floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
My, die 't moorddaadig zwaard gaf zelf den beul in handen.
Myn mond, gedienstig aan myn woede, tot myn schanden,
Sloot, door een enkel woord, haar mond voor eeuwig, ach!
Bloeddorste mond, zo wreed als ooit de waereld zag!
Ik overtuig u, door 't berouw van myne daaden,
Dat gy voorbaarig hebt myn hart en zin verraaden.
O Gy, vertreeden Volk, aanschouwers van myn schand',
En misdaad, die zo groot een zucht draagt tot uw land,
En rechte Koningen! wil uwe drift betoonen
Tot straf van deezen moord, dien niemand kan verschoonen:
Kom, kom, en wreek, op 't hart van een Tyran, met vreugd
't Volmaaktste Schepsel, en het Voorbeeld van de deugd,
Van kuisheid, van geduld, van schoonheid, trouw en reden.
Straf, straf die strenge daad, vol onrechtvaardigheden:
Stoot al uw dolken in myn hart: maak een begin.
Bevreedig, door myn bloed, 't bloed van uw Koningin,
Die ik, door wreeden haat, barbaarisch liet vernielen.
Maar gy durft dit niet doen, ô bloode, en laffe zielen!
Gy hebt geen lust, om, door getrouwe en dapp're daân,
In 's lands gedenkboek tot een eeuwige eer te staan.
't Zoude u mishaagen, dat de volgende eeuw uw leeven,
Met onuitwisbaare inkt, vond tot uw lof beschreeven:
't Bewyst haar vrees, en myn geweld op éénen tyd.
O Hemel, die aanschouwt hoe dat de Onnoos'le lyd!
Wil aan dit snood gewest alle ongeluk verschaffen:
Straf dit ondankbaar volk, het welk my niet durft straffen.
Geef, geef het over aan het wôen van 't krygsgeweld.
Doe tegens hen met kracht optrekken in het veld
De grootste en wreedste der Tyrannen, en Barbaaren,
Vyanden, die in 't wôen, niets op hun bede spaaren.
Zy smooren zonder schrik hun menigten in 't bloed,
Hun steden, huizen, en sieraaden in een gloed,
Die alles breng' tot asch! Men koome, en sleepe in banden
Hun liefste kinders weg! Of dat barbaarsche handen,
Die tegens muur en rots verplett'ren, of van een
Verscheuren, onder 't bang en hoopeloos geween
Der Moeders; daar men ziet de Vrouwen wreed verkrachten
In 't oog der Mannen, die tot troost de dood verwachten!
Dat pest, en hongersnood uitmergel' al hun kracht!
Dat ze onder 't oproer zien hun tempelen, vol pragt
Tot aan de grondvest toe vernield, en omgeworpen!
En als de wraak noch iets in 't hevige woeden spaart,
Uit dit geslacht, welëer zo heerlyk, en zo waard,
Laat het dan zyn alleen verachtlyke onderaanen,
Steeds opgeofferd aan hun rampen, smaad, en traanen,
Verlaaten van 't geluk, vervolgd van 't ongeluk,
Daar zy geduurig, in benaauwdheid, smart, en druk,
Nasleepen, buiten hulp, in wanhoop, 't moeilyk leeven;
Als slaaven, ballingen der waereld omgedreeven,
Vervloekt, verjaagd, vervolgd, daar elk hen overal
Gelyk beöoreloge in allerlei geval!
Laat op hen regenen pek, zwavel, vuur, en vonken,
Op dat hun beemden, in een zee van vuur verdronken,
Van vruchtbaarheid beroofd, staan mede uw wraak ten doel!
Maak van Jeruzalem een droeven jammerpoel,
Een helschen poel vol stank, en die alle oogenblikken,
Met haar verachten naam, de waereld kan verschrikken!
Myn Mariamne is dood! zy wierd me ontroofd, wat slag!
En tot myn wanhoop laat men my het leeven, ach!
'k Smeek u om medely, ô Dood, die 'k plagt te schroomen!
Kom, neem 't geheel, daar gy de helft van hebt genomen.
Helaas! waar berg ik my?
Herodes, Salome, Pheroras, Narbal.
Salome, tegen Narbal.
Wat deert den Vorst?
Mevrouw,
Hy kwelt zich zelf in zulk een overmaat van rouw,
Dat hy zal schielyk zyn ten einde van zyn daagen,
Indien uw raad niet stuit den loop van zyne plaagen.
