floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Myn hart weêrstreeft myn deugd en pligt. 'k Heb dezen stond
Aan haar ontdekt myn vlam en doodelyke wond;
Maar zy verdenkt myn min, en schynt voor 't kwaadst te schroomen;
Doch 'k heb, om haar gerust te stellen, voorgenoomen,
Door 't heilig huwelyk, de oprechtheid van myn vlam
Te toonen, die volmaakt een god'lyk' oorsprong nam;
En u gekooren om hier toe haar te beweegen,
Op dat zy deezen dag myn liefde werd' genegen,
En haar laat leiden naar 't geöorlofd echtältaar,
Waar ik haar lot aan 't myn' voor eeuwig bind' en paar'.
Gy zegt my niets!
Wat kan ik zeggen? welke dingen!
Waarom kan uw gezicht niet in 't verborgen dringen
Van myn verbaasde ziel? Ge aanschouwde licht hoe zy . . . . .
Wat zeg ik? . . . . Ach myn Heer! waarom beveelt ge my
Dien doodelyken last, waar voor ik moet bezwyken?
'k Weet uw belang. Maar laat aan Iölé niet blyken,
Dat ik, om haaren glans, een Koningin verstoot
Aan u vermaagschapt door het bloed daar gy uit sproot.
Ik weet, dewyl ge alleen moogt haar vertrekt genaaken,
Dat gy myn meening best aan haar bekend kunt maaken;
Want, buiten u, elk een verbitt'ren zou 't gemoed,
Dat gy alleen, door een geheime kunst, verzoet.
Hoe meenigmaal deed gy haar treurigheid verdwynen,
Als gy de helle zon van haar gezicht zaagt schynen
Door een benaauwde wolk van traanen! Zo uw hart,
Uit medelyden, heeft gevoelen van myn smart,
En de onderlinge band van vriendschap kan waardeeren,
Zo stuit geenszins den loop van myn verliefd begeeren.
'k Begin my zelf van een bedwelmdheid weêr te ontstlaan,
Waar van myn geest was door uw reden overlaân.
De deugd en vriendschap, die me ontslaat van 't laffe vleijen,
Neemt vryheid dat ze u door de reden poogt te leijen.
Word schaamrood: ik word zelf beschaamd, bedroefd, myn Heer,
Dewyl ik zo lang zweeg, daar 't raakte uw roem en eer.
Om Dianira was ik reeds te veel verleegen.
Ja, zonder dat die zorg myn drift houd langer tegen,
Word ik gedwongen om te spreeken van een Vrind
Van Herkules, wiens roem hy als zich zelf bemint.
Gedenk, dat gy, door zo veel heerelyke daaden,
Hebt honderd Koningen met ketenen belaaden,
En dat uw moed, die steeds geduchte wond'ren baart,
Zich niet bepaalen laat, dan met het eind' der aard'.
Na dat gy wist door zo veel nooden heen te streeven,
Tyrannen uitroeide, en gedrochten bragt om 't leeven;
Na zulk een groot getal triomfen, door een kracht
Waarom men u by elk voor onverwin'lyk acht,
Zo wilt gy dat de Faam zal, tot uw schand', trompetten,
Hoe de Overwinnaar van de waereld, die zyn wetten
Alöm laat hooren, is verwonnen van de min.
Zo groot een eer was al te schand'lyk in myn zin,
Als die moest rechter zyn van myn genegenheden:
Zo ik, ontzien, geächt, gevreesd en aangebeeden,
Uitdeelende ampten, kroon, en scepter, als 't my lust,
Geen meester zyn mogt van myn liefde, hart, en rust.
Nu ik myn minnevlam, wanneerze eerst wierd gebooren,
Niet door de reden, noch myn krachten kon versmooren;
Denk niet, dat die, ten trots van myn verliefde hoop,
Door het vermoogen van een ander, in haar loop,
En groote hevigheid van hitte, is uit te dooven.
Ja, zo 'k my wreeken moest, en haar myn hart ontrooven,
Wil ik deeze eer alleen my zelven zyn verpligt.
