floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
De Eginers, fel getergd door Cleomenes daad,
Begeeren driftig wraak van zyn gepleegd verraad;
En zo Athenes magt hunn' trots niet in kan binden,
Zou Leotichides die wraak ligt ondervinden.
Gelonide en Hezioné treeden uit den Tempel.
'k Zie Gelonide, van Hezioné verzeld.
Archidamas, Myronides, Gelonide, Hezioné.
Zie, zo gy kunt, dat gy een weinig u herstelt.
Ach! ik ben Moeder! Kan myn wanhoop ooit bedaaren?
'k Verloor myne Oudren in het opgaan myner jaaren;
Myn dierbre Weêrhelft kocht 's Lands zege door zyn dood;
Myn Zoon, het eenig heil 't welk my nog overschoot,
Was my 'door 't Godendom ten troost, ten steun gegeeven...
Nu rooft men alles wat my ovrig was gebleeven.
ô Dagen myner jeugd! ô Doodlyke ommekeer!
Ik ben geen Telg, geen Gade, en zelfs geen Moeder meer.
Waartoe den pyl der smart met zo veel krachts te scherpen?
Laat ons, nu 't wezen moet, aan 't lot ons onderwerpen.
Verbeeld ge u dat myn ziel zichzelve in staat bevind
Naar troost te luistren by het slagten van myn Kind?
Is dit de hoop, helaas! waarmeê myn hart zich vleide,
Toen ik, met eigen hand, hem naar 's Lands vloot geleidde?
Och! of hy in den stryd, gelyk myn Echtgenoot,
Voor de eer zyns Vaderlands geveld waare op de vloot;
Men had, zyn' moed ter eere, een lofspraak uitgesproken;
Het geurig reukwerk by zyn houtmyt aangestoken;
En zyn beminlyk beeld stond thans voor 't Volk ten toon,
Dat tevens roem droeg op den Vader en den Zoon!
ô Myn Eurimedon! waard' voorwerp myner liefde!..
Helaas! wie stelpt den rouw, die haar de ziel doorgriefde?
Geduchte Goden, die myn hart aan 't zyne bind!
Verkort myn onheil; eischt de Moeder; spaart het Kind!
Of, kan ik van uw gunst dees bede niet verwerven,
Vergunt my 't waardig lyk te omhelzen, en te sterven!
Myn dierbre Hartvriendin! gy moord ons door uw klagt.
Denk dat ge op 't oogenblik uw' braaven Zoon verwacht.
Uw jammren zal zyn hart den wreedsten doodsangst baaren;
Verbeeld, verbeeld u hoe 't zyn onheil zal verzwaaren,
Als hy uw zielsmart leest op uw verbleekt gelaat.
tegen Archidamas en Myronides.
'k Hoopte op uw beider hulp, in myn' benaauwden staat;
Heb ik vergeefs gehoopt? Kunt gy een droeve Moeder,
Een troostelooze Weêuw, ontzet van steun en hoeder,
Egine, Sparte, Athene, al 't Menschdom en de Goôn
Vergeefs zien smeeken om het leven van haar' Zoon?
Ik heb myn' eigen rouw om uw verdriet vergeeten,
En met Archidamas my als uw Vriend gekweeten;
Vergeefs; men durft den eisch van 't lot geen weêrstand biên.
Maar wel den bloedstroom der gemartelde onschuld zien.
Eurimedon genaakt. Laat ons van hier vertrekken,
Om in dit oogenblik hem niet tot last te strekken.
Neen, blyft; opdat hy waan' dat ik geen bystand derf.
Waartoe hem onderricht dat ik verlaaten sterf?
Gelonide, Hezioné, Archidamas, Myronides; Eurimedon, geboeid; Pizander,
						Wachten.
in het opkomen, tegen Pizander.
Waar heen geleid ge my?
Hy ziet Gelonide, en vliegt haar in de armen.
ô Myn geliefde Moeder!
Eurimedon omhelzende.
Myn dierbre Eurimedon! myn toeverlaat! myn hoeder!
