floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Daer staet: mijn God zijn barmertigheyt excellent
My zal voorloopen, want wt ons goets voor hant niet
Es; dus zeght Paulus: wy en zijn soffyzant yet
Te peynzene wt onslieden alleene,
Maer ons soffyzantheyt es van Gode reene.
God es diet al in ons waerct pryzelic,
Tvolbrijnghen naer zijn goeden wille wyzelic;
Dus Gods barmhertigheyt gheift eerst sroerens poghen.
Figuere.☞ Hier tooghtmen den verloren zone commende tot den vadere, met
                        een rolle: Als hy noch verre was, zijn vader heift hem ghezien,
                        &c.Lucae. 15.
Schaut figuerlic hoe de vaderlicke oghen
Den verloren zone van verre was zyende,
Gheroert tot bermhertigheyt ende verblyende,
Ieghen lopende hem op den hals ghevallen,
Cussende, zegghende: weist blye met allen,
Chiere makende, nieu cleederen ghevende,
Want dezen was doot en es weder levende,
Hy was verloren, nu es weder vonden hy.
De zaligheyt es, naer Davids vermonden vry,
Verre vanden zondaers, ten ware bevrydelic
Gods toe vallende ghenade blydelic
Ende zijn barmhertigheden menighvuldigh,
Die elcken even troostelic zijn ghehuldigh.
God heift zijn kindt, Lucae int eerste staet,
Wederomme ontfanghen, Adams zaet,
Zijnder bermhertigheyt ghedachtigh wezende.
Figuere.☞ Hier tooghtmen den Samaritaen, die den ghewonden van den
                        mordenaers olye ingoot, met een rolle: Naer dat de Levijt ende priester,
                            &c.
Luce thienste zijn wy noch lezende,
Het welc ooc figuerlic mueght schauwen claerlic,
Hoe een mensche in de moordenaers zwaerlic
Was vallende, berooft, duerwont hem latende;
Een priester cam lyende, hem lettel batende,
Sghelijcx een Levijt; ne maer van Ierusalem
Een Samaritaen es ghecommen by hem,
In den wegh reyzende, hem ziende smertelic,
De welcke beroert es gheweist bermhertelic,
Zijn grief vermakende en consolerende.
Byden ghewonden zijn wy figurerende
De menschelicke nature meshaghelic,
Die vanden staet der gracyen claghelic
By den boozen gheest was dodelic ghegrieft;
Maer donhendyghe wijsheyt hevet zo ghelieft,
Dat zijn barmhertigheyt haer dede gracye.
Ten derden mueght schauwen hier in blamacye
Figuerlic hanghen sdueghs beghaerdere,
Diet verbeten schaep als warachtigh haerdere
Vanden wulf te nemen heift gheaventuert,
Op zijn schauders te draghen en ghewillecuert
Zijn zonden te verzoenen; dit es warachtigh.
Figuere.☞ Hier tooghtmen Christum an tcruce tusschen twee moordenaers,
                        met een rolle: Hy es willende barmhertigheyt, hy zal weder keeren ende onzer
                        ontfaermen ende onze boosheyt wegh doen, ende onze zonden in de diepte der
                        zee werpen.De moordenaer deis rolle: Ghediinct mijns, als ghy zijt &c.
                        Christus deis rolle: Heden zuldy met my zijn.
Micheas zeven staet: O God almachtigh,
Die zijt willende barmhertigheyt edelic
Ende onze boosheyt wegh doet vredelic,
Werpende ons zonden in de diepte der zee.
De moordenaer, qwaet oyt gheweist van belee,
Gheroert mids de raeyen van tgoddelic schijnzele,
Heift de verblentheyt, zijns zins truwijnzele,
Bekent, hem toe brijnghende een rauwigh propoost,
Zo dat Gods bermhertigheyt hem heift ghetroost,
Die elc es ontfanghende en hyze beghaert.
