floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Hoe Polymnestor! ey! die 'ck voor mijn Vader hiel
Is die dus godloos dan, een moorder van mijn ziel?
Trouloose Phrigen! ach! wien salmen dan vertrouwen?
Hoe kent, o gulde Son! u klare glans aanschouwen,
Dat Polymnestor my dit zo minedich dee?
Polim.
Rasch dienaars sinckt het lijf in 't diepste van de Zee.
Verhindert het, o Goon! door hemels mededoghen.
Verhinderen? 't is in gheen hemelsche vermoghen.
Een godloos mensch dat tercht door wangheloof zijn Godt,
En schijn mint slechs zijn vrient om eyghen selfs ghenot.
Tvveede bedriif. Seste toneel.
Rasch Zuyde Winden baant nu d' heuvelighe duynen,
En slecht het mulle zandt, en blaast de dorre kruynen
Ter daalwaarts in, en kneet 't stof door het seckich gras,
Dat pas zijn rosse tip steeckt wt de gore plas.
Maackt teffens lijck en vast de strompel losse weghen,
Om dat haar d' hemel gunt 't Griecks heylsaam heyr te dreghen,
Dat Agamemnon nu volcht met een trotse sleep,
Op dese vlacke strant, en wil van daar weer 't scheep,
Om veylich over Zee na 't weelich Rijck te varen
Met d' overwinners, die thien moeyelijcke jaren
Vrucht'loos versleten voor de Pargamasche vest,
Dan brakense door list en hemel gunst ten lest.
Gunstighe Juno! lof, Princesse vande Goden,
Voortstuuster van 't gheluck, het volck dat u gheboden
Ghehoorsaam hout, en voor u Godlijck wesen knielt,
Bewaardy luckich, als ghy 't wreev'lich volck vernielt.
De schollepende Zee met zijn verbolghen baren
Heeft voort onstuymich weer de Griecken willen sparen:
Want eer de Noorde wint sich mengde met de Zee,
Dreef hy d' Achifse Vorst op dese luwe ree,
Daar hy 't bestant van weer mach sorgeloos verwachten,
En dese vloot met dit lants vette voer bevrachten.
Sorghdraghende Jupijn! hoe dat hy 't schickt 'tis goet.
Dat langsaam gaat, gaat wel, haast is altijt gheen spoet.
Toe dienaars wilt u stracks elck in zijn orde setten,
De rammelende trom, en greyende trompetten
Bootschappen daar de komst van u volmaackte heer.
Bloem-rijcke velt-goddin bewijst hem waardich eer,
En wilt u cierlijck hooft met ruyckend' lofje toyen,
En dan u bloemkens op de dorre weghen stroyen.
Krijt Agamemmons eer, dartele Satyrs grof,
Want 't mondighe gherucht snorckt self zijn eyghen lof.
Tvveede bedriif. Sevende toneel.
Agamemnon met alle de Griecksche Princen.
De Goden die de sond' noyt lieten onghestraft,
De Goden die de deucht noyt onbeloont en lieten,
Betoonen aan weer syd' haar goddelijcke kraft;
Sy straffen Troyen, en de Griecken die ghenieten
Het hemel-heylich loon voor onbesmette deucht,
Voor al 't onschuldich bloedt onnosel wtghegoten,
Voor al de moeyten die de win-hoop haar met vreucht
Deed' neghen jaren doen voor Troyen onverdroten:
Dies wert haar arbeyt nu met Goden min versacht,
Die 'r mild'lijck gheven de verwinning diese wenschen.
Den hemel segent staach 't vreedsamighe gheslacht.
Den hemel dempt altoos de wreevelighe menschen.
Den hemel weygert noyt het goede dat hem schort.
