floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Tot wachters over 't spel, zoo steeckt men de trompet:
Daermede voortgeruckt, en elck 't gareel gespannen.
Gebriesch van paerden mengt zich in geroep van mannen.
Men schud de toomen vast. men raest van ongeduld:
Zoo dat de wagendrift de gantsche renbaen vult,
Gehaspelt stof de lucht. zy worden ingewickelt,
En warren onder een. elck drijft, elck roept, elck prickelt
Zijn hygend paerd om prijs, waer naer het al verlangt,
En 't schuim verspreit, om ros, en wiel, en wagen hangt.
Orestes, achter opgezeten, heet op 't winnen,
Trock vast den disselboom naer zich, oock 't paerd van binnen,
En gaf het buitenst bot. de wagens dus gement,
Die streefden, in het eerst, noch heel, en ongeschent:
Maer toen een Ainiaen, met zijn gespan aen 't hollen,
Zich keerde, en, na zesmael, recht toe recht aen, quam rollen
Op ons Barceesche raên, geraeckte men dat pas
Van d'eene ramp in een, die noch veel arger was.
Hy storte, en al die in 't Krisseesche renperck reden
Vervulden 't perck, daer zy in stucken rabreuck leden.
De schrandre Athener zagh 't. hy staeckte zijnen vaert,
Begaf zich buiten om, en wist met wiel, en paerd
Het midden, daer het barnt van wagenen, te myden.
Maer uw Orestes quam de leste, en spader rijden,
Met groote hoop naer prijs: en ziende neffens hem
Geen andren, noopte vast de hengsten met zijn stem,
En vloogh d'Athener naer. elcks kleppers, snel als veugels,
Geraeckten zy aen zy met evensnelle teugels;
Dan weder d'een, en dan een anders kop wat voor.
Orestes had dus lang noch veiligh 't wagenspoor
Gemaeckt, tot dat hy liet den slincken teugel glyen,
En raeckende onverziens den perckpilaer, in 't ryen,
Vermorselde zijn as, en viel van boven neêr,
Gewickelt in den toom. door 't vallen van dien Heer
Verstroide het gespan, in't heftighste van't jaegen.
D'aenschouwers, die hem dus zien sneuvelen, beklaegen
Dien Jongeling, zoo groot en onvertsaeght van ziel,
Gelijck d'ellende was, die hem te beurte viel.
Hy word gesleept gesleurt, langs d'aerde, al 't renpad heenen,
En steeckt by wylen noch ten hemel bey zijn beenen,
Tot dat men, in hun' loop, de dulle rossen stuit,
En dien gevallen red: maer laes! hy ziet'er uit,
En leit'er zo bebloed, dat zelfs der vrienden oogen
'T ellendigh aengezicht, noch zwinxel kennen mogen.
Men brande 't lijck tot stof. Phanoteus stelde ras
Twee mans, die, in een kleine en kopre doodbus, d'asch
Van 't groote lichaem u nu brengen tot een gave,
Op dat men 't in dit land, zijn vaderland, begraeve.
'K verhael u dit zoo 't voer. 't verhael ontstelt my, ach!
Die 't zagen, tuighden, dat noit mensch yet droevers zagh.
Och Pelops stam! ghy stort met al uw tacken neder.
O Jupiter, wat hoor, wat hoor ick hier al weder?
Hoe zal ick dese maer best noemen, quaed of goed?
Z'is my ten minste nut. 't valt bitter voor 't gemoed
Met druck en hartewee te slyten al zijn jaeren.
Mevrouw, bedroeft ghy u om deze nieuwe maeren?
Het kinderbaeren is een last, en ongenught,
Want geene moeder haet heur schadelijcke vrucht.
Zoo breng ick u vergeefs nu tyding van dien doode.
Geensins, want ghy verstreckt my een loofwaerdigh bode
Van hem, mijn halve ziel, dien 't luste te versmaên
Zijn voesters, en mijn borst, en liefst wou balling gaen.
