Onder de natuurlijcke hartstoghten is der ouderen kinderliefde, Στοργή by de
					Griecken geheeten, overkrachtigh, en niet alleen den redelijcken maer oock
					stommen dieren eigen. Het luste Plutarchus, de doorzichtige zedekenner, en
					uitneemende zedevormer, beknopt deze stof te handelen, die een wijtloopende
					berecht vereischt, en met rijcke voorbeelden kan bekleet worden. Dees beminner
					der wijsheit ontvouwt hoe natuur den ouderen inboesemde hunne afkomst
					zorghvuldigh op te queecken, en te beschutten, zonder hoop van eenige
					vergeldinge uit haer te verwachten. Hy wijst in zijne slotrede ons aen hoe deze
					kinderliefde elck zoo diep ingeprint is, dat men het voor een heiloos voorspoock
					hielt, zoo dickwijl eenigh dier zijn eige jongen verslont. Euripides, in zijne
					Elektre, neemt waer hoe Klytemnestre, in stervens last, haere bloote borsten
					buiten den sluier toont, om de dochter, door het herdencken datze die gezogen
					heeft, van den moedermoort af te schricken: en gelijck aen veel liefs veel
					leedts vast is, zoo lijdt natuur nergens gevoelijcker dan in het harte der
					ouderen, om de kinders in lijden; het welck van den voorzichtigen hofraet Chusaï
					mede door den aert der stomme dieren wert uitgedruckt met zijne gelijckenisse
					van de beerinne, die, van haere jongen berooft, het woudt met huilen overendt
					zet. By Ovidius verandert Niobe van droefheid in eene steenrotse, om de
					nederlaegh van haere zoonen en dochteren. In Euripides Fenisse neemt Jokaste de
					moeder zich uit wanhope het leven, en stort neder op de lijcken van beide haere
					zoonen, in het lijfgevecht omgekomen. Lukretius gedenckt hoe d'offerpriesters
					het zwaert, waer mede Ifigenie zal geoffert worden, voor Agamemnons oogen
					verbergen. De schouburgen vloeien van traenen, daer Ulysses koninginne Hekuba
					Polyxena, en Andromache Astyanax ontweldight, om hun onnozel bloet te storten.
					Het wort Junius Brutus tot eene doorluchtige heldendaet toegeschreven, dat hy
					beide zijne zoonen, aen verraet schuldigh, ter straffe vordert, om het recht en
					den staet van Rome gestreng te hanthaven. In de heilige bladen ontbreecken ons
					geene voorbeelden, die dit stercken. Men hoort 'er Jakobs hartewee om Josef,
					die, zoo de broeders glimpelijck uitstroien, van een wilt gedierte verscheurt
					is. Jochebed zoeckt uit noot Moses in een riete kist op het water te bergen. Men
					ziet Respe, Sauls bedruckte weduwe, onder het gerecht, de lijcken van haere
					zoonen nacht en dagh bewaecken, om roofvogels en hongerige ondieren van de
					lichaemen af te keeren. In Salomons oordeel wil de rechte de valsche moeder
					liever haere vrucht ten eigendomme toestaen, dan die met den zwaerde laeten
					deelen. Maer de liefde van den aertsvader Abraham, dus lang overgeslagen, wort
					hier door betuight, dat hy, in het opofferen van zijnen eenigen en ter doot
					gehoorzaemen zoone, zich zelven en natuur, uit liefde tot Godt, overwon, waerom
					's helts geloof en stantvastigheit met zulck eene heerelijcke belofte gekroont
					wert, en hy Godt den vader afbeelde, van wien Godt de zoon zelf uitroept: Zo
					lief had Godt de weerelt, dat hy zijnen eenigen geboren zoon gaf. In dezen
					tooneelhandel draeft de onuitbluschbaere liefde van koning David tot Absolon,
					onder zoo veele en verscheide hartstoghten van d'andere personaedjen, doorgaens
					vooruit, onaengezien hy den vader naer de kroon en het hart stack, en zijnen
					opluickenden Salomon, namaels 's vaders grooten nazaet, niet dan onheil van dien
					verwaten broeder te verwachten stont. Koning Davids weeklaghte en lijckgeschrey
					om Absolons rampzalige doot, aldus in de heilige bladen uitgedruckt: och, mijn
					zoon Absolon, och Absolon, mijn zoon, moght ick voor u sterven! och Absolon,
					mijn zoon, och mijn zoon Absolon! schijnt bykans zijne triomfbazuin te verdoven:
					en de zon der koningklijke herstellinge komt ten lange leste uit dezen duisteren
					nacht en nevel van den vaderlijcken rouwe met schooner straelen te voorschijn:
					doch de reden ontschuldight den afgeworstelden en neêrgeslagen vader, aengezien
					hy al te gevoelijck, oock met gevaer van zijne kroone, beseft den verdoemden
					staet, waerin de zoon, die hem zoo na aen het hart lagh, eeuwigh van Godt
					verstooten blijft; hoewel de bedroefde man, door Joabs raet, en uit
					hoogdringenden noot, zijnen onverzetbaeren rou met maght intoomt. Hier valt in
					zijnen uitgang het treurspel op het allerkrachtighste, en gaet alle treurspelen
					in droefheit te boven. Ick wert ontsteecken dese treurstof, uit haeren aert zoo
					hartroerende en leerzaem t'ontvouwen, en noch te vieriger, aengezien koning
					Davids herstellinge, als het anderde deel, vast is aen zijne ballingschap,
					onlangs gespeelt, op datze tegens elckandere te klaerder afsteecken, en
					d'onbestandigheit van het beloop der weerelt voor der aenschouweren oogen
					stellende, hun levendigh inboezemen dat er heden niets zoo vreemt voorvalt, of
					het is al van outs gebeurt: want onder het omwentelen van het radt van avontuure
					komen de zelve zaecken, in andere tijden, plaetsen, en personaedjen,
					t'elckenmaele weder boven. Ick hoope de weledele heer Vlooswijck, die, als een
					burgervader, over de burgerye, den staet en de stadt ten beste waeckt, zal my
					toelaeten dit treurspel in het licht te brengen, onder de schaduwe van zijnen
					naeme, en heerlijck wapen, dat, in alle deelen voltrocken, dit werck eenen
					luister byzet; terwijl ick wensche altijt te blijven,