floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
GY hebt het eind'lyk weg, en word door gunst verheven
Tot vord'ring van een staat die my moest zyn gegeeven.
De Koning u 't bestier gund van de Prins zyn Zoon.
Dit blykt van eer, dat hy steld in myn huis ten toon,
Wyst uit dat hy bemind het recht, en weet te achten
De diensten die, wel eer gedaan, hem nut toebragten.
Hoe groot een Koning is, hy is een mensch als wy,
En valt met zyne keur wel aan de onrechte zy;
Ja deez' verkiezing toond aan die te Hoof verkeeren,
Dat diensten, nu ter tyd gedaan, haar loon ontbeeren.
Dieg.
Laat ons niet spreeken meêr van 't geen niet diend tot vreê,
De gunst heeft hier gehad by loon van dienst haar steê:
't Kan zyn dat in uw keur waar meêr waardy gevonden,
Maar's Konings zinlykheid heeft zich aan my gebonden:
By de eer die hy my doet voegd gy daar by noch een,
En maakt ons huizen bei door echten band gemeen.
Rodrigo mind Chimeen, en haar verheven gaaven
Het oogmerk van zyn dienst na haare gunst doen draven,
Verwilgd daar in, myn Heer, neemt hem tot Swager aan.
Rodrigo! neen; die moet nu na wat grooters staan;
En door deze aanwas van uw nieuwverkregen staaten,
Hy ongetwyffeld hem vry meêr zal dunken laaten.
Het ga u wel daar meê; en houd maar recht het stier
Van 's Prinsen gladde jeugd, vol van moed, vol van vier,
Leer hem hoe dat hy zal met Land en Luiden leeven,
De kwaade voor de schrik van strenge straf doen beeven:
De goede hebben lief, die koesteren met loon,
En door 't gehandhaafd recht bevestigen zyn troon.
Voeg daar de deugden by die 't ampt eens Veldheers raaken,
Vertoon hem hoe men zich den arbeid licht moet maaken,
In krygsplichtsoeffening voor and'ren munten uit,
Zich leggen in 't geweer met 't hoofd op een affuit,
Den gantschen dag te paard in heete zon te draaven,
Een muur te breeken deur, een bolwerk te ondergraaven,
Een stad te neemen in, en dat hy zelver mag
Doen hellen aan zyn zyd' de zege van een slag.
Zyt hem hier 't voorbeeld van, want dit u diend geweeten,
Dat gy hem voor moet gaan in 't gund gy hem zult heeten.
Het zeggen geld 'er niet als 't op de daad komt aan,
En 't oog moet meêr dan 't oor begrypen zulk vermaan.
Tot voorbeeld hoefd men hem maar voor zyn les te geeven,
Te leezen het bedryf van myn beroemde leeven,
Daar zal hy in een lang aan een geknoopt verhaal
Van heldendaaden zien, hoe dat men door het staal
De volkeren betemd, zyn vyand brengt aan 't vluchten,
En van verkregen roem doet vliegen de geruchten.
Het levend voorbeeld, wis, dat heeft vry ander kracht,
Een Prins leerd in een boek zyn plichten al te zacht.
En wat heeft doch verricht uw groot getal van jaaren,
Dat niet een enk'len dag van my kan evenaaren!
Zo gy eens dapper waart, ik ben het nu ter tyd,
En dezen arm die is 't die 't gantsche Ryk bevryd.
Grenade, en Arragon voor dezen degen beeven:
Myn naam alleen een schrik kan aan de Mooren geeven.
Het zou hier zonder my haast neemen weêr zyn keer:
En zo gy my niet had, gy hield geen Koning meêr.
Elk uur, elk oogenblik, hoopt op door nieuwe daaden
Lauwrierkrans op lauwrier, daar ik meê ben verlaaden,
De Prins zou, tot een proef van manheid en van moed,
Veldslaagen winnen, mids my volgende op de voet;
En ver van 't loom gelees, dat voor myn arm moet wyken,
Zo zou hy leeren doen met na myn doen te kyken.
