floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Maar de tyd zal maaken dat je uit andere oogen ziet.
Maar hoor, Jufvrouw, eer wy van dit praatje afraaken,
Moet ik je, als gezeid is, eerst eens een nette schildery maaken
Van de hédendaagsche Kokketjes; én dat tot jouw profyt;
Opdat alle kwaade schyn van jou mag worden gemyd.
Stélje eens een schoon klein Schépsel te vooren,
Dat door het gezicht jouw oogen kan bekooren:
Dat nou behaagen schépt in dit, én dan weêr in dat:
Dat nou aanneemt, het geen het flus verstooten had;
Dat zich opdoet als een Engel veur je vyf zinnen;
Maar niet dan een loutere Harpy is van binnen.
Daar is een zéker hoofdroerend Vogeltje, óf je ’t weet,
Dat by de Vogelmélkers een Sysje heet;
Hier moet je ’t hoofd van neemen met de hippelende beenen,
En neemen de tong van een Serpént met eenen;
’t Gezicht van een Baziliskes, de natuur van een Kat:
De behéndigheid van een Aap, én ’t fenyn van een Pad:
De inclinatie van een Nachtuil, én dan moetje gaan haalen
De verändering van de Maan, én de kracht der Zonnestraalen;
Trék over al deezen hutspót een wit ménschenvél heen.
Dan zal de Schildery, dien ik je daar heb gegeeven,
Jou een’ Kokkette doen zien, zo nét gemaakt als het leeven.
Heer Knypaart die jou gisteren voor zyn zoon Karel tot vrouw
Heeft verzócht, is veränderd, én heeft het oog nu op jou,
Voor hem zélf.
Op my? Wat hoor ik!
Zou jy zo een jong meisje, by ’er leevendige lyf,
Begraaven met een oud man, die heel stókstyf,
Al de corruptien die in de stad zyn, in zyn wambes moet draagen?
Wy hebben een Acte gepasseerd, waar meê wy malkaâr
Reciprokelyk verbinden den één aan den aâr
Vyf duizend guldens, rouwkoop, kontant géld, te betaalen...
Dat ik die geeven moest, Heer? waar zoude ik die haalen!
Dat ’s te zéggen, die zyn woord niet houdt. Ik weet wél, hy is
							omtrént
Vyf én zéstig jaar; dóch hy is het leeven gewénd,
En schynt maar vyf én veertig; én heeft kluiten.
De ontstéltenis van Izabelle belét haar te besluiten
Jou te antwoorden, zy draagt je te veel ontzag.
Maar zo ik jou vrymoedig haar meening zéggen mag,
Heer Knypaart is veur haar niet gebooren.
Voor haar niet gebooren? wél daar zal je van hooren.
Hoor Zusje, beraadje wél, én gehoorzaam my
Als een lieve dóchter, én wees verzékerd dat hy
Jou binnen een uur met een sleedtje zal komen haalen,
En tot zynent geleiden, om daar zonder te faalen,
Met ons, het Huuwelykskontract te tékenen.
Wél wis.
Je meugt rékenen dat zulks al geklonken is.
Ik kom straks weer. ,, Och wat heb ik bedreeven!
WElk een wreedheid, dat wy de ófferande moeten zyn
Van onze ouders gierigheid: welk een hartzeer, Katryn,
Daar wy, hach’lyk, maar ééns in ons leeven zullen trouwen,
Dat het ons niet vry staat de keur daar van te behouwen?
Zou jy, tégens myne inclinatie, my raaden dat ik
Myn Vader met een opgeraapte leugen zou paaijen.
O dat al het vrouwvólk, dat anders spreekt, als het peinst,
Een karbonkel op de neus kreeg, wat zouwen ’er een hoopen
Vrouwen met gekarbonkelde neuzen door de stad loopen!
Ik gaa Flip opzoeken, én wy zullen met alle kracht,
Om dit hylik te stremmen, wél een stok in ’t wiel steeken.
