floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Als 't eêlste, daer de hemel haer me zegent.
Geluckigh die zoo schoon een roos bejegent,
Geluckiger dieze afpluckt met zijn hant.
Zoo 't vrystont zulck een perle, een diamant
Te hechten aen een kroon, 't zou Memfis passen:
Maer neen, z'is voor geen' Heiden opgewassen;
Geen' koning, die, noch vremt van Moses wet,
Onwaerdigh is dees schoone in 't heiloos bedt
t'Omhelzen, schoon zijn kroon in top moght steigeren.
Al eischte haer een koning, 'k zouze weigeren.
Hofmeester, is 't niet recht, bestraf mijn' roem.
Mevrouw, gy noemde uw dochter flus een bloem.
Met reên, is 't vreemt dat ick haer schoonheit prijze?
Een bloem gelijcke?
Ick straf het geener wijze.
Maer zaeghtge noit des morgens bloemen staen,
En vontze voor den avontstont vergaen,
Van brant gezengt, van hagelsteen geslagen,
Of afgemaeit? Wat kan een bloem verdraegen,
Een buye ter genade in ope lucht!
Wat zeghtge? quam u eenigh droef gerucht
Ter ooren?
Neen, ick heb niet quaets vernomen,
Prijs schoonheit, als een gaef, van Godt gekomen;
Maer stelle alleen 't verwelcken by de verf
Der schoonste bloem. Godt laetze vaders erf
Bezitten. 'k wensch dat gy in haer mooght leven,
En haere vrucht.
Dat wil de hemel geven.
Die, onder tien geboôn van Moses wet,
Wie d'ouders eert in zulck een waerde zet,
Dat hy haer heil belooft, en blijde jaeren.
Op zulck een' wensch wil u de hemel spaeren.
Dat zy, van 't lant, de vader, uit den slagh,
U, elck om 't blyste, in d'armen vallen magh,
Is al mijn wensch: het kan niet lang vertrecken.
Ick hoop mijn heer zal zelf de bo verstrecken.
Daer duncktme hoort men 's lants bazuin in 't velt.
Ay, zie eens uit.
Verwellekom den helt.
De slotvooght komt, bestuwt met krijghsstandaerden.
Men hoort alreê het pruischen van de paerden.
SLOTVOOGHT. FILOPAIE. HOFMEESTER.
Slotvooght
Ter goeder tijt vinde ick mevrouw gezont.
Hoe staet het? is mijn heer noch ongewont?
Gelijck hy trock om Efraim t'ontmoeten,
Wiens heirbanier ick offere aen uw voeten
Eerbiedigh door 't gebodt van uwen heer.
Ontfang dit pant van zege. Godt zy d'eer.
Ontfang dien stier, uit louter gout gegoten.
Die stoots was, heeft de horens afgestooten.
Wat zienwe? ô vreught! gelooft, gelooft zy Godt.
Men steeck' dit voort ter tinne uit van het slot,
Op dat het blijck' hoe wy het velt behielen.
Aldus moet Godt de vyanden vernielen,
Die Jeptha en zijn' hoogheit wederstaen.
De vyant vlught aen d'oevers der Jordaen,
Gansch Efraim zwicht voor Manasses degen.
Dat Godt voortaen Manasses afkomst zegen'.
Verhael den strijt: het zekerste bescheit
Weet gy op 't naust. Verhael het wijs beleit.
Mijn yver volghde uw' optoght met gebeden,
En vasten. Godt heeft zelf voor ons gestreden.
Een post vooruit verkuntschapte ons 't geluck
Des strijts in 't gros: maer 't lustme stuck voor stuck
Te hooren hoe 't zich toedroegh onder 't stryen.
't Verhael moet Gode alleen ten prijs gedyen.