Lief voorwerp van myn hoop, als ik in jaaren klom!
In welk een' staat, helaas! vind ik u wederom?
't Ongunstig noodlot, op Lycurgus Stam verbolgen,
Blyft zelfs de laatste Telg daarvan in my vervolgen.
Men torsch' met moed den last dien 't ons heeft opgelegd.
Had ooit myn kinderliefde u zulk een lot voorzegd!
Heet dit, helaas! heet dit, met zangen en met reien,
U met een lieve bruid naar 't huwlyksouter leiên?
Wat zeg ik! ach! de plaats, waar u de wraak verwacht,
Is ook een outer, maar een ander dan ik dacht.
Gedenk aan de euveldaên in ons Gewest bedreeven.
Indien de Goôn, verzoend door myn rampzalig sneeven,
Ons waardig Vaderland van verdre straf ontslaan,
Ben ik bereid de dood gewillig te ondergaan;
En, zo my iets op aard' myn sterflot doet beklaagen,
't Is dat het my belet myn Moeder te onderschraagen.
Welk een verheven deugd!
Ontrust ge u nog om my
In oogenblikken, aan uw sterfuur zo naby?
Doet zelfs de wreedste dood uw zorg voor my niet wyken?
Kan immer 't hart uws Zoons in trouw voor u bezwyken?
Dat hart gevoelt te sterk den troosteloozen staat,
Waarin ik door myn dood myn Moeder achterlaat.
Verbeeld u hoe 't my grieft, u, verre van uw Vrinden
En 't oord van uw geboorte, in Attika te vinden!
Ach! had ge u nooit om my gewaagd in dit Gewest!
Ik had myn jongste hoop op Spartes hulp gevest.
Vorst Leotichides scheen met myn' druk bewoogen;
Doch onze Landzaat zelf verydelde al ons poogen.
Naardien zyn yver noch uw kindermin my baat,
Is 't noodig voor uw rust dat gy dees stad verlaat.
Uw ziel is voor 't gezicht van mynen ramp te teder.
Indien ik u begeev', zie ik u nimmer weder.
Duld dat ik u behoê voor wreeder hartepyn.
Zoud gy van 't onheil, 't welk my treft, getuige zyn?
Getuige? ik? van uw dood? verscheurende gedachten!
Verbeeld gy u dat ik dat schouwspel af zal wachten?
Neen, neen! uw Moeder zal by 't blaakend outer staan,
Niet om uw dood te zien, maar om u vóór te gaan.
Onsterfelyke Goôn! behoedt my voor dat lyden!
Helaas! heb ik dit uur niet zwaar genoeg te stryden?
Uit eedlen Stam geteeld, door u gevormd ter deugd,
Vol drifts naar heldeneer, in 't bloeien myner jeugd;
In oogenblikken, waar de aanloklykheên van 't leven
Een jong en schuldloos hart het streelendst uitzicht geeven,
Waarin 't benaauwd Egine, ons dierbaar Vaderland,
Zich billyk had gevleid met mynen onderstand,
Moet ik een offer aan Athenes wraakzucht strekken.
'k Zal door lafhartigheid myn glori niet bevlekken;
En sterf, wyl 't wezen moet, gewillig, zonder schuld.
Maar ach! uw wanhoop, die myn ziel met schrik vervult,
Vermeestert al myn' moed. Ik heb de felle slagen,
Door 't lot my toegebragt, met fier geduld gedraagen;
Doch dat myn Moeder zich... Onlydelyk verdriet!..
Spaar, spaar myn bloedend hart. Helaas! gy antwoord niet!..
't Strekt my tot grooter troost terstond het licht te derven,
Dan, oud en kinderloos, als balling om te zwerven.
Wat is 'er, na uw dood, 't welk my aan 't leven bind,
Beroofd van myn' Gemaal, myne Ouders en myn Kind?
Uw beider edele aart is me in den Raad gebleeken.
Gy ziet een droeve Weêuw schier onder 't leed bezweeken;
Red haar, weldaadig, van de wanhoop die haar moord.
