floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Dóch na dit voorval, duurd’ het wel een dag óf tien
Dat ik niet eens na haar, óf na haar huis dorst zien;
Vermits ik duchte, dat haar Adelyke Vrinden
Het kwalyk naamen, zo zy my daar mochten vinden:
Dus schreef zy my een brief, die ik niet had verwacht:
Dat zy my in haar Tuin wou spreeken, in de nacht,
En dat zy zelver aan de Tuinpoort, my zou wachten:
Voorwaar, dit bracht my straks, in wondere gedachten.
Dat loof ik wel, ik wed dat jy jou beelden in,
Dat jy de Jufvrouw... Wat beliefje?...
Neen, myn min
Droeg ik haar zuiver; maar na dat zy my geleiden
In de aangenaame Hof, en dat geen mensch ons beiden
Ter waereld hooren kon, verstond ik uit haar mond,
Dat zy wat twyffel, in myn’ trouwe liefde vond,
Om dat ik sints die tyd, by haar niet was verscheenen:
Maar door myn aanspraak was haar gramschap haast verdweenen,
De liefde voerde ’t zeil van myn geluk in tóp.
Houw óp, houw óp,
Myn Heer, houw óp; je brengt me reeds aan ’t watertanden.
Wel hoe, wat letje? komt de liefde ook in jouw zin?
Voorwaar, men reuzel smelt; maar hoe ging ’t met uw’ min
Al verder, ik verlang.
Hoor dan, met weinig woorden
Zal ik ’t u zeggen; wyl ik haar zo zeer bekoorden,
Beloofden zy my heel stantvastig haare trouw,
En heeft die met eene eed, en schrift bevestigt.
Houw,
Een Juffers eed, is niks, ze is lichter dan de winden.
De waarheid kom ik tot myn rampspoet nu bevinden:
Want maar een wyltyds na haar eeden, viel haar zin,
Op een Fransch Edelman, die haar ontstak tot min;
Dóch doen ik dit vernam, zócht ik voort te beletten
Dat zy haar’ zinnen niet mocht verder op hem zetten,
En door haar eeden was ik niet voor hem beducht:
Maar nu niet lang geleên, neemd zy met hem de vlucht,
En ik heb tyding, dat zy al veel dagen, binnen
Parys geweest zyn, dit doet my deez’ reiz’ beginnen,
Om te beletten, al hoewel ’t myn Vader rouwd,
Dat Izabelle niet met deeze Franschman trouwd.
Doch zo deez’ Fransman haar je weet wel, had benomen,
Woud gy haar dan noch al versteuren in haar trouw?
O ja, en voorts zal ik die trouwelooze Vrouw,
En haare Schaker bei vermoorden.
En kreegenze Krispyn, jouw arme knecht gevangen,
Hoe droevig zou ik dan daar moeten zingen; zest!
Wanneer men my zo wat kwam gispen? flist en flest.
Verneemt eens wie ze zyn en waar ze heenen gaan:
Ik zal terwyl in huis al ’t noodige beschikken.
BLoed, is dat loopen! óch! men voeten zyn aan stikken.
’t Schynd dat gy moê zyt Vrind;
Ja, dat is ’t dat men deerd:
Is dit de Herberg daar de Messageer logeerd?
Men Heer komt ginder ryen,
Met meer gezelschap in de Wagen.
Zeg eens Vrind,
Zyn daar ook Juffers in?
Niet als men Heer zyn kind;
Ze zal de Bruid zyn, van het eerste van ’er leeven,
En van de nacht, word ’s aan de Bruigom licht gegeeven.
Wat Duivel vraagje my?
Hy woond te Braine, óf le Konte, gunts hier by
In Henegouwen, daar het hy veel Landen leggen:
Maar woon jy hier? ik wouw de Hóspes wel doen zeggen,
Dat hy het eeten met de Bedden, vaerdig maakt.
Zo maar men Heer zo lang wil blyven tót ze trouwen:
Maar hólla, bloed! hier komt een Kar met Liefkens aan.
Wildy hier slaapen? ou! of wilde verder gaan
Van Avond?
Ja, uitten vieren,
Goe spys en slaapen, en ook allerleye Bieren;
En ’t Leuvens Bier, dat ou de maag verwarmt en ’t bloed.