Gewelt, en haet, en nijt zijn uitgebroet
In 't Heidensch nest. een' ander heil en spoet
Misgunnen, en den bontgenoot bespringen,
Zijn wettigh recht onwettigh hem t'ontwringen,
Voeght onbesneên, en Filistijnschen aert,
Een' afgodist, die minst Godts wet bewaert:
Doch Efraim, niet vry van zulcke vlecken,
Ontziet zich niet oproerigh op te trecken,
Aen dees zy der Jordaene, en 't vrye veer,
Manasse uit trots te daegen voor de speer;
Toen Ammon en zijne ysre krijghsgeleden
Getrappelt, wy al teffens twintigh steden
Verlichtten van het juck der slaverny,
Van afgoôn, zwart van roock, en smoockery;
Zoo verre 't lant bepaelt wort van vier streecken,
De bergen, en Jordaen, en bey de beecken,
Als Arrenon, en Jabok, die gelijck
Uitloopen in den stroom van 't heiligh rijck.
Wy pooghden 't pleit door middelaers te slechten,
't Geschil met reên, en geen rappier te rechten,
En hielden 't staen vier weecken, eer men vocht.
Elck spant zijn tent van wederzy. elck broght
Zijn reden in wat hem ten oorlogh porde:
Maer Efraim bleef wreveligh, en morde.
Geen dreigement ontbrack' er naer zijn' aert,
Het basterthuis, en lant met vier en zwaert
Te dempen, stam en tack en al verdelgen.
O Jakob, zie eens op hoe uwe telgen
Verbasteren, zoo hebt gy Esau niet
Bejegent, die u dreigende verstiet.
Men hadde hen niet eens, als bontgenooten,
Gekent, en van den wapenroof verstooten
Op Ammons toght; een ongegront beklagh;
Want toen men trock, getroost om Ammon slagh
Te leveren, en aenhielt datze ons steven,
Ontzeiden zy 't. men trock [het golt ons leven,
En eer, en staet,] den vyant in 't gemoet.
Men greep hem aen, en zette voet by voet.
Nu had men 't Gode, en Jepthas vuist te dancken
Dat Ammon zwichte. och, geene artsny kon krancken
Genezen, die des artsens raet versmaên.
Zy wrockten vast, en niemant liet zich raên.
Men rust dan toe om hantgemeen te worden.
Men stelt met kracht de standers in slaghorden.
De morgenzon, die met den heldren dagh
De wapenoogst der wetgebroedren zagh,
En hun gereet een nederlaegh te baeren,
Scheen drymael, dootsch van schrick, te rugh te vaeren.
Uw man, in 't hart der heirkracht, tuight in 't kort'
Voor Abrams Godt, dat hy onschuldigh wort
Tot slaen geperst, daer 't bloet der wetgenooten,
Gelijck een zee, zal werden uitgegoten.
Hy kent zich vry van wraeck, en broederslaght,
Waer door Godts naem ontwijt wort, en veracht;
Verblijft het aen Manasse, zijnen broeder,
En Josefs zoon, van eene zelve moeder
Gebaert als hy; wil trecken eene lijn,
Oock tegens al die Josef vyant zijn:
Dat 's verre van met zwaert en spiets te deeren
Die Kanaän voor 't heidendom verweeren.
Godt, die geen recht om gunst noch afgunst buight,
Hoor wat mijn man in 't openbaer betuight.
Terwijlze zich dus schrap in orden zetten,
Ging Efraïm den moedt der benden wetten,
Daer hy alom, vol moedts, in 't midden reedt.
Nu houdt u aen dien eens gestaefden eedt,
Die u verbint dit bastertbloet te keeren,
Het welck den leeuw van Juda wil regeeren,
De stammen dwingt alleen hem naer den mont
Te zien, ons part noch deel aen krijghseer gont.
Schoon Ammon leght door 't bastertbloet verslonnen:
Valt rustigh aen: wy zien den slagh gewonnen.
De krijghbazuin klinckt op van overal.
Zy stooten toe met schrickelijck geschal.
De bodem dreunt, op 't ysselijck ontmoeten
Van zeissenradt, en hoeve, en paerdevoeten.