Den hemel wacht een wijl, dan sal 't niet eeuwich draghen
Dat moeylijck overlast den seghe deucht verkort:
Maar zeyndt op 't onghesienst' bederffelijcke plaghen,
Als hongherighe twist, en tweespalck in dat landt,
Arch achterdocht, om van zijn Princen te vermoeden
Al 't gheen dat niet en is; als heymelijck verstant,
Met 't volck dat 't sondich Rijck soeckt rechtlijck te verwoeden:
Waar wt dan spruyt de nijt met vrienschaps kleedt vermomt,
Die d'eyghen liefde queeckt, en maackt het zo ten lesten
Dat 't voordeel van 't ghemeen heel in vergeet'lheyt komt,
Als dan wat elck dan doet, doet elck zijn self ten besten:
Gunst druckt de waardicheyt, de deucht en eer is veyl.
Om ghelt dan is de val van 't twistich volck voorhanden.
Maar 's Princen eendracht baart der ondersaten heyl,
En maackt onwinnelijck licht winnelijcke landen.
En dat is 't salichst' dat wy vande groote Goon
Ontfanghen hebben, alst voor Troyen is ghebleken,
Want had de vyandt min en eendracht kunnen doon,
En onderlingen trouw der Griecken konnen breken,
Zo waart den Grieck voor Grieck onmogelijck geweest
In eeuw den stercken steyn van Pargama te winnen,
Die noyt het dreyghen van een kloecken heeft ghevreest,
Also die stadt gheen een alleen en kond' ontginnen.
Maar doe de wijsheyt ons riedt, al der Griecken macht
Te smelten in een klomp, en die niet weer te scheyden
Voor dat de stadt en 't landt heel t' onder waar ghebracht,
Doe mocht het Troysche volck wel droeffelijck verbeyden
Na sulcken swaar beleg, een al te wissen val:
Zo veer de Griecken maar in d'oorloch duuren wouden,
Ghelijckse willich de'en, en niet een van haar al
Wierder meynedich, maar eer deed' beloften houden,
En zijn ten lesten na veel moeytens met de spiets,
Verwinners, door de macht der goede Goon, geworden,
Van 't volck daar van haar is gheschiet zo veel verdriets,
Van 't volck dat haar tot een gherechtich oorlooch porden;
Dies looft de milde Goon der Griecken danckbaar hart.
Moedich' Achiven (die met my ghetrocken waren
Ten oorloogh, na dat ons dit Troyen had ghetart)
Na zo veel arbeyts lust, na volle neghen jaren
Viel Troyen, doen de Goon haar overlast verdroot:
Daar leyt het nu, en al haar homoet is ghevallen,
En Priami gheslacht is meestendeel al doot.
Der Griecken win-hant brack de stercke Troysche wallen,
Der Griecken wraack quam op 't ontsalighe gheslacht,
Dat Menelai Vrouw zo dieffelijcke schaackten.
De dart'le Paris heeft self Troy ten val ghebracht,
En niet de Griecken, dier ten ooreloogh toe maackten,
Om Helena (die 'r van den oord'laar was ontrooft)
Weer om te rocken wt de klem van Troyes handen.
Hiplende Salij: vlecht de populier om 't hooft,
En slachtet Mars zijn beest, en wilt hem offer branden,
Om dat hy noch ten lest ons toeviel, daar hy scheen,
Zo t'eenemaal de zyd' van Pargama te draghen.
Lof-sanghers looft dien God met singende ghebeen,
Om dat zijn sneghe swaart heeft 't godloos volck verslaghen,
Dat hy ontscheden op de Griecken int begin,
En jont haar nu dat sy ghevanckelijck vervoeren
't Huys Priami, en self de Troysche Coningin.
Opsienders van het heyr (eer dat de trommels roeren,
En de trompetten gaan, en roepen 't volck aan boort)
Voorsiet de schepen met behoeften van wel leven,
En met al 't geen' dat tot de Zeevaart toebehoort
Eer dat wy ons van dit lijftochtich landt begheven
Weer op 't beweechlijck wach van een zo schralen Zee:
Daarom zo neemt meer als ghemeene noodruft mee.
