floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Samsons bruit, van de bruiloftsgasten [die by gebreck van het raetsel te raden
					den prijs, daer op gezet, verliezen zouden,] schrickelijck gedreight, perste den
					bruidegom met veele traenen den zin des raetsels uit, en melde het den gasten,
					die hiermede dertigh hemden en vierkleeders wonnen, hun van Samson gelevert,
					toen hy by Askalon dertigh mannen versloegh, en stroopte. De helt ving
					dryhondert vossen, koppeldeze staert aen staert, met vierwerck daer in
					gevlochten, dreefze in het korenlant der vyanden en verbrande hun koren,
					wijnbergen, en olijfboomen. Hy brack den Filistijnen, by menighten, armen en
					beenen. Toen de stam van Juda, om der Filistijnen gramschap te stillen, hem
					gebonden in hunne handen leverde, ruckte hy stricken en banden in stucken,
					sloegh duizent mannen met een ezels kinnebacken, waeruit, op zijn gebedt in
					noodt gestort, eene levendige bron sprong, die zijnen dorst leschte. Te Gaza,
					van zijne vyanden bezet en besloten, rees hy by midnacht uit den bedde, ruckte
					stadts poorte, met beide de posten, uit haere krammen en pannen, en droeghze op
					zijnen hals te Hebron op den bergh. Endelijck verliefde hy by Soreck op de
					schoone Dalila, die, lichtvaerdigh en geltgierigh, van den vyant omgekocht, hem
					verscheide reizen listigh ondertaste waer zijne kracht in bestont. Drymael
					paeide hy haer met beuzelingen. Drymael gebonden ruckte de helt zijne banden
					los, en stelde haer en de vyanden te leur: doch ten vierden maele, door het
					vleien en schreien van zijne boelschap afgemat, openbaerde hy heur hoe Godts
					kracht in zijne haerlocken school. Zy, nu haer ooghmerck bereickende, liet hem,
					in haeren schoot slaepende, de zeven locken afscheeren, waerop de Filistijnen,
					haer eerst den beloofden prijs toetellende, den maghtelozen overvielen, d'oogen
					uitstaecken, en, met twee ketenen gebonden, naer Gaze voerden, daer hy in
					gevanckenisse most maelen, tot dat, zijn haer weder aen 't wassen, de
					Filistijnsche vorsten op Dagons feest vergaderden, over hem triomfeerden, en,
					onder d'offermaeltijt vrolijck, den gevangen dwongen voor hun te speelen. De
					helt tijt en gelegenheit waernemende beval den tucht knaep, die hem leide te
					brengen by de twee hooftpylaeren, waerop het gansche gebou van Dagons kerck
					steunde. Toen vatte hy beide de pylaeren in zijne armen, riep Godt om sterckheit
					aen, op dat hy zich over zijne blintheit aen den vyant moght wreecken, en boogh
					de pylaeren met volle kracht te zaemen, waer op het gansche kerckgebou instorte
					op de vorsten, en eenige duizenden van mannen en vrouwen, zulx dat Samson in
					zijne doot meer vyanden met zich vernielde, dan hy oit in zijn gansche leven
					verslagen hadde. Op dit gerucht quamen zijne broeders en vaders bloetvrienden,
					alreede op wegh naer Gaze, in de stadt zijne uitvaert bekleeden, om het lijck in
					het vaderlijcke graf, tusschen Saraä en Esthol, te begraven, na het twintighste
					jaer van zijne lantvooghdye en rechterschap.
Het treurspel is getrocken uit het boeck der Rechteren, en Josefus vijfde boeck
					der Joodtsche geschiedenissen. Het tooneel is te Gaze, op Dagons kerckhof, by
					het hof. Het spel begint voor den opgangk, en endight met den ondergangk der
					zonne. De Jodinnen bekleeden den rey.
De treurspeelders.
DAGON. De vorst des afgronts, en allergrootste afgodt der
						Filistijnen.
De Tuchtknaep van Samson.
SAMSON. De lantvooght, en rechter van Israël.
De Rey van Iodinnen.
De Vorst van Gaze.
De Vorstin van Gaze.
De Aertspriester der Filistijnen.
De Waerzeggerin van Akkaron.
De Kooraelen.
De Bode.
Samsons bloetvrienden.
FADAËL. Samsons geboortengel.
Samson of Heilige Wraeck.
