floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
,, Maar dat ik my vernoegen liet
,, Met ’t Keukenmeisje te bekooren?
,, Haar Jufvrouw is tóch licht gebooren
,, Voor myn Heer Meester; élk zyn deel:
,, Een is genoeg, twé waar te veel.
Madame, indien myn eloquentie
Zich hier ontplooit in uw presentie,
’t Is om u klaar te maaken kond,
Hoe datje een Comte hébt gewond
Door jouw bruine oogjes. By men zoolen
Ze hebben heel zyn hart gestoolen;
Gestoolen zo, dat hy niet weet
Wat dat hy drinkt, óf wat hy eet.
O ja, hy ’s als een Ei vol zuivel,
Vol liefde, én mintje als de Duivel!
Hy heeft gezwooren hoog én leeg,
Dat zo je ’em ook niet wél te deeg
Weêrom bemint, dat zonder draalen
De Drommel jou aanstonds mag haalen;
En dat jy, als dit is gedaan,
Straks barrevoets na béd zal gaan,
Daar hy zich warmpjes toe zal dekken,
En snorken tót je ’em op komt wekken.
Beatris, spreek, wat zotterny
Is dit? Zég, waarom roep je my?
MA Belle, indien deeze Ambassade
Het kompliment aan uw genade
Naar myn merite én waardigheid
Niet naar de zwier heefr afgeleid,
Uw modéstie in ’t ékskuzeeren,
Zal de ignorantie pardonneeren.
Van zulk een animales beest,
Dat nooit is amoureus geweest:
Want om gentiel te rezonneeren
Moetme uw merite meriteeren;
Dies zo ik zélf nu, op myn toer,
Zou rezonneeren van de Amour,
Moest ik my eerst rektifiseeren,
Om in uw gunst te penestreeren:
Want ’t rezonneeren van een zaak
Strékt tót chagrin, óf tót vermaak.
Een die de ratiocinatie
Dan récht gebruikt met applicatie,
Betoont dat zyn rezonnement
Heel fyn is, én heel eloquént;
Zo dat de réden rezonnante
Uit der natuure, niet dolante
Maar gai zynde, én van groot virtuit...
Maak ik, én fin, dan dit besluit,
Dat ik jou vind tres admirabel
Vint gy myn réden raizonnabel.
BROERSHART,tégens BEATRIS.
Mon Coeur, daar schietme een liedjen in
Dat kunstig slaat op deezen zin.
Hoe is ’t? Je moest geen potsen maaken.
Zwyg stil, zég ik. Is ’t om te gekken?
Zwyg, zég ik, óf ik geef je een slag...
Hoor Heer, spreek jij in jouw gelag;
’k Zég haar in ’t Duitsch myn mart’lezyen,
Je meugt daar naar jouw mode vryen.
’k Geef jou verlóf, én volle magt
Jouw min te zetten in haar kragt;
Mits dat je my... Eilaas, óch Harmen!
Waaragtig, zo je staks niet zwygt...
Pardonnéz, zo ik durf verschynen
Voor uw gezicht, vos yeux fripons.
Je jure, ik zég ’t hier onder ons,
Se sont de grootste Vagebonden
Die sur la terre ooit zyn gevonden.
Ils ont mon Ame, ik zweer het hier,
Deja in Venus Vagevier,
Alwaar myn léver wordt gebraaden,
Myn long grillé als Karbonnaden;
Terwyl mon pauvre coeur, met smart,
Gefrikkasseert, gehutstelt werdt
Tót een Ragoetje, om jou te strekken,
Pour l’appetit wat op te wekken.
Je bent, le Diable emporte, een meid,
Qui én pareil geen weêrgâ heit.
Dank Vrouw Natuur, pour toute affaire,
Dat zy jou maakte pour me plaire.
O Zondarés van mon dezir,
Wat wachtje niet al beau plaisir!
Want daar is zo iets in jouw faassie,
Dat me inspireert de propagatie.
Ja, van ’t momént af dat ik jou
Met al die beau appas aanschouw,
Héb ik door jouw yeux adorabel,
My in een staat zo pitoyabel,
Ja pitoyabel zo gebragt,
Dar ik het necessair geächt,
Geoordeeld héb my te humilieeren,
Pour vous mon coeur straks te offereeren.
