floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
'T geduurigh stormen moet de beste Burgers matten.
Wy zijn dien Dwingeland noch voor een wijl getroost.
Wie weet hoe 't midlertijd wil daegen uit het Oost?
De zon zou Martiaen den Keizer eer verdrieten,
Dan tegens 't godloos Hoofd het harnas aen te schieten.
O Rijn, een krancke troost, in 't bitterst van uw smart.
De Bosphorus zit zelf beneepen en benart
Van overal, en heeft te vyand de vier winden.
Hy bid, en smeeckt om hulp al zijn gelijckgezinden.
De Persiaen van 't Oost, de Visigot van 't West,
In 't Zuiden de Vandael, in 't Noord dees Hunsche pest
Hem dreigen, elck om 't felst. wie zou 't verduuren kunnen?
Hy sluit bestant met drie, en demp dan eerst dees Hunnen.
Wat hoor ick voor gerucht daar buiten, op de straet?
Hier koomt een drommel volx. hier komt een Bo.
Men laet
Hem daedlijck binnen staen. Wat wil ons wedervaren?
Mijn geest voorzeit niet goeds. ick vrees voor quade maeren.
BODE. AERTSBISSCHOP. BURGEMEESTERS.
Gelooft zy God, dat ick dien klaeuw des doods ontsprong.
Noch liever oud en grijs gestorven, dan zo jong.
Wat tyding? wat 's er gaens?
Wat tyding brengtghe? Bode.
Ick zweet van al 't gedrang. qua tyding maecktme bloode.
Zegh op. wie lijdt'er last? waer lijd mijn Bisdom nood?
Vrouw Ursul is in 't net met haer geheele vloot.
Die zwaerigheid heeft my, als lood, op 't hart gelegen.
Noit tygers, op hun jaght, onnoosler kudde kregen.
Och Ursul, komtghe zoo den ouden Maurus t'huis?
Hoe laedghe op uwen hals dit zwaer en lastigh kruis?
Verhael ons 't gansche stuck.
Hef aen, om tyd te winnen.
Ick sal vrouw Ursuls toght van deze kaey beginnen,
En leien haer te Rome, in 't Pauselijck paleis,
Van Rome weder hier; nadien ick al de reis
Het Ioffrenleger volghde, uit lust tot zien en hooren.
Begin, wy luistren toe.
Al is 't met droevige ooren.
Van Keulen quam de vloot, voor wind, en onvermoeit,
Te Bazel aen, waer door dit blonde water vloeit,
En snijd de stad in twee doch ongelijcke deelen.
De Bisschop Panthalus ontfing dees Reisgespelen
En Koningklijcke Maeghd met een beleeft gemoed.
Men liet de schepen hier, en gaf zich voort te voet
Naer Rome, 'sweerelds hoofd, tot dat men ons kon wijzen
Die sloten hoogh gebouwt, daer zeven heuvels rijzen,
Ontrent den Tibervliet. Maer nauwelix vernam
Ons komst Cyriacus, haer landsman, of hy quam,
In Goddelijck gestalt, met alle Kardinaelen,
En Kerckelijcke pracht, dees Koningin onthaelen.
Hy opende het hof, en offerde al zijn' schat,
En ley 'tverwelkomt heir in 't beste van Gods Stad.
Om kortheid rep ick niet, hoe veel verlichte Maeghden,
Besprengkelt van zijn hand, het eeuwigh licht behaeghden:
Wat Ioffers, aen Gods Stoel verbonden door haer bloed,
Dien band verdubbelden door een verzet gemoed.
Na datze Vatikaen, d'Apostolijcke graven,
De kercken rijck gebouwt, en opgepronckt met gaven,
Der Heilgen overschot bezichtight, en bezocht,
De bevaert, God belooft, ten vollen had volbroght,
Met vasten, en gebeên, met waecken, en met traenen;
Begonze 't kuysch geslacht met errenst op te maenen,
Te staen op haer vertreck. wy groeien in getal
Van beiderleie
Ontfangt het al, en keert den neck geen' laegh geboren,
Noch draeght op hoogheid moed. zy heeft het bey verkoren.