'K heb sedert dat hy 't land verliet, en was vertrocken,
Hem noit gezien, die, niet ophoudende van wrocken,
En vreeslijck dreigend, my den vadermoord verweet;
Zoo dat ick nimmer dagh noch nacht gerust versleet,
Noch slaepen kon. my docht, zy stonden naer mijn leven:
En heden is my eerst uit mijn gemoed gedreven
Dien schrick voor hem, en haer, dat my aen't harte trof:
En deze Elektra zoogh, gelijck een pest in 't hof,
Mijn hartebloed; maer nu van schrick en angst ontslaegen,
Hoop ick voortaen gerust te leven al mijn dagen.
Wee my ellendigh mensch! Orest, moet ick in nood
Beklaegen uw ellende, om datghe, na uw' dood,
Noch lyden moet dien smaed, en 't lasteren van Moeder?
Betaemt u dit?
'K versma met recht, en reên uw' Broeder,
Niet u.
Hoor Nemesis, wie 't lijck met smaed belast.
Zy heeft het al gehoort, en zoo gelijck het past,
En voerde 't heerlijck uit.
Braveert nu vry uw' kindren,
Dewijl 't geluck u dient.
Zult ghy my dit verhindren?
Of zal 't Orestes doen?
Wy zwichten bang, en schuw,
En hinderen u niet.
O vreemdeling, 'k zou 't u
Beloonen, wistghe haer dat snatren te verleeren.
Mijn boodschap is beschickt. het is nu tijd te keeren.
Geensins. want hoe zou my, of dezen trouwen heer,
Die u heeft uitgestuurt, dit passen, datghe weêr
Vertrockt, zoo ononthaelt: dies ga met my hier binnen.
Laet deze voor de deur vergadren haere zinnen,
En treuren over 't leed van haer en haer geslaght.
Dunckt u, dat wy bedruckt, met al te groot een klaght,
'T rampzaligh ongeval van uwen zoon beweenen?
Helaes! daer gaetze nu al bly en lachend heenen.
Wee my ellendigh mensch! Orest, mijn lieve broêr,
Ghy brengtme voort om hals, door 't geen u wedervoer.
Door uwe dood is my de hope voort bezweecken,
Dat ghy weerkeerend my, en Vaders dood zoud wreecken.
Waer wende ick nu mijn' tred? ick eenzaem, zonder hoofd,
Ben vaderlooze wees, en van mijn' Broêr berooft.
Nu moet ick zien mijn jeughd in slaverny verslenssen,
En dienen de gehaetste en snoodste van de menschen,
Den vadermoordenaers: gedijtme dat tot lof?
Neen, 'k woon voortaen niet meer by hen in 't zelve hof,
Maer wil, voor deze deur, berooft van al mijn magen,
Gaen leggen, en aldus verslyten al mijn dagen.
Laet een van 't hofgezin, en dien 't niet lastigh val,
My doodslaen, daer ick hem noch voor bedancken zal:
Want ick ben 't leven moe: 'k verlang niet meer naer 't leven.
Waer of de blixem van Jupijn,
Waer of de klaere zon magh zijn,
Dat zy dit ongelijck verdraegen?
Mijn kind, waer toe dit klaegen?
Nu krijt niet al te luid.
Ghy moordme.
Hoe? legh my dit uit.
Indienge my, die ben bedorven,
Noch hopen doet op dien gestorven,
Zoo zultghe mijnen rouw slechs voên,
En my noch grooter hartzeer doen.
Amphiaraus, die vol zorgen
Voor 't oorloogh heimlijck zat verborgen,
Werd van zijn vrouw, die 't was vertrouwt,
Om eene keten, rood van goud,
Verraden, en beneên gevaeren,
Quam hy noch openbaeren
Dit schendigh stuck daer na.
Kreegh Eriphyl heur straf?
'T is waer. Alcmaeon voortgekomen,
Heeft wraeck van 's vaders leed genomen:
Maer niemant denckt helaes! om my,
En die 't zou doen raeckt aen een zy.