Liet hem Augustus ook iets weeten, 't geen zyn smart
Door spyt verwekt?
Wat ramp drukt dan zyn hart?
De dood der Koningin, die hy niet kan aanschouwen.
'k Heb wel voorzien, dat hem haar vonnis zou berouwen.
Hoe is het moogelyk? Schept hy dan ongeneugt'
Uit zulk een zaak, die hem moest baaren alle vreugd?
Laat ons met ryp beraad voorzichtig by hem koomen.
Zyn gramschap, in dit stuk, moet wel zyn waargenomen.
Zyn geest wil liever zyn vermeesterd met geweld.
Hy komt weêr naar ons toe, vermoeid, benaauwd, ontsteld:
De droefheid heeft hy tot gezelschap, en zyne oogen
Staan wild: zyn aanschyn is met bleekheid overtoogen:
Zyn gang is spoor'loos, hy verbystert meer en meer.
Gy zyt zwaarmoedig, en gy schynt bedroefd, myn Heer.
Die komt uit staatszorg, die den geest licht kan verdrieten.
Maar 'k wil van deezen dag een weinig rust genieten.
Dat waar noodzaaklyk, tot herstelling van uw geest.
Om niet te veinzen, al myn smart en druk is meest
Ontstaan om dat ik niet, sints gist'ren, heb gesprooken
De Koningin: dit heeft myn rust en vreugd gebrooken.
Laat zeggen; uit myn naam, dat ik haar hier verwacht.
Zyn oordeel en verstand schynt buiten 't spoor gebragt.
Ei! wil toch, op myn beê haar spoedig laaten haalen.
Door welk een middel?
Ach! help my in deeze kwaalen.
Ik wil haar spreeken. Ga, laat haar myn last verstaan.
Is dit zo zwaar een zaak? Of wil men dan niet gaan?
Hoe kan ze u hooren, en hoe kunt gy met haar spreeken?
Zy heeft geen geest: die is van 't ligchaam reeds geweeken,
t Geen niets is.
Hemel! hoe! is Mariamne dood?
Wreedaardig noodlot! gy, gy zaagt in deezen nood,
Haar bukken voor den slag, en gy hebt dien geleeden,
Ja zonder dat uw magt, om zulke afgryslykheden,
Den rouw oplegt aan al wat aan Natuur behoort?
Is deeze schoonheid, en haar glans in 't bloed gesmoord'?
Het ligchaam, koud en klam, in 't graf, met al haar gaaven?
En is 't heeläl noch niet in puin en asch begraaven?
't Blyft onvernield, ô spyt! In dit verlies alleen,
Het geen alle anderen te boven streeft met reên,
Behoorde zelfs 't verlies der waereld in te steeken:
't Moest d' aardkloot lichten uit zyn assen, en verbreeken,
Al de elementen, aarde, en water, lucht en vuur
In een verwarren, en versmelten de Natuur,
En doen het alles in zyn eerste baijerd keeren.
De dood dorst Mariamne, ô gruwel! overheeren!
De schaduw van het graf bewaart het overschot
Van 't schoonste Schepsel, dat verdiende een beter lot.
Laat uwe smarten gaan in arbeid om te baaren,
Stel uwe handen tot haar pligt: laat zy uw hairen
Uitrukken met geweld: verscheur uw aangezicht.
Smeek vriend en vyand dat hy u beroov' van 't licht,
Of sterf liefst van berouw, om dat gy niet kunt sterven.
Vergeet liefst dit verlies, het geen gy toch moet derven.
Wie kan 't veranderen? En zo gy 't wel bedacht,
Gy zoud het zelf niet weêr, indien 't stond aan uw magt,
Veranderen.
O ja! gy zult eerlang bevinden,
Dat zulk een heerlyk werk, voor u, en voor u vrinden,
En voor uw gantschen staat was een noodzaaklykheid.
De wroeging heeft myn ziel reeds allen troost ontzeid.
Maar, wat wil Thares, dus verwonderd, ons verklaaren?
Herodes, Salome, Pheroras, Thares, Narbal.
O Vorst, myn pligt noopt my, om aan u te openbaaren
Hoe dat uw Schenker, in een jammerlyken stand,
Zich zelf heeft omgebragt met zyn verwoede hand.
Wat of zyn geest tot zulk een wanhoop kon verrukken?