Vergeet ge uw Dianire (ô Goden!) dan zo licht?
Laat zy als Koningin Etolië regeeren,
Wanneer dat ze in Echaalje, op myn verliefd begeeren,
My Koning zyn laat van my zelven, daar myn magt . . . .
Maar wat dreef Agis naar dit Hof dus onverwacht?
Herkules, Philoctetes, Lichas, Kleon, Agis.
Agis.
Ik ben de Koningin, myn Heer, hier voorgekoomen.
Wat zegt gy? Hemel!
Is het waarheid? of zyn 't droomen?
Vorst, Dianira komt om de eer van uwe daân,
In de eed'le schaduw van uw groene lauwerblaân,
Met u te deelen: niets kon haare drift weêrhouwen.
Een ongeruste min dreef haar om u te aanschouwen.
'k Trad van haar af, daar zy, van 't reizen afgemat,
Wacht, in den tempel, voor de poort van deeze stad,
U zelf, of uw bevel, met een verheugd verlangen;
Tot dat zy hier met pracht werde in triomf ontfangen,
Gelyk 't de Gemaalin des overwinnaars past.
'k Heb u verstaan. Vertrek.
Wat word myn min verrast,
En in haar zoetste hoop bestormt met bitterheden!
Ach! 'k denk nu aan den last, dien 'k onbedacht . . . .
Wat reden,
Heeft zy, om u dus ver . . .
Voor myn vertrek stond ik,
Geperst door haar geween op yder oogenblik,
Deeze onverwachte komst haar toe; dat zy haar Staaten,
Toefde ik te lang, om my te volgen, mogt verlaaten:
Ja, 'k wenschte meer dan zy na zulk een zoet vermaak.
Maar, nu 'k niet meer in 't vuur van haare liefde blaak,
Zo wil beletten, om geen grooter twist te ontsteeken,
Dat wy elkanderen ooit moogen zien, of spreeken,
Ik vol van afkeer, zy vol van mistroostigheid.
Hoe kan zy dit onthaal, dat haar zo wreed ontzeid
Uw tegenwoordigheid, van uwe deugd verwachten?
'k Zal echter haar niet zien, noch hooren haare klagten,
'k Wil dat men haar terstond belast' dat zy vertrekk',
Eêr zy myn liefde meer verhindering verwekk'.
Ik geeve u deezen last
Philoctetes, ter zyde.
Die my van angst doet beeven.
Eêr ge aan haar dit zult te kennen geeven,
Zo ga by Iölé. Vertoon haar wat de kracht
Van myn getrouwe min heeft deezen dag volbragt;
En poog haar koude borst in wedermin te ontvonken,
Terwyl 'k onlesbaar blaak van haar vergoode lonken.
'k Zal haar niet eerder zien, voor dat ik heb gehoort,
Of gy haar door uw zorg hebt tot myn min bekoort.
Philoctetes, Kleon.
Dat nu het bliksemvuur treff' dit rampzalig harte!
Een snelle dood is al myn hoop in deeze smarte.
Want nu ik Iölé moet missen, my zo waard,
Heb ik geen vrees, noch troost, noch wenschen meer op aard'.
Wel aan, 'k gehoorzaam dan deeze al te wreeden wetten
Van Herkules: 'k zal my daar niet meer tegen zetten;
Maar dwingen Iölé dat zy myn min verraad',
En Dianire, dat zy straks dit hof verlaat'.
Dit 's de uitkomst van een liefde, in tegenspoed gebooren,
Gevoed door traane, daar 'k myn hoop in zie versmooren.
Schoon 'k, met voorzichtigheid en zorg, verborgen hiel
Voor 's Medeminnaars oog de wenschen van myn ziel,
Ach! welk een vreugd mogt my daar anders van gebeuren
Dat dit bevel, waar van ik voel myn ziel verscheuren?
O wreed stilzwygen! gy alleen maakt dat ik derf
De vruchten van myn hoop, daar 'k vrees, bemin, en sterf.