En mits l’Amour my hérwaarts zénd,
Donnéz moi vôt parole in ’t énd’,
Dat ik als Mars hier, comme én fonctie,
Mag treên met Venus in conjonctie.
Myn Heer uw aanzoek schynt geen spót;
Maar wyl ik onder de geboden
Myns Vaders staa, is het van nooden
Dat gy hem zélf hier over spreekt.
LOop, loop in huis, jou Kakkebeijen,
Je zoud malkand’ren wel verleijen,
Met staag te gaapen aan de deur.
Hoogwyze Dókter, ’k ben gekomen...
Ik bén gekomen, is een wyz’
Van spreeken, die ik niet misprys:
Want ’k had jou nimmer hier vernomen,
Indien je hier niet waart gekomen.
Weet, eer dat jy ’t me hébt gezeid,
Al is ’t u ligt’lyk ingestooken,
Dat het verstandig is gesprooken:
Gy zult dan hooren, weeten, én
Verstaan. Dewyl ’t niet weezen kén
Dat my iets komen zou ter ooren,
Ten zy men ’t my voor af deed hooren.
Maar ly dat ik eerst mag bewyzen
Dat jouw beleeftheid is te pryzen,
Wanneer je ootmoedig, in jouw schik,
Gehoor vraagt voor een oogenblik.
Zo ’t u belieft, is zo bevallig,
Zo aangenaam, én zo lieftallig,
Dat ik u hoor met hart én zin.
Hoor, eer je vérder gaat met spreeken,
De kragt die in dit woord mag steeken.
Het woord Begin, is enérgyk:
Want zeidmen niet gewoonelyk:
Een goed begin, een goed behaagen;
Maar ’t einde zal de last steeds draagen?
Die met verstand dan iets begint,
Zeer zélde een kwaaden uitslag vindt;
Maar die met onbedachte zinnen...
Waarom begin je niet? vang aan.
Hoe kan het my te spreeken beuren,
Zo jy gestaadig my komt steuren?
Ik luister. Maar spreek met verstand.
Weet dan, dat my de minnebrand...
Weet dan...
Hoe ik? wat zou ’k niet weeten?
Weet dat een Dókter alle ding
Moet weeten, al waar ’t zélf gering.
Weet, dat al ’t geen men ooit kon zeggen,
In ’t kaput moet verborgen leggen.
Weet, dat ik by geleerde liên
Word voor een wonder aangezien!
Weet, dat de gaauwst’, hy mag wat snappen,
Moet wyken voor myn weetenschappen!
Dies weetende alles op myn duim,
In ’t lang, in ’t breed, in ’t korte, in ’t ruim...
Durf jy my, my! van weeten praaten?
’k Wil zeggen, dat de Liefde in ’t énd
Is de oorzaak...
Dat je een schépsel bént:
Dat jou door hem alleen, het leeven,
De ziel, én ’t weezen is gegeeven.
Dat hy in ons zyn wérking doet,
En leert ons hoe dat men minnen moet.
Dat hy die zélf is blind gebooren,
Ons tót een leidsman is verkooren,
Die wy steeds vólgen met plaizier,
Ontstooken door zyn minnevier.
Dat hy de léver op doet luiken
Van vreugde, als roozen op de struiken.
En fin dat dit klein Venus kind,
Een Minnaar die oprécht bemint,
Verwinner maakt van die hem griefde.
Spreek dan met achting van de Liefde:
Want deeze blinde leidsman geeft
Verstand aan hem, die ’t niet én heeft,
En maakt van de alderbloodste stryer,
Vaak een stoutmoedig, geestig Vryer.
Hy stort hem dikwils woorden in
Van een figuurelyken zin,
Fraai opgepronkt met hyperboolen,
Als kwam hy uit de hooge Schoolen.
O! ’t is voor my, ’k bén niet geleerd,
Genoeg gehyperbolizeert.
Hoor, op uw beurt, eens naar myn’ woorden:
De schoone Angelika...