Na dat hy de Vorstin had voor het zwaard zien bukken,
Vliegt hy, terwyl hy gantsch verbaasd zyn kleed'ren scheurt,
Daar al uw hofgezin het koude lyk betreurt,
Met heete traanen, om 't, waar 't moog'lyk, te verwarmen.
De zaalen van uw hof weêrgalmen op zyn karmen.
In 't einde roept hy: 'k Heb de Koningin verraân,
En op myn schuldig hoofd den helschen vloek gelaân.
Hoor, hoor, de Hemel brult: zyn wraak wil my verdelgen.
Daar scheurt het aardryk, dat my leevend in zal zwelgen,
Met myn aanhitzers. Ach! ik zie een zee van bloed
Waar ik my wende of keer. De beul van myn gemoed
Komt my de ziel, ô wee! met duizend doôn vervolgen.
De Hemel is op my, niet zonder reên, verbolgen.
De Onschuldige is, alleen door myn bedrog, gedood.
't Vergift was valsch bedacht. Ik zal, in deezen nood,
My zelf verlossen, door myn arm, van zo veel kwaalen,
En 't aardryk van een mensch, niet waard dat hy de straalen
Der zon aanschouw'. Hier meê, eêr 't iemand word gewaar,
Stoot hy zich zelf in 't hart; en, met een woest gebaar,
Braakt hy de ziel en 't bloed al tevens.
Welke daaden!
Ach! Judas heeft dan my, en myn Vorstin, verraaden!
Zy is onschuldig in het mengen van 't vergift!
Ik voel my zelf, helaas!, in een verwoede drift.
Ik wil, ik zal, ik moet my, en haar sterven, wreeken.
Tegen Pheroras, en Salome.
Gy Monsters van myn hof! gy hielpt dit kwaad besteeken,
En hebt in myn paleis gezaait het zaad van twist;
Myn hart, en zekerlyk den Schenker aangehitst
Tot zulk een wreed bestaan. Gy hebt my ingeblaazen
Den minnenyd, die my hielp buiten 't spoor aan 't raazen.
De Onnoozele is door u gesmoord van gemoed
Als wreed van zinnen zyt! beeft, schrikt voor myne tooren.
Het is met ons gedaan.
Pheroras, ter zyde.
Wy zyn gewis verlooren.
Myn Heer. . . . .
Ik zie uw schuld uit uw verbaasd gezicht.
Gedoog. . . . .
'k Misdeed door u; want gy hebt haar beticht.
Wilt nimmer naar genaâ van uwe boosheid trachten,
Maar van myn wraak, uw lang verdiende straf verwachten.
Vertrekt terstond.
Herodes, Narbal, Thares.
Herodes, tegen Narbal en Thares.
Maar gy, ô myn Getrouwen! gy,
Die geen verraaders, noch geen vleijens zyt als zy:
Komt, laat ons onder een vermengen onze zuchten
En traanen zonder einde, in troostlooze ongenuchten;
De dood beklaagen van dat beeld, zo god'lyk schoon. . . . .
Maar ze is niet dood: ze ontfing voor de aardsche een hemelkroon
In 't koningryk om hoog: ze is in 't getal der Goden
Geplaatst om haare deugd. Doch 't is voor al van nooden
Dat haare godheid hier een tempel werd gesticht,
Die haar waardy eeuw uit eeuw in, vertoone aan 't licht;
En daar haar beeldtenis, zo vol bevalligheden,
Op een altaar gesteld, werd plechtig aangebeden.
Ja, 'k wil dat deeze plaats zy naar haar naam genoemd,
Haar deugd op 't hooge koor gezongen en geroemd.
Men viere, om 't aardryk al haar wond'ren te openbaaren,
Met yv'rig kerkgebaar, haar feestdag alle jaaren.
Dat elk dien eere; of dat ik sterve.
O welk een druk,
En wanhoop! Ach!, wat raad? Dit droevig ongeluk
Schynt, door de ontsteltenis, zyn oordeel te overwinnen.
Men merkt wel aan zyn treên 't verlies van zyne zinnen.
Ik kan niet langer van haar afgescheiden zyn.
En dit vertoeven brengt me in onverdraagb're pyn.
Ga, zeg haar, uit myn naam, dat zy straks hier moet koomen.