Wy stemmen in uw beê, door uwe deugd bekoord.
Wy zullen duurzaam voor haar rust en welzyn waaken.
Om my van dag tot dag elendiger te maaken.
ô Myn Eurimedon! waartoe dit wreed verzoek?
Waartoe meer lydens in een leven, dat ik vloek?
Ik volg u in de dood. Laat my niet vruchtloos smeeken.
Eurimedon omhelst haar.
Ge omarmt my, spraakeloos! Wat doet u dus verbleeken?
Wat zie ik? Groote Goôn! hy is alreê geslagt.
Myn toeverlaat! wie heeft die wonde u toegebragt?
Komt ge in uw Moeders arm der moordren woede ontduiken?
Omhels my voor het laatste! ik zal uwe oogen luiken.
ô Wreedaarts! ziet hoe 't bloed hem langs de kleeders vliet.
Myn Zoon! Gy vlucht! Vertoef. Ik ben uw moorder niet.
Myn waarde Gelonide.
Ach! waare ik nooit gebooren!
Weldaadig Godendom! wilt myn gebed verhooren!
Beschermt haar; staat haar by in haaren ouderdom!
Tegen Archidamas en Myronides.
'k Verlaat my op uw woord.
Gelei my wederom.
Gelonide, Hezioné, Archidamas, Myronides.
Vertoef, myn Zoon! vertoef. Keer weder, op myn bede.
Laat my niet eenzaam hier. Keer; neem uw Moeder mede.
Schenk my dit jongst bewys van kinderlyke trouw.
Hy hoort my niet. Ik volg...
Zy wil vertrekken.
Houd stand, bedrukte Vrouw.
Waar heen dryft u de smart? Gy kunt den ramp niet keeren.
Waartoe weêrhoud ge my? Denkt gy myn dood te weeren?
Of strekt de kleine troost Athenes Volk tot hoon,
Dat ik den geest geeve in het byzyn van myn' Zoon?
Geloof ons, Gelonide, uw arbeid is verlooren.
Ontzie der Goden wraak. Zult gy hun offer stooren?
Gy, wier verheven deugd elk eerbied waardig keurt!
't Is billyk dat uw hart een' dierbren Zoon betreurt;
'k Betreur den mynen ook; laat ons hun lot beklaagen;
Doch laaten we ook onszelf hun glori waard' gedraagen.
Duld gy myn byzyn by dat gruwzaam offer niet,
Geleî my dan voor 't Volk: wie weet, myn zielverdriet
Zal mooglyk in hun hart een vonk van deernis wekken,
En tot behoud myns Zoons, myns dierbren Zoons verstrekken.
Of, zo de bede van een Moeder voor haar Kind
In hun versteend gemoed geen mededoogen vind;
Indien ze ontmenschter zyn dan woedende barbaaren;
Welaan, vertoon my dan aan al de Vrouwenschaaren:
Zy weeten welk een smart en wreede boezempyn
Het aan een Moeder kost van Kroost beroofd te zyn:
Haar medelyden zal myn' jammerkreet verschoonen;
Zy zyn óók Moeders; ach! zy minnen óók haar Zoonen.
Gy zoekt vergeefs naar troost in uwe droefenis
Langs wegen waar voor u geen troost te vinden is.
Gy kunt niets by het Volk, niets by de Vrouwen winnen.
Ach! zyn zy dan ontaart in selle tygerinnen?
Nog hoed een tygerin haar jong in tyd van nood;
En ik, ik zou myn Kind niet redden van de dood?
De Moederlyke smart zou tygers zelfs beweegen.
Ik smeek 't behoud van één', uw beê behield 'er negen:
Men stond ze u allen toe; en zou de wreedheid één'
Ontzeggen kunnen aan myn jammerlyk geween?
Zy ziet Leotichides, en streeft hem te gemoet.
Waar toefde gy dus lang? Laat ge in het leed my smooren?
Men rooft, men moord myn' Zoon; hy is voor my verlooren.
