floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
De vrouwen naderen, om heul aen ons te zoecken.
Ick vind geraeden hun t'ontwijcken in der yl,
Om niet Fonteius wrock en scherpe legerbijl
Te wetten: want hy is alreede aen 't wederkeeren
Van over Rijn, gezint van daegh te triomfeeren
Met blyschap, om de zege op Katmeers erf behaelt.
Wy zullen zien hoe hy met Duitsche standers praelt,
En zwilt van moedigheit en trotsheit, om 't verdelgen
Des vyants. repte ick my, hy zou 't zich vreeslijck belgen.
Wat raet? hoe slaenwe best 't gehuil der vrouwen af?
Het voeght u beter dan het my voeght. antwoort straf
En streng. verzendtze om troost by krijghsraet en kornellen.
Zy komen om dees wijck in rep en roer te stellen.
Wie paeit een moeder, van haer' man en zoon berooft?
Bedaertze niet, zoo klinck haer fors de deur voor 't hooft,
Dan brengtge my noch oock u zelven niet om 't leven.
De tijt gebiet op 't hooghst' geene achterdocht te geven.
Daer komenze. ick vertreck, en ga naer binnen toe.
Getrouwe Julius, dat Herkles u behoe,
Waer schuilt uw broeder nu, de vryburgh aller vroomen?
Is hy verdruckten oit in noot te hulp gekomen,
Zoo wort het tijt dat hy zich weder openbaer'.
Oprechte Batavier, een weerelooze schaer
Van vrouwen ziet bedruckt haer lieve zoons en mannen
Oppressen met gewelt. een aenwas van tyrannen
Verdruckt de vryheit, en ontziet noch eer noch eedt
Te schenden. waren wy met dit beding besteet
Ten huwelijcke, om zoons te baeren en te voeden
Tot dienstbre slaven voor tyrannen, en verwoeden;
Veel nutter laegen wy den eersten nacht geworght,
Gesmoort in 's bruigoms arm. vergeefs vergeefs gezorght,
En negen maenden lang de vrucht aen 't hart gedraegen,
Gebaert met hartewee, gezooght met jammerklaegen,
Dan haer in 't endt te zien, geketent en bedruckt,
Met kracht vervoeren, en den Rijnstroom opgeruckt
Naer 's keizers hof niet, maer veroverde gewesten,
Ten roove en wellust van Harpyen en rijxpesten,
En buiten alle hoop van immermeer een vreught
Aen haer te zien, in 't schoonste en bloeienst van de jeught:
En hierby rust het niet, hoe sterck wy tegenstreefden:
Men prest de neven, en met een oock afgeleefden,
Den grootvaêr, hallef doot, en in den ouden dagh,
Die geenen arbeit noch geene onrust draegen magh,
En eenen stock behoeft ter noot om op te leunen,
Te zwacke zuilen voor het hof, om op te steunen.
Heer Julius, och roep uw' broeder, of misschien
Hy in den hoogen noot hier tegens moght voorzien.
Bedroefde joffers, rust: gy klaeght uw leedt den dooven.
Geen maghtelooze kan u hulp en heil beloven.
Gaet klaeght den krijghsraet en kornellen wat u deert.
Geen klaegen gelt by hen: wy zitten overheert.
Zoo is het meer dan tijt uw pack te leeren draegen.
Wy droeven quamen hier uit noot om raet te vraegen.
Hier is noch raet noch hulp in dees verlegenheit.
Geen Batavier heeft oit verdruckten hulp ontzeit.
Wy staen ten dienst van 't rijck, gereet in alle nooden.
Zoo redt ons.
Als het wort van hooger hant geboden.
Gy kunt ten hove dit verdadigen met recht.
Hier heerscht Fonteius, die alle ongelijck beslecht.
Fonteius over Rijn voert krijgh in Duytsche landen.
Hy heeft dien krijgh beslecht, en is alreê voorhanden:
En ondertusschen voert men onze zoons van kant:
Door stedehouders last. hier gelt geen tegenstant.
Een al te krancke troost voor weerelooze vrouwen.
Geduldigh lijden zal u allerminst berouwen.
Dit lijden overweeght het moederlijck gedult.
Natuur is krachtigh. 'k geef het moeders hart geen schult.
Beweeg den krijghsraet, of men hulp en troost kon scheppen.
'k Zou by den krijghsraet van uw zaeck niet durven reppen.