Cyriacus, op 't licht dat hem de hemel gaf,
Steegh van Sint Peters stoel, en hooge trappen af,
En werd haer kruisgenoot. men dencke of 't nijd verweckte,
By 't Heidendom, daer zy een heldre leidstar streckte,
Voor menigh dwalend hart. Nu bid ick, luistert toch,
Wat ons gebrouwen word van 't Heidensche bedrogh.
Wy luistren toe met zorgh, dat hier geen ramp uit kome.
De Burgemeesters zelfs, en Oversten te Rome
(Maximaen heet d'een, en d'ander Africaen)
Om 't eenigh Konings Kind behendigh te verraên,
Te blusschen 't zuiver licht, beginnen t'ondervraegen,
Wat wegh zy veilighst acht, en leggen looze laegen,
Met valschen schijn; gelijck weleer Jerusalem
Zijn kroon vernedren wou voor 't kind van Bethlehem,
En ondertusschen zwoer den Heiland te vernielen,
Al waer het oock door 't bloed van veel onnoosle zielen.
Men reisde in 't end. op wegh ontmoet de Bruid van pas
Den Bruidegom, die van haer lot verzekert was,
En om de martelkroon zyn goude kroon wou geven.
Zyn Vader, oock besprengt met water, had dit leven
Verlaten, wel vernoegt. zyn Moeder, oock verlicht,
Met al haer Dochteren, behartighde haer' plicht.
Hy broght Daria meê, zijn Schoonmoêr, nu geruster
By Ursul, 't eenigh pand, en oock zijn jongste Zuster.
Zoo keerden wy gezond te Bazel voor de stad:
Daer d'Aertsheldin op 't hoofd van eenen heuvel trad,
Omvlochten met een' krans van ellefduizend Maeghden,
En mannelijcken stoet; dien 't wonderlijck behaeghden
Heur aenschijn aen te zien. zy wenckte. elck zweegh terstond.
Toen sprack een God, of geest door heur' begaefden mond:
Getrouwe, die mijn vaen gevolght zijt van Britanje;
Toen onlangs t'Agrippijn, het hoofd van laegh Germanje,
De zoete en zachte slaep mijn harssenen beving,
Verscheen my in den droom een rustigh Jongeling.
'K verschoot in 't eerst, en deê myn oogen slaepende open.
Zijn vleugels, bont van pluim, van mann' en nektar dropen.
't Gekrulde en gouden hair by locken nederhing.
En 't hagelwit gewaed, met goud gezoomt, ontfing
Door 't slingeren een' zwier van boven tot beneden,
Niet minder aengenaem dan zyn volmaackte leden.
Hy sprack: o Maeghd, die lust in 't hemelsch leven schept,
Het onvergangklijck goed voor 't aerdsch verkoren hebt,
En streeft naer eeuwige eer, ghy zult dees reis voltrecken,
Maer op uw wederkomst dit veld hier by bedecken,
Met uw gewijde schaer, en steigren zoo naer God,
Die u beschoren heeft een onwaerdeerbaer lot.
Zoo sprack hy, en verdween. Wie nu door oorloghsmaren
Zich vind bezwaert met my den Rijnstroom af te varen,
Die kies een veiligh pad, na dat het heur behaegh.
Mijn wensch is met dees vaen, die ick onwaerdigh draegh,
Dees Kruisvaen in de hand te scheiden uit dit leven.
Toen riep al 't heir: niet een van ons zal u begeven.
Wy wenschen om die dood, wy treên in Jesus eed.
Zoo maeckte een yeder zich, als tot een hooghtijd, reed.
O mannelijck geloof, in maegdelijcke scharen!