Ik bén je gehoorzaam Vader, én meer moet je niet van my verbeijen,
Dénk daar niet om, Vaderlief, geschikte kinderen
Schikken zich in alles naar den wil van de ouders, dit moetje niet
							hinderen.
Wél Vader, op dat je van dat pak ontslaagen werdt,
Geef my zo veel te minder ten huuwelyk.
Maar hoor, kindt, om jou myn meening uit te léggen,
Vertrouw je op myn goedheid, ik beloof je niemendal;
Laat alles aan den uitslag zo als de zaak zich schikken zal.
Op conditie, dat jy in de paalen van geschiktheid zult blyven,
En geen buitenspoorigheid nóch zótterny bedryven:
Want wég te loopen, óf iets diergelyks te doen,
Voegt geheel niet aan dóchters van jouw fatsoen.
En doe je anders, wil ik je van myn leeven
Niet meer zien, nóch zulk een’ laffe misslag vergeeven.
Hoe! na my?
Neen, hy heeft een stópmés op zy,
Met een sloof om’t lyf.
Gendag, Jufvrouw. Bén jy Izabelle, én is dit jouw Bruid?
Ik meen jouw Bruigom? Neen hy ziet ’er niet Bruigomachtig uit.
Vryër, maak het kort, óf ik zou je een éndtje houts tusschen de ooren
							léggen.
Ik leef als de Schildpad, over al t’huis; ’t zyn geen droomen:
Want ik bén van alle markten weêr gekomen.
Je hebt somtyds wél een Anker wyn van hem gehad,
Dat ik je t’huis brógt door den régel van driën in ’t gebrooken.
Dat moet hier naast geweest zyn: want ik heb myn leeven niet
							geslooken.
Hoe! een Herbérgiersknecht met een stópmés? Neen maat, dat is wrak.
’t Doet niet, men Heer: fatsoenlyke Waerden zyn nou allegaar
							Wynkoopers.
Ja, ook allegaar Brouwers, Stommers, én Kandysieroopers,
Droefwyn, én Razynparssers, én méngers van Apple én Peeredrank.
Maar wat goede tyding bréng je my? spreek zonder veel gestank.
Ik bréngje de tyding, dat jouw zoon in de Stad geärriveerd ,,is,
En dat hy tot Monsieur Lombard, in Pontak gelogeerd ,,is?
By de jonge Roelófsteeg, naast het Kóffihuis Royaal;
Daar hy, gelaersd én gespoord, afreekent met zyn Dragonders in de
							zaal.
Je moet weeten, dat myn Kozyn is de bemindste van jouw Zoons
							sóldaaten.
Maar omdat jouw zoon daar in de herbérg heeft hooren praaten,
Dat het jou in ’t hoofd is geslagen; dat ’s gezégd geslagen in ’t
							hoofd,
Door berouw dat je jouw dóchter aan een oud man hebt verloofd,
Wil hy hem niet ontlaerzen veur dat hy de waarheid daar van zal
							weeten,
En hy is, hierom, zo gék geworden, dat hy niet meer wil eeten;
Maar drinken! zat: de ééne flés Pontak naa den âar.
Hoe! ik dol, omdat ik geen duizend Dukaaten wil verliezen?
Wél geraân! Maar hy heeft in een belégering van een zékere stad,
Een vier én twintig ponders brutaal om zyne ooren gehad,
Die hem, by geluk, maar het puntje van de neus heeft afgesorreld...
Een stuk wyn, aan ’t arbeiden, moet ik eerst gaan afsteeken,
En dan myn Kozyn, die ik aan de Veerman moet bréngen, nóch spreeken.
Dat ’s waar; dóch om antwoord te bréngen, is’er nóch wél zo veel
							respyt.
Ik gaa by Heer Knypaart, in de drie goude Nyptangen,
Hier by; zég hem dat; én dat hy jou maar warmtjes doet ophangen.
MYn Heer, ’k verzoek eerbiedig dat je aan Mêjufvrouw gelieft toe te
							laaten,
Dat ik haar, om POLYXENA te zien speelen, met my
Na de Schouwburg mag geleiden.