Tvveede bedriif. Achtste toneel.
Vlysses. Rey van Griecsche krijghs-luyden. Mantis.
Spoeyt u en volcht de Vorst, en segt dien man daar voor,
In 't langhe kleedt, dat ick hem spreken moet, in 't oor
Ghy luystert het hem in, dat niemant het en mercke
Der ommestanderen, 'k heb met hem wat in 't wercke
Te stellen, daar toe gheen bequamer in dit landt
Ghevonden worden mach van aansien: om 't verstant
Ben ick zo seer niet als om 't schijnsel wel verleghen.
R.v.G.
Ick ga mijn Heer.
Wel aan bestelt dit wel te deghen.
Ghy mannen die de last des Vorstes hebt verstaan,
Die door de Gods-dienst wordt yv'rich ghedreven aan,
Om danckbaarlijck den God des oorlooghs offerhanden
Op 't blakend' Outaar na de wijs' van 't landt te branden,
Bereyt u te ghelijck, om met een recht ghemoet
Dien Gode met zijn hulp ootmoedelijck te voet
Te vallen. En voorsiet de schepen, eer 't wort later,
Met al dat noodich is, besonder met varsch water.
Gaat heen voldoet u last, en hout u byder handt,
Verdwaalt niet landtswaarts in, maar blijft hier dicht aan strandt
En slaat wel neerstich acht op schepen en op sloepen.
Ziet hier mijn Heer.
Dat ic u heb doen roepen,
Eerwaarde man, by my, dat is op dat ick mocht
Wt u de staat des lants verstaan, alzo my docht,
Naa 't wterlijcke schijn en opslach van uw' oghen,
Dat my zo wel beviel, dat ick hier gheen soud' moghen
Bekomen die daar bet in is bedreven; want
Wt u aansienlijckheyt blinckt een seer licht verstant.
De soon van Priamus (de jonghste van zijn kind'ren)
'k Meen Polydorus, die (op dat hem niet soud' hind'ren
Het straf en streng beleg voor Troyen) wierd' bestelt
Hier in bewaring met een groote som van gelt,
Om buyten alle noot by desen Vorst te leven,
Ghelijck 't hem luckt: want hy maar over is ghebleven
Van mannelijcker oort in Priami gheslacht:
Wat maackt de jongeling?
Mijn Heer de derde nacht
Van nu af, sagen wy in 't Westen, mits de doncker
Begon te vallen, een seer yselijck ghefloncker,
Dat lange duurden, zo dat 't volck hier van dit landt
Begon te mompelen dat Troyen stondt aan brandt,
Ghelijck alst was, toch hier wist niemant sekerheyden
Van deze saack als ick, die 't vastelijck voorseyden
't Is Troyen, en de Grieck is door de milde Goon
Nu meester vande stadt. Hier op wierd' ick ontboon
By Polymnestor, die de soon had in bewaring
Van Priamus, mijn Heer, deez' wilde mijn verklaring
Op deze brandt. Ick deed 't, en hy nam mijn vermaan,
Ghelijck 't een wijs man past, voor volle waarheyt aan.
En hy, seer wel bedacht, oordeelden 't tijt te wesen,
Te trachten na de gunst der Griecken, en te vresen
Haar vyantschap, die 'y nu al op hem hadde, door
't Herberghen van den jong' en kintschen Polidoor,
Die ghy, mijn Heer, meent dat noch over is ghebleven.
Dan neen hy, Polydoor en is niet meer in 't leven,
De Vorst heeft selfs hem met zijn eyghen handt ghedoot.
Gedoot? en is dat waar?
Jaa't Heer.