't Was ymmers wijd verspreit dat wy belegert waren,
En Attila den stroom met brugh en palen sloot.
Al wie naer boven voer, die waerschuwde Ursuls vloot,
En spelde 't onweer al, het welck men op zagh komen,
Maer bluschte 't vier niet uit. het opzet was genomen.
Men voer met voordacht recht den vyand in de mond,
Die op dees Joffers vlamde, en krijghsvolck opwaert zond,
Op den verwittighbrief van Afrikaen geschreven,
En van Maximiaen, ophitsers van hun neven.
Men rande ons aen. men dreef al stil langs d'overzy
Des Rijns, langs Duitsch, de Stad, voor zonneschijn voorby,
Eer 't yemant werd gewaer. Toen stack men endlijck over,
Naer 't Hoofd van 't leger toe, en ick ontsloop dien roover,
Met dezen Hunschen rock verkleed, en onbekent.
De Dwingeland verwacht mevrouw nu in zijn tent.
Wat raed om den Tyran dien vetten roof t'ontrucken?
Men vang van Jesus aen, misschien of 't wou gelucken.
Dat alle de gemeent, gescheiden uit haer werck,
Het Raedhuis uit zijn ampt, 't gemoed met vasten sterck,
En vierige gebeên. Dat kercken, en kappellen,
En kloosters 's volcx gebeên godvruchtighlijck verzellen;
En, offrende op 't autaer, God klagen heuren nood,
Tot redding, of tot troost der aengevochte vloot.
ATTILLA. JULIAEN.
Ghy hebt die lichte vracht van Ioffren dan gegreepen?
Al Nijmfen, elck om 't schoonste, en Venus met haer schepen.
God Mars verleende u noit een' vriendelijcker buit.
Zoo 't krijghsvolck moght begaen, elck zocht zijn gading uit.
Attilla
Waer raecktenze in uw net zoo reuckloos met haer allen?
Ontrent daer in den Ryn de Moezel koomt gevallen.
Zijn 't mans, en vrouwen bei?
'tZijn Joffers blanck en schoon,
De mans meest wapenloos.
U werd noch spits geboôn?
Daer werd noch zwaerd noch pijl getrocken noch geschoten.
Men hoorde een veldgeschrey?
Een' zang van speelgenooten,
Gelijck of eene Bruid van Koningklijcken stam
Haer' lieven Bruidegom met vreughd in d'armen quam.
Hier onder mengde zich de wedergalm der klippen,
Langs d'oevers van den stroom. op 't roeren van de lippen
Dreef 't water langsaem af, en luisterde naer 't lied,
Waermeê de Maeghderey Gods Roede welkoom hiet,
Daer Christenrijck om schreit. zy scheenen niet gevangen,
Maer, nu in vryer staet, om 't sterven te verlangen.
't Is van 't hardneckigh slagh, dat naer zijn oudren aerd,
En liever met de borst en boezem loopt in 't zwaerd,
En 't spits voor haer gevelt, dan ongequetst daer neffens.
Hoe droegh zich 't Hoofd der vloote, als ghy die vloot al t'effens
Beknelde in uwe fuick, en leit van land aen boord?
Vergeefme dit vergrijp. 'k beken 't, ick werd bekoort,
Zoo dra ick Ursul zagh van verre zich vertoogen.
Men vraegh niet, hoe 't my ging, toen ick haer onder oogen
En nader quam. zy stond (wat was 't een trotse stand!)
Op 't voorste schip, en hiel de Kruisvaen in de hand;
Gekroont met diamant, en met robijne roozen;
Maer schooner bloncken dees', die op heur kaecken bloozen,
En blaecken allerschoonst, wanneer een eerbre schaemt
Het edelste van 't bloed op elcke wang verzaemt.
Op haren boezem straelde en speelde met zijn vieren
Een goude Kruis, verzet met blaeuwe puicksaffieren.
