floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Ontslaet u eens van zulck een snoode slaverny.
't Is tijt naer vryheit en een ope lucht te streven,
Een hantvest van natuure aen stom gediert gegeven.
De noot verdaghvaert u, en 't pant van trou en eer.
Hun onderling krackeel bestelt u zelf geweer.
Dus roepenze gereet de banden van hun lijen
Te breecken door gewelt, en lantverraederyen;
Dies grijpt met ons by tijts gelegentheit by 't haer.
Of 't wil u gelden. sluit: in uitstel schuilt gevaer.
Men moet dit rijxbelang eerst rechtsgewijs bepleiten.
De staet van 't rijck lijdt last, en d'eer der majesteiten,
Een booswicht kruipt, gelijck een schildtpadt, in zijn schulp.
Geen staetbelaeger zoecke aen wet of hantvest hulp.
Geen stijl van pleiten kan d'oneffenheit beslechten.
De noot eischt staetkrackeel met bijl en kling te rechten,
En straffen voor de vuist, op een waerschijnend blijck.
Zet met het voorbeelt van een halsstraf dit gelijck.
Dus straft Nasike en heer Opimius de Gracchen,
Gebroeders, wrevelaers, die 's raets bewint belachen.
Gestrenge Marius verschoont geen Saturnijn.
Dus miste Lepidus zijn levens zonneschijn
Door Katulus, die van Pompejus wert gesteven:
En Alexander holp Parmeen voorheene om 't leven.
Alle oude gingen kort met trouweloozen door.
Wy volgen veiligh op het lang geleide spoor,
En willen by hun doot niet winnen noch genieten.
Het lustme 't leven niet in dit verraet te schieten.
Het hof gewaeght alree te Rome van verraên.
Een stedehouder moet op zijne schiltwacht staen,
En zich verdaedigende aen niemants opspraeck keeren.
Gedenck gy stort het bloet van koningklijcke heeren,
En terght een strijtbaer fors en vry geboren volck.
Hou wacht, en laet de zon der waerheit uit dees wolck
Van twijfelingen met haer' glans te voorschijn komen:
Dan kuntge tijts genoegh het oproer innetoomen,
En stoppen 't volck den mont met blijcken en bescheit.
Het hof te Rome houdt het oogh op ons beleit.
Indien de wagen van 't gebiet beginn' te hollen,
Wie stilt die paerden? wat al hoofden ziet men rollen,
En wentelen in bloet, van vrient noch maegh beklaeght!
Hy waeght te veel, die goet en bloet en leven waeght,
En teffens eer en ampt. deze eeu gedooght geen schimpen.
Alle oversten, van schrick gedootverft, staen en krimpen,
En sidderen, alleen om 't ruischen van een bladt.
Een heiligh ooghmerck wort licht avrechts opgevat.
De zeeman ziet een' storm opkomen, en, aen 't gruwen,
Verkiest een haven, die hy anders wenscht te schuwen.
Maer gins komt Fronto. toeft, en houdt een luttel stant.
Hy heeft een melleckmaeght gevat by zijne hant.
FRONTO. FONTEIUS. KRIJGHSRAET.
Heer stedehouder, lust u melck, noch versch gemolcken?
'k Versta die tael niet. gy most dit Latijn vertolcken.
Bezie dees melckmaeght. let eens op haer aengezicht.
Ick kenze niet. genaeck, dat zy den hoet eerst licht.
Dit schijnt een wacker knaep, in dienst van groote heeren.
Dit 's Vechters zoon, een haen vermomt met henneveêren.
Mijn looze spie heeft hem in 't offerwoudt ontdeckt.
Hy zagh hem drincken, daer de klaere springbron leckt,
En ruischt door 't groene gras. dees schiltknaep zat, vol zorgen,
In 't holle popelhout, ter zijde in 't bosch, geborgen.
De moeder Heldewijn, die dit geraden vondt,
Verstack hem, eer de zon op 's aerdtrijx kimmen stont.
Zoo zoeckt dit schalck geslacht zich tegens 't rijck te kanten.
Het past op hoogh gebodt, noch pressers, noch trouwanten.
'k Geloof de jonge schalck weet mede van den moort.
Waeck op: waeck haestigh op. zy leggen ons aen boort.
Al schijnt dit slecht in 't oogh: het melt hun looze streecken.
Laet ick hem me naer Rome opvoeren, tot een teken
Van onderdaenigheit, en gunnen hun dien lof.