Kleon.
Wees niet wanhoopig van uw lot, noch van uw leeven.
Neen, 's Konings min heeft myn doodvonnis reeds geschreeven.
Nochtans zyt gy bemind.
't Is waar, 'k heb dit geluk,
En 't hart van Iölé. Ja, 'k vrees niet, in myn druk,
Dat my een ander zal dien waarden schat ontrooven.
Neen, maar ik schroom een ramp die 't alles streeft te boven.
Gy kent Alcides niet. Ach! zyn verwoede zin,
En dwinglandy is al zo spoor'loos als zyn min.
Zyn Medeminnaars zal hy wreed te barsten treeden.
Zyn Meesteressen moord hy door zyn trouwloosheden,
Gantsch onverzoenlyk in zyn vyandschap, gereed
Tot felle gramschap, en ten halve nimmer wreed,
Noch minnenydig. Zie, wat leed my is beschooren:
Zo hy de min van myn Prinses weet, ze is verlooren.
Kom, gaan we om haar te zien. Maar zy komt herwaarts aan.
Iöle, Philoctetes, Kleon, Dirce.
Iöle.
'k Zoek u, myn Heer.
Helaas! wat is myn hart belaân!
O Hemel! ach Mevrouw! wat moet ik u verklaaren!
Vrees niet, myn Heer; men kwam my alles openbaaren.
Ik weet dat Herkules my mint.
En ik noch meer.
Hy wil u trouwen, ach! en heeft, als Opperheer,
De zorg, om u daar toe te dwingen, my geboden.
Aan u, ô Prins! Helaas! wat hoor ik, groote Goden!
Holt dan zyn liefde, als die begint, dus zonder toom?
Hoe! zou de Hemel dit gedoogen? Neen, ik schroom
Hier voor vergeefs; want die heeft, op myn droevig smeeken,
Rechtvaardig 't snood besluit, dat hy nam, willen breeken;
En Dianira komt, om ons uit onze elend'
Te redden, in dit ryk; en Herkules erkent,
En vreest den minnenyd van haar vervoerde zinnen.
Zy zal zyn gunst licht met een lonk, een zucht herwinnen.
'k Zocht u, om dit geluk aan u te ontdekken.
Wat yd'le troost! Hy wil dat zy op deezen dag,
Die haar bragt herwaarts, weêr vertrekke; en, onbewoogen
Voor haar verdriet en recht, bant hy haar uit zyne oogen;
En ik, ik zelve moet, door zyn vervloekt gebod,
Verhaasten haar vertrek. Welk een tyrannig lot!
Wat zeg, wat denk ik? Van de rampen die 'k moet vreezen?
Zal ik 't slagtöffer licht, en gy gehoorzaam wezen.
'k Gehoorzaam, doch uit vrees van zyn vermoogen niet,
Maar door de liefde, die 't veel sterker my gebied.
'k Schroom door myn weig'ring niet zyn onverzoenb'ren tooren,
Maar uw afweezen, dat my daar door word beschooren
Zo 'k ongehoorzaam ben, derve ik uw glans, Mevrouw.
Maar zult ge u ook aan hem verbinden door de trouw?
Hoe! denkt gy dit, myn Heer? Zaagt ge ooit iets in myn leven,
Dat u kon reden tot dit misvertrouwen geeven?
Trachtte ik myn staat, van 't los geval ter neêr geveld,
Weêr op te beuren? Of nam ik, in dit geweld,
Myn toevlucht immer tot aantrekkelyke lonken,
Om 's Overwinnaars hart tot my in gunst te ontvonken?
O neen! en sints dat gy my troostte, en bystand bood,
Verzuchte en weende ik niet, dan om myns Vaders dood;
Alcides houdende in myn hart voor een Verraader,
Hem haatlyk aanziende als den Moorder van myn Vader.
En, schoon hy, breekende zyn eerste trouwverbond,
My zelf verklaar' zyn min, zyn huw'lyk, door uw mond,
Meent gy, gy Prins, dat my die glory kan behaagen?