Een weeligh luchje speelde, en vloogh vast af en aen,
En vulde nu het zeil, en krulde dan de vaen,
Gehecht aen 't Standerdkruis, daer zy haer' troost in stelde.
Dit was al 't wapentuigh, de speeren dieze velde.
Maer 't oogh, een scherper speer, doorpriemde my mijn hart.
Het purpren kleed, gevoêrt met witte armijnen, werd
Van dertle windekens by wijlen opgeheven.
De leli, en de roos, van goud in 't kleed geweven,
Ontstaecken t'elckens dan haer' luister aen de zon,
Die onder ging van spijt, en niet verdragen kon
Den weerglans van dit licht, 't welck opging uit den Zuien,
En brack door nevels heen, en oorloogs regenbuien.
Waer 't eere als schande, ick had den oorlogh uyt den zin
Gezet, om zoo een puick, en schoone vyandin.
Ghy spreeckt'er af met smaeck, en schijnt bykans t'ontvonken.
Zy waer met vloot met al veel nutter strax verzoncken,
Dan herwaert aengevoert; veel nutter strax versmoort.
Waerom hebt ghy dit schip niet in den grond geboort?
Dat was my niet geboôn. mijn last broght dat niet mede.
Men breng haer hier voor my.
Zy komt, en maeckt zich reede.
Ick trad vooruit, en hoop dat u mijn dienst behaeght.
Daer komen mijn Kornels, en offren u de Maeghd.
JULIAEN. URSUL. ATTILA.
Nu staetghe voor mijn' Heer, die last gaf u te vangen.
Noit bleef een vry gemoed in yemants stricken hangen.
Die vryheid moght u licht ten beste niet vergaen.
Indien ick qualijck spreeck, men wijs mijn feilen aen.
Men kan hier d'eerste reis met feilen 't lijf verbeuren.
Wie zich onschuldigh kent zal om geen sterven treuren.
Ghy stoft te jong. zie toe, en sterf niet al te dra.
Zoo 't slibbren van mijn tong uw rechtbijl quam te na,
Of quetste, ick ben 't bereit met dezen hals te boeten,
Is 't anders, stelme weêr in staet op vrije voeten.
Wie zijtghe? van wat land? hoe jong? wat jaeght u hier?
Met dezen langen sleep, door water en door vier,
En midden door 't gevaer van 't omgewroet Germanje?
Monarch, ghy ziet hier 't oir van 't Kalidoonsch Britanje,
Het land van myn geboorte, indien ick zonder roem
Van my, of yemants eer te mindren, my dus noem,
Die liever Ursul heet. mijn oude, veertien jaeren,
Gevalle Gode alleen. ick quam niet hier gevaeren,
Noch liet myn Vaderland, en Vader over zee,
Noch voerde een' grooten sleep van eedle Maeghden meê,
Uit reuckeloozen lust, gelijck 't u vreemd magh geven.
Een hooger oirzaeck heeft my tot dees reis gedreven.
Wat oirzaeck dryft u toch zoo verre, en zoo uitheemsch?
Een Prins, een eenigh Zoon des Konings van den Teems,
Noch Heidensch en vervreemt van 't zaligh merreckteecken,
Al raezende van minne, en 't minnevier ontsteecken,
Hiel by mijn' Vader lang door zijn gezanten aen,
En boodme t'elckens trouw. men bad hem af te staen,
Nadien ick voor had, God te dienen al mijn dagen,
En geensins d'ydelheid der oogen te behagen;
Maer 't weigren was vergeefs. hy dreighde sterck en stijf
Ons endlijck met zijn heir te vallen op het lijf,
Door 't pricklen van dien hoon. mijn Vader viel verlegen,
En ging 't gewightigh stuck met zinnen overwegen.
Ick ried het huwelijck op voorwaerde aen te gaen,
Nam uitstel drie jaer lang. de Prins zou zich beraên
Met Iesus priesteren; zou 't Heidendom verwerpen;
Al 'tgeen myn Godsdienst eischt zich laeten innescherpen.