Zoo klaegen wy vergeefs onze oogen dit verdriet.
Vergeefs by ons gekermt. dit kermen vordert niet.
Geen moeder kan den zoon, geen vrou den man verlaeten.
De zoon en vader zijn nu Cezars onderzaeten:
Gedwongen, niet van zelf, noch met hunn' vryen wil.
Gy spreeckt uit ongedult, en zweeght veel nutter stil.
Het hart most bersten, zou 't zijn hartewee niet uiten.
Bedwingt uw' moedt een poos. geen reden kan dit stuiten.
Rampzaligh draegen wy een onverdraeghzaem juck.
Verwacht een beter tijt en uitkomste in den druck.
Onze afkomst sterft terwijl in bittre slavernye.
Gehoorzaemt, en genoeght aen Cezars heerschappye.
De dienaers overtreên hun' meesters Cezars last.
Laet dit bestraffen wien het straffen wettigh past.
Wien past het meer dan u, uit konings stam gesproten?
Nu dienstbaer onder Rome, en van gezagh verstooten.
Ontaertge van uw' stam, helt Bato, rijck van lof?
Die scheide, uit lust tot vrede, uit grootvaêr Katmeers hof.
Uit lust tot vryheit trock hy over Rijn in 't eilant:
En streckte in zijnen tijt der Batavieren heilant.
Maer luttel docht hy dat zijne afkomst slaven zou.
Een stercker stelt de wet, dies matight uwen rou.
Heer Julius, wat raet? hoor Fronto herwaert komen,
Met ons gepreste zoons, en mannen. wijck der vroomen,
Beschutze voor gewelt. de scheepsklaroen, ô wee,
Verdaeghtze naer den stroom. men stuwtze als loeiend vee,
Geketent hals aen hals. och keer die dwinglandyen.
Geen Batavieren staet dien overlast te lyen.
Bedroefde vrouwen, gy bezwaert met uwe klaght
En byster straetgeschal al 't Bataviers geslacht.
Vertreckt: zoeckt elders heul. vertreckt terstont: staet buiten.
Het is geraeden u de deur voor 't hooft te sluiten.
FRONTO. REY.
Voort, voort: het toghtschip uit out Rijnlant is alree
Van 't huis te Britten, dat de schiltwacht houdt aen zee,
Den Rijnstroom opgevoert, vol dienstbre jongelingen,
Geslooten hals aen hals met halsbanden en ringen.
Het schip wacht aen de wal, by d'oude waterpoort,
Om d'opgepresten in te nemen, haest u: voort.
Hier gelt geen wederstant. voort, voort, of 't wil u rouwen.
Maer wat wil dit misbaer van ongebonde vrouwen
Te kennen geven? wat bediet dit ongeluit?
Dit schijnt een oproer. heeft haer iemant opgeruit?
Durf iemant Cezars last met buldren tegenspreecken,
En kraeiende den kam by lichten dage opsteecken?
Dat schijn geen vrouwenwerck, maer eer een mans bedrijf.
De man staet achter, en vermomt zich met zijn wijf.
Hy speelt de muitrol, in een vrouwepersonaedje,
Op mercktvelt, en op straet, gebruickt voor een stellaedje.
Ick ken dit huichelen, dees mommery, te wel,
En wil zoo roeien en zoo speelen onder 't spel,
Dat d'uitgangk zonder bloet de rol niet zal besluiten,
Ten spiegel van den aert, die listigh onder 't muiten
Augustus Nero en zijn hoogheit komt te na.
Och presheer van de jeught, verstoor u niet. och sta
Een luttel, tot dat wy, magh 't zijn, ons hart uitklaegen.
Wy vrouwen, moeders, lang gemat van kinderdraegen,
Gebroken onder 't pack, de teêrste kunne stuur
Geschoven op den hals, by lot van vrou natuur,
Genaecken u met schroomte, om door ootmoedigh smeecken
Het onweêr, dat ons dreight, te stillen, en te breecken.
De grootste stadt, die woeste en wilde volcken temt,
Is van genade noch zoo byster niet vervremt,
Dat zy genade ontzeght de smeeckende onderzaeten,
Die aengevochten zich op haer gena verlaeten,
En minst het vrouvolck, niet gestelt om overlast
Te lijden, daer het zwackste op 't felst wort aengetast.