Ick, die den ysren staf, van roest half opgegeten,
Beneden zwaeie, en, in den helschen raet gezeten,
Voorstelle, en sluite wat ten dienst van 't zwarte rijck
Wort goet gekent, koom hier te Gaza, d'oude wijck
Der geesten, wien het luste in ope lucht te zwieren
Met vleermuisvleuglen, en dit feest te helpen vieren,
Den grooten ommegangk te volgen met mijn' stoet,
Die naer den zwavel stinckt, en morssigh, vuil van roet,
Met kromme krauwels kemt mijn pruick, en ruige locken,
Al giftige adders, boos en afgerecht op wrocken,
Gelijckze 't gloeiend nest, den diepen zwavelpoel,
Ontruckt zijn, my tot pracht; het zy ick uit den stoel
Beneden spreecke, of hier in 't heiligh kerckbeelt waere,
Daer Dagons priesterdom, eerbiedigh ten altaere
Getreên, ter eere van mijn godtheit stieren slaght,
Spijsoffers inwijt, en den grootvorst van den nacht
Met juichen en triomf verwelkomt, en gezangen,
En offerspelen, daer wy spoocken naer verlangen.
Wat wil 't een vreught zijn, als voor onze majesteit
d'Aertsvyant Samson in triomf wort omgeleit,
Zoo blint gelijck hy is, aen eene dubble keten
Gesloten, en op straet getout, en dicht gesmeeten
Met eene bolpees van den tuchtknaep, die hem stiert,
De schakels van den toom, de keten, ruimer viert,
Of aenhaelt, dat hy rijst, of neêrstort van vermoeien,
En 't zweet by druppels langs het aenzicht drupt. hier groeien
Ons dienaers by, terwijl die lantplaegh zucht, en steent,
De voorhuitloze Jood, de vloeck van mijn gemeent'.
Wat heeftze twintigh jaer, en langer al geleden
Van dezen rechter, daer alom de Joodsche steden
Om vierden, toen hy haer verlichte van ons juck,
Een juck wel veertigh jaer bezuurt met smerte en druck.
Zoo veel vermoght de kracht, hem heiloos aengeboren,
Die met de locken nu zoo gladt is afgeschoren.
De leeuwentemmer, kort getemt van eene vrou,
Leght mack, gelijck een lam, gesloten in zijn kou,
Bestoven van het meel, kan naulijx adem haelen,
Eet brocken, als een hont. hy grimbeckt onder 't maelen,
En knarssetant van spijt. wat plaeghde hy ons vroegh,
Die stout voor Askalon wel dertigh mannen sloegh,
Hun kleeders stroopte, en ging met al dien vrybuit strijcken.
Noch slimmer ging 't toen hy, tot afbreuck van vijf rijcken,
Dryhondert vossen ving, hen knoopte staert aen staert,
Met vierwerck, hars, en vlas, en zwavel. hier op vaert
De vlam in 't koren, waer zy voor zijn geessel streven.
De hongerige vlam, in 't voortslaen noch gedreven
Van eenen stercken wint, zet al het korenlant,
Veel mijlen wijt en breet, in eene zee van brant,
Zoo veele duizenden van Dagons onderdaenen,
Vijf hooftsteên, langs de zee, en al 't gebiet in traenen.
De wijnbergh mist zijn druif, d'olijfboom zijne vrucht,
De korenbloem haer eer. de zeekust kermt, en zucht,
Van Gaza tot aen Geth, daer onze tempelheeren
Spijsoffers, inkomste, en kerckschattingen ontbeeren.
Toen een Thamnijt dees plaegh verstack van zijne vrou,
Bezuurde 't gansche lant dien smaet met zulck een' rou:
En schoon de Filisteen dit straften, en den vader
Met zijne dochter in een zelve vier te gader
Verbrandden, noch sloegh hy uit wraecklust echter voort,
En brackze hals en been. de Filistijns, gestoort
Met reden, quamen fel de Joôn beoorelogen,
Die zich onschuldighden, en zelfs, tot recht bewogen,
Den rechter leverden in zijn dootvyants maght:
Toen brack hy koorde en bant, als vlas, door zijne kracht,
Sloegh duizent helden met een ezels kinnebacken.
Ten leste kwam hy hier in Gaza nederzacken.