Nu hebdy, beminde, ghezien expaert
Hoe dat de goddelicke liefde eerzame
Heift zijn barmhertigheyt ghetooght beqwame,
Welcke barmhertigheyt voor alle verstanden
Te boven es gaende alle offeranden
Of sacrificyen, want tallen stonden ziet,
Den medicijn behouft de ghezonde niet,
Maer de ziecke in daerdtsche ontladigheyt.
Sghelijcx es de goddelicke ghenadigheyt
Principael int verghef der zonden gheleghen,
Niet by den toedoene van ouder pleghen
Als offeranden, sacrificyen kendigh,
Ofte duer eenyghe zaken wtwendigh,
Waer mede men God waent zonderlijng paeyen.
Och broeders neen, want shelighs gheest beraeyen
Onbedwonghen, vry ende vranc, onbevreest
Wilt waercken, zouckende smenschen edel gheest
In alder ghenade ende goedertierheyt.
Niet by bedwanc van vleeschelicker fierheyt,
Dan te vereenen met den zynen naectelic
Wt der liefde, zoo Paulus schrijft vulmaectelic,
Zijn eyghendom nieuwers in zouct bevlect;
Wt den welcken, om de ghierigheyt imperfect
Der offeranden, sacrificyenmede,
God wederleyt heift deze wtwendighede
En heift inghestelt Gods ghenade verheven.
Diet verwinnende al doet zuchten, beven,
Ende Gode beqwame meest es voorwaer,
Als hem eyghen tzyne ghenadigh eenpaer
Over smenschen ketyvyghe onghevroetheyt;
Om dat duer de menighte der overvloetheyt
Vanden zonden, zoude moghen by dien
Overvloetheyt van Gods ghenade gheschien
En duer dien ghehelight al zijn met waerdigheyt.
Niet duer de waercken der rechtvaerdigheyt
Die eenich mensche moght hebben ghedaen,
Maer alleene duer zijn barmhertigh voortgaen,
Welcke barmhertigheyt gheleghen es in Got.
Caerckelic wten.
Daer staet totten Romeynen een troostelic slot:
Ten es niet die wilt, tzy duer cryten of caermen,
Nochte die loopt, maer in Gods ontfaermen
Alleene dat wy menschen werden zaligh.
Ghebenedijt zy God, es Paulus verhaligh,
De vader ons heeren Iesu Christi reene,
Vader der barmhertigheden alleene
Ende God van allen vertroostijnghen vruechdigh,
Die ons in allen tribulacyen dueghdigh
Vertroost, waer duere tooght overvloedigh
In ons grootelicx zijn liefde ootmoedigh;
Want als wy noch zondaers inobedyent
Waren naer den tijt, heift Christus excellent
Voor zijn vyanden ghebeden ghestadigh.
En esser ghestorven voren onmesdadigh.
Hoe veil te meer nu, als wy sdoots zijn onsleghen,
Dats gerechtvaerdight in tbloet Christi ghedweghen,
Zullen behauden zijn van Gods toorne.
Want bermhertigheyt om tzijn te vercoorne
Staercker es om sdoots bant te ontcommene,
Dan de zonde om te verdommene;
Es de doot by eens mans schult gherezen,
By eenen heere, Iesum Christum gheprezen,
Zal overvloetheyt van gracyen dalen.
In zijn liefde en ghenade, naer tverhalen
Van Esayas drye en tsestigh blootelic,
Heift hyze verlost en ghedreghen grootelic,
Verheffende troostelic tot allen tyden.
Ghebenedijt es God int hooghste verblyden,
De vader ons heeren Iesu Christi bemint,
Die ons ghebenedijt heift, zoo Paulus ontbint,
In allen benediccyen gheestelic
Tot bin den hemelschen throone feestelic;
Alzoo hy ghehadt heift ons in beminsele
In hem voor des swaerels beghinsele,
Om dat wy heligh ende onbesmet
Voor hem zouden zijn in de liefde net;
Dies ons hem danckelic ghemaect heift ydone
Alleene by zynen beminden zone,
Waer duer ons verlossijnghe es tallen stonden
By zijn bloet, de verghevenesse der zonden
Naer trijcdom zijnder ghenaden menighvuldigh.