Gy spreekt my te vergeefs van 't geen ik weet zo wel,
Ik heb u zien te veld gaan onder myn bevel:
't Is waar doen my de kracht bezweek door hooge jaaren,
Dat uwe dapperheid myn plaatze kwam bewaaren,
En dat, om hier niet van te maaken meêr gewag,
Gy heden zyt 't geen ik wel eer te weezen plag.
Doch ziet gy, dat in ons dit beide te onderwinden,
De Koning tusschen tweên weet onderscheid te vinden.
Het geen ik waardig was aan u gegeeven is.
Die voor u wierd gesteld was 't beter waart gewis.
Die 't best kan voeren uit het beter had geleeken.
Voorby gegaan te zyn is niet het beste teeken.
Met kuipen kreeg gy 't als een loozen hoveling.
De luister van myn deugd was maar alleen 't verding.
Om wel te zeggen, 't was ten opzicht van uw jaaren.
De Koning toonde gunst aan kloekheids lang ervaren.
Was 't kloekheid toegeleid 't kwam dezen degen toe.
Hy moest 't niet waard zyn die vergeefs hem zelfs liep moê.
Niet waard zyn! wie?
Ik! hou daar; uw kwaalyk spreeken,
Verwaande Grysaart, men op deze wys moet wreeken.
Voleind, en neem al voort myn leeven na deez' hoon,
Het eerste dat myn stam te lyden was gewoon.
En wat meend gy te doen, dus slap, en afgesleeten?
Helaas! myn zwakken arm heeft zyne kracht vergeeten.
Uw zwaard is in myn magt, maar 'k oordeel 't my geen eer,
Dat ik myn hand zou slaan aan dit veracht geweer.
Ga heen, en wil de Prins ook dit te leezen geeven,
In 't neemen van zyn les uit uw beroemde leeven.
Deez' straffe, zo wel waard een opgeblaazen klap,
Zal tot goed onderwys verstrekken de eerste trap.
Stort gy myn bloed dan niet?
Myn ziel heeft zyn genoegen,
En myne hand die zou van zulk een doodslag wroegen.
Versmaad gy dan myn lyf?
Dien draad te snyden af,
Was maar een dag vyf zes u brengen eer in 't graf.
Don Diego alleen.
O Spyt! ô ramp! ô hoon, ô ongewilde jaaren!
Heb ik dus lang geleefd om deze smaad te ervaren?
En ben ik onder 's krygs beleid geworden grys,
Om in een dag te zien myn eer gemaakt tot prys?
Myn arm, die met ontzag gantsch Spanjen plag te vieren,
Myn arm, die 't Ryk zo vaak in zyn behoud moest stieren.
Zo vaak de Zetel van zyn Koning heeft gestyfd,
Verraad my in den nood, en nu verleegen blyft.
O wreed geheugen van myn achtbaarheid voorleeden!
O werk van zo veel tyds op eene stond vertreeden!
O nieuwe waardigheid, bouwvallig voor myn eer!
Verheeven stortrots, daar myn heil van struikeld neêr!
Ach! moet men van uw ramp de Graaf zich zien beroemen?
En sterven zonder wraak, of 't leeven eerloos noemen?
Zyt Graave van myn Prins voortaan de Voedsterheer,
Dat ampt en laat niet toe een amptman zonder eer;
Uw trotze hoovaardy heeft, door dit schendig hoonen,
My, tegen 's Konings keur, daar weeten uit te troonen.
En gy, roemruchtig tuig van menig heldendaad,
Maar nu van stramme leên een noodeloos sieraad;
Geweer, wel eer gevreesd, maar dat in dit onteeren
My meêr diend tot een pronk dan om my te verweeren:
Weg, weg, verlaat voortaan die zo haast is vermand,
En voeg u tot myn wraak in een bekwaamer hand:
Is Roderik myn zoon, zo moet zyn liefde wyken,
En deze vlam het zeil voor grooter vlamme stryken:
Myn eer die is de zyne, en deze schimp geleên,
Die my treft aan de wang, die springt hem voor de scheen.
