floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Wat gater voor de ruymt, soo 't wietjens voor een paer.
Joffrouwen ist niet schoon? zijn Hóócheyts Hovelinghen
Die worden wilt en broets als sy da Lieken singhen.
d'Infante singhet selfs: de Vrouwen van hoor staat,
Die schreeuwent door het hof, en krytent over straat.
Maar Joncker watje seght.
De wichters van dry jaren
Die t'gilpent elcken een.
Ja watte vreemde maren.
De guyts en lackerkens die leeren dat veel eer,
Als haar Poter Noster, of yet goets van ons Heer.
Wat of de geck al praat?
Mijn Heer wille wy rysen?
O Joffrou wildy my een courtesy bewysen,
So laat u slave toe dat hy u eensjens kust.
Nou Joncker niet te stout, ay lieve houtje rust.
Ick lachme an men eyndt, hoe nou toe Joncker pover?
Hem komt me as de luy een kermis-vreuchjen over.
Ick bids u laat my eens, ist mueg'laijck latet zijn.
Komt Joncker laat ons gaan, en leyt ons inde Wijn,
Hier op de Klieveniers, daar gaan de nob'le baasen.
Ick he de moeyten niet, ick moet te noenent raasen,
't Gaet na den twelven toe, ick moet sijn op de Bors,
Om mayn Trafeycken en besoingien par fors.
Wel Joncker schenckt ons dan een hallif stuck van achten,
Wy sullen waar ghy wilt binnen of buyten wachten.
Men siel 'k en weet gheen raat, een rijck man die het heet.
Juffrouwen 'khe gheen tijdt, oock wil ick dagge weet
Da meyn de Coningh selfs heet generoos gheschreven
Dat hy my heet het ampt van zijn koetsier ghegheven,
Dats een superbe last, gentiel en magnifijck,
Dies schouw 'k Tavarens viel, want 't is te mikanijck
Voorsiens van staat, als kick, zemers de glorioosen,
Die moockt hem niet ghemayn met Masens en vuylnoosen,
En sulcke ghepufsel, een man van authoriteyt
Die vuyght sich steets by volck van zijnder qualiteyt.
Hierom Joffrouw dunckt my so ben ick excusabel,
Ten insicht van mayn staat, en ist niet honorabel:
Want liens die in haar eer en reputacy, staan,
Die moeten by gheen wijn noch lichte nacy, gaan.
Behalven dat dees twee des menschen welvaart krincken,
So raecktmen uyt 'tcredijt door Vrouwen en door drincken.
Gracyose Vroukens mayn tijt die is voor by:
Ie vo Bassa la man, de Vostre Signory.
Trouwe Luyckes je kent, wel moester jy hebt grepen,
De Hoeren nyghen, houwt, jy sult jou hembden slepen:
Siet hoe dat hy sijn kap gheslinghert en ghesmeten // het.
Ick kus de vloy, Juffrouw, die op u hont gheseten // het.
Gaat heen ghy grootsche geck.
Gaet heen jy kalen neet.
Kon ghy hem wel verstaen?
En ick nietenbeet:
Ick dacht eerst dat ons Godt een groot kadet verleenden.
Deur gaet mijn Heerschip treen, hy wast niet die sy meenden,
De veughel was te schraal, ay siet de Swanen sien
Nae yemant van heur volck, en juyst en kompter gien.
Nou ick mach gaan na huys, en schickent daar te deghen:
Maer holla, ick en heb gheen water noch ghekreghen.
An ende Trijn.
Ygut Trijntje het scheen dat hy u wel bevil.
Die hongs-klinck, wat hy mocht dat ick niet segghen en wil.
Wat sou die gatvinck doen? hem schorten maar een praatjen.
Die lans knecht van te nacht dat was een ander maatjen.
Maar Annetje hebje lang gheweest in't groote gilt?