Geschrey, gebriesch, de stofwolck, het gerucht,
't Geklickklack van het harnas, aen de lucht
Gestegen, mengt zich naer in duizent nooden,
En jammeren van levenden, en dooden.
Men strijt om strijt. elck staet, gelijck een helt.
Het roode meer schuimt bruizende over 't velt,
En wint'er velt door 't openen der aderen,
Die roockende in een' boezem hier vergaderen.
Men twijfelt ruim een uur wie 't winnen zal.
Men keert zich noch aen dooden, noch getal
Van zielen, die hier sneuvelen: maer echter
Daeght Jeptha Godt, dat hy, de hooghste rechter,
't Krackeel beslechte, en geeft zich daer de strijt
Het bangste valt. hy grijpt den bitsen nijt
In 't hart aen, wort gevolght van al de braven.
Waer hem de haet opdondren ziet, en draven,
Begint de moedt te zincken. hy dringt door.
Wat hem bestuwt volght op zijn bloedigh spoor.
Een hemelsch heir, van toorne en wraeck ontsteecken,
Scheen vlammende aen de wolcken door te breecken
Met wapenklanck, en luidt bazuingeschal,
Dat vee en volck verschrickte, en duin en dal.
De vyant flucks aen 't spatten aller wegen:
De ruiters eerst. het voetvolck stont verslegen,
Wert van de hoef getrappelt, en getreên.
Een springvloet, als hy doorbreeckt, ziet noch steen
Noch paelwerck aen, acht hooft, noch dam, noch dijcken,
Maer gaet met vee, en stal, en menschen strijcken.
Ons bruizent heir vint nu geen tegenstant.
Uw vorst zit af, danckt Godt, die d'overhant
Hem gunt. hy laet het veer des strooms bezetten,
En d'overvlught der vyanden beletten,
Verbiet den haet, te kenbaer aen zijn spraeck,
Te spaeren, uit een goddelijcke wraeck.
Wat zagh men na den slagh al mannen vellen!
Van duizenden zal 't niemant navertellen.
Daer lagh langs 't velt een veertighduizenttal.
Zoo gaet met recht de hooghmoedt voor den val.
Hoe zijn wy voor die zege aen Godt gehouden!
Wat wijdt men hem, die alle zijn vertrouden
Beschut, verdelght wat Jeptha met zijn hof
En naem, en bloet wou trappen in het stof!
De veltheer, door belofte aen Godt verbonden,
Wil offeren, en heeft my afgezonden,
Om u terstont te voeren, daer de maght
Van 't danckbaer heir uw blijde komst verwacht.
Belieft het u, zit op: de hackeneien
En muil staen reê. wy zullen u geleien.
'k Zie Ifis, van 't geberghte in Galaäd,
Alle oogenblick genaecken naer de stadt.
Kan ick mijn' heer nu volgen, en believen?
'k Volgh meesters last, en vreeze hem te grieven,
Door uw vertreck. ontschuldigh my, mevrouw.
Gy gaeft aen een' soldaet uw hant en trouw.
Een krijgsmans hart kan smaet noch schimp gedoogen.
Ick min hem, als den appel van mijne oogen.
My trecken man en kint, beide even sterck
Van wederzijde, als in een worstelperck.
Zal ick 't ontbodt van mijnen heer misachten?
Of met de zon mijn dochter eerst verwachten?
Hier is geen tijt. hofmeester, geefme raet.
Volgh eerst uw' heer, en zijn triomffeest. laet
My hier ten hove uwe erfgenaeme ontfangen.
Zit op, mevrouw: men wacht u met verlangen.
Hofmeester, zie dat gy, tot dat ick keer',
Haer onderhoudt.
Hoe luttel weetze, ô heer,
Wat voor een lot haer heden schijnt beschoren.
Daer rijdtze heene, en noopt den muil met sporen.