Heer Karel, je weet wat ik je gezégd heb; ’t mag niet geschieden:
Uw Vader heeft myn woord, én men dryft de spót niet met eerlyke
							lieden.
Maar Vader de plaatsen zyn besprooken, én ’t is een tréff’lyk Spél,
Met een nieuw Kluchtspél van de VERMISTE MOLENAAR.
Ik geloof het wél;
Maar zégme eens: wat vermaak kan daar te haalen weezen?
Alles wat me ’er vertoont, wordt de Speelers uit het boek
							voorgeleezen.
En Heer Knypaart moet hier daat’lyk zyn, om Izabelle, zyn Bruid
Na zynent te geleiden, om daar, vólgens ons beider besluit,
Het Huuwelykskontrakt nóch van avond te tékenen.
Ach! moet ik Izabelle dan, voor my verlooren rékenen?
KATRYN, GOEDAART, KNYPAART, met een blonde pruik, jeugdig, dóch niet
						belachelyk opgeschikt, omwandelende; IZABELLE, KAREL, achter haar.
HA, ha, ha, ha, ha! Ik kan me van lachchen niet onthouwen!
Wat is’er nou weêr, zóttin? Ik zal je wat op je bakkes touwen.
Ha, ha, ha, ha! Een mierige Fransche Dansmeester, die na jou vraagt.
Kyk, kyk, men Heer! Is’et jouw Bruigom niet, zo laat ik me hangen.
Fa, la, la, la. Salut. Excelénte Izabelle, jouw inkarnaate wangen,
Jouw azuure oogen, jouw... schoone Aquilyne neus,
Jouw... gekloofde kin... glad veurhoofd... ’t is alles amoureus;
Maar principalyk die lieve flonk’rende Arendsoogen,
Hebben my zodaanig in jouw liefdens nét getoogen,
Dat... ja dat... by éxempel... dat jy, als een Roofvogel, myn hart
Uit het lyf hebt gerukt, én in jouw klaauwen houdt benárd.
Wel jé! dat zyn kompliménten; dat is eerst Réderyken!
Terwyl Knypaart zich omgekeerd heeft, én fniest, gaat Karel voor Izabelle
							staan.
Ja minlyke Izabél... Maar hoe duivel, jongen, kom jy hier,
Daar ’t je zo strikt verboôn was?
Ontstél je niet,Vaderlief; ei, maak geen getier.
U, Heer Goedaart? ja gaaren.
Wél, omhéls uw Zoon dan. Ik heb hem gedisponeerd,
Om met myn Nicht Leönoor te trouwen, zo jy ’t consenteert.
Ik zal, vólgens het betaamen,
Op Karels voorbeeld, myn Papa, ook onderdaanig zyn;
Te meer, omdat hy me opschiet, zonder hartzeer, óf pyn.
De tyd duurt me dat we niet alreeds tót onzent bennen,
Belief je, Heer Goedaart, dat we gaan?
Myn Zoon, zeggen ze, is in de stad:
Ik moet zien óf ’t waar is.
Men zeit, hy is heel zachtmoedig, én leeft niet wreed, als een
							Dragonder.
Goedaardig als jouw Bruid, Vader. O ’t is een lam; ook is ’t geen
							wonder,
Hy ’s wél opgevoed.
Bréng hem mêe, myn Heer, met zyn Dragonders Hautbois,
Om ons met heur fanfaren over tafel wat te recréeeren
Gut! als wy getrouwd zyn, Békje, hoe wil ik jou karesseeren!
Neen, myn Heer, naa u.
Vader, het is wat donker aan de trap,
Beliefje dat ik Mejufvrouw de hand leen, je mogt vallen.
(Ach! deeze inwikkeling, myn Heer, bréngt me op nieuw in de ly!
Uw Vader wacht. Weet je een rédding, stéltze in ’t wérk buiten my.
HIer zie je, myn gekandilezeert Bruidtje, de zaal die veur jou bereid ,,
							is,
Om ons huuwelyk te sluiten, waar van de knoop zo goed als geleid ,,
							is.