Nu Vechter, schroom niet. ga naer binnen in het hof.
Wy staen vast bezigh, en met hoogh verraet beladen.
Alle uitstel baert gevaer. men moet zich kort beraden.
De maeren komen ons van over zee en zant
Ter ooren. aerde en zee schijnt tegens ons gekant.
De hooftstadt Kolen dreight haere ooren op te steecken,
Zoo Burgerhart zich reppe, en uit den mont durf spreecken.
De Zeeusche eilanden en eilanders over al
Zien overgoten met een zelve groene gal.
De strant, en stroomen, die in zee hun water lozen,
Alle elementen, schuim van schippers en maetroozen,
't Is al vergiftight van dees dootelijcke pest.
Zy schreeuwen al: roy uit, roy uit dat wolvenest.
Zoo d'eerste Brutus zelf zijn eige zoons niet spaerde,
Zijn eigen bloet, dat van 't Romainsche bloet veraerde;
Ontzagh hy d'opspraeck niet, die hem te wachten stont,
Veele eeuwen; als zijn tong den opgespalckten mont
Des lastraers met geen blijck en reden meer kon stoppen;
En zullen wy dit stuck dus strafloos innekroppen?
Men paeie 't nootrecht kort; en zonder meer geschals.
Vaert voort: vaert rustigh voort, of 't gelt u al den hals.
Het naberou volght snel een' die t'ontijdigh oordeelt.
Ay suft niet meer. doorgaens sleept een naemhaftig voorbeelt
Van straf wat onrechts, als een zwarte schaduw, na:
Doch 't oirbaer van den staet vergoet en boet die scha,
Ten dienst van hooft voor hooft, en ieder in 't byzonder.
Wy moeten boven wint, of gaen al teffens onder.
Ick schou hen schuldigh aen gequetste majesteit.
Alle uitstel wort hun kort, in Cezars naem, ontzeit.
Laet eenmael af van ons gedult noch meer te vergen.
Een majesteitquetzuur is teêr, en lijdt geen tergen.
Heer stedehouder, sta uw recht een luttel af:
Ten minste, kan het zijn, zoo maetigh deze straf.
Gaet heene: geeftze keur dat elck zich kort berade.
d'Een sterve: d'ander sta te Rome ter genade
Van Nero. Vechter geeft den eenen oom 't geley.
Gaet heen: verkuntschapt dit den broedren alle bey.
O Rijnstroom, die uit Rhetische Alpen,
Als 't sneeujaght smelt,
Uit uwe bronnen neêr komt zwalpen,
Door laeger velt:
Gy deelt de Duitschen en de Gallen
Met kil en stroom,
Die wijder aengroeit, onder 't vallen
Met vryen toom.
Gy spoelt langs oevers, burgh en toornen,
En bruischt en boort
Door strant en duinen met uw hoornen,
En durft gestoort
Het noortsche zeegedroght aenrannen:
Maer waerom spaert
Gy schuim van wolven en tyrannen,
Dat u bezwaert
Met schattingen en menschetollen?
Het tolvry volck
Zal flus uw water zien gezwollen
En waterkolck
Van bloet der Bataviersche vroomen.
Ay keer te rug,
En storm met omgekeerde stroomen
Op Cezars brugh.
Verdrinck die booze burgerplaegen.
Uw stroom kan geen stadthouders draegen.
De Nederduitschman, noit verbastert
Van stam en bloet,
En ongemengt, wort schelmsch gelastert
Van dit gebroet.
Hy hielt zich binnen zijne paelen,
En zocht noit buit
Op 's nabuurs erf en werf te haelen
Door krijghsbesluit:
Maer Rijnlants weide en groene beemden,
Van rou verwelckt,
Gedoogen dat dit schuim der vreemden
Haere uiers melckt.
Het tapt den room af, en het beste:
Wy drincken huy.
De koey, die zich met klaver meste,
Wort traegh en luy.
De zuiveltuin, alom beschadight
In Neroos eeu,
Ontbeert den klaeu, die 't recht verdaedight,
En mist zijn' leeu.
Hy veinst, gelijck in slaep getovert.
Ontwaeckte hy,
En zaegh 't gewelt, dat hem verovert,
In slaverny
Geboeit van ongenoode gasten,
Hoe grimmigh zou hy van zich tasten!