U lieder instruccye te my ghehuldigh
Brijnght twyfelic ducht heel in versmade,
Wt tverhael der goddelicker ghenade
Int vergheven des menschen zonden groot.
Waer blijft dan, zeght, Gods rechtvaerdigheyt bloot
Int punieren der zonden gheclagh, ziet?
Want onrechtvaerdigheyt in God en magh niet.
Twerdt den mestroosten troostelic talder huere.
Dit wert u ghetooght al claer in figuere,
Hoe Gods bermhertigheyt, tzondaers hopen,
Heift des menschen zaligheyt belopen
En den zondaer, in Adam verdomt zoot blijcke,
Weder om gherecht in zijns vaders rijcke
Ende der rechtvaerdigheyt principale
Ghegarandeirt in haer stic te male,
Datter gheenrande verdommenessen pijn
En es, voor die in Christo Iesu zijn,
Die in der ghenaden gheest Gods wandelen.
Figuere. ☞ Hier tooghtmen God de vader met een rol: Telt, weight en
                        deelt, Dan. 5. An de rechte handt zittende waerheyt, an de slijncke hant
                        iusticye, bermertigheyt ende Paeys met een rolle: O vadere, zuldy vergheten
                        ontfermertigh te zyn, &c.
Schaut, Menighrande Ingien, maer tverhandelen
Inwendigh inden gheest te begrypen pooght.
God de vader heift zijn gramschap ghetooght
Om Adams ongheoorzamigh wroeten,
Wt den welcken wy alle staerven moeten,
Zijn woordt houdende inder waerheyt accoort
Ende zijn recht inder eeuwigheyt voort,
Daer hy Adam mede besloot ende bevijngh,
Zegghende: ghy zult staerven zonderlijngh
Zo wanneer ghy mijn ghebodt hebt overtreden.
Hier op zeght God, op den mensche tonvreden,
Tot der waerheyt: telt smenschen zonden qwaet;
Tot der iusticye: weicht zyne waercken daet.
Deze duechden twee waren recht beghaerende.
Bermhertigheyt en paeys tzelve bewaerende.
O God zuldy vergheten, was Davids wten,
U bermhertigheyt vanden mensche sluten?
De mensche badt met hopelicken propooste:
Laet u bermhertigheyt commen, die my trooste;
De beken der zonden, doverhoorigh qwellen,
Druc des doots ende tverdriet der hellen
Hebben my int omrijnghen des verloren moets.
Figuere. ☞ Hier tooghtmen een fonteyne ende tlam Gods boven op de
                        fonteyne, bloedende wt de borst, met een rolle: Naer zijn bermhertigheyt
                        heift hy ons zaligh ghemaect, &c ad Tit.
Hier blijct liefde by het wtstorten des bloets
Vanden lamme, waer duere Gods gramschap slaecte
Inde wet, waer wt ontfermhertigheyt naecte
De waerheyt, elcanderen ghemoetende reene;
Want de mensche staervende alleene
Naer des woorts waerheyt, hy werdt ontfanghen
Inde bermhertigheyt wt sdoots ganghen.
Nu es die zaligheyt ende die cracht
En dat rijck ons Gods gheworden ende die maght
Zijns zoons Christi, want de wrougher claerlic
Van onzen broers, de booze gheest vervaerlic,
Es wt gheworpen, victoryeuzigh, vroet
Verwonnen duer slams bloet.