De liefde tot ons vrucht verwon de zwaericheden
Van draght, en baerens noot, te bitter doorgestreden,
En 't lastigh opvoên, op een hachelijcke hoop
Van eenmael endelijck, na'et ongewis verloop
Der jaeren, hen te zien tot mannen opgetogen,
Ten troost der oudren; maer wy vinden ons bedrogen,
En los van deze hoop versteecken op het lest;
Naerdienze, als slaven, wechgevoert, en voortgeprest
Uit moeders oogen, gaen, ten dienst van vreemde heeren,
In ballingschap (hoe kan 't een moeders hart verteeren?)
Omzwerven, slaven, en oppassen, onverpoost
In hunnen arbeit. och is dit der oudren troost?
En moeten wy nu zien ons mannen en getrouwen,
In hunnen ouderdom, uitheemsche landen bouwen,
Versteecken van hun ga, voor eeuwigh en altoos
Eene onbestorve weeu, bedruckt en troosteloos?
Heer Fronto, ay gedenck, hoe in haer jonge dagen
Uw lieve moeder u met smarte heeft gedraegen,
Gebaert met weedom, en zorgvuldigh opgevoedt.
Geen boschbeerin heeft u geworpen en gebroet,
Gezooght met haere speene, in Noortsche wildernissen.
Gedenck hoe 't smarten zou, quaem zy haer vrucht te missen:
En, om uw moeders wil, verschoon toch uit gena
Den zoon en vader, een verzwackte wederga,
Van dezen optoght. denck hoe Herkules door stryen
Heel Duitschlant vaeghde van de plaegh der dwinglandyen.
De vryheit was van outs der Duitschen eigen erf,
En allerwaertste schat. zoo plaegh geen lantbederf
Den bodem van het rijck. zoo moeten alle uw wenschen
U wel gelucken, en de goden en de menschen
U minnen, wijder dan de zon haer paerden ment.
Rampzaligen, die noch uw eigen heil niet kent,
Kan iemant grooter eer gebeuren dan met orden
In Cezars rijxdienst treên, en begenadight worden
Met dezen titel van een lijfschut in het hof
Te heeten? dwaeltge noch dus overdwaelsch en grof,
Dat gy een dierbaer lot, daer veelen naer verlangen,
Ondanckbaer opneemt, en het hooft bedroeft laet hangen?
Wien d'eer gebeurt te staen voor 's keizers aengezicht,
Kan, zoo het hof hem vint getrou in zijnen plicht,
Van d'allerlaeghste tot de hooghste trappen steigeren.
Fortuin begunstightze, die graetigh geensins weigeren
Den schoot t'ontvouwen, daer zy milt haer gaven stroit.
Wie t'huis blijft suffen, sterft vergeeten en beroit:
Dies toomt u in, en geeft den moedt niet licht verloren.
Gy weet niet welck een staet uwe afkomst is beschoren.
Wat hier aen vast is, het zy voorspoet of verdriet,
Woudtge ons verschoonen, wy misgunnen 't niemant niet.
Laet andren ampt en staet te Rome vry bekleeden,
En, steigerende in eere, uitlachen wat beneden
Misdeelt zit van 't geluck. de rust wort best bewaert
In vryheit, ongemoeit, by zijnen eigen haert,
Van amptenaeren zich gerust te laeten stieren.
Zoo spreecken vrouwen: maer rechtschape Batavieren
Aenbaden Julius, uit ouden Troischen stam
Gesproten, toen hy aen den Rijnstroom trecken quam,
Die zijne legerbrugh vrywilligh leerde draegen.
Zoo mogen wy dien dagh met traenen wel beklaegen,
Naerdien zijn nazaet, tot wiens dwangk wy heden staen,
Onze afkomst vangt en spant, en, zonder iemant aen
Te zien, te water sleept naer vreemde wingewesten.
Wy bidden, kan 't geschiên, ontschuldigh d'opgepresten.
Maer wie verstout u, met dit vreeslijck straetgeschrey,
Te stooren d'amptenaers, gewettight om 't geley
Te geven aen uw jeught, en opgeschreve mannen?
Wat hoofden leeren u weêrspannigh t'zaemenspannen?
Dit tegenspartelen komt uit uw' koker niet.
Het rieckt naer oproer, en gewelt, dat hooger ziet.
Ontbeit, men zal dit stuck noch dieper onderzoecken.
Door wijven wil men nu staetkundigen verkloecken.
Och 't is natuurdrift, diep in 't moeders hart geprent.