De misdaet van de majesteit
Te quetsen wort op nieu bepleit,
En weder aengebonden
Door stedehouders vonden
In Nederduitschlant, slaef van 't rijck.
Men hoeft voortaen geen breeder blijck.
WALBURGH. FONTEIUS. HELDEWIJN.
Heer stedehouder, hoe? hoe loopen nu de posten?
Wat hooren wy? hoe dus? zal 't nu ons zoonen kosten?
Vrou Walburgh, neem gedult: uw voorbe komt te spa.
Het vonnis leght gevelt. verzoeck nu geen gena.
Niet minder dan gena verzoecken voor die braven,
Twee vrye helden, geen gebore keizers slaven,
Lantsheeren, vorsten, beide uit koningklijck geslacht,
Van lasterstucken, noch verradery verdacht.
Gena verzoeckt men voor misdaedigen, ontaerden
Van deught en vroomheit, die noch goôn noch menschen spaerden,
En kerck en vaderlant ontwijdden. neen voorwaer,
Geen gunst verzoecken wy, noch schroomen halsgevaer.
Gebruick uw strengheit aen uw slaven, naer uw stijlen:
Wy Batavieren zijn uw bondelrecht en bijlen
Niet onderworpen, en ons vorsten allerminst,
Wien 't rijck moet dancken voor zijn zege en overwinst,
In oorlogh door beleit der broederen genoten.
Mevrou, wy weeten uit wat stamme uw telgen sproten:
Maer stam noch adel wort in halsrecht aengezien.
Ontschuldigh ons. August gebiet en kan verbiên
Wat hem behaeght: wy staen ten dienst van zijn behaegen.
Bezwaer uw zoonen niet met ongestuimigh klaegen.
Men schonck uw' Julius noch korts een dootschult quijt.
Een schult, hem opgedicht uit bittren wrock en nijdt,
Gelijck men u, niet lang geleên, betichte in 't oosten.
Nu moeder, steur u niet: de hemel wil u troosten.
Wy hebben een' van bey verschoont, op 's krijghsraets be,
En 't recht gemaetight, schoon het recht geen uitstel le.
Zoo een van beide voor Augustus zich verdaedigh',
En Neroos uitspraeck hem verschoone en begenadigh';
Gy zult uw' zoon, schep moedt, herstelt zien in zijne eer.
Die is hy maghtigh met de proef van zijn geweer
Te vryen tegens elck, die hem zijne eer durf vergen.
Zie toe: verhaest u niet. gy zult den adel tergen,
Dies span geen netten, daer uw voet eerst in verwart.
De duinheer Bruin bemint mijn zoons, gelijck zijn hart.
Die trotse vryheer steunt op zijn Konijnevatters,
Noit slaven onder 't juck. dat zijn oprechte schatters
Van 't pant der vryheit, by Romainen snoot ontwijdt.
Zy kroppen vast hun leedt, doch schelden 't hun niet quijt.
Een duinman waer getroost, al stondt gy dicht gesloten
Van lijftrouwanten, dy een priem in 't hart te stooten,
En zijn bebloede ziel te mengen met uw bloet.
De reden leert ons dit het moederlijck gemoedt,
Beweeght in dezen schijn met haer beminde zoonen,
Niet toe te rekenen. den ouderdom verschoonen
Is billijck. moeder, wy vertrecken in het hof.
Zoo gunme eerst dat mijn zoon alleen met uw verlof
Zijn moeder, eene weêu, magh bystaen en verquicken.
Het is besloten hem den keizer toe te schicken,
Tot eenen schiltknaep, of dischschencker in 't pallais.
Hy moet zijn' oom 't geley verleenen op de reis.
Nu onderstut mevrou, uw moeder: wy treên binnen.
Hier valt met jammeren by schelmen niet te winnen,
En zich verkleenen geeft uw' hoogen stam geen' lof.
Vrou moeder, gaenwe, geef den rechter geene stof
Om strenger in 't gerecht zijn wreetheit t'openbaeren.
Gy kunt mijn' zoon en mijn' heer broeders slechts bezwaeren.
Tyrannen, vangt, en spant, en raest, en moort, en prest.
O broedermoorders aert, te Rome, in 't wolvenest,
Gevoedt van een wolvin, gebroet van vondelingen
En nonnebasterden, die aen de wolfspeen hingen,
Hoe groeit gy in 't bederf van al wat adem haelt!