Zoo 'n isser dan geen noot
Voor Polymnestor. 'k Heb met u wat te besteken,
Om mijn door uw' persoon noch dapperder te wreken
Aan al 't Troyaansch' geslacht. Polyxena die moet
Haar leven off'ren op in plaats van rammen bloet,
En dat in deser voegh' ('k sweert u by eeden heylich
'k Salt u beloonen) hoort. Laat sien, ist hier oock veylich
Dit t'openbaren? Komt, vertreckt hier wat aan sy.
Ben ick u noodich Heer, ghebruyckt u dienaar vry.
'k Wil onder trouw' en eedt mijn aanslach u ontdecken.
De gheest most ghy my van Achilles eens verstrecken.
Wanneer mijn Heer? en waar?
Nu datelijck, en hier.
Zijt mijn ghetrouw dat ick mijn sake wel bestier,
O gheestelijcke man! door u moet ick dit wercken,
En zo bedecktelijck dat niemant het sal mercken,
Of willen mercken, die schoon al wat looser zijn.
Dus heb ick het bedocht, dat ghy hier in den schijn
Wilt van Achilles u seer schrick'lijck openbaren.
Als of de geest hier selfs dies oorlooghs helts quam waren,
Niet wel ghenoeghende aan 't schielijcke vertreck
Der Griecken. Dat ick u de oorsaack wel ontdeck
Van deze saack. 't Is dit: ick ben heel in 't vermoeden,
Wt t'samen steken van de hoofden, dat hier broeden
Huw'lijcken', tusschen een der Troyscher Dochteren, met
Der Grieckscher Vorsten een: en dat most zijn belet,
Of 't Troysche oorloogh is noch nauwelijcks begonnen,
'k Laat staan dat Troyen nu soud' wesen overwonnen.
't Bestaan is sorghelijck, het schijnt my vol ghevaars.
Niet eens. Het yv'rich volck dat meent al God en waars,
Wanneer het onder schijn van Godsdienst wort bedroghen.
Maar alst een wijs man merct?
Wacht u dat die de loghen
Ontdecken sal, o neen, daar is te veel aan vast:
Want hy soud' worden van de geest'lijckheyt belast,
Ghevloeckt, ghescholden voor een Ketter, 't sou niet missen,
Zoo ghy 't grover maackten, 't grauw' dat soumer wel op hissen.
Daar dwingtmen die luy me.
Dat weet ic wel. Ic maack,
Zo veel als dat belangt, gheen werck van deze saack;
Maar ben beducht hoe datmen 't looslijck sal belegghen.
Beleggen? laat my raan. Aldus, ick sal u segghen.
'k Salt u wel doen verstaan. Voor eerst neemt deze gift,
En volcht dan voort alleen den inhout van dit schrift,
Daar staat het in van woort tot woort wat ghy sult spreken,
Of immers segt den sin, en daar sal niet ontbreken.
Ick sal u dienen Heer, 'k heb nu de saack verstaan.
Hecuba die komt, swijcht stil wy mosten gaan,
Om elders deze saack noch beter te besteken.
Op dat aan 't wtvoer niet het minste sal ghebreken.
Tvveede bedriif. Neghende toneel.
Rey van Troyaansche Vrouvven. Hecvba.
1. 'k Voel een Leydster in mijn hert, groote smart,
Straffe Juno dempt mijn kermen,
En mijn suchten door de doot, 't is van noot,
Laat ons niet na Griecken swermen.
2. Wert u godelijck opset niet belet
Door 't onnosel vrouwe quellen?
En ist noodich dat ick ly? zoo gheeft my
Dat ick liever vaar ter hellen,
3. Eer de Grieck my soude tot hoon en spot
Veerder wt mijn landt vervoeren,
En de Troysche Coningin, een slavin
Maken van verachte boeren.
4. Nu medoghende Goddin, vande min,
Soete Venus daalt van boven
By my neder, en betoont, na ghewoont,
Hulp den armen mensch verschoven.
5. Is sy niet de Moeder van, Paris dan?
Is hy niet wt haar gheboren
Dien ghy zo beminden? ja. Waarom ga
Sy dan toch zoo seer verloren?