Gelonide, Hezioné, Archidamas, Myronides, Leotichides.
Ik heb de Burgery tot deernis aangezocht,
Maar noch door dreigen noch gebeên iets uitgewrocht.
En ach! Athene zal welhaast meer offers dooden.
Toon uw' moed; thans hebt gy moed van nooden.
Egine...
Spreek. Egine...
Is in Athenes magt.
Ikzelf heb 't schip gezien, dat deze tyding bragt.
Een deel des armen volks....
haar aangezicht met haaren sluier dekkende.
ô Onheil zonder voorbeeld!
Myn Vaderland verheerd! Myn Zoon ter dood veroordeeld!
Zy vertrekt in den Tempel.
Egines ondergang verscheurt haar zwoegend hart.
Getrouwe, sta haar by; vertroost haar in haar smart.
Ach! zal myn zwakke troost iets op haar ziel vermoogen?
'k Versmelt met haar van rouwe en teder mededoogen.
Zy volgt Gelonide.
Archidamas, Leotichides, Myronides.
Hoe ongewis is 't lot der volken op deze aard'!
Egine, korts alom door koopvaardy vermaard,
't Welk met Athene zelf durfde om den voorrang stryden,
Word thans een voorwerp van elende en medelyden.
't Atheensche Volk, 't welk thans luidruchtig zegeviert,
En nog met spyt herdenkt hoe fel 't beleedigd wierd,
Zweert driftig, zo het zich naar zynen wensch moog' rechten,
De Tempels en de Stad ten gronde toe te slechten;
En doemt de Eginers tot de dood of slaverny.
Ik hoor gerucht. De tyd des offers is naby.
Hoe gaarne ons aller hart den Jongling zou verschoonen,
Wy zyn, helaas! verpligt dit schouwspel by te woonen.
'k Bezweer u by Jupyn, dat gy u nog laat raên.
Dit offer zal Athene op bloed en traanen staan.
Wat onheil ons daardoor van Sparte sta te wachten,
Ons hart blyft zonder schuld als we onzen pligt betrachten.
Men volg' den strengen last ons door het lot geboôn,
En wachte Athenes heil of onheil van de Goôn.
Iphidamas, Hezioné.
Zo zien wy 't Godendom zichzelven recht verschaffen,
En door Egines val de heiligschenners straffen.
Dit leere ons, dat wy nooit hunne oppermagt versmaên,
Of ooit ons van de hulde aan hen verpligt ontslaan.
'k Voed echter deernis met der Burgren ongevallen.
De schuld van 't slechtste deel bewerkt den ramp van allen.
Nog meer beklaagt myn ziel het lot van myn Vriendin.
Ach! leed zy niet genoeg door haare kindermin?
Moest zy, by de angsten die inwendig haar verscheuren,
Ook nog den ondergang haars Vaderlands betreuren?
Ik zag haar, door dien schok naar 't scheen geheel verdoofd,
Met een gedekt gelaat en nederhangend hoofd,
By 't outer van Minerve op de aarde neêrgeboogen.
Ik sprak haar vruchtloos aan, met haar verdriet bewoogen.
Zy gaf noch blyk noch schyn dat zy myn taal verstond.
Geen troost verzacht dit uur haar dubble hartewond'.
Haar treurig denkbeeld volgt, in al den drang der schaaren,
Het voorwerp van haar liefde al siddrend naar de altaaren.
De opééngehoopte elende is sterker dan haar kracht.
Wie zal, wie kan, helaas! als 't offer is volbragt,
Haar van Eurimedons verscheiden kennis geeven?
Zy zal dit naar bericht gewis niet overleeven.
Dit is een treurig deel van 't ampt, door my bekleed.
Een, die zyn dagen in den outerdienst besteed,
Moet, aan dien dienst getrouw, het volk ten voorbeeld strekken,
En nooit zich aan zyn' pligt, hoe zwaar die valle, onttrekken.
Daar nadert Gelonide. ô Goôn! wat heeft zy voor?