Figuere. ☞ Hier tooghtmen Paeys ende rechtvaerdigheyt by elcanderen,
                        tzwaert van iusticyen wyzende neirwaert op Christum, heb bende tcruce ende
                        ieghens hem over den duvel, ghenaemt ongheoorsaemheyt, met deis rolle: Hy
                        moeste ghelijc wezen zijne broeders in alle dijnghen, op dat hy wezen zoude
                        barmhertigh, ende een ghetrauwe bisschop tot God, ende ghenadigh zijnde de
                        zonde des volx.Hierem. 2.
God almaghtigh zoet
Naer zijn barmhertigheyt heift ons voorzien, hy
Ende ons zaligh ghemaect boven dien vry
Duer tbat der wedergheboorten vruechdelic.
Maerct hier hoe Christus hem middelaer dueghdelic
Heift ghemaect tusschen God den vadere
En den mensche, zo dat Gods recht al gadere
Int punieren smenschen zonden, als snydende zwaert
Over hem heift ghegaen, daer hy heift beghaert
Onderdanigh te stellen ziele en leven.
Duer zijn onsprekelicke liefde verheven,
Die hy ha tot zijns vaders recht pryzelic
Ende smenschen allendigheyt afgryzelic,
Waer wt paeys es gherezen staerckelic,
Zoo dat rechtvaerdigheyt ende paeys maerckelic
Den anderen ghecust hebben vredigh op tpas
In Christo Iesu, by den welcken dat was
De chyrogreffy, der verdommenessen dangier,
Gheniet, midts de gheoorzaemheyt menyghertier
Int cruus Christi, wy autentijck lezen.
Zijn broeders moest hy in allen ghelijck wezen,
Want daer hy heift ghesmaect ons pijnlicke smerte
Ghenadelicker tooght zijn goddelicke herte,
Op dat hy wezen zoude barmhertigh bekent
Ende een ghetrauwe bisschop excellent
Tot God, om ghenadigh te zyne eenpaer
De zonde des volcx zwaer.
Der ghenaden throon claer
Anmaerct, wt wiene alle gracyen vloeyen,
Die den mensche inder zonnen hittigh broeyen
Int labuer des ougst, mestroostigh, bevreest,
Omrijnght vander zonde, doot ende boozen gheest,
Niet en wilt (dan duer hem zelven) laten.
Figuere. ☞ Hier tooghtmen God den vader met een rolle: Ic zal wt storten
                        op Davids huus den gheest der ghenaden ende &c.
Zijnder bermhertigheyt raeye magh elc vaten;
Daer staet: anroupt my in den tijt uwer noot,
Ic zal u verlossen bloot.
Gheen zondaer zo groot
Was of zal wezen emmermeere,
Die keerende zijn wille schict in den heere,
Midts Gods bermhertigheyt hy wert beqwame.
God zeght: ic zal wtsturten eerzame
Op Davids huus den gheest der ghenaden
Ende der barmhertigheyt; voort zeght met staden:
Weist ghetroost mijn volc, mijn volc, mijn eyghen kinderen.
Dus es God met ons, wie magh ons hinderen?
Paulus zeght: Christus es ons paeys blijckelic,
Die van tween een ghemaect heift rijckelic,
Waer wt wy eenen toeganc algadere
In eenen gheest hebben tot den vadere.
Voort heift: de wet van die gheest des levens heift
Duer Iesum Christum, die inder eeuwigheyt leift,
My vry ghemaect van de wet der zonden
Ende des doots ontbonden.
Tot allen stonden
Gods bermhertigheyt es schoone inden tijt
Des drucx, ghelijck de reghen wolcke verblijt
In den tijt des droogheyts talder huere.
Hier ziedy hoe dat Christus es de duere,
Duer wien dat de poortier, den vertrooster alleen
Van dat eeuwigh leven, de helyghe gheest reen,
Den mensche toeganc gheift diligentigh
Tot den hemelschen vadere excellentigh;
Dus laet ons toegaen met een vast betrauwen
Tot den stoel van zijn gracyeus bedauwen,
Op dat wy mueghen bermhertigheyt verwaerven
Ende gracye vinden in ons staerven
Tot een beqwame hulpe onzer daet rebel.
