floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Dus grimmigh van ghemoedt quam ick haar beyd' aantasten,
Daar dese frissche arm, ghering haar t'onderbraght;
Haar vaten uyt-ghebloedt, die beefden voor mijn kraght.
Ick heb Rodd'rick verlost; door my kreegh hy't verwinnen.
Wat dwarlingh voel ick daar in mijn stuurlóóse sinnen?
De sorghvuldighe strijdt, die ick uyt Liefden streedt,
Is my; 'ken weet waarom, nu hertelijcken leedt.
Ay domme Iaght vol spoedt! Waar door tochtigh verhaasten,
Mijn grondelóós verderf, deur't schermen van mijn naasten.
Alphonsus, dats een deughd'! seer behulpsaam te zijn.
Met zijn gunstighe hulp, helaas! onthelp ick mijn:
Want waar Rodd'rick vergaan; my waar zijn Lief ghebleven.
Nu is de hope doodt, door't schutten van zijn leven.
Ick win rampsaligh een ander zijn gróótste winst:
Maar voor mijn selven, foey! verkrijgh ick 'talderminst.
Ick rammel soo my dunckt door enckel frenesyen.
Ick buytel om en tom in malle sotternyen.
Nu prijs ick wederom dese luck-rijcke strijdt,
Waar door ick met een slagh twee Lieven heb verblijdt.
Ick schenck mijn Lief haar Lief! mijn Vrundt gheef ick Victory.
Voor my houw ick alleen dees roemruchtighe glory.
Derde Chooren uyt.
1 VVanneer 'tongheluck yemant dreyght
Terstont is hy bevreest, gheneyght
Den moedt te gheven gantsch verloren.
Ay blinde mensch! siedy noch niet,
Dat uyt u schynende verdriet,
V blijdschap dickvvils vverdt gheboren?
2 Meest elck het aardsche oogh betrout,
Dat alle dingh verkeert aanschout;
Dies moet zijn oordeel schendigh lieghen:
Maar die 'tghesicht ten Hemel heft,
En hoopt op God die't alles gheft,
Die acht voor ydel al het vvanckel drieghen.
3 God gheeft ons vaack door teghenspoedt,
De Rijckdoom van zijn hooghste goedt;
O broose mensch! vvilt daar op letten.
Al toont u 'tluck een vvreet ghedaant,
God maackt hem, die ghy Vyandt vvaant,
V tot een noot-hulp, om u t'ontsetten.
4 Hoe mooghdy klaarder voorbeeldt sien,
Als 'tgheen ghy stracks hier saaght gheschien,
An dees ghescheyde gramme Vrienden?
Elck proeft zijn Vrund in zijn ellend;
Daar vvert Gods goetheyt oock bekend;
Die dees ghelievers t'saam meest diende.
5 Rodderick vvert nu t'huys gheleydt,
Met grooter vreught vol vrolijckheydt;
Doch met seer smertelicke vvonden:
(Dies vveent zijn Lief naar Vrouvven aard)
Doch d'arvaren Arts in kunst vermaard,
Haar niet doodelijck, maar svvaar bevonden.
6 Don Alphons vvierp sich inden drangh,
Daar hem, 'ken vveet niet vvat, toe dvvangh,
Dat hy verschuylt en steel-vvijs ritste,
Nu zijn lief Vrund in eeren rust;
Daar hem een treffelijcke lust,
Soo seer kloeckmoedigh toe an-hitste.
7 De Ridder vvert nu vast ghesocht,
Die sulcken daadt hier heeft ghevvrocht,
Dat hy van een yeder vvert ghepresen.
Nu men vergheefs dus soeckt en vvroet,
VVert oock met recht, en vvel vermoet,
Dat het Alphonso self moet vvesen.
8 De Lieven is de vveet beschickt,
Die zijn beteutert en verschrickt,
Nu sy haer sien soo seer verbonden,
Met al haar goedt; ja lijf en ziel
Aan hem, die elck soo Vyand hiel,
Dat sy hem nauvv of niet, 'tleven jonden.
Rodderick te bedde legghende.