Men sloot de poorten toe. de booswicht, loos en valsch,
Rijst 's nachts, en neemt stadts poort op zijnen stercken hals,
Stapt recht naer Hebron toe, als met een lichte veder,
En leght stepoort en post op bergh en steenrots neder.
Men bond hem reis op reis vergeefs met tou en snoer,
Tot dat zijn boelschap loos de zeven locken schoer,
Het broeinest van zijn kracht. wy, meester door haer treken,
Verzuimen niet hem bey d'ooghappels uit te steecken,
Te tuchtigen. nu zit hy hier te Gaze vast,
Jerusalem ten schimp. de maght van Dagon wast,
En groeit geweldigh aen. wy gaen de Joden stooren,
Brantschatten, om de scha te boeten van ons koren.
Het hof van Dagon is met reden voor den geest
Van onze erfvyanden, het Jodendom, bevreest,
Dat met de Godtsdraght en zijn kistspel, heet op wreecken,
Ons godtheit noch eens dreight met kracht den hals te breecken,
Te bonzen van 't altaer, waerom ick, schalck en stil,
Als in slaghorde, my hier tegens kanten wil.
Gy allen zult van daegh, vermomt, vernist met glimpen,
En schijn van heiligheit, het Jodendom beschimpen
In Samson, die zoo lang mijn heirkracht onder hiel,
Het voorhuitloos gebroet, dat in ons erfdeel viel,
Zoo veel geweldenaers, die goôn en menschen plaegen,
En onder schijn van recht en godtsdienst, moorden, jaegen,
Beeltstormen, branden, en schoffeeren, zullen zien
Dat Dagons maght, en kracht den stercksten kan gebiên,
Die 't hooft der vreeselijcke en hooghgewasse reuzen
Durf met een kaeckebeen, zijn knods, te mortel kneuzen.
Een ieder vaer' daer hy zijn personaedje speelt:
Wy gaen ons zetten in 't helheiligh outerbeelt.
TUCHTKNAEP. SAMSON.
Tuchtknaep
Verblinde Jood, ga voort. nu is 't geen tijt van treuren.
Het is genade, die u heden zal gebeuren,
Dat gy wat adems schept. de vorsten, alle steên
Vergaderen op 's lants triomffeest hier by een.
Gy zult nu blindeling den ommegang bekleeden,
En voor ons heilighdom geketent heenetreden,
Bestoven van het meel. verdraegh het met gedult.
Al schimpt het volck: genoegh dat gy niet maelen zult,
Dewijl het vierdagh is. komt iemant u belachen,
En wiltge danssen, 't zal u vry staen gelt te prachen,
Of vleesch, of tarwe korst. verneemtge wat geschals,
Gerucht van menschen, klinck de bel om uwen hals.
Uit mededoogen kunt gy noch een gaef genieten,
Tot nootdruft in dien stant, vol onlust en verdrieten.
De tuchtvooght heeft u dit om 't hooghtijt toegestaen.
Nu schep ick lucht. is 't nacht? of schijnt de halve maen?
De zon schijnt uit de kim in velden en landouwen,
Voor menschen, waerdiger het hemelsch licht t'aenschouwen
Dan Samson, die zich zelf' verstack van 's levens troost.
Waer stappe ick by den tast, ten zuiden, of in 't oost?
Op Dagons kerckhof, by het princenhof, daer d'eicken
Den gront beschaduwen, en met hunne armen reicken
Tot boven aen de lucht. nu volghme by den tast.
Ick sluite u met den ring van uw halsketen vast
Aen dezen hollen eick, een hol om in te schuilen,
Wanneerge, moe beschimpt, belust wort uit te pruilen.
Gy mooght hier uit en in, en prachen met de schel;
Terwijl ick in het hof uw tuchtvooghts streng bevel
Uitvoere, zoo 't behoort. gy moet u zedigh draegen,
Of deze bolpees zou u met de huit vol slagen
Begroeten: want de straf houdt bozen aert in tucht.
Misbruick de gunst niet van den tuchtvooght. zoo gy vlught,
En niet ontvlught, gelijck 't onmogelijck is t'ontsluipen,
Dat zou u schrickelijck en fel in d'oogen druipen.
Men zou, na'et geeslen met een taeie bondel roên,
Uw taeck en arbeit noch verzwaeren, en u voên
Met haverkorsten, of gemaelen bry van schorssen.