Haar byzyn kan alleen verdryven al myn schroomen,
En baaren vreugd op vreugd, 'k Vergeef haar 't kwaad, indien
Ik haar bekoorlykheên mag met myne oogen zien.
'k Zal aan Nicanor straks zyn vryheid wedergeeven,
Als ik haar wil verstaa.
Waar word hy heen gedreeven?
Ach! zyn inbeeldingen vermeed'ren door zyn smart.
De raazerny maakt al zyn redenen verward.
Als ik gebied, men kan myn woorden niet meer hooren.
Hoe! zou de onheusche wind die met myn zuchten smooren?
'k Word niet gehoorzaamt. Of kan niemand my verstaan?
Wat wil zyn Majesteit?
Dat gy zult spoedig gaan,
Om Mariamne hier te leiden, 'k Wil haar spreeken.
Ik voel den band van myn langmoedigheid verbreeken.
Helaas! heer Koning, gy begeert de Koningin;
Maar. . . .
Waarom niet? spreek op.
Verander toch van zin.
Van haar is niets, dan haar beroemde naam, in wezen.
Haar naam alleen! zou zy wel dood zyn? moet ik vreezen,
Of hoopen?
'k Heb terstond de waarheid u gemelt.
Ach! Narbal, 'k denk nu weêr op 't voorwerp dat my kwelt;
En myn geheugden, 't geen in spyt van al myn klagten,
Haar beeld vernieuwt in myn rampzalige gedachten,
Komt my ontydig hulp, tot myn verdriet, te biên.
Ze is al te vaardig, om myn zinnen te doen zien
Het geen zy niet laat zien dan om my fel te plaagen.
O dwaaling, die myn hart scheurt door een pynlyk knaagen!
Ach! gy vertoont te klaar, aan myn ontsteld gemoed,
In 't kwaad dat ik bedreef, 't verlies van zo veel goed.
Maar 'k zie de Koningin, met haar vergoode straalen,
In 't licht der wolken op het heerlykst zegepraalen.
Een kring van bloedkoraal is om haar hals gespreid,
En zy verheft haar geest om hoog vol majesteit.
Haar roem, en schoonheid is vermeerderd; 'k zie de zielen
Der zaligen rondom haar glans eerbiedig knielen.
Een rei van Engelen ontmoeten haar met vreugd,
En kroonen met olyf en palmen haare deugd.
Zy slaat haare oogen naar beneên, om aan te schouwen
De pyn die 'k voel van een verschriklyk naberouwen.
O schoone Mariamne! aanhoor myn reden, hoort!
Erbarm u over my, eêr my de wraak vermoord'.
Genaâ, genaâ, Vorstin! ei! wil my toch vergeeven
't Kwaad dat ik reuk'loos heb tot uw bederf bedreeven.
Myn hart moest boven al u hebben aangebeên,
Zich opgeöffert aan uw schoonheid, om alleen
Te leeven door den glans van uw bekoorlyke oogen:
En nochtans heb ik u, vervreemd van mededoogen,
Mishandelt. Maar, 'k beken myn schuld, hoe zwaar en groot,
En leg die voor 't gezicht van al de waereld bloot.
Zie, zie de elend' welke ik hier over moet gevoelen.
Zy hoorde uw gramschap, en uw heete wraak te koelen.
Indien myn schuld is zwaar, myn misdaad gruwzaam wreed;
't Rechtvaardig Recht straft my ook met een dood'lyk leed.
O Wonder der Natuur, van onbevlekte zeden,
Van edelmoedigheid, en alle heerlykheden!
O zuiv're ziel, die zo volmaakt aan 's hemels trans,
't Gestarnte, zon, en maan, verdooft met uwen glans!
Die, opgevaaren, hebt van 't aardryk meêgedraagen
Al myn vernoegen, vreugd, en eenigst welbehaagen!
Ach! denk niet dat myn smart bestaat in valschen schyn,
Om blyk te geeven van myn naberouw en pyn;
Zo poogt myn ziel, geheel wanhoopende, te baanen
Een weg, om vry te zyn van 't ligchaam, door myn traanen;
Om u te volgen, in het bangste van myn nood,
Op een afgrys'lyk spoor van de allerwreedste dood.
Zyn kracht begeeft hem, en men ziet zyn verf verbleeken.
Hy 's flaauw: zyn adem schynt reeds uit zyn borst geweeken.