Hoor Voerman, wil met een, eens aan de Hospus vragen
Of hy een kamer, in ’t bezonder, voor ons tween,
Kan geeven; zórg voor ’t goed.
En vraag hem ook met een,
Of wy hier daatlyk, wel wat eeten krygen kunnen.
ME Juffers, ’k bid u, wil my dóch die eer vergunnen
Dat ik mag weeten, óf uw reiz’ na Vrankryk strekt?
’t Lykt dat hy met ons gekt;
Wel wat leid deeze Vent, aan onze reiz geleegen?
Wy hebben licht’lyk hier goe kompagnie gekreegen:
Wel Nicht, als gy van vreugd maer ’t minste hoord of ziet,
Zo wed ik dat uw druk uit uw gedachten vlied.
Me Juffers, ai, uw reis? licht dat wy saamen gaan,
Myn Heer en ik.
Wy gaan een tyd te Brussel woonen,
Alleen om de Op’ra daar met kunst te zien vertoonen.
Ik dikwils: maar myn Nicht,
Die vol van droefheid is, heb ik hier toe verpligt,
Om zo het moog’lyk was, haar droefheid te verwinnen,
Door ’t zien van de Op’ra, te dryven uit haar’ zinnen.
Uw’ Vryer is licht.....
Ik heb nooit mooyer Bok, gezien van al myn leeven;
Zyn hoorens waaren glad, hy was niet dik: maar sluik.
Een zwarte vlak liep van zyn borst af tót zyn buik:
Maar óch, zyn dood zal my staag in gedachten blyven.
Hoe, de Op’ra? foey, foey, foei, dat is een slechte zaak.
Ik was ’er gist’ren nóch, maar noemdme dat vermaak,
Met al die bruijery van lóllen en van zingen?
Dan zong ’er een: Kadmus, Hermioen... lompe dingen:
’t Is Doolhófsspul, met al haar’ Beesten, styf en loom,
Van Draaken, Reuzen; foei: dan brógt me’er eens een boom,
Dan naamen ze’em weer weg; ’t zyn kind’re viezevaazen;
Men ooren tuiten nóch van ’t handgeklap, van ’t raazen
Van veele lieden, die nóch taal, nóch zang verstaan,
En meer uit grootsheid als vermaak in de Op’ra gaan:
Het is de mode askaks in Vrankryk en Itaalje,
’t Tooneelspel in ’t Neerduits dat is maar voor ’t Kanaalje.
Zo spreeken veel Messieurs en Juffers in ons land:
Maar hier in Braband, hoop ik, heeft men meer verstand.
Myn Heer is een Poeet, de Duivel! hy maakt vaerzen,
Als een Parentius in hoog gekurkte laerzen.
Wel Nigt, indien ’t zo is, gelyk die Vrind ons zeid,
Is de Op’ra niemendal.
Ai, dat ’s maar malligheid;
Daar ’s niet bekoorlyker, gy zult het zo bevinden.
Zulk aardig dansen, en die melody! ’k beminden
Nooit ding ter wereld zo, als deeze zoete vreugd;
En ’t is geen wonder; want onz’ Santen hunne deugd
Werd door de vaerzen op muzyk zeer hoog gepreezen.
Nigt, tien jaar wouw ik in het Vagevuur wel weezen,
Indien ik d’ Op’ra, al myn leeven lang mogt zien.
Ik kom myn’ dienst aanbiên;
Weez’ welkom Juffers.
Ik ga wat voeyer geeven
Aan myne Piaerden; tapme ien potte Leuvens bier.
De Vlaamse Voerluy, ô! die leeven hier als Heeren,
Al zou ’et kleed van ’t lyf, voort nae de Lomberd gaen.
Met jouw verlóf, ik bidje laat my hooren,
Hoe dat jy hier dóch aan die Rótzak bent geraakt?
’t Schynd dat ’t geluk, van daag veur ons is ingenomen,
Myn huis te zeegenen.
Gy ook me Jufvrouw; maar, hoe! kom je zo te voet?
Wel neen Waerdinne; maar dien lompen plompen bloed,
Dien schelmze Voerman, die door zyn onachtzaam ryen
De wagen om smeet....