Wat treffen u al ongelucken!
Ick ken de rampen, die my drucken,
De lange ontelbre zwaerigheên,
Die t'zaemenloopen, en tot een.
'K weet wat ghy zeght, gestadigh banger.
Vertroost Elektra dan niet langer,
Nadien 'er geen.
Wat zeghtghe toch?
Al d'overige hulp, tot noch
Verwacht, bestond alleen in loten
Van adelijcken stam gesproten,
De tijdgenooten van Orest.
De dood valt elck te beurt in 't lest.
Och dat de dood oock trof hen allen,
Als hem in 't renperck neergevallen.
Och datze oock warden in den toom.
'T vertreckt eer deze straffe koom.
Wie straft dit? hy in vreemde landen,
Die word niet van mijn eige handen.
Hy leit'er al, hy leit
Van ons begraeven, noch beschreit.
Mijn allerliefste, ick koom hier haestigh aengevlogen,
Vergeet al mijn cieraed. ghy ziet mijn vreughd in d'oogen.
Ick breng een blyde maere. uw jammerlijcke ellend,
Al uw geleên verdriet, en droefheid neemt een end.
Van waer hebt ghy wat troost voor myne quael vernomen?
Ick zie geen mensch te moet, die my te hulp zou komen.
Zoo waer als ghy my ziet, Orestesbroêr is hier.
Beschimptghe uw lot, en my? o zot en arrem dier!
Ick zweer by Vaders hof, ick zegh het niet vermeten
Uit schimp, hy is hier by. wy zeggen 't geenwe weeten.
Rampzalige, wat mensch heeft u 't verstand berooft,
Dat ghy zoo lichtelijck zijn' dwaezen klap gelooft?
Ick heb het van my zelve, en niet van hooren spreecken.
'K geloofde toen ick zagh geen een onfeilbaer teecken.
Waer meê bewijstghe dan het geenghe zaeght? wat voed
Uw hope met die koorts, en ongeneesbren gloed?
Ick bidde u by de Goôn, wil eerst mijn rede hooren,
En noem my dan vry wijs, of zetme by de dooren.
Zegh op, nadienghe hier zoo zeer toe zijt belust.
'K zal zeggen al het geen waer van ick ben bewust.
Toen wy naer 't oude graf van onzen vader spoeiden,
Vernam men endelijck, hoe melleckbronnen vloeiden
Noch versch en eerst geplengt van zijnen graftop af,
En allerhande slagh van bloemen over 't graf,
En Vaders kist bekranst. ick sta gelijck een stomme,
Om dit gezicht, en zie verbaest een poos rondomme,
Maer zie hier niet een' mensch ontrent, die my verrasch:
En ziende dat het hier heel stil, en veiligh was,
Genaeckte ick 't graf heel dicht, daer lijckhout, rijs, en stocken
Op een gestapelt zijn, en 'k zagh gekrulde locken,
Noch versch van 't hoofd gesneên hier hangen: maer zo ras
Ick dit bevond, mijn hart noch veel ontstelder was;
Om dat mijn broêr Orest, de liefst van al die leven,
Voorhanden, my dit hair wou tot een teecken geven.
Ick vat het aen, en gaf wel geen bedroeft geluid;
Nochtans zoo borsten my van vreughd de tranen uit:
En toen geloofde ick vast, en nu geloof ick mede,
Dat niemant dit cieraed gebroght heb hier ter stede
Als hy: want wie zou't doen, behalven ick, en ghy?
Ghy deed het niet, en 'k weet dit koomt oock niet van my:
Want hoe zoud ghy 't bestaen, die zonder rouw, en vloecken
Niet uit dit hof kunt gaen de Goôn, en 't graf bezoecken?
Noch dit raeckt Moeder niet: en deed zy 't, deze daed
Kon niet verborgen zijn. het is Orests cieraed,
Mijn Zuster, nu schep moet. Fortuin te wispeltuurigh,
Blijft in een zelve huis niet stadigh, noch geduurigh.