Ghelooft zy de heere God van Israhel.
Hy heift bezoght ende verlossijnghe ghedaen
Zijns volcx wt al zijn vyanden bestaen
Duer de ledekins der bermhertighede,
Inde welcke hy ons verzocht heift mede,
Ryzende vanden hooghsten, naer Lucas schryven.
Zo eyst dan Gods ontfermigh beclyven
Ende ghenade, die hy ons eerst ontdect,
Voorloopende ende eerst tot Gode verwect,
En naer de verweckijnghe ten tweeden gheleedt,
Ten derden croont in dien hy hem bereedt,
Zoo ic begrypen can u lieder spraken.
Alle die inden heere hopelic waken,
Mueghen ontfanghen Gods bermhertigh beraeyen,
Zeghende met David in dit aerdtsch mespaeyen:
O God almoghende, zijt mijns ghenadigh
Naer u groote bermhertigheyt ghestadigh,
Ende naer de menighvuldigheyt, daer staet,
Dijnder bermhertigheden wast wt mijn qwaet;
Want naer zijnder grootheyt es zijn bermhertigheyt.
Dus fynael in elcx lijdtzamyghe smertigheyt
Der onghetroostheyt, zegghen wy voor meesten troost
Den mensche om brijnghen in een constant propoost:
Gods bermhertigheyt, diet al doet verlichten.
Niet dat ghy anvolghen zult het vleesch anvichten,
Maer tvleesch in onderdanigheden vanden gheest,
Als wel betrauwende in God onbevreest,
Dat u zijn wterste ghenade by dien
Zal mueghen gheschien.
Menygherande Ingien,
Neimt danckelic ons groot ionstigh opzet
Ende oorlof den heeren zijt sprekende net,
By wien gheschiet dit minnelic openbaren.
Oorlof beminde,
Ons lants pylaren;
Cleyn constigh van bewinde
Ons daets verclaren
Schaut niet, maer ontfanght ons tijts verqwisten,
Prince, danckelic van Cortrijck Barbaristen.
De belachchelyke sérenade
Nil Volentibus Arduum: De belachchelyke sérenade. Amsterdam: heirs of J.
						Lescailje, 1712
BEATRIS
DAAN
BENÁRD
BROERSHART
WINDBUIL
HARTLOOP
Dr. BRABBELAAR
ANGELIKA
[Vignet: Nil Voléntibus Arduum].
Gedrukt voor het KUNSTGENOOTSCHAP, én te bekomen by de Erven van J.
					LESCAILJE, énz. 1712.
HEt Kunstgenootschap, onder wiens naam én Zinspreuk dit nieuwe Kluchtspél te
					voorschyn komt, bevindende dat veele menschen misleid, én bedroogen door de
					valsche naadrukken der Erfgenaamen van Albert Magnus, die zich niet ontzien
					névens andere baatzuchtige Boekverkoopers, zélfs in onzen Schouwburg, die
					naagedrukte Exemplaaren te doen verkoopen, zo verminkt, bedurven én gebrekkelyk
					als zy zyn; waarschuuwt alle beminnaars der Tooneelspélen op nieuw, datze zich
					voor dat bedróg willen wachten, én acht geeven op de réchte drukken, die het
					Kunstgenootschap zélf, alle op nieuw verbéterd, én met kunstige Titelprénten,
					tot élk stuk behoorende, versierd, doet uitgeeven; zynde het kleene
					Zinspreukplaatje NIL VOLENTIBUS ARDUUM, met den naam van G. Lairesse getékent,
					het waare mérk der réchte drukken; insgelyks te kennen aan ’s Kunstgenootschaps
					Twéde én Dérde Privilegie van den 14en. Maart 1692. én van den 24en. derzélver
					maand, des jaars 1707. Men verwachte in gevólge het Treurspél van AGRIPPA,
					doorgaans mérkelyk verbéterd; en DE SPOOKENDE LIEFDE, Nieuw Kluchtspél, nooit
					vertoont; névens andere Wérken die ’er nóch ontbreeken, én verscheidene die het
					licht tot nóch toe niet gezien hebben.