Gy zyt, gelooft ge dit, wel waard die straf te draagen.
Uw Medeminnaars last hebt gy met minder schrik,
En meer kloekmoedigheid licht aangehoort dan ik.
Hoe 't is, 't zy dat ge u tot gehoorzaamheid zult voegen;
Dat Dianira ga, of blyv'; dat met genoegen
Haar trouw'looze Echtgenoot haar om vergiff'nis smeek',
Of zyn gehaate vlam in grooter vuur ontsteek';
'k Zal, zonder veinzery, myn hart aan u verklaaren.
Niets zal'er, in myn gunst tot u, verand'ring baaren;
En, zo uw hart getrouw verpligt blyft aan myn min,
Verliest gy 't myne nooit, dan met uw wil en zin.
Prinses, welk een geluk! wat heil is my beschooren,
Het welk uw schoone mond genaadig my laat hooren!
Ga, zie de Koningin; want Herkules, myn Prins,
Wacht u te lang. Zeg, uit myn naam, dat ik geenszins
Kan d' Overwinnaar van vorst Euritus beminnen.
Maar boven al, verberg de blydschap van uw zinnen,
Die myn genegenheid en trouw u heeft verwekt.
Het is met u gedaan, zo gy maar iets ontdekt
Dat gy zyn hoop belet. Ga, wil u derwaarts spoeden,
Zyn last volvoerende voorkoomen zyn vermoeden.
Wees by hem, spreekende van my, zo onbedeesd,
Als of gy nimmer waart op my verliefde geweest.
Herkules, Philoctetes.
Vreest Dianira my zo weinig te mishaagen,
Dat zy tot in myn hof my trotsen komt en plaagen?
Als ik haar 't naderen verbiê van myn gezicht,
Vertreed, veracht zy myn geboden, en haar pligt?
Wat reden vinde ik tot verschooning van haar daaden,
Of hebt gy ook uw trouw met myn geheim verraaden?
't Is ongeloovelyk dat Dianira alleen
Door haare minnedrift gevoert wierd herwaarts heen.
Myn Heer, 'k liet nu, noch nooit aan haare liefde iets hooren,
't Geen haar ontdekt heeft dat men u hier kon bekooren.
Maar, als zy wist uw last, zo wierp zy heen en weêr,
Al beevende en verbaasd, haar oogen op my neêr,
Haar kracht gebruikende om 't stilzwygen af te breeken.
Zy riep: Hoe! Herkules wil my dan zien noch spreeken?
't Is wel, men sterv', zo hy is met myn dood voldaan.
Maar 'k wil het vonnis zelf eerst uit zyn mond verstaan:
Ja, 'k wil hem zien, schoon ik zyn gramschap zou verwekken.
Geen nood, al moest die tot myn ondergang verstrekken.
Hem niet te zien, is meer dan sterven; en myn geest
Is voor myn wanhoop meer dan voor zyn haat bevreesd.
En, zonder twyfel, zal zy daadlyk herwaarts koomen.
O groote Goden! wat besluit heeft zy genomen!
Zy zal, tot haar verdriet, zien in dit hof de pracht
Die tot myn tweede trouw hier zaamen is gebragt,
Daar alles blinkt en blaakt van 't koninglyk vermoogen.
Wat schrik zal 't geeven aan de minnenydige oogen
Van een gehoonde en een verlaate Koningin,
Te aanschouwen in myn arm een nieuwe Gemaalin!
Maar eind'lyk, kost gy 't hart van Iölé beweegen?
Is zy niet langer myn oprechte liefde tegen?
Zy heeft geenszins verwacht de aanbieding van uw trouw,
En, in de plaats dat zy die hoog waardeeren zou,
Kon ik tot antwoord niets dan zuchten van haar krygen.
'k Heb haar vergeefs geparst tot spreeken. Uit haar zwygen
Ontdekte ik licht dat uw besluit haar fierheid hoont.
En, zo haar hart gevoelt dat haar gezicht vertoont,
Hoor zy met leed uw liefde.