Iphidamas, Hezioné, Gelonide.
tegen Gelonide, die, uit den Tempel getreeden zynde, wil
							vertrekken.
Verlaat ge, in dezen staat, Minervaas Tempelchoor?
Waar dryft de wanhoop u? Vertoef hier by uw Vrinden.
Op welk een stede kunt ge u veiliger bevinden?
Zy zucht, en antwoord niet.
Myn Hartvriendin! houd stand.
Zie uw Hezioné.
haar' sluier opslaande, en Hezioné aanziende.
ô Zoon! ô Vaderland!
Tracht met geduld den last, u opgelegd, te draagen.
Gy ziet ons, ongeveinsd, uw' wreeden ramp beklaagen.
Waar kunt gy grooter trouw erlangen in den nood?
Wie zal uw trooster zyn, zo ge ons begeeft?
Leef, waarde Gelonide!
ô Boorden van Trezene!
Egine! Eurimedon! ô Al te wreed Athene!
Wyt aan Minervaas stad uw schriklyk onheil niet,
Daar gy den gantschen Raad met u bewoogen ziet.
Heeft niet de Veldheer zelf de Eginers blyk gegeeven
Van deernis?..
Zwyg, ach! zwyg; dit kost myn' Zoon het leven.
De Vorst van Sparte spoed zich driftig herwaart aan.
Myn ongelukkig Kind! nu is 't met u gedaan.
Iphidamas, Gelonide, Hezioné, Leotichides.
Wat spelt uw komst, ô Vorst!
Ik heb niets kwaads te ontdekken;
Maar iest, 't geen u en elk verwondring zal verwekken.
Uw Vaderland, 't is waar, viel in Athenes magt;
Doch 't is, hoe schuldig, niet tot slaverny gebragt.
Myn Vaderland bleef vry!
Hoe kan zulks mooglyk wezen?
Egines onheil scheen ten hoogsten top gereezen;
Held Theramenes, die de t' saamgevoegde vloot
Van ons en van Corinthe, op last des Staats, gebood,
Bericht van 't ongeluk 't Gezantschap wedervaaren,
Begaf zich fluks te lande aan 't hoofd der waterschaaren.
Het rooversrot, bewust van zyn te kleene magt,
Had, op het bergen des gewyden buits bedacht,
Dien in twee kielen reeds in 't heimelyk doen scheepen,
Uit zorg of 't onverhoeds mogt worden aangegreepen.
Thans, door des vlootlings komst in zyne rust gestoord,
Begaf 't zich in der yl by al den roof aan boord.
Hun langgewenschte vlucht kwam 't ovrig volk te stade;
't Welk straks zich onderwierp en aanhield om genade.
't Is veel indien 't gehoor kon vinden in dien stond.
't Beklaagenswaardig volk had, op zyn' eigen grond,
Door 't zedenloos gespuis niet min dan wy geleeden.
Ook vond de stad een' steun, in deze omstandigheden,
Aan 't ongewenscht bericht, dat Xerxes, die eerlang
Zyn' roem wil vesten op der Grieken ondergang,
Met een ontzagchlyk heir gereed is op te komen;
En dat zyn vloot bereids den togt heeft aangenomen.
Gy weet hoe magtig steeds Egine was ter zee:
't Heeft plegtig aangeboôn, in 't nadrend oorlogswee,
Ons te onderschraagen met een vloot van tagtig kielen.
Wat zal 't ons baaten, dat we ons onderling vernielen?
Men werkt slechts langs dien weg den Vyand in de hand.
Dus heeft men, steunende op zo sterk een' onderstand,
Reeds met Egines Staat een vreêverdrag geslooten,
Indien Athene stemt in d' eisch der Bondgenooten.
Athene zal dien eisch nooit stemmen; neen, ô neen!
Men ziet somtyds geschiên 't geen ons onmooglyk scheen.
De Raad en Burgery scheen twyflende in 't verkiezen;
Athene wilde ongaarne Egines hulp verliezen.