Bekoorden
Zy u? Is het haar schoonigheid?...
De Liefde...
O ja! die ’k heb gepreezen,
Gelyk hy ons kan gunstig weezen,
Bréngt hy ons smart én kommer aan.
Dit maakt de Liefde zo verbólgen,
Dat hy vaak onz’ geneegenheid
Tót de allervielste dingen leidt.
Hy leidt ons vaak op steile rótsen,
Om ons in de afgond neêr te bótsen.
En bréngt, ’t is slim, ons in dien staat,
Wanneer men daar minst acht op slaat.
Een woord, én daar meê heb ik uit:
Weet dan voor ’t laatst...
Weet Dókter, die niet veel weet, dat je
Sléchts een Aardskaekelaar bént: vat je
De meening?
Weet...
Zie...
Nóch luist’ren. Hoe! dit lykt wel scheeren!
Wel leer dan...
Ik luister. Spreek, zég jouw gedachten.
’k Verwacht...
’k Verhoop...
Hoop van een Dókter vry...
Geloof...
Dénk eens...
Geef...
Ja, ’k zal je ook audientie geeven,
Gelyk ik jou héb toegezégd.
Jouw moorder, héb je toegelégd
Om my hier raazend dol te maaken?
Ik wil...
’k Wil dat je niet meêr spreekt;
’t Is myn beurt.
Oh! is zy ’t voorwérp van jouw trouw?
O hondendókter, rustverstoorder,
Pedant, schoolmeester, ménschemoorder,
Kwakzalver, smeerbéd, Sarrazyn!
Barbaar! die zo veel van Latyn
Verstaat, als Graaf van Nérgenshuizen
Van ’t Fransch. Jy Dokter? ’t zyn abuizen.
Je bént geen Dókter, maar een gék:
Verrotte Filosoof, vertrék
Met al jouw platte Duitsche lessen.
Wat meenje, daar zyn meer Meestressen
Als kérken in het land; wel wis,
Wie meenje dat men Heer tóch is?
Jou plattert, my! my dus te hoonen?
Maar zacht! wie komt zich hier vertoonen?
O Ja! ’k bemin Angelika,
Die schoonheid zonder wédergâa!
Maar de eerst’ die ’k by haar kan betrappen
Zal ik aanstonds tót hutspót kappen,
En vreeten hem het hart uit ’t lyf.
’k Brand van zo dolle jaloezy,
Dat wie my in deez’ raazerny
Ontmoet, mag sidderen, én beeven
Dat hy van schrik niet raakte om ’t leeven!
Waar zyn, waar zyn die sneuk’laars, die
Haar vryen? ’k zal met deezen dégen
Hen allen straks den bék op veegen!
Benard, den Graaf van Nérgenshuizen
Zal ik, gelyk een baarsje pluizen!
En Broershart zal ik met dit staal
Zo dicht doorkérven als een aal!
,, O lieve deugd! dit gaat te slêcht.
,, Och! zulk een meester, zulk een knécht!
Sa! ’k zal het all’ ter néder houwen!
Lég aan, schiet toe, vermoord, verbreek,
Verbrand, verstik, hak, kérf én steek.
Sny keelen af, hang by de beenen
En teenen op; gooi dood met steenen;
Slaa dood, verwurg; opdat ’er niet
Een énkel sneuk’laar overschiet.
Ik wil met de opslag van myn’ blikken
Hen alle zien van schrik verstikken!
De minste van myn Héldendaân
Is duizend hoofden af te slaan
Met eenen slag! De beenen, armen
Te omwinden met de warme darmen,
Zo haast ik die héb afgezaagd,
Weet ieder zonder dat men ’t vraagt.
Myn moed, in geenerleije dingen
Bepaald, weet zélf Natuur te dwingen,
Ja te vernielen met een keer;
En als ’t my lust, herstél ’k haar weêr.
Maar hoe héldhaftig ik mag weezen,
De Min, de Min doet zich staag vreezen.
Hy blyft staag meester in het véld
Van de allerdapperste Oorlogshéld:
Want hoe men ’t wéndt, óf draaidt ten bésten,
Dit bastertkind verwint in ’t lésten
Een Héld als my, die, zonder straf,
De rust aan al de waereld gaf!
