floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Maer dese blyde proy sal u als vuyr verslinden:
Sijn val is uwe val, sijn doodt werdt uwe doodt.
Ontrouwe siet de bood, de bood van d'helsche Coningh,
Die 'tonder-aerdtsche Rijck doet zidd'ren voor zijn staf,
Die al sijn borghery de wetten nam en gaf,
Dien Vorst roept u door my, en daer valt gheen verschooningh,
Bepleyt u eyghen recht, de Furyen zijn uw reen,
Laes die gh'onheylighe schaer gebruycken mooght voor Tolcken!
Ontschuldich uwe daet, komt helpt ons rijck bevolcken:
En laet mijn doode gheest dus waren niet alleen
So wrakeloos, ick bent, Thimniter die t'onvreden
Half rasende van spijt, en dulle onrust woel:
Tast toe, wat schroomdy noch, siet daer myn handen, voel,
Ghedenckt my dat ick ben die rees en dael beneden.
Wat helscher spokery, ontrusticht onsen Gheest?
Wat ist myn Heer? wat ist?
Tho.
Wie ist die niet en vreest?
Jck zidder en ick beef.
Vraechdy noch watter is, Heer?
Zaeghdy Thimniter niet?
Wat neen, hoe neen, die n'is meer
Voor handen, sijn ghebeent heeft langh al 'tvuyr vernielt.
So wast dan maer bedroch, een lichaem onghesielt,
Kan sonder siel of gheest verreppen noch verroeren,
En wacht dat Charon sal de siel we'er overvoeren.
So waendy droom is dick met yd'le vrees vermenght.
'tZy 'tis wat 'tis, oft niet, 't heeft my myn hand ghezenght,
Zijn doodt-kleedt scheen voor ons in lichte vlam te blaken.
De woorden die hy sprack die riepen meest om wrake,
Soo over syne doodt, door Simson schult gheleen,
Als overwreede straf die w' aen sijn Dochter de'en.
Dit voor-seghs spoock, of geest can niet dan goet bedieden,
De Geest, of stem die sprack, ach! wanneer sal't gheschieden,
Dat wy ons zullen sien ghewroken op een Jood.
Jck weet een Dagons Paep, mijn Heeren t'is geen nood,
Hy weet van wichlery en dystre reden-spreucken.
Men moet uyt vrees, en wraek 'tghewisse wat verkreucken.
Weet hy van Tovery, of sulcken geests ghespoock,
Dat weet hy niet van God.
Heer dat gheloof ick oock.
Hy weet 't geen dat hy weet, men vind geen const'naer kloecker.
Gaen wy dan nae hem toe.
Wie mist wert vaeck een soecker.
II. Handelinghe. 5. Wtkomst.
Simson, Delila, Hilla, Barneus, de Vorsten, Boer.
HOe langh suldy, o Vrou! myn droeve ziele zyn
Een moyelijck ghequel? Hoe langh suldy dus weenen?
Hoe langh suldy myn hert geen vreucht of rust verleenen?
En peerlen 'tsuyv're vel met traenens Christalijn?
Sal 't lieve morghen-root uws kaecxkens kleur robijnigh,
Dien roode roose-mont, met ambrozijn bedout,
Met een deluvi-stroom van reghen, heet, en zout,
Vermeughen myne ziel te stricken, droef en guynigh?
De lichte Venus star Voor-boot-ster vanden dagh,
Wanneer s'haer gulde pruyck verthoont de blyde werelt,
Sietse myns 's harten-Vrou, onciert, onthult, ontperelt,
S'ontreckt ons Horisont heur vriendelijcke lagh:
Sietse des avonts weer, mijn schoone inde venster,
Al treurende versuft ziel-droevigh, en ontpayt,
'k Sie mercklijck datse t'eer heur oorlof neemt, en schayt,
En schielijck bercht s'haer hooft, en tintelende glenster,
Hoe veel te meer sal ick in 't hertzeer voor en na,
(O zonne van myn dagh! 't gheen ick sie aen mijn vrouwe,)
Connen melydeloos, en treureloos aenschouwen
V tranen, en u druck, mijn eyghen Delila,
Waerom houdy my vreemt? waerom wildy u veynsen?