Aan de andre zyde scheen de tempelroof, de hoon,
En bovenal de moord van 's Veldheers braaven Zoon
En zynen lotgenoot de wraakzucht aan te noopen.
Een moeijelyke keus! Hoe is dit afgeloopen?
De dappre Veldheer heeft het pleitgeding beslist.
Atheners, sprak de Held, waartoe vergeefs getwist?
Zoud ge onbedacht uzelv' en uwe Bondgenooten,
In 't hagchlykst tydgewricht, van zo veel hulp ontblooten?
De heiligschenners, door hunne euveldaên berucht,
Zyn, verr' van 't Eiland, reeds in volle zee gevlucht,
Waar hen de wraak der Goôn gewis zal achterhaalen.
Egine moet de schuld dier wreedaarts niet betaalen.
Ik had van 's Veldheers deugd niets minder my verbeeld.
Gezegend zy 't Gewest, dat zulke Helden teelt!
Terwyl hy minzaam 't hart der Burgren zocht te winnen,
Liep weder een galei in Pyles haven binnen
Met tyding, dat een deel der vloot niet had gedraald,
Maar 't vloekrot nagezet, allengs hen achterhaald,
En, na een scherp gevecht, schoon zy zich dapper kweeten,
Hun kielen overmand, en hen in zee gesmeeten.
Op deze blymaar' rees de vreugd des Volks in top;
Men gaf den Held gehoor; het wraakgeschrei hield op;
En 't Eiland, dat nog korts het ergste had te schroomen,
Is door den Raad en 't Volk in vriendschap aangenomen.
Goôn! geeft dat dit besluit tot aller heil gedy'!
De roovers zyn gestraft; myn Vaderland blyft vry:
Maar ach! wat zal myn ziel de kalmte wedergeeven?
De straf der moordren zal myn' Zoon niet doen herleeven.
Gy meld my niets van hem, helaas! hy is geslagt.
Hy wierd, toen ik vertrok, naar de offerplaats gebragt.
Naar de offerplaats! neen, zeg de moordplaats van Athenen.
Het uur, zo lang geducht, is dan, helaas! verscheenèn,
Waarin de wellust van myn hart den doodsnik geeft!
Eurimedon! gy sterft, en ach! uw Moeder leeft!
Vind, vind de onnoozelheid dan nergens mededoogen!
Gelonide, Hezioné, Leotichides, Iphidamas, Archidamas.
ô Ja, het Godendom is met haar leed bewoogen.
Dit blykt.
Houd op, en hoon Apollo niet,
Die in dit oogenblik den Jongling bystand bied.
Wat zegt ge? Hy! Myn' Zoon! Ik voel myn leden beeven.
Apollo, die hem hoed, zal hem u wedergeeven.
Is 't mooglyk! Hoor ik recht? Verwerft myn hart zyn beê?
Tegen Leotichides.
ô Leotichides!
ô Myn Hezioné!
Myn Vriend, wat moeten we uit dees duistre taal besluiten?
Zo u geen waan misleid, schroom niet u klaarder te uiten.
Hoe! twyfelt ge aan 't bericht? Hoor een gebeurtenis,
Waarvan, in ons Gewest, tot nu geen voorbeeld is.
Gy zaagt, benevens my, wanneer gy van my scheidde,
Hoe 't Volk Eurimedon naar de offerplaats geleidde.
De Priesters gingen vóór, in staatelyken stand,
Omringd door 't choorgezin, met fakkels in de hand.
Toen volgde Eurimedon, in plegtige gewaaden,
Om 't jeugdig hoofd bekranst met bloemen en met bladen.
Hy trad bezadigd voort, en groette met een lagch
De vrienden zyner jeugd, die hy van verre zag.
Zyn schuldeloos gemoed blonk uit zyn vriendlyke oogen.
Elk, die hem aanzag, weende, ontroerd door mededoogen.
Hy bleef alleen bedaard. 't Scheen of de Jongeling
Eer naar een staatlyk feest, dan naar zyn grafplaats ging.