Houdt op van kermen: zwijght. dit huilen neemt geen endt:
En wacht u Cezars last en woort te wederstreven.
De weerelt is verplicht den keizer tol te geven,
Het goet en oock het bloet. dit lijdt geen wederspraeck.
Wy zijn uitvoerders van zijn' wil: verweert uw zaeck
Te Rome, dunckt u dat wy 't recht verongelijcken.
Treckt heen naer Tigellyn: of laet het vonnis strijcken
Ten hoof van Nero zelf, den vorst, wien alle liên
Gehoorzaemen, en, als een' godt, naer d'oogen zien,
Met eenen naer den mont. zijne uitspraeck is de reden,
De wet, die 't al regeert. eene andre wet te smeden,
Waer Cezar met gewelt gestooten uit den troon.
Een amptenaer kan streng of zachter 's rijx geboôn
Hanthaven, en met een de gunst van 't hof behouden.
Verschoon ten minste een deel van jongen en van ouden.
Gedoogh dat zy de gunst of ongunst van het lot
Verwachten. maetigh dus het keizerlijck gebodt.
Hier valt geen loten, noch vertreck, noch langer beiden.
Ten minste gun ons dat wy, voor dit bitter scheiden,
Noch oorlof neemen met een weeklaght, en den rou
Verzaên, dat Cezar zelf geen moeder weigren zou.
Zoo haest u: want de tijt gehengt niet lang te toeven.
Dit jammeren kan slechts toghtvaerdigen bedroeven.
Och mans, och zoons, in slaverny
Te voeren, och, wien zullen wy
Van beide lest of eerst betreuren?
Genade magh u niet gebeuren
Op onze voorbede. alle troost
Heeft uit. men zal u west en oost
Van een zien scheuren. arme slaven,
Gy zult in diepe mijnen graven
En spitten, of de jongkheit zal,
Een' snooden heere ten geval,
Zich laeten schuppen en braveeren.
Och is dit jammer niet te keeren?
En moet de huisvrou haeren man,
Die, out en stram, niet waecken kan,
Verlaeten, of, uit schrick voor boeien,
Door dwangk zijn middelen besnoeien?
De have en 't erf, met zweet vergaêrt,
De vrucht des arbeits, lang gespaert
Zoo zuinigh tegens d'oude dagen,
Wort nu, als losgelt, aengeslaegen
Van eenen gierigen griffoen,
Om zijne dertelheit te voên.
Zoo vilt, zoo knevelt men de vryen.
O rampen, o bedroefde tyen!
Heer Fronto, 't is uit ongedult
Dat wy dus klaegen. wijt dees schult
Geen' onderdruckten en gevangen.
Trouwanten keert u aen geen kermen. gaet uw gangen.
De tijt eischt spoet. voort, voort met al dien wulpschen sleep.
Voort voort met out en jongk. gebruickt de taeie zweep
En bulpees vry. men moet hun huit met slagen touwen.
Ontziet geen lasteren noch straetgeschrey van vrouwen.
Ruckt voort, ruckt haestigh voort naer d'oude Rijnpoort toe.
Wy zijn dit jammeren, dit byster jancken moe.
O Herkules, in offerwouden
Zoo lang gedient om uwe deught,
Waerin zich Duitschlant vondt gehouden,
Beschut den ouderdom en jeught
Der Batavieren, onze mannen,
En lieve zoonen, in bedwangk
Van menschevlegels en tyrannen.
Zie neder. hoor den ketenklanck
Der vrygeboornen, nu te scheepen
Te water op, en voortgestuwt,
Als vee, met bulpees stock en zweepen,
Gevloeckt zoo vreeslijck, dat elck gruwt,
En 't haer uit schrick rijst overende.
Ontferm u over onze elende.
Kon iemant lucht uit klaegen scheppen,
Die stil zat, en de handen wrong,
Of most een helt de handen reppen,
En rustigh waegen sprong op sprong?
Verloste Herkules de luiden
En handen oit op zijn gemack?
Of bezighde hy leeuwenhuiden,
En knods, en boogh, en schoot, en stack,
En kneusde wreede lantgedroghten,
En reuzen, root van menschenbloet,
Tot datze lagen afgevochten,
En plat getrapt met zijnen voet?
Het is verloren luid gekreten:
Het kermen breeckt noch boey noch keten.