De Bruigom zou de Bruid met een getal van tien,
Van oude, en zede als zy, verzorgen, en verzien;
Dan elck van 't elleftal met duizend tot haer Reien,
Om 't oir van Deonot naer Rome te geleien.
Zoo werd ick met beding verbonden en verknocht.
Zoo won ick tijd, of tijd zijn' zin verzetten moght,
En smoorde in tyds dien krijgh, eer 't oorloogh werd geboren.
Dit dreefme naer den Ryn. dit gaf myn' toght de sporen.
Ick heb aldus verkoelt des Jonglings eerste vlam.
Hy trockme te gemoet, en keert waer langs ick quam.
Veel Maeghden, op de reis besprengkelt op haer hoofden,
Gehoorzaemheid aen God, en zijn autaer beloofden;
Gelijck dees braeve Prins, nu eens gezint als wy,
Om Christus wil verzwoer zijn blinde afgodery.
Zoo roemtghe noch van volck en Vorsten te bekeeren?
Ick roem alleen in God, dat hem de menschen eeren.
Ghy voert van land tot land een doodelycke smet.
Een Christelijcke lucht, gezond voor 't quijnend bed.
Wy weeten, hoe ghy u te Rome hebt gedraegen.
Wy weeten, wie u schryft, en aenhitst tot dees laegen.
Ghy styft d'oproerigheid met dien ontelbren hoop.
Ick stuit het oproer zelf, in 't hardste van zijn' loop,
En voe geen leeringen dan die naer vrede smaecken.
Ghy pooght het slechte volck uw lastren diets te maecken.
Zoo 't lastren is, al 't geen men avrechts lastren noemt.
Met schijn van Godsdienst word uw yd'le drift verbloemt.
Men magh uw' aenhang noch gelooven, noch vertrouwen.
Men zorght, men vreest.
Voor wie? voor wapenlooze vrouwen?
Voor Maeghden zonder maght? voor mans, berooft van zwaerd?
Wat vrouwen konnen doen, bleeck eertijds aen dien aerd
Der Amazonen wel, die met geweld van schaeren,
Europe, en Asien zoo verre meester waren,
Bekrijghden elck met meer dan mannelijcken stijl,
De borsten zetten af, en beeten met de bijl
Den stroom Thermodoön, en onzen Tanais open,
In 't hartje van den vorst; bedorven 't al met stroopen,
Verstickten 't manbre zaed, eer 't naeuw geboren was;
Dat ick van Lemnos zwijgh; daer zulck een groote plas
Van bloed vergoten werd, door dochter, en door moeder,
Verschoonende noch man, noch kind, noch vaêr, noch broeder.
Quam Cyrus, Hercules, en Jason voor den dagh,
Zy tuighden levendigh wat vrouwvolck al vermagh.
d'Oprechtste Godsdienst leert geen menschen te verkorten,
Aen middelen noch eer, veel min hun bloed te storten;
Die leert ons d'Overheid, al waer 't een dwingeland,
Te dienen, in al 't geen zich tegens God niet kant.
Heeft niet uw Kruisbanier beoorlooght onze Goden,
En Rome zelf verdruckt?
Een Vorst dien 't werd geboden,
Als 't glinsterende Kruis hem in de lucht verscheen.
Gehoorzaeme aerd, wanneer 't u aen gelegentheen
Noch mangelt; maer zoo ras het tijd is, om te spreecken,
Dan krijghtghe last van God, om d'ooren op te steecken;
Dan houdghe woord noch trouw, en zet uw' zetel vast.
De weereld overlaên, en van uw juck vermast,
Heeft onder u gesteent, en deerlijck moeten zuchten.
Hoe dick zagh d'Isterstroom ons grijze Wichlaers vlughten,
En d'Offervinders zelfs, bestorven als de dood,
Met Heilighdom en Goôn geladen in den schoot,
Gevangen en vermoort, na'et plondren en berooven:
Dat leerde ons nimmermeer uw' aenhang te gelooven.