Gy zoudt na'et maelen noch het branthout moeten torssen,
En kloven, tot een boet van uw moedtwilligheit.
Ick ga ten hove, daer de tuchtvooght my verbeit.
Gy tuchtwacht, hou u hier om 't kerckhof. sla hem gade.
De wacht is u betrout, op 's vorsten ongenade.
Het yzer wort door gout en list by wijl gekrenckt.
Een arm gevangen vorst bedenckt dat niemant denckt.
REY VAN JODINNEN.
Wy dienen ons wat in te toomen,
Beschroomt aen eene zijde heen
In schaduw van dees kerckhofboomen
Te duicken. vrouwen van Hebreen
Zijn al te kenbaer by Gazanen.
Wat 's dit een heerelijcke kerck!
Hoe krielt de stadt van onderdaenen,
En burgeryen! wat een werck
Is 't hof, ten hemel opgetogen.
Wat galeryen zienwe hier!
De marmerpijlers draegen boogen
Ten trots gewelft. wat staet het dier
Zoo groot een kerck in top te bouwen
Tot aen de starren. reuzekracht
Heeft uit de rots arduin gehouwen,
Dit uitgevoert met volle pracht.
Och, kende Godt hen voor zijn vrienden!
Och, ofze Belzebub niet dienden,
Noch Dagons beelt, noch Astaroth,
Maer 't eenigh wezen, Jakobs Godt!
Dat lot is ons ten deel gevallen,
En niet den blinden Filisteen.
Wat baeten hoven, stercke wallen,
Geweer, en wapens? Godt alleen,
By ons bekent, is erfbeschermer
Van zijn verkoornen. geen gesticht,
Hoe hoogh gebout, noch gout, noch marmer,
Behaegen hem, die zijn gezicht
Van afgoôn keert, en hunne klancken,
En kerckgezangen. wieroockvat,
En geur van afgoôn acht hy stancken.
Spijsofferhanden, pracht en schat
Van afgodisten, ongetrouwen
Mishaegen hem. wat zal men niet
Al gruwelen van daegh aenschouwen!
Hoe zullen wy, tot ons verdriet,
De priesterdommen en lantsheeren
Zien over Samson triomfeeren,
In Dagons ketenen beknelt!
Helaes, waer toe verviel Godts helt!
REY. SAMSON.
Wat schel magh 't wezen, die wy ginder hoorden klincken?
Wie schijnt van verre ons uit dien hollen boom te wincken,
Te roepen? gaenwe eens al te zamen derwaert heen.
Wat mensch zit in dien eick dus eenzaem, en alleen?
Het schijnt hy bid ons om een aelmos, gansch verlegen
Van bittere armoede.
Och, ontferm u toch. Godt zegen,
Godt hoede u allen: wie gy zijt, of niet mooght zijn,
Vertroost en helpme toch, in dezen droeven schijn,
Een' armen blinden man, op zijnen hals gevangen,
Geboeit, geketent, met een ruwe py behangen,
Versuft, en afgeslaeft van arbeit, van het stof
En zweet en bozen stanck bekrozen. dit 's het hof
Van Samson, onlangs noch een lantvooght, vorst, en rechter
Van duizent duizenden, van zoo veel lants, en echter,
Te jammerlijck, helaes, vervallen van zijn' staet.
Godt hoede ons allen. wat verschijnt ons? och, wat raet?
Och, och, hoe kunnen wy dit schicken? dit verduwen?
Ay staet. gy hoeft u niet te schaemen, my te schuwen
Misschien uw' lantsman: want het schijnt aen uwe reên,
Dat gy u rekent uit den stamme der Hebreen,
En mogelijck uit Dan gesproten. treet wat nader.
Zoo ick aen 't ruisschen hoor springt hier omtrent eene ader,
Een levendige bron. heeft iemant kroes of schael,
Zoo bid ick laef mijn hart, op dat het adem hael'.
'K heb veele maenden lang, gesloten aen dees keten,
In 't molentuchthuis hier mijn tijt bedroeft gesleten,
Zoo blint, gelijckge ziet, geslagen, en begraeut.
Nu drinck eens. vat de schael.
wat was mijn hart benaeut,
Versmacht van grooten dorst! in duizent ongevallen
En pijnen is de dorst het bitterste van allen.