Zy die voorhanden is ons veel gelux belooft.
'K heb overlang beklaeght uw zinnelooze hoofd.
Wat zegtghe? komt uw hart dit hoorende, niet boven?
Ghy weet niet watghe zeght, noch watghe zult gelooven.
Hoe weet ick niet het geen ick met mijn oogen zie?
Verdwaelde, hy is dood, en alle teeckens, die
Ghy van zijn welvaert zaeght, zijn ydel. 't is verloren,
Dat ghy noch hoopt.
Wee my, hoe quam u dit ter ooren?
Ick heb het uit den mond van die hem sterven zagh.
Waer is die vreemde man? ick sta verwondert, ach!
In 't hof, en wellekom by Moeder, nu genezen.
Wee my ellendigh mensch! wiens offer zou 't dan wezen?
Wie goot dit over 't lijck, eer ick het graf bezocht?
'K acht dat dit teeckens zijn, die yemant heb gebroght
Tot een gedachtenis van dezen droeven doode.
Wee my ellendigh mensch! ick docht een blyde bode
Te strecken in der yl, niet denckende dit pas,
Dat zulck een ongeluck ons overkomen was:
Maer komende, verneem ick nu, dat tot ons plaegen,
En ongevallen noch een ander zy geslaegen.
Zoo is 'ter meê gestelt, en volghtghe mijnen raed,
'K wed ick u redden zal uit dien bedruckten staet.
Hoe dat? kan ick het lijck doen leven, als te voren?
Ick zegh dit niet. ick heb mijn zinnen niet verloren.
Wat wiltghe dat ick doe, in dit ons ongeval?
Het geenge kunt, en 't geen ick u vermaenen zal.
Indien 't ons redden kan, ick zal'er niet voor schroomen.
Men kan tot dit geluck niet zonder arbeid komen.
Ick zie het wel, en zal verduren wat ick kan.
Zoo hoor nu, wat ick ra, en volgh mijn' raedslagh dan.
Ghy weet, wy zijn berooft van vrienden, en van magen,
Met een' van alle hulp, ons van de dood ontdraegen,
En zijn verdruckt alleen slechs over van 't geslacht.
Zoo lang mijn Broeder leefde, en bloeide, en werd geacht,
Verhoopte ick, dat hy eens zijn Vaders moord zou wreecken.
Nu hy verscheiden is, moet ick u moed inspreecken,
Op datghe niet versloft, met my, uw eigen bloed,
Dien vadermoordenaer te dooden: want ick moet
Nu spreecken, en kan u niet heelen mijn gedachten.
Wat sloft ghy? of hoe lang wilt ghy op uitkomst wachten?
Ghy die niet anders doet dan schreien, altijd nat
Van traenen, om ons erf, en dien beroofden schat.
Wat doetghe meer, dan dat ghy ongehuwt uw jaeren
Vast doorbrengt met verdriet, tot uwe gryze hairen?
Ghy hoeft uw leven niet te hopen op 't genot
Van erf, of huwelijck. AEgisth is niet zoo zot,
Dat hy gedoogen zal, dat uwe of oock mijn erven
Vermeerderen, om hem in 't ende te bederven:
Dies zooghe mynen raed te volgen zijt bereit,
Zoo zal voor 't allereerst d'eer van godvruchtigheid,
Aen Vaders lijck, met een' aen Broeders graf bewezen,
U niet ontstaen. daerna, gelijckghe word geprezen,
Als een, die geen slaevin, maer vrygeboore zijt,
Zoo zultghe dezen naem oock draegen onbenijd,
En huwen naer uw' staet: want elck bemint de braeven.
