floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
De vloot noch versch geland, van d'oevers af deê steecken.
En hielme binnen boords, 't geleeck wat, wistme' niet
Dat dit door enckel last des veldheers waer geschied:
Die, als wy 't aerselen der bange krijgslien vruchten,
Hun allen troost, en hoop benemen wou van vluchten,
En moedigen tot slaen, wanneer de nood hen deê
Aenloopen op het spits, of 't swalpen van de Zee.
Noch wiltmen my te lyve, om dat ick driest, en stouter
Als andere, eer Iphigeen noch verwde 't bloedigh outer,
Het offer marren dede, en 't stuck leyd in beraed:
Of juyst onnoosel bloed, en Agamemnons saed.
De grimmige Hecate most paeyen, en versachten?
Dan ofmen haer een hinde, of teere geyt sou slaghten?
Een' sake die sich schaemt, recht of hy yet verbeurt,
Die Calches in syn waen, en schelmsse droomen steurt,
En daer aen twyffel slaet: of Goden en Godessen,
In 't grousaem moorden van gehaylighde princessen
Behagen namen oyt: gelyck der Goden tolck
Dees grove logens veylt voor waerheyd aen het volck,
Dat voor hem nedervalt, en feest maeckt van 't vernielen,
En 't ommebrengen van soo veel gedoemde sielen.
Men stroyt om 's veldheers haet te scharpen tegens my:
Dat ick besnoeyen wil de wettige vooghdy
Der twee gebroederen, en d'opperste der Griecken
Treck op Achilles sijd' en tracht bedeckt hun wiecken
Te korten, waer ick magh; 't welck uytbarst langs hoe meer,
Mits ick met hengsten van 't verovert Lesbos keer,
Met hoorenbeesten, en een hoop geboeyde slaven:
Maer 't goud verloochen, om behendigh 't ondergraven
Het steunsel hunner maght: dewyl elck als sijn' God,
Dien aenbid, die hem streckt tot voordeel, en genot.
Dan om die laster plaets te geven, ick de vorsten
Hou t'edel van gemoed: en geen doorluchte borsten
Gevoelen dit van my, die Menelaüs, met
Syn oudren broeder, heb gemerckt, en uytgeset
Tot hoofden vanden toght, als 't veelen heeft verdrooten,
En droegh hun op 't beleyd van ons beroemde vlooten,
Doen Calches op hen smaeld' en uytspoogh vier en vlam,
Om datse daelden van soo Goddeloos een stam,
Dat ick gebrandmerckt word met soo een onrijp oordeel
Als die den roof misbruyckt tot een bysonder voordeel,
En Chirons voesterling soeck voor te trecken: neen,
Ick kan, en danck 't de Goon, 't bysonder van 't gemeen
Voorsichtigh schiften, en elck een het syn verschaffen:
Ick handhaef yeders recht, en pas op niemands blaffen.
Elcx vryheid is de mijn: die weegh' ick in een schael
Wie hier uyt vreese deyst, ick sta gelyck een pael.
Dreyght Palamedes vry te moorden en te priemen,
Hy blijft de selve man, al sneed ghy hem aen riemen:
En draeght zich na syn plicht getrou, oprecht en kuysch:
Men soecke hem waermen wil, hier leyt d'Euboeer thuys.
Voorts dat ick Thestors soon soo vaeck heb doorgenomen:
Tis waer, my docht twas tijdt syn hoovaerd te betoomen,
Om dat hy verder als de kerck en 'touter gaet,
En snufflen comt uyt baet, en staetsucht inden raet.
Hy is een vreemdeling, ja een Trojaen gheboren,
Noch kent de seden niet die tot ons land behooren,
Noch wat ons welvaert eyscht. hy wette sijn verstant
Int geen sijn ampt betreft, en kruyp int ingewant
Der dieren met syn gheest; en staer' op 'sHemels lichten:
Hy lette op voglensang, op droomen en gesichten,
Op Godspraeck en geheym, en hangher niet wat by
Van 'tzyn, of lustet hem, elck hebb' syn oordeel vry.