Don Diego, Don Rodrigo.
ROdrigo, heb je hert?
Wie 't waar, zo niet myn Vader,
Zou 't daat'lyk werden wys.
Hoor hier eens, koom wat nader,
'k Erken de sprenkels van myn welgebooren bloed
In deze wakkerheid, in dit uw groot gemoed:
Myn jonkheid bot weêr uit in zulk geswind beweegen
Van ed'le toornigheid, die my niet laat verleegen.
Kom, Zoone, kom myn kind, kom beterd myne schand,
Kom, wreek my toch.
Van zulk een snooden hand,
Dat zy aan beider eer een doodsteek heeft gegeeven,
Door eene vuistslag, doch de schelm had straks het leeven
Gelaaten, maar myn kracht bezweek, myn groot gemoed,
En dit geweer, dat in myn hand geen nut meêr doed,
Dat lever ik aan u, om my daar meê te wreeken;
Ga, straf een onverlaat, en wilt zyn trots verbreeken;
Beproef daar aan uw moed: want zulken overlast
Men niet dan in het bloed des schenders af en wast.
Sla dood, of blyft 'er dood. Voorts om verdacht te weezen,
Breng ik u voor de vuist een man die is te vreezen:
Ik heb hem menigmaal geheel bebloed gezien
Ophoopen om hem heen een wal van doode liên.
Zyn naam; want meêr gezeid dat is maar tyd verlooren.
Om u dan in een woord wat meêr noch te doen hooren,
Het is een Oorlogsheld die vaak heeft zeeg bestreên,
't Is....
'k Bid u maakt een eind.
De Vader van Chimeen.
De....
Antwoord daar niet op, ik weet uw minnetochten;
Maar 't leeven zyn ze onwaard die eerloos leven mogten,
Hoe waarder die ons schend hoe 't schennis zwaarder is,
Kortom gy weet het hoon, de wraak moet gaan gewis.
'k Zeg u des niet meêr; maar wil u, noch my verveelen,
Toon u een waardig Kind van zulken Vaders teelen:
Verdrukt door 't ongeval daar 't noodlot my in steekt,
Ga ik 't beschreijen; gy, gaa, loop, vlieg, en ons wreekt.
Don Rodrigo
                            alleen.
GEraakt aan 't binnenst van myn hert,
Door onvoorzien zo wel als doodelyke schichten,
Ellendig wreeker om dit ongelyk te richten,
En ongevallig wit van onverdiende smert,
Ik sta gelyk een staak, en myne ziel verslaagen
Die wykt voor zyne plaagen.
Zo na te zien myn min te zyn beloond,
Ach! ach! waar wil dit heene?
Myn Vader is 't die hier in is gehoond,
De Hooner is de Vader van Chimene.
Wat voel ik vreemden tegenstryd,
Myn eer en myne min my elk om 't seerst bekooren;
Een Vaders wraak voldaan is een meesterss' verlooren.
't Een port myn gramschap aan, en 't ander die verbyt;
Gebragt tot droeve keur, of in myn Min te sneeven,
Of eereloos te leeven.
Te wederzyds myn ramp my stoot in 't graf,
Zal ik dit hoon dan laaten zonder straf?
Zal zyn gestraft de Vader van Chimene?
Vader, Meestersse, en Eer, en Min,
Medogenlooze plicht, en overwreed behooren,
Al myn vermaak is weg, of al myn eer verlooren,
't Een maak my leevens moê, en 't ander ramp brengt in.
O waarde en wreede hoop, van een gemoed groothertig,
Maar echter minnesmertig.
Eêl vyand van myn aldergrootste heil,
Helaas! waar wilt gy heene?
Zyt gy in my dat ik myn eer beveil?
Zyt gy in my dat ik verlies Chimene?