My, die de monsters én de Reuzen
De harssenpannen wist te kneuzen
Als eijerdoppen met myn pink,
Geef my gevangen als een vink!
My! die de schoonst’ der Amazoonen
Nooit tót haar weêrmin wist te troonen!
Kupido, ô jou valschen hond,
Hoe hébje myn jongk hart doorwond!
Maar, is ’t voor ’t vrouwvólk geen bedroeven
Dat zy altyd onz’ hulp behoeven?
O ja ’t; dóch mits ik steeds verwon
Gaa, gaa, by myne opgaande zon;
Zég, dat ik door haar vlammende oogen
Myn ziel tót meêly vind bewoogen;
Dat zy myn hart, dat ik haar geef,
Doorboord heeft als een leere zeef,
Door ’t puntig yzer van haar’ lonken,
Dat de eer’ heeft me in haar min te ontfonken.
BEATRIS, in ’t venster; HARTLOOP, WIND- BUIL, BENARD, BROERSHART, ter
						zyden verschoolen.
WIe klópt daar? Ho! twie and’re snaaken!
Zég, Meisje, is schoone Angelika
Ook zichtbaar!
Dorst je ’t weig’ren,
Wat zou je zien myn gramschap steig’ren!
MAar zacht! Hoor ik hier niet omtrént
Geen sneukelaars? Pots séldremént!
Zo eenig ménsch my durft versteuren
Zal ik ze straks aan stukken scheuren!
Of is ’er iemand in deez’ buurt
Die ons verspiedt, óf my begluurt,
Door deur óf vénster, zonder spreeken,
Zal ik het huis aan brad gaan steeken!
,, Och lieve Heertje, gaanwe! Ik tril!
BEATRIS, als óf ’t haar Jufvrouw was, met een sluyer om ’t hoofd, aan de
						deur, tégens ANGELIKA, die binnen blyft; HARTLOOP, BENARD, WINDBUIL,
						BROERSHART.
,, WEes maar gerust, laat my begaan,
,, Ik kryg ze makk’lyk hier van daan.
Prinsés van ’t Voorjaar, donk’re Aurora,
Vórstin der Lénte, dorre Flora,
Heer Windbuil, wénscht u eens te zien
Om u zyn onweêr aan te bien.
Heer Afgezand van wind én régen,
Het komt ons Voorjaar niet gelégen
Kwaad weêr te zien; maar échter, wil
Hy voor een oogenblik, heel stil,
Bedaard, én zacht, én zonder vlaagen
Ons zyne liefde koomen klaagen,
Wy staan het toe; maar geen gedruis:
Want ik moet daat’lyk weêr in huis.
Kom nader zoetste aantrekk’lykhéden,
Voor wien élk een, niet zonder réden,
Zyn wapens aan uw voeten ligt,
Om uw betoverend gezicht.
Kom nader vry, én wil niet schroomen
Voor de eer, dat gy alhier ziet komen
Den Feniks van al ’t oorlógsvólk,
Die voor uw voeten, niet zyn’ dólk
Alleenlyk bréngt; maar zyn laurieren
Die hem ’t verwinnend voorhoofd sieren.
Myn arm, die meer geducht, gevreesd,
Als ooit de donder is geweest,
Heeft al de waereld overwonnen,
En aan myn toorn opóff’ren konnen
Al wat myn grootsheid tégen was.
Nu zie ik dat ’er, op dit pas,
Niets meêr ontbreekt als u te winnen,
En my van u te doen beminnen.
Maar ach! uw schoonste, in dit geval,
Vind ik veel stérker dan ’t Heeläl!
En échter, durf ik hier betuigen
Dat gy tóch onder my moet buigen:
Want de allerwreedste, als zy my ziet,
Strykt straks de vlag, én stribbelt niet.
Gy moogt me ook van naby beschouwen,
En zien wie dat het véld zal houwen.
,, De Duiker! dat ’s een barsse vént!
Neen veugel Fenix, ’k zal me wachten
Jou zo te zien, met geen gedachten!