Ik kan met reden denken
Dat zy haar hart aan my geenszins zo licht zal schenken.
Haar Overwinnaar tracht misschien hier naar te vroeg.
Mar by gebrek van 't hart is my haar hand genoeg
Besloot zy om met my naar 't echtältaar te treeden?
Wat antwoord heeft zy u gegeeven?
Dat de reden,
En strenge wetten der natuur haar d' echt verbiên
Met d' Overwinnaar van haar Vader.
Neen: misschien
Heeft ze and're reden om haar liefde my te onttrekken.
De dood van Euritus zal slechts een dekkleed strekken
Van haar afkeerigheid, die my de ziel doorsnyd.
Maar, 't ga zo 't wil, ik zal met glory deeze spyt,
En alles wat myn min verhind'ring tracht te geeven,
Als meester van 't heel al, wel haast te boven streeven.
De weigering van myn bevallige Slavin,
't Weêrspannig woên van een beleedigde Vorstin,
't Geweld van myn gemoed, om 't oov'rig te bewaaren,
Van myn verzwakte deugd, ja alles is aan 't baaren,
Om myne liefde te onderdrukken. Groote Goôn!
Waarom schiept ge Iölé zo zielverrukkend' schoon,
En onbeweeg'lyk voor myn min, van elk verlaaten?
Of zou ze een ander wel beminnen? en my haaten?
Ach! zo 'k ontdekte dat een Medeminnaars hart
Van 't haare triomfeerde, in spyt der hoon en smart,
Van myn verachte vlam, licht dat een eed'le tooren
Dit vuur uitbluschte, om haar verhoopte vreugd te stooren.
Myn schand' . . . Maar Lichas komt verbaasd, met zorg belaân.
Wat of . . . .
Herkules, Philoctetes, Lichas.
De Koningin, myn Heer, komt herwaarts aan,
Om uit te storten voor uwe ooren haare klagten.
Zy koom'. Vertrek, Prins. Ik wil haar alleen verwachten.
Wat angst gevoel ik, nu 'k haar zien zal, in myn ziel!
Herkules, Dianira, Phenice, Lichas.
Dianira.
Vorst, laat my toe dat ik voor uwe voeten kniel',
En u . . . .
Mevrouw, rys op.
Neen: zo gy, tot myn smarte,
Myn beeldtenis hebt wreed geschonden in uw harte,
Voegt aan myn tegenspoed een nederigen staat.
Ten minste, zeg my waar ik door verdiende uw haat.
Met welk een gruweldaad ben ik by u geschonden?
Voor eeuwig zynde aan u door 't huwelyk verbonden,
Zo was ik altyd die getrouwe Gemaalin,
Gelukkig tot het eind der waereld, door de min,
By haar Gemaal; maar, tot den hemel toe, vol plaagen,
Als ik uw afzyn moest beschreijen en beklaagen.
Maar Herkules bevryd u van zo zwaar een rouw.
Wat minder liefde, en meer gehoorzaamheid, Mevrouw.
Ach! minder liefde? Hoe! wat woorden durft gy spreeken?
Wat moet ik hooren, en wat denken? Welk een teken
Van uw verkoelde vlam! wat minder liefde, ô Goôn!
En dit word my door u, ja, van u zelf geboôn!
Ach! Dianira is dan van Herkules bedroogen,
Dewyl dat Iölé hem blaakt door haar schoone oogen.
Men maake op eeden, en op trouw geen staat meer: neen.
Lichtvaardige eeden, 't is door u, door u, alleen
Dat een Verraader my misleide tot myn schade!
Zie, zie in welk een staat my werpt uw ongenade!
Ik ben my zelf niet meer: een blinde woede en drift
Verkeert myn liefde in haat, vol doodelyk vergift.
Vreest dit vergift . . . . . Maar ach! waar vliegt ge, ô myn
							gedachten!
Tracht gy, door minnenyd en gramschap, te verzachten
't Weêrspannig hart van uw Gemaal? Helaas! myn Heer,
Verschoon een zwakheid, die myn oordeel werpt ter neer.