Godt geef dat zy den lantsheer', die haer mijt,
En herwaert draeft, niet onder d'oogen rijdt.
Het waer genoegh om dit altaer t'ontdecken,
En 't offer, dat men heden wil voltrecken.
De dochter schijnt, uit eene wolck van stof,
Te spoedigen ten berge af, naer het hof,
Of 't mistme. ick wil ter tinne uit zien van boven.
Een dunne mist, voor 't rijzend licht geschoven,
Belet de zon te schijnen op het slot.
Zy rijdt bedeckt ter kimme uit. goede Godt,
Gy zegentze al, die op uw goetheit hoopen!
Uw hant alleen vermoght den knoop t'ontknoopen;
Toen menschenraet te kleen viel, en te kort.
De maeght genaeckt, tot zingen aengeport.
De zanglust noopt de trippelende voeten.
Men zalze in 't hof verwachten, en gemoeten,
Dan melden hoe Godt Efraim verneêrt,
De vader weer in 't harnas triomfeert.
O Galaäd,
Die 't voorhooft kroont met palmen,
En op zegegalmen
De maeghden voert ten rey,
Voor Levijs stadt;
Ay, help ons triomfeeren,
Die nu wederkeeren
Met bommen, en schalmey:
Volgh de maeghdelijcke harten,
Die de doot in 't aenzicht tarten.
Volgh Jepthaes spruit.
Zy noodt uw burgers uit.
Toen Ammon prat,
Op zijnen zeissenwagen
Trots ten toon gedraegen,
Wou dempen Jepthaes hof,
Zich zelf vermat
Met bolpees, en met slagen
't Heiligh volck te plaegen,
Te trappen in het stof,
Eeuwigh, als verweze slaven,
Naer zijn zweep te leeren draven,
Heeft Godt alleen
Den hooghmoedt afgestreên.
Godt heeft de steên
En sloten omgeworpen,
Heuvels, vlecken, dorpen
Van afgoôn schoon geschuimt,
En zijn Hebreen,
Gedruckt in slavernye,
d'Eerste heerschappye
Genadigh ingeruimt.
Astataroth, en Chamos vloden,
Idumeesche en Sidons goden.
De Heidens vloôn
Met hun beroockte goôn.
Abrahams zaet
Aenbidt nu, vry van smetten,
Naer d'aeloude wetten,
En Moses zuivren stijl,
Den toeverlaet
Der vroomen, volght hun zeden
Na in alle steden.
Al wat een lange wijl
Was verstroit van 't heil der vadren
Ziet men wederom vergadren
Met vreught by een
Ten schimp der onbesneên.
Drymael in 't jaer
Verschijnen twalef stammen
Daer men runders, rammen
Te Silo Gode slaght,
Op 't hoogh altaer,
De priesters wieroock zwaeien,
En de Godtheit paeien,
Geduurigh op hun wacht:
Daer de bontkist omgedraegen,
Antwoort op 's aertspriesters vraegen,
Orakels spreeckt,
Wanneer hy bid en smeeckt.
Nu Ammon vlught,
Het Heidendom ter schande,
Uit den ganschen lande,
Schroomt Ifis Gode niet,
Uit eedle zucht,
Een willige offerhande,
Hier ten onderpande,
Na al 't geleên verdriet,
En den prijs, behaelt in 't strijden,
Lustigh rustigh toe te wijden.
Of Jeptha quam:
Hier is het offerlam.
De roos van Jericho gaet open,
In 't opgaen van de morgenstont.
Zy heeft den koelen dau gezopen.
Het manne viel haer in den mont:
En Ifis hart luickt op, van weelde
En blyschap, nu zy dezen dagh
Het offer, datze zich verbeelde,
Naer vaders eisch, voltrecken magh,
Den vaderlande en 't volck ten zegen,
Ten prijs van Godt, den eigenaer
Van al, die door verborge wegen
Zijn heiligen zoo wonderbaer,
En boven hun begrijp, kan leien.