Wat snel of onbewaant voor't ooghe komt op-dond'ren,
Dat baart stracks in het hert 'tbegrippelóós verwond'ren.
't Welck ick verbaast bespeur an mijn versufte self,
Die in een afgrondt dien door't wond'ren my bedelf.
Ick weet niet wat ick spreeck, soo woest zijn mijn ghedachten:
Ick twyfel of ick't sal voor luck of ong'luck achten,
Mijn onverwacht ontset, dat voordeel scheen te zijn.
Maar ach! hoe onghelijck is't Avontuur haar schijn.
't Schijnt dat het wreet gheval mijn vreughd' soeckt te besnyen,
Op dat ick niet deur winst t'onmatigh souw verblyen:
My kopp'lend' ande gheen, die'ck haatten als de Dóódt,
Maar als mijn hert nu min, mijn waarde speel-ghenoot.
Wat Tytel, wat Roem-naam sal ick Alphonsus gheven?
Mijn Schilt, mijn Eer, mijn Heyl, vernuwer van mijn leven!
Soo lang den adem haar in my bemueren laat,
Sal ick ghedencken u hóóghloffelijcke daadt,
Die'ck na waardye niet verghelden en sal konnen.
Alphonsus heeft den strijdt en Rodd'rick overwonnen,
Door zynen heusschen aart, niet door het blindt gheluck;
Want zijn jonst die bewees een kostelijck proef-stuck:
Waar van dat ick soo haast als ick sal zijn ghenesen,
Verplichtet met mijn hert daar danckbaar voor sal wesen.
Waar blijft mijn Lief! mijn Licht! mijn Tróóst! mijn Aarde // Mijn?
Ach! nu souw haar ghesicht in dubb'ler waarde // zijn.
Ach! of de Sonne quam, die mijn droefheyt doet ruymen.
Oy my, hoe hoest ick dus? wat loos ick vuyle fluymen.
Vermaackt u kloeck, mijn hert, en gheeft u selven moet:
Recht soo ghy onghewondt somtijdts an and'ren doet.
Mijn sinnen wisp'len staagh; mijn lichaam heeft gheen rust;
Mijn herte voedt my knaps een versche nieuwe lust,
Die soo gheswint verdwijnt als sy eerst wert gheschapen.
Gor. toe
Mijn Ziel begeert wat stilt; ick wacht mijn Lief met slapen.
Elys. wt.
Wackere voetges wilt wat spoedighjes anstappen,
Siet het is hooghe noot, versnelt u lóóme tret:
Het Staal, de Bloem, het Puyck van alle Ridderschappen,
Die leyt verlieft ghewont door't scharp en jonst te bedt.
Sacht, sucht ghy domme Maaght, de spoedt die voordert selden.
Beraadt u voor de daadt, ghy loopt in u bederf:
Men sal u achter ruggh' voor oneerbare schelden:
Want Lants-wijs en 'tghebruyck verbieden't menighwerf.
Ach! sal ick dan soo kout, of sonder mededooghen,
Verlaten tróóstelóós die ick hier meest bemin?
Die strafheyt waar te fel om an mijn Lief te tooghen,
Hoe aalwarigh ben ick in mijn ghemeene sin.
De Reden, de Natuur, en 'tOordeel die besluyten,
Dat ick tot orber van de Alderliefste mijn,
Hem eerelijck versoeck; wat lachter kander spruyten?
Met allen gheen: het sal een nutte sake zijn.
Wegh aarselende schaamt, haas-op ghewaande schanden,
Op dat u ydelheyt my langher niet belet:
Zijn leven of zijn dóódt liet Rodd'rick my in handen:
Die al zijn hoop en lust in mijn tróóst-komste set.
Ick koom, mijn Lief! ick koom, ick sal u haast ghenesen,
De quetsuur vande Min, met mijn suyvere gunst.
Met hulpe vande Tijdt sal d'ander beter wesen,
Door de heylsame raat en kloecke Meesters kunst.