Heb ick myn Enghel noyt oprechtelijck bezint?
Heb ick in weder-min u hart'lijck niet bemint?
Hoe 'k sie ghy twijffelt noch, ick merckt aen u ghepeynsen.
Ia met goet, recht, en re'en,
Ey gaet, laet my alleen
Myn treurigh leven spillen.
Ick smelt in tranens vloed,
'tGhesicht is 'tgheen my voed,
En dat 's wel naer u wille.
Dat ghy myn liefd begeckt
Dat 's my ghenoech ontdeckt,
'kBehoef gheen voorder loghen,
Ick siet dat ghy my haet,
Hoe schoon dat gh'u ghelaet,
Hebdy my niet bedroghen?
Niet eens, maer derdemael,
Helaes als ick't verhael,
So dunckt my 'thert te breken,
Dat een bespraeckte mont,
Wt 'sherten valsche gront
Beveynsdelijck kan spreken.
Hoe-wel ghy met my spot,
'kSweer by ons heyl, en God
Dagon, maeckt ghy my kondich
U sterckt, niet om we'erstaen,
'kEn sal u niet verraen,
So waer als ick ben sondich.
Nu 'ksie dat u mishaecht
Mijn lusten, siet so vraecht
My niet meer, want 'ken minne
Gheen vyandt, maer een vrint,
Die niet heelt, maer ontbindt
'tVerborghen zijn vriendinne.
Ach lief! hoe queldy my,
Om weten daer u vry
Niet is doch aen gheleghen.
Ick kent, 'tis maer ghevraeght
Uyt keur-lust die my graeght.
Gheen strijdt is sonder zeghe.
Ach mocht dit my gheschien,
Dat ick noch soude sien
De zeghe voor myn rouwe.
Wat waert dan?
Maer ick sou
Weten dat ghy getrouw
Minde u Sorex Vrouwe.
En by ghebreck van dies.
Ick nimmer we'er verkies.
V noch gheen mans besonder,
Hebreen, of schalcke Ioon,
Dat sweer ick by de Goon.
Dats wonder boven wonder!
Jst wonder? neen, ten is gheen wonder dat myn lief,
Die 'koyt voor ooghen lust in't minnend' hert verhief?
Mijn ziel so quelt en druckt, 'khoor daghelijcks haer klaghen,
Heur moeylijckheydt die dringht my hard van daegh tot daghe.
Sal ick? wil ick? hoe nu, Simson zydy verruckt?
Wat? zydy dul of sot? Mijn lief, helaes, hoe druckt
V biggheltraen versoeck deez' arm Hebre sijn herte,
'kEn kan, ick wil, wel hoe? de oorsaeck van mijn smarte,
De oorsaeck van myn ramp verklaer ick nimmermeer,
Vrouw weest ghetroost, ick gae.
Mijn bedgenoot, en Heer,
Ontworstelt desen arm, verlaet dees droeve Vrouwe
Niet eer, voor dat gh'haer eynd en Treur-spel sult aenschouwen,
Want siet, so veer ick mis d'onpayelijcke lust
Of zielens graghe keur, so leeft u Vrouw gherust,
Maer so deez' frenesy mijn hers'nen blijft beroeren,
Mooghdy d'ontzielde kas doen haest ter aerden voeren,
Hoe wagghelt myne kracht! hoe trillen dese le'en!
Hoe sweet mijn gh'heylicht hooft! hoe parst al dit gheween!
Ha sterckte ghy beswijckt! myn wil is als ghedwonghen,
Hoewel re'en en verstandt te swyghen hadd' bedonghen,
So werdt mijn ziele mat, ia mat als tot der doodt.
So rust myn waerde lief, rust, rust in mynen schoot.
Daer is myn Delila. ('ksal door u eedt niet schromen,)
Siet scheyr-mes, scherp, of scheyr noyt op mijn hooft ghecomen:
'k En proefden noyt gheen wijn, noch sterck ghemaeckte dranck,
'k At noyt onreyne spijs, want al mijn leven lanck
Ben ick een Nazareen, gheheylicht en verkoren,
En een verloofder Gods van 'sMoeders lijfgheboren.