Trawanten, leit haer wegh. grijpt toe, en doet haer spoên.
'K zal letten wat my staet met dit geslacht te doen.
Onsterflijck aengezicht, ick moet my toornigh veinzen,
Maer Venus uyt haer' troon ziet Attilaes gepeinzen.
REY VAN AGRIPPINERS.
Zang
Aertspriester, eertijds opgevaren
In 't hemelsch koor, daer maght van Engelen
Haer keelen, onder fluit en snaren,
Met kittelende galmen mengelen;
Daer ghy den Vader stelt te vrede,
Met d'allerheilighste offerhande,
En aldoordringenden gebede,
En zet u bloed voor elck te pande;
Verlosser, ga om hoogh te raede.
Verlos dees Maeghden uit genade.
Tegenzang
Ghy weet hoe u die hitte rooste,
Toen d'Engel, van Gods troon gezonden,
U, aen de Cederbeeck, vertrooste,
En balssem goot in zoo veel wonden,
Waer van ghy ree de voorsmart voelde,
Toen doodzweet vast in bloed verkeerde,
Het bloed, dat 's Afgronds gloed verkoelde,
Na dat ghy u aen 't Kruis verneêrde.
't Getal der Martelaren
Na zoo veel marteljaeren
Is mooghlijck nog niet vol.
Vergaen dees Maeghden t'zaemen,
Zoo staen met rood heur naemen
In Jesus martelrol.
ATTILA. BEREMOND.
Zoo Venus, 't hemelsch moe, uit lust om aengebeden
Te werden hier beneên, met menschelijcke leden
Haer Godheid noit bedeckte; of eenigh sterflijck volck
Verscheen; gelijck de Zon, met eene dunne wolck
Betrocken, zomtijds zich vertoont voor 's menschen oogen,
Op datze haeren glans, en schijn verdraegen mogen;
Zoo doet zy 't nu, en heeft vermomt het aerdrijck in,
En koomt voor my, in schijn der schoone Vyandin;
Een licht zoo schoon, als oit op d'aerde blonck van boven,
Om al wat naer de kroon der schoonheid steeckt te dooven.
O aengebede Zon, hoe helder ging de dagh
In mijnen boezem op, zoo dra als ick u zagh!
Hoe smolt erfvyandschap, en onverzoenbre veede;
Die ons verplicht, met onherroepelijcken eede,
Te vloecken 't Christen bloed, en nimmer, openbaer
Noch heimlijck, in verbond te treên met hun autaer.
Dit hart, dat gistren noch verbittert deze wallen
Bestormde, is my met zwaerd, en beuckelaer ontvallen,
Voor 't hemelsch aengezicht der Goddelijcke Maeghd;
Om wie my liever vre dan ooreloogh behaeght:
Gelijck God Mars, dien wy met menschenoffer eeren,
Weleer, om zijn Godin, zich zomtijds niet wou keeren
Aen veldslagh, noch belegh, maer smeet de wapens neêr,
En maeckte zijn vriendin vooghdes van zijn geweer.
Nu ga ick langer niet met oorelooghsgedachten
Meer zwanger, noch legh toe op 't vullen van stads grachten,
Op 't rammen van den muur, of torens dick gemetst,
Noch quets geen vyands borst; maer voel mijn borst gequetst,
En doodelijck gewond van d'aengename bogen,
Waer mede dees Diaen de zielen door haer oogen
Zoo treft, dat kunst noch kruid die wonden heelen kan.
Wat suf ick voor dees Stad! men vlie, men treck'er van.
Het Maeghdenleger houd het mannenheir belegen.
Al wat ick zie, de krijgh, en 't krijghsvolck, staetme tegen.
Mijn quijnende gemoed, verwonnen van de Min,
Geeft zich gewilligh op aen deze Koningin.