Al had je ook zélf bevallikheên,
Baron, je zélt niet trekken, neen!
Want óf ik ’t vroeger zég, óf laater,
Wy wachten hier een an’dren kater,
Die jou het jeukerige vél,
Eer dat je ’t dénkt, iens krouwen zél.
BENARD, WINDBUIL, HARTLOOP,
,, ’k Vrees veur stókslagen! laat ons gaan.
,, Ze worden bang, Broershart, blyf staan,
,, En maaken we zo wat bravade.
,, Ik houw niet van die Karbonnade,
,, De Drommel, neen: waar jy zo zót,
,, Zo raakten we allebei kapót!
,, Wy wierden met dien langen dégen
,, Deur een’ steek allebei deurregen.
,, ’k Hoor momp’len! Is de deur nóch open?
,, Je bént vreesachtig én vol schrik,
,, En liept ligt alzo haast als ik.
,, Och, óch Baron! óch bérgme ’t leeven!
,, Ik beef. Beginje ook niet te beeven?
,, O bloed! nou weet ik onze vangst!
,, Och! waarom héb ik geen koeragie?
,, Och! zat ik by een bak pottagie!
,, Om fluks te vliên dees moorder fél,
,, Dat gaat jou veur: Baron, vaar wél.
,, O! dénk niet dat ik hier wil blyven,
,, Op dat die beulen my ontlyven!
ZIe, hoe ik stout, én onversaagd,
Die twé Póltrons daar heb verjaagd!
Zo haast ik opsloeg dit paar blikken,
Verstoovenze aanstonds, zonder kikken.
Maar overleggen we iets met zinnen,
Om schoone Angelika te winnen.
Haar Vader, zo ’k vaak héb gehoord,
Wordt schrikk’lyk door muziek bekoord;
Voornaam’lyk met heel lief’lyk zingen:
Wat dunkje, dat we ’t ondervingen?
Jy zingt ten naasten by, zo goed
Als ik. Wat zegje? hebje moed?
We zullen zingen als twé kriekjes;
Ik kén nóch zo al wat muiziekjes;
En jy ként ook nóch, hier én daar,
Een liedje op ’t oude én ’t nieuwe jaar.
Wy zullen ’t één met ’t ander stréng’len,
En onze stemmen saamen méng’len
Als Nachtegaaltjes: moog’lyk dat
Die ouwe steiloor, daar door wat
Gemakk’lyk wordt, om tót genoegen
Zyn dóchter jou ligt toe te voegen.
Kom, zoeken wy een Air heel zoet,
En zingen dat het schreijen doet.
Maar kyk, myn Heer! wie zou het dénken?
Daar zyn onz’ Speellui! ’k zalze wénken.
BROERSHART, BENARD, Drie Speellui, met een Bas, Viool én
						Hakkebórd.
GUt Flonk! je komt zo wél van pas
Als óf je hier ontbooden was.
Wel foei! dat is een galge deun!
Hoe! wordje dol? wat malle dingen!
Of anders: Wie wil hooren zingen...
O! zulke liedjes zyn te koud!
Hoor, luister eens: Wel Mieken stout...
Of: ’k Zag Cecilia komen...
Aanhoort tóch Vrienden altegaar...
Wel: De Spelonk van desperatie...
Ai! vodden: zoek een ander, dra.
Om te speelen liere boela...
Het zoetst vermaak van ’t lieve leeven...
Naar dit: O dag! wat blyder dag!...
O! je vermoordtme met jouw grollen!
Marion, qu’en dira-t-on...
Reveille vous belle Endormie...
Hier héb je’er een van: Flonk, flonk, flonk,...
Of wel: Jean dansse mieux que Pierre...
Hoor, zwygje niet, zo krygje strak...
Zwyg ook! Ik geef de Min de zak...
Ik zie het Fransch verveeltje;
Dit ’s béter: Goeden avond Neeltje...
Ja wel! ik weet niet waar ik sta!
Of: Sabbetje, gaa de la Tamboere naa...
Zie hoe hélder waait dat windtje...
Ik laat Louïs zyn Fransche wyn...