Noch kunnen klaghten 't hart verlichten,
Dat van benaeutheit is beklemt;
Terwijlwe deerlijck moeten zwichten,
Van woeste uitheemschen overstemt.
Zy stoffen stout op oude wetten:
Maer by ons Duitschen gelden meer
De goede zeden, vry van smetten,
En d'erfgewoonte, wijt en veer,
Gelijck een zaet van tucht, geworpen,
Waer 's volx verlosser heenetoogh,
In ope vlecken buurte en dorpen,
Die hem verhieven hemelhoogh,
Als waerdigh op 's volx tong te leven.
Dus helpt dien godt zijn eere geven.
Helt Herkles wort by d'oude Katten,
In 't groote Hartebosch, geviert.
Toen Katmeers zoon quam herwaert spatten,
Als balling 's lants, en 't volck bestiert
In 't eilant, eerde hy godtvruchtigh
Het hof, van Herkules gebout
Omtrent den Waelkant, hoogh en luchtigh,
Waer van die streeck haer' naem behoudt.
Die Godt was waert in top te zetten.
Van eere met een woutaltaer,
Gezangen, offerboschbancketten,
En popelkrans, schalmeie en snaer.
Verscheen hy nu uit offerbossen,
Zijn maght kon onze zoons verlossen.
III. Zang
Stelt Rome in nedrige onderdaenen
Te spaeren, trotze op 't hart te treên,
Zijne eer, en laet men ons in traenen
Wechsmilten? brengt dit overeen.
Het is de roe noch niet ontwassen.
Baethouwer, Kennemaer, en Vries,
Opborrelende uit hun moerassen,
Met springstock, hoyvorck, kloet, en spies,
De keurebenden, die hen knellen,
Min zouden schroomen dan Armijn
Dien Varus schroomde neêr te vellen,
Te treên en stroopen langs den Rijn.
Al stoffenze op hunne arentstanders,
Een hooft ontbreeckt ons, en niet anders.
III. Tegenzang
De Batavieren, lang ten hove,
Als 's keizers lijfwacht, trou van aert
Voorheen geschat, en in 't gelove,
By Nero, met hun wacht bewaert,
Te vreezen staen, zoo zy zich wenden
En Duitschen snoeren aen hun lijn.
Vyf burgermeesters keurebenden,
Waer van de standers tuigen zijn,
Gevoelen Duitschlandts krijghsvermogen,
En onder 't strijtbaer Duitsch geslacht
Staen Bataviers in top getogen,
Wier ruiters door de Wael, met kracht
Gewapent, kunnen overzwemmen.
Dat volck zou 't Kapitool wel temmen.
Wat baet dit wrocken binnen 's monts?
Wat baeten deze mompelingen?
Wy wreecken ons met luttel gronts,
En ydele bekommeringen.
Men hoede dat het niemant hoor',
Die van ter zijde dit beluistert.
Men schuwe een loos verraeders oor.
Wie vroet is zijne hoop verduistert,
Die niet dan onheil baeren kan.
Men reppe van geen eedtgespan,
Dat eens dit groot gewelt magh stuiten.
Laet ons, ter Rijnpoorte uit, naer buiten
Noch afscheit neemen, root beschreit,
Van 's lants gevangens, t'scheep geleit,
En kussenze eens voor 't allerleste.
Geen troost is meer voor ons ten beste.
KRYGHSRAET. FONTEIUS.
De stedehouder komt zeeghaftigh herwaert aen
Uit Kattenlant. de toght is naer zijn' wensch vergaen.
Het past den krijghsraet eerst den helt te wellekomen,
Die alle vyanden manhaftigh in kon toomen.
Men steeck' de krijghsklaroen, en ga hem in 't gemoet.
Hy stapt ter Rijnpoorte in, gevolght van zijnen stoet.
Wie d'eer van 't Roomsche rijck behartight laet' zich hooren.
De vreught van zulck een zege is niet in 't hart te smooren.
Kornels en hopliên, helpt dees wellekomst bekleên
Met een gemeene stem: het heil is algemeen.
Weest overwellekom. ter goeder tijt bejegenen
Wy uw doorluchtigheit. dat u de goden zegenen,
Beschermer van den staet, door uw beleit gestijft.
Gy zijt de slaghpen, daer 's rijx adelaer op drijft,
Die Asie en Euroop ziet onder zijne voeten.
Waer Cezar hier, hy quaem u met den raet begroeten.