Ja al van mijn vierthien Jaar zoo raackten ick op't wilt:
Ick woonde buytens-huys, en daar ick quam te woonen,
Daar stoeyden ick altijts met de knechsens, met de sonen:
Ghy weet wel hoe't dan gaat daarmen zoo stormt en malt,
Dat het kort-hielde volck licht after over valt.
Hoort hier, ick selt jou vertellen metten korsten.
Mijn Miesters ouwste seun die tasten staach mijn borsten,
Ick weerde my niet seer, ick lietet hem al doen:
Want siet hy hadme lief, en ick was oock zoo groen
Dat ick hem tockelde as hy mijn niet anraackten.
't Ghebeurden zoo ick eens zijn bedde wat vermaeckten,
Hy greep mijn in zijn arm, en smeet my op het bet,
Ick kantje niet kallen, wat hadd'de knecht een pret
Eer hy quam tot zijn wil. ó mijn! hy kon zoo prachen.
Kreetje niet?
Kryten? wat? ick barste schier van lachen,
Het gingmen anmen hert. Ja wel het was zoo soet.
Hy koftme alle ding, een sulv're vingher-hoet,
Een sleutelreecx, een tas, een paar Engelse Messen,
Met een moye nuwe huyck: 't goetje was van sessen.
Ick streefden assen Vos, in mijn beste gheweyt:
Ick gheleeck sundaechs meer de dochter dan de meyt:
Maar 'tschijnt wel gheen geluck en mach hier langhe duuren,
Wangt een labbighe hóóp van afgunstighe buuren,
Die ginghen bymen Vrouw, die simpel was en slecht,
En seyden, siet wel toe, de waghen gaat niet recht,
Jou mayt gaat dus verweent, 't is van haar niet ghekomen,
Jou Man gheeft heur dit goet, of sy heeftet ghenomen:
Past op jou ghelt en la. Mijn Vrouw die streetmen an
Als dat ick my verliep met haar ghetrouwde Man,
Het welcke ick ontswoer by ziel, by sanct, by leven,
Soo lang tot dat zijt haar ten lesten heeft ontgheven:
Maar niet te min zoo bleef't ghegriffijt in haar zin.
Want wien de Jalousy ter herten eens laat in,
Daar sal sy haar een plaats in eeuwicheyt behouwen.
In't Man-volck niet zo seer als in jelourse Vrouwen.
Mijn Vrouw' die gingme na, in huys en op de straat.
Hoort hier, wat gaan sy doen: sy scheeren daar een raat,
Waar door de bommel most eens endeling uytbreken:
Want s' hebben een haar Nicht by mijn vertreck versteken,
Des nachts, nae mijn ghewoont', soo ben ick opghestaan,
En by mijn Vryer voort gherust te bed ghegaan.
De Nicht quam uyt haar hol, en heeft een kaars ontsteken,
En is mijn proper na van liever lee ghestreken:
Maar doese boven quam daar vant sy 't lieve paar
In alle vriend'lijckheyt ghelegen bymenkaar.
De Moer gaf mijn men sack, ick mostmen goetje nemen
En gaan ten huyse uyt: hem stuerdense na Bremen,
Zoo quam ick by de luy: wat sal ickje meer segghen.
Maar hoe quam jyer toe?
Maar hoort ick seltje segghen.
Ick diende inden Nes in een huys wel vijf jaar,
En samelde mijn gheldt en goetje wel te gaar,
Ick won een gróóte huur, en ick kreegh veel gheschencken
Van breng-loon, van verval, meer alsmen wel sou dencken.
Ick schraapten zoo te hóóp, want ziet, ick hielt te raat,
Zoo dat ick koft en kreegh al wat dat vroech opstaat.
Daar na zoo docht ick eens een kamertje te huuren,
En ganc by de buurt uyt wassen en uyt schuuren.
Zoo ick docht, zo dee ick, ick was de weelde moe.
Ick seyde mijn huur op: mijn Vrouw' die sach bril toe.