Hoe! zwygje niet op myn vermaanen?
Goeden avond Maartje van Oostzaanen...
Aurora bréngt den klaaren dag...
Ja! de oudste liedjes zyn de béste!
Zacht! Ik peins op een impromptu,
En kostje, als ik, aan ’t rymen raaken,
Moestje ook een impromptuutje maakem,
En komponeeren lief, koertoois,
Jou Liedje op een heel nieuwe voois.
Daar weet ik raad toe; ik kan rymen
Byget! als onze bleeker Symen,
En komponeeren dat het snort.
Naa dat de Speellui, een voorafgaande Rittornel gespeeld hebben, zingen
						Benard, én Broershart, onder het speelen van de voorgenoemde Instrumenten,
						het vól- gende Liedje:
BENARD, BROERSHART
Belle Ange, m’Amour!
Ik slyt, moetje weeten,
Sans dormir le jour
De nacht zonder eeten.
Vos petits beaux yeux
Troebleeren myn’ zinnen,
Je suis amoureux
Van buiten én binnen.
Allons, epousons
Zo vólgt men de mode;
Faisons des Poupons
Naar de oude methode.
Jouw liedtje is uit, én ’t moet behaagen;
Maar hélp nu ’t myne ook eens opzaagen.
BROERSHART én BENARD, zingen onder 't speelen der Instrumenten, het
							vólgende liedtje.
Och Jaatje lief, myn waardste schat,
Ut, ré, mi, fa,
Je hebt meer vlooien als een kat;
Mi, fa, sól, la,
Maar wilje my behaagen,
Ré, mi, fa, sól,
Zal ik ze haast verjaagen,
En met B duur, én met B mól,
Ré, mi, fa, sól.
’k Verstaa het vlooijen uit de kunst;
Ik doe ’t uit liefde, én zoek jouw gunst,
Schoon lief wil my verhooren,
Of Broershart gaat verlooren
’k Wénsch je al myn luizen in jouw hémd,
Zo jy niet in ons hylik stémt;
Myn luizen met jouw vlooijen,
Die meugen daar dan kooijen,
BENARD, zo haast als het liedje van Broershart gezongen én gespeeld
							is, gerucht hoorende, zich achter hem verschuilende.
Houw op! Elk bérgt zich. O Sint Félten!
BROERSHART,achter Benard.
Och! ’t is die dolle hond van flus!
HA! nu ik héb een roes gezoopen,
Voel ik myn moed reeds overloopen!
Ze zullen stérven, óf ik zweer...
Ze zien zo wreed, als óf ze ons strak
Met huid én háár, op heur gemak
Tot een ontbytje, op wouden vreeten!
Ik wil beginnen met Benard,
En eindigen dan met Broershart!
Hélp! brand! men wil ons hier vermoorden!
Och Burgers, hélptme! staat me by!
Dees kwiedam wou jouw Dóchter schaaken;
Maar wacht, ik zal hem beenen maaken!
Hou op! ik voel alleen de slagen!
Beatris! Buuren! hélp! deez’ slaagen,
Och hélp! kan ik niet meêr verdraagen!
Ha! ha! ben jy met myn gezellen?
Och! slaa niet meêr!
WIe is ’t, die my in deezen nood,
Geréd heeft? Och ik ben schier dood!
Papa! hoe kom je op straat? De dagen
Myn’s leevens, was ’k zo niet verslaagen!
O lieve deugd! jouw dóchter is
Heur zélf niet deur de ontstéltenis!
WEl hoe! de rust te komen stooren
Eens Dókters? Dókter der Dókteren,
Die daag’lyks nieuwe Dókters maakt!
Hoe ben ik aan ’t geluk geraakt,
Heer Eelhart, dat, te deezer stonden,
Jy ons van deeze vagebonden
Verlóst hébt, op het onvoorzienst?
Waar meê zal ik u zulk een dienst
Betaalen? Jy hébt maar te spreeken,
Jouw deugd én moed is ons gebleeken.
Dorst ik tot loon iets eisschen, ’k zou
Uw kind nóch vraagen voor myn vrouw.
