floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Wy achtten 't onzen pligt
Dat u met allen spoed dit voorval wierd bericht.
En wyl de Geestlykheid ons weigerde in te laaten,
Heb ik de kloosterpoort doen oopnen door soldaaten.
Zie nu hoe 's Hemels hulp de onnoozelheid verweert.
Ondankbre! waan niet dat ge alrede triomfeert.
Saint Paul, die waagen durft den vyand in te haalen,
Zal nevens al zyn volk die snoodheid duur betaalen.
Dat hy zich vleije met het winnen van zyn' post:
Hy zal op 't oogenblik door ons zyn afgelost.
'k Zal Oostenryk en Kleef, ik zweer 't u, wel beletten,
Zo lang ik adem schepp', den voet in Gent te zetten.
Gy, maak u vaardig tot myn' langversmaaden echt;
Beef zo gy aarzelt als ik weêrkeer na 't gevecht.
Maria, Guido, twee Staatjuffrouwen.
Helaas! myn hart bezwykt. Eerwaardste! ik ben verloren.
De woeste Adolf zal aan den ban zich weinig stooren.
Ik kan in dit verblyf zyn woede niet ontgaan.
Waar kan ik veilig zyn? Wys my een schuilplaats aan.
Versterk my door uw' raad.
Schep moed; verban uw vreezen.
De Dwingland is nog niet het geen hy waant te weezen.
Zo Maximiliaan met Kleef bevredigd is,
Zie ik den weg gebaand tot uw behoudenis.
Indien Adolf verwint, en weêrkeert na het stryden,
Is 't met my uit, helaas! gy kunt my niet bevryden.
De kloosterpoort ligt door zyn woedend volk geveld.
Gy-zelf staat nevens my ten prooije aan zyn geweld.
Bernard genaakt ons.
Maria, Guido, Bernard, twee Staatjuffrouwen.
Hebt gy Gelder zien vertrekken?
ô Ja, hy zocht vergeefs voor 't volk zyn spyt te dekken;
't Welk, door het naar geklep der noodklok aangespoord,
Van alle zyden vloog naar dit geheiligd oord,
Onkundig welk een ramp het klooster had getroffen.
Wy meldden 't wiens geweld de poort deed nederploffen,
En in wat groot gevaar 's Lands wettige Vorstin
Zich in deez' kreits bevond door Gelders wreede min.
De trouwe Burgery, door dit bericht bewogen,
Zweert dat zy Gelders woên niet langer zal gedoogen.
Een deel gewapend volk bezet terstond de poort;
De toevloed groeit steeds aan. Elk zweert dit heilig oord
Voor 't heiligschendend rot des Dwingelands te hoeden,
En u te veiligen voor zyn uitspoorig woeden.
Geliefde Burgers, die my zo veel trouw bewyst!
Indien voor uw Vorstin ooit blyde heilzon ryst,
Zal haare erkentenis uw' yver evenaaren.
Dan ach! ik-zelf ben nog omsingeld van gevaaren.
Wierd my voor 't minst gemeld hoe 't met myn Moeder staat.
De wreede Gelder, die haar overzoenlyk haat,
Heeft mooglyk reeds bevel tot haaren dood gegeeven.
Helaas! hoe doet haar lot myn bloedend harte beeven.
ô Margareet, wier trouw myn ziel zo hoog waardeert!
't Is uit met u en my zo Gelder triomfeert.
Herstel uw' geest, Vorstin! de Hemel hoort uw klagten;
Hy waakt voor weêuw en wees, en kan haar' ramp verzachten.
Hy ziet wie op hem hoopt en wie zyn wetten schend.
Betrouw op hem; hy zal u redden uit de elend'.
Verdrukte onnoozelheid vind steeds in hem haar' hoeder,
Doch zyn rechtvaardigheid.....
Maria, Guido, Bernard, twee Staatjuffrouwen, Margareta, Ravestein, eenige
						Edelen.