Wanneer, helaes, wanneer my yemandt nu beschoer,
En spilde 'tkronckel-hayr op hout of steene vloer,
So weeck myn groote kracht, mijn sterckte moest verflenschen,
En ick wierd swack ghelijck al and're aerdtsche menschen.
Hoe kan de kracht, myn lief, sich berghen in u haer?
Dat 's wonder, ist soo?
Ja 'tgheen ick u segh is waer,
't Geen waer is moetmen 't niet ontwijselijck gelooven,
So wil ick niet door lust om weten u berooven
Van dees u groote kracht 'kghelooft al eer ick't sie.
Verschooningh.
Myn Heer daer is een Jood, die sprack u garen.
Wie isset so u dunckt?
'tJs een u broeders Sone.
Hy com eens weer.
Myn Heer, mijn lief.
Mijn overschoone
Simson slapende in haer schoot.
Nu rust onsal'ghen man,
V Delila en kan
V veynsen niet meer belghen,
My dunckt de zonne lacht
Nu 'kweet al zyne kracht
Kan ick myn vreucht niet swelghen.
'tLeydt my vast inde le'en,
'kWeet sijn verborghenthe'en,
'kWeet al 'tgheheym zijns harten.
Nu Vorsten zijt ghewis
Dat hy verraden is,
Die u roem plagh te tarten.
Den dwingher die u dwongh
Is door een Vrouwen tongh
Arghlistelijck bedroghen,
d'Onbindelijcken helt
Is van een Vrouw ghevelt,
Door schijn-min, waen, en loghen.
Hilla flucx wend u gangh,
En toeft, noch draelt niet langh,
De Vorsten self te spreken:
Doet hun grondich verhael,
Sy komen vierdemael
Om eens hun leet te wreken.
'kHeb al sijn kracht verrast,
Sy binden hem maer vast,
Sy koelen al hun lusten,
Sy brenghen my het ghelt,
In ganghbaer munt ghetelt,
'kSal wachtende my rusten.
Laes waerde Heer! my deert 'trampsalich ongheval,
'tGheen u te onverwacht als heden treffen sal.
Fy Vrouw! het is u schandt, om 'tghelt uw min te breken,
Maer wat kreunt my het stuck, als ick 'tbedenck ick reken
V ontrouw voor een winst, so wel voor u als my.
Geen ontrou, of daer is noch winst of voordeel by.
't Js noch een Vlaems geluck breeckt Delila haer trouwe,
Sy sal deur 't gelt heur staet te prachtelijcker houwe.
Thoy, Ahusath, Rehob, Sobab, Phicol, Hilla.
Hilla gaet ghy voor heen, wy volghen metter ijl.
Men soecke, krijgh, en weegh zijn silver onderwijl.
Mijn Heeren dat 's van nood, 'tghelt is voorwis ghewonnen:
'tStuck dient wel vaeck volbrocht, 'tis kloeckelijck begonnen.
Jck gae met u verlof, en wacht u komst.
So doet:
'tGheval wanneer s'haer toont men haestich grypen moet.
Gheen tijdt versuymt, om so een wraeck-uur te versloffen!
Ach Goon was hy ghestrickt, so was 'twit al ghetroffen.
'kAcht dat ons Dagon d'uur en tijdt om wreken gunt:
Maer elck tel eerst sijn ghelt in silver-keur ghemunt.
Nu slaept bedroghen man, droomt g'neuchelijcke droomen,
Mijn g'liefde wederhelft de quel-lust van mijn jeucht,
Dijn onverwachte ramp, sal als een blixem komen,
Wanneer ghy't om myn eedt in 't minst niet dencken meucht.
Vertrouwdy grooten Vorst een Gazareensche Vrouwe,
V's herten g'heymenis: u crachts verborghen cas?