Bén jy tot het Dókterschap genégen
Heb ik ’er niet met al meer tégen:
Want ’k heb een doodelyke haat
Voor Prokureur én Advokaat;
Ze hebben my, door ’t ommewégen,
Zo vals by ’t linkerbeen gekreegen,
Dat ik naa twaalf jaar pleitens, al
Hunn’ listigheid verfoeijen zal,
En in een eeuwige afschrik leeven
Voor all’ die ’t zyn, óf zich begeeven
Tót studie om ’t te worden; dies
Zo jy nu, zonder tydverlies,
De Pleitzak willig af wilt zweeren
En jou tot Dókter promoveeren
Wilt laaten, geef ik ze u; maar ziet
Op die voorwaarde, én anders niet.
Myn Heer, ’k zal my in alles voegen
Om u, én haar te vergenoegen.
Kom hier, myn liefste Dóchter, kom,
’k Geef je Eelhart nu tot Bruidegom:
Kon flus myn weig’ring hem bedroeven,
’k Deed ’t om zyn trouwheid te beproeven;
Zyn dienst, zyn onderdaanigheid,
Maakt dat ’k hem u heb toegeleid.
Papa, ’k zal me ook gehoorzaam toonen,
En Eelharts trouw met weêrmin loonen.
De geschaakte bruid
óf De Verliefde reizegers
Nil Volentibus Arduum: De geschaakte bruid. Amsterdam: drs. G.C. van
                        Uitert, 1690.
LEANDER
KRISPYN
LOWIE
JURRE
ADELGONDE
ANNETJE
GOVERT
HEER ANZELMUS
ANZELMUS DE JONGE
TRYNTJE
JÓCHEM
DE GESCHAAKTE BRUID, óf DE VERLIEFDE REIZEGERS
Door J. VAN RYNDÓRP.
TE AMSTERDAM, By d’Erfg: van JACOB LESCAILJE, op de Middeldam, naast de
                    Vischmarkt. 1690.
Aan de BEMINNERS der TOONEELSTUKKEN.
Verscheidene Treur, Bly, én Kluchtspéllen zo van de Heer Ridder P.C. HOOFT, J.
                    VAN DEN VONDEL, JAN VÓS, én andere Dichters, gelyk ook eenige door het
                    Kunstgenootschap NIL VOLENTIBUS ARDUUM, óf dér zelver Leden in het geheel óf ten
                    deele gemaakt, én op de Schouwburg vertoond; zyn, uit énkele baatzucht, sedert
                    eenige Jaaren, door Michiel én Gysbert de Groot, én door de Weduwe van Adriaan
                    van Gaasbeek, zo slordig, én gebrékkelyk nagedrukt, én mét zo menigvuldige
                    Spélfouten én andere grove misslagen opgevuld, dat die Bydrukken niet alleenlyk
                    niet, na die, van hunne Maakers, gelyken: maar geheel onverstaanlyk zyn, door
                    het uitlaaten van geheele Tooneelen, Opdragten, én noodwéndige Voorredenen, die
                    ter zaake dienen: gelyk onder anderen blykt aan het Blyspél van WAARENAR met de
                    PÓT, voor weinig dagen by de Weduwe van Gaasbeek, nagedrukt, waar aan het
                    Voorspél, dat by de Kunstkenners, in groote achting word gehouden, geheel, en
                    al, ontbreekt.
En vermits de Tooneelstukken, hier door gerabraakt, in verachtinge komende, niet
                    als ongenoegen aan de Dichters, én schaade aan het Weez én Oudemannen huis,
                    gelyk aan het verkoopen van de réchte druk dier Spéllen, kan veroorzaaken, heeft
                    men noodig geoordeeld, de Liefhébberen, hier van onkundig, te waarschouwen, dat
                    alle die Bydrukken van Michiel en Gysbert de Groot, zo wél als die van de Weduwe
                    Adriaan van Gaasbeek, gelyk men dézelve op de Speeldagen, langs straat, omtrent
                    de Schouwburg, voor een stuiver óf twe, om roept, én doet verkoopen, niet
                    geacht, nóch aangenomen moeten zyn, voor die Treur, Bly, én Kluchtspéllen, die
                    op de Schouwburg vertoond worden.