Hier zulje jou straks in possessie zien van my, én van al myn goed...
En, met een wélkomkusje, belieft van jouw Bruigom te accepteeren
Deeze snoer Paerlen, die ik je uit zuivre liefde kom verëeren.
Neem, neem sléchts aan, jufvrouw. Hebben is hebben; maar krygen is
							kunst.
yn ze wat besmeuld, ze moeten jou zo veel te meer behaagen,
Om dat ze myn’ zalige vrouw twintig jaar om heur hals heit gedraagen.
Dat zyn eerst zoete woorden! Wat bén ik gelukkig Karel! Slief?
Is ’t van jouw plaizier, Bruidtje, dat je Nicht nou komt op ons
							sluitféstyn?
KAREL,, hem weêrhoudende.
Het is my lief, Vader, dat Mejufvrouw u zulken genoegen geeft;
En ik hoop dat gy haast nóch béter zult zien hoe lief dat ze u heeft.
Wat dunkje, Karel, wilje jouw Bruidtje hier gaan verzoeken;
Terwyl ik aan de myne, myn kraakpórselein laat zien, én myn’ boeken?
Al zo ’t Vader belieft. Maar vergeet voor al niet die zilv’re doos
Met goude Medailles, die gy sédert zo lang een poos
Opgegaard hebt: ik geloof ze zullen Mêjufvrouw wél gevallen.
Maar myn’ Schilderyen! ...
Jufvrouw, zie daar, myn tanden wateren al
Dat ik die kóstelyke gouddoos eens zien, én handelen zal.
Dan heeft myn Vader nóch zo veel dierbaar gesteente, én ringen! ...
En een groote yz’re kist vol gemunt goud...
En een and’re kist, próp vol kraagmannetjes...
Wél Heer! Is het waar?
De Duivel, meid! waarom vraagje dat?
Oh, myn Heer, niet aars als om de geur:
Want in de heele stad, weet ik geen éénig ménsch te noemen
Als een Prokureur die van zulke drie kisten vol géld kan roemen.
Jouw tong geraakt weêr aan ’t ratelen. Ik zég dat je zwygt.
Neen; maar, naar dat ze laeten mérken,
Zél die heur vólgen.
Dan zal ik je nóch laaten zien een Kabinét heel befaamd,
Vol Uiltjes, én Slangen, én een schoon jongman in ’t geraamt’.
JÓRDEN, IZABELLE, KNYPAART,KAREL, KATRYN.
Ons huis is vol Dragonders, én niemend weet ’er van
Hoe dat ze van afteren daer in gekommen bennen,
Of heur paerden mosten vleugels hebben, gelyk onze hennen.
De Kapitein het ’er op de plaats in slagórde gestéld,
As óf hy ons huis wou bestórmen mit gewéld;
Maar vindende de deur open, scheen hy te vreeden,
En is op zyn paerd ienssloegs in huis ereeden
Nae de béste kamer, daer ien Dragonder zyn paerd
An de Lédekant het ebonden. Gut Sieur, ik bin zo vervaerd!
Ze snoff’len ’t hiele huis deur van onderen tut boven,
En spreekt me ’er teugen, dreigen ze ons de kóp te klooven.
Maar hoe verbaasd dat ik ook bin, lach ik me évengaauw slap;
Omdat al den brui verhongerd, schreeuwt: de knap, de knap, de knap!
Wees niet bang,Vryër, ik zal dat onweêr wél kalmen;
’t Zal wis monfreer zyn; kom Katryn, zonder te talmen,
Dat ik hem wélkom heet.
Wélkom? Wat duiker, dat ’s geen fatsoen!
BLyf jy. Zeid je me niet, Karel, dat je deeze Kapitein wél ként?
Ja Vader, én het is de braafste én de koeragieuste vént
Van ons heele land, én die in drie en twintig Véldslagen
Is geweest, daar hy altyd de Victorie heeft hélpen wég draagen.
Wél hoor: terwyl hy jouw vriend is, zo moetje maaken dat
Zyn vólk straks vertrékt: want ik heb altyd een schrik veur zulk ruigt’
							gehad.