't Is beter eenmaal dood te zyn,
Ik ben niet min verplicht aan myn Meestersse, als Vader,
Die zyne schennis wreekt, is haare gunstversmaader,
En die dit kan bestaan gevoeld geen minnepyn,
Voorkomen wy 't verdriet van tegens haar te derven
't Geen ons doch zou doen sterven.
't Luk loopt my dwers; daar 's niet dat helpen mag,
Myn hoop vervliegt daar heene,
Wel aan, myn ziel, is sterven uw gelag,
Zo sterft, en stoord ten minsten niet Chimene.
Te sterven, en niet zyn gerecht,
Te loopen na een dood zo dood'lyk mynder eere!
Te lyden dat men aan myn naam tot schande keere,
Dat ik niet heb de roem myn's huis gehouden hecht!
Te ontzien een minnevlam waar af myn ziel van binnen
't Verlies al kan bezinnen!
Ach! luist'ren wy niet meêr na dit bedrog,
Dat ons stoot los daar heene;
Wel aan, myn arm, behoud uw eere toch,
Nadien gy moet verliezen uw Chimene.
Wis! 't was met myn verstand geen deeg;
Ben ik myn Vader niet zo veel als 't lief gehouwen?
't Zy ik blyf in 't gevecht, 't zy door een droef benouwen,
'k Zal storten uit myn bloed zo zuiver als ik 't kreeg.
'k Beschuldig my alreeds van 't al te lang vertraagen,
De wraak moet overdraagen.
En schaamrood dus te hebben 't stuk verschoond,
Laat 't loopen derwaards heene,
Nadien myn Vader is van daag gehoond,
En d'Hooner is de Vader van Chimene.
De Graaf, Don Arias.
'k BEken hier onder ons, het bloed was my wat warm,
Toen ik hem gaf de slag, en wat te rad myn arm.
Maar nu het is geschied en is 't niet weêr t'herhaalen.
Laat voor des Konings wil die hooge moed wat daalen.
Hy trekt het hem vry aan, en dapperlyk gestoord.
Vaart met een vollen ernst in uwe zaake voort.
Ook hebt gy niet waar mede in recht u te verweeren,
Dus ziet, d'onteerders staat, en grootheid van 't onteeren,
Vereisschen schuldbeken, en zonderlinge ootmoed,
Dat vry te boven ga 't gund men gemeenlyk doet.
Hy neem my 't leeven dan, dat is in zyn vermogen.
Wat meêr gehoorzaamheids, en 't zeil min opgetoogen;
Stil toch de gramschap van een Prins die u bemind.
Hy wil 't zo; zegt gy noch dat gy 't niet goed en vind?
Myn vriend, als daar myn eer en achtbaarheid aan stonde,
Wat ongehoorzaam zyn waar niet zo grooten zonde:
En neemt zy waar al groot, myn diensten aan de kroon
Zyn vry meer dan genoeg op dat men zulks verschoon.
Hoe treflyk ook uw dienst mag zyn, hoe menigvuldig,
Een Koning en is noit zyn onderzaad iet schuldig:
Gy vleid u zelfs te veel, en moet des zyn bericht,
Dat die zyn Prins wel diend niet meêr doet dan zyn plicht.
Gy loopt in uw verderf, myn Heer, met dit vertrouwen.
Ik zal niet van uw raad dan na bevinding houwen.
Gy hoord te zyn beducht voor 's Konings hooge magt.
Een dag alleen noit man als ik ben té onderbragt.
Hy ga zyn magt vry reê tot myne straffe maaken,
De Staat zal voor ik val het onderst' boven raaken.
Hoe! vreesd gy dan niet meêr het opperste gebied?
Eens Stafs die zonder my hem uit de handen schiet!
Hem zelfs is al te veel aan myn behoud geleegen,
Myn hoofd in 't vallen zou zyn kroon doen overweegen.
Laat toe dat reden u de zinnen wat bedaar',
En neemt een goed beraad.