Maer 'tis te schandeloos, en strijd met al myn daden
Dat ick ben omgekocht om 't leger te verraden:
Dat Paris, om met my te handlen van die moort,
Lach 'snachts met een galey met goudt gelaen aen boort:
Dat ick den oorlogh schorste, en wtstel nam tien dagen,
Om ons t'ontwapenen, en dan het stuck te waghen
Met meerdre sekerheyt. Apollo, die u troon
En setel hebt gebout in t midden vande Goon,
En met u klaerheyt bluscht de Goddelycke lampen,
En van het Aerdrijck veeght de nevelen en dampen:
Ghy siet in dese nacht, en voor uw Majesteyt,
Der sulcker schennis stuyt op myn onnooselheyt.
Dits mijn besoldingh dan, voor dat ick met beswaren
Tot der Argiven heyl geslaeft heb soo veel jaren,
Met wijsheyt, raed en daed 't bouvalligh ryck gestut:
De stormen afgeweert, en op mijn borst geschut:
Den boef vermomt met schijn van Godtvrucht en van hayligheyd
Ontdeckt, en Pelops hof, en 'tlant herstelt in vayligheyt:
Wtheemsche ballingen van have, en huys berooft,
Gelockt, gewellekomt, en in mijn' schoot gestooft:
Vergroot der steden kreyts, en ommeloop der muuren:
Tot Grieckens hulp verplicht gekroonde nageburen:
Met kielen ingesleept den oegst die 'toosten las:
Ja daer de naelde swijmt, gestaen na vryen pas:
Vlysses achterhaelt: het heyr, als 't scheen verlaeten,
Door hongers nood, gespijst: geoeffent ons soldaten:
De deughd des Peleaens verstaelt met kloeck beleydt:
D'eylanden, en de steen, aen Helles strandt ontseyd:
Steenrotsen wtgehoolt, en stucken lands vergraven:
Nu hier een' schans geleyd, dan gins gediept eene haven:
t'Abyde in doods gevaer mijn' vroomigheyd gebragt:
Daer ick gewond werd op den aenslagh in der nacht:
Daer doen Achilles weeck, als 't naulijcx was begonnen,
Noch voor den morgen stond de vesting werd gewonnen;
En had ick d'ongunst van ons' Princen niet gevreest,
Lyrnes voor myn vertreck verovert waer geweest.
Maer wat beschuldig ick een wuft, en dom gepeupel,
Dat na den voorgang van syn' heer gaet recht, of kreupel:
Daer doch Laërtes soon, die op een grootren bout,
My met's rijcx wichelaer, al dese moeyten brout,
En na myn leven staet, en gaet syn sinnen spitsen,
Om 't krygsvolck tegens my dolkoppigh op te hitsen,
Sy brullen langs hoe meer. waer of ick best verschuyl?
Wie blijft die lyd gevaer: wie vlught die schoutmen vuyl.
My docht, den jongsten nacht, dat ick voor andere radder,
Beklom des schaeckers burgh, en vechtende op een ladder
Opgaf den geest, daer ick den vyand besich hiel,
En met een groot stuck muurs geplet ter Aerde viel:
Doen schoot ick op, en schoon ick niet op d'ydelheden
Van spoock of droomen pas, noch leydt my op de leden
Of d'eene of d'andre ramp, myn strenge dwaelstar oock
Voorlang te Troje in 'tveld mijn' beyde ooghappels loock.
De wichelaers my niet als ongelucken spellen:
Doch een' manhafte siel moet dit ter syden stellen.
Heer vader, die my erft den segen van uw' kroon,
Het ga met my soo 'twil: ick blyf u echte soon
Van bloedt, en van gemoed, en sal u niet ontaerden
In vroomigheydt, in trou, in 'tmidden van de swaerden,
In 'tmidden van de nyd, en lasteringhen: daer
Mijn goede naem, en faem me wort bedruckt soo swaer.
Ick weet waer op ick steun. mijn ongekreuckt geweten
En is niet quaeds bewust, noch heeft sich noyt vergeten
Aen eenigh schendigh feyt: en soo ick daerom ly,
Soo wasch' mijn edel bloedt eens anders schelmery.
REY VAN EVBEËRS. REY VAN ITHAKOISEN.
REY VAN EVBEËRS
Wy Krijslien passen op ons' beurt
Rondom Neptunus muuren:
Terwijl den Hemel starloos treurt,
En telt de sleepende uyren.
De nare lucht nu schreyt en sucht:
Hoe lange sal het duuren?
De middernacht herhaelt haer scha
Met dick're duysternissen:
Slaghregens decken Cynthia,
Dies wy haer aenschijn missen.
Wiens vroomheyd sal, met Trojens val,
'T begonnen oorlogh slissen.