Ik zal myn bést doen, Vader, dat meugje vry gelooven;
Maar ’k hoor iemand: ligt komt hy met zyn zuster na boven.
FLIP, als een Dragonders Kapitein, in een gegallonneerde Koffi gekoleurde
						rók, een geborduurde hoed, met witte pluimen, een gemaakt kleen zwart
						kattebaerdje, én een zwart pleistertje over de neus, én gelaerst, KNYPAART,
						IZABELLE, KATRYN, KAREL.
ZO dat ik, mon chér ma Soeur, hier nóch gekomen bén van pas:
Want zo haast ik t’huis vernam dat mon Peer hier met u was,
Ben ik, te Póst, hier na toe komen galloppeeren:...
Wél jé, men Heer! by den één zal jouw Maseur haast slaapen.
Altoos die jonge mélkmuil dient haar niet; dat was geen goed paar:
Want ik heb myn Vader heel dikwils hooren zeggen
Dat hy haar nooit geen man wilde toeleggen
Onder de zéventig jaar.
Is hy ’t? Futur Beaufreer, moi, par mon foi, toi felicite
Avec mon Masoeur, qui, le Diable t’emporte, a biande merite.
’t Is een meid als een wolk, én ik roep haagen en véld haars gelyk
Van al de Aberdaan meisjes op de Haarlemmerdyk;
Van schoonheid, wél te verstaan, én poezelige armen.
Wat ben je heureus jouw voeten by haar te verwarmen,
Want futur Beaufreer, dat jy trouwt met zulk een flukse meid,
Gelooven we is meer om ’t gezélschap, dat ’s gezégd om de Sociëteit.
O, ’t is een Duifje zonder gal! al kwam je’er nou straks den hals te
							breeken,
Ze zou ’er morgen niet een énkel kwaad woord van réppen.
Wat doet die jonge Kadét hier? Maar bén ik niet bedroogen
Is ’t Karel. Ha, mon Amice! ik staa heel opgetoogen
Jou hier te zien!
Gy zult het niet meer zyn als gy weet het geval
Dat dit myn Vader is die met uw Zuster trouwen zal.
Wél, dat ’s my lief te hooren: ik kon hem maar door reputaasie,
En ik doe u beiden dan, hier over myn congratulaasie.
Hoe! bedankje me niet? Par mon foi, zo je nóch langer zwygt,
Sakkerdedis, sakkerdedas, zal ik het huis in de brand steeken!
Sakkerdekris, sakkerdekras, sakkerde... de.., sakkerde Knollendam!
							...
Och, och! je zei hy was zo zachtmoedig als een lam!
Niet als een klein kwétsuurtje, dat ’s gezégt een kwétsuurtje klein
Van een vierentwintig ponders brutaal, die my in ’t berennen
Van Ryssel voorby de kóp snorde, zonder my te kennen.
’t Moet zo een duivel zyn geweest;
Maar had ik dien dommen Busschieter hier, dat verdorde beest!...
Dóch dat ’s uitgepraat, zei Wolfgang. Zég, zal ’t nóch lang aanloopen
Eer we Bruilóft houwen?
Myn Bruigom moet me eerst kleed’ren koopen,
Monfreer.....
Dat ’s een lief man! wie dócht dat de Dragonders zo rédelyk waaren?
Maar, ik moet zórgen voor myn Equipaasie, die de geheele nacht
In de Goudsche schuit op stro heeft gelégen, vry onzacht;
En myn paerden, arme beesten, die te voet hebben moeten wandelen,
Zonder brandewyn te drinken.
Laat my die zaak behandelen,
k zal maaken dat ’er niets ontbreekt.
Zwyg! ,, Hoe zal ’t hier énden?
’t Is maar voor een nacht, Vader, mórgen zullen we ze na de Hófstêe
							zénden.
Dat ’s wél naar myn zin, Amice; maar van nu tot mórgen vroeg
Is goê raad duur, én uw stal, op vér na, niet groot genoeg
Veur zo veel paerden. Sansquartier?