Margareta in de armen vallende.
Myn Moeder! Ach! myn Moeder!
Myn Hartvriendin! myn Kind!
Hoe kwaamt ge uit Gelders magt?
Wie brak uw' kerker op? Wie heeft u hier gebragt?
Zy ziet Ravestein.
Hoe! dierbre Ravestein! kan ik myn oog gelooven?
ô Hemel! dit geluk gaat al myn hoop te boven.
Maar waagt ge u niet te stout?
ô Neen, wy zyn gered.
De magt van Gelder ligt door 's Hemels hulp verplet.
Wat zegt ge! ach! meld my wie myn ongeval bepaalde,
En van de woede en magt des Dwinglands zegepraalde.
Zo ras ik Gent verliet, besloot ik te onderstaan
Of ik myns Broeders hart niet kon doen overslaan
Om u te ontweldigen aan Gelders dwinglandye.
Ik maalde voor zyn oog diens Woestäarts razernye,
En dat gy, door uw' ramp, u buiten staat bevond
Om u te ontslaan van zyn vloekwaardig trouwverbond.
Zo hy, dus voer ik voort, haar heensleept naar de altaaren,
Zo hy, haars ondanks zelfs, haar dwingt met hem te paaren,
Zult gy u ligt te laat beklaagen dat uw moed,
Daar gy haar redden kost, haar' ramp niet heeft verhoed.
Zy zal, geloof my, nooit den wensch uws Zoons verhooren.
Vorst Maximiliaan-alléén kan haar bekooren.
Zult gy niet liever zien dat zy zich aan een' vrind
Dan aan een' vyand voor het echtältaar verbind?
Red, red de droeve Wees, ter liefde van haar Moeder;
Zy schreit u aan om troost; strek haar ten Staatsbehoeder.
Zyne edelmoedigheid, bewogen met uw' rouw,
Stemde, overreed door my, in 't einde in uwe trouw.
Des Keizers Zoon, bericht van d'uitslag van myn poogen,
Kwam ylings met zyn heir naar 't Kleefsche heir gevlogen,
En zag zich met vermaak gelyk een vriend begroet.
Getrouwe Ravestein! uw vlucht heeft my behoed.
Nooit kan myn dankbaarheid uwe eedle zorg vergelden.
Ik deed terstond Saint Paul dees blyde tyding melden.
Hy had hier d' Adel tot uw hulp reeds aangespoord,
En maakte zich met hen straks meester van de poort
Die ons het naaste was, en hielp de benden binnen.
'k Dacht dat men zonder bloed de vesting zou verwinnen,
Wanneer Adolf verscheen, van al zyn volk verzeld.
Terwyl men met hem stryd, en vast zyn benden velt,
Zend my Saint Paul bericht,
Tegen Margareta.
Dat Gelder u deed boeijen:
'k Besloot terstond naar uw gevangnis my te spoeijen,
Daar gy gelukkig door myn' bystand wierd bevryd,
Terwyl Adolf nog wierd belemmerd in den stryd.
tegen Margareta.
Uw redding troost myn ziel, hoe sterk door smart bestreden.
Ik heb zo veel om u als om my-zelf geleden.
Niet minder deelde ik in uw' troosteloozen rouw.
Maria, Margareta, Ravestein, Guido, Bernard, Edelen, Staatjuffrouwen,
						Saint Paul.
Tree nader, eedle Held, wiens onverwrikbre trouw
Den hoogsten lof verdient van myn erkennend harte!
Geluk, Vorstin! gy ziet een einde aan uwe smarte;
De blyde zege heeft uw onheil afgewend.
Vorst Maximiliaan is reeds met Kleef in Gent.
Adolf, die met zyn volk op ons dacht in te stooten,
Vond, eer hy 't merkte, zich van allen kant besloten.
Maar waartoe de aakligheid van 't stryden u gemeld?
Des Dwinglands magt bezweek; uw Vrienden hielden 't veld.