Ja door zyn domheid, het was zyne schuld wel recht;
Maar hebt gy hier nóch niet vernomen, myne knecht?
Waerdin, het is licht deezen,
Met roode kleeren.
Roep jy maar, Jan.
ANNETJE in de Deur.
Ik loof gy zoud niet uit het huis een uitkyk geeven,
Al waar het dat wy niet en kwaamen van onz’ leeven.
Lompen bloed,
Gints leidze by de boom, ga heen en haal het goed.
MYn kind, uw Bruigom, zal uw druk, en droefheid stelpen,
Hy zal voorzeeker hier van deezen avond zyn.
Och! zal ik dan helaas, een onbekende trouwen!
Maar hoor ik zeg u....
GOVERT, en LEONORA, aan de eene zyde van het Tooneel, KRISPYN, en
                        LEANDER, aan de andere zyde.
Nooit kwam ik aan te schouwen
Een schoonder aangezigt, als deeze jonge Maagd!
Krispyn, myn hart dat jaagd
Om haar bekoorlykheid, met liefde te verwinnen.
Hoor Leonoor, dit is vergeefs, buig uwe zinnen
Tot ’s Bruigoms min; vermits, ik myn gegeeven woord,
Niet weder roepen zal.
Men zeid hy is zo droog, en zo vol van gebreeken...
In drooge Vryers, vaak de grootste Geesten steeken;
Dies steld u maar gerust, tot gy hem hebt gezien,
Dan wil ik zweeren, dat gy niet voor hem zult vliên.
Hoor Leonoor, wanneer zyn Vader komt te sterven,
Dan moet hy, zo als gy, al ’s Vaders rykdom erven:
Dat woord van rykdom, heeft by my een groote klem!
En om deez’ gaaven, gaf ik hem alleen myn’ stem:
Maar, waar blyft doch dien Guit?
Krispyn, dit Braband kan my ongemeen behaagen,
En dat my het geluk by zo een Bruidje bragt,
’k Zweer dat ik in een maand niet om myn reyz’....
Zo ik het dorst ontdekken,
Gy zyt uit Holland?
Heer, ik reken ’t my voor eer’,
Een Haagenaar te zyn.
Ai, niet te spótten;
Myn Heer, de Haagenaars passeeren voor geen Zótten,
Zy hebben moed.
Dat ’s wel bekend: maar zyt gy wyz’,
En uit den Haag, zo ga voor eerst niet na Parys;
’t Is goed dat jonge Lui wat reizen, wat bezoeken;
Maar nu na Vrankryk? gy zult dat besluit vervloeken.
Uw Natie word daar vast gehouden, en gy zegd
Uw’ reis heeft heel geen haast, verstond ik u slegts recht.
Wel zo gy wild, en zo ’t uw tyd kan lyen,
Blyf hier een dag by ons.
Myn Heer, ’k zou my verblyen,
Indien myn blyven, u, maar eenigzints behaagd.
’K bid verschoon, zo u uw Dienaar vraagd,
Waar dat gy zyt van daan?
Myn Heer, ik heb voor deezen
Te Middelburg gewoond; maar wyl men daar met vreezen
Ter Mis moest gaan, heb ik nu sints een tyd gewoond
Te Antwerpen.
’k Heb anders nooit geweeten:
Haar’ Moeder was myn’ Vrouw, zy moet my Vader heeten.
Dat ’s maar een malle gril,
Die zy betoond, om dat ik haar uittrouwen wil
Met een ryk Jongman, die van avond hier moet weezen,
Met zyn Heer Vader, zo ik daatlyk heb geleezen
In deeze Brief, dat ik hem hier verwachten zal:
Daarom verzoek ik, dat myn Heer, in dit geval
Ons de eer gelieft te doen, en blyven, om onz’ vreugden
Meê by te woonen.
Heer, gy toont dat de edele deugden
Van een recht Neerlands hart, in uwe boezem zyn.
Haar Bruigoms Maagen zyn ook Zeeuwen: maar heel fyn
Katholis. Zyt gy ’t meê?
Neen, neen, dat moest niet zyn, ze trouwen daar hy woond,
Dat is te Braine; hier? dat was hem wis gehoond.
Maar evenwel behoord....