Treênwe in, op bommen, en schalmeien.
IFIS. HOFMEESTER. REY.
Ick heb dus lang de heuvels op en neder
Met dezen rey bewandelt heene en weder,
Mijn' maeghdestaet, en jeught genoegh beweent.
De berghgalm heeft ons lijckklaght nagesteent.
De zon en maen, by beurte op haeren wagen,
Getuigen hoe ons al te druckigh klaegen
De rotsen zelfs beweeghde, west en oost.
Nu quam, nu quam ick vader t'huis, getroost
[De hemel laet' mijn opzet hem behaegen,]
Dit lichaem Gode en 't outer op te draegen,
Voor vaders zege, op Ammon heir behaelt.
Het heeftme noch aen wil, noch tijt gefaelt.
Hoe treurt het hof dus eenzaem, zonder hoeder?
Het aengezicht van vader en van moeder
Te derven, slaet my neêr in dezen staet.
Gy, stut van 't hof, en vaders eerste raet,
Weet op wat voet wy stil van vader scheidden:
Ontvou nu wat geval hier tusschen beiden
Geschoten is, dat vader niet verschijnt.
Dus wort een hart door uitstel afgepijnt.
Mevrouw was noch nau bergewaert vertrocken,
Of Efraim, gewoon van outs te wrocken,
Borst tegens hem, gelijck een onweêr, uit,
Als waer die stam misdeelt in d'eere en buit,
Op Ammons heir door vaders deught bevochten.
Dit dreef hem weêr, om zulcke lantgedroghten
Te toomen: en, Godt woud's, het is geluckt.
Dat tuight die vaen, de stier, den haet ontruckt.
Uw moeder reedt, op zijn ontbodt, flus derwaert
Naer dees triomf. nu spoet uw vader herwaert.
Ick wacht hem vast, op dat hy heden hier
Uw hooghtijt, in uw moeders afzijn, vier',
Terwijlze 't heir in 't velt ziet triomfeeren.
Wist moeder niet dat ick most wederkeeren
Van 't hoogh geberght, gelijck het was gezeit?
Zy wist het: maer men heeft haer loos misleit
Door vaders last, gelijck het was besteecken.
Zoude ick voor 't lest mijn moeder zien, noch spreecken?
O onbescheit! moght vader dit van 't hart?
Ick ben de schrick des doots voorby. ick tart
De doot, en zie haer rustigh onder d'oogen.
'k Heb lang den hals voor vaders zwaert gebogen:
Maer my dus streng dien redelijcken eisch
Ontzeggen? eer mijn vaderlijck palais
Verlaeten, en noch eenwerf vier paer weecken
My, op geberghte, en rots, in bosch versteecken.
Ick sterf niet, eer ick moeder zie, en spreeck.
Gy reien, volghtme: al weder naer de streeck
Der heuvelen: vangt weder aen te treuren,
En met misbaer 't gewaet van 't lijf te scheuren,
De vlechten uit te trecken: weêr, verstockt
In rouw, gezucht, gesteent, gekermt, genockt,
Den galm geweckt, die lust schept na het baeuwen,
Tot dat gehuil, en jammerklaghten flaeuwen,
Van rots in rots. ick paste op mijn gety:
Nu staet met recht het uitstel weêr aen my.
Mijn speelnoots, dat 's u voor naer d'oude heuvelen.
Of wy op bergh, en rots, of outer sneuvelen,
Dat 's evenveel: 't verschilt slechts in de wijs.
Ick offere mijn leven, Godt ten prijs.
Wat uitstels is niet weigeren te sterven.
Zou ick voor 't jongste oock moeders aenspraeck derven!
't Is nodigh haer te spreecken, en een blijck
Van danckbaerheit: want quaem zy op mijn lijck
Te zwijmen, 't bloet zou my van zelf ontspringen,
Het leste woort gelijck ter keele uitwringen,
Tot een bewijs van kinderlijcke trou,
Haer jongste troost, te kleen in grooten rouw.