Zy vraaghde mijn de schort, en of ick meer wou winnen?
En of ick was verlooft? oft wat ick sou beginnen?
Ten lesten 't quam'er uyt dat ick op mijn selven wouw.
En siet des s' Meys daar an zoo toogh ick van mijn Vrouw.
Ick ging mitme speulnóót buyten inde Kathuysers,
Daar quam een knecht by ons, een vande jonghe vuysers,
Een seun vande Zeedijck, ouwe Dirick hiet zijn vaar,
Die praten my zoo schóón, wy maackten 't hylick klaar.
Wy trocken na Haarlem, daar ginghen wy logeeren
In een goe herrebergh, by andere luy met eeren.
s' Nachts als ick lach en sliep zoo stal hy al mijn ghelt,
Mijn sulver en mijn tas, die zoo wel was ghestelt,
En ging stilswyghend' deur, en maackten mijn niet wacker,
En ritsten ande wijnt, over veldt over acker:
Des morghens Annetje als ick uyt mijn dróóm ontsprong,
Ick taste na mijn Lief, die 'k nerghens niet en vong.
Ick riep hem by zijn naam, ick sach nu tuych en tas,
Ick sweem als ick vernam dat hyer deur me was.
Den rouw die ick bedreef sou niemant kennen schryven,
Mijn huyck die most daar toe noch voor 't gelachje blyven,
Daar ging ick tróóstlóós heen beschreyen mijn fortuyn,
Dat door de zyjel-straat, na over-Veen, in't duyn,
Al waar een Burgher, die ter jacht ging, my verselde,
Die ick mijn avontuur en ongheluck vertelde,
Hem jammerde mijn leet: ick docht hem passelijck schóón,
En hy vereerde mijn een gouwe Franse króón.
In dat veur niemendal?
ó dat kan jy wel deyncken,
Wat de Haarlemers veur niet een vreemt mensch souden scheyncken.
Sint die tijt liep ick óóck, maar niet by elleck ien:
k Mach liever een schijt-valck dan een smeerich broeckjen sien.
En hebje van die schelm gheen tijngh of niet vernomen?
Niet anders dan dat hy van óósten is ghekomen;
Ick ben met hem in recht, bylo krijcht hem de Schout,
Het kost hem licht de kop, al waar sijn hals van gout.
Wat wast voor een fatsoen?
Hiel fray, maer 't was een scheeltje.
Wel goeden dach in huys, wel hey! waar sinje Neeltje.
Robbeknol alleen uyt.
Hier is huysraet noch niet, het is hier woest en leech,
Ja besem, vleughel niets daar ick het huys me veech,
En 'theeftet wel van doen, sie ick onder, sie 'k boven,
Het isser beklontert, beraecht en so bestoven,
Dattet myn verwondert dat sulcken Edelman,
Hem met dit byster nest te vreden stellen kan.
Wel wat sel ick nu doen? gaan uytsien om mijn bróót,
Want so ick langher wacht ick blijf van hongher dóót:
Mijn Meester, so mijn dunckt, die heeftmen al vergheten:
En of hy noyt en quam, sou ick dan nimmer eten?
Neen dat is niet geseyt, 't is best dat ick heen ty,
De gróóte huysen an, de kleyne niet verby:
Maer holla! ick most hier de sleutel nederlegghen,
Als dan mijn Joncker komt, so heeft hy niet te segghen.
Zemers 'tghemeyne Volck is hier wel rouw en viel,
Ten maackt gheen onderscheet in een pompeuse ziel,
En eenen groven fiel, die simpel, slecht en sot, is:
Zekers ick bedruyf may dat hier het Volck so bot, is.
Komt hier een Prins of Heer de Landen te besien,
Sy sullen haer respect noch reverency bien,
En met ghedeckten hoot staan sy en speculeeren,
En latens' onghegroet en onge-eert passeren.