Zy bindme met een snoer, gevlochten van haer vlechten,
En voerme zoo in Stad. ick geef het zonder vechten.
Hoe nu? gelijckt die stem naer Nimroths grooten neef,
Gods Roede, die den schrick in alle Vorsten dreef,
En om Europe niet alleene koomt krackeelen,
Maer eischt de weereld noch twee overige deelen,
Door 't heiligh oorloghsrecht van Mars bebloede kling,
Die hy van Mavors zelf tot dit gebruick ontfing.
Wat schutter schiet een' pijl, 'ten zy uit uwe kokers?
Is d'aerde uw aenbeeld, zijn uw vuisten niet de mokers,
Die 't al vermorselen, en brijzelen, als glas?
Wat meeren overstaptghe niet, gelijck een' plas?
Men hoorde Illyricum verwonnen deerlijck schreien,
De Thrax, en Macedoon, en Mysie, en Achaien.
Al wat aen deze zy van d'Alpes ackers bouwt,
In dal, of op geberght, zijn eige kracht mistrouwt.
Ghy hebt Hesperien, en Gallien doen roocken;
Den Donau, en den Rijn de horens knap gebroken,
En maeide met uw zein, met eenen slagh, om veer,
Al wat'er't hoofd opsteeckt, aen 't Adriatisch meer,
Zou zulck een God zich aen een wasse pop vergaepen,
En reuckloos zijn fortuin in haeren schoot verslaepen?
De Goden hoeden ons voor zulck een lasterstuck.
Alcides zelf droegh wel het zachte minnejuck,
Ley leeuwshuid af en knods, voor lieve goelijckheden,
En stond naer joffrengunst met vleiende gebeden.
De boogh wil in den krygh niet staegh gespannen staen.
Het minnen is in 't end hem jammerlijck vergaen;
Toen hy van Dianier onweetend werd vergeven,
Door 't offerhemd, met gift van Nessus bloed bewreven.
De wellust heeft gevaer, en duizend zorgen in.
Het zwaerd des Krijghs verroest by 't wapentuigh van Min.
Och Beremond, mijn oogh zou al te deerlijck doolen,
Indien 't meer schoonheid zagh in Keulens gloende kolen,
Dan in de kolen, die in Ursuls aenschijn staen.
Indien het zwymen van dees Stad, dees halve Maen,
Besprengkelt van den Rijn, meer lofs werd toegeschreven
Van my, dan 't geen men ziet in Ursuls aenschijn leven.
Zy mengt eerbiedigheid met een vrypostigheid.
Het vriendelijck gelaet verzelt de majesteit.
Al dooldeze onbekent, noch zou men zien en hooren,
Dat dees van Konings bloed, en stam most zijn geboren.
Men wensch die vrouw geluck, die haer ter weereld braght,
En 't schip dat herwaert dreef met zoo een' schat bevracht.
z'Ontschuldighde zich zelf, toen d'oogen my bekoorden,
Of zy mijn Majesteit onweetende met woorden
Gewond had, ja voorwaer wel doodelijck gewond,
Met die begaefde tong, met dien koraelen mond.
Die Meeremin wou juist dees oevers niet vermyen,
Om my, op 't vaste land, dees schipbreuck te doen lyen.
Ick moet, o Vorst, met u bekennen, dat die geen,
Die Ursul zonder min aenschouwt, eer marmersteen,
Of harde rots gelijckt, uit Kaukasus gehouwen,
Dan eenigh mensch, dien wy rechtschapenheid vertrouwen.
Waer vind men in al 't heir zoo stout een' oorlooghsman,
Die koel en liefdeloos dat aenschijn aenzien kan?
Hoewelze, door den drang der kryghsliên, ingetogen,
En schaemrood heenen treed, met neêrgeslagen oogen;
Den dartlen straf ontmoet, den zedigen beleeft,
En niemants vlam, noch vier het minste voedsel geeft.