Rey van Ithakoisen
d'Euboeër afkomst sal met dwang
Mars teugelen ten lesten:
Maer niet met Trojens ondergang,
En 'tstorten van dees' vesten,
Maer met dese Aerd, door Hectors swaerd,
Van lijcken vet te mesten.
Rey van Eubeërs
Die swanger gaen van guytery
Ons Prins hier me betighten:
Om datse minder zijn als hy,
En niet voor uyt en lichten.
Dus tracht de nijt zijn faem van spijt
Veel logens op te dichten.
Wat sucht hy in sijn boesem draeght
Is vaeck aen hem ghebleken:
Die 't heyr op svyands bodem waeght,
En dan van vre wil spreken,
Die veynst en sluypt, en onderkruypt
Al d'opperste der Greecken.
Aen hem, wiens tong van Nectar dout,
En draeght vergift inwendigh,
Word eer dees schalckheyd toevertrout,
En watmen acht voor schendigh:
Die hof en sael, met logentael
Stoffeeren kan behendigh.
Ons Vorst soeckt op gheen ledekant
Mycenen te bescharmen,
Hy ploeght niet aen d'onvruchtbre strant,
Op dat hy magh verwarmen
Sijn bedgenoot, die in haer schoot
Hem kust, en neemt in d'armen.
Het log gheslacht van Ithaca,
Dat achter leyd ghekroopen,
Is niet soo vierigh nergens na,
Om hoplien op te loopen,
Ghelijck u Heer, die met sijn speer
Koomt achter aen gedroopen.
Wat Palamedes derf bestaen
Dat bleeck, doen hij int landen
Het volck dede in slaghoorden staen,
En redde van verbranden,
En strandens nood ons trotse vloot,
Als 'tleger weeck met schanden.
'T is waer, wy kennen 'smans bedrijf,
Het berghen van de kielen
Was 'tbergen van syn eygen lyf
Doen soo veele helden vielen:
Doen hy de doodt den rugge bood,
Met wiecken aen syne hielen.
Hoe d'onverbiddelycke Thrax
Hem leende gunstige ooren
Bleeck, doen hy 'theyr vertrooste stracx
Met graen, en weeldigh kooren:
Daer hy't uw' vorst ontseggen dorst,
Doen 't leger scheen verloren.
Vlysses droeghme geen ontsagh,
Wat was aen hem bedreven:
Die niet wt Argos schatkist magh
Syn paerden voeder gheven:
Nocht aen den disch des veldheers is
Gesien en hoogh verheven.
Hy is te vreden met syn erf,
En syn heer vaders leenen,
Al bet als hy, die roemen derf
Op Ithaca van steenen
En klippen woest, en groot, wiens oegst
Is slechter als wy meenen.
Maer waerom stoft dit volck aldus
Op syne erfkoninckrycken?
Heeft niet de vader Nauplius
Voor Princen moeten wycken?
En tot syn heyl, de vlag en't seyl
Voor mindre moeten strycken?
't Was Nauplius wiens wysheyd vaeck
Veel koningen versochten,
En hiel met alle vorsten spraeck,
Op veel manhafte toghten:
Doen sy wel eer, van heynd en veer
Geschencken hem toebroghten.
Waer 't vreemt dat Palamedes dan
Ons heyrkracht ging verraden?
Vermits hy muylen stallen kan
Met schatten swaer geladen,
Gelijck de stam, daer hy af quam,
Geen giften kost versmaden.
Verdient hy een brandteecken, die
Tot onses staets verklenen,
Ick meest verrijckt met giften sie:
Merck desen niet, maer genen:
Wiens goudsucht boos, en Goddeloos
Vind sijns ghelyck niet eenen.
Steyl Neritos vol klippen heeft
Noyt woester dier ontfangen
Als hy, die schelms en onbeleeft
Betrout syn' slimme gangen:
Die lieght, en stout syn' verw behoud,
Schoon hy 'r in word gevangen.
Vlysses, die op Calches steunt,
En ons gebroederheeren,
Sich dese laster niet bekreunt:
Syn vroomheydt salmen eeren.
Maer wie den helm voert als een schelm,
Dat sal de tijdt ons leeren.
Drael lang, o blonde Phoebus! drael,
Schou eeuwich onse kimmen,
D'ondanckbre Grajen niet bestrael,
Die langs hoe meer verslimmen.
Waer vlieden wy? wat rasery
Komt uyt den afgrondt klimmen?
De tweede handel.