6. Waarom derft dan dit gheslacht, uwe macht?
Daar 't om uwen 't wil behaalden
Junoos vreeselijcke nijt, doen ter tijt,
Als de drie Goddinnen daalden
7. Op den berch van Ida schoon, daar haar soon
Doen zijn hong'rich Vee ging wachten,
Daar ghy wilden dat hy trouw, deylen souw
Wien van drien hy schoonsten achten.
En hy, rechtvaardich mensch, wort door geen gunst verdurven,
Noch door beloften wort van hem niet quaats verwurven:
Maar al zijn doen berecht het goddelijck ghemoet,
Dat in hem woont, hoe 'r oock de geerte teghen wroet.
En daar op smaalt alleen 't ongoddelijck misnoeghen,
Dat meest den menschen pijnt door 't innerlijcke wroeghen;
Toch dat en is niet vreemts, dat werelts qua begeert
Zo moeyelijcke wrockt, als sy te recht ontbeert
Haar wil, met schade van haar even naasten menschen.
Dan vreemt ist dat ick sie de Hemel qualijck wenschen,
Dat die misnoecht, wanneer sy 's anders haven derft.
Wat wilmen dan toch, dat in 's menschen hert versterft
De wangunst, snoo begeert, de nijt en dierghelijcken?
Daar doch de groote Goon zo smaad'lijck laten blijcken
Dat deze raserny in Hemel by haar leeft,
Ghelijck alst om en in den mensch onsichbaar sweeft.
Nu grooten Hemel laat u toch mijn misval deeren:
En alst u deert dan sal 't in alle luck verkeeren.
Blijft by my Maachden en versacht my met ghestreel,
Verquickt mijn droeve gheest met aangenaam ghespeel:
Maackt zo de gangen van mijn banghe suchten ruymer.
Verweckt mijn ziele toch een weynichjen ghesluymer.
Rey van Troyaansche Vrouvven.
Wijs zijnse die 'r begheven
Wt woelery der steden, en hier wenschen
't Lucksalich boere leven,
In heyloosheyt begeert van alle menschen.
De boer gherust
Leeft na zijn lust
Wt hofs oneenicheden,
By zijn ghebuuren:
De vog'len tureluren hem te vreden.
Hy wil zijn hut niet ruylen,
Hoe slecht s'oock is, met gulden Princen hoven,
Om datser moey'lyck pruylen
Als d'een in staat den and're gaat te boven.
Want haar begheer
Wil altijt meer,
En hy heeft goet ghenoeghen.
Hy danckt de Goden,
En leeft in haar gheboden hoese 't voeghen.
Nocht Princelijcke woning,
Nocht Keysers hoet zo lastich om te draghen,
En maackt den mensch geen Coning
Gherust van hert, zo sond' 'tghemoet doet knaghen,
En qua begeert
De ziel verheert.
Ey neen. En 't kan nauw missen,
Of sonden woonen
In 't midden vande kroonen, na mijn gissen.
Het moeylijck heerschen valt den Godelijcken Princen
Noch buyten sonde swaar: wat slechtaart sou dan winsen
Zijn rust te ruylen aan de woelery en macht,
Aan eer, last, heerschen, en aan Coninglijcke pracht?
De sotten maar alleen, die souden 't mogen wesen,
Die weten van gheen ding, waarom sy geen ding vresen.
Hoe luckich leeft dan hier een slecht vergheten mensch,
Die vreed'saam binnens huys heeft der natuuren wensch,
Dat's nootdruft, weer-liefd', die zo groot is van vermoghen.
Maar Hecuba die slaapt, 'kvertreck terwijl haar oghen
Ghesloten zijn, en ga de speel-lieden ghebien,
Te speelen dat haar slaap te beter mach gheschien.
Derde bedriif. Eerste toneel.