De woeste Gelder, door een gonzend lood getroffen,
Dat aan myn voeten hem gewond deed nederploffen,
Verzocht my dat ik hem een schuilplaats toe zou staan,
Om de uitgelaaten wraak der Burgery te ontgaan;
Die, om den fellen moord, verbitterd en verbolgen,
Niet aflaat tot dees plaats al vloekend' hem te volgen;
Terwyl vast wees en weêuw, met troostelooze taal,
Hem 't bloed afeischen van haar' vader of gemaal.
Hy, die zich eeuwig door zyn driften liet regeeren,
Laat in dit aaklig uur door wanhoop zich verheeren:
En, schoon hy zich in 't einde in 't klooster veilig ziet,
Schoon elk hem redden wil, zyn woede duld zulks niet.
Hy wil u zien; en laat bezwaarlyk zich weêrhouên.
Kunt gy besluiten hem een' oogenblik te aanschouwen?
Ach! mogt ik zyn gezicht in eeuwigheid ontgaan!
'k Smeek u uit deernis dit verzoek hem toe te staan.
Gun hem dien jongsten troost, op d'oever van het leven.
Toon uw grootmoedigheid; toon dat gy kunt vergeeven.
Zyn naam, zyn denkbeeld zelfs, vervult myn ziel met schrik.
Vergun hem zyne beê.
Hy koome een' oogenblik.
Saint Paul vertrekt.
ô Goede Hemel, die, geraakt door myn gebeden,
Van Gelders magt myn volk en my hebt vrygestreden!
Staa myn Beschermers by, en hoed myn' veegen Staat
Voor Lodewyks bedrog en spoorlooze eigenbaat!
Maria, Margareta, Ravestein, Guido, Bernard, Edelen, Staatjuffrouwen,
						Saint Paul, Diderik, Adolf, die door eenige Lyfwachten in een' stoel
						gedraagen word.
Ik keer, Prinses! maar niet gelyk ik van u scheidde.
De hoop is my ontvlucht, waarmeê myn hart zich vleide.
'k Zie myn bestryders hier gevestigd in 't bewint;
En Campobasse heeft, met van der Mark, zyn' vrind,
By d'omzwaai van 't geluk my zynen aart doen blyken.
'k Zag, toen myn volk bezweek, de valsche vleijers wyken,
Wier snoode raad voorheen myn drift had aangezet.
Ach! had ik, meer bedaard, op myn gedrag gelet,
Geen vleijers 't oor vergund! Hoe is my 't hart belaaden!
'k Voel dat het zelfbelang, bestierder myner daaden,
Op d'oever van het graf myn rust door wroeging stoort.
Waarom, helaas! heeft my de deugd niet eer bekoord?
Ach! had zy my, als u, bestraald met haaren luister!
Waar ben ik? Welk een angst! wat is 't rondöm my duister!
Breng my in Bavoos kerk. Zie uw voorzegging waar,
ô Guido! berg me, ach! berg me, in schaduw van 't altaar!
Waar zal ik vliên? Ik zie een heir van schimmen
Rondöm my waaren, my van allen kant begrimmen.
Zy voeren toortsen, tot verlichting van deez' nacht.
Welk een verwyt! heb ik u-allen omgebragt? ...
Wyk, gryze Himbercourt! weg, Hugonet! niet nader.
Laat los. Waar sleurt gy my? En gy, gy ook, myn Vader!
Wie sleepte u blootsbeens voort? Benaauw myn ziel niet meer;
Herroep, herroep uw' vloek; ik schenk u Gelder weêr.
Myn lot, ondankbaar Kroost, strekke eeuwig u ten voorbeeld! ...
Myn euveldaad word door het nageslacht veröordeeld! ...
Ik zie my-zelven; wat gezicht!
Deeze aakligheên...
Hoe! alles schreit.
Ik gaf u reden tot geween;
Vergeef myn schuld!