Siet' 't sal, helaes, te laet beklagheloos u rouwen,
Wanneer ghy vloeckt de geen die eens de liefste was,
V lustes lieve schoot voor 'tsacht ghepluymde kussen,
Waer in 't gheheylicht hooft te sorg'loos leyt en rust.
Sal deze myne daet zyn wraeck-lust konnen blussen,
Wiens mont noyt lusteloos my looft, en heeft ghekust?
Laes, sal ick wel? kan ick 't gheminde beeld verraden?
Wat meed'lyds-herts-tocht parst natuer uyt myne borst?
Natuur gaet voor de reen, 't verraet en kan niet schaden,
Aen dien, wiens ouden haet naer 't bloet myns vrienden dorst.
Neen, neen, al langh ghenoech ben ick met schand bedroghen,
Tot drymael toe ghehoont, en listelijck bespot:
Siet hier de rechte wraeck door u beveynsde loghen.
Me-Vrouw, de Vorsten komen.
Lof Philistijnsche Godt,
Die eenmael onse smaet wil aen ons vyandt wreken.
Hilla, gaet heen in haest, en wilt Barneus spreken,
Seght dat hy daed'lijck kom, en doe 't gheen ick begheer.
Wat 's dat Me-vrou?
Dat 's dit, dat hy m'een hooft bescheer.
't Gheen ick hem wijsen sal, gaet ras, en maeckt u voeten.
Dat 's wonder wel gepast, hy komt my recht ontmoeten.
Verschoninge.
Barneus, Hilla, Delila.
Barne.
't Wont-heelders ampt wel loff'lijck is,
En noodigh 't Chirurgynen,
Maer waer m'ons laeckt, wel groff'lyck,, wis,
Komt 't onverstant verschynen.
d'AEsculapisten wonder,, doen,
Door 't kunst-bedryf huns handen,
't Scheeren kan hun besonder,, voen,
't Blyckt in ons vrye Landen.
Daermen 't wel aen de wercken,, leert.
De wercken konnen blycken,
Als d'een 't Schaep, d'ander 't vercken,, scheert,
Moet d'een of d'aer verrycken.
Men scheert om 't gout nu Landen,, kracht,
Soo vreemd kanmen Barbieren,
Wie breeckt Religijs banden,, acht,
Kan 't doen noch wonder cieren.
Men loont die geen die loghen,, schryft,
Men vleyt de grootste mannen.
Die waerheyt nae vermoghen,, dryft,
Wordt schandelijck ghebannen.
Dees eeuw brenght wond're helden,, voort,
De wyste connen mommen,
Terwyl men rust door schelden,, stoort,
Soo scheertmen vast ront-omme.
Guld-scheertjen; o u krachten,, al,
Archlistich zyn bevonden,
Wel die hem voor u wachten,, zal,
Die blyve vry van sonden.
De sonde datmen 't Vaderlandt
Om 't goudt soeckt te verraden,
Geen handel men noyt quader vant,
Noch hel-werck doet meer schaden.
Wie Godes-dienst te scheeren,, soeckt,
Die staet naer zyn verderven,
Wie Isr'els groote heyren,, vloeckt,
Die schendt zyn eyghen erven.
De Prins betoom zijn willen,, al,
En leer zyn lust besnoeyen,
Dat hy 't ghemeent niet villen,, sal,
Maer scheeren sonder bloeyen.
Hy maecktet my te langh, Barneé gaet met my.
Me-Vrou die sprack u garen.
Wie? my?
Ja, ghy
Moet datelijck een Man zijn Croese kop bescheeren.
So strack.
Ja terstont, 't is ernstigh haer begheeren.
So gaen wy dan.
Mijn vrient, scheert dese Man zijn hooft.
Me-vrouw 'k waer dubbel zot van mijn verstant berooft.
Ontwaeckten hy 'k was doot, wie gaf my 't leven weder?
Barneé sonder vrees, begint, knielt by my neder.
En maeckt niet veel ghesnips, u scheertjen snijt het wel?
Joffrou te wonderscharp, ie laet my toe, ick sel
(Soo ben ick sonder sorch) hem gau de keel af knippen,
Soo ziedy na u lust, zyn doots besturven lippen.