Kom, draagen wy hem straks te rust naar 't ledekant,
Op dat hy wederkryg' zyn krachten en verstand.
MDCLXXXV.
Saul ende David
Deerste propheet
Deerste serjant
Een kint off jongen
Twede propheet
Tweede serjant
Derden serjant
Davidts vluchte
1 Saul geeft david Michol tot huisvrow
2 Saul tgoet berout / gebiet david te dooden
3 Jonathas / swaders opset david te kennen geeft
4 Jonathas voert Davids wort bij saul
5 David versoent ten hoove compt weer
1 Saul ontsinnich / david speelende vluchten doet
2 Saul sent uuijt om david te bewaeken
3 Door Michel en een beelt wert behoet
4 Michel / het beelt bedect int bedde
5 Michel / Den serjanten met een schoon praetgen paijt
1 Saul wederstiert om David te vangen
2 Die serjanten vinden heur deur tbeelt bedroogen
3 Saul gaet selfs besichtigen watter is gheschiet
4 Saul voor hem Michel ontbiet en hoort
5 Saul gebiet nae David om te hooren
1 David vluchtende bij Samuelem comt
2 Waer david gevlucht is saul aengeweesen
3 Saul gebiet hem te vangen
4 Niet weederkeerende Duijtgesonden ander seen
5 Ten derden noch anderen uuijtstierende
1 Saul verstoort Dat niemant wederkeerdeen
2 Saul wert te kennen gegeven hoe daer gestelt is
3 Saul selfs uuijttrect om deese saeck tondertasten
4 Saul geraect oick onder den propheeten
5 David vluchtende met Jonathas verbont maect
Saul coninck met sijn garde
Jonatas conincs soon
Michel sconincxs Dochter
David cooninxs swager
Samuel Propheet
Propheeten Werden 6 van Sauls knechten
Regum 19 ende 20 capittel
Saul davits siel sochten door veel practijken
maer Door een beelde david bleeff behouden
men niet voorbrochten al most hij wijken
sconincxs gebieden / Tsecreet Jonathe betrouden
[Saul ende David]
Een spel van sinnen Van Saul ende David
Saul / David / Michel / Jonathas
Saul eerst
Der coningen woort is heur segel dat niet is te breeken
dus vanden gedaen beloften david niet en was te versteeken
wiens crachten niet sijn besweeken tegen den geemen vianden
den phijlijstijn goliat verslaenden / bevrijdende voor scandt
geheel Israhel doverhant tegen hem behouden
door sijn cleijne macht / en goodts hulp / daer hij op bouden
ongewapent niet en mistrouden / dus wast reden en recht
die hem in periculeus gevecht / wel heeft gequeeten
door dies David en heb ick mijn beloften niet gequeeten
want ghij den viant hebt gesmeeten doot / dus sijt ghij verheven
tot mijn eijgen swager u heb ick mijn dochter gegeven
op dat ghij machtich mijn beneeven Israhel sult regeeren
Den heer coninck Dienst te doen allen mijn begeeren
niet om doer dien te vermeeren / mijn rijckdom off hoogenstaet
Israhels salicheijt gesocht heb / niet eijgen baet
hoe wel Den coninck Doer sijn raet / goet heeft gevonden
dat ick onverdient in echten staet sow bliven verbonden
in haer Liefden verslonden / met fijn Lieve dochter bemint
Soo wie hem wel quijt / den toegeseijden Loon vint
dit huwlick ons tsaem verbint in Lieft en eendrachte
Wat is toch in Israhels mijns vaders geslachte
om mijn groot te achte / en om te sijn een behoude soon
van soo machtigen coninck / een scaep herder eer ongewoon
onwaerdich Dusdanich Loon / ick can mijn wel met minder lijen
Mijn genoecht met u persoon david / mijn wilt niet mijen
die Israhel coent bevrijen / van alle gequellen
Ick waer onder den minsten van u dienaers te tellen
veel eedele Jonge gesellen In Israhel vermaert
ick een arm beuselaer die niet bij en heb vergaert
om met u te werden gepaert / groote rijcdom noch scat
Ick en behoefden geen bruijlofts goet segt mijn / wat
in dees contreije is Dat mijn ontbreeken mach
geheel Israhel onder mijn gebieden / ick en maeck geclach
over u Rijcdom / maer aensach alleen u groote Daden
Ick danck den coninck / der onverdienden genaeden