Polidorvs. Hecvba.
Hecuba slapende, de gheest van Polydoor komt ghevvont
Hier koom ick van beneen zo moey'lijck opghesteghen.
Hier koom ick stappen door de scharpe keysel weghen,
Die 'k barrevoets betree, die 'k pynelijck ghevoel,
En smoor van stanck en damp, die Stix de doode poel
Blaast stadich wt de gront vol van verrotte zielen.
Troyaansche Coningin, doe de Troyanen vielen,
Vielen haar vrienden oock, niet een en bleefer trouw'.
Scheurt op u ziels ooch, en aanschout bedroefde vrouw
De wonden van u soon, die noch zo versch staan gapen.
Die 'k u met wraacks wil toon, en steur u komrich slapen.
Mijn moeder sluymert, ey! ey moeder! siet u soon,
Dien de vervloeckten Phrix zo trouweloos dorst doon.
Wraack Polimnestor, wraack, 'k sal helsche wraack verwerven.
'k Verdwijn. Dan moeder wreeckt ghy mijn ontydich sterven.
Bang eensaamheyt. Hoe komt dat haar mijn openbaren
De bleecke geesten, die ghestadich by my waren?
En sweven gins en weer, en schricken zo mijn ziel,
Dat dit mijn oude lijf voor doodt ter aarden viel?
't Schricklijck inbeelden heeft mijn immers niet bedroghen,
In 't naarste vande nacht door schemering der ooghen.
Ey groote blixem! neen, alzo 'k met angste sach
Een swenck van Polydoor, doe 'k neer ter aarden lach,
Zijn snelle schaduw' vlooch voorby mijn, en sy snorden
Gheswint door 't weer, zo dat ick moey'lijck wacker worden.
't Was Polydoor die my dus deerlijck heeft beswaart
Met sorghe voor zijn doodt, al wort hy schoon bewaart
Hier in dit veylich landt, in 't hof van deze Coning,
Daar Polimnestor hout zijn Princelijcke woning.
Noyt was mijn groot ghemoet zo grouwelijck verschrickt
Als nu, zo dat mijn hert daar pijnlijck aan verstickt.
Eylaas! wanneer sie 'k eens mijn kind'ren die noch leven?
Wanneer sie 'k eens 't ghesweef der zielen die daar bleven
Inde verwoesting van mijn Coninglijcke stadt?
Waar is Cassandra toch, die my voorsegghe wat
Wt droeve spokery (van my ghesien in 't dromen)
My noch meer droefheyts en meer tegenspoets sal komen?
Want neffens dat ick sach mijns Polydoors ghedaant,
Zijn doode lichaam dat bebloedt was en betraant,
Zo docht my sach ick noch meer spokery ghebeuren,
Dat my nadencken doet noch droeffelijcker treuren:
'k Sach een verwoede wolf mijn rucken wt mijn schoot
Een mijn zo lieven lam, en beet het hong'rich doot.
Bedruckte Coningin, hoe woelende ghedachten!
Hoe ned'rich smeeck ick, en wat doe 'k al droeve klachten,
Die de versteende Goon niet eens en nemen aan!
Hoe sal 't, o Goden! dan ten lesten met mijn gaan?
Heeft Menelaus sich noch niet ghenoech ghewroken?
Wat komt hy my noch meer voorsegghen wt dit spoken?
't Schijnt dat den hemel dit mijn ongeval belacht,
Of 't schijnt dat het de wil der sachte Goon verkracht,
En baart noch meerder wraacks, en soeckt de Troysche zielen
Met onghemeene plaach bloetdorstich te vernielen.
Wat helsche raserny of wt den afgront barst,
Die mijn benaude ziel zo pynelijcke parst?
Haat-dragende Godin, Godinne vande Goden,
Wat soeckt ghy? soeckt ghy noch Polyxena te doden?