Mevrouw, ay blijf: ten minste hoor mij spreecken.
U hooren? neen, men kent uw loze streecken,
Die moeder, voor mijne aenkomst, stiert van kant.
Door vaders last, niet wijt, maer by der hant.
Bedaer een poos: alle oogenblick wort vader
Ten hoof verwacht: dan spreeckt elckandre nader.
Verzoeck dat gy van moeder afscheit neemt.
En slaet hy 't af?
Zijn hart is niet vervreemt
Van liefde, hy bewilgde u vier paer weecken,
En stelde 't uit.
Die tijt is nu verstreecken.
Uw vader bint zich niet zoo stip aen tijt.
Zoo vader acht dat dit geen uitstel lijdt,
Hou slechts aen met droevigh smeken.
Heeft hy u oit van uw verzoeck versteecken?
Verzoeck staet vry, het weigeren aen hem.
Ick hoor zijn spraeck, gelijck een engels stem.
Als vader spreeckt, wat heeft een kint te zeggen?
'k Wil voor hem op mijn aenzicht nederleggen,
En schroom geen doot, maer ongehoorzaemheit.
Betuigh hem hoe ick nederquam, bereit
Ten outer, als een willige offerhande.
Schoon 't zwaert my treff', het vier dit lichaem brande
Tot stof, en asch: 'k getroost my zoo 't Godt voeght,
Als vader, en vrou moeder zijn vernoeght.
'k Gebruick mijn recht, hoef niemant dit te vergen.
Genooten, volghtme al weder naer de bergen.
Heeft moeder zich van mijnen raet gedient;
Houdt vader my voor zijnen outsten vrient,
En eersten raet van al zijn staetvertrouden;
Hiet moeder my u minzaem onderhouden,
Toen zy vertrock, tot datze wederquaem;
En is'er niets een kint meer aengenaem,
Dan zich geheel naer moeders wil te schicken;
Wacht vader, dien wy hier alle oogenblicken
Verwachten, en vertrou wat wy met raet
Vermogen, u ten dienst in dezen staet;
Uw hoogheit hoeft ons nergens in te spaeren.
Dees stramme leên, en grijze zilverhaeren,
Dit voorhooft, van den ouderdom geploeght
Vol rimpelen, verzoecken datge u voeght.
Belieft het u, tre binnen: hoor ons spreecken.
Mevrouw, ay hoor, en luister naer zijn smeecken.
Heirmeester, dat ging wel. ick doock nau in
Het eicken bosch, of mijne gemaelin
Stoof ons voorby. gy zaeght hoe, aen haer zijde,
De Slotvooght 't bosch van Efraïm vermijde.
Al hoorde men tot noch toe geen gewagh
Van 't geen 'er smeult: het moet nu aen den dagh.
Hier staet het hof ten hemel opgetogen.
Wy zagen 't eer met vreught en vrolijcke oogen:
Maer sedert ons de hoop van onzen stam,
Ter hofpoorte uit, met bommen tegen quam;
Toen Ammon ons ten roof viel met zijn vaenen,
Aenschouden wy dees poort noit zonder traenen,
En 't hart vol drucks. wat baet het dat een heer
Gezegent, trots en heerlijck triomfeer',
De vleugels van den vyant koom' te korten,
Als hy gekeert zijn stamhuis in ziet storten.
Een vorst leeft meest tot heil van 't algemeen;
Of deelt hy in 't gemeen, dat is alleen
Voor 't eenige oir, van boven hem gegeven,
Om na zijn doot in 't eenigh oir te leven.
Dees hoop wort my ontweldight: en ick moet
Godt lochenen, of scheiden van mijn bloet,
Onnozel bloet, dat van 't altaer zal leken.
Wat baet die stier, ter hoftinne uitgesteecken,
Tot 's vyants schimp, gesleurt in bloet en stof!