Toen door Godts kracht een bron uit ezelstanden sprongk,
En ick, verhit van slaen, het hart verkoelde, en dronck,
Bequam die wonderbron my dus in mijne smerte.
De hemel zegene u, voor uw medoogend harte.
Prins Samson, vroome prins, wat is het ons een pijn
U hier te vinden, in dien jammerlijcken schijn!
Wy zijn Jodinnen, hier vergaêrt van west en oosten,
En komen op dit feest u zoecken, u vertroosten,
Naer tijts gelegenheit, maer niet naer onzen wensch.
Geen onbeschaemder dier dan een ondanckbaer mensch:
Dat weeten wy, u dienst, en hulp, en eere schuldigh.
Verdaediger des volx, och, draegh uw smert geduldigh,
Tot dat het Godt voorzie. ô hartewee! ô smert!
Al weigert u de zon haar licht: Godt kan uw hart
Verlichten met een' glans inwendigh, die de straelen
Van duizent zonnen dooft. wie kan de maght bepaelen
Des alleroppersten? die u zoo wonderbaer
Begaefde met een kracht, verborgen in uw haer,
Is maghtigh, als het hem belieft, in u te wercken,
Oock zonder haerlock u te wapenen, te stercken,
Te rucken uit den klaeu des tigers, die u druckt.
Verhael ons toch, hoe komt gy dus verongeluckt,
Verlaeten van uw kracht? wy hoorden 't slechts in 't hondert.
Al 't lant heeft van uw' val gewaeght. dat heeft gedondert
Van Dan tot Berseba. wat oude, kunne, en staet
Zat niet in rouwe om u, en uw bederf, en smaet.
Och, waer ick schuw geweest van Filistijnsche vrouwen,
Bedrieghlijck in den aert. my magh de dagh wel rouwen,
Dat ick by Sorek lest verliefde op Dalila,
Lichtvaerdigh, liefdeloos, en gierigh. op gena
En ongenade van een boelschap los te drijven,
Is op een stille zee, in noot van eens te blijven,
Zich reuckloos waegen. zy, die op beloften zagh,
Door 's vyants gelt bekoort, hiel aen my nacht en dagh
Te vergen het geheim van mijne kracht te melden,
In 't heetste van den gloet der minne; een zielstorm, zelden
Van mannen wederstaen. had toen, helaes, mijn geest
Zoo sterck van krachten en gewelt als 't lijf geweest,
'k Had dicht gebleven, my gehoedt dit klaer te zeggen.
Noch wist ick 't drywerf haer met eenen schijn t'ontleggen,
Van groene basten; van de zeven zeelen, noit
Gebezight; van mijn haer gevlochten, en getoit,
De zeven locken in een snoer, en vast geslagen,
Genagelt aen den muur. Gods vyant, uit zijn laegen
Gesprongen, schoot drywerf in zijne kracht te kort.
Toen klampteze my dus aen boort, als uitgestort:
Meineedige aert, hoe zoude ick u een hart toedraegen,
Die my uw hart ontveinst, en nimmer op mijn vraegen
Waerachtigh antwoort geeft? zijt gy aen Godt verlooft,
Van moeders lichaem; schoer noit scheermes 't ruige hooft,
En locken; spaentge uw lust van wijn en dronckenschappen;
Zijt gy besneên, en volghtge uw grootvaêrs op hun stappen,
En uwe strenge wet, die 't jonge kint besnijt;
Ontzietge onreyne spijs te proeven: 'k schel 't u quijt:
Ick vorder niet dat gy veraert van Moses zeden.
Volhardt by die gewoonte, en offer uw gebeden
Aen uwe godtheit, die, alleen in uwe hut
Besloten, op een kist haer priesterdom beschut:
Maer toonme waer uw wet leert liegen, en bedriegen,
Een schoonheit, die u mint en eert, in slaep te wiegen
Met woorden, zonder kracht, en nadruck. is dat trou
Bewijzen aen uw bruit, en d'allerschoonste vrou
Van Palestijne, zelf geweigert aen de grooten?
Wat hebtge al weelde, wat al vrientschap korts genooten
By mijnen ommegangk! hoe pluckte gy met vreught
De bloem van mijnen tijt, de rozen van mijn jeught,
En levens dageraet! hoe offerde ick mijn leden,
Dit zuiver marmerbeelt, van boven tot beneden,
Dit lichaem [waerdiger geheilight aen het bedt
Der groote koningen van Askalon, of Geth,
Azothus, Akkaron, of Gaze,] aen uw behaegen.