SISYPHVS. MEGEER.
Waer ben ick SISYPHVS, gemat van op te stygen?
Nu schep ick weder locht, nu kan ick adem krygen.
Waer ben ick? in wat nacht? Megeere die my jaeght,
Nachtmerri, oude kol: hoe hebt ghy ons gheplaeght,
Met uw' bebloede sweep en peckstock onderwegen,
Eer ick een' doorgang heb, na'et bovenvolck gekregen.
Waer ben ick? in den dagh, of in een' blydre nacht,
Als d'onderaerdsche poel? waer magh ick doolen? saght.
Waer vind ick Hecate? waer flonckeren de starren?
Wanschepsel, die geen' gryns behoeft, noch kunt ontwarren
Vw' pruyck: die groulijck krielt van swarte slangen, segh,
Waer dwael ick? op wat spoor? waer leyd ons dese wegh?
My dunckt ick hoor geblaf van honden, die ons riecken.
Swijght rekels. luystert. sus. help Cerberus! 'tsyn Griecken.
Ick ben in Pelops rijck, of in myn oud gebied,
t'Ephyren dat gaet wel. Momaensicht hoort ghy 't niet?
Wy syn t' Ephyren, daer de menschen van myn' treken
En boevestucken, met een groot afgrysen spreken,
En Minos vloecken, als sy hooren dat myn straf
Niet swaerder weeght, als 'twight eens steens bergh op bergh af
Te went'len nat van sweet in d'onderaerdsche kelders.
Kolryster rade ick recht? segh op, of syn wy elders?
Megeer
In Troas staenwe, niet in Isthmos: in 't gesicht
Van Ilium, daer nu het Dorisch leger light,
In 'tvlacke en open veld, van waer wy korts vernamen
Die bleecke schimmen, die ons treurigh tegen quamen,
Besprenckelt van veel bloedts, gehouwen, en gekapt,
Mishandelt, en mismaeckt, gesengt, gequetst, gekrabt.
Wat's d'oorsaeck vant gheschil?
Een vorst door geyle minne,
Heeft tot sijn boel geschaeckt de bruyt, en koninginne
Van Menelaus, die soo seer niet op de deughd
Als op de schoonheyt vlamt, en 't bloeysel haerer jeught,
En hooger die waerdeert als veeler princen leven.
Een slimmer Sisyphus is noch na my gebleven.
Wat wtkomst of ons staet te wachten van 't ghevecht?
Men sal geëffent sien, en tot den grond geslecht
'T hof van Laomedon, en dees benyde vesten:
Als Inachus geslacht, die 't krijgsvolck geeft ten besten,
Dat overwinner noch den tienden somer sal
De Goon verschricken met so eysselijck een val.
Dan sal het overschot der vluchtige Trojanen,
Met handen wringen, en afbiggelende tranen
Beschelden Paris, die, so schandeloos, onkuysch
Veroorsaeckt heeft 't bederf van sijn doorluchtigh huys,
En liever had syn faem, en glory wt te wissen,
Als boels aenminnigheyd en kitteling te missen.
Ghy en uw susters, als hem Venus had verlockt,
Hebt verre een grooter quaed gesponnen en berockt,
Als ghy der Doren vloot de zee gingt over voeren,
En om een lichte vrou gantsch Asien beroeren.
Eumenides, wel aen, recht yligh overend
V slingerslangigh hayr, en brand, en blaeckt, en schend,
En schuymbeckt, raest, en moord: Daer sietmen 't leger krielen,
Daer laedmen Charons schuyt tot sinckens toe met zielen:
Het isser drock aen 't veer, soo Wreeckeressen, voort,
Spoockt door de benden heen, versadight u met moord.
De messen synder op gewet, en scharp geslepen.
Beschildert u gewaed met bloed en paersse strepen.
Bevleckt u aengesicht met breyn versch wtgespat.
Siet toe, ghy snevelt licht, het isser slibberglad.
Soo dochters van de nacht. maer als ghy hier met lycken
De stroomen hebt gedampt, en d'overzeesche rijcken
Tot puyn, en gruys verplet, en wt hun plaets beweecht,
Den adeldom, en 'tpuyck der vorsten wtgeveeght:
Sal dan de wraeck vernoecht, door 'tbloed soo veeler helden,
Het woeden staken?
Neen, dan wilt Europe gelden.
Ghy Grajen huylt en grayt, u doodverw set, word bang.