Ons Brabant heeft de prys voorwaer van alle lien;
Het volcxken is beleeft, en van een goet ingien.
En eloquent van sproock, en gracioos in't eeren,
Manierlijck opghequeeckt als kinderen van Heeren.
De minste Borgher is zoo vriendelaijck, en zoo beleeft,
Dat hy de vremde man gheen quayer woorden gheeft.
Als hoort herteke Lief! wat soeckdy? wa begaarde?
Na wien vraachde gey? nae Peter de ghelaarde?
Ach Heer! 't is mijn kompeer. Voort Gilles of Perijn,
Brengt dese buyten-man by Oomken Peers Kosijn,
Naast de blaeuwe boterham, by Hanssens zoons Grootmoeyers,
Daar dichte by't Bier-hoot. d'Hollanders sayn maar bloeyers,
Sy zeyn niet generoos hoe rayck sy gaan in't swart.
't Hantwerpen gheen zoo slecht die op de Vrydachs mart,
Alsmen de Palmslach slaat, die haar Vrouwen niet kopen
Borsten van gouwt en zijd' gheciert met gouwe knopen,
En Rocken van Satijn, en Tabbaerts van flouweel,
Die draghen yder een: Ja de Hoeren in't Bourdeel
't Zijn kourasieuse Liens. Maer is de sleutel buyten?
Mijn jonghen die is uyt, ick mach de deur ontsluyten,
En vouwen op mijn kap en leggense te pars,
dan wil ick op de plets wa wand'len over dwars.
Robbeknol etende, vertelt zijn avontuur.
Dat heeft zijn ouwe smaack: wel op mijn magre koonen,
Nou moetje eens jou kunst en jou vermoghen toonen.
Siet hier is speck tot palm, hier hebdy't al na wens,
Gaeve lever, goet bróódt, ossen-muyl, schape-pens,
En beuling, en koevoet, hier is wel veul te bancken,
Ick heb de goede luy wel hartich te bedancken.
O bloedt hoe krijch ick 't op? mijn buyck die staat al stijf,
Want ick heb schier een bróódt van twaalf pont in't lijf,
En daar toe noch een pan met excellente grutten;
Daarom ben ick besorcht hoe ick dit best sal nutten.
Al weer-an sey de meyt, dat gater weer na toe.
Elementen wat is dit? mijn backhuys dat wort moe.
Gans lyden, och wat raadt? hoe sal mijn Joncker kyven,
de klock die is zoo laat, het is al over vyven.
Dats ging, ick klop. ó mijn!
Wel waar hebde te gaan?
Waer sydy doch gheweest?
Och Heer wilt my niet slaan,
Want ick heb u ghewacht al over de twee uren,
Ten lesten ick en kon van hongher niet gheduren,
Zoo kreet mijn holle maach, die half was in't slot,
Dies ick my selfs beval de goede luy en Godt,
En siet die hebben my ghegheven dese beetjes.
Wel dat ansicht staat niet stuurtjens noch niet wreetjens.
Oock heb ick ou vertuyft met den eten, maar wat
Ick beyde, ghy en quaamt, ick ging toe toens en at.
Voorts hede wel ghedaan ou Gode te bevelen:
Want 't is veel saligher te bidden dan te stelen.
Zoo help my God Robbert, 't is my in't minste leet.
Een dinghen bid ick ou, maackt datmen niet en weet
Da gay hier bay mayn woont: want ick wil ou wel sweeren,
Het sode woorlijck may te na gaan maynder eeren.
't Es wel woord dat ick hoop dat ick niet en wert gheschent,
Vermits dat ick alhier zoo lettel ben bekent.
En of God wilde da ick ware t'huys ghebleven.
Mijn Joncker ick behoef geen tol daar van te gheven?
Hebt daar gheen sorghe voor.
Nu eet doch arme bloet,
Misschien wanneer ons Heer ons arremoet versoet.