Begrijptghe niet, hoe hoog ons beider Faem zal draeven,
Zoo ghy mijn' voorslagh volght? wat vreemde, of burger, die
Ons krijght in 't oogh, zal u en my niet loven? zie,
Ay zie, mijn vriend, dat zijn die zusters, die te gader
Herstelden in zijn' staet het hof van heuren vader;
Die op haer leven niet eens passende, en vol moeds,
Haer vyanden in weelde opquamen onverhoeds.
Een yegelijck behoort eerbiedigh haer t' ontfangen.
Een yegelijck behoort op feesten met gezangen
Te loven heuren naem, en onversaeghden aerd,
In steden, daer het volck van overal vergaert.
Dien lof en roem zal elck ons bey te zaemen geven,
Noch lang na onze dood, en midlerwijl wy leven:
Zoo dat in eeuwigheid onze eer niet kan vergaen.
Dies, Zuster, laet u toch van uwe Zuster raên.
Verweer uw Vaders eer. verweer uw' Broeder mede.
Verlos u zelve en my van rampen. dat 's mijn bede;
En overlegh, en denck, hoe schandelijck het staet,
Dat vry geboren bloed in slaeverny vergaet.
In zulcke zaeken is voorzichtigheid van noode,
Die 't zeit, en die dit hoort.
O vrouwen, deedze zoo de
Voorsichtigheid vereischt, zy deed gelijck 't betaemt,
En had, eer zy noch sprack, dier woorden zich geschaemt:
Want waerom staertghe op my, zoo stout, en zoo vermeten,
En portme tot dit stuck? of hebtghe zelf vergeten,
Dat ghy een dochter zijt, geen man tot zulck een werck?
Uw handen zijn te teêr, de vyanden te sterck.
Fortuin begunstight hen, en schuwt ons, en gaet heenen.
Wie zulck een man bespringt, dien springt het voor de scheenen.
Wat kans, wat hoop is hier? zie voor u, watghe maeckt,
Dat ghy misdoende, niet in grooter jammer raeckt,
Zoo yemant dit verneemt. wat heil kunt ghy verwerven,
Dat ghy naer eere streeft, en eerloos koomt te sterven?
Ja zelf de dood is niet zoo haetelijck, noch snood,
Dan dat men sterven moet een altijdvliende dood.
Dies bid ick u, eer wy ellendigh ommekomen,
En ons geslacht verga, wil toch uw gramschap toomen,
En 't geenghe hebt gezeit, zal ick in stilligheid
Verzwijgen, als een zaeck van niemant oit gezeit.
'T is tijd, en meer dan tijd, om weder te bedaeren;
Nadienghe niets vermooght, zoo wacht u uit te vaeren,
En hou gevolleghzaem den maghtigen te vriend.
Gehoorzaem. wijsheid, en voorzichtigheid die dient
Den mensch op 't allerhoogst.
Ghy spreeckt, gelijckwe dachten.
Ick wist het wel, dat ghy mijn bede zoud verachten,
En zal dan 't stuck alleen volvoeren, en bestaen:
Want deze daed magh hen niet ongestraft vergaen.
Och hadghe 't hart gehad, toen Vader quam te sneven,
Ghy had al watghe woud met yver doorgedreven.
Aen hart ontbracktme niet, 't ontbrack my aen vernuft.
Volhard dan, zooghe wilt, als een die nimmer suft.
Ghy leertme dit, en houd geen hand aen deze zaecken.
Wie 't quaed neemt by der hand, kan daer niet goeds af maecken.
'K bemin wel uw verstand, maer haet uw suffery.
Chrysothemis;
'K verdraegh dit, oock wanneer ghy loflijck spreeckt van my.
Elektra;
Ghy zultme nimmermeer uw lafheid hooren pryzen.
De tijd die volght is langh, en zal het vonnis wyzen.
Ga heenen, want ghy hebt geen hellepende hand.
Zy is behullepzaem, maer ghy hebt geen verstand.
Als ghy by Moeder koomt, verklick dan al mijn treken.
Ick ben met zulck een haet noch niet op u ontsteecken.
Ay zie eens watghe my niet doet tot smaed, en spijt?