Wy comen, om den wech tot uwen ondergangh
Te banen, swanger van voordachte schellemstucken,
En hechten Argos ramp aen Trojens ongelucken.
Wat middel isser om te rockenen dit quaed?
Den Phoenix, daer hun heyl en seghen in bestaet
Te helpen aen d'een sy': op datse met syn sterven
Oock sijn manhafticheyd, en raed en wysheyd derven,
En vallen overhoop, wraeckgierich van gemoed,
En voeren borgerkrijgh om sijn onschuldich bloed.
Ick sie de vorsten al gespouwen, en verbolgen,
De volcken van een stam malcanderen vervolgen:
D'eylanden in 'tgeweer, en't vaste land in roer.
Hier wordmen vlam gewaer: daer hoortmen een rumoer
Van steden tegens steên, van vlooten tegens vlooten,
D'een ramp wt d'andre wast. wat worter bloeds vergoten,
Euboea loopt 'tgedeylt Peloponnesus af,
En Scyros Ithaca. Thessalien tot straf
Van Locres krijghsvolck licht, de Cyclades die slypen
Hunn' speer, om onderling malkandren aen te grypen.
De sonden klimmen op. d'een draeght des anders schuld.
Der vorsten hoven syn met grouwelen vervult,
Met bloedschand, overspel, met moord, met vuyligheden.
Men luystert noch na recht, na billickheyd, noch reden.
De koninginnen, en princessen syn bekans
All schuldich aen de moort, en neerslach harer mans:
En eer en trouweloos. Elck is om 't seerst verwoeder.
De soon den vader wreeckt, de dochter wreeckt haer moeder.
't Vertwijflen aen de stam, en wettighe afkomst splist
Het volck, en voed den veede, en endeloosen twist,
En 't woeden: dat soo lang beschreyelyck sal duuren,
Tot datmen siet in 't end de steden sonder muuren,
De stroomen onbeseylt, de kampen onbeploeght,
En d'onderaerd'sche Styx bevolleckt, en vernoeght.
Rampsaligh spoock, ghy zyt tot myn behulp verkooren
Voor andre sielen: ga en noop uw' neef met spooren:
Wiens schalckheyt hapert, om bedriegelijck, en valsch,
Den soon van Nauplius te brenghen om den hals.
Hy sluymert: in syn' droom en slaep sal hy u hooren,
En wat uw geest erdight, dat vesel hem in d'ooren:
Ga heen rampsaligh spoock.
Ben ick de beste dan
Dien d'afgrond tot dit snood bedrijf wtbraecken kan?
Is niemant bet bequaem tot schelmery gevonden?
Dit is myne afkomsts tent. ick moet syn hert doorgronden.
Hy heeft de leus al wech. Megeere 't is beschickt.
Als hy myn geest vernam, doen was syn geest verschrickt:
Syn sweet brack wt van angst, syne hayren schielijck resen:
Ick heb hem na sijn wensch den korsten wegh gewesen.
Soo is het reysens tyd. gedoemde siel ga schuyl:
Duyck in den donckren poel, en noyt bescheenen kuyl.
De nacht is op syn droefste, en Phebe wyckt de spoocken.
Vlysses gaept en geeut: ghy hebt syn' rust gebroken:
Daer treed hy wt syn' tent. gaep aerdrijck, en al heel
Verswelgtse, die ghy t'hans gebraeckt hebt uyt uw' keel.
VLYSSES, LYFKNECHT. DIOMEDES.
Vlysses
Een dunne slaep beschoot noch nauwelijcx myne oogen,
Of myn ontruste geest door 't guychlen werd bedrogen
Eens drooms, of door een' schim, dieme' in den droom verscheen,
En droegh myn' aenslagh gunst, en holpme 't feyt bekleen
En 't stuck met sulck een' list besteecken, en vermommen:
Dat Nestors wijse tong daer tegens moet verstommen.
Het sy dan schim of droom, of wat het wesen wil,
'T en is geen marrens tijd. mijn Lijfknecht, ga al stil
Na Diomedes tent. segh, dat ick hem verbeyde
Soo daetlyck hier ter ste. doen thans hy van my scheyde,
Werd d'aenslagh opgeschort tot wyder overlegh,
Als nu soo wasser 't een, dan 't ander in den wegh:
Nu duncktme gaet hy glad, en 't magh een raed verstrecken:
Doch vaeck schynt ruym in 't eerst, 't geen scharp valt in 't
							voltrecken.