Verblijdt u, o mijn Prins! ontóómt u deerlijck klaghen:
Dese verdorde druck royt uyt u groene borst;
Komt siet u lieve Lief de ruyme hellift draghen,
Van uwe smert en last die sy met vreughden torst.
Al schijn ick seer verblijdt
Ick heb so harden strijdt
Int Legher van mijn sinnen:
Om dat mijn Maaghd'lijck hert
Verheert, ghedronghen werdt
Mijn vyandt te beminnen.
Mijn ong'luck is te groot!
Waar naa dan toefdy Doodt?
Haast u wilt my versmoren.
Ick smelt ghelijck de sneeuw,
Om die bedroefde Eeuw
Daar ick in ben gheboren.
Ach! dat ick my an die
So seer ghebonden sie
Die'k gheenerwijs magh luchten.
Zoo haast mijn hert dit denckt
In tranen het verdrenckt
En blaast veel banghe suchten.
Alphonso dees u deucht
My droefheyt is en vreught;
Hoe'tis ick moet hoogh prysen
V Liefde tot u Vriendt:
Maar 'tloon dat ghy verdiendt
Kan ick u niet bewysen.
VVant Rod'rick die besit
Het gheen dar ghy om bidt,
Sterft daarom u begheeren.
'Tschiedt selden opter aard'
Dat 'tsamen even waard'
Men hebben kan twee Heeren.
Mijn Lief versucht om troost,
Gaat aan, gaat aan verpoost
Hem in sijn smertigh lyen.
My deert Alphonsus druck:
Maar Rod'rick heeftet luck
Dat ick hem sal verblyen.
Stant op mijn treurighe Prins!
Mijn liefde lieght gheensins;
Des koom ick u besoecken:
Ick sal met onghedult
Het gheen my meer verschult
Noch duysent maal vervloecken.
Alphonsus uyt met nieuvven Haan.
Alphonse.
Na dien ghy gantsch versteent, met aandacht noyt an hóórden
Mijn klaghelijcke stem, eerbarmelijck van wóórden:
Maar saaght aan met een lust int Adamant ghemoet,
Mijn bedeligh gheschrijf, beseghelt met mijn bloedt.
Wan mijn troglent ghegnock u jonst socht af te prachen,
Werdt het op 'tgróótst ghelóónt met een mees-muylend' lachen;
Doch smadelijck en scheets, weerbarstigh góóns en suur:
Wanscheppend' door 'tghepruyl de Gaven, die Natuur
V gaf: Mijn schoone schoonst, verciersel aller Vrouwen!
Hoewel ick u staagh voor een wonder-werck moet houwen,
Sie'ck u verarmt van 'tberoemste in een Vrouw:
Dats van Medoghentheydt, door liefdeloose kouw.
Ha wreetheyt al te quaadt! ghy juyghet door mijn pynen,
Ghy suyght u soetste vreught, int uytghemerghelt quynen,
Van my troost-yle Mensch: Maar ach mijn Vrouw! ick sal
Niet meer beschulden u, maar schelden 'twreet gheval
En mijn verachten dienst, ontydigh en lichtvaardigh.
Ick wytet laas mijn selfs! want ick ben u niet waardigh.
Dewijl dat mijn ghesicht veroorsaackt u verdriet,
Door welcke weedom ick tweevoudigh leydt gheniet,
Daarom treck ick van hier, hopende te verand'ren
Mijn leven met de plaats, die'k met smert sal bewand'ren,
Of soecken nu met Eer mijn ancxstvallighe Dóódt;
Die van my werdt verwacht met een verlanghen gróót.
Nieuwen Haan, trouwe Knecht.
Nieuw. H.
Wat gheliefd' u mijn Heere?
Siet u Dienaar bereydt.
Hóórt hier, vóórt, ick begheere
Dat ghy sult inder ijl gaan brenghen desen Brief
An mijn af-keerighe, maar doch beminde Lief.
Groet haar beleefdelijck met soet en heuscher talen.
Wilt haar mijn swaar vertreck mistróóstigh gaan verhalen.
Klaaght haar weemoedelijck mijn lyen op het gróótst,
Siet datje mijn verdriet op't nauwste wel na bóótst;
Misschien is sy tot u, meer als tot my gheneghen:
Des hoeft ghy minder kunst om haar hert te beweghen.
