De Koning van Britanje, nu Engeland, verzocht ernstigh door Gezanten, voor zynen
					eenigen Zoon Konaen, na den doop AEthereus genaemt, ten huwelijck Ursul, eenige
					Dochter van Maurus, of Deonot, Koning van Kalidonien, nu Schotland: maer het
					verzoeck werd t'elckens beleefdelijck afgeslagen; eensdeels, om d'ongelijckheid
					van den Godsdienst; d'een Christensch, en d'ander noch Heidensch zijnde;
					anderdeels, om dat de Kalidoonsche Princes voorgenomen hadde alleen haeren
					hemelschen en geenen aerdschen Bruidegom, te behagen. D'aenzoeckers van 't
					huwelijck zich het afslaen belgende, en voor onverdraegelijcken hoon
					inkroppende, dreighden endelijck Deonot, met alle maght gewapent, op te komen,
					en de geweigerde Maeghd met den zwaerde te haelen: waerom de Vader der Princesse
					verlegen, te raede ging met zyne Dochter, die van boven verlicht, door
					zonderlinge openbaeringen, hem ried het huwelijck te sluiten, op voorwaerde, dat
					de Vorst van Britanje de bruiloft drie jaeren lang zoude uitstellen, om zich
					middelertijd tot het Christen geloof te bekeeren, en de Bruid met eenen stoet
					van tien, en haer zelve, en elck van de tien met noch duisend, maeckende te
					zaemen het getal van ellef duizend Maeghden of Staetjofferen te verzien, om met
					dat gezelschap Rome te bezoecken; op hope dat middelerwijl de liefde des vryers
					zoude verkoelen, of God door andere middelen zijn voornemen met haer uitvoeren.
					Met dit beding werd het huwelijck, en zedert de bevaert of reis, den Rijnstroom
					op, aengegaen. Na dat mevrouw Ursul te Rome alles, niet zonder merckelijcke
					vruchten, verricht hadde, keerdeze weder, vergezelschapt met Paus Cyriacus, die,
					niet zonder openbaeringe, zijn ampt verliet, en met meer andere geestelijcke en
					wereldlijcke personagien; ontmoetende op den wegh den Bruidegom AEthereus, met
					haere moeder, en zijn jongste zuster; alle mede van het toekomende lot bewust,
					en eendraghtigh, gelijck alle anderen, gezint met de Koningklijcke Maeghd naer
					de martelkroon te staen en te streven. Met dit opzet dreef men den Rijn af in
					der Hunnen laege, haer van den tyran Attila (toen Agrippine hard belegert
					hebbende) geleit, door 't ophitsen, en de waerschuwingen der Heidensche
					Burgemeesteren, en Oversten, Juliaens bloedvrienden, te Rome; op Ursul, en haer
					gezelschap niet weinigh verbittert. D'aertsbisschop Aquilin, en Burgemeesters
					van Keulen, tyding van Koningin Ursuls gevangenis krygende, lieten in Stad niet
					na, met gebeden, raedslaegen, en alle mogelijcke middelen, der Maeghden
					behoudenis te behartigen. Zoo dra Attila de Koningin in 't legerzagh, werd hy,
					door haere schoonheid en bevallickheid, van raezende minne ontsteecken, en
					arbeide door zynen Aerts Offervinder en Legerwichelaer Beremond, om haer van
					Christus af te trecken, en door 't aenbieden van zijn Kroon en huwelijck te
					bekooren, doch al vergeefs. Juliaen, zijn Maerschalck, en Beremond, hem
					voorstellende, wat gevaer het leger liep, met alle deze bekoorlijcke Joffrouwen,
					konden den Veldheer zwaerlijck brengen tot het bewilligen van't ombrengen der
					Maeghden, en allerzwaerlijckst om de Kalidoonsche Vorstin, op wie hy verslingert
					was, van kant te helpen: maer ten leste van hun aengeprickelt, en den hoogen
					nood gedreven, leide hy, al schoorvoetende, de koningklijcke Maeghd op eenen
					heuvel, van Oversten en Kornellen omringt, van waer Ursul alle haere Maeghden,
					en Kruisgenooten, in regementen gedeelt, als in slaghorden staen, en van het
					gewapende krijgsvolck omcingelt zagh. Na datze den Tyran eenigen van
					d'uitsteeckenste personagien, dicht voor haer gebroght, hadde getoont, en
					kundigh gemaeckt, onweldighde hy haer de Kruisbanier, en trapteze met voeten: de
					Koningin hem hierom bestraffende, en zijn moordadigheid verwytende, werd met
					eenen schicht doorsteecken, Het voet en paerdevolck ziende den Veldheer den
					blooten degen zwaeien, het welck de moordleus, en 't gezette teecken was, viel
					onder deze weerlooze schaepen, als wilde woeste dieren, en holp haer jammerlijck
					om 't leven. Des avonds, na den moord, werden de vesten, nu vol schrick door dit
					gezicht, d'elfste mael, van 't gansche leger t'effens, aen alle kanten, zoo
					vreesselijck bestormt, en besprongen, dat de Stad in gevaer stond van
					overweldight te worden, ten waere de Geesten der Martelaeren en Martelaeressen
					verschynende, de vyanden gestuit, ten deel in 'tleger gejaeght, en ten deel op
					de vlught geholpen hadden. De Keulsche Ridderschap daer op uitvallende, en
					bespiedende, hoe reuckeloos Sinte Ursuls lijck bewaert werd en het krijghsvolck
					vast verliep, overviel het overschot der versmoorde, verdroncke, en slaeperige
					Katten in 't leger, en voerde de doode geluckighlijck in Stad; daer
					d'Aertsbisschop, en Burgermeesters het lichaem der Heilige Martelaeresse,
					openbaerlijck ten toon zetten, voor de gansche gemeente, die bykans moedeloos en
					afgemat, door een algemeen gebed des Aertsbisschops, troost en ontzet verzocht
					van boven, van waer daetelijck de Geest der zalige Maeghd, omringt van al haer
					gezelschap, met eenen hemelschen glans verscheen, en bekent maeckte, hoe de
					Hunnen van haer en haer gezelschap, eerst op de vesten gekeert, ten deel aen 't
					verloopen gebroght, en daer na in 't leger verbaest gemaeckt zijnde, voort
					opgebroken waren: met eenen voorzeggende den dood des Tyrans, en tot welck een
					grootheid, geluck, en glori de Stad Agrippine, door allerhande rampen, namaels
					zoude steigeren: waer op d'Aertsbisschop God den Verlosser danckte, en, by wijze
					van voorspellinge, Sinte Ursuls lijck heerlijck ten grave geleide, en alle
					behoorlijcke eere en diensten toewijde.