Maer d'aenslag nietemin moet eenmael syn gewaegt.
Mijn vyand staet versuft, en dut, en is versaeght:
Hy vind sich radeloos, om van de lastermonden,
En logens sich t' ontslaen: waer mede hy word geschonden.
Te meer hy sich verweert, en na sijne onschuld tracht,
Te meer het lastren groeyt. hy is, en blijft verdacht.
Het krijsvolck is gedeelt: d'een looft hem als een' vader,
En d'ander hem verspuwt, en scheld voor landverrader.
By dese swarigheyt koomt, dat der Goden tolck
De lasterlogen queeckt, en koestert onder 't volck.
Mijn wraecklust sal eer lang hem sijnen trots verleeren,
En d'oude lemten gants tot etter wt doen sweeren.
Hy, siende dat sijn pleyt, en rolle liep na 't end,
Den veldheer gistren noch quam smeecken in sijn tent,
En bad, hy wilde hem doch syn' gunstige ooren leenen:
Ophalende wat dienst dat Argos, en Mycenen,
Ontfangen hadden eer, door syn' getrouwen plicht.
De koninck beet hem toe, vergramt in 't aengesicht:
Ick heb gedienstigheen, ick ken 't door u genooten:
Maer eene ontfange spyt my schendigh heeft verdrooten.
d'Atryden sullen u vermorselen tot gruys,
Of ghy sult hen tot stof verdelgen met hun huys.
Dit dreygement hem trof. hy antwoorde al verslagen:
Mycenen heeft sich oyt beleefdelijck gedragen,
En met genade altijd zyn vyanden ontmoet:
Dies bidde ick, dat uw toorn niet al te hevigh woed.
Dus scheyde hy, maer beducht, so 't bleeck aen sijn manieren,
Voor Agamemnons grim, en 't spits der helbaerdieren.
Nu 't gader mede hoe't wil, 't kan anders niet als wel.
Ick ben het niet alleen, de grootste sijn in 't spel.
Wy hebben op ons' sy' de wereldlijcke maghten,
En geestelycken arm gestarckt met domme krachten:
En waer toe sal hy sijn beducht voor veel gevaers,
Die tot syn voorspraeck heeft de tong des wichelaers.
Ick koom op uw ontbod, geheymste vriend, en macker.
Wat onrust drijft uw' geest? wat houdt uw sinnen wacker,
Dus in de middernacht?
Nocht Venus, nocht haer vier:
Maer saecken van gewight. de rechte tijdt is hier,
Om onsen aenslagh soo terstondt in 't werck te stellen.
Myn raed is hier te kleyn.
Daer wilt u niet me quellen.
Ick kan geen doorgang sien. ick blyf'er noch voor staen:
Soo lang ick niet begrijp hoe dat het toe kan gaen.
Hy brack wt 'sveldheers last syn' tent op gistren morgen,
En sloegh sich elders neêr: soo datmen kan verborgen,
In d'eerste legerplaets, een seker wight van goud:
Recht of syn sorghe dat aen 't Aerdrijck had vertrout.
Als hy nu word betight van syn ontfanghe gaven
Soo sal de krijgsraed flucx dien ryckdom op doen graven:
Waer door hy schuldigh word aen 'topgeleyde quaed.
'Ten heeft niet schyns genoegh.
Dit komt ons noch te baet.
Ick sal in Priams naem een brief aen hem doen schryven,
Die meldende van'tgoud hem soeckt ter daed te styven.
Wie sal de bode syn?
Maer een Trojaens slavoen,
Die myn gevangen is. ghy sult de ronde doen,
En passen op den spie, en helpen hem om 'tleven,
En vindende den brief, dien Agamemnon geven.
Hoe kan d'Eubeër doch ontworstlen desen strick?
'Tis recht Vlysses vond: maer als ick ernstigh wick,
Het stuck is vol gevaers. laet desen raed besterven.
Ick vreese uw' bloodicheyd die sal de saeck bederven.
Hoe stouter aengevat, hoe lichter uytgevoert.
De kans moet syn gewaecht.
Waert schaeckspel, waer het boert.
Best datmen 'twat vertreck. de tijdt is niet geboren.
Daer is met sammelen tot noch toe meer verloren,
Meer schade als winst gedaen.
De man heeft groote gunst
By 't volck en by den raed.
Bedeckte logenkunst,
Die heeftse vry gedunt door 't lang, en stadigh knagen.
