dat hy om hoogh met d'eeuwigheyd der Goon
Omtogen werd: en slaende 't hoofd om leegh
Roock 't wieroock, dat van d'outers opwaerts steegh.
Alcmenaes soon, die sulck een' glori kreegt,
Wat baetet dat ghy 't Aerdryck hebt geveegt
Van ongediert, van menigen tyran,
En dat de Goon u bruyckten tot hunn' wan?
Als zedert uw' vergoding d'Opperhel,
Na ouden aerd, wat grousaem is, en fel,
Weêr heeft geteelt, en rockent enckel quaed:
Als 't onkruyd weêr vertreed het edel saed?
Och! of ghy noyt van ons gescheyden waert.
Och! had ghy doch gestaeckt uwe Hemelvaert:
So sou ons' borst niet suchten na om hoogh:
Noch' tranendou neerbigglen uyt ons oogh.
So souden wy niet derven d'oude vreughd:
Noch' treurigh sien, hoe d'hooghgemelde deughd
Soo overvalsch beticht word en beklat:
Hoe 't hayligh bloed 't meyneedigh sweerd bespat:
Hoe d'oppervorst, en aller guyten tolck,
Dat edel breyn ten roove geeft aen 't volck:
't Welck opgeruyt, door vorst en priesterhaet,
In syn bederf met blyschap weyen gaet.
Nu raest en woed d'onwetende gemeent,
En onse staet voorbochtigh overleent:
Thans alsme' ontwaeckt, en slaet sijn dolheyd ga,
Komt naberou, en klagen veel te spa.
T'hans als 's mans deughd na logens mist en damp
Opbeurt het hoofd, en blinckt als 's Hemels lamp,
Dan sal 't gehuyl betuygen wie hy was:
Maer te vergeefs bevochtigen syne asch.
De vyfde handel.
BODE. OATES. NEPTUYN.
Vervloeckte, afgryselycke, en deerelycke moord,
Verfoeylyck schellemstuck, waer heeftmen oyt gehoort
Van sulck een grouwel? kan den Hemel dat gehengen!
Wie sagh doorluchtigh bloed oyt schandelycker plengen?
Die neerlaegh ons verhael: vertel van stuck tot stuck
Myn broeders uytgang, en beklaeghlyck ongeluck.
So flucx de rechters na veel overlegs ten lesten
Hem gaven 'skrygsvolcx grim, en hevigheyd ten besten,
Teegh al de Pelopeesche, en Ithakoische schaer
Na's opperhoofdmans tent, en legerplaetse, daer
Men Palamedes hiel versekert, en gevangen,
En paep Eurypilus hem sterckte, om syne gangen
Te strecken na de dood getroost, en wel gemoed.
Met so spreeckt Calches: ghy die onser aller bloed
En leven op een prys geset hebt, en u mercklijck
Besondight, en misgaen aen 't wereldlyck, en 't kercklyck:
De goedige gemeent die vordert u tot straf:
Uw' jongste tyd is hier, dus breeckt dit marren af.
d'Eubeër vorst die rees van daer hy was geseten,
En sprack: o mannen die verhit syt en gebeten
Op myne onnooselheyd, wat is dit voor een' wys',
Dat veertighjaerge dienst, en soo veel slavernys,
Met stortinge van bloed vergolden word in 't ende?
Sy kreten: landverraer, Jupyn uw' meyneed schende:
Ghy hebt uw' vonnis wegh. hy sweegh, en trad voor heen.
Syn' rechte syde quam d'Aertswichelaer bekleen,
De slincke Eurypilus, en schenen sigh t'erbarmen.
Een Cephaleensch soldaet recht voor hem op sijne armen
't Quansuys meyneedigh goud droegh in een' beuckelaer.
Soo ging hy moedigh, en met voegelijck gebaer:
Bedrommelt, en bestuwt van krygslien, en van trossen,
En vorderde syn tred na Idaes hooge bossen.
Een heuvel ryster aen den voet des berghs, die schuyn
Groeyt als een schoutooneel: van wiens verheve kruyn
En toppunt, als de vloot werp 't ancker in dese haven,
Een' kerck de Son gewyt, geciert met rycke gaven,
Verstreckte een' baeck in zee: vermits de Godt, die korts
Voor d'ooster gevel braef te pryck stond met een' torts:
Wiens goude flonckervlam natuurlyck scheen te lichten,
En dagh te senden op der menschen aengesichten.
Nu leyd dat schoon gebou geschonden, en ontsloopt,
En d'haylge steenen hier en ginder opgehoopt,
De voorige heerlyckheyd besteenen en beschreyen.