Maar hoor, ik zal u zeggen,
Ik ga ’er zelver meê.
JAN. met een Koffertje, enz.
Loop, breng het binnen, leg het in onz’ kamer neêr,
En sluit de deur wel toe.
Ik zal ’er wel op letten.
Na een weinig voortgaan, ziet hy om, en roept:
Lenoor... Heer gaat gy meê?
Krispyn, wat gaat my aan! hoe brand myn hart van min,
Door ’t zien van deeze Bruid! sints zy my is verscheenen,
Is al de minnenyd van Izabel verdweenen,
Terwyl dat deez’ myn’ ziel met nieuwe vlam omringd.
Ik loof waarachtig, dat ze ook aan dat euvel hinkt:
Want wyl de Vader met u sprak, Heer, zyn haare oogen
Niet eenmaal van u af geweest.
Neen, en door dien de Vaâr haar dwingt tót deeze trouw,
Wenscht zy licht zelver wel te weezen uwe Vrouw.
Dat dat de Hemel gaf! maar zy is reeds verbonden,
De Bruigom komt straks hier.
Men Heer, door list en vonden
Moet gy haar, eer gy komt, verklaaren uwe min.
Hoor, daar schiet my iets in ’t zin:
Ik twyffel niet óf gy zult flusjes saamen smullen,
Neem die gelegenheid om haar de kap te vullen
Door eene Brief.
Ik zeg u evenwel, men Heer, ’t kan zo geschiên:
Hier zyn twé Juffers, zo die meê aan Taaffel eeten,
Zel jy wel middel, om jouw naad te naayen, weeten:
De eene is verzót op zang, schryf met ’er haast een brief,
Als óf ’t een Liedje was, het Bruidje heeft jou lief,
En zal het schrift door een der Juffers licht bekomen.
Loop na de Stal, en geef de Paerden dubbel voêr,
Zie óf ’er niets aan Tuig, óf Yzers schort.
O Broêr,
’k Zie waar dit heen wil!
Om myne aanslag te bedekken,
Zeg dat ik mórgen moet, voor dag, voor dauw vertrekken,
De Paerden zyn nóch niet ontzaald, men laatze zo,
Terwyl gy eeten gaat, tót aan de buik in ’t stro:
Houw Schildwacht, tót ik u de leus zal komen geeven.
Laat alles op my staan. Vivat, die weet te leeven!
LEnoor, ’t wort donker, en uw Bruigom komt nóch niet:
’t Is vremd, ’k weet niet wat dit beduid, en echter ziet
Zyn Vaders brief vermeld, dat hy hier vroeg zou weezen.
Hoe staat gy zo bedrukt? óf zyt gy licht in vreezen
Dat hy niet komen zal!
ANNETJE, GOVERT, ADELGONDE,
SOFIA, LEONORA.
ME Juffers slyt de tyd,
Een weinig mit mekaar: het eeten is haest vaerdig.
Men Heer, ei, houw’ ons waerdig
Dat wy met uwe Vrouw wat speelen.
Neen, dat ’s mis,
Ze speeld niet; ook zo weet, dat zy myn’ Vrouw niet is,
Maar wel myn’ Dóchter.
Ey! ja, nu ’k haar kom bekyken,
Zie ’k dat haar weezen na het uwe komt te lyken.
Niet? ja wel!
Wel aan ik zal u leeren,
De zoetste Passen die gy ooit ter Waereld zaagd,
Op Jieg of Minnuwet, indien het u behaagd.
Kom leer al; want de kunst is licht’lyk meêgenomen,
En op de Bruilóft zal ’t u wel te passe komen.
Geluk dan, ’k wens dat nooit u deeze staat beroud,
Waar in gy u begeeft.
Kom, ik zal terwyl wat kyken,
En zien na ’t danssen.
Zie, wanneer dat gy zo staat,
Maak dan het kompliment; maar pas wel op de maat.
Tussen daar de Tuttelen staan, zingt ze een gedeelte
van de wyz
Allon, troispas, bouré.... deux pas de menuetten....
Gy moet met de koepeê uw Voeten dichter zetten....
An ho, trois kontre tans.... an bas, deux kontre tans...
Fórt bien, fort bien, tres bon, gy danst recht op zen frans.