FLIP, SANSQUARTIER, KAREL, KNYPAART, DONDERVÉLD, BREEKAL, BLIKSEMSTEIN,
						HOENDERSCHRIK, KATRYN, IZABELLE.
WIl me hier op dienen:
Hoe veel Dragonders heb ik hier?
(Trék. Wél Amice, hoe stellen we ’t dan?
Gy zyt hier gelogeert by vrinden;
Wy zullen, buiten uw kósten, hier dichte by wél stalling vinden
Voor uw vólks paerden.
Buiten zyn’ kósten? ja dat is wél mis!
Maak dat mórgen vroeg de heele trein vaerdig is,
Om te trekken na ’t Landgoed daar myn Heer u zal belasten.
Heel wél Kapitein. Maar zullen we dan van avond vasten?
Ik geloof waarachtig, Beau freer, dat deez’ Dragonder u nóch niet
							kénd!
Goed sier over al; maar zonder te vloeken, te keffen, óf te baffen,
Nóch iemand te slaan. Dubbel ordinaris van knap én van slurf.
Wél, men Heer, ik wou liever dat ik sturf:
We doen dat nooit als uit nood; we weeten te léven.
Och, och, wat hoor ik? steektmen den draak hier met my, in myn eigen huis
							zo?
Hy, die me nóch straks een Bruids kleed veur zyn zuster wou
							bespaaren,
Ontziet hem niet my met vyftig verhongerde balgen te bezwaaren!
Hoenderschrik? Breekal?
Eet met Sansquartier veur af:
Ik zal aan tien knéchts niet te veel hebben, als ik flus schaf,
Om my over tafel geduurig wyn in te schénken.
Draag zórg, Breekal, dat je ’er honderd flessen van de allerbéste,
							vuld.
Wél zo, myn zoon! Neem jy de eer van ons huis niet waar, is het jouw
							schuld.
Breekal? Wat dronken we gisteren ter Gouw lekk’re vin de Bourgonje?
Trék. Ik voel zulk een droogte in de keel, Amice, dat ik schier niet
Meer spreeken kan; dies verzoek ik familjaar dat je straks gebied
Dat men een dozyn bottels Pontak, óf Bourgonje geeft, tot myner
							behoeven;
Of laat ons in de kélder die élf stukken Rynsche vocht, voor af, gaan
							proeven.
SÉldremént Kaptein, zo jy die wolvebaerden heur moetwil niet stuit
Zo motten we allegaar, én ik ’t ierst, ienssloegs ten huize uit.
Jongman, wat is ’er te doen? Wat hebben ze bedreeven?
Of jy ’t niet wist, linker? Dat mag jou de droes te raên geeven.
Och! wat gewéld hoor ik! Wat heb ik my zélf gebrógt in een parkét?
HEer, Sinjeur! ons huis wordt esloopt, zo men ’et niet belét!
Laet Jórden om de Schout gaen, én om hulp roepen by de buuren:
Want ’et is onmeug’lyk veur ons, langer in huis te kunnen duuren,
Zo onménschelyk as de sóldaaten angaen, hoe langs, hoe meer.
Hiele zakken vol haver smytenze, as dol, van boven neêr
De zólder op de plaats te barsten, daer nou onze hennen
En kalkoenen, mit heur paerden, évenveul miesters bennen.
’t Is niet uit te spreeken hoe ’et ’er overal is estéld,
Het hiele huis deur leid hooi: daer is zukken gewéld!
Den ien roept om brandoelje, ien aar schreeuwt om jannéver,
Die om gerookte zalm, deuze om varkens léver.
Ze hebben de hiele slee vol brood by onze bakker ehaald,
En op jouw kérfstók laeten zetten.
Ons volle vierendeel botter hebben ze op de plaats edraagen
Mit de vyftigponds Engelsche kaes, die ze nou deurzaagen!
Ons lekker Maerts bier is veur de paerden, én niet naer heur smaak;
Ze roepen om Sérbster, Mom, én om Luiks, én Bottelbier uit den Draak!