Zie in myn wanhoop myn oprechte liefde blaaken.
Ach! de uwe kan alleen myn ziel op 't hoogst vermaaken.
'k Leef niet dan door die liefde, en 'k leef niet dan in u.
Denk, dat ik minder voor de dood, hoe schriklyk, gruw,
Dan 't blusschen van een vlam, die eeuwig scheen te branden.
Maar zo uw hart, ten trots van onze huw'lyksbanden,
My niet meer mint, zo beef voor myn verwoede spyt.
Blusch uit myn gramschap: toon dat gy gehoorzaam zyt.
Helaas! kunt gy myn byzyn schroomen?
O Hemel! zie, ei zie hoe ver het is gekomen!
Uw afkeer, Herkules, van myn genegenheid,
De Faam, die Iölees bekoorlykheên verbreid . . . .
Uw ontrouw . . . . Maar, helaas! gy weigert my te hooren,
En schroomt rechtvaardig myn getergde wraak en tooren.
Neen: 't muitend Kalydon, Mevrouw, roept u van hier.
Daar heerscht de haat noch, en ik heb 't oproerig vier
Niet uitgebluscht; maar al wat zaamen was gespannen,
Door 't bloedig sneuv'len der Etolische tyrannen,
Alleen gestuit; en uw gezagh houd dat in dwang.
'k Vrees, door uw afzyn, dan met recht 's Ryks ondergang.
Keer derwaarts.
Ach! ik lees al 't veinzen uit uw wezen.
Neen, neen: gy zyt te zeer gevreesd om iets te vreezen:
En zo gy vreest, gy vreest dan maar alleen voor my.
Ja, trouwelooze, die myn trouw verraad, vrees vry.
Denk niet, dat gy noch 't eind zaagt van uw moeite en stryden.
Neen, Herkules; ik, ik, zal zonder medelyden,
Door wanhoop, smaad, en wraak gevoerd in ongeduld,
U nieuwe geeven, daar gy licht van beeven zult,
Barbaar! denk aan dien tyd, toen gy, zyden opgetoogen
Van min, uw afscheid naamt; my liet, met schreijende oogen,
In 't midden van myn Ryk; als ge u, in myn verdriet,
Om myn bedroefde ziel te troosten, hooren liet:
Indien de Hemel met zyn zegen kroond' myn daaden,
Zult ge uw Gemaal haast zien met zegen overlaaden,
Om de eer van zyn triomf op te off'ren aan uw trouw:
Maar, of hem d'oorlog dit belette tot uw rouw,
Zo wil uw teed'ren aart uit liefde toch verkloeken,
Om hem tot aan het eind' der waereld op te zoeken:
En, zonder dat een nieuw bevel u daer toe raad',
Zoek hem, maar vrees hem toch te vinden al te laat.
Toen gy dus teder my hier toe, door uwe gebeden,
Verpligtte, dacht gy niet in uwe trouwloosheden
Een Gemaalin te zien, die, vol van minnenyd,
U in 't gezicht uw snoô verraadery verwyt.
Betoom de drift van uw verwoeden geest, aan 't dwaalen;
En wil dit vruchteloos en trots verwyt bepaalen.
Nee, 'k vrees, noch veins: 'k ontdek al wat myn hart besloot
Zo onbeschroomd als 't past Alcides Echtgenoot,
Ten trots van 't kwaad dat gy mogt hebben voorgenoomen;
Want 'k heb niets meer, als gy me uw hart ontneemt, te schroomen.
Dit zeide ik ook, Ondankb're en 't heugt u, op den stond
Als uw trouwlooze hand met myne ons echtverbond
Bekragtigde aan den voet van 't altaar, dat noch heden
Getuig'nis draagt van alle uwe onstandvastige eeden.
Maar, ik onkundig van de uitwerking en de kracht
Der minnennyd, wanneer de liefde word veracht,
Zo kon de vrees niet veel op myn gedachten winnen.