Ons' krygsvolcx moedwil in die Godenprael ging weyen,
En brande en blaeckt'et al. d'aertswichelaer stond stom,
En loegh om 't plonderen van Phebus heylighdom,
En grenickte, als hy sagh, hoe 't schuym der menschen vayligh
Een schouspel maeckte van den Phrygiaenschen Hayligh.
Dese eertyds een' gewyde en afgekeurde plaets,
Nu een verspogen vloeck, na 't woeden des soldaets
Ten vadermoord gedoemt, met grouwelycke woorden,
Vast grimmelt van het volck, dat swart van allen oorden
Hier dringt, en t'samenschoolt, en Idaes steylheyd leeft
Van menschen, daer de bergh een open uytsight heeft
Op desen heuveltop: ontallyckheyd van sielen
In syn' Cypressen, en geboge tacken krielen,
En beven in de blaên. wat isser een gewoel:
Een yeder heeft syn wit: dees draeght sich stil, en koel
In 't wereldlyck beloop, noch' weet wat hy sal wenschen,
En om te kycken volght slechts 't spoor van andre menschen:
Die braeckt syn' gal, en scharpt syn tong gelyck een pyl,
En bootst in 't spreken na den priesterlycken styl,
En scheld, en is vol viers, en groeyt in 's naesten schennis,
En word al heel bereen van yver sonder kennis,
En dorst na'et edel bloed: een ander ruym soo flaeu
In tegenyveren, uyt vreese van het graeu,
Sigh intoomt, en met rou het treurspel komt bekycken,
En 't voorspel tot bederf der Europeesche rycken:
Een eenigh swyger weegt de wereld in een' schael,
's Volcx sotterny belacht, en treurt om 's lyders quael.
De domme menighten hare handen t'samenklappen,
Met dat hy als een leeu grootmoedigh aen komt stappen,
En klimt den heuvel op, eer dat hem yemand verght:
En staende op 't opperste, na'et rysende geberght
Dat statigh aensicht wend, waermeê hy onbesweecken
Plagh in Mycenens sael voor 't hayligh recht te spreecken,
En voor den Grieckschen staet te dingen met syn tong.
Het nieusgier volck, door 's mans vrypostigh wesen, hong
In twyffel, of hy met den hals syn' schuld sou boeten,
Dan ofmen door genade het vonnis sou versoeten.
Myn' borst die klopt, en schric myne aendacht breeckt en stoort:
Doch vaer ghy niet te min met uw' vertelling voort.
So staende in 't openbaer, met opgerechten hoofde,
O mannen, seyd hy, of uwe heusheyd noyt geloofde
Al 't geen de valscheyd heeft van landverraed erdicht,
Dat was mijns harten wensch. 'k heb volgens mijnen plicht
Gants vroom, en ongeveynst, en opentlijck gehandelt,
En sterf een oprecht Grieck, gelijck ick heb gewandelt.
Uyt had hy, als daer op van wedersyden hem
De priesters by de Goon verbaden met hunn' stem,
En steenden overluyd. na'et sluyten der gebeden
Soo weeckense af verbaest, en gaven sigh beneden.
Hy met sijn dienaers hulp, getroost, en wel te moe,
Bereyde sigh ter dood, en tot de middel toe,
Ten halven lijve naeckt, in 't uyterst van sijn lijden,
Sijn' lijfknecht oorlof gaf, die treurigh trad ter sijden,
Na d'alderjongsten dienst. daer stond de Deughd geciert
Met ware onnooselheyd, van 't leelijck ongediert
Begrenen en begrimt. de beestelijcke krygers
Van menschen nu veraerd in luyperden, en tygers,
Van reedlijckheyd ontkleet, beseten van de wraeck,
En felste Rasery, beving een grager smaeck.
Na'et Goddelijcke bloed. sy knarsten op de tanden.
De gramschap saghmen uyt hunn' dreygende oogen branden:
Die gloeyden vreesselijck, gelijck als koolen viers:
En nu verkroopt van toorne, ontsint, en vol getiers,
En vloeckens, als den haet hunn' krachten had geslepen,
De grouwelijcke beuls, en duyvels steenen grepen,
En blixemden met macht op desen vromen vorst.
Ick sagh den eersten steen afstuyten van sijn' borst:
Den tweeden van den slaep sijns hoofds, en hoorde klincken
Den slagh van 't beckeneel. terstond verging hem 't blincken
Van 't eerlyck silverhayr. dat achtbare gelaet
Werd jammerlyck van bloed besprenckelt, en begaet.