UW wel Edts. zucht tot de stichtelyke Tooneelpoëzye, waar in zy haar zo loffelyk
					oeffent, on tót de réchte kennis derzélve te geraaken, én door het leezen van
					voortreffelyke Schryvers die kunst in Uw wel Edts. gelukkig geheugen te prénten;
					’t genoegen dat zy geschépt heeft uit onze VERHANDELINGEN van HORATIUS FLACCUS
					DICHTKUNST, én GEBRUIK én MISBRUIK des TOONEELS; én in het hooren leezen van
					eenige myner ongespeelde Tooneelstukken, die de eere gehad hebben van U wel Edt.
					niet te mishaagen, hebben my genoopt om U wel Edt. dit Kluchtspél met alle
					genégenheid tot te eigenen. Ik ontzie my daar veel van te zeggen: het heeft de
					proef op het tooneel kunnen uitstaan sédert ruim vyf jaaren, dat het, ongedrukt,
					in ’s Graavenhage én élders gespeelt wordt. En gelyk U wel Edt. het gezicht daar
					van, meer dan eens, in ’t vertoonen heeft kunnen dulden, twyffel ik niet óf het
					haar in het leezen niet onkunstig, nóch onsmaakelyk voorkomen. In wélke hoope ik
					met achting, blyve
Uw wel Ed Opréchte Vriend
Y. VINCENT.
AMSTERDAM, den 31e. van December, 1711.
Het Tooneel verbeelt het huis én de buurt van Dr. Brabbelaar, in den Haag. De
					Geschiedenis van dit Kluchtspél begind in den avond, én eindigt in de tyd waar
					in die vertoont kan worden.
DE BELACHCHELYKE SÉRENADE. KLUCHTSPÉL.
EELHART, BEATRIS, uit het huis van den Dókter; DAAN, voor af, zyn Heer
						wachtende; ter zyden.
O Spyt! Beatris, hebt gy wél
Gehoord, hoe schóts, hoe tróts, hoe fél
Met schrikkelyke oploopenhéden,
Veräard van burgerlyke zéden,
De Vader van Angelika
My heeft bejegend, alzo dra
Ik hem naa lang oppassen, loopen
Naar de uitslag vroeg van al myn hoopen?
Verr’ van die schoone my tót Bruid
Te geeven, scheidt hy daar nu uit.
O! daer moet jy je niet an steuren,
De Dókters hebben heur humeuren;
En Brabbelaar, meêr as je looft,
Veul muizenésten in zyn hoofd:
Veur al van daag; wyl hy te vooren
Beslooten had gien ménsch te hooren,
Om naa te speuren de oorzaak van
De dood van ien hiel stók-oud man,
Natuurlyk an zyn énd gekomen;
Maar ’t argste is dat hy heit vernomen
Dat jy studeert om Avekaat
Te worden, én dat is hiel kwaad
In jouw vryaadje, dat is zéker:
Word Chirurgyn, óf Apeteeker;
Wél ja, men Heer, wat scheelt het jou?
De Dókter haat de Beurzesnyers
Gelyk de pést; maar and’re Vryers
Die op een eerelyke wyz’
Bestaan, verdienen lóf én prys
By onzen Miester; wil me looven,
Dus raakje ’t hoekje bést te boven;
Deurdienje ons Dóchters neiging ként,
En van heur min verzékert bént.
En tót meêr blyk hier van, heit ze éven
Dit klein Poelétje an jou geschreeven,
Terwyl de Dókter mit jou sprak:
Gae, lees het thuis op jouw gemak,
En overlég mit rype zinnen
Sléchts om heur Vaders gunst te winnen.