Ach! wilde een Hooger die vergeeven!
Daar zyn de schimmen weêr. Wat wilt ge? moet ik sneeven?
Ik ben gereed; val aan; ontslaa my van myn smart.
Laat los. Ik kan niet meer. De kracht begeeft myn hart.
tegen Guido, terwyl Adolf, op den wenk van Saint Paul, door de
							Lyfwachten, van Diderik voorgegaan, word weggedraagen.
Staa hem in 't uiterst by met uwe kloosterschaaren.
En doe, zo 't mooglyk is, zyn' wreeden angst bedaaren.
Guido en Bernard vertrekken.
Helaas! myn deernis, die om zyne elende schreit...
Vorstin! keer naar uw Hof daar 't volk uw komst verbeid,
En zich gereed maakt om met blyde zegezangen,
Zo ras 't u wederziet, het Vorstenpaar te ontfangen;
Dat met verëende magt de dwinglandy verplet,
En u en 't Vaderland uit alle rampen red.
Zo moogt ge uw' Bruidegom aan 't juichend volk vertoonen,
Hem Hertog van Bourgonje en Graaf van Holland kroonen.
Schoon de Allerhoogste magt een wyl het onrecht duld,
Zy loont in 't eind de deugd, en straft der boozen schuld.
Peter en Pauwels
J.F.M. Sterck, H.W.E. Moller, C.G.N. de Vooys, C.R. de Klerk, B.H.
						Molkenboer, J. Prinsen J.Lzn. en L. Simons (eds), De werken van Vondel.
						Vierde deel 1640-1645. De Maatschappij voor goede en goedkoope lectuur,
						Amsterdam 1930
Joost van den Vondel: Peter en Pauwels. Amsterdam: Abraham de Wees,
						1641.
Simon Toveraer
Elymas
Plautil
Pauwels
Aertsofferwichelaer
Domitius Nero
Martiniaen
Tantae molis erat Romanam condere Gentem.
t'AMSTERDAM, Gedruckt by Dominicus vander Stichel.
Voor Abraham de Wees, Boeckverkooper op den Middeldam, in 't Nieuwe
					Testament. Anno 1641.
Opdracht aen Eusebia.
Eusebia, nu treck, op Godts bazuinen,
Met my, niet om den Ierichooschen muur;
Maer om de stadt, die, met haer zeven kruinen,
De donders tarte, en terghde al 't blixemvuur.
Nu leer met my zachtzinnigh oorelogen.
En Rome zelf bestormen op zijn kracht;
Niet met gewelt van schildtpadt, ram en bogen,
Waer me het fel al 't aertrijck t' onderbraght;
Maer met gebeên, en tranen, en twee tongen,
En wonderheên, en afgepynight bloet.
Wat Caesar dwongk heeft Christus dus gedwongen.
De doornekroon beschaemt den lauwerhoet.
Omhels dan dit paer helden, echte Vaders
Der Roomsche Bruit, en Godtverloofde maeght;
Die, op het bloet van hun doorluchtige aders,
Meer moedts dan op Anchises afkomst draeght:
Die afkomst quam den gryzen stroom oproeien,
En plante daer, door 't zwaert, vervloeckte Goôn;
d' Apostelschap, beknelt in ysre boeien,
Verhief' er 't Kruis, gezegent in Godts zoon.
Ghy kust en leest de blaên die eeuwigh leven;
De lelien met roozen overstroit;
Spierwit satijn met martelinckt beschreven,
En bloetkorael op sneeuw, dat niet ontdoit.
Daer ziet men druck het padt tot blyschap banen.
Daer puft de stanck des kerckers 't weeligh hof.
Daer kiest uw lust geen perlen voor die tranen.
Daer veeght men kroon en scepter uit, als stof.
Terwijl de jeught, met ydelheên geladen,
Den oogenblick des levens wulpsch verquist,
Leert d'aendacht hier de tyranny versmaden,
En d'ydelheên, noch ydeler dan mist.