Onze afkomst zette u rijck dit lasterstuck betaelt,
Indien de goden uw verwatenheit niet plaegen.
Dit taeie stoxke kan de krancke leên naeu draegen.
Hoe zwaer valt 's lichaems pack den hoogen ouderdom,
Alree met eenen voet in 't graf, gebuckt en krom.
'k Hoop Vechters wraeck zal eens dit ongelijck beslechten.
Nu dochter leyme voort: hier valt niet uit te rechten.
KRIJGHSRAET. JULIUS. BURGERHART.
Doorluchtste vorsten, wien een rijck van Nero past,
Verschoont den krijghsraet toch, gewettight om den last
Des stedehouders (hy gebiet het) uit te voeren.
Al 't Roomsch gebiet gewaeght van ooreloghsrumoeren.
Uw naemen mengen zich in 't schricklijck krijghsgeschal.
Men gunt u keur wie van u beide sterven zal.
Wie nablijft, moet zijn zaeck voor Cezars stoel verweeren.
't Gaet wel: 't gaet wel. verdelght Batavische lantsheeren:
Zy stonden 't Kapitool te Rome lang in 't licht.
Daer heerscht Nymfidius en Tigellijn. elck sticht
Een' vorstelijcken troon op onzer beide lijcken.
Fonteius ziet hier oock een' kerckroof uit te strijcken.
Vaert voort, vaert voort met my. heer broeder, 'k neem verlof,
En wensche u voorspoet, in uw' optoght naer het hof.
Hoe nu, heer broeder? laet my d'eerste d'eer bewaren.
Het is geraden u het leven langst te spaeren,
Ten dienst van 't vaderlant, en onderdruckte volck.
'k Was lang den doot getroost, en vreesde zwaert noch dolck.
Het sterven is ons erf. het scheelt slechts in de wijze.
Ons eerlijck sterven streckt Baethouderen ten prijze,
Romainen eeuwigh tot versmaetheit en verwijt.
Volvoert uw' last: ick schel mijn doot den krijghsraet quijt.
'k Gedoogh niet datge sterft. gy moght de majesteiten
Omzetten, en 't gewelt intoomen onder 't pleiten.
Ons onderdruckt geslacht, de moeder, gemaelin,
De zusters, kinders, al de neven, hofgezin
En aenhang, duizenden op uwen voorstant hoopen.
Vermurwtge Cezars hart, zoo staet de toegang open
Ten hove voor elck een, die nu verstooten zit.
Geheel Batavie, met recht bekommert, bidt
Dat u de goden, om 't gemeene beste spaeren.
Ick wensche uw leven met mijn sterven te bewaeren,
Tot heil van 't algemeen, gedompelt in verdriet.
Dit leven, zonder uw genootschap, lustme niet:
En my noch weiniger. de liefde ontzeght te scheiden.
Gy heeren, sluit. de tijt verbiet hier lang te beiden.
Gebie mijn' broeder dat hy op mijn bede wijck':
Of zal hy voortreên, deck zijn lichaem met mijn lijck.
Het vonnis luidt: laet een' van beide zich bereiden.
Zoo laet den krijghsraet my naer 't bloedigh outer leiden.
De rechter heeft dit aen der broedren keur gezet.
Men gunme dan den keur. waerom mijn' wensch belet?
Hier gelt vrywilligheit, geen dwang van wederzijde.
Zoo dwingme niet, dat ick door dwang uw' voorgang lijde.
Bezwaerme met geen juck, dat gy niet draegen wilt.
Mijn oude en uwe een jaer, en ruim zoo veel, verschilt.
Wat heeft een jaer geschils in oude hier te zeggen?
Dat broeder my den keur van sterven toe moet leggen:
En waerom niet den keur des doots aen my gestelt?
Dewijl ick d'outste ben, wiens woort het meeste gelt.
De jongste scheide dan veel nutter uit het leven.
Dus blijft de keur des doots van wederzy noch even.
Zoo lang d'een broeder niet den andren wijcken wil.
Dit is geen erfkrakeel, maer wightigh dootgeschil:
Dat duuren blijft, zoo lang wy om het keurrecht vechten.
Laet door het loten dan dit keurkrackeel beslechten:
En of by ongeluck het lot u viel te beurt?
En of by ongeluck u 't lot hadde uitgekeurt?
Waer loting valt, daer gelt geen vrye wil na'et loten.