Wel ja dat gaat al heen; maar ken dat danssen leeren,
Ook niet geschieden, zonder al dat Fransch lardeeren?
Wanneer een Meester ons het danssen leerd, zo praat
Hy altyd fransch; dus leerd men allerbest manieren.
Daar zyn veel Ouders, die met reên hun’ kinders stieren
Na Vrankryk, om aldaar te leeren eer en pligt.
Ja, om in schelmery, te worden afgericht
Men kan ’t bemerken aan veel Fransjes die hier woonen,
Die ons, de vroomen niet te na, hun’ aard betoonen,
En ik bemerk in hen, dat gy der niet aan liegt:
’t Is wonder, dat ’er vaak niet een in ’t water vliegt,
Wanneer ’t hart waaid, zo dun en luchtig zyn die Franssen:
Maar staaken wy die praat, en leer haar nóch wat danssen.
Wel aan, pas op de maat... zo haastig niet, maar zoet....
Dat ’s uit; ik ben vermoeid.
Mejufvrouw die moet weeten,
Die zingt en onderwyst daar komt het meest op aan.
Hoe! zal een Op’rateur haar snyden van de steen?
Och! laat geen van dat Vólk, haar komen aan de leden:
Neem slechts een Barrebier.
Myn Heer, gy hebt myn’ reden
Niet wel verstaan; het schort myn Nicht op die plaats niet
Daar gy wel meend: maar ’t is een groot verdriet,
Dat in haar’ zinnen woeld, dat wou ik doen verdwynen
Door ’t zien van de Opera.
Ha, ha! die smart of pynen
Dan in zyn boezem heeft, die raaktze daar meê kwyt?
Och! de nood
Die my aan ’t harte gaat, maakt myn verlies te groot!
Wat zeg je? een Bok?
Hoe! schrei jy om een Bok?
Ja wel recht uit gezeid, Mejufvrouw, ’k ben bevreest
Dat de Opera haar niet zal van deez’ ziekt’ geneezen,
Of ’t moest een Opera van Bok en Geiten weezen.
Gewislyk de Opera kreeg dan wel veel te doen:
Zo ze een Zottin geneest, zo is ze waard te pryzen.
LEANDER, en ANNETJE, ieder van een byzondere zyde uitkomende
Ja, o ja men Heer, al haast;
Men Man die rept hem, om het eeten klaar te maaken.
IK ben verblyd Heer, dat ge uw’ vriendschap zo ver rekt,
En u verpynd, ons, met uw by zyn, te vereeren,
De eer is aan my, myn Heer, wil my verekskuzeeren
Neem ik die vryheid, ’t is een teeken van uw deugd,
Dat gy myn by zyn lyd.
Wy hebben nu geen vreugd;
Maar waard ge daatlyk hier geweest, men heeft gezongen,
Gedanst, veel licht had gy meê in de bocht gesprongen.
Het is my leed myn Heer, ik min de zoete zang,
En ’t zwierig danssen: want het is nóch niet heel lang
Geleên, dat ik met lust heb de Opera zien speelen
Ik hebze nooit gezien, maar na deez’ Jufvrouw zeid,
Zo heeft ze een groote kracht, en een’ bekoorlykheid,
Die alle droefheid der gedachten kan verdooven,
Ja zótterny geneest, voor die ’t slechts kan gelooven.
Ho! dat ’s als, te Amsterdam.
Myn Heer, wil my verschoonen,
Ik heb met groot vermaak daar Kadmus, zien vertoonen,
Achilles, Herkules, Psiché, en Phaêton,
Proserpina, Persée, Athys, Bellerophon,
l’Isle Enchantée, Izis, ik kan ze al t’zaam niet noemen.
’k Heb hier een Aerdje. Ik loof dat gy ’t zult moeten roemen;
De Voois, geloof ik, vind men in ’t Muzykboek van...
ADELGONDE, tegen Leander.
Wil u niet in ’t minst bezwaaren,
In ’t verdriet dat gy beklaagd,
Zo uw Vader u wil paaren
Met een die uw heel mishaagd;
Stel uw hart, uw ziel, uw zinnen
Om my eeuwig te beminnen:
’k Weet een middel waar door gy
Word gered uit dwinglandy,
Kan myn liefde u slechts behaagen,
’k Zal om u myn leeven waagen..