Laat u gheschicktheyt sien; mijn daghelijckse pijn,
Hóórt voor u een voorschrift, om na te volghen zijn.
Wel Nieuwen Haan begint.
Sal ick mijn hooft ontdecken
As ick jouw Lijsbeth spreeck?
Hoe nu ist Landt vol gecken?
Ay grove plompe Nar, zijt ghy hier op ghevoet?
Siet ghy niet hoem' int Hof een Edel Ioffrouw groet?
Ia mijn Heer, maar ick en hebt niet wel onthouwen,
Want selden verkeer ick met sulcke groote Vrouwen:
Maar met de Keucken-meyt of met de Kelderin,
Die eer ick so verbrancxst; ick weet niet hoe ickt versin.
Goeden dagh Ioffrouw Grietje. Hoe vaartet Ioffrouw Trijntje.
Knap gheeft my d'een een soen, en d'ander lecker Wijntje:
Ick hebber dan soo lief, 'tis vreemt dat mijn hert niet en berst:
Noch heeft u sotheyt my een lachjen of gheparst.
Nu hoort met ernst an het gheen u Heer ghebiedt:
Groet my mijn Ioffrouw seer so haast als ghyse siet:
Eerwaardigh van ghelaet sult ghy u neder buyghen;
Dats van een eerbaar hert de wterste ghetuyghen.
Bidt haar, claaght haar, wenscht haar, van my so veel ghelucks,
Als ick int hert ghevoel veel benautheyts en drucks,
En kust haar witten handt noch eens van mynent weghen.
Wel aan mijn Heer; is sy om 'tkussen maar verleghen,
So sal ick kussen haar, so vriendelijck en soo stijf,
Voor haar hooft, voor haar monckt, haar hals, haar borst, en al haar
							lijf;
Alree man dat is gangh.
Flucx swijght van u sotternyen.
Dats waar een beroyt hóóft en magh gheen porren lyen.
Bidt mijn Iuffrouw dat sy soo wil verneren haar,
Den Brief voor mijn vertreck eenmaal te lesen, maar:
En so sy haar alsdan wil gaan tot lesen // setten,
Soo moet ghy met opmerck wel op haar wesen // letten,
Of sijt onwaardigh, of met soete spraacke leest:
Want 'taansicht dat vetoont de wille vanden gheest.
Vertrouwtet my mijn Heer, ick sal't al wel bestellen,
En wat ick hóór of sie, u naacktelijck vertellen.
Wel an, ick ga: Maar hoort: Ghelieft u oock yets meer?
Alph. b.
Neen, spoet u derwaarts heen, en komt doch haastigh weer.
Die al sijn lusten hier ter wereldt graagh na speurt,
Verquanselt al sijn doen int gheen hy na betreurt.
Het is mijn zelfs ghebeurt: Ick hebt gheleert, versocht
Int geylste van mijn jeucht, lichthartigh onbedocht.
De soete soute Min sprengkelt mijn sinn'lijckheyt,
Dus smaack ick in mijn fleur sijn bracke vochticheyt,
Die tsuycker nut te wrangh ontset daar door 'tghedaant,
En kóóckt soo in sijn borst dat het óógh wat'righ traant.
Wanneer ick noch ghedenck hoe lief ick eertijdts hadt,
So blieck ick mijn aenschijn int onghereghent nat,
Dat uyt mijn diepe hert dringht met gheweldt om hóógh,
En stort sijn stróómen uyt 'tverliefde teere óógh.
Ha, schoone waarde Vrouw! u schoonheyt my bekoort,
Des lóóp ick achter straat verliefd', vergeckt, verdoort,
Door 'tlicht ghelóóven sot, en mijn vertrouwen blindt,
Heeft u mijn hert veel meer als mijn selven bemindt.
'Tis waar ghy zijt wel rijck: Maar liefd' en heeft gheen Wet:
Dus sal ick nu seer strengh kastyen 'tdwaas opset,
Van mijn begheerten hóógh, en mijn hovaardigh hert
Martelen alle daagh met nieu ghevonden smert.