Zy leert'er naer Godts strenge Ridders aerden,
Die 't hemelpadt, op purper niet betreên,
Maer op de punt van spijckers, sne van zwaerden,
Gekloncken en geknarst door vleesch en been.
Wat is ons vleesch, dat toch in 't graf moet rotten?
Wat is het lijf, vermast van snoode pracht?
Der wormen spijze, en voetsel voor de motten;
Een hindernis van 't geen Godt dierbaerst acht.
Dat's 't wezen uit zijn aengezicht gesneden,
De hemelsche en in klay gevange ziel;
Die haeckt te spoên, met wyde en wisse schreden,
Naer 't zaligh honck, waer op haer liefde viel.
Geen Labyrinth der weerelt kan verwarren
Haer opzet, zoo zy volght den marteldraet,
En 't licht der beide in bloet vergulde starren;
Waer voor het kroost van Tyndar onder gaet.
De Tiber komt ten Apennijn afbruizen,
En schijnt verheught, daer hy hun Graven schuurt;
Geviert van zoo veel Keizerlijcke huizen,
En Koningen, wier eere als Christus duurt.
Hoe dus? ick raeck geen aerde: myne veder
Verruckt den geest naer d'Apostolische asch.
Eusebia, laet los. ghy treckt my neder,
Die reede al uit den damp der weerelt was,
En liet u, na mijn afscheit, hier geen beter
Geheughnis, dan Sint Pauwels en Sint Peter.
De Heer Huigh de Groot, koningklijck gezant by den Christelijcksten Koningk,
					schrijft, in zijn Byhangsel der uitlegginge over den Antichrist, aldus, uit den
					mont der zalige Vaderen, en de penne der kerckelijcke Historyschryveren:
Maer de Christenen, beide mannen en vrouwen, die te Rome waren, vlughtende naer
					de koningklijcke kercken der Apostelen, Peter en Pauwels; zoo ten tyde van
					Alarick, als van Theudorick, berghden hun leven, en hare kuischeit,
					volkomentlijck door een gelijcke goddelijcke voorzienigheit, waer door, in
					Hierusalems ondergangk, van Godt wierden behouden, die zyne wet hadden
					gehouden.
Noch een luttel verder:
De Christenen deden 't geen God begeerde. Zy gingen uit Babylon, dat is uit de
					stat Rome, naer de Heilige Plaetsen, die buiten de stat waren; en werden daer,
					als in gerusten vrede, geberght; niet zoo zeer door der Gotten genade, als door
					Godts beschuttinge. Zo regeerden de Martelaers met Christus.
d'Apostels, Peter en Pauwels, van Keizer Domitius Nero in den kercker gesmeten,
					werden, op den top der gedreighde en genaeckende straffe (waer over hun
					dootvyanden vast uit waren) gedrongen, door het hardt en gedurigh aenstaen der
					Christenen, ter stadt uit te vlughten; daer hun gemoete Jesus Christus, die, van
					Cephas gevraeght, waer hy henen gingk, hem antwoorde: naer Rome, om weder
					gekruist te worden. De Bethsaïder hier uit besluitende, dat Godts zoon in hem,
					zynen dienaer, aen het kruis, lyden zoude; keerde met den amptgenoot weder in
					stadt, en gaf zich gewillighlijck in de Leeuwsklaeuwen des tyrans; die hen beide
					liet geesselen, en (als schuldigh aen 't lasterstuck van godtloosheit) verwees,
					den eenen, om gekruist, den anderen, om onthooft te worden. Alzoo wert de Prins
					der Apostelen, op Janus bergh gekruist, doch, te zyner bede, met den hoofde
					neêrwaert: en de Leeraer der Heidenen knielde, te Gutta, by het Salvische water,
					rustigh voor het zwaert. Nero ontzette zich, tot razens toe, over hun doot, de
					voltoyinge zyner schelmeryen; en tsidderde voor de geesten van Pauwels, en
					Peter; wiens kudde bevolen bleef zynen nazaet Linus; die der Martelaren uitvaert
					bezorgende, de bedruckten vertrooste met Godt, en de tegenwoordige en toekomende
					glorie dezer Heiligen.