Hoe heeft het u gevallen,
Mejufvrouw?
’t Is om te mallen,
Dat zy dat zeid.
’t Word Apokryf verklaard
Om dat hy die zyn Dóchter paard,
’t Niet goed vind.
O, men Heer! dat ziet men meer gebeuren.
Hólla! ik wil niet dat zy ’t zel
Aanvaerden
Lichtelyk zal dit, haar meer behaagen;
Met uw verlof, dat ik het aan haar op mag draagen.
Gy kunt die Wyzen niet, ’t is even als een Koe
Wouw leezen in een boek. Nou, kunt gy het begrypen?
Een weinig; maar ’k zal flus, myn’ zinnen daar op slypen;
’k Geloof dat ik de wyz’ zal vinden, zonder pyn.
Hoe, myn Heer! hier moet geen Voois op zyn,
Daar staan geen Nooten by.
Mejufvrouw, dat ’s vergeeten,
Die ’t schreef had grooten haast.
Geef my, licht zal ik weeten
Wat wyz ’er op behoord... Kost gy, ô schoone Bruid!...
Al weêr wat zóts! maar ’k zal ’t eens leezen overluid.
Kost gy, ô schoone Bruid, myn trouwe liefde leezen,
Uit myn gezicht, niets zou my meer behaaglyk weezen!
Voornaam’lyk schoone Maagd, indien uw teder hart,
Met myn gevoelden, eene, en zelve minnesmart.
Ach! wou de Hemel my dat groot geluk verleenen,
Dat ik myn trouwe ziel met de uwe mocht vereenen,
Of dat my slechts een straal bescheen van uwe vlam,
Wat is ’er dat ik niet om u te boven kwam!
Weg, weg, ’t is voddery, ’k mag ’t hoofd daar niet meê breeken,
Laat ons wat anders, óf van eetens zaaken spreeken.
JAN, GOVERT, LEONORA, SOFIA,
ADELGONDE, LEANDER.
Men Heer, de Bruigom met zyn Vader, is daar al.
JAN binnen.
Dat ’s goed, dat ’s goed. Kom voort myn Dóchter, kom nu zal
Jouw lieve Bruigom, jou voor de eerste maal omarmen.
GOVERT, Heer ANZELMUS, ANZELMUS de jonge, LEANDER, SOFIA,
                        LEONORA,
ADELGONDE, JAN.
Heb dank; myn Zoon, ga voort, en groet,
De Vader eerst, beleeft.
Myn Heer, ik kom u nader
En noem u Vader; want gy zyt myn’ halve Vader,
Door wien myn halve Ziel gemaakt is.
tegen SOFIA
En gy myn halve Ziel, ik wil u offereeren
Een half hart próp vol liefde.
Hoe Heer Anzelmus, deeze is myne Dóchter niet,
Dit is ze.
Ja, maar ziet
Haar vriend’lyk aan, voor af.
Ik kom u maar genaaken,
Met een gedeelte van myn Lichchaam, halve vrouw:
Maar als gy ’t heel zult zyn, geef ik meê ook heel aan jou.
Wat dunkje? hy heeft geest, kan hy jou niet behaagen?
Anzelmus, door het woord
Dat u myn Vader gaf, zyt gy myn Bruigom.
Voort,
Omhels hem wederom.
Dat zal daar na geschieden,
Als wy alleenig zyn.
Heer Govert, zyn deez’ lieden,
Van uwe vrienden?
Neen: maar zy vermeinen hier
Te nacht te slapen.
Wel, ’t is my een groot plaizier;
Zoo veele Landslui, deezen Avond hier te vinden;
Als ik Neêrlanders zie, zo dunkt me zyn ’t myn’ vrinden.
Wy zyn uit Neêrland, ja, maar woonen echter nou
Te Bergen.
Hoe! te Mons? te Mons in Henegouw’?
Wy kennen u wel, weet dat wy de Dóchters bennen
Van Jan, en David, de een is Heer van Buldervoort.
Zyt gy die Dóchters? wel, gy woond digt aan de Poort.