'k Hoop immers neen! ey neen! en evenwel ick schroom,
Dat mijn haar wisse doodt voorseyt mijn droeve droom.
Sus Hecuba. Wat nu? wat hoor ick ginder rasen?
Beklemde geest, hoort hoe de Griecken vrolijck blasen,
En steken de trompet tot smaat van 't volck bedroeft.
'k Vertreck, want over tijt heeft Hecuba vertoeft,
Alzo de Salij tot den dienst aan komen springhen,
En treen de sangers maat die Mars te eeren singhen.
Derde bedriif. Tvveede toneel.
Rey van Griecken. Agamemnon. Vlysses. Pyrrvs.
1. Verdedighende Godt,
Ghy zijt gheneghen tot
Alle welighe lust,
Ghy slist de twist
Door wreken, en ghy baart den winner rust.
2. Nu sydy dan ons mee,
De Vader van de vree,
Want de boose van aart
Die laat het quaat
Door dwang, en vreese van u bloeghe swaart.
3. Ghy gheeft den vromen mensch
Gheluckich alle wensch,
En den quaden vernielt
Dijn handt met schant,
Die voor u blakeren niet neder knielt.
4. Dies buyghen tot Gods eer
d'Achyven waardich neer,
En sy boeten een vyer
Hooch op den top
Van 't outaar, en sy slachten 't waarde dier.
Derde bedriif. Derde toneel.
Mantis vermomt. Agamemnon. Vlysses. Pyrrvs. Rey van Griecken.
Wat rockent toch de Grieck, en roept my weer in 't licht?
Ondanckbare gheslacht, mijn schemerent ghesicht
En kan de lichte glans der Sonnen niet verdragen.
Ick ben Achilles Grieck, 'k mach wel den tijt beklaghen
Die 'k u tot alle dienst zo moey'lijck heb besteet.
Achiven wat is dit, dat ghy my zo vergeet?
Achiven, suldy dan na Griecken zo vertrecken?
Met wat ghetuyter komt u Godsdienst my begecken?
Achilles noch de Goon en worden niet vernoecht
Met beesten bloedt, dat ghy by d'offerhande voecht.
Verblinde volck, ey neen! hoe sydy zo lichtvaardich?
Of is Achilles u gheen beter eere waardich?
Wat dut ghy suffe Grieck? wat siet ghy voor u neer?
Siet op. Wat kinder vrees verschickt 't beroerde heyr?
Ghy siet de schaduw maar, en niet de stercke leden
Van Thetis soon, die zo veel dapperheden deden.
Ghy siet nu niet, en schrickt, 'k ben maar een lichte gheest,
En doe ghy 't lichaam saacht en waart ghy niet bedeest.
Wat denckt ghy, schalcke Grieck, wat ick hier ben gekomen?
Zo rasch mijn bange ziel beneden had vernomen
Dat 't Griecksche leger na Mycena weer vertrock,
Na dat het Troyen had verovert door 't ghelock,
Doe terchden my de wraack, en heeft mijn opghesonden,
Om u te toonen (daar) mijn etterige wonden,
Op dat u kinder hert, en vrouwelijck ghemoet
Wraackgierich werd', en my 't vervloeckte Troysche bloet
Tot een voldoening soud' vergieten met u handen,
In plaatse van een beest' een populier te branden,
Waar in het Godlijck noch Achilles heeft vermaack,
Maar heeft vermaking in een gruwelijcker wraack,
In 't moorden. Daarom sult ghy my ten offer brenghen
Polyxinam, op dat ick met haar bloet mach plenghen.
Versleghen Griecken, hoe? verschrickt u sulcken eysch?
Wat? pruylt ghy? 'k wilse toch, my lust geen ander vleysch,
Noch ander bloedt, om mijn verstoorde ziel te koelen,
Alst bloedt van haar, die my de banghe doot deed' voelen:
Om datser bruycken liet bedriechlijck tot behulp,
Doe mijn haar minne swoer de vrouwelijcke wulp,
Eenich wtroeyer van zijn Vaderlijcke woning.