Fonteius
Een oproer dat zijn hooft alree scheen in de lucht
Te steecken, houdt zich laegh, en zwicht voor 't lantgerucht
Van deze zegefaem, met kracht vooruit geronnen.
Verhael toch op wat wijs de vyant wert verwonnen,
Gevangen en verstroit, op zijnen eigen gront.
Het lust ons dit verslagh te hooren uit uw' mont.
De Katten, d'allerbraefste en strijtbaerste in Germanje,
Geloofden dat het rijck zou spatten; in Hispanje
De grijze Galba, met zijn ooreloghsgespan,
Uitbersten; Vindex meer dan hondertduizent man
Opbrengen, en, gelijck een Julius, de wallen
Van Rome uit Gallie gewapent overvallen;
Britanje, uit zijnen slaep geweckt en opgestaen,
De Roomsche heirkracht uit het slavende eilant slaen;
En d'oude Batavier, met d'aengegrensde buuren
Verbittert, Rijn en Maes en Wael en Noortstrant schuuren
Van 's rijx bezettingen, hun leggende op den hals.
De Katten droomden dit, het was dan waer of valsch,
Zy rustten heimlijck toe, om herwaert af te zacken,
En, eer men hen verwachte, al Cezars maght te knacken.
Ick waeckte, door mijn spien verzekert van dit stuck:
En om, voor hen gereet, het dreigende ongeluck
Te stuiten, ruckte voort, eer iemant dit vermoede.
Zy laegen toghtree, doch te luttel op hun hoede,
Elck aen zijn' eigen disch, in 't woeste Hartewoudt.
Men braste, en dronck, en klonck, en stofte, trots en stout,
Den Roomschen adelaer te zitten in de veêren,
Dat hy met Duitschen roof vergeeten zou te keeren.
Dit zwoerenze onderling, en sterckten 't by den dranck
Met vrolijck boschgeschal, en trotsen wapenklanck.
Zoo loock de midnacht stil den slaeperigen droncken
Zijne oogen. het gedierte ontwaeckte van het roncken.
Hun paerden gingen vast te weide, vry en los
Van toom en teugel, aen de slincke zy van 't bosch:
En zy, die anders scherp op oorloghsvoordeel letten,
Vergaten door den dronck nu schiltwacht uit te zetten.
Wy, door den loozen spie van hunne onachtzaemheit
Verkuntschapt, ruckten flux met orden en beleit
Ten bossche in, by de maen, opgaende om ons de paden
Te wijzen door 't geruisch der schemerende bladen.
Ons lust te hooren hoe zy wierden opgeweckt.
De man lagh by zijn vrou en kinders uitgestreckt,
Op eene zode vast in slaep: een ander leunde
Half slaepende aen een eick, daer d'elleboogh op steunde.
D'een lagh begraven in de ruighte, en bieze en riet:
Een ander, op een' boom om hoogh geklommen, liet
De beenen en het hooft, al suizebollend hangen.
Ick mompelde heel zacht: nu rustigh aengevangen.
Een ieder schiete en houwe in 't hondert, dat het kraeckt.
De krijghsgodt noodt ons op dit boschbancket. zoo raeckt
Men blindling vleesch, en been, en beckeneel, en schenckels,
Als in een vleeschhal, daer de slaghter tot aen d'enckels
In roockend runderbloet zich baed, bespat, bebloet.
Het huilen galmt door 't bosch, zoo vreeslijck en verwoet,
Gelijck of loeiend vee, in stallingen gedompelt,
Van wolvenkudden uit het sneeu wert overrompelt.
Wat vlughten kon, ontvlughte, en hielt niet langer stant.
d'Een dieper boschwaert in; een ander naer het lant
Wou in de vlacke wey te paerde ons tegenstreven,
Maer quam te spaede, en vondt de paerden wechgedreven
Door onze knaepen: alle op eenen oogenblick,
Elck van een voetknecht, nu een ruiter in hun schick.
Wy spaerden 't overschot, en voerden het gevangen,
En keeren, rijck van roof, met wapenen behangen,
Te heiligen aen Mars, Jupyn, en Nero zelf.
Gelooft zy vader Mars. men hangze in kerckgewelf,
Of hechtze aen een' pylaer, naer d'oude Roomsche zede.
Maer Fronto keert weêrom. wat tijding brengt hy mede?
FRONTO. FONTEIUS. KRYGHSRAET.