Neen, dat en wil ick niet. Vaert voorts: Nu d'ander zy.
Went hem wat sachjens om, soo kom ick ginder by.
Noch wat dit heen: nu soo. Soo, soo, dat 's wel. De locken
zijn af, 't werck is ghedaen.
So is mijn wil voltrocken.
Wel moetet hem bekomen.
'k Hoop dat nimmermeer.
Gheen Roos-water?
'k Danck u Me-vrouw.
'k Danck Me-Heer.
Waer blijft nu 't Goden zaet die na de wrake dorsten,
De trotse Philistijns, d'onsichelijcke Vorsten:
De brommers op haer macht, de snorckers op 't gheweyr,
De drillers met haer spies, de rinners met haer speyr.
Wiens scherp gheslepen swaert door d'onverschrickte moede,
En keerde uyt den strijt, ten druypte nat van bloede.
Wiens scherp gescherpte pijl, te wonder net ghemickt
En faelde, of hy bleef in 's vyants vet ghestickt.
Dees krijghers die door schrick doen d'Edomiten stromp'len,
Die moeten door een Vrou heur vyand overromp'len.
Sy moeten door een wijf verraden die hun dwongh;
En vechten met hun geld, en smeken met hun tongh.
Me-vrouw se komen daer.
Dat niemant van ons allen,
Door schreumelose vrees zijn hart en laet ontvallen.
Delila, Simson, Al de Vorsten, Boer
Nu Vorsten, siet u proey, ghedwonghen is de Jood,
Ghelevert, en verraen, maer dat gh' hem niet en dood:
Jck bid noch voor zijn lijf.
Ha Delila! zijn leven:
Waer hy in onse handt, dat waer hem graegh ghegheven.
Geen dood en kon de wraeck volcomelijck voldoen.
Slaept hy noch?
Ha wrev'le! g'en kunt nimmer vergo'en,
De schandelijcke smaet.
Die gh'aen ons hebt bewesen.
Jck weck hem, grijpt vry toe, g'hebt gheensins yet te vreesen.
Sijn kracht is hem berooft. dus tast hem stout'lijck an.
'k Weet dat zijn sterckt en is maer als een ander man.
Simson, Simson, ontwaeckt, men loert om u te binden.
Ach Heer ick ben verraen: ick sal myn wrekers vinden.
'k Sal uytgaen als ick plagh.
En loopt niet Mannen, fy!
Dat ghy so bloode zyt.
Help! Gods geest wyckt van my.
Ha Joode ghy zijt ons, nu siedy u ghevanghen.
Me-Vrouw eer datse gaen eysch eerst u geld t'ontfanghen.
Nu gasten bint hem wel.
Lof Dagon van u gunst.
Ontkomt hy ons ick segh hy kan meer als een kunst.
Hy sal hem in't langh hayr nu immers niet verworghen.
Vervloeckte hoer! t'fy smaet!
Leert uwe kracht verborgen.
Bedwinghd u tongh, vertrout een Gazareensche meer.
Ho hy is inde knip, 'k hiet hou wellekom mijn Heer.
Dat is een heerschop, recht om te woonen by de Boeren.
Nu ras, neemt hem voort wegh, wilt hem na Gaza voeren,
Wy sullen op het stuck ons voorder wel beraen:
Gaet meed mijn Heeren, 'k sal terwijl na binnen gaen,
En tellen Delila ses t'half duyst silverlinghen.
Voort voort, we selle jou wel een aer lietje doen singhen.
III. Handelinghe. I. Uytkomste.
De Vorsten, Thoy.
DE wanden van dees zael die hupp'len van ghenucht,
De mueren al verheught die ryzen inde lucht,
De blau ghesteende vloer: en d'aerde krijght bewegen.
De murmurende beecken juyghen om de zeghen.
Den blyden Hemel reyd, 't ghesternte is verblyt,
Om dat w'ons eenmael sien ghewroken van ons spijt.
Een spijt 't geen onghewoon was voor 't gheslacht te draghen,
De Hemels zyn van bloet en Goddelijck van maghen.