Het tooneel beelt Rome uit. De Geesten van Simon toveraer en Elymas spreecken de
					voorrede. De Rey bestaet uyt gekerstende soldaten. Het treurspel begint te
					midnacht, en endight met den volgenden dagh.
Simon Toveraer. Geesten.
Elymas. Geesten.
Petronel. Leerlingen der Apostelen.
Plautil. Leerlingen der Apostelen.
Peter. Apostels.
Pauwels. Apostels.
Rey. van gekerstende Soldaten.
Cornelia. Moeder der Nonnen van Vesta.
Aertsofferwichelaer.
Domitius Nero. de Keizer.
Agrippa. zijn Opperste.
Linus. Sint Peters nazaet.
I.V. Vondels Peter en Pauwels. Het eerste bedryf.
SIMON TOVERAER. ELYMAS.
Ick Simon Toveraer boor hier, van 's afgronts stoel,
Door 's aertrijx ingewant, te keel uit van den poel,
Waer in de Ridder sprongk, die neder quam te paerde,
En sleepte zoo de pest van boven, onder d'aerde.
Wat uur magh 't zijn? my dunckt de sterren staen in keer.
De stille midnacht ronckt, en glijt op 't roncken nêer.
Waer sammelt Elymas? waer blijft mijn schiltknaep achter?
Ick volgh op meesters spoor, al valt mijn tret wat zachter.
De werelt leit nu stom, in haren eersten droom.
Waer ben ick, meester? zegh, wat ruischt hier voor een stroom?
De Roomsche Tiber, trots op zoo veel trotse wercken,
Op Neroos nieuwe stat, die, met driehondert kercken,
En smoockende outers, dient den grooten Lucifar,
Die onverzoenbaer noch den hemel tarten dar.
Maer och, ick tsidder, och.
Ghy deist, wat doet u yzen?
My dunckt, ick zie dat langs dien dootsen schouwburgh ryzen,
Die eeuwigh tuigen kan, en eeuwigh tuigen zal
Van mijn geknackte heup, en onvergeetbren val;
En hoe ick, uit de lucht, na' et zweven heen en weder,
Voor Neroos voeten, plat geploft van boven neder,
Gaf 't Galileesch gebroet, en des gekruistens naem
Gewonnen spel; in 't endt de hel mijn' lesten aêm,
En ziel; op 't hantgeklap en schateren der scharen,
My thans noch toegedaen, met beelden, en altaren,
Gewijt tot Simons eere. ô schouwburgh daer ghy staet,
'k Herdenck nu aen dien smack. een koorts een grilling gaet
En rijt door al mijn leên, nu ick dees plaets genaecke.
't Hervoelen van die smart geeft sporen aen de wraecke,
Die ons ter helle uit drijft, en uit den helschen gloet;
Om deze wraeckkoorts eens te koelen, met het bloet
Der Hooftapostelen, ons vyanden, en vloeckers:
Om al 't verlies betaelt te zetten, met veel woeckers;
't Welck duyzentkunstenaers des naeren afgronts voeght,
Die zich, aen u en my, volkomentlijck genoeght.
Samarien getuight, door 't dorp van mijn geboorte,
Dat Gitthon heet, hoe jongk, verlooft aen Plutoos poorte,
Ick daer de bastertjoôn kreegh listigh aen de koort;
Tot dat een Phlips my trots quam leggen boort aen boort,
En dreef de geesten uit, en goot op mans, en vrouwen
Zijn water. strax begon mijn aenzien te verflouwen;
Dies was het oock geraên te mommen met die grijns:
Ick (om ons zwarte kunst te witten, met veel schijns
Van heiligheit) vont goet het hooft te laten dompelen;
Zey zuchtende amen, op zijn vragen, op zijn mompelen;
Begafme aen 's leeraers zijde, en gaepte naer die stem:
Tot dat de lantsman oock quam van Jerusalem.