'K versma u niet, maer wensch dat ghy voorzichtigh zijt.
Is 't recht dat ick u volge, en doe naer uw begeeren?
Wanneerghe wijslijck raed, dan zultghe my regeeren.
Hoe hard is 't, dat die geen die wel spreeckt zich vertast?
Ghy geeft het quaed zijn' naem, en zijt 'er zelf aen vast.
Hoe zoo? schijn ick u yet met onrecht te verklaeren?
Wat wel gesproken word, kan scha noch hinder baeren.
Ick wil die wetten niet beleven met geduld.
Zoo ghy dit doet, ick weet dat ghy my pryzen zult.
Ick wil het doen. geen schrick zal nu mijn opzet weeren.
Is 't waer? zult ghy van raed verandren noch verkeeren?
Ick weet niet snoders als een valsche en quade raed.
My dunckt, dat ghy het geen ick zegge niet verstaet.
Dit is niet nieuw. ick heb dit lang al voorgenomen.
Ick ga dan heen mijns weeghs, nadienghe schijnt te schroomen
Te loven mijnen raed, en ick uw quade zeên.
Ga in. 'k ben niet gezint te volgen uwe reên,
Hoe zeer ghy hier naer haeckt met hartelijck verlangen.
Een dwaeze jaeght het wild, dat nergens is te vangen.
Ghy zult mijn overlegh (zoo u geen brein ontbreeckt)
Noch loven, maer te spa, als ghy in droefheid steeckt.
Hoe koomt het toch, dat wy aenschouwende
De schrandre vogels in de lucht,
Met zulck een' grooten treck, en zucht
Haer kleen gebroedsel onderhouwende,
Niet met onze afkomst zijn belaên.
Maer by Jupijn, en zyne schichten,
By 't hemelsch Recht, zy zullen zwichten,
En jammerlijck eerlang vergaen.
O Faem der wereld, stil d'Atryden,
En hun gekerm, gehoort dat pas,
Het kermen, dat een voorbo was
Van een veel schandelijcker lyden.
Dewijl de zaecken nu daer binnen
Zoo qualijck staen, het hof beroert,
De kinders, tegens een gevoert,
Malkandren helpen noch beminnen;
Die droeve Elektra dus alleen,
En gansch verlaeten, heen en weder
Gedreven, jammert op en neder,
En treurt om 's Vaders zwarigheen,
Gelijck een nachtegael; om 't even
'T zy datze leef, of 't licht ontbeer,
Als zy twee moorders velt ter neêr.
Hoe kan een edel hart zoo leven!
Geen eedle spruit laet zich verdrucken,
Noch wil, by yeder een veracht,
Haer faem en koninglijck geslacht
Beschaemen door oneerbre stucken.
O kind! o dochter vol verdriet!
Hoe treft u d'algemeene ellende,
Op datghe 't schelmstuck wreeckt in 't ende,
En dubblen lof hier door geniet,
En werd genoemt, na d'ongevallen,
Het wijste en beste kind van allen.
Ick wensch dat wy u mogen loven,
Wanneerghe rijck, door uwe daed,
Zoo laegh ghy onder henliên staet,
Zoo veer uw' vyand raeckt te boven:
Nadien ick merck, hoe dwers het lot
U tegenvalt; hoewel uw zaecke
Gerechtigh blijckt, en roept om wraecke,
Na datghe lange zijt bespot.
Men hoope elx deughden op malkandren,
Ghy overtreft in dit al d'andren.
O vrouwen, wijst men ons, en gaenwe, zoo 't behoort?
Wat zoecktghe? waerwaert streckt uw komste in dezen oord?
Ick heb AEgisthus hof een wyl gezocht met dezen.
Ghy zijt oock niet verdoolt. men heeft u recht gewezen.
Wie boodschapt onze komst hier binnen, daerze alree
Verlangen, uur op uur, en wachten naer ons twee?
Dees Joffer, die het past dees tyding eerst te bringen.