De tegenwoordige REGENTEN van de SCHOUWBURG, hebben het recht van de bovenstaande
                    Privilegie, voor deeze druk, van DE GESCHAAKTE BRUID, óf DE VERLIEFDE REIZEGERS,
                    Blyspél, vergund aan de Erfgenaamen van JACOB LESCAILJE.
In Amsterdam, den 23e. October, 1690.
ADELGONDE, } Nichten, te Bergen in Henegouwen woonende, na Brussel
                            reizende.
SOFIA, } Nichten, te Bergen in Henegouwen woonende, na Brussel
                            reizende.
JAN, Knecht.
JÓCHEM, Voerman van Govert.
Het Tooneel, verbeeld, in het Eerste Bedryf, het Huis met de Stalling
                        enz. en de Buurt van Louie; en in de twe andere Bedryven, eene ruime Zaal,
                        van de zelve Herberg, buiten Brussel, op de weg na Braine le Conte. De
                        Geschiedenis van het Blyspél, begind tegen den Avond, en eindigt in de
                        Morgenstond.
DE GESCHAAKTE BRUID, óf DE VERLIEFDE REIZIGERS;
LEANDER, KRISPYN,
Krispyn
Bezórg myn Paerd,
En ’t uwe; roep de knecht.
Didon, Hospes, didon, onz’ Sieval, hooy, mangere,
Antandé foe, Monsir?
Bon chere
For tie Sieval, en ons; mooi, klaar Champagnes wyn.
Hoor, zeg hem eens, dat ik tót mórgen hier zal zyn,
En dat ik t’avond vroeg wat eeten wouw.
Hoe zeg ik dit nou best? die Fransche Sóp, Póttage,
Die Soupé de Fransé, en een Poelétje, hoor,
Antandé foe?
Wel, loop voor
De Drommel: wat, myn Heer! wat doen wy by deez’ Luiden?
Manger? bon bon Messieurs.
Zo, nou ’k het kunsje weet
Om met een Franschman in zyn’ taal te rezonneeren,
Zo wed ik dat ik kryg, al wat ik zal begeeren.
Vóstré Valét, moet onz’ Sievalen, wryven, die
Frótteer, antandez foe?
Wat dunkt u Heer? kan ik my tot ’et Frans gewennen?
O Dommen Reekel! zult gy nimmer worden wys?
Deez’ plaats is naauwelyks acht uuren wyd, geleegen
Van Brussel, wy zyn noch in Braband.
By myn Deegen
Mag ik wel zweeren, dat ik meende van den Haag
Wel hondert myl te zyn.
Geen mensch ter waereld, als alleenig het versmaaden
Van haar, die ik bemin; zy heeft een zaak bestaan
Waarom ik haar tot ’t eind des waerelds na zal gaan;
Die trótze, die myn hart met liefde wist te ontvonken
Door haar aanminnigheid, en lodderlyke lonken.
Hoe, Heer, is ’t Izabel, die u in ’t hooft gebracht
Heeft, deeze Fransche reiz?
Ach, Ach! laat my droevig zuchten.
Wel, vlugt zy voor u, vlugt voor haar ook; dit ’s geen nood
Om van te sterven, in den Haag zyn schooner Vrouwen:
Laat haar maar zwinken.
Neen, nu ik haar niet mag trouwen,
Wil ’k haar haar’ misdaad, en haar ontrouw doen verstaan.
Schoon ’t juist niet voegt, zal ik u evenwel ontdekken,
’t Geen ik tót nóch verzweeg, en waarom wy vertrekken:
Weet dat het nu omtrent twe jaren is geleên
Dat Izebelle van myn’ min wierd aangebeên:
Ze is Adelyk, ik niet Krispyn: doch ’t zwierig leeven
Van myne jonkheid, heeft haar zinlykheid gedreeven
Om my te lieven. Hoor: wy vonden ons eens t’zaam;
En na veel woorden zei zy dat haar aangenaam
Zou weezen myne min, ’k heb met eerbiedigheden
Om hare gonst, en die geduurzaamheid gebeden;