't Beraad dat is aldaar.
Wat zal ik zeggen dan? 'k moet rekening gaan geeven.
Dát ik niet toestaan kan in iet verkleind te leeven.
Bedenkt dat 's Konings wil niet lyd te zyn bepaald.
Het lot dat leid'er al, wat diend'er meêr verhaald.
Vaar wel dan, nademaal ik niet en kan verrichten:
En met Lauwrier bedekt vreesd echter 's bliksemsschichten.
Ik wachte zonder vrees.
Maar doch niet zonder schâ.
Wy zullen dan voldaan Don Diego zien hier na.
Ik stoor my weinig aan zulk onvermogend dreigen,
En in het grootst' gevaar is wonderdoen myn eigen,
Want daar 't myn eer betreft en zal de wreedste dood
My niet verzetten, zelfs in de alderscherpste nood.
Don Rodrigo, De graaf.
HEer Graaf, een woord of twee.
Help my uit 't vermoeden,
Kend gy Don Diego wel?
Zacht man, wilt u hoeden.
Weet gy dat dien goên Heer was in zyn tyd een schat
Van deugd, van dapperheid, van eere? weet gy dat?
Dit vuur dat gy my ziet inde oogen blaaken,
Weet gy 't zyn bloed te zyn? weet gy 't?
Wat kan 't my raaken.
Ik zal 't u doen verstaan, vier treedjes maar van hier.
Wel stoute Jongen; hoe!
Spreek zonder veel getier.
Ik ben jong, 't is zo, maar by edel bloed in de aâren
En wacht de dapperheid niet na 't getal der jaaren.
My dus te randen aan! wat losheid speeld hier meê?
Men u noch noit en zag den degen uit de scheê.
Men hoefd geen tweede proef van myns gelyk te wachten,
Haar eerste handwerk is een meesterstuk te achten.
Ja; ieder, zo ik raam,
Zou beeven, buiten my, van schrik voor uwen naam;
In duizend Lauwreblaân, die u het hoofd omgeeven,
Schynt van myn nederlaag het ongeval geschreeven:
Ik rande als roek'loos aan een arm die't doorgaans wind,
Maar hy heeft magts genoeg die zich vol moeds bevind.
Aan die zyn Vader wreekt is niets van onvermogen;
Uw arm noit neêrlaag had, maar zoud ze krygen mogen.
Dat groot gemoed dat in deez' taal drukt uit zyn schyn,
Zich daag'lyks uit uw oog ontdekken quam aan 't myn:
En werdende gewaar de deugd die in u blikte,
Myn hert met volle vreugd myn Dochter u toeschikte.
Ik weet hoe gy haar mind, en ben verblyd te zien
Dat uwe tochten voor uw plichtschuld moeten vliên:
Dat die niet flaauwen doen uw dapp're vierigheden,
Noch uw verheven Deugd gezonken is beneden
Het geen ik daar van hield; dus hebbende gehaakt
Te krygen tot myn Zoon een Ridder heel volmaakt,
Bevind ik in myn keur my niet te zyn bedroogen,
Doch ik gevoel myn hert heel over u bewoogen,
Ik prys uw hoog gemoed, maar ik beklaag uw jeugd,
Verzoekt geen proef te doen die gy niet haalen meugt.
Geef mynen arm verlof om dit gevecht te myden,
Dat al te ongelyk geen eer heeft van zyn stryden:
Te vechten zonder vaar is winnen zonder roem:
Wat lof leid in 't verderf van zulk een jongen bloem?
Men zal u met een vuist gelooven neêrgeslaagen,
En ik zou maar 't verdriet van uwe dood weg draagen.
Verkeerd meêdoogen volgd uw schendig stuk; die de eer
My neemen derft, die schroomd myn leeven (schynt het) meêr.
Gaa heenen uwes weegs.
Gaan wy al stil ter werven?
Zyt gy uw leeven moê?
Zyt gy bevreesd voor sterven?