Most ick mijn' broeder, zoo hem 't lot trof, dan verstooten?
Wy mosten alle bey genoegen, 't viel hoe 't viel.
Mijn broeder missen? och ick mis mijn halve ziel:
En ick mijn heele ziel, quaemt gy door 't lot te sneven.
De snelle tijt verloopt, met al dit wederstreven.
Verdriet het u: men stelle aen my het hooge woort.
Hoe kan ick stemmen tot een' vuilen broedermoort?
'k Vergeef het u: gy zult hierom geene opspraeck hooren.
Veel nutter noit geleeft. veel nutter ongeboren.
De bloetverwantschap is een nimmer scheibre bant:
Een bloetknoop, stercker dan een knoop van diamant.
Help Herkules, wat raet? hoe raeckt de strijt ten ende?
Dees worstlinge overweeght alle overstreên elende.
Gy heeren, waerom dientge u zelven tot een' last
In dezen schijn? 't geschil aen 't barnen groeit en wast.
Natuur is krachtigh, en het onderling medoogen,
Gelijck in eene schael van reden opgewogen,
Staet even pal, en wijckt niet uit den evenaer.
Dus stonden eertijts twee halsvrienden voor 't altaer,
Orest en Pylades, getrou in doot en leven,
Waer van d'aeloude faem getuighenis kan geven:
Maer gy gebroeders, uit een moeders schoot gebaert,
En onder 't zelve hart gedraegen en bewaert,
Door bloetverwantschap blijft verknocht, dies is 't geen wonder
Dat een gelijcke treck van weêrzijde in 't byzonder
U krachtiger verbint: en zijt hierom gewis
Dat aen dit worstelen geen endt te vinden is,
Ten zy een rechter in uw' halsstrijt koom' van buiten,
En helpe u in dien noot het halsgeding besluiten.
Belieft het u dat een kornel naer binnen tree:
De stedehouder wacht, en zal in uwe ste
Een' kiezen uit u beide, en dezen bloetstrijt scheiden.
De tijt schiet voort, en spoet. men kan niet langer beiden.
Ick stem het toe, indien mijn broeder dit bestemt.
Mijn hart, hoe kloptge dus weemoedigh en beklemt!
Ick volgh mijn broeders stem, door nootdwang, en te noode.
De krijghskornel hael 't woort. hoe suffe ick nu dus bloode,
Die slagh op slagh, wanneer de krijghsklaeroen my riep,
In 't barnen van den strijt, op speer en heirspits liep,
En wrong de zegekans uit 's vyants ysre klaeuwen?
Schep moedt, heer broeder. laet uw heldenhart niet flaeuwen.
Wy zullen daetelijck een veilige uitkomst zien.
De stedehouder wil gebieden noch verbiên,
Maer stelt de keur aen 't lot, in dezen helm gesloten.
Laet een onnozel kint het onpartijdigh loten
Bevolen. jongske, treck voor elck een cedel uit.
Het lot eischt Julius, door 't merck des doots beduit.
Omhelst elckandre nu: de noot gebiet te scheiden.
Wy willen Julius ten boschaltaer geleiden.
Och broeder, 't lot heeft my die schoone doot benijt,
En niet ten woutaltaer van Herkules gewijt.
Gy sterft voor 't vaderlant en recht der Batavieren,
Verplicht uwe eer te voên, met groene populieren,
In 't heiligh offerwoudt, beschaduwt om het hooft,
Daer duitsche Herkules geviert wort en gelooft.
Wat zal men Nero van uw uiterste gewaegen?
Dat ick getrou het zwaert aengorde op zijn behaegen,
De paelen van het rijck uitzette door beleit,
En wensche dat hy toch, naer zijne billijckheit,
De Bataviers herstelle, en kenne, als bontgenooten,
Naer inhoudt des verbonts, met Julius gesloten.
Indien uwe onschult voor 't gerecht ten hove gelt,
En hy u weder in den ouden staet herstelt,
Bezorgh vrou moeder, nu ten ende van haer leven,
En luick haere oogen, als zy komt den geest te geven.
Omhelsme noch voor 't leste, en maetigh uwen rou.
Wat schudtge 't hooft? vaer wel. blijf 't vaderlant getrou.
Heer broeder, 'k wensch mijn bloet in uwe plaets te storten.
Doorluchtsten, het is tijt dit marren af te korten.
Heer Julius, 't is tijt om boschwaert in te slaen.