Ieroli.
Robbert, mijn goeyen knecht, t'sichtent ick hier quam woonen,
Was ick noot wel te pas, noch hebt niet wesen koonen.
Dit huys moet zijn ghebouwt op een quay gront dunckt mayn:
Oock zayn der huysen die seer ongheluckich zayn,
Mits sy den huurling ghemaynelijck gheen goet
Aenbrenghen, moor wel ramp, ghelayck als my dit doet,
Daarom beloof ick ou, zoo haest de moont gaat strijcken,
Mijn ongheluck en't huys ghelijck'lijck te ontwijcken.
Robbeknol die gluurt ter zyen uyt.
Hoe loert hy op mijn pens, hoe kijckt hy na mijn broot.
Ay siet hy treckt niet eens een oogje van mijn schoot,
Die nu mijn tafel is: siet zijn ghesicht eens vryen,
'k Heb met den armen bloedt warachtich medelyden,
Want ick heb menichmaal gheleden dat ghewelt,
En ly oock daghelijcks het gheen dat hem nu quelt.
Wat sal ick doen? hem noon? hy sal't my gheen danck weten:
Want siet hy seydt dat hy te middach heeft ghegheten,
Nochtans meen ick dat hy te meer niet heeft ghebickt.
Ick wou wel dat zijn swart een weynich waar verquickt,
Ghelijck het gust'ren was doen hy my hullep smullen,
Doen ick zijn hongersnoot met kruymjes ging vervullen.
Voorwoor Robknol 'k sie ou met verwund'ren an,
Gay hebt de besten aart die oyt had eenich man:
Want wie ou eten siet zoo grocelayck van kooken,
Die kundy appetijt en nieuwen hongher mooken.
O daar en hadjet niet, maar't is u holle maach
En krytende ghedarmt, dat maackt u nu zoo graach.
Ick weet wel wattet is, hy sou oock garen schransen.
Verhaastje niet mijn borst, ick selje voor gaan dansen,
Joncker lustje, tast toe, dat broodt dat is seer goet,
So doet dees koe-voet oock, en dees pens is oock so soet,
Al waermen heel versaet, men souwer lust na kryghen,
Ghelieftje eter af holla, 't wil my onsyghen.
Is dat koeyen-voet?
Jae't mijn Heer, neemt dat aan.
Ick koos voor dat beetken gheen Kalkoensche haan.
Hy gaat met Robbeknol sitten eten.
Wat duncktje byget? is die sack toeghebonden?
Hy kluyft de kootjes of veel reynder als zijn honden.
Och dit's lacker dingh!
De saus daar ghy't me eet,
Dat is het leckerste dat ick ter werelt weet.
By goy het smaackte my met sulcken goey behaghen,
Al hay'k niet gheten g'hadt in twee gheheele daghen.
Juyst rae ghy't op sijn hooft als ghy de waerheydt spreeckt,
Ick denck dat jou de spijs niet euvel op en breeckt.
Brenght my mijn drinck-vat hier, da gese niet vermindert.
De Pot is boorde vol, sy is noch onverhindert.
Gaet nae de Ledekant neemt de Tapeet van't bedt,
En vouwt het ammeloocken, met meynen Servyet
En legget op 'tschrappra.
Ick selt wel doen mijn Heer,
Hier hebben wy de May, zijn Hovaerdy al weer,
Hy wil zijn Graviteyt met groote woorden houwen,
En hy het niet een scherf om zijn neers mee te klouwen.
Men seyt, die wel drinckt, slaept wel, en die wel slaapt, en doet gheen
							sonden,
En die geen sonden doet, die wort sluytelick salich gevonden,
Maer ick heb wel gheslapen, en eens ghenoech gebanckt,
Dan ick heb mijn gelucksalicheyt noyt noch seer bedanckt.
Wat loopt een mensch op aarde verscheyden avontueren?
Wat moetmen al kommerkans en ongemacks besueren?