Vervloeckte Paris, soon van noch vervloeckter Coning,
Die 't quaat zijns sotte kints verdedichden met 'tswaart.
Dan heeft zijn eyghen val ten lesten hem ghebaart.
Toch, laas! Achilles kond' dit vallen niet beleven.
Achilles wiert door list ter helle waart ghedreven.
Achilles, meenden sy, als die maar was ghedoot,
Deed' 't Griecksche legher den Troyanen weynich noot:
Wie meenden sy soud' dan de stadt bestormen durven?
De Goden leefden, of Achilles was ghesturven:
En 't Griecksche Leger dat genoot haar groote macht,
En heeft dat volck eer lang in haar ghewelt ghebracht,
Verwoest, gedoodt, verstroyt, en wt haar Rijck verstoten,
Na datter is zo veel onschuldich bloedts vergoten:
Dan 't schuldich volck leeft dat bloetstorting heeft verbeurt,
Waarom Achilles oock wraackgierichlijcke treurt.
Verheucht my Griecken dan, en doet mijn ziele rusten,
En wiltse door de doot des Troyschen Maachts verlusten.
Gulsighe wraack, hoe nu? wat? sydy moed' en mat?
Verslindy nu niet meer? Of sydy vol en sat?
En walcht u 't lecker bloedt van dit verdoemde Troyen?
Neen 't immer. Wel aan, eer de Griecken dan verstroyen,
En trecken vrolijck t'huys, zo doet ghelijck 't behoort,
Voldoet mijn wil, en doet voor 't leste noch een moort,
En scheurt de jonghe maacht van haar bedruckte moeder,
En slachtse my tot wraack van haar godloose broeder,
Zo doedy beyd' den Goon en my rechtvaardich eer.
Of weygerdy my dit mijn goddelijck begeer,
Zo vloeck ick by de Goon, ick sweert den grooten donder,
Dat ick my wreken sal aan elcken Grieck bysonder.
Griecken Achilles is van goddelijcke macht,
Dus siet dat ghy zijn ghewillichlijck betracht.
'k Verdwijn, o Griecken! en ghy sult my niet meer spreken,
Maar moey'lijck voelen, tydy daatlijck niet aan 't wreken.
Derde bedriif. Vierde toneel.
Vlisses. Agamemnon. Pyrrvs. Rey van Griecken.
Vlis.
Wat schrict mijn groots gemoet? wat stopt mijn volle borst?
Wat hiel mijn radde tong dat die niet spreken dorst?
Benaude suchten barst wt mijn benaude longhen,
En houdt mijn levend' gheest niet langher zo bedwonghen.
Gloeyenden asem, 't is veel beter dat ghy mengt
V lichaam door de lucht, als dat ghy binnen sengt
Mijn hettich hert, en stopt de borren van mijn leven
Als 't volck dat druloort, en de Priesters staan on beven.
Moeloose Griecken, tsa! bedaart u, nu wel aan,
Vervat de moet, beraat wat orbaar is ghedaan.
Machtighe Coning, wat gebieden ons de doden,
Door 't heylige begeert der goedertieren Goden?
Of wast gheen doode die zo schrickelijck verscheen?
Ey jaa 't! 't was Thetis soon, Achilles, anders gheen,
Die van beneden wierd' om meerder wraacks ghesonden.
Achilles steech om hooch, en toonden ons zijn wonden.
Of was hy 't niet? 't was dan d'onsterffeliicke gheest,
Die van zijn kloecke lijf bestierder is geweest,
Die met zijn sware leen onsprekelijck heeft bedreven,
't Lof dat de Griecken hem eenstemmich moeten gheven.
Dan, laas! wat isset dat hy na zijn doot bestemt?
Ey gruwelick begeer! die 't sterflijck hert beklemt,