Om dat ick ben gheweest den oorsprongh van u pijn,
Sal ick gaan wonen nu in eensame Woestijn
Of ruyghe Wildernis, op dat niemant en siet
De dóót van uwe smert, en rust van mijn verdriet.
Doch eer ick sterf sal ick met letters stijf en diep
Gaan schryven hier int zandt, hoe dat ick voormaals liep
Heel hóófdelóós en zat van 's Werelts lusten mildt,
Begroef mijn jeuchd' en liefd' in aanghename stilt.
Vaart wel lichtvaardigh hert! onmenschelijck en wreet,
Ghedenckt mijn Lief! ghedenckt, aan u ghesworen eedt,
Die ghy swoert in u Saal daar dichte by de plaats,
Dat ghy u trotsche Lief souwt wesen eeuwigh haats.
Die ghy scholt voor een Drogh, met lasterlijck verachten:
Maar verkerelijck en licht zijn der Vrouwen ghedachten,
Die ghy korts vanghen wouwt door den Maarschalck of Schouwt,
Om schandelijcke Ticht; den selfden ghy nu trouwt,
Foey haast verandert hert is dit u trouwe Minne?
Ghy wisselt in een uur wel duysent-maal u sinnen.
Troetelt den Vreemdelingh soo langhe alst u lust,
Ick sal int hoogh gheberght mijn Tijdt slyten in rust,
Verquelen eeuwelijck met innerlijcke rouwe,
't Verkeert-spel van u hert, en over-vals ontrouwe.
Houw reuckeloos ghedacht! Waar heen dus snel en vlugh?
V roept de Reden, keert knaphandigh weer te rugh.
Het oordeel dat ballanst met overwegingh wichtigh,
Dat ghy loopt in u doodt door sotheyt onvoorsichtigh.
Ick waar wel geck dat ick om een soo dollen Vrouw
Mijn jonghe leven soet in treuren eynden souw.
Keert weer, Geraldus keert na u Heer Vaders Huys,
Ontlast u jeughdigh hert vant willigh lastigh kruys.
De Bloem van u tijdt bruyckt in vette ruyme weelde:
Kiest voor u keurigh uyt een suyver Vrouw'lijck beelde,
Daar ghy u groene Ieught in blijdtschap by verliest.
Ach! 'tis onmoghelijck dat mijn hert weer verkiest.
Waarom? s'ist niet alleen, daar zijnder noch wel meerder,
Bevallijcker, schoonder: Ia rijcker en gheleerder.
Helaas 'tis al om niet! hoe zeer ghy't my aanprijst,
Ick ben te schrupeleus, mijn hert voor 'tweyg'ren ijst.
Maar doch wat schaat versocht? Versochtheyt doet mijn suchten;
En is de saack voorwaar van mijn mistróóstigh vluchten.
Wegh Reden, gaat ter sy: vertreckt ghesonden Raadt;
Mijn harsselóós besluyt den vollen breydel laat.
Geraldus, edel Heer! wat doet u hier dus staren?
Ghy klaaght hier vande Min, soo ick u hóór verklaren.
Don Alphonsus, mijn Heer! oprecht beproefde Vrunt,
Ick wensch u het gheluck dat u mijn Ziele gunt.
Ick had u niet ghesien door mijn aandachtigh peysen,
En wil mistróóstigh nu uyt t'Vaderlandt gaan reysen.
Wats d'oorsaack van u toght?
Mijn Heer, ghy weetse wel:
Daarom ist nóódelóós dat ickse u vertel.
Helaas! het selfde dingh heb ick oock voorghenomen.
Geerald.
Ghy zijt ter rechter tijdt, mijn Heer! hier wel ghekomen:
Ghy hebt het reys-kleedt an, soo ick te recht aanschouw.
Geralde, mijn Vrunt! wilt ghy my loven trouw?
Ia ick, Alphonse Heer! seer vriendelijcke garen.
V Lief die is ghetrout: de mijn hoor'ck sal haast paren.