Weet dit niemant niet? Die vraechtet, die vraechtet mijn,
Die alleen weet en proef wat wy onderworpen zijn,
Door de versochtheyt van de ramp by my gheleden,
Van hongher en van dorst, en meer ellendicheden,
Van swerven gints en weer by vyant en by vrient,
Wat sonderlingher volck soo heb ick oock ghedient?
Wat Meester dat ick kreegh, hy was suynich en spaarich,
En d'een was altijdt meer als d'ander vreck en kaarich,
En nu heb icker een die gheeft-men spijs noch broot,
Maar die ick self de kost te gheven hen van noot,
Nochtans heb ick hem lief, want siet daar staat geschreven,
De geen die niet en heeft, die kan oock niemant geven,
En of ick schóón ghebreck op 't alderhóóchste lee,
So had ick steets met hem noch medelijden mee.
Daer is den armen bloet stracx in zijn hempt ghelóópen
Hier achter op 'tghemack. Ick moet zijn Buyl eens stróópen,
En snoff'len die eens deur, so raeck ick uyt 't vermoen.
Holla! ick most in zijn broeck eens gauw huyssoeckingh doen.
Nu in zijn wambesje, en nu eens in zijn mouwen,
Gants doot! ick heb de beurs, zy heeft wel duysent vouwen,
Dits niet, niet, niet, niet, niet, niet, niet, nichil is hier meest,
Het schijnt datter geen gelt in lang in is gheweest.
Och dits een armen droes! Voorwaar hy is rechtvaerdich,
Om zijn armoede, mijn meedoogentheyt wel waerdich,
Maar ick haat wel met recht mijn blinde gierighe Miester,
En die ongheluckighe en nauw ghesette Priester.
Den een die kreegh de kost waer dat ick hem voor gongh,
En d'ander kreegh de winst van mijn gheleerde tongh,
En lieten my daar toe van scharpen hongher sterven.
Ick sal (dat kenne Godt) gheen Hof-jancker sien swerven,
Of ick sal dencken stracx, wanneer hy mijn ontmoet
Het gaat de kalis alst myn arme meester doet,
Die ick doch liever dien met zijn behoefticheden
Als d'andere, en dat om mijn voorgaande reden.
Maer een dingh wild' ick wel, dat hy kende sijn staat,
En dat hy niet en gingh so trotsch ghelijck hy gaat.
Dan 'tschijnt wel tis een wet die stip werdt onderhouwen
By het Brabantsche Volck, so Mannen oock als Vrouwen.
Al dat verlóópen goet sijn al Joffers en Monseurs,
Al hebben sy (als ick) gheen penningh inde beurs.
De Heer die wilt versien, eer sy ons oock verderven;
Of sy sullen, soo 'k vrees, noch in die sonden sterven.
Nu ick wil binnen gaen, eer dat hier komt mijn Heer,
En vouwen daer de beurs in duysent ployen weer.
Derde Bedrijf. Tvveede uytkomen.
Ian. Andries, en Harmen.
Bon 'sjours, wat roester? wat nieuws Andries en Harmen?
't Gaet so wat heen, maer niet alst hoort, het Lant is vol allarmen,
De een wil ons hier, en d'ander daer op 'tlijf, ó dit is quaat werck,
Daar toe inlandtsche twist, en scheuringh van de kerck.
Als de Kickvors ende Muys dus t'samen hassebassen,
Sa mocht haar de kuycken-dief wil schielijck eens verrassen.
De saacken vande werelt die gaan wat wispeltuur,
Wat schaat dat Harmen voor u? 'tghelt u de Waghen-huur,
Jy bint van Twent en Drent op een stroowis komen dryven.
Maar dat is niemendal, ick ben so goet als jy met u vyven,
Ick heb hier meer ghebrocht als jy, verstaeje dat Jan?
Ghy quaamter emt u kaale gat, en ick hadt mijn klieren an.