Kom gy, voldoed uw plicht. Een Zoon toond zich ontaard,
Wien meêr zyn leeven dan zyns Vaders eer is waard.
De Infante, Chimene, Leonora.
STil, myn Chimene, stil uw innerlyk bedroeven,
Deze opgekomen ramp wil uw geduld beproeven,
Gy zult na korten storm weêr kalmte zien verwekt,
't Is maar een kleine wolk die uw geluk bedekt;
En door wat uitstels kan 'er niet veel zyn verlooren.
Myn hert, vervuld met vrees, mag na geen hoope hooren;
Een onweêr dat zo snel na zulk een stilte komt,
Een wisse schipbreuk dreigd, van enkel onheil bromd,
Daar is geen twyffel aan, ik sneuvel in de haven;
Ik minde, was bemind, ons Vaders 't jawoord gaven,
En ik aan u daar van de blyde boodschap brogt,
Op 't eigen oogenblik dat haaren onlust wrocht,
't Verhaal waar af u niet zo haast is voorgedraagen,
Of 't heeft van 't zoet verwacht al 't steunzel ingeslaagen.
Vervloekte Staatzucht, en verwaande hovaardy,
Waar door de beste meest geraaken in de ly:
Gestrenge naam van eer, de moordpriem van myn lusten,
Wat kost gy my al leets? hoe gaat gy my ontrusten?
Gy hebt geen oorzaak dus te vreezen dit verschil,
Een oogeblik blies 't op, en 't weder blussen wil:
't Is al te ruchtbaar om in onheil uit te breeken,
De Koning wil alreeds het werde vergeleeken.
En zo veel my belangt, gevoelig van uw schâ,
Zal ik doen wat ik kan dat alles wel vergâ.
Verdraagen geld'er niet in diergelyke zaaken,
Want hoon aan de eer gedaan en is niet goed te maaken:
Vergeefs men daar toe magt en wysheid brengt by een,
En zo men 't kwaad geneesd, 't is maar in schyn alleen.
Ja haat die heim'lyk woed in de eens ontstelde zinnen,
Ontsteekt een vinnig vuur met meerder kracht van binnen.
Den zoeten echten band, daar uw Rodrigoos hert
Aan zyn Chimene door zo vast verbonden werd,
De Vaders te gelyk zal op een nieuw vereenen,
En door dit huuw'lyks heil van alle tweedracht speenen.
Ik wensch het zo veel eer dan ik 's in hoope ben,
Don Diego is te trots, en ik myn Vader ken;
Ik voel een traanenvloed die ik niet kan weêrhouwen,
't Voorleên my smert, en derf 't aanstaande niet vertrouwen.
Wat maakt u dus benaauwd? een afgeleefd oud man?
Hy heeft een Zoon vol moeds.
't Volwassen schort 'er an.
Wie dapper weezen zal die wil al vroeg beginnen.
Hy is te zeer verliefd, en die te recht beminnen
Mishaagen al te noô de geen die haar behaagd:
Een woord, wanneer gy wilt, zyn toorn uit hem verjaagd.
Maar hoord hy na my niet, hoe zal ik 't dan aanleggen?
En geeft hy my gehoor, wat zal men van hem zeggen?
Hy, zynde een Edelman, te lyden zulken smaad!
't Zy dat hy plaatze geeft, 't zy dat hy tegenstaat
De vonk die in hem vlamd, myn wensch die blyft verlegen
Door schaamte of door spyt; beschaamd van zynent wegen
Zo hy myn wil komt na, vol spyt te zyn ontzeid
Indien hy meêr zyn eer als myne min toeleid.
Chimenes hert draafd hoog, en neemt in geen bedenken,
Hoe na het haar ook ga iet dat haar eer mag krenken,
Maar of ik tot 'er tyd dat dit zy bygeleid,
Deez' vryer nam te Hoof in myn verzekerdheid,
En zo by dwang de drift zyns arrenmoeds hield binnen,
Zou 't geenen nadocht voên in uw verliefde zinnen?