Helaas! zo gaat een lam, een weêrloos lam ter slagting.
De Atheensche Raad gaf hem een sterk bewys van achting.
Toen hy genaderd was tot aan Apolloos choor,
Verscheenen we ook aldaar. Philocles ging ons vóór;
Hy trad, aan 't hoofd des Raads, 't onschuldig offer nader,
En sprak: ô Eedle Zoon van een' beroemden Vader!
Gy toonde u groot tot nu, toon verder uw geduld
En onbezweeken moed, en ken ons vry van schuld.
Wy kunnen d'eisch van 't lot bepaalen noch weêrstreeven.
Wat sprak hy op die taal?
'k Heb u myn dood vergeeven,
En houde u vry. Myn ziel, die alle wraak verbant,
Wenscht aan Athene heil als aan myn Vaderland,
Aan Argos, aan Corinthe, en aan 't meêdoogend Sparte.
Het heil van Griekenland lag me altoos na aan 't harte.
ô Myn Eurimedon! uw deugd hield altoos stand.
Hy smeekte, in 't uiterste uur, nog voor ons Vaderland!
Deze edelmoedigheid moest zelfs den Goôn bekooren.
Terwyl we aandachtig naar des Jonglings woorden hooren,
En 't achtbaar Priesterdom 't gereedschap vast bereid,
Waarvan 't zich dienen moet in deze plegtigheid,
Gaat, op het onverwachtste, Apolloos Tempel open;
En, daar wy twyflen wat men vreezen moet of hoopen,
Treed de Opperpriester, in zyn staatlykst feestgewaad,
Te voorschyn; wenkt het Volk tot stilte; groet den Raad;
En spreekt in 't einde aldus: ô Burgers van Athenen!
Apollo is verzoend.
de oogen en handen ten hemel heffende.
Apolloos toorn verdweenen!
ô Onverwachte vreugd!
Hy heeft zich recht verschaft,
Dus voer de Priester voort, en 't schuldig rot gestraft;
Hen naar den Styx verjaagd door uwe vlootelingen.
Dees dag verstrekke Athene een' dag van zegeningen.
Apollo eischt geen bloed: werpt de offermessen neêr,
En schenkt deez' eedlen Zoon zyn droeve Moeder weêr:
Hy zal, door Mars gesterkt, den roem des Staats vergrooten,
En Xerxes vloot doen vliên voor 's Lands veréénde vlooten.
Vond dit bevel gehoor by 't Volk en by den Raad?
Verschoon myn ongeduld; heb deernis met myn' staat.
Een onverwachte kreet, van alle zy' verheven,
‘Men volge Apolloos last! Men schenk' den Jongling 't leven!’
Gas spoedig blyken van des Volks genegenheên.
Wy voegden onze stem by die van 't algemeen.
Fluks wierd Eurimedon, op aller welbehaagen,
Van 't sierlyk wollen snoer om hand en arm ontslaagen.
Hyzelf gaf, spraakeloos, aan zyn' Verlosser eer,
En lei', geknield, zyn' krans voor Febus outer neêr.
Had gy uw' Zoon gezien in eenen drang van menschen,
Begroet met handgeklap en hartelyke wenschen
Voor zyn geluk en 't uwe, in uwen ouderdom;
Had gy 't gejuich gehoord, dat tot de wolken klom,
Gy had...
Vertoef, myn Vriend. 'k Ben magtloos meer te draagen.
ô Myn Eurimedon! ô Blydschap myner dagen!
Waard' voorwerp van myn hoop! zal ik, na zo veel smart,
U leevend wederzien, u drukken aan myn hart?
Apollo, die myn heil zo glansryk doet herryzen!
Hoe zal ik u, naar eisch, erkentenis bewyzen!
Wat wil dit groot gejuich?
Eurimedon ziende.
Versterkt my, goede Goôn!
Gelonide, Hezioné, Leotichides, Archidamas, Iphidamas, Philocles,
						Melanthus, Timoleon, Hippomedon, Timagoras, Megacles, Ismenias, Agis,
						Myronides, Eurimedon, Pizander, Wachten.