’t Is óf de hél uit ebrooken is mit al zyn gediabelt:
Ze hebben onzen schoonen kalkoenschen haan de kóp óf gesabelt,
Om dat hy, och harmen! in ien régel witte brood had epikt!
Onze schoorstien, behalven’t roet, hebben ze hiel schoon geveegt, én op
							eschikt,
En gezuivert van al ’t spék, én rookvleis; terwyl dat de honden
Al de Métworsten op evreeten hebben, óf eschonden!
Nou schreeuwenze om wildbraed, gebraên vleis, én om vis;
Ja, om alles wat ’er in de stad te krygen, óf niet te krygen is!
Al den bras begeerd nuuwe Bruilófts schoenen én koussen,
En steelen midlerwyl, al wat ze zien, as diefachtige Smoussen!
Onze hoenders én kalkoenen, driegenze al den bry
Leevendig aan ’t spit te steeken, én jou zélf daer by,
Krygenze gien vleis. En motten ze ’er nóch langer zonder wyn belyen,
Willenze ’t kóstelyk Lédekant behangsel an duizend riemen snyen,
En trappen jouw groote schoone Veneetsche spiegel tut gruis!
Och, myn Oom is, in Vrankryk, Paaps geworden om die spiegel te
							salveeren!
Myn vólk is te civiel om eenige disórdre te exerseeren;
Jouw meid het zo wat hooren praaten van de Fransche tieranny,
En dat maald haar in ’t hoofd, maar ’k zal órdre stellen, én kom u weêr
							by.
Ei, verschoon, beschérm myn spiegel tóch, én laat ik jou verzellen,
Eer dat ze het in myn huis op een plund’ren stellen.
De dood! wachtje daar veur: want zo verhongert als ze zyn,
Zouwenze u leevendig opvreeten zo glad als een dood konyn.
KNYPAART, BREEKAL, met een brandend énd kaers op een stók; JÓRDEN, KAREL,
						IZABELLE, KATRYN.
WAt zal ik beginnen? Ik zie, tot myn groot berouwen,
Dat ik met dit Liefje, een heel Regiment Dragonders zal trouwen!
Wél ja. Waar toe zal die behoeven?
Om het slót van jouw wynkélder daar meê op te troeven,
Zo je straks de sleutel niet geeft.
Jou de sleutel? Ja wél, ik wordt vals!
Jou de sleutel van myn kélder? Ja de galg om jouw hals.
DONDERVÉLD, GRIET, KNYPAART, JÓRDEN, BREEKAL, KAREL, IZABELLE,
						KATRYN.
WAt leutert stu hier? zo balt wy ein kruisje op ’t kélderbrét
							schrétste,
prong von zélf de deur op, zonder das iemand hem kwétste.
Wél wis niet Sinjeur; wat mienje? ik bin niet slécht!
Wat komt me al over? Ik zal ’er aan ’t Gerécht over klaagen!
Hoe! zulken tieranny in Holland te verdraagen,
En dat nóch te Amsterdam? Loop, haal de sóldaaten van de Waag,
En dat ze ’er stout onder schieten met een volle laag;
Ik zal ’er van alles kóst, én schaadeloos bevryen.
Hoor: sluip het dakvénster uit, én laat je by een touw neêr, op
							straat.
WEes gerust Beaufreer, de hoenders, én kalkoenen zyn nóch in ’t
							leeven:
En voor het toekomende heb ik zo goede órdre gegeeven
Dat men wél geschikt zal zyn: want ik brógt niet als eerlyk vólk
							hier.
Grand gueules; én de kleinste is wél twee span breed grooter als gy
							zyt.
Een schoone troost veur my! Och, hoe geraak ik die wydbekken kwyt?
HEer Knypaart, je moet me verékskuzeeren
Dat ik hier niet eerder heb kunnen kompareeren;
Ik bén opgehouden, én vond de Notaris al beneên
Met zyn’ Klérken. Nou vinden we ons hier t’zaamen by één,
Om ’t kontrakt te teikenen, én ons daar naa te vermaaken
Aan tafel, onder ’t speelen der Hautbois.