Veurkom mit wysheid zynen haat:
Zeer dikwils geeft ien braave daad
Ien ander faasie en de dingen,
Zo we ons sléchts an gien beuzelingen
Vergaapen.
Och! ik voel een drift
Van vreugde én hoop! Dit lieve schrift
Gevoegd by ’t geen je hébt gesprooken,
Heeft my een hart in ’t lyf gestooken,
Beatris; ’k zal my aanstonds spoên,
Om al wat moog’lyk is te doen
Tót myn geluk, én jou betoonen
Hoe ’k al die diensten wil beloonen.
Ien woord, ien woord, ien vrouw, ien vrouw,
Gae jy maer heen, óf hy wat knorden,
Ze zél van daag jouw Bruid tóch worden
Of... maar ’k zie ginder, komt ien van
Jouw malle Médevryers an.
Kon jy dit ruigt’ van hier verjaagen,
’t Zou Jufvrouw op het hoogst’ behaagen.
Verzéker haar van mynen plicht,
En réken ’t wérk gelyk verricht.
Hoor Daan: je ziet daar die twé Aapen;
Ligt komen ’er meêr schurfde schaapen;
Verspie hen hier, ik gaa in huis,
En kom je by op ’t minst’ gedruis.
HElaas Broershart! ’t is zonde én schanden,
Hoe schélms Kupido my doet branden,
Sint zékere oogjes, bruin én zwart,
Haar vlam ontstaken in myn hart!
Och, óch, Angelikaas schoone oogen
Verwekken my tót médedoogen!
O ja, dat krót heeft heelendal
Myn hart reeds in haar muizeval!
’t Is waar, ze is goêlyker als olyk;
Maar zéker, jy bént ook geen Molyk!
Biegt eens récht op, Broershart, hoe staat,
Hoe voegt my ’t Kavalliers gewaad?
Dit pluimpje groen, nét opgestreeken,
Zou dat het hardste hart niet breeken?
Geloof je ook niet dat ’t kleene wicht,
Zo haast ik kom in haar gezicht,
Straks als een kat zal willen muizen?
Le Comte, óf Graaf van Nérgenshuizen,
Zal haar betov’ren, eer ze ’t weet:
Ook waar het my wel spytig leed,
Dat hy die my maakt zyn gevangen,
Haar ook niet in zyn strik deed hangen.
Dat Duivels guitje, óch! moest hy my
Ook kwellen met zyn bruyery.
Die van dat hondtje zich kan wachten,
Mag zich op ’t hoogst’ gelukkig achten!
Och! dan was de arme ziel Broershart
Ook niet in Venus stróp verward!
Haar Dienstmeid, loof ik, kan wis tov’ren:
Die Stookebrandster, door haar list,
Heeft me ook al in de zak gepist!
Ik vol van vuur, én jy aan ’t branden,
Behoeven Hél, nóch Vagevier
Te zoeken, om ons met plaizier
In de alderfélste kouw te warmen:
Want kreeg een Droeskópje ons in de armen,
Ik loof, waaragtig, dat zy ras,
Met ons verteeren zou tót asch;
En dat al die andre Duivels saamen,
Zo wy wat diep in de Afgrond kwamen,
De Hél uitliepen, op het licht
Dat brandt én vlamt in myn gezicht.
Maar laat hen roosten, branden, blaaken,
Ja heel tót stóf van houtskool raaken;
Of, door gebrék van turf én hout,
In ys verand’ren, stókstyf koud;
’t Verscheelt my niet, zo myn Gódinne
Angelika, met ted’re minne,
My vriendelyk onthaalen wil
Op de aanspraak van myn liefdegril:
Want zie myn min verviel in duigen,
Wou zy haar onder my niet buigen.
Ergo, om haar én my te vreên
Te stellen, Broershart, gaa straks heen,
Laat haar jouw éloquentie hooren,
Opdat ik in haar gunst mag booren.