Dorsten ons ouders niet: ha wonder als ick 't hoor!
Self drieschen een Iupijn in 't alderhoochste Choor?
Den Crijchs-Godt Mars die sach door een te licht gheschemel,
Ons Reusen strijt: hy stont en zidderden in d'Hemel.
Wy hoopten bergh op bergh, wy vochten soo verwoet
Dat al de Goon van anghst schier sweeten sweet en bloet.
Alleen voor dese uyr dorst ons een Jode terghen,
Voor wiens onsichtb're kracht wy mosten 't aensicht berghen,
D'Hebree die langh ghenoech ons krachten heeft ontkracht,
Js eyndelijck verrast, die nu zijn vonnis wacht.
Nu Vorsten, wat voor doot of straffe sal hy dulden.
Een yder geeft zijn raet, de langh verleden schulden.
De langh bewesen haet uyt doemelijcke nijdt
Hoe wert die nu voldaen?
Geen swaert te scherp en snijt.
Geen vlam en is te heet om 't leven hem te rooven.
Geen doot is wreet ghenoech: mijn Heeren wilt ghelooven,
Alwaer al d'aertsche pijn gesmolten all's in een,
Zo oordeel ick voor hem, soo isse noch te kleen.
Hoe? sal dan geenen straf ons wraeck-hert konnen stillen?
Ja, wanneer w'hem zien al levende 't vel af villen.
Neen, dat en is niet wel, noch wettelijck gheraen.
Geeft reden.
Hy heeft ons het meeste leet ghedaen
Met zyn ghezicht: zijn ooghen die te vierich vlamden,
Die branden in zyn hooft, wanneer hy vaeck vergramden,
En sloegh 't onsichlijck volck, hoe heldisch, groot, en grof,
En joegh haer zielen uyt, en wierp haer rif in 't stof.
Dus wort na recht, en re'en , de ooghen hem ghebroken.
Waer inde mensch misdoet daer wert hy in ghewroken.
Die re'en schijnt niet heel vreemt.
Zijn handen de'en meer quaet,
En g'lijck een wijs-gier wel te redenen bestaet.
Ong'luckich is de mensch ond'r alle aerdtsche dieren,
Om dat hy handen heeft, d'handen als bloet-gieren,
Die moorden, doen veel quaets: sy roven, breken trou,
Zijn schadelijck en strengh, dies ick rechtvaerdichst' hou,
'tGeen heyloos hier den mensch ont-deucht door wercken schendich,
Maeckt een verdiende straf: Den booswicht weer ellendich:
D'handen die ons misde'en te wrevelich, en straf,
Wilt door Scherp-rechters bijl na recht doen cappen af,
En handeloos en kan hy ons in 't minst niet deeren.
Vorsten, wat dunckt u?
De wil die is by de Heeren:
Willense dat ick wil, en doense 't geen ick rae.
Sy blinden hem.
Gheblint? nu schoon geblint, 'k sta
V re'en niet toe (waerom?) zyn ooghen wy niet vruchten.
Geen ooghen waren 't, maer zyn handen de'en ons suchten.
En handeloos, en is hy ons niet dienstelijck of nut.
Mijn Heeren hoort myn eens, 't ontrijpe raden stut.
De rechtelijcke re'en blindt zynde kan hy malen,
Blint zynde kan hy best zyn ongheluck verhalen.
Blint zynde is hy niet een arm ghevanghen man?
Wie vreest een blinde doch?
Ha wrev'le hoe en kan
De lam-bloetighe straf, van wraeck-lust meerder boghe,
Dan datse d'App'len breeckt van u vervloeckte ooghe.
Scherp-rechter uyt, en weer in.
Scherp rechter, kom, tre voort, gaet heen na rechts besluyt,
En steeckt d'onsalige Jood zijn beyde ooghen uyt.
Ja wel met dobbel reden.
Mijn heucht te wel de smaet die hy ons helden dede.
't Staet my noch voor, helaes, hoe hy mijn Neven sloegh.