Een feller zwaert treft heden Jepthaes hof,
Daer Efraïm, en Ammon om zal vieren,
Herwinnen al d'ontruckte krijghsbanieren.
Het dwersse lot zet heden ruim betaelt
Die trotse zege, op beide in 't velt behaelt.
Treck in den stier. wat vordert dit braveeren?
't Is uit met my. de kans was lang aen 't keeren,
Toen, in 't gevaer des lants, mijn droeve ziel
Die hooge altaerbelofte uit noot ontviel,
Onkundigh dat, tot boete van elcks lijden,
Dit woort my eerst de hartaêr af zou snijden,
Dan 's dochters hals. och woort, een zwaert, gesmeet
Van Ammons wraeck! ô onherhaelbaere eedt!
Hoe sprong mijn hart, toen Ifis wiert geboren!
Dees overwinste en schat wort nu verloren
Door schipbreuck van een eenigh enckel woort.
Hoe stom en stil is nu de zelve poort,
Waeruit zy my met bommen in quam haelen,
En zegezang, en blijde morgenstraelen
Der oogen: als de dageraet der jeught
My tegenblonck, en oploock met een vreught,
Die snel verdween: gelijck by zomerdagen
De heldre lucht betrocken wort met vlaegen.
My dunckt ick hoor mijn dochter wederom.
Zy heetme noch met bommen wellekom.
IFIS. JEPTHA.
Ter goeder uure omhelze ick vader weder,
En schrey van vreught. een maeghdenhart is teder,
Zoo wel in rouw, als blyschap weêr te staen.
Tot tweemael heeft de wisselbaere maen
Haer horens in een' ronden kringk gebogen,
Na mijn vertreck ten berge uit vaders oogen,
Nu is'er niets dat my vervaeren kan.
Indien ick noch de kroon in 't harte span,
Gelijck voorheen; laet my mijn liefde blussen:
Heer vader, gunme uw' mont noch eens te kussen.
Wat wort mijn hart van droefenis verlicht,
Nu Godt my gunt uw hemelsch aengezicht
t'Aenschouwen! kon oit zon, op tin en daecken
Van 't hof, my meer verquicken, meer vermaecken
Dan uw gezicht, genadigh my gegont!
Gelooft zy Godt, dat vader ongewont,
En gaef verschijnt, van daer ontelbre punten,
Geschut, en speer het op zijn leven muntten.
Wie had dien storm verwacht van Efraïm!
Maer afgunst volght de krijghseer, als de schim
Het lichaem: doch wat hindert dat benijden,
Als 't Gode, die u hanthaefde onder 't strijden,
En zijnen wille alleen op 't hooghst behaeght!
't Is beter zoo benijt, dan droef beklaeght.
Och dochter, och, uwe aengenaeme woorden
Zijn pijlen, die mijn hart noch eens vermoorden.
Nu leve ick eerst, te recht beklaegens waert,
Of sterve, en voel al levende het zwaert,
Het zwaert des doots, door mijnen boezem dringen.
Geen vyant durf van buiten my bespringen:
Hy zitme in 't hart: de strijt gaet aen in my:
Daer kiezen mijn gedachten elck haer zy,
Beginnen 't zwaert om strijt op zy te gorden.
Zy zetten zich gewapent in slaghorden.
Het vaders hart is al te naeu een velt
Voor zulck een' strijt, en gruwelijck gewelt.
Waer heul gezocht? waer vinde ick troost en bystant?
Och, Jeptha heeft zich zelf alleen ten vyant:
Geen Efraïm, noch Ammon rant hem aen
In 't hart. kon een gety oit stercker gaen,
Wanneer de zee op strant en steenrots barrent,
Ter helle daelt, en oprijst aen 't gestarrent!
Mijn eenigh oir, ô dochter, gy ontroert
Uw vaders bloet. waer worde ick heengevoert!
Nu vader, draegh uw hartewee geduldigh.
Ben ick, och arme, aen uwe elende schuldigh,
Aen uw verdriet? vaer voort, en strafme vry.