ANNETJE, GOVERT, HEER ANZELMUS,
LEANDER, ANZELMUS, de jonge,
LEONORA, SOFIA, ADELGONDE, KRISPYN, JAN.
Vrinden, als ’t jouw tyd en lust is, te eeten,
Zo ken je komen.
Nu lustig, wil uw Bruid straks aan de Taaffel leijen;
Mejuffers, ’k zal u beijen
Oppassen, is ’t uw wil.
Krispyn, pas op, en zie hoe ’t werk hier is gelegen:
Gy hebt gegeeten, ’k hoop het Bruidje te beweegen.
Doe zo. De Droes, dit ’s raar! óf hy de Bruid nóch tracht
Te schaaken? als hy zel. Maar zoetjens eens, al zacht,
’k Moet zien wat deuze Vent hier met de Meid komt maaken!
Ei Jurre, wil dit staaken;
Dit mallen, zo men Nicht het zag, zou my doen slaan.
Ai, laat me gaan,
Met al dat zoenen: ken je nou zo lang niet wachten,
Tót dat het Vólk na bed toe is, ik kryg gedachten,
En ben bekommerd, óf het lichtlyk iemand ziet.
Je zel ’t niet;
Wacht tót al’t Vóllik slaapt, en komt dan herwaars treeden,
Zo zoetjes als je kunt, myn Meester slaapt beneeden,
Hier effen onder.
Loop Tryntje, tap eens bier,
En breng het binnen, loop, je moest het niet vergeeten,
Het Vólk dat wacht ’er na.
Wel, wanneer zel men eeten,
Waerdin?
Zo datelyk, ’k bid dat je nóch wat wacht:
Maar hoor, je zult je met jou beijen, van de nacht
Behelpen moeten op een Stoel, kyk al de Bedden
Zyn reeds bezet.
Ja, ja, ik zel my zelf wel redden,
Daar zyn wel Kussens in de Kamer van myn Heer.
Hoor, leggen we wat hart, we drinken eens te meer...
ANNETJE, tegen Jóchem.
Wat gaat hier om? ik zie hier niet als vryery!
’k Wed myn verliefde Heer, zyn buik niet vol zal eeten,
Uit vreeze dat de Bruid zyn’ min niet komt te weeten.
Bloed! waarom óf de Meid ook niet wat mooijer is!
Maar zoetjens! wie komt hier? ze binnen met ’er beijen!
Myn’ zoete Jufvrouw, ’k zel je na jouw kamer leijen;
Het rusten is je best.
Als jy te bed bint, hoop ik dat het beet’re zel:
Ik zie de roode verf, word bleekjes op jouw kaaken;
Wil ik wat warme wyn veur jou gereed doen maaken?
O neen: maar jouw bekoorlykheên
Mejufvrouw, doen hem in een groote wanhoop leeven;
Gy kunt hem, zo je woud, wel wat vertroosting geeven.
Ik! wel op wat manier?
Vergeef het my, hy zouw
Zeer gaerne zien, dat gy niet wierd Anzelmus vrouw.
Hy is zo ryk! zo ryk! ik kent je niet verklaaren:
En zo verliefd, dat hy wel straks met jou wil paaren.
Ik heb de teekens reeds van zyne min gezien,
En ’k wensch niet anders, als met hem van hier te vliên;
Daarom zo veinsde ik my, onpaslyk, en verslaagen;
’k Zag dat zyn jaloezy niet langer kost verdraagen
Dat myne Bruigom my liefkoosden; zeg uw Heer,
Dat ik hem gunstig ben; en dat ik nimmermeer
Anzelmus minnen zal; dat ik op ’t vast betrouwen,
Dat hy my eeuwig zal in liefde en waerde houwen,
My aan hem overgeef. Hy koom vry deeze nacht
Als elk na bed is, aan myn Kamer, daar ’k hem wacht:
Ik zal gekleed zyn, en de deur zelf open maaken,
Als hy maar hemt.
Mejufvrouw, laat maar alles op my staan,
En zyt verzeekerd....
Gy kunt na bed toe gaen,
Mejufvrouw, als je wild.
LEANDER, KRISPYN, JÓCHEM, op de
Bank in slaap.