Om dat ick't niet magh sien, soo heb ick wat gheschrift
Ghesonden an mijn Lief, voor d'alderlaatste gift,
Tot een ghedenckenis van mijn bedroeftheyt klachtigh.
Mijn Heer, ick spring van vreught. Alphonso ist warachtigh?
Soo vind'ick na mijn wensch een trouwe metghesel.
Nieu. H. uyt.
Geralde ick meent ernst. Helaast! het is gheen spel.
gerald.
Wie komt daar, Nieuwen-Haan? seker hy loopt heel luchtigh.
Ia hy is trouw en goedt; maar veel tijts al te kluchtigh.
Wel Nieuwen-Haan, mijn Knecht, wat brengdy voor bediedt?
Nieu. haen
Maar een grove, bolle, vette, langhe, kromme, korte niet.
Wel hadse gheen ghevoel van mijn jammerlijck verdriet?
Ia ghewaldigh mijn Heer: Maar sy en seyden't niet.
Maackten sy gheen beklagh van't leydt dat my gheschiet?
Ia heel stil-swyghende; want ick en hoorden't niet.
Hoe salse schreyen, ach! als sy my niet en siet?
Nieu. ha.
Watse sal dat vermoedt: Maar nu en deed' zijt niet.
Lieve seght, wat seydse op't lest, doe ghy haar liedt?
Sy seyd' gans boe noch ba, in't alderminste niet.
Ick sprack, mijn Heer, Ioffrouw, hem in u dienst ghebiedt.
't Was 'touwe deuntje weer (sy sey) al weer-an niet.
Maar moght ick mijn Heer een hallif jaar eens zijn,
En dat ghy soo langh waart inde plaats van mijn,
Ick souw haar niet schryven, niet segghen, niet groeten,
Niet wenschen, niet vloecken, niet dienen, niet moeten,
Niet prysen, niet laken, niet lieven, niet willen, niet koopen,
Voor en al eer dat sy my selfs quam na loopen.
Hout op ghy grooten Sot, ick raadt u dat ghy swijght,
Eer ghy den Deeghen om u Kinnebacken krijght.
Helas! hy slooft vergheefs soo ick nu kan anmercken,
Die d'ondanckbare dient, doet al verloren wercken:
Ay my, my werdt soo bangh. Hoe flauwt ghy soo mijn hert?
In onmacht valt hy.
Hy sijght in onmacht door 'therdencken van sijn smert:
Loopt haalt wat Water kout ick sal hem wat doen open,
Op dat sijn swacke gheest verstercket na mijn hopen.
Hoe ist gheliefde Heer? Hoe ist gheliefde Vriendt?
Ach! Geeraldus ach! u jonst heb ick niet verdient.
De hope van mijn Min, die gheef ick gantsch verloren,
Geralde treckt met my inden Krijgh, na de Mooren,
Ick ben dit leven wars, mijn siel dorst na de Dóódt,
Die ick daar veyligh can winnen met eeren gróót.
Het is mijn wil, mijn Vrunt! laat ons door't moedigh stryen,
Vergheten ons ghequel, en 'tsterven 'tbitter lyen.
Nieuwen Haan gaat te huys, bereydet my mijn Paart
En watter meer van noodt mach zijn op dese vaart,
Die ick wensch dat na lust ons beyden mach ghelócken.
Mijn Vader brenght de weet hoe dat wy zijn vertrócken.
Binnen wat rust.
Rodderick met Elisabeth uyt.
Voorwaar, mijn Lief, voorwaar, ick hebbe gantsch gheen rust,
Soo dwinght my alle uurs een overgrooten lust,
Om Alphonsus weldaadt, na waarde te verghelde,
Op dat my niemandt voor ondanckbaar en beschelde.
Daar neffes smacht ick van d'onsterffelijcke brandt
Die uwe goude deught in myne ziele plant:
Soo'k de tweelinghde lust, of een van beyd' moet derven,
So roep ick om de dóódt en om 'tghewenste sterven.
Mijn Suyckertje hoe ist? hoe ist mijn lieve helft?