Heer overwinner, dat de Goden u behoên,
Gy keert ter goeder uure, en kunt den optoght spoên,
Verwinnen op zijn tijt, en tijdigh wederkeeren.
Wy mogen uw gezagh en opzicht niet ontbeeren.
Hoe ging 't u? hebtge een' hoop Baethouders t'scheep geleit?
Met moeite t'scheep gebragt. al d'oever zagh beschreit
Van grootmoêr, moeder, nicht, schoondochter, zuster, moeien.
Het scheen geen afscheit van bloetvrienden, maer te groeien
Tot opstant, en een' storm van wederspannigheit.
Zy vielenze om den hals. bescheit noch onbescheit
Moght gelden, onder al dit jammeren en treuren.
Men konze met gewelt niet van elckandre scheuren.
Natuur quam boven, en meteen boosaerdigheit.
Men schroomde bondelrecht, noch Cezars majesteit
En naem te lasteren, te schenden onder 't klaegen:
Doch veel staetkundigen, die uit hunne oogen zagen
Wat dit wou zeggen, en beluisterden wat spraeck
Zy mompelden op straet, getuigen dat de wraeck
Ons dreighde met een hooft, om zich van 't juck t'ontlasten.
Het waer nootwendigh dit wat dieper t'ondertasten,
En uit te boezemen wat brant van staet hier smeult,
Gelijck een vonck met asch bedeckt. geloof hier heult
Een manshooft me, die 't spel aenschout met koele zinnen,
En broet en koestert het verraet, en houdt zich binnen.
Ick heb hun hoofden, twee gebroeders, in het oogh,
En, hen bespiedende, meer pijlen tot mijn' boogh,
Om, met uw kennisse, eens de strenge pees te slaecken.
Zy moeten onder, wil men 't quaet te boven raecken.
Dit stemt niet qualijck met mijne inzicht overeen.
Hadde uwe vroomheit niet de Katten plat getreên,
De storm van oproer zoude op Rijn- en zeekust waeien.
Nu druipenze, en ontzien in 't vlacke velt te kraeien.
Geloofme by mijn woort, zy leggen op hun luim.
Betoom uwe achterdocht, die weit misschien te ruim:
Of geefme een klaerder blijck van zulck een misvertrouwen.
Ick koom den Rijn af, voor mijn' optoght, u ontvouwen
Mijn wedervaeren, in 't geleiden van de vracht.
Ick volghde met een stoet te paerde, niet bedacht
Op eenigh reisgevaer, als plotzeling, van boven
Ten heuvel af, een troep straetschenders quam gestoven
Naer 't water toe, om ons dien keizerlijcken buit
t'Ontzetten met gewelt. de jaeger zagh vooruit
Ter rechter zijde hoe die stofwolck aen quam glippen.
Hy vont uit schrick geraên de lijn te laeten slippen,
t'Ontrennen naer beneên. de stuurman hoort geschal,
En smijt het roet in ly, en zet aen laeger wal
Het schip, met menschevleesch, tot Cezars dienst, geladen.
Wy dondren brieschende op. de stroopers, op verraeden
Gewelt en oproer uit, verneemen ons met schroom,
En wenden, toen die kans hun miste, flux den toom.
Hun paerden vlogen, recht als blixems, al te zamen
Door 't stof ten moortbossche in, waeruit zy herwaert quamen.
Ick vondt geraeden weêr te keeren, om verslagh
Te doen, en zulck een stuck te brengen aen den dagh.
Te Duitschburgh zal het schip mijn wederkomst verbeiden,
Om, met meer volx gesterckt, het hooger te geleiden.
Men kent den vogel aen zijn veders. maeltge hen
Naer 't leven af, misschien of ick die vogels ken.
Het scheenen opgeruide oproerige Barbaren.
't Gezicht alleen van verre een' krijghsman zou vervaeren.
Beschrijf ons hun gestalte, om zekerder te raên.
Zy zetten het te snel van verre op vlughten aen;
Gelijck een helsch gespoock en baerelijcke droezen.
De schelmen deckten hooft en schouder met karpoezen
Van stierenhuiden, ros van verf. de naeckte borst
Geleeck een kolder, dick van leder, en een korst,
Uit eelt en zweet gegroeit. zy staecken ossenhorens
Afgrijslijck in de lucht, gelijck gespitste torens.
De stieretanden, in het villen aen de huit