Met seech hy swymend neêr. de Godvergete boeven
Die hagelden so lang, tot datse hem gants begroeven,
En smoorden door 't gewicht van steenen meer en meer,
Gelyck als Bacchus rey ging rasende te keer
Den soeten Harpenaer, die vogelen kost locken,
En dieren, en 't geboomt, met tortsen steenen stocken:
En morselden syn vleesch met allerley geweer:
Soodanigh was het end van desen wysen heer:
Als 't reuckeloose volck toevliegende, op ging krabblen
Het bloedigh puyn, en om de wreede steenen grabblen:
Dees uyt nieusgierigheyd, en die uyt encklen haet,
Op dat syn' dolligheyd, en moordlust werd versaed.
Veel dooptender in 't bloed de vochtbesweete doecken,
En wrongen 't uyt in wyn, en soopen 't op met vloecken,
En nooden juychend tot d'onmenschelycke feest
Hunn' spitsbroers van dien God, en selven tuymelgeest
Gedreven en geraeckt. den Hemel stroock uw' sinnen
Met troost, om door geduld dat onheyl te verwinnen.
Grootvader leghtghe dood in d'afgrond, noch' gevoelt
Uw' Godheydt 't ongelyck uws nae neefs. koom en spoelt,
En wasch het aerdryck weer van d'oude grouwelvlecken.
Uw' gramschap kost wel eer der bergen kruynen decken,
En tot uw broeders wraeck, de menschen en het vee
[Doen Pyrrhe en haer gemael niet sagh als baere zee]
Verdrencken, en verdoen: uw hoofd nu op wilt steecken,
En toon u logh noch traegh, om straf en streng te wreecken
U selven, en uws bloeds geleden smaed, en hoon.
Koom handhaef u geslacht, en d'oude sluyerkroon
Van koning Nauplius: op datter door uw oordeel
Noch blyck, dat Godensaed heeft boven andre voordeel.
Neptuyn
Myn soon die 't broederlyck en deerlyck ongeluck
Besteent, schep moed, en toom, en matigh uwen druck.
Syn' dood so onverdient, als staet, en landbederflyck,
Roept wraeck, en maeckt syn' naem roemruchtbaer, en onsterflyck.
De dappere Ajax en Achilles blyven stout
Bewaerders van het lyck, tot datmen namaels houd
Syne uytvaert, als syne asch met tranen word begoten,
Van Cadmus borgery, de schreyende Boeoten:
Wanneer de toeloop van 't by hem verdedight volck
Syn' sterflyckheyd verselt ter onderaerdsche kolck,
Verwelft met elpenbeen, verdeckt met marmorsarcken:
Daer Themis antwoord geeft, en in haer' kerck der kercken
Het wieroock voor haer smoockt. dicht aen de voeten van
D'aenbedelycke maeghd, men desen grooten man
Een goude pronckbeeld recht. De Griecksche Joffers bringen,
En leenen tot dees' prael hare afgesteecke ringen.
Alreede sie ick staen den Hayligh hallef naeckt,
Vrypostigh als een held, die voor de vryheyd waeckt:
Beteeckent door den hoed, bewaert soo sorrighvuldigh
Met d'eene: d'andere hand, aen Trojens goud onschuldigh,
d'Handvesten, toevertrout 't gewyde parckement,
En zegels gade slaet, op datse niemand schend.
D'eerwaerdige Godes 's mans deughden schynt te vieren,
En deckt syn' grysen kop met haylige laurieren:
Terwyl hem vreeslyck lyf en leven word ontseyd
Van 'tgrimmigh ongediert: op sijne onnooselheyd
[Gemat van ouderdom en veertighjarigh worstlen]
Als op een' vetten roof met opgesteecke borstlen,
Met manen versch geschud, en muylen opgespart,
Gebeten, en verhit. syn fiere moed die tart
'Tvierspouwen van den draeck, eene onrust sijner eeuwe,
Het huylen van den wolf, het brullen van den leeuwe,
'T schuymbeckende everswijn, het naer geloey des stiers,
Het grynsen van den beer, 't gebries eens tygerdiers.
En 's luyperts tandgeknars. so leeft sijn' faem de jaren
En eeuwen door in spyt der vadermoordenaeren:
Die Phoenix sijner tyd: en hoe de nyd meer bast,
Hoe minder hy versaeght, hoe hooger dat hy wast.
'T is billyck dat syn roem, en lof ten grave wt swelle.
AEolien hem wyd, en haylight een kapelle,
En jaergetydigh feest: en set op 'thoogh outaer
Syn beeltenis met sang, en deftigh kerckgebaer.
De priesters met hun pracht, en blinckende gewaeden
Hem offrende, haelen op syne heerelycke daeden.
Maer groot is 't jammer, en beschreylyck 't ongeval,
'T welck om een vroome siel gans Griecken treffen sal:
Groot is d'ellende daer syne haeters sich in wicklen.