Nu temt u woede wil door vroetheyt of door't selft,
Daar ick my met betem, my doende ghehoorsamen,
Van mijn gheneghentheydt met een eerbiedigh schamen.
Ach! weet ghy niet mijn Lief! als ghy soo treurigh spreeckt,
Dat dan mijn jongher hert van medelyen breeckt?
Wildy dan niet om dy dit kommer spreecken stillen,
Laat het ten minsten dan nu eens om mynent willen.
Ghedenckt Lief dat ick ben een wieckhertighe Vrouw,
En u verslaghen druck, bequijnt mijn hert met rouw!
My deert u tederheyt die my soeckt te vertróósten:
Maar ick sal nu veel eer vant suyen tot int óósten
Gaan trecken na mijn Vrunt soo ben ick beraatslaaght.
Elysab.
Is dit de Liefde laas! die ghy tot mywaarts draaght?
De Liefde ach! mijn hert, daarom ben ick beladen.
Ghy doet my Lief te kort met my dit of te raden!
Ick docht dat ick daar toe souw werden meest gheport,
Van u, om dat mijn schandt bedeckt souw zijn int kort.
Alphonsus wan den strijt, wilt hem de eere gheven:
Ach waar ick sonder hem! soo waar ick sonder leven,
Sonder winst, sonder eer, sijn lof doch niet en róóft.
Waart dat ick tonghen had als hayren op mijn hóóft,
Ick souwse al te saam met dwangh daer toe an leyden
Om mijn Alphonsus naam ter werelt te verbreyden.
Ghy looft u Vrunt ghenoegh, soo ghy hem danckt int hert,
't Ander is vruchtelóós, want hy is nu te vert.
Troost gheeft my doch verlof, wilt u daer toe verkloecken,
Dat ick mijn gróóte Vriendt navolghen mach en soecken.
Ick sal u Liefde sien: 'kstel u de keur, verkiest,
Wie dat ghy liever, of Alphons, of my verliest.
Soo Liefde diec'k u draagh 'tby-zijn niet mach verwerven,
Sal ick van hertseer haast in dorre teeringh sterven.
V Liefde dóót mijn Lief! en mijn beroert ghepeys
Dat staackt om uwent wil de zeer begheerde reys.
Ick spartel inden brandt daar ick hier legh int midden:
Goddin ghy bidt van my dat ick behoor te bidden.
Goddin het is mijn schuldt, ick bid vergheeftet my,
Of stelt my op een straf die'k voor mijn doorheyt ly.
Lief het is my ghenoegh, blijft hier in't Hof met vreden,
Ghy hebt om mynent wil meer als te veel gheleden;
Al-waarde Ionghelingh die't al in my vermeught,
Ach waarden danck soo groot als den lof van u deught!
Of als u dienst verdient die an my is ghebleecken;
Waar van de gróótheyt my niet mogh'lijck is te spreecken.
Ghy prijst my te hoogh, doch u heusheyt ist ghewoen,
Wt u beleefden aart an yeghelijck te doen.
Beminde Edel-vrouw, so haast mijn oogjes vielen
Op dit Hemels Aanschijn, den Spieghel van u ziele,
Besloot mijn ziel terstonts te overschepen juyst;
In die ooghenblick tijdts ben ick in u verhuyst:
Maar misnoeght uwe ziel met my in een te wonnen,
Soo gheeft my weer de mijn, maar 'kacht ghy sult niet konnen,
Om dats'in een gheroert door Liefd' ghesmolten zijn;
Want ick ben inde u, en ghy zijt inde mijn.
Verkoren Rodderick ghy zijt so net in't raden,
Als ghy Manhaftigh bent in Ridderlijcke daden,
't Verklickent soet ghesicht dt my uyt jonst ontsnapt,
't Begheeren van mijn hert in uwe ooghen klapt.
Hoe dickwils scheent (helaas!) mijn suchten tot u spraacken;
Komt Rodd'rick, mijn troost! Mijn eenigh soet vermaacken.