'k Beproefde schalck hun trouw met schatten te bekooren,
Om 't volck door wonderheên te leiden by zijn ooren:
Dan laes! 't was al vergeefs, en moeite en list gespilt:
Want Cephas voer my strax al vloeckende in den schilt.
Zy togen voort. Ick kuiste, om de oogen te benevelen,
In schijn hun wondren na, en prediken, en prevelen;
En schoeide meesterlijck op eenen zelven leest
Van Vader, of van Soon, of dien onzichtbren Geest;
Om zoo een ruimer wegh, naer 't barnend hof, te banen,
Voor kruisgezinde, en Joôn, en mijn Samaritanen.
Want ieder houdt den trant, gelijck hy is gewoon:
En op wat spil mijn kloot wil draeien, hy draeit schoon.
Mijn boel Selene noemde ick moeder aller dingen.
Zy baerde d'Englen: om haer schoon gestalt vergingen
De muuren van Priaem: zy was 't verdoolde schaep,
En Simon 's hemels kroost. Zoo wieghde ick elck in slaep.
Zy trat als Pallas: ick kon Jovis blixem handelen;
Of gingk, als watervooght, droogs voets op 't water wandelen:
Schiep weite en tarwe uit steen: brack poorten van metael:
Keeck voor en achter uit, als Janus: wist een zael
Met koningklijck tapijt door schimmen te behangen;
t' Onthalen te bancket, met spel en maetgezangen,
Mijn' dischgenoot; die (wat hy zagh, of gade sloegh)
Niet zien kon, wie de spijze, in goude vaten, droegh
Ter tafel; noch wat hant de pezen streelde, en snaren;
Noch uit wiens mont de wint quam in de fluiten varen.
Ick broght Samarien in 't harnas, op de been.
Het heir schoolde, aen den voet van Garizim, by een;
Om Mozes heilighdom te zien ten bergh uit graven,
Daer hy 't quansuis begroef: maer daetlijck zagh men draven
Den heilgen heuvel op Pilatus ruitery,
Die al mijn maght vertrapte, en vlamde felst op my.
Maer ghy ontslipte hem, en quaemt in 't endt naer 't westen.
Ick kreegh in mijn gewout deze oude en strijtbre vesten,
Daer allerhande slagh, zoo 't Galileesch als Jootsch
En Heidensch, onder een, my aenbadt, als yet groots,
Ja wierookte, als een God; en zwarmde en zwierde, als muggen,
Rontom mijn beelden; een in 't midden van twee bruggen;
En een op Quirinael. maer Peter, uit zijn' droom
Opschietende al verbaest, komt hevigh naer den stroom
Van Rome streven. wy, voor dat gezicht, aen 't schuilen;
Gelijck, voor 't morgenroot, de vledermuis, en d'uilen,
In een Cimmerisch hol, of blinde moortspelonck;
Daer nimmer zon noch maen, noch eenigh starlicht blonck.
My heught uw vlught van Rome; en 't ongeluck is ouder
Dan 't mijn, te Paphos; daer ick om den stedehouder,
Den schrandren Sergius, oock tegens Sauwels beet,
Weleer Gamaliels scholier, die, fel en heet,
My scholt een vrucht van Styx, doortrapt, en valsch, en wrevel:
En, schuivende op mijn oogh een nacht, en dicken nevel,
Kreegh zoo het Cypersch hooft al smeeckende aen zijn snoer.
Men denck wat wraeck ick toen dien wreeden weiflaer zwoer.
Tot tuigen strecken my zoo veel geterghde vloecken,
Gebraeckt uit mynen mont; zoo veel vergalde boecken,
Gespogen uit mijn pen, die nergens spaert noch schroomt
Den naem, die al ons vlught zoo kort houdt ingetoomt.