Hoe staa je zo bedrukt,
Myn Schoonzoon?
Waarom bedroeft, Vader? Gy hebt nu geen hinderpaal meer te vreezen.
Dat ’s waar ook. Benje nou niet verheugd, wanneer zal je ’t dan
							weezen?
Sa Dragonders, heb je ’em vergramt, moet je ’em ook weêr verheugen,
En in de eksersitie, op zyn gezondheid drinken met groote teugen.
FLIP, de DRAGONDERS, met trommel, en Hautbois, énz. KNYPAART, KAREL,
						KATRYN, GOEDAART, IZABELLE.
Allons Hautbois, speel de mars. Trék in goede gestalte.
Hoe! in myn geschilderde zaal?
Ja. Neemt wél acht Messieurs. Mars. Holla. Halte!
Réchtsom. Linksom. Bréngt de réchterhand aan de flés ter zyen.
Hoog de flés. Bréngt de linkerhand aan de flés. De flés op de grond.
Hérstéld u. Bréngt de linkerhand aan de muts. Neemt de glaazen.
							Frond!
Wanneer men zégt, Messieurs, bréngt de réchterhand aan uw glaazen,
Zo bréngt die ook aan de mond. Wilt uw fluiten af blaazen.
Neemt uw flés op. Hoog de flés. Bréngt de glaazen by de flés.
Een, twee, drie. Nóch eens. Een, twee, drie. Tweemaal drie is zés.
Chargeert de glaazen. Uw fléssen op de grond. Hoog de fluiten.
Doet uw mond open. De fluiten aan de mond. Drink uit zonder stuiten.
Trékt af de glaazen. Schépt aassem. Halte! Allons Hautbois,
Gelyk aan. Eenpaarig te gelyk. Tout a la fois.
Halte! Messieurs, prépareert u weêr. De fluiten aan de bouteille.
Ja; maar je dénkt niet dat met deeze eksersitie, die my niet
							vermaakt,
Dat al myn oude Rynsche wyn hier deur uit geraakt!
Sakkerdedis Beaufreer, je hébt de heele eksersitie doen kréngen,
En dat is kapabel om een geheel léger aan ’t muiten te bréngen!
Wat komt my over! Ik wordt disperaat dol in het énd!
Van méta af, Messieurs. Neemt wél acht op het kommandemént.
Laag de flés! Wél dat zou de Nikker verdrieten!
Hautbois, speelt de fanfare van de retraitte, én blyft daar by één:
Houd daar goed huis, tot dat ik nader ordre kom schaffen;
Maar die niet braaf zuipt zal ik met de galg doen straffen,
Ter eeren van myn Beaufreer. Maar neen, blyf; ik bedénkme; myn ról loopt
							op ’t énd.
En jy luy moet me die hélpen afspeelen, gelyk je zyt gewénd:
Ik zie wél, hier zal veur ons nóch wel wat te haspelen vallen,
Eer dat we de bot tot myn Heers, én tot ons genoegen zullen gallen.
Wat dunkt ’er myn Heer van? bén ik in alles niet duivels genereux?
Wat ’er my van dunkt? Ik geloof je geeft malkander de leus,
En dat ik hier, als in een Komedie, veur de maf wordt gehouwen.
De Notaris wacht benéden, én je hebt ons verzócht
Op het sluitmaal.
Hoor Karel: zo je my wat vriend’lyk smeekt, leen ik wél ligt’lyk het
							oor
Dat je nóch met Izabelle trouwt.
Ik u daarom smeeken,
Vader? Met geen gedachten; al kon je nóch zo mooi preeken:
Ik bén aan Léonoor verloofd; uw béde is niet meer in myn’ magt.
En jy zoete Izabelle, die my zo vriend’lyk toelacht,
Zou je me niet liefhebben dat ik je myn Zoon weêr ging schénken?
Hoe! ik, myn Heer? Zoud gy my voor zo onstantvastig verdénken?
Daar heb ik u te lief toe. Ook is ’er tusschen ons