Maer evenwel een' held ten scepter opgewassen,
En 's weerelds heerschappy, zou 't al te qualick passen
Te slibbren in het veld, en buiten 's oorlooghs baen,
Tot argernis des volcx, dien onwegh in te slaen.
Ghy zijt in 't Scytisch heir van kindsbeen opgetogen,
Hebt uit uw voesters borst dien strijdbren aerd gezogen.
Een beucklaer was uw wiegh, de kille stroom uw bad,
Geweer uw poppetuigh, en eerste kinderschat;
Voortaen het ridderspel, een weeligh paerd te temmen,
Den Donau op zijn smalst, dan wyder overzwemmen,
En leeren hitte en kou verduuren zonder pijn.
Uw zwangre Moeder zagh, hoe yemant, in den schijn
Van Mars, haer vrucht het zwaerd quam binden op de zyde,
En u tot zijn autaer, van uw geboorte af, wijdde.
O onverwinbre Vorst, bedenck eens wie ghy zijt,
Wat ampt ghy nu bekleed. noch laet ons dit verwijt
Niet snyden in het hart, dat Attila aen 't suffen,
Zich van een Christe non in 't bedde laet verbluffen.
Och Offervinder, 't oor is voor die rede doof.
Bega geen legerschand, noch brandmerck 't Hunsch geloof.
't Geloof moet in een' Vorst wat dulden en gehengen.
Hy magh zich in geen echt met heiloos bloed vermengen.
Zy zal door hooger hoop zich voegen naer ons wet.
Hardneckige aerd volhard in d'aengebore smet.
Ick wacht haer vast. misschien laet zy heur dwaeling vaeren.
Daer komtze. quijt uw ziel, of ghy heur kunt herbaeren,
Terwijl ick spreecken ga mijn' Maerschalck Juliaen.
De Goden laeten dit naer mynen wensch vergaen.
BEREMOND. URSUL.
Doorluchtighste Vorstin, de Vorst heeft my geboden
U ten autaer van Mars, uit zijnen naem, te nooden,
Door deernis met uw vloot, en Maeghdelijcken stoet.
Nu kuntghe, wiltghe noch, het Koningklijck gemoed
Verzachtende, zoo veel geboeide zielen slaecken,
Door eens het outerbeeld met wieroock te genaecken.
Bera u kort, dewijl de krygh geen uitstel lijd.
Het zy ghy Wichelaer, of Offervinder zijt,
Wat verghtghe my, 'tgeen strijd met ons gewoone zede?
Ick heb my al beraên, en ben in God te vrede.
Te vrede? Weetghe niet wiens Goden ghy bestrijd?
Uw Afgoôn, ick beken 't.
Zoo gaetghe 't leven quijt,
't En zy ghy Christus naem verzweert voortaen te noemen,
En eert die rechte Goôn, waer op wy Hunnen roemen.
Wy roemen eenen God, die alles heeft gebouwt.
Dien blooden dooden God, gehecht aen 't schendigh hout?
Dien oock, die alle maght door 't sterven heeft verworven.
Der Scythen Goôn zijn noit begraeven noch gestorven.
't En waer misschien Jupijn, wiens grafste Kreten eert.
Iupijn met Mars om hoogh alle andre Goôn regeert.
Neen Christus heerscht om hoogh met zijnen lieven Vader.
Wiens eenige afkomst werd verkocht door dien verraeder?
Een Vader, die ons vrijt door dit verkochte goed.
Door 't storten van zijn Kinds onnozel hartebloed?
Hoe kan een Vaders hart zijn afkomst zoo vergeten?
Hoe kan Saturnus zelf zijn eige vruchten eeten?
Wie droegh 't begraeven kind herlevende in Gods schoot?
Wie voerde uw' Herkules ten hemel, na zijn dood?
Uw rot verslind, en snijd het menschevleesch aen deelen.
Neen ghy, na'et moorden, stroopt uw vyands beckeneelen,