Al die hem sijn verwant van vrienden, en van magen,
Syn syde gunstigh syn, en dreygen ons met wraeck.
Geen' mage, of bloedverwant magh tuygen in syn' saeck.
Van dreygen niemand sterft.
Achilles vroom in feyten,
En Ajax, sal syn recht ten uytersten bepleyten,
Door'sgrijsen Nestors tong.
Dit acht ick heel gering.
De veldheer is de siel, en stuurman van 'tgeding.
's Rechts wtspraeck staet by hem. hy kiest bequame mannen,
En kipt de rechters uyt, die d'heylge vierschaer spannen.
Soo d'aengeklaeghde sich beroept op 'tGriecxsche recht?
'Tgeschil word nae de plaets gevonnist, en beslecht.
Wy staen op 'svyands boom. wy kennen hier geen wetten,
Als die des veldheers mond en lippen sullen setten.
Syn wil is wets genoegh, die spreeck, een yeder swyg:
Des oppervorsten swaerd is rechter inden krijch.
Of d'oppervorst besweeck, als d'aenslagh waer begonnen?
De wereld geensins lyd twee schitterende sonnen:
Soo duld geene heerschappy twee hoofden in een rijck:
Geen vorst, syn wederga: geen koning syns gelyck.
d'Eubeër is te hoogh in mogentheyd gestegen,
En aensien by 't gemeen: dit's Agamemnon tegen:
Die heeft wel duysendmael geklopt op syn rapier,
Gevloeckt by all' de Goon, geswooren hoogh en dier,
By synes gordels draeck, by 't krunckelen der slangen,
Waermé de Gorgon is syns beuckelaers behangen,
En by den staf syns rycx van Mulciber gesmeed:
Dat hy sich wreecken sal van 'taengedane leet:
Dat d'eylander niet lang syn Majesteyt sal benglen,
Al sou hy d'oppergoon met d' onderaerdsche menglen.
Met Agamemnons wrock is 't leger niet gepaeyt.
Tis waer, maer dat is vol oneenigheyd gesaeyt.
De meesten hoop is blind, om d'oorsaeck van dit wrocken
Te sien met onderscheyd: oock heeftmer in betrocken
't Verschil van kerckenplicht, de macht van 't geestlijck hof,
En 't geen den dienst betreft der Goden: dese stof
Soodanigh is van aerd, dat allerley krackelen,
Dat sucht tot eyge baet, en staet hier onder spelen:
En alle schelmery, die slechts een schijngestalt
Van hayligheyd ontleent, licht door dien trechter valt.
Men hitst 's volcx harten op tot dolligheyd door 't kryten,
En d'alderstercxste past den swakxten uyt te byten.
Maer wacht u, als de tyd de waerheyd eens ondeckt.
Al hebtge 't hayligdom met vadermoord bevleckt:
V susters schaemt ontbloot, int aensicht van u swager:
Ia self den blixem drigh gekroont tot hoorendrager,
Verkraght syn eegemael, en schencker Ganimeed:
Ten word niet eens gemerckt, als maer een outerkleed
Die grouwelen bedeckt, ten strecken dan geen sonden.
En of de priesters 'tpleyt met Palamedes stonden?
Dat is onmogelyck: want hoemen 't wend, of keert,
'T schort even Calches daer, daer 't Agamemnon deert.
Syn hoogheyd is geraeckt, en hayligheyd: die stedes,
Mids d'onderkruypingen, en list van Palamedes,
Allencx ghemuylband word, en van syn glants berooft:
En 't was soo veer ghebraght, dat geen gemyterd hoofd
Sou spreken in den raed, of met de vorsten stemmen:
Een toom om na syn wensch de Wichelaers te temmen.
Dit leyd hem in den krop, behalven dat hy steef
De vorsten tegens hem, die soo Godyvrigh dreef,
Dat yeder Griecxsche stad sou leggen nieuwe drempels,
Om 't noodlot op 't outaer, in Godgeweyde tempels,
Te vieren, met den reuck van 't gulden wieroockvat:
Dienst daer de priesterschap een koninglycken schat,
En rycken oegst af maeyt. hoe geestigh saghmen schaken
Den tabbert met de kap? met onbeschaemde kaken
Dreef Calches na sijn wensch, met luttle stemmen door
'T besluyt der tempeliers, en gaf geen reên gehoor.
D'Euboeer heeftet oock in Aulis heel verpeutert.