Elck roept: zy heeft een' Jode, ons lantplaegh aengeslagen,
Haer jeught verydeltuit aen eenen Joodschen hont.
Hoe schoon staet nu mijn zaeck! ô weiflaer, zonder gront,
En dubbelhartigh, zal men dus de liefste onthaelen,
Een rijck beloven, al beloven, noit betaelen?
Gy die 's lants rechter zijt, 's volx ongelijck beslecht,
Ga nu ter vierschaere in u zelven. is dit recht?
Verongelijcktge dus uw allerliefste, uw trouwe?
Hoe zoudtge een vreemde dan bejegenen, een vrouwe
Wiens schoonheit by de mijne een schaduwe is, en schim?
Waer vontge oit mijns gelijcke in Dan, of Efraïm?
Ben ick het waerdigh dat de keurighste om my hengel,
Zoo houme in waerde. durft gy roemen dat een engel
Uwe oudren spelde van een' godtgewijden zoon,
Die hun te teelen stont; zoo laet uw mont de kroon
Van heiligheit, u vroegh tot een cieraet gegeven,
Niet schenden. wortge van een' hoogen geest gedreven,
Tot voorstant van uw volck, leg af dien valschen schijn.
Laet rechter Samsons woort gelijck een zegel zijn.
Die vleister zou een hart, zoo hardt als steen, beweegen.
Noch stont ick nacht en dagh die stormen moedigh tegen,
En weeck noch zwichte noit. toen borstze in tranen uit,
Gelijck een krokodil, en sloegh een loos geluit.
Zy zaghme 's morgens vroegh van gloênde minne blaecken,
Verzwoerme haer gena: de traenen op de kaecken:
Dat gaf het blozen van de wang een' eedler gloet,
Gelijck de lenteroos, verdroncken in een' vloet,
Ons aengloeit met een kracht, geen bloemen ingeschapen.
Het schreien van een vrouwe, een schoone, is 't reedtste wapen,
Wanneerze wanhoopt van het ooghmerck, daerze op mickt.
Zy dreight zich zelve met een korte doot, verschrickt
Mijn hart, om haer in last. zy houdt niet op van kermen.
Ga heene, wreedaert, val een liever bruit in d'armen,
Naerdien mijn wellust niet zoo veel op u vermagh,
Dat gy uwe ooren naer mijn zuchten en beklagh
Eens neigen zoudt, uw hart my rustigh openbaeren.
Gezwore vyant van ons goden, en altaeren,
En kercken, repme niet. voortaen zal geen Hebreeu
Dit poezeligh albast, dit blaeu dooradert sneeu,
Dees bloemen op mijn wang, dees bloetroos, versch ontloocken
Voor Filistijnschen dau, meer reppen ongewroken,
Indien ick 't niet besterf. keer elders uw gezicht.
Gy zijt niet waerdigh dat dit diamantenlicht
Der oogen u beschijn'. vergeefs hebt gy de voncken
Van my, niet meer uw lief, zoo gulzigh ingedroncken,
U telckens veinzende van mijne min verruckt,
Als gy de rozen op mijn wangen kreuckt, en druckt,
Mijn borst en lippen kuste, en ick u wederkuste,
U streelde, nippelde, en uw dolle vlammen bluschte.
Dat hebtge wech, gy zijt des waerdigh, ofte niet.
Vertreck uit mijn gezicht, ô joffereverdriet.
Och, hadge, noch was 't tijt, u van haer minne onttrocken!
Mijn hart was blint van liefde, en dat geduurigh nocken
Bedroefde my ter doot. haer jammerklaght in top
Vermurwde 't hart, als was. zoo wint de waterdrop
Op eenen harden steen. ick laetme in 't endt beweegen,
Ontvouwe hoe mijn kracht, door 's allerhooghsten zegen,
In 't noit geschoren haer bestaet. zy zweert vooral
By Dagon, dat de mont dit niemant melden zal:
En echter regent'er in haeren schoot een regen
Van 's vyants zilvre munt, die scherper dan een degen
Door 's boelschaps boezem dringt, en 't gierigh hart bekoort.
De wraeckzucht by der hant, verlaet zich op haer woort.