Hoe dickwils scheent (helaas!) wanneermen van u sprack,
Mijn aanschijn gloeyden als het Vermillioen en Lack,
't Welck in een ommesien versturrif met verbliecken,
Na apend' door 'tgheswijm een gans blooslóóse siecken.
Mijn schaamte is verheert, ontvoochdet is mijn sin,
Ick heb u Rod'rick lief met ongheveynsde Min:
Maar ay! mijn Eerbaarheyt doet teghens het behooren.
Vervreughdet u mijn ziel, ghelucksalighe ooren,
Ontsluyt u Póórten nu, op dat mijn gulsigh hert
Van haar Enghelse stem nu eens versadet wert.
Mijn hertsen Lief! Mijn hoop!
Elysa.
mijn liefste wel behaghen,
Dees gulde Braselet wilt my te jonste draghen;
Niet om haar waarde slecht, maar op dat ghy ghedenckt
An myn verwonnen hert dat u haar selven schenckt.
Ay schoone Dagheraat! verdaaghster van mijn daghen!
Wel op stoey-siecke vreught, wilt banghe druck verjaghen,
Een krioel blye Feest, mijn hert door u bedrijft:
My wondert dat mijn Gheest in sijn arm hutje blijft.
Mijn Siel juyght door u jonst, mijn hert lacht dat het schatert
Int holle van mijn lijf, waar van mijn tongh noch klatert.
Lief het ontbreeckt an macht, mijn ringhe aartsche Mensch,
Maar gheensins ande gunst die u al't myne wensch.
Mijn wenschen is te laagh, wat sal ick mijn Lief gheven?
De trouwe van mijn hert en diensten van mijn leven.
Ick twijffel door de vreught of ick hier by u ben.
'K ben soo verheught dat ick mijn selven nauw en ken.
Vervrolijckt u mijn hert! Ghy sult u Rod'rick erven.
Ach Lief! dat wy nu niet van groote blyschap sterven,
Als d'onverwachte Soon, siende Romeynsche Vrouw,
Wiens doodt sy had beweent met Moeders droeve rouw.
Ghelieftet u mijn Lief, met believen vanden Koningh
Te reysen uyt het Hof, na u Heer Vaders woningh,
Om te beweghen haar tot onsen Echten staat?
Tis voegh'lijck voor de Ieught, te volghen Ouders Raadt.
Eelhertigh ist besluyt van u voornemen pryselijck,
Voorsichtigh siet ghy't Endt met rype sinnen wyselijck.
Komt laat ons gaan mijn Lief den Coningh vraghhen of:
Den Majesteyt ghelieft te gheven ons verlof.
Nieuwen Haen met Griet S. uyt.
Vaar is uyt, Moer is uyt, het heck is vanden Dam:
Vry Hof, vry Broot, vry Bier, vry struyf, vry Bout, vry Ham;
Mijn Miester is van huys, O bloemer herten hoe wil ick smullen,
Met ien moy lecker Vysioen sal ick mijn darmen vullen.
'K hem sick houw, poep, 'khem sick houw, wie staat daar soo van
							veers?
Alle sien. Hoor hier wat, goen dagh Iuffrouw Griet Smeers,
Nouw komt wat by de Luy, hoe sta gy dus en dreutelt?
Wel Nieuwen Haan hoe dus, hoe leghdy so en preutelt,
Sta ick jouw inde weegh, segh op eens soete Vaar?
Speul op een reys Moer, wel hoe hebbe wij't met mekaar?
Hoe bingje dus ienkent? Benje vervaart voor Menschen?
Ach Grietje ick wouw gy hadt dat ick jouw wel sou wenschen:
Iemeny, ick heb jouw soo besuckt onwetend' lief.
griet.
By get Nieuwen Haan hoe verbrancxst stel gy den Dief,
Grietje mijn hertje branckt, och komt en sietet brangden,
Iemy ick ben so hiet, betastme toch met jouw hangden,
Ick moet hylicken, of ick weet my selver ghien raadt,
Om dat my mijn Pols so hartigh kittelt, jaaght en staat:
Ick word hiel speuls Moer as ickje koom t'aanschouwen.
Men selje binje broets met het gat in't water houwen.