doer mijn behoet voor scaeden / en veel gaven scenct
Der hondert philistijnen verslaegens hij gedenct
sijn vianden gecrenct Die ghij Leverden bij getalle
Onnoodich dees Reden / niet dienende ten principaele
met veel excuis te verhale / ghij uuijt dusenden uuijtvercoren
Blijft Israhel getrow / soo ghij bij eede hebt geswooren
wilt haer vianden verstooren / strijt den strijt des heeren
Jonathas
Die heere godt believe ons geslacht te vermeeren
door u genereren / en maeck u huwelick voor spoedich
Michiel
Dus neem ick uuijt mijns vaders huis ootmoedich
mijn affscheijt gloedich / in minne tot mijn eijgen man
Ghij twee sielen / in een Lijff geworden gaet in vreede dan
ick u niet behouden can / altoos gecoomen tot u Jaren
Met verloff soo gaen wij dan in Lijefden paren
die nu in eendracht vergaeren / op dat wij niet en doolen
Gaet in vreeden en blijft Den heer bevoolen
Hoe Dickmaels men een ding tegens sijn eijgen gemoet doet
met den mont / ick David toe wensche alle voorspoet goet
maer Inwendich thart woet / tegen hem haet en nijt
om datmen hem toe scrijft Dat hij Israhel heeft bevrijt
met recht mijn in tgemoet spijt dat hij verheven // wert
vert boven mijn wart thien Dusent hem toe gheschreven // wert
thart tot nijt gedreven / wert / alleen een duisent mijn getal
geheel Juda bemint hem meest / hoe ick dit verdragen sal
mijn huis Door hem ten val compt / dat is mijn Leet seer
nochtans om an hem niet te doen een misdaet wreet
door mijn eijgen hant / want ick weet seer quaelick genomen
dat sow werden / Tirannich te Doen den vroomen
door dies sout ick scromen / sulcxs te doen maer practijke
meenden ick te gebruijken tot bevesting mijn rijcke
maer sulcxs most niet blijcke / dus onder tijtle eerlick
meenden ick hem te Leveren / nae sijn doot begeerlick
inder phijlistijnen handen deerlick / om te sijn vermoort
maer buijten mijn meening / is anders nieuwe maer gehoort
te voldoen heeft gespoort / tgeen ick hem affeijschen ras
dus wederom in hem mijn beloften te voldoen gehouden // was
sulcxs mijn wel Leet is / op dit pas / al moetet gedaen bliven
maer Jonatha Liefste soon / die saeck gaet meest u aen / ontlijven
wilt deesen / off verdrijven / ghij hebt volle consent
neemt tot assistencie / al tgernijsoen hier ontrent
geweldich u derwerts went / ick weesen sal sienden blent
die saeck u bevoolen / wreect mijn gramschap / tis tijt dat ghij
							begint
Hier comt uuijt David en Jonathans
In hoe hooger staet men is / in hoe meerder sorge
men steect / hoe wel men rijck genoch / niet behoeft te borge
den avont en den morgen / hebben haer eijgen Lasten
Wie spreect mijn an / noijt soo waerden gasten
ick en sach mijn over Lasten / coomt ghij mijn versoeken
David mijn siel met den uwen in Lijefden vercloecken
alle Tweedracht vervloeken / dus moet ick u openbaren
mijns vaders gramschap / op u / door sijn gemoets verclaeren
en strect tot beswaeren / van alle onse saecken
Ick Elendige wat sal ick dan gaen maeken
moet ick op sijn Listen waeken / och wat vreemder geruchte
fortuijn doet deen Lachhen / dander suchten
waer sal ick elendige vluchten voor dees coninxs gramschap
Ick sal bespooren off niet en wert in sijn gemoet gram / slap
en tgeen dat hij fel op nam / slap // niet en Laet vallen
En sijn nu tot mijn bevrijdinge geen bergen noch dallen
achter wat Dijcke vallen / soudt ick moghen onduijken
Mijn vader Saul / soo gramschap ons heeft doen ontluijken
wil conincklijke macht misbruijken / tegens u door ongenaede
en soect u te doden / cleijn achtende u weldaden
dus vindt ick geraeden dat ghij u morgen vroech
wachten wilt / hout u heijmelick / ghij hebt middelen genoch
Laet mijn drijven den plouch / en ick sal morgen uuijtgaen
en bij mijnen vader / al waer hij is blijven staen