En my ghedenckt hoe dat hy al de Vorsten joegh,
Wanneer hy duyzent man door 't kaecks-been send ter hellen.
Nu siet hy ons niet meer die ons ziel placht te quellen.
Gheketent is de geen die al de stricken brack.
Eerst was hy trots, en sterck, nu arm, blint en swack.
Ha wispeltuur'ge Vrou! hoe speeldy met de grooten,
Ghy eert, ghy vleyt, ghy smeeckt, ghy kundt ter neder stooten,
Die g'op het Herojckst, en d'alderhoochst verheft.
Den blixsem alder-eerst den kruyn der Berghen treft.
Vertooninghe waer men Simson, ghebonden zynde, de ooghen
						uytsteeckt.
Rey der Ioodtsche.
Schreyt nu Isralitsche Maeghden,
Want u Hertogh is vermant,
Wiens stercke hant
Syn's vyants schoud'ren, lend'nen plaeghden,
Dien Helt, dien Vorst, wonderaer,
En kan hier naer
De Ioodsche Rey heur schand verwinnen,
Die de rechte rechter druckt,
Ia wech-gheruckt,
Is nu't verçiersel der Iodinnen,
Heur glory, roem, pracht, en eer,
Leyt nu ter neer.
Wanneer men hem ghevanghen leyde,
Den blauwen Hemel als bedroeft,
Heeft niet vertoeft,
Een reghen-vochte trane schreyde,
't Droef melydende Christal,
Om 't ongheval.
De Son die borgh zyn gulde luyster,
En hy blies zyn fackel uyt,
Ia 't droef gheluyt
Weckten d'Echo in het duyster,
Als d'Hebree met droeve klacht,
Verloor zyn macht.
De Gazareensche die hem zagen,
Loofden tot ons' schandt en spot,
Hun steenen Godt,
Yder een hoordemen vraghen,
Is dat niet dien stercken man,
Die 't al verwan?
Laes, bedroefde vrome vechter!
Israels boogh, schildt, en scharm,
Dyn kloecken arm,
O noyt overwonnen Rechter!
Ghy leght nu ter neer ghevelt,
Door dwang ghewelt.
Geen Helden, swaert, noch hun boghe,
Heeft u stouten moet ghemat,
Geen van Gath,
Vermocht op u, maer siet de loghe
Van een snoo door-trocken Hoer,
Die valslijck swoer.
Die heeft uwe ziel gevanghen,
En u g'heylicht hayr berooft,
En u verdooft.
Maer zy sal heur loon ontfanghen,
Wie weet hoe 't verand'ren sal,
't Onwis gheval.
III. Handelinghe. 2. Uytkomste.
Simson, Amri, Boer. Rey der Philistynsche.
ISser wel eenigh man soo veer den scepter sweyt,
Ong'luckigher als ick? die meer zijn ramp beschreyt?
Die 't heyloos ongeval dryckt meer met duyzent wonden?
Ha Simson! 't is u schult, u schult is 't en u sonden!
V sonden hebben u bereydt dees swaere straf!
V sonden brachten u al siende in u graf.
V sonden groeven uyt het lieve licht uws ooghen.
V sonden hebben u te schandelijck bedroghen.
Bedroghen door een Hoer, die valschlijck u verriet!
Fy Delila! dat ick mijn ooghen-lust u hiet,
Dat ick verluste zot, u schoonheyt hoogh gingh roemen!
Die uyt moet yder Jood vervloecken en verdoemen,
Die uyr dat ick u sach was myn onsal'ge ramp!
Die uyr dat ick u sprack wiert 't ong'luck, dat de lamp
Mijns levens ongheval, zijn held're lichten miste,
Als ick in geyle min mijn daghen met u quiste!
Hoe was ick soo verruckt? soo reuckeloos en blint,
Dat myn verdwaesde ziel mijn ong'luck had bemint!
Ha ong'luck al te swaer! Ha wrede tyrannije!
Waerom mocht 't Godloos rodt moordadigh niet afsnyen
My liever niet den hals, of branden dese leen!
Of werpen 't sondigh rif voor wilde dieren heen.