Ick, sedert Claudius bezocht de bleecke scharen,
Hervatte 't werck, zoo ras al 't puick der toveraren
Gedaghvaert, wert onthaelt van Neroos hof, en troon,
Die, zoet op toverkunst, Jupijn stack naer zijn kroon.
Toen most de magre strot van Peters kudde bloeden,
En blaeckeren. ick groeide, in 't bitterst van dat woeden,
En leerde elck wieroockvat noch afgodt te versmaên,
En onder water door, en boven water gaen,
Om 't martelen t'ontvliên; en kon mijn list verbloemen,
Ja liet my naer den naem van dien gekruisten noemen;
Wiens benden, op het punt van storten, en in last,
Om bystant jammerden, schier doot, en afgevast.
Dees tweelingen, om my de vleugels eens te korten,
Geweckt door dit gekerm en kryten, quamen storten,
Een yeder uit zijn oort, als stroomen, herwaerts aen.
Ick wederstontze; maer wie kon hun wederstaen?
Zy deden my de ziel, met bloet en galle, braecken.
O spijt! ick voel, ick hoor mijn heupebeen noch kraecken.
Ick storte al tuimelend, met ziel en lichaem, neêr
Ter aerde, en myne ziel, geperst ten lyve uit, weêr
Van d'aerde in Plutoos poel: en blijft dit ongewroken?
Wy kregen last op nieuw Apostelmoort te stoken.
Op, Elymas, nu sla dien u met blintheit sloegh.
Hitst Nero weder op: ghy kent zijn' aert genoegh.
Maer toef, waer blijft al 't spoock, gereet om op te trecken?
'k Zal stampen, dat het dreunt, en al den drommel wecken.
Mijn leerkint, volgh mijn stem. Op, Geesten, klooft den gront
Der aerde. sammelt ghy? 'k verdaegh u met mijn' mont.
Of stamp ick te vergeefs, met recht op u verbolgen?
Op, Spoocken, 't was bestemt ghy zoudt uw' leitsman volgen.
Zy komen. d'aerde loeit, en tsiddrend berst van een.
Nu braecktze zwavelvier, en roock, en stof, en steen.
Daer zijnze.
Wellekom, o nimmerslapende Ickers,
Zielmoorders, bloetraên, stokebranden, aertsverklickers,
Trauwanten, die, gespitst op 't schijnschoon valsch, en wreet,
Den Godt des afgronts dient, en stapt in zynen eedt;
Verblijt u, want ghy zult, met ons, uw kromme kraeuwels
Nu wasschen, in het bloet van Peter, en van Pauwels;
Die hier, in hechtenis en ketens, dagh en nacht,
Vast morren, naer de lucht, gebeden, zonder kracht.
Ghy zult u heden met dien vetten buit vernoegen.
Dit zijnze, die u staegh uit 's lichaems schorssen joegen,
En heerschten over doôn en spoocken, zonder tal,
Niet eens in een gewest, maer stadigh, overal.
Dit zijn de knevlers zelfs, die ons schriftuur verbrandden.
Dit zijnze, dien ghy sloeght in boeien, en in banden;
Holpt geeslen, steenigen, verbannen, reis op reis.
Verspreit ghy u door stadt: beveelt ons twee 't palais.
Bedrijft, gelijck noch korts, wat ongemeens, wat wonders.
Verwringt yet: breeckt yet: speelt met hagels blixems donders.
Verbaest, hitst op, deurspoockt de kercken onzer Goôn.
Berockent wat ghy kunt. de kans stont noit zoo schoon.
Ghy naer de Flamens. ghy naer priesters en Vestalen.
Ghy naer vernuften, die op losse starren dwalen,
En dryven met den kloot des hemels nimmer moe.
Ghy al u best naer vee-en-vogelwichlaers toe.