Toen gundeze ons volop van wellust, lietme roncken
In haer' verzaden schoot, naer lijf en ziel verdroncken
Van minne. midlerwijl [dat Godt de schenster straff',]
Scheert my het scheermes stil de zeven locken af.
'k Ontwaeck, maer och te spa. de vyant, heet van toren,
Berst in, ontziet zich niet mijne oogen uit te booren.
Hy ketent my, en sleeptme in Gaza, daer ick krimp,
Gedoemt ten arbeit in het tuchthuis, elck ten schimp.
O prins van Israël, hanthaver van de vroomen,
Hoe is uw staet verkeert! waer zijtge toe gekomen!
Wat eischtge in dezen schijn van ons? wy staen hier ree
U noch te dienen. och, ontdeck uw hartewee.
De tuchtknaep keert terstont. hy zal geen tijt verzuimen.
Mijn locken groeien weêr. ick legge op mijne luimen
Om my te wreecken aen dit Heidensche geslacht,
En vroeger dan men waent. de Geest wees my te nacht
Een middel, om mijn ziel te slaecken van dees banden.
Getroost u. schreit niet meer: mijn afscheit is voorhanden.
Een triomfante doot, daer 't aerdtrijck van gewaeght,
Hangt Samson over 't hooft. hy zal niet lang geplaeght,
Beschimpt van alle kunne en oude, koren maelen.
Zy zullen met den hals dien arbeit dier betaelen.
Dit bidde ick, dat men my na mijnen sterrefdagh
Eene uitvaert gunn', begrave in 't vaderlijcke graf.
Belooftme, elck met uw hant, dit heiligh uit te wercken.
Bedroefde prins, helaes, de hemel wil u stercken.
Wy hoopen immers niet, noch durven het vermoên,
Dat gy u zelven zoudt met uwe hant verdoen.
Ick zweer mijn handen aen dit lichaem niet te schenden,
Maer wil, gelijck Godts helt, mijn leven heerlijck enden,
Dat teffens aerde en zee hier van gewaegen zal.
Verschrickt niet, hoort gy hoe de vyant quam ten val.
Indienge heerlijck sterft, ten spiegel van de braven,
Wy zullen uw gebeent by Manoë begraven,
En vaders asschen noch verheugen met uw lijck;
Is 't anders in ons maght. ontfang, tot eene blijck
En zegel van ons trou, de hant van al de vrouwen.
De hemel strafze, wie ontbreeckt haer woort te houwen.
Ontfang, ô prins des lants, dees zilverlingen toch,
Om u te dienen in uwe armoede, och, och, och.
Behoudt die gaef voor u. 'k verwachte blijder uuren.
Al ben ick arm, wil 't Godt, het zal niet lange duuren.
Gebie ons vry: wy staen tot uwen dienst alleen.
Draeght zorge, waer gy komt, en gaet, dat geen Hebreen
Zich heden in de kerck van Dagon vinden laeten.
Zy zullen u misschien gemoeten langs de straeten,
Of merckten, op de maer van dit afgodisch feest,
Geschickt tot een triomf, om, trots en bly van geest,
Gevangen Samson uit te lachen met hun reyen,
En in den ommegangk, hun godtsdraght, om te leien.
Uw lantsliên zijn belust noch eens den prins te zien,
In dezen droeven schijn.
zeer wel. dat kan geschiên
Door eene trali, uit een venster, of van daecken.
Het voeght den stammen niet, die zuiver offer blaecken,
En branden, Godt ten prijs, zich in afgodendom
Te mengen, daer men danst op hun geloey, en bom,
Voor Dagons zwart altaer, en, onder 't bancketteeren,
Hem geile spelen wijdt. gy moet dien laster keeren.
Gebiet uit onzen naem, wy yvren voor de wet,
Dat niemant zijnen voet op Dagons drempel zett',
Of Godt zich openbaerde, als eertijts, door een wonder,
En klonck 't gevloeckt gebou de kruin in met den donder.
Ick zegh het nu niet al wat mijn geboortegeest
En wachter my te nacht voorspelde van dit feest.
TUCHTKNAEP. REY.
Jodinnen, hebt gy hier zoo vroegh den prins gevonden?
Een' prins om zijnen hals met ketenen gebonden,
Van zijn gezicht berooft, gedoemt ten arrebeit,
In 't molentuchthuis. och, wat's dit een onbescheit,
Een' overwonnen helt te ketenen, te treden,