Heer Burgerhart, vertreck. de hofwacht port u aen.
Help Herkules, is nu dit moortstuck niet te keeren?
Men most dien bloetroof hun ontweldigen. wy zweeren
En eens, en anderwerf, en drywerf, dat geen schaer,
Geen scheermes, geene vlijm dit lang gewassen haer
Zal korten, eer de wraeck het schelmstuck hebb' gewroken.
Maer wat zijn woorden, los en in den wint gesproken?
Verkeert de kans, de wraeck, die my in 't harte zit
Gewortelt, moght wel eens 's Romainschen borst ten wit
Gebruicken van mijn zoons in gal gedoopte pijlen.
Verdruckte vryheit, nu bezwijcken beide uw stijlen!
O Boschnon Welda, mont van Godt,
Gy spelde ons, zonder gront en slot,
Hoe eens een wildeman, uit bossen
Te voorschijn treênde, zou verlossen,
Omtrent den uitgang van den Rijn
De melckkoe, in bedroefden schijn
Gespannen, onder ysre jucken;
Hoe hy de slaghpen uit zou rucken
Den trotsen vogel, die verstaelt
Zijn' roof op alle vogels haelt,
En, nimmer zadt van vraetigh slicken,
Den Rijnleeu naer 't gezicht durf picken,
En hem een' moortklaeu slaen in 't hart.
O wee, ô bitterheit, ô smart!
Hoe gaet dit anders dan gy spelde,
En, ons ten troost, de snaeren stelde
Op eenen zegenrijcken toon!
Verdiende uw wichlen eer een kroon
Van onverwelckbre lauwerbladen;
Nu mist het uwen mont, in 't raeden
Van d'uitkomste, ons ten troost belooft.
Gy zaeght dit onweêr over 't hooft.
Baethouwers, Waterlanders, Kermers,
Nu zoeckt geen hulp aen lantbeschermers.
Een bloetraet, die geweldigh heerscht,
En naer stadthouders hoort, past eerst
De vrydoms hoofden neêr te vellen,
Om dan den volcke een wet te stellen
Geprent in 't hart, gekneet als was.
De dwinglandy wort in tiras
Van 't êelste bloet geleght. nu baeten
Geen klaghten. het gezagh der Staeten
Moet zwichten voor een wreet Romain,
Een onrechtmaetigh staetwaerdein.
Hy houdt de vryheit in zijn kluiven,
En weet op 's heerschaps hals te schuiven
't Ontheiligen van 't vreverbont,
Gesterckt, op nederrijnschen gront,
Van Cezar, nu in top geheven,
Gelijck een' godt, in 't ander leven.
Hy past op hantvest noch op wet.
Hoe treft de dootgangk en de tret
Van Julius het hart der lieden,
Te zwack om wederstant te bieden!
De tijt leert zwijgen. elck verbijt
Zich zelve, en kropt dien moort en spijt.
O burgerheeren, trouwe vaders,
Hoe verft men u, als lantverraders!
Bedroefde reien, staeckt uw klaght:
Verkeertze in lofgezangen.
Zy sterven op hun heldenwacht.
De dappersten verlangen
Te sterven, niet in 't muffe bedt,
Maer op 't altaer van eere,
Waer op de Neêrduitsch wijzen zet.
Indien de kans eens keere,
Beleve ick 't niet, gy zult den dans
Der maeghden me bekleeden,
En heffenze in den starretrans,
Die voor 's lants vryheit streden.
Wy baerden zoons uit onzen schoot,
Tot heil der onderzaeten.
Wy kussen zulck een schoone doot.
Zy hanthaef 't heiligh recht der Staeten.
Vrou moeder, gaenwe in 't hof.
Ay geef geen nieuwe stof
Aen dezen valschen rechter.
Verschoon uw' zoon, en mijnen Vechter,
Die met een' zuuren stap
Naer Rome gaen in ballingschap.
Vrou moeder, leun op mijne schouder.
Stockoude vrou,
Stantvastiger dan ick in rou,
Och waren wy zes maenen ouder,
En erfde een Galba 't hoogh gezagh;
Wy moghten, een' gewenschten dagh
Belevende, adem scheppen:
Nu durf de tuinleeu zich niet reppen.
Wy twijfelen niet eens of 't krijghsrecht ging zijn' gang.
Het volck keert wederom. wacht Fronto nu dus lang?