Dats waar, al wel betaalt, wil jy met de vreemde gecken,
Dat sou ick en sommighe mijn wel dapper antrecken.
O lieve Ian hadden wy't en een ander niet ghedaan,
Het sou hier moghelijck nerghens na so wel niet gaan.
So qualijck niet, seght so, want met de waar van buyten
So kreghen wy int Landt veel afgherechte guyten,
Want dat ons is ghebrocht, of datter is gehaalt,
Dat is (Godt betert) hier te kostelijck betaalt:
D'ouwde eenvoudicheyt daar wy soo veel van spreecken
Quam door het nieuw bedroch wel haest den hals te breecken,
Waar is nu dat ghelóóf en die Hollandtsche trouw?
Die is soo ver van honck voor diese soecken souw.
Doen was een wóórt, een wóórt, nu moetje lustich schryven,
In dien men wil bewaert voor lóóse lidsers blyven.
Wie brocht hier de neeringh en kóóphandel als wy?
Wie brocht hier de valscheyt en boevery als ghy?
Wie brocht hier de scherpheyt in u onbeslepen sinnen?
Wie brocht hier de bóósheyt om onse deucht te winnen?
Wanneer ick dit gedenck in waarheyt, soo dunckt mijn
Dat wy noch verre an de quaatste kóóp noch zijn.
En wat Wissel dat wy met vreemdelinghen sluyten
Soo weten sy altijdt de Burgers wel te snuyten.
Het spul dat heet siet toe, maar alsment wel besiet,
De Hollanders en zijn op var de beste niet.
Het moet al duyster zijn daar dat volckje sal dwalen.
Gants lichters dat ick mocht, ick souwje wat verhalen.
Andries praat soo gaarn van alle menschen quaat.
En om een loghen Ian soo weetje lydich raat.
Wel ick bedingh dat wy onder ons drien spreken
Eerbare wóórden, en van allemans ghebreken,
Doch of ick wat vertrock, niemant en treckt hem an,
Maar lacht, en denckt hy mient voor my een ander man.
Wel sullen wy dan quaat van al de luy versinnen,
Soo isset best dat wy van ons selven beginnen.
Dats waar, dats recht, maar Ian 'tis yegelijck bekent,
Dat ghy een snuyver en een groote dronckert bent.
Dat lieghje niet Harmen, maar ick en smijt gheen vrouwen,
Men weet wel wat voor huys dat ghy hier plech te houwen,
En is hier een hylick te roffen in de Stadt,
Daar heb ghy Andries het makelgelt of gehadt,
En wasser een banckeroet dat wist ghy juyst te maken,
Maar daarom hier ghy oock de voorspraack van qua saken.
Also; laat ommegaan, soo krijcht mijn vaar oock wat,
Hoe langh ist wel gheleen dat ghy de pocken hadt?
Dats nou al eveliens, doen ghy soo slinger-biende.
Harm.
Met die kaars ist achthien. Elck bidt hier voor sijn vrienden
Waar bleef het kleyne kijnt van u Suster de Non,
Die by nacht soo fijntjes by Heeróóm lóópen kon?
Verklaart hier eens Harmen voor dese goede mannen,
Waarom datje bent te Ditmars uytghebannen,
Dat was niet om u deucht?
Hola Ian dat is te hóóch,
Hoe na mienje begut dat ick dan niet en dóóch?
Neen bylo praat soo niet, want ick ben vanden vroomen.
Vroomen? ghy slacht de stronckt ghy benter af ghekomen.
O lieve man men kan jou wel, en jou gheslacht,
Wie isser toch die jou of die de jouwen acht?