Chim
Ach! doet gy dat, Mevrouw, zo ben ik buiten schroom.
De Infante, Staatjongen, Chimene, Leonora.
STaatjongen, zoekt Rodrig', zeg dat hy by my koom.
De Graave van Gormas, en hy....
Ach! ach! ik beeve.
Hebben uit het Hof haar te gelyk begeeven.
Alleen, en, zo 't geleek, met onderlinge twist.
Zy zyn wis handgemeen, 't is al te wel gegist.
Mevrouw, ik bid hou my deez' haastigheid ten goede.
De Infante, Leonora.
HElaas! wat voel ik voor een wroegen in my woeden!
'k Beklaag haar ongeval, en zal ik haar verraân?
Myn rust verlaat my, en myn brand gaat weder aan.
't Geen dat Rodrigo doet van zyn Chimene scheiden,
Komt door een nieuwe hoop my tot nieuw lyden leiden:
En haare tweespalt, die ik aanschouw met verdriet,
In myn bekoorde ziel een stil verheugen giet.
De Deugd in uw gemoed zo hoog ten top gezeeten,
Is die door snoode min zo haast ter neêr gesmeeten?
Ei! noemd ze niet meêr snood, nadien ze nu by my
In volle praal geplaatst het recht heeft aan haar zy.
Draagd haar eerbieding toe nu zy my mag behaagen;
Myn Deugd bestryd ze wel, maar hoope leid my laagen,
Terwyl de min, helaas! weêr in myn boezem glyd,
En na een Minnaar haakt die nu Chimene is kwyt.
Laat gy dit hooge hert zo laag dus licht'lyk vallen,
En gaat gy redenloos u geeven tot zulk mallen?
Inf
Ach! met hoe weinig nut leend iemand reden 't oor,
Wanneer de ziel geraakt te hollen buiten 't spoor!
Want als de zieke zelfs bemind zyn eigen quaalen,
En kan hy niet verstaan daar raad voor te doen haalen.
De hoop verlokt u, en uw ziekte schynt uw zoet;
Doch blyf Rodrigo uws onwaardig wat gy doet.
'k Weet het niet dan te wel, maar zo myn deugd moet zwichten,
Zo hoord wat vreemder hoop de Min kan in my stichten,
Indien Rodrigo komt verwinnaar uit het Veld,
En zulk een Oorlogsman valt onder zyn geweld,
Mag ik 'er zonder schand, als Minnaar, werk van maaken,
Want wat zal hy niet doen kan hy dit boven raaken!
Ik derf my beelden in, dat onder zyn beleid
Het Ryk aan alle kant zal werden uitgebreid:
En 't vleijen van de Min doet dat ik nu al raade
Dat hy eerlang de kroon zal draagen van Grenade,
De Mooren te onderbragt hem zullen bidden aan,
Arragon zynen arm zal werden onderdaan,
Portugaal 't geeven op, enzyne Heldendaaden
Aan de overzyd' des zees met lof hem zullen laaden:
Kort om, al wat men zeid dat ooit door mannekracht,
Door dapperheid, door deugd, te weege was gebragt,
Ik van Rodrigo hoop na dit zyn overwinnen;
En vind dus in hem stof wel waardig om te minnen.
Maar zie, Mevrouw, hoe ver gy zynen arm dringt aan.
In een gevechts gevolg dat licht nooit aan zal gaan
Rodrigo is gehoond, de Graaf heeft 't hoon bedreeven,
Zy zyn na buiten toe; wat kan men blyks meêr geeven?
Maar neemt dat dit gevecht al zeker zy gesteld,
Is 't niet vry volle vroeg dat gy zulk oordeel veld?
Wat wilt gy? ik ben mal, en myne zinnen maalen,
En dit noch 't minste kwaad van myne minnekwaalen.
Kom met my in 't vertrek, en troost my in myn leed,
Noch laat my niet alleen nu gy myn euvel weet.