Gelonide omhelzende.
ô Moeder! al myn vreugd!
in de armen van Eurimedon.
ô Myn beminde Zoon!
Zie ik u aan myn liefde en traanen weêrgegeeven!
Om 't Vaderland ter eere en u ten troost te leeven.
Ik wensch, uit naam des Raads, u ongeveinsd geluk.
Wy allen deelden korts, meêdoogende, in uw' druk,
En deelen thans, verheugd, in 't heil door u verkreegen.
'k Verheug me, ô Gelonide! in uw' verworven zegen.
Apollo geeft uw Telg aan uw gebeden weêr;
Doch ik, van Kroost beroofd, ik ben geen Vader meer!
Tegen Eurimedon.
Uw deugd, Eurimedon! blonk glansryk in myne oogen.
Haar luister heeft de Goôn tot uw behoud bewoogen.
Trek nevens my te velde, en strek my voor een' Zoon.
Uwe edelmoedigheid verdiende een grooter loon.
Ik zal myn daaden naar uw loflyk voorbeeld richten,
En tevens, als een Zoon, my kwyten van myn pligten,
Door u met tederheid en trouw ten dienst te staan.
Is Leotichides thans over ons voldaan?
Dees heilryke ommekeer verdryft alle ongenoegen.
Wy zullen onze vloot eerlang by de uwen voegen,
Opdat men Xerxes magt uit Griekenland verdryv',
En dit beroemd Gewest de troon der Vryheid blyv'!
De gunst van 't Godendom zal daartoe medewerken,
En wetlooze overmagt eeuw uit eeuw in beperken!
Gewyde Reien, toont uw trouw voor 's Lands belang,
En roemt Apollo en Minerve in uwen zang.
Philocles, Archidamas, Melanthus, Timoleon, Hippomedon, Timagoras,
						Megacles, Ismenias, Agis, Leotichides, Myronides, Gelonide, Hezioné,
						Eurimedon, Iphidamas, Rei van Priesteren en Priesterinnen, Pizander,
						Wachten.
Wy zien dit heilryk uur Athenes roem herleeven:
Apollo waakte voor 's Lands eer;
Hy heeft der moordren rot naar 't hart der zee verdreeven;
En plofte ze in den afgrond neêr.
Geraakt door Gelonides smarte,
Nam hy 't behoud haars Zoons ter harte,
En gaf den jongen Held de blyde Moeder weêr.
Tegenzang van Priesterinnen.
Minerva zorgt met hem voor 't heil der Grieksche Staaten,
En waakt voor haardstede en altaar.
De Weduw en de Wees, die zich op haar verlaaten,
Zyn veilig, zelfs in 't grootst gevaar.
Zy zal 's Lands Helden bystand bieden;
Geweld en Dwinglandy doen vlieden.
De Grieksche Vryheid zwicht voor geen Geweldenaar.
Slotzang.
Choor van Priesteren en Priesterinnen
Apollo doet alom het choor der kunsten bloeien.
Minerva kweekt de wysheid aan.
Athene zal door hen in eer en luister groeien,
Zo lang het aardryk zal bestaan.
Zy zullen de onschuld steeds behoeden,
Hoe fel de ramporkaanen woeden;
Maar heerschzucht en geweld rampzalig doen vergaan.
Axcele
B.H. Erné en L.M. van Dis (eds.), De Gentse Spelen van 1539, (two
					volumes). Martinus Nijhoff, The Hague 1982.
Spelen va zine by den XIX gecōfirmeirde Cameren van Rhetorijcken, binnen der Stede van Ghendt cōparerende, vertooght [...] op de questye, Welck de mesche steruen meesten troost es[...] 12 junij 1539 [...] . Ghendt : Joost Lambrecht, 1539.
Broederlicke liefde
Waerheyt
Diversche opynye
God de vader
Schriftuerlic verstandt
Vierigh apetijt
Zonder aergh
[Narrator]
Axcele.