Tyrannen zijn 't die noyt volde'en een wrede wrake.
Als sy met eenen priem 't ghesicht myns ooghen braken,
En bonden dese le'en met ket'nen van metael.
Jck sterf van smaet, en spijt, wanneer als ick 't verhael,
Hoe dat ick tot hun spot moet malen in een molen,
En krijgh een bete broots noch bedel wijs ghestolen.
Mijn drooghe dorst, helaes, een troebel water-vloet,
Ter nauwer noot ghescheyt, mijn lust versaden doet.
Aenschouwers die hier zijt, en siet mijn treurich leven,
Ach wilt m'een bolle broots om Godes wille gheven!
Daer by leent my een Herp, d'wyl ick in 't duyster queel,
Op dat ick lusteloos voor 't lest myn treur-liet speel.
Dan schort my noch een spons, om van dees blinde ooghen,
Mijn tranen lauw, en sout, mistroost'lick af te drooghen.
En geef dij't niet uyt liefd' dees arm ghevanghen Man,
Dees blind-verachten Jood, so bid ick, gheeft het dan
Om 't wonder dat mijn kracht, een Jonghe Leeuw verstickte,
En dat door dese hant duyst na hun adem snickte.
Een die Stadts-deuren droegh, en met een korsel-hooft,
Slechts om een Bruylofts-gift, eens driemael thien man rooft,
Hun Vier-cleen, en daer by 't lief aenghename leven,
'k Heb dick de Vorsten self doen sidderen en beven,
'k En smeeckte noyt om hulp, 'k en bad noyt om ghenaed,
Nieu stricken die verbrack ick als een vlassen draet.
Helaes en kan dit noch
Boer, Rey der Philistynsche.
Wat's hier alweer te clagen?
Of denckje dat het al moy weer is, neen, alle daghen
En ist ghien kermis, voort, voort, weerom an de ploegh,
Doen je myn kooren aen brandt staeckt, denck hoe ick loegh,
Even alliens als een Paert dat byten wil.
O Simson, 't sel me wel soo langh spijten. stil
Niet veel gherammel met die kettingh, hier komen Juffrouwen.
Rey der Philistynsche
Mijn vrient, is dit Simson?
Jae 't in trouwen,
Dat is de veughel, besiet hem nou vry wel,
'k Wed dat hy mijn hanghden nou niet ontloopen sel.
Lof Dagon van u wonder,
Die ons sloegh en bracht t'onder,
Die ons heeft wegh gheruckt,
Die hebdy nu verdruckt.
Die ons Helden verschrickten,
Die noyt voor 't swaert en wrickten,
Die om een daet te gram.
Stack licht in vuyr, en vlam.
Om soo ons haet te terghen,
D'Olijf, en Wyngaert berghen,
Die man sie'ck noch bespot,
Door gunst van onsen Godt.
Ha ooghen! die mijn lust noch sien aen dese Jode,
Die wrevel-moedigh dwongh den Philistijnschen arm,
Nu is mijn ziel verheught, nu hy leeft in 't gekarm,
Nu zal zyn dapp're hand ons crijchsluy niet meer dooden.
Lof zy de God der Philisteenen,
Lof zy al de Goon met eenen,
Van Asklon, Ekron, Gath,
Lof sy de Goon die nimmer math,
Asdots, Gazas borg'ren lieten,
Sterven door veel duyst verdrieten.
Ja Juffers, dat legh ick hem ghenoch op zijn bort.
Mijn God, wat doet m'u eer, en heyl'ge naem te kort!
V hout, en steenen Goon zyn maer onnutte blocken,
Ghy kleetse voor de kouw met schoon vergulde rocken.
S'en bien noch hulp, noch troost, sy connen soo veel sien
Als ick doe.
Jck sel jou by-gat verbie'n
Onse Goon te verachten, daer isser soo veel die de beelden eeren,
En die de Gootjes behanghen met Poppe-goet en kleeren:
Soume die al bestraffen? 't Kakebien wierd een loof.
Mijn vrient wie is dat?
Simson, wat sinje doof?