De Koning, Don Arias, Don Sanche, Don Alonso.
DE Graaf is dan zo los, zo waanwys, zo vermeeten,
Dat hy zyn misdaad meend vergeeven en vergeeten?
Ik heb hem uit uw naam daar lang op ondergaan.
Maar niet verricht, al heb ik, Heer, myn best gedaan.
O Hemel! zal dan dus een Onderzaat versmaaden
Zyn plicht van hulde en trouw door roekelooze daaden!
Don Diego hoond hy, en op 's Konings wil niet let,
Ja midden in myn Hot zo steld hy my de wet.
Laat hem een dapper Held en een groot Krygsman weezen,
Ik zal hem van die kwaal, ik zweer 't hem, wel geneezen,
Al was hy enkel staal, ja Mars in menschen schyn,
Hy zal zien wat het is my ongehoorzaam zyn.
Ik weet hoe dat men moet zo fiere zinnen temmen,
En heb dat harde hair wat zacht eerst willen kemmen,
Maar nu hy zulks misbruikt, ga heen van dezen dag
Verzeker u van hem, daar koom van wat het mag.
't Kan zyn een weinig tyds zou hem meêr buigzaam maaken,
Men heeft hem voor gehad noch heel verhit; 't zyn zaaken,
Heer Koning, die 't gemoed doen zieden in 't begin,
Een hert zo moedig, kan zich kwaalyk toomen in.
Hy heeft wel ongelyk, maar zulke zielen konnen
Tot ongelyks beken zo haast niet zyn gewonnen.
Don Sanche, zwyg, en zwicht, want gy dit weeten zult,
Men zich schuldplichtig maakt in 't spreeken voor deez'
Ik zwicht, Heer, en ik zwyg; maar laat een woord toch leggen
De grond tot zyn verschoon.
Wel wat weet gy te zeggen?
Dat een gemoed gewend niet dan iets groots te doen,
Zich zwaarlyk buigen kan tot de ootmoed van een zoen:
Het ziet daar toe geen raad als ingewikt met schanden,
En hier op heeft alleen de Graaf getoond zyn tanden:
Hy vind in deze plicht iet dat hem tegen werd,
En zou gehoorzaam zyn had hy een minder hert.
Gebied dat zynen arm, volwasschen onder 't vechten:
Door 't punt van zyn rapier dit ongelyk ga rechten,
Hy zal 't u bet'ren, Heer, 't is buiten alle zorg,
En tot het hem zy kond, ziet hier 't geen blyft zyn borg.
Gy breekt door het ontzag; maar ik vergeef 't uw jaaren,
En min deez' vierigheid in jonkheids wedervaaren;
Een Koning, die zyn doen met ryper raad omgeeft,
Der Onderzaaten bloed in meerder achting heeft.
Ik waak voor myn Gemeent', bestier ze door de reden,
Gelyk het hoofd draagt zorg voor al de minder leeden.
Dus 't geen dat u dunkt recht en is geen recht by myn,
Gy spreekt als een Soldaat, ik moet een Koning zyn,
En wat men zeggen mag, en hoe men 't wil gelooven,
De Graaf zal door deez' plicht zyn achtingsglans niet dooven,
Dat meer is, 't hoon raakt my, hy heeft geschandvlekt de eer
Van hem die ik myn Zoon koos tot een Voedsterheer,
En, door het stout bestaan van zulke onheils neepen,
Heeft hy hem aan myn keur, en aan my zelfs vergreepen.
Ik ben 't die hy voldoet als hy deze ondaad recht;
Maar 't is daar van genoeg. Voort diend u noch gezegt,
Dat ons de vyand dreigd; ik vrees voor een verrassen.
De Mooren zouden die weêr wat te raaken passen?
En wel een aanslag op ons hebben in den zin?
Men heeft haar Vloot gezien te Zeewaart steeken in,
En u is wel bekend dat in zeer weinig uuren
Men die met eene vloed kan hier ter reede stuuren.