Ontlast uw ziel: ick neem de schult op my,
En op mijn ziel, dan is de strijt ten ende.
Gy blijft gepaeit; ick vaere uit deze elende.
O dochter, hoor mijn rouwklaght met gedult.
Ick houde u vry. uw vader draeght de schult.
Had hem een lam eerst uit den stal bejegent,
Of witte vaers: toen hy, van Godt gezegent,
En zegenrijck naer 't hof quam uit den slagh;
Men hadze Godt geoffert, als men plagh,
Te Silo, daer de Godtheit, in het midden
Van 't heilighdom, op 's hoogen priesters bidden,
Orakels spreeckt, op cherubijnen rust:
Nu zijtge my bejegent, onbewust
Van mijn belofte, en reuckeloos beloven,
Dat my zoo dier verbint aen Godt daer boven.
Het aengaen van dien zwaeren slagh en toght
Beroofde 't brein van dieper achterdocht.
Noit docht ick Gode een offer op te draegen
Van menschenbloet, veel min een van mijn maegen,
En allerminst mijn dochter, 't eenigh kint,
Mijn levens hoop, mijn kroon. wat straf verblint,
Vervoertme in dit beloven, zonder paelen,
Een woort, te zwaer om door den hals te haelen!
Geluckigh die zijn woort herhaelen moght.
Al d'eer verdwijnt, die 't zwaert met Godt bevocht.
Ick zocht den volcke een wegh tot heil te baenen
Door 's vyants bloet: nu drijft mijn hof in traenen,
En zuiver bloet. dit offer, Godt gewijt,
Zal eeuwen lang noch smoocken na mijn tijt.
Uwe onschult zal by allerhande staeten
Alle eeuwen zich alomme hooren laeten.
Geen kinderhaet verruckt u tot dees daet.
Gy waert tot noch, naest Godt, de toeverlaet
Des vaderlants, en hebt door zoo veel slaegen
Den onderdaen, als onder 't hart, gedraegen,
Godts wet beschut, dat Masfa, Levijs stadt,
Noit vroomer noch oprechter rechter had.
Het stamhuis volght geen Heidensche geboden,
Dient Astaroth, noch Baäl, noch de goden
Van Syrie, en out Sidon, noch voedt smoock
Voor Ammons goôn, en Moabs helsch gespoock.
Elck zit gerust in schaduw van zijne eicken,
En vette olijf, zoo wijt uw zwaert kan reicken;
Dies zal u naem, van stam tot stam, te boeck,
Beschaemen en verduuren 's haeters vloeck.
't Godtvruchtigh kint spreeckt loffelijck en eerlijck
Van d'ouderen: maer midlerwijl is 't deerlijck
d'Onschuldige te zien in stervens noot.
Is sterven dan zoo jammerlijck? de doot
Klopt aen de deur van allerley geslachten.
Zoo stroit het volck de lijck-en-jammerklaghten
Al t' ydel uit op ieders heenevaert.
Is sterven rouw noch jaergetijden waert;
Men moght met recht alle ydle traenen spaeren.
Doch 't scheelt noch veel, of iemant op zijn jaeren,
Bedaeght, en out, en stram, ten grave gaet;
Of een, die jong, in 's levens dageraet,
Het sterflijck kleet ontijdigh af moet leggen.
Zy hebben beide alle even veel te zeggen,
't Zy out, of jongk: de doot schroomt jongk noch out.
Natuurlijck staen wy alle in 's doots gewoudt.
Natuurlijck geeft het lemmet vlam noch dampen,
Als d'olie is verbarrent in de lampen:
Maer 't lijt gewelt, als 't licht wort uitgebluscht.
Een schoone doot wort minnelijck gekust,
Voor haeren mont, en roozeroode kaecken.
Ick voel mijn' geest naer zulck een afscheit blaecken.
Een ander sterve en quijne op 't muffe bedt,