Ja, acht oft niet gheacht, daer leyt niet an bedreven,
Mocht ick met elcken kint een tonne Gouts maar gheven,
Ick wed dat ick eer langh oock op het kussen sat,
En dat de best van al my om mijn dochter badt,
Men weet het hedensdaags soo abel te besteken,
Elck soeckt de slechte luy soo deg'lijck te bepreken,
En al waren d'Amsterdammers niemendal graagh,
Soo souwer wel een Zeeuw, of een van 's Graven-haagh,
Hoe wel dat sy niet veel van de Koeckeeters houwen,
Alsoo een macke moer minnelijck garen trouwen,
Alsser maar gelt en was, 'tis nu een ander tijdt,
Al waar ick Turck of Iood ick worde wel ghevrijdt.
Ghy secht de waarheyt, maar men macht somtijts niet seggen,
Want daar is een volckje die wetent so uyt te legghen,
Dattet sondt en schandt is, ick hebbet self besocht
Aan dinghen, die ick van mijn leven niet en docht,
Lijdt en mijdt, swygen best, soo hoeftmen niet te sorgen.
Secht ons Andries wat nieuws hebben wy van den morgen?
Wat isser ommegaen, gisteren of te nacht?
Isser niemant ghequetst, gevangen of verkracht?
Geroesmoest, geranckoolt, noch glasen uytgesmeten?
Ghy bent een man die alle dingh eerst pleech te weten,
Ghy bent des morgens vroech voor dach al op de brugh,
Daar neem jy de tijngjes uyt de nest eer sy zijn vlugh.
Maer Ian, ick heb ghehóórt en oock vandaagh vernomen,
Datter goet excellent Engels Bier is ghekomen:
En gister avondt laet isser een jonghe meyt,
Op de Haerlemmer dijck van een knoet neereleyt.
Knoet? van een Westfaeling, zoo heb ick hóóren spreken.
O bloedt krijcht hem de Schouwt, dat wil hem suur opbreken.
Al kreegh de Schouwt hem al, hy maackten dat wel of.
Het Hof Pronvinciaal krijght selden daar yet of.
Een Meyt neergheleyt? foey! dat hoorden ick noyt segghen.
De droes, wat schelm is dat? een Meyt neer te legghen?
Och lieve Andries Oom dat gheschiet nu zoo veul.
't Is ghebeurt van een hals-Heer van Haarlem, de Beul,
Schoppen ien oogh, op een rat moet hy rusten.
Of an een diefsche gallich, na zijn eyghen lusten.
Melis mal-mongt het gisteren een kóóntjen e hadt.
En ongse Ian die kreegh het luyer an zijn gat.
Dirck het Elsje sulcke ontyghe stucken verweten,
Ick segje dat, een hongt en souwer niet of eten:
En sy sprack hem weer toe, aars noch aars ofs'em vong.
Dat Wijf het de nicker of zijn speulnoot in heur tong.
Ioost Dircksz is vandaagh na Vlaand'ren ghevaren,
En zijn buyr-vryer Klaas die sal zijn Wijf bewaren,
En sluyten het voorhuys te deghen na sijn sin.
So komter niemandt vreemts by nacht of onty in.
O 'tis een veersient man, hy weet dat wel van buyten,
Datter niemandt in en mach als Klaas de Poort wil sluyten.
Och de voorsichticheyt is wel een gróóte deucht,
Sulcken wijsheydt was hy al in syn jonghe jeucht.
Warenar het syn pleyt en 'tgroote recht verlooren.
En met Gran marchand daer staetet qualijck gheschoren.
En Hillebrant Droochnap die het een sulvere schaal
Van dese nacht versoent an Elsgen en Pruys-aal.
Dorst'ghe Dirckje die wil sijn ghelt niet verspeulen,
Maar wel verquans'len hier aan een malle meulen.
Dat kleyne Mannetgen dat op d'execusy lóópt,
En de plockjes haalt op d'Erf-goet dat men verkóópt,
Bleef gister-avont an een gróót huys hanghen.
En Ian de Pypestelder is vande Batel-wacht ghevanghen,
En Harmen de raser is van kranck-hooft ghequest.