Ga vrouw in 't hof, en zegh: Phocenser vreemdelingen
Verzoecken met AEgisth te spreecken, magh 't geschiên.
Wee my ellendigh dier! 'k geloof dat deze liên
Ons brengen wis bescheid van 't geen ons quam ter ooren.
Ick weet niet, watghe hier voor tijdingen mooght hooren.
Ick koom van Strophius den gryze in dit gewest.
Hy vaerdighde my af met tyding van Orest.
Wat's dat? ô vreemdeling! ick schrick om deze reden.
Wy brengen 't overschot van dezen overleden,
In deze kleene bus, gelijck ghy zelve ziet.
Wee my ellendigh mensch! nu zie ick met verdriet
Mijn tegenwoordigh leed: nu zie ick 't met mijn oogen.
Indien Orestes val u raeckt uit mededoogen,
Zoo weet dat deze bus zijn overschot bevat.
Ick bid u, by de Goôn, o vreemdling, geefme dat,
Op dat ick handel 't geen, waer in hy leit besloten;
Op dat dees asch van my met traenen overgoten
Magh werden, en ick my, en al mijn bloed beween.
Nu hael het voor den dagh, en geef haer dit, als een
Die hem noch vyandschap, noch haet schijnt toe te draegen;
Maer zijn vriendin moet zijn, of een der naeste magen.
Gedachtenis van dien ick hiel
Voor d'allerliefste van de menschen,
Kleen overschot van Broeders ziel,
Ghy koomt niet 't huis, gelijckwe wenschen;
Gelijck ick hoopte, toen ick u
Als balling zond in vreemde landen.
Orestesbroer, ick draegh dy nu,
Die stof, ja niets zijt, op mijn handen.
Ghy waert een aertigh kind weleer,
Toen ick, tot berging van uw leven,
U elders zond, zoo wijd en veer.
Och had ick eerst den geest gegeven,
Eer ick u met dees handen stal,
En midden uit die moordellenden
Al bevend stierde, om 't ongeval
T'ontvliên, by vreemde, en onbekenden;
Zoo hadghe, toenmaels omgebraght,
Met Vader, op een' dagh, genoten
Het graf van 't vaderlijck geslacht:
Maer nu 's rijcks balling, en verstooten,
Most ghy, op dien uitheemschen grond,
Dien schrickelijcken smack gevoelen;
Daer ghy uw Zuster niet en vond,
Noch zy 't gesleurde lijck kon spoelen;
Noch met heur waerde handen 't bloed
Afwasschende, met offer eeren;
Noch door het lijckhout, en zijn' gloed,
Zoo 't voeght, de grove stof verteeren:
Maer vreemden hebben dit verricht.
Rampzalighe, komt ghy dus weder?
Helaes! hoe weeghtghe nu zoo licht?
Hoe heb ick u, noch kleen, en teder,
Zoo vruchtloos opgevoed met smart?
Hoewel ick 't dede met verlangen,
Dies over Zuster meer uw hart
Als over Moeder heeft gehangen.
'T waer zot, dat een van 't hofgezin
Van uw opvoeding, zich beroemde.
Ghy waert alleen by my te min,
Die ghy altijd uw Zuster noemde.
Dit alles houd al t'effens nu
In eenen dagh op met uw leven.
Alle andre dingen zijn met u,
Gelijck een buy, voorby gedreven.
Uw Vader is oock voort, ons hoofd,
En heden is mijn tijd verstreecken.
De Dood heeft my van u berooft:
Maer onze vyanden die steecken
Den kop al lachende in de lucht,
En onze liefdelooze Moeder
Is dol van vreughd, om dit gerucht;
Zy, om wiens wil, o waerde Broeder,
Ghy my zoo dickwils trooste in nood,
En heimlijck liet een hart inspreecken,
Dat ghy ten leste eens Vaders dood
Rechtvaerdighlijck zoud komen wreecken:
Maer nu heeft uw rampzaligh lot,
En 't mijn dit alles weghgenomen;
Nu wy, in plaetse van 't genot
Uws lieven aenschijns, asch bekomen,
En ydle schaduwe, en bedrogh.