Vreez’ daar niet voor,
Hy kan ons geen belet doen, in ’t geen wy verhoopen;
Dat Varken heeft zen bast zo boorde vol gezoopen,
Dat hy vermeinde dat hy op zen wagen zat,
Dies riep hy om zyn Zweep, dóch end’lyk moe en mat,
En dronken als een Zóch, is hy gaan leggen slaapen.
Ja, en tót ons geluk, zo heb ik flus een Guit,
Gelyk daar leid, hier met de Meid staan te bespieden,
Wat met haar beijen zou van deeze nacht geschieden;
En deeze deur waar door die Voerman komen zal,
Die staat maar op de klink, en brengt ons in de Stal,
En verder buiten.
Waar meê? met Stokvis?
De Paerden staan getoomt, als gy maar buiten treed,
Zo kunt gy datelyk opzitten met je beijen.
Zy neem myn Vosje, ik zel ’et leijen
By ’t Toom, ze moet óf dus, óf zo, ’k weet daar niet van,
Zo lang, tót dat me een Kar, óf Wagen krygen kan:
Maar is ’t geen tyd, om aan de Bruid de leus te geeven?
Wat erkent’nis zal ik toonen
Mejufvrouw, om uw Min na haar waardy te loonen?
Alleenig met een woord, waar op ik my betrouw,
Dat gy door ’t Huuw’lyk my zult neemen tót uw Vrouw.
Ai, voort maar, zonder praaten,
’k Heb het, en zal ’t hier niet blyven laaten,
Wy hebben ’t nóch van doen, de kamerdeur staat aan.
Hoe staat die zwarte Meer! hom zeg ik, lustig, hommen,
Zo je niet om staat, ’k zel jou op de ribben kommen.
Aou, aou, myn Beesje, ou! Is ’t niet een schoone Meer?
Ze is maar tien jaaren oud. Men lust geen drinken, Heer.
Tryn
Die wooren, dat zy hier op deeze plek zou zyn.
O die Karonje, doet main hart een groote pyn;
Bloed, is dat stoeten! ’k byt van pyn op myne tanden;
’t Is duister, ba, ze zouw een kijers hier laaten branden,
Zo zai ze mai.
Heu. heu.
Wel, gy versjerde Beest, ou leeven
Zal kik ou Meester eens gaan zeggen, schoon ’t ou spyt.
JÓCHEM. slaat harder.
Wel Tryn, zo dy mai meerder smyt...
Hier heb ik ou, nou zal ik ou betaalen,
En myne scha, eens op ou bakkus weêr verhaalen.
GOVERT, JURRE, JÓCHEM, JAN, ongekleed van binnen.
Jan, Jan, op, neem de kaers, me dunkt dat ik daar hoorden
Om hullip roepen, ziet eens wat ’er is te doen.
O Fiel! ik zal ik ou vermoorden als een Hoen.
JAN uit
Laat lós, wel, is dat tieren?
LOWIE, ongekleed, JÓCHEM, JURRE, JAN.
LOWIE, van binnen.
LOWIE, met een emmer water, JÓCHEM, JAN.
LOWIE, giet half slaapende na Jan.
Au feu! aporte ici de lieau.
Ik zal verzuipen!
GOVERT, ongekleed. JAN, JÓCHEM.
Wat schort je, Jan? hoe is ’t? nou lustig spreek dan, rad.
Ja dat geloof ik, ’k ben zo nat, gelyk een Kat.
De Voerlui leggen hier, en vechten mit ’er beijen,
En wyl ik doende ben, om hun van een te scheijen,
Zo roept den eenen brand, en daer op komt de Waerd
En heeft dit werkje, kyk, dus fraai an my geklaard.
Ja ik zel het Vuur wel kunnen veelen.
Terwyl dat Govert met het Licht weg gaat, kunnen
Jan en Jóchem de Deur niet vinden.
Wel Jóchem, ’k kan de deur niet vinden.
Hou, breng het licht, men zou in donker zich vergissen.
Niet dat ik weet: hoe leid ze niet te Bed?
JAN, TRYNTJE met licht. GOVERT, JÓCHEM.
Is onze Jufvrouw, ook beneden?
Wat kryg ik daar een schrik op ’t lyf! loop ras eens kyken
Na haare kleeren.
Och! men Heer, ’k vind niemendal,
Geen stukje van ’er goed.