en doen van u Daden vermaen / seer Lijeffelick smeekende
Mijn corrage rijst wat u hulp mijn niet onbreekende
wel vermuecht ghij wel spreekende / doet toch het beste
U sal ick Insinueeren dan / op den requeste
het apostil daer nae te Leesen / ghij u hebt te reguleeren
Men mach in noot certeijn geen vrienden hulp ontbeeren
dus op u hertelick mijn begeeren tot sorrich draecht
voor u vrient getrow / die tonrecht wert beclaecht
en doet al wat u behaecht / troost sal ick ver beijden
raemt hoe mijn gemoet is / door ons Droevich sceijden
Hier comt uuijt Saul ende Jonathas
Vindt ick u Jonatha beesich in coonincklijck affairen
Dalmogende godt wil mijn vader den coninck bewaren
voor alle beswaeren voorspoedich Levende
En ist niet een moeijlick ding datmen dus is verheevende
ons dienaer david begeevende hem tot des rijcxs regiering
Begeeft hij hem ergens toe dan door u uuijtstiering
uuijt wat cracht is sijn regiering / die door gedoogen / is
Hij is over tijt aen deen sijde te groot sijn vermoogen // is
nae meerder sijn poogen is / inden dop het kuijken / smoort
O heer vader coninck / u macht niet te misbruijken / spoort
niet soo eedelen kuijken moort / sondicht tegen u knecht / niet
wat heeft hij misdaen en handelt tegens recht / niet
donnooselen en bevecht niet / al wat hij doet goet // is
die phijlistijn ver slagen / tot geheel Israhels voorspoet // is
hij altoos wel gemoet is // tegen des rijcks vianden
Dalmogende godt werct wonder doer sijn handen
en bevrijt ons voor scanden / dit alles ghij wel weet toch
u quaet opset om hem te doden Laet u sijn Leet toch
en doet niet tegens u eet noch sondicht niet aen tsondich bloet
Is sulcxs u advijs / u Redenen uuijtvloeijende soet
stillen mijn wreet gemoet / en ick segge alsoo warachtich
als in sijn hemelen Leeft ons godt almachtich
sijn weldaeden gedachtich david niet en sal sterven
Haelt David dan om des coninxs gratij te verwerven
Hier comt David en Jonathas
David sprect
Tgemoet ontroert geen rust en heeft thert van binnen
hoe mijn saeken ten hove staen / wat ick sal beginnen
hier meede becommert mijn sinnen over Legge dach en nacht
David met verlangen seer / heb ick u hier Lang verwacht
ten eijnde comt u clacht / u saecke affgeloopen wel
Ist mogelick mach ick op u woort hoopen / wel
en sal ick niet becoopen / fel / des coninxs gemoet
Met Reden en Lieffelickheijt sijn gramschap versoet
voor den doot heb ick u behoet / u gegeven tleven
Hoe sal ick genoch dangbaer sijn / hier beneven tbeven
door sorch dat ick verheeven / sneeven sonden wechgenoomen
Sonder anxst / wilt dan met mijn binnen ten hoove coomen
op dat ghij met den vroomen / weder ten strijde gaet
tegen den philistijnen / en doet Israhel / door u bevrijde baet
niet Lang hier ter sijde staet / voort vrijmoedich treet
Ten dienst des coninxs stae ick altoos gereet
Lijff goet en bloet weet te sijn tot sijn believen
Laet ons vertreckken dan en bevestigen u commissij brieven
Saul Uuijtcoomende nnet David
gewapent David seijt
Die coninck Leve / sijn Magesteijt moet behaegen
dat veel der philistijnen / vluchtende sijn verslaegen
den rest men vert verjaegen / uuijt u Lemijten / rat
En was daer niemant die u oick kon doot smijten plat
dien ick moet wijten dat / mijn quelt der furijen geest
Ra ra ra / sa sa sa / waer ben ick / waer heb ick geweest
help / help / minst ende meest / doet al mijn beveelen
Och och Langt ras mijn harp daer op dat ick mach spelen
en Liefflick met den voix queelen / om den coninck te genesen
Saul op David De Lancij werpende
Van cant / van cant / van cant / op dat ick buijten vreesen
mach doerstieten deesen / op wien ick dat heb gemunt // fel
David vluchtende
Ghenaedich godt mijn toch u behoeding / gundt snel
Saul met sijn volck