Loop, gaa haar zeggen vrank én vry,
Dat zonder een’ge sermony,
Monsieur le Comte, óf dapp’re, braave
Van Nérgenshuizen de eerste Graave,
Op haar verliefd is dat het snort;
En dat ik, om haar in ’t kort
Tót een Comtésse te verheffen,
My, zonder veel voor af te keffen,
Vernéd’ren zal om haar te zien,
En haar myn Graafschap aan te biên.
Ja, maar ’k héb wat veur af te zeggen:
Want zie, myn Heer, sints ik jou dien
Héb ik nooit kruis, nóch munt gezien.
Wél hoe! klaagje over my, Broershartje?
Wél ja. Betaalje mym Benardje?
Benardje? dat ’s vry familjaar!
Konteer, wil rékenen
En éffenen, in ’t Fransch betékenen...
’k Belooft je ook, ja, wy zullen strak
t’Huis rékenen op ons gemak.
Die rék’ning is al lang geslooten:
Wou de betaaling maar sléchts vlooten.
Men Heer, belóften maaken schuld;
En staag belooven, nooit te geeven,
Doet sléchts een gék ik vreugde leeven.
Gaa maar. Waar toe zo lang gedraald?
Maar wilje my dan zien verteeren
Door duizend vlammen, die myn hart
Doen snirssen in de minnesmart?
Al was ’t ook dat jouw vlam mogt weezen
Veel hooger als myn brand, gereezen,
Al maakten ze ons zo droog van aardt
Als Maertse bokkens in de Maart,
Ja, al zou ons de Nikker haalen,
Indien je my niet wilt betaalen
Gaa ik ’er niet, daar meê is ’t uit.
,, ’k Geloof hy zou veel eêr, ons heiden
,, Verbrand, óf na de galg zien leiden,
,, Als my te redden, zo ’k dit maal
,, Niet straks zyn volle huur betaal.
Nou meugje jou op my verlaaten,
Al zondtje my ook na de hél.
Gaa na de bron van myn gekwél,
De Roofster die myn hart gestoolen
En in haar Roofnést houd verschoolen:
En zég haar, dat ik groot gaa, om
Haar aan te biên een Bruidegom,
Van myn karakter: pronk jouw réden
Met uitgezochte sierlykhéden.
Verraaderés? wél dat komt schoon!
Vergeef het my, schoon Lief Idoon,
Schoon Lief minjoor, myn Zuigerlammetje,
Myn lekker hieltje van een Hammetje;
Je weer wél die verliefd is, als
Ik bén, wordt als de Droes zo vals!
Zottinnetje, het zal hier honden,
Ja honden zal ’t hier, wordje kwaad:
Want op dat jy den zin verstaat.
’t Is dat klein Duivels Minnewigtje
Dat my met zyn achtvoetig schigtje
Verraân heeft, én voor slaaf verkócht,
Eer ik het voelde, óf om hem dócht.
En toen ’k jou na my toe zag komen,
Héb ik jou voor dat wicht genomen.
Je lykt hem ook van tóp tót teên
Of je uit zyn bakhuis waart gesneên.
Maar vér van jou verraaderésse
Te noemen, zég ik nou Voogdesse:
Voogdés, Gódin van myn plaizier,
Roep daat’lyk jouw Meestrés eens hier.
Waar toe? Kén jy ’t an my niet zeggen?
Myn’ last is haar zélf uit te leggen
De mart’lesaatie van Benard,
Waar van ik bén de knécht Broershart.
Ho! ho! de Graaf van Nérgenshuizen?
Dóch lykewél om jouwent wil,
Zél ik haar roepen; houje stil,
De Dókter mogt ons aars ligt hooren.
Myn Engelin, myn uitverkooren,
Jy obligeert my zeer, mon Coeur,
Eh, Jufvrouw! kom iens an de deur.
,, De Duiker! wie had dit gezeid?
,, ’k Word op de Jufvrouw én de Meid
,, Gelyk verliefd! wie zal ik kiezen
,, Om ze alle bei niet te verliezen?