De min was op dien tyd noch meester van myn zinnen.
'k Voorzag toen niet in 't minst het schrikkelyke leed,
Dat nu, met duizend doôn, myn ziel verscheurt te wreed;
Noch 't geen ik tegen een Gemaal zou konnen toonen
Al te beminlyk in myne oogen.
Na dit hoonen
En last'ren blykt, Mevrouw, aan my geduldigheid,
Dat in myn hart voor u noch gunst verborgen leit.
Vertrek terstond.
't Is wel; ik zal terstont vertrekken;
Maar uw Slaavin zal tot myn reisgenoot verstrekken.
Bedrieg u niet: 'k vertrek niet zonder haar. Wat smart
Brengt zulk een donderslag aan uw ondankbaar hart?
Daar is uw Gemaalin om een Slaavin verdreeven.
Beef, Ongetrouwe, beef: ja, beef vry al uw leeven
Voor de oogen van een Vrouw, vol wanhoop, woede en haat.
Wacht alles van myn hoon, en hand, in deezen staat.
De dood van Iölé, reeds door myn toorn verweezen,
Is 't minst dat gy van myn verwoede drift moet vreezen.
Vrees voor u zelf, ik ben uw Vyandin, veel meer
Dan Juno was.
Mevrouw, dit gaat te hoog, te veer.
Ja, 't gaat te hoog, te veer, dat gy my durft verlaaten.
Wat reden gaf ik u, Ontmenschte, om my te haaten?
Maar 'k zie dat gy zyt voor myn minnenyd vervaard.
Spreek, heeft die immer schrik in uw gemoed gebaart,
Zo lang ik was bemind? Waar is zo haast verdweenen
Die aangenaame tyd, wanneer ik, door myn weenen
En zuchten, in uw hart herleeven deê de min!
Als gy de minnenyd dreef uit myn hart en zin,
Met duizend traanen, om myn lyden te verachten!
Maar, 'k roep vergeefs weêrom de streelende gedachten
Van een verdrukte vlam, die ge uitbluscht en vergeet.
Barbaar! gy smoort myn ziel in zulk een dood'lyk leed.
Ja, Herkules, ik voel van zo veel raazernyën,
Als 'k eertyds liefde had, myn zinnen fel bestryën,
Doch, zo ge uw leeven mint, zo vrees, ja vrees alleen
Zo zeer myn min, als gy die hebt gewenscht voorheen.
Myn Heer, schroom voor al 't kwaad dat zy u heeft gezwooren.
De reden zal het vuur van haare wraakzucht smooren.
Zy is een Vrouw, die teêr zo groot een hoon gevoelt.
Haar heete gramschap . . . .
Word licht door den tyd gekoelt.
't Is niet de wanhoop, welke ik fel in haar zag blaaken,
Maar de afkeer der Prinses, die my ontroerd kan maaken.
'k Merk Philoctetes heeft aan Dianire ontdekt
Myn nieuwe liefde, die zo groot een drift verwekt
In haar weêrspannig hart, onmoog'lyk om te buigen.
Indien ik hem van dit verraad kan overtuigen,
Zal hy . . . . Ja, Lichas, 'k wil dat hy op deezen dag
Voel' wat myn gramschap en getergde wraak vermag.
Uit wat belang of hy myn min dorst tegenspreeken?
'k Voel myn verliefde ziel in minnenyd ontsteeken.
Doch ik kan met een wenk hem, die zich onderwind
Met my te twisten, om een hart van my bemind,
Van angst doen beeven . . . Maar, wat 's dit? door welk een reden
Of Iölé, met zo veel vlyt, komt herwaarts treeden/
Blyf, blyf, Mevrouw.
Vyfde tooneenl.
Herkules, Iöle, Lichas, Dirce.
Myn Heer, 'k dacht hier de Koningin
Te zien, om my voor haar te stellen als Slaavin,
En, nu het noodlot dit verëischt, myn ootmoed toonen.