O wee! o wach! ick ben verloren.
O deerlijck lichaem! och och och!
Orestesbroêr, mijn uitverkoren,
Hoe heb, hoe heb ick u verruckt
Naer zulcke doodelijcke wegen?
Hoe hebtghe my verongeluckt,
Mijn Broêr, mijn hoofd tot my genegen?
Hoe sleeptghe my met u ten val?
Ontfang my, om by u te schuilen,
Die zijt, als ick, gansch niet met met al;
Op dat ick, na dit stadigh huilen,
By u magh woonen, daer beneên:
Want alzoo lang ick was hier boven,
Had ick het al met u gemeen:
Maer 't licht voor my nu toegeschoven,
Die merck, dat voor begraeve doôn
Noch druck noch droefheid zy geschapen,
Zoo wensch ick by u met der woon
In 't zelve graf altijd te slaepen.
Bedenck, Elektra, dat uw Vader en uw heer,
En Broeder sterflijck was; dies zucht niet al te zeer.
Wy moeten altemael in 't graf, en d'aerde duicken.
Och och! wat zegh ick best? wat reên zal ick gebruicken?
Ick kan mijn tong niet meer bedwingen. och och och!
Wat wiltghe zeggen? spreeck, wat droefheid let u toch?
Elektra, zijtghe dit, ghy wijdvermaerde vrouwe?
Ick ben die zelve noch, maer steeck in grooten rouwe.
Helaes! wat zie ick hier mijn hartewee aen u?
Ghy vreemdeling, zegh op, waerom verzuchtghe nu?
Hoe is uw lichaem dus verandert, en vervallen?
Beklaeghtghe my alleen? of raeckt uw klaght ons allen?
Hoe treckt men ongehuwt u op tot mijn verdriet!
Ghy vreemdeling, waerom verzuchtghe, als ghyme ziet?
Om dat ick niet eens wist wat rampen u omringen.
Hoe weetghe 't gheenghe zeght? hoe weetghe deze dingen?
Om dat ick zie, hoe ghy om veele ellenden treurt.
Noch zietge 't allerminst van 't leed, dat my gebeurt.
Wat snooder ongeval kan yemant wedervaeren?
Om dat ick leven moet by felle moordenaeren.
Met wien? wie zijnze toch? wat zijn 't voor looze liên?
By vadermoordenaers, dien ick gedwongen dien.
Wat mensch bedwingt u dus tot deze nood, en smarte?
Ick heet haer Moeder, maer zy heeft geen moeders harte.
Wat? dwingtze u met heur hand? misguntze u dat ghy eet?
Met slagen, met verdriet, en allerhande leed.
Wel is 'er niemant, die u voorstaet, op uw bede?
Niet een, en die'er was, diens assche brengtghe mede.
Rampzalige, 'k zie u met medelyden aen.
Geen mensch, behalven ghy, was oit met my belaên.
Om u, en om uw leed, ick my zoo veer verpijnde.
Ghy koomt niet hier, als een van ons namaeghschap zijnde?
'K zou 't zeggen, wist ick dat u dees ten dienste staen.
Zoo doenze. spreeck recht uit. niet een zal u verraên.
Zoo zet die doodbus neêr. ick zal 't u al belyen.
Neen, by de Goden, neen. laet my hier meê betyen.
Gehoorzaem. 't zal u niet berouwen, zoo ghy 't doet.
Ick bidde, ontneemme niet dit allerwaerdste goed.
Legh af, ick ly het niet.
Wee my, om deze gaeve.
Orest, misgunt men my, dat ick uw asch begraeve?
Spreeck anders, want ghy zucht, en jammert zonder reên.
Is 't onrecht, dat ick noch mijn' dooden Broêr beweên?
Ghy spreeckt van hem niet recht, maer ongerijmt, en snoode.