Hem wert belast terstont ten hove weêr te keeren.
Daer stapt hy aen, bestuwt met eenen stoet van heeren
En ridderen. men zal nu hooren hoe het voer
Met dien Baethouwer, 't hooft van zulck een lantrumoer.
Het recht is uitgevoert. geluck, heer stedehouder.
Zoo smoort men lantverraet. nu zijnwe zoo veel ouder,
En veiliger dan flus. d'oproerige is van kant.
Het doode lichaem wort op 't lijckhout vast gebrant,
Met eenen oock zijn paert, en wapentuigh, en wapen,
De roode tuinleeu in een gouden velt, rechtschapen
Bewijs dat 's meesters klaeu geen' adelaer ontzagh.
Het lustme van 't begin te hooren het verslagh,
Hoe, 't recht gehanthaeft, zich de vorst ter doot bereide.
De strenge krijghsraet gaf hem boschwaert in 't geleide,
Naer 't heiligh outer, dat in top des heuvels rijst,
Die halve maenswijs, als een schouburgh, met een lijst
Van popelboomen wort omschaduwt en gesloten.
Hier was van overal het volck naer toe geschoten;
Gelijck het water in een' boezem t'zaemenvloeit,
En, tot een staende meer, uit hondert beecken groeit.
d'Een zat op 't groene gras: een ander hing aen tacken
Van boomen, door 't gewicht gebogen, en aen 't kracken.
Zoo hangen byen, in een' zwarm by een vergaert;
Romain en Batavier, gebaert en ongebaert,
En out en jong door een gemengelt, mans en wijven,
Soldaet en burgery. men hoortze schelden, kijven,
En worstelen om plaets, die t'eng viel en te naeu.
Toen quam de krijghsraet aen met Julius, niet flaeu,
Maer trots, gelijck een leeu, wiens maen begint te krullen,
Te zwaeien om den neck; terwijl hy, onder 't brullen
En knarssetanden, zich vast geesselt met den staert,
Dat op dien boschgalm wat op roof vlamt wort vervaert,
En 't hart in 't lijf krimpt. met dees leeuweneigenschappen
Quam die verwezen trots den heuveltop opstappen;
Gelijck hy, op 't gezang van zijne benden, plagh
Te streven door de doot, in 't barnen van den slagh,
Of d'allervoorste zelf een stormbrugh op te steigeren;
Wanneer de dappersten uit schrick den aenval weigeren.
De doot, terwijl 't gezicht, als een paer blixems, blickt
En blickert, weeck te rugge, en scheen voor hem verschrickt.
De krijghsraet deisde een poos, uit angst van zich te zengen,
En schroomde 't woutaltaer met zulck een bloet te sprengen.
Wat sprack de vorst, toen hy in top des heuvels stont?
Hy keert het aengezicht, eerst ommeziende in 't ront,
Naer Rome toe, en zet de handen in de zijde,
Om uit den mont voor 't volck te spreecken trots en blijde:
Is Cezar met mijn doot geholpen en gedient,
Ick schenck hem 't lijf, en sterf geen onderzaet, maer vrient
En bontgenoot des rijx, der Batavieren vader,
Hanthaver van hun recht en vryheit, geen verrader,
Gelijck een dienaer van August ons schelmsch misverft,
Een lasterstuck, dat blaeu den schijn van waerheit derft.
Stadthouders schroomen niet op vuile hofschavotten
Een' ouden koningsstam van hooft en kroon te knotten.
Zoo stiet Antonius den koningk Antigoon,
Herodes ten gevalle, uit zijnen hoogen troon,
Dryhondert jaeren lang van Asmoneen bezeten.
Ick sterve een wettigh vorst, geen schelm noch eervergeten.
De Roomsche hopman treffe een' vrygeboren vorst,
En stoote my den dolck in deze bloote borst.
Hy scheurt den boezem op, en met een' dolck doorstooten,
Ploft neder, bijt het gras, en voort den mont gesloten.
Een oploop stack'er, door het bloeden van den dolck,
Gelijck een lantstorm op, en overliep het volck.
Baethouwers scheenen, dol van wraeckzucht, uitgelaeten,
Maer schroomden eenen ring gewapende soldaeten
Het lijck t'ontweldigen, dat nu tot asch verteert,
Gelijck hy in 't geley des krijghsraets heeft begeert.
Wat riep het krijghsvolck, toen de dootsteeck was gegeven?