Mevrouw, wil van die zorg voor eeuwig u verschoonen;
Verberg den waarden glans van uw bekoorlyk licht
Voor haare minnenyd en toornig aangezicht:
Wyk voor een trotse Vyandin, die, gantsch verbolgen,
Als zy u zag, de drift mogt van haar woede volgen,
En onrechtvaardig in u straffen de eed'le vlam,
Welke in myn borst door uw schoone oogen oorsprong nam.
'k Dacht dat uw Koningin, zo krachtig in 't bekooren,
Zou blusschen zonder moeite een vlam noch pas gebooren,
En haare wanhoop, staat, en teed're minnesmart
Herwinnen de eerste plaats in uw grootmoedig hart.
Indien gy dit gelooft, zo vind ge u zelf bedroogen.
Ach! 't is uw schoonheid, die me alleen houd opgetoogen.
Neen, Dianira heeft geen glans genoeg, dat zy
U 't hart, waar over gy geheel voert heerschappy,
En 't welk alleen voor u wil leeven, zou ontrooven.
De Koningin, bericht dat gy haar streeft te boven
In schoonheid, had zich zelf met alle aantreklykheên
Versiert: maar, met wat glans zy ook voor my verscheen,
Geleek ze een schaduw by uw luister zonder vlekken:
En al de vrucht, die ze uit haar moeite en hoop kon trekken,
Was dat ik dacht aan u, wanneer ik was by haar.
Myn Heer, wat leed gevoelt myn ziel op deeze maar',
U ziende van zo groot een minnedrift bevangen,
Waar van gy nimmer kunt erkentenis erlangen!
Dies blusch grootmoedig door de reden deezen brand,
Die uw doorluchtige eer verstrekken zal tot schand'.
Ach! wilt ge my dan in een poel van wanhoop leiden?
Mevrouw . . . . .
Gy moet u zelf met alle kracht bereiden
Om te overweldigen zulk een gehaate min.
Geef, geef uw hart op nieuw aan uwe Gemaalin.
Doch, kan haar glans u tot uw pligt niet weêr doen keeren,
Zo zwicht, zwicht voor haar liefde, en wil die niet trotseeren.
Ik heb haar getrotseert; en om die 'k min zoude ik
Den hemel, aarde, en hel trotseeren zonder schrik.
Ja, al haar hevig woên heeft straks vergeefsche krachten
Op my gespilt. Ik was zo doof voor haare klagten,
Als ik my hield voor haar aantreklykheden blind.
Schoon my haar gramschap zou verscheuren gantsch ontzind,
't Zal my veel zoeter zyn door haare hand te sneeven,
Prinses, als zy me, om u, berooft van 't lieve leeven.
Ach! dit bedroeft myn hart. Waarom, doorluchte Held,
Bestormt gy dat zo sterk met dit verliefd geweld,
Daar 't u geen wedermin kan geeven? Wil niet poogen,
Schoon gy 't heelal verwint, om door dat groot vermoogen
Te heerschen in dit hart.
Wie heeft meer recht, Mevrouw,
Dan ik heb op dat hart, een ander zo getrouw?
Maar denkt gy dat ik voor myne oogen zal verdraagen
Een Medeminnaar, die u meerder kan behaagen?
Neen, 'k ly geenszins dat hy my ongestraft braveert.
En zo hy boven my noch in uw hart regeert,
Vrees alles voor hem, en zyn leeven.
Welke reden,
O Hemel! ach myn Heer! wie zou zyn pligt vertreeden?
Wat Medeminnaar u . . . . . Helaas! zo 'k heb misdaân,
En met myn weig'ring u vergramt, myn Heer, welaan,
Straf my, de schuldige; my, die u dorst weêrstreeven.
En, nu myn hart voor u niet is, zo neem myn leeven.
Geef't vonnis van myn dood. Ik bid u vol verdriet,
Verdoem d' onschuldigen toch om myn misdaad niet.
Helaas! wat word myn ziel bestreên van duizend pynen,
In zulk een onrust . . . .
Daar 'k uw liefde door zie schynen.