floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
De huid al warm van 't been, vergult die tot een' kop,
Verzwelght het laeuwe bloed: verkropt uw' helschen krop
Met vrouweborsten, zoet van smaeck, met mannespieren;
Min redelijck dan zelfs de wilde woeste dieren,
En 't al verslindend woud, dat noit at zijns gelijck.
Wy Scythen offren Mars slechs vyanden van 't Ryck,
Die zich aen onze Goôn, en Koningen vertasten.
Uw Tauren offeren Diaen d'uitheemsche gasten,
En paeien de Godin met lillende ingewand,
Van menschen zonder schuld, een gruwzaeme offerhand.
Ick zwijgh van kindervier; van die, om scheel van Goden
Vol haets, den nagebuur ter offermaeltijd nooden,
Op kruiswegh, en by kerck, vol galms van pijp en zang,
En harden 't, nacht en dagh, wel zeven etmael lang.
Met nuchtren zinnen dan, na'et huppelen en danssen,
Malkandren onderling, by tafelen en kranssen,
Gezeten in den baerd: een yeder vuist een klaeuw,
Vol oogen, en vol bloeds; en, na dien moord, al raeuw
Den doode nagebuur half levende opgegeten.
Quansuis de Godheid smaeckt die kostelijcke beeten.
Zoo voed het Heidendom een eewigh moordkrackeel.
Zoo maeckt het van de kerk een schricklijck moordtooneel.
Uw Priesters paeien God noch daeghlix op d'autaeren
Met been, en brein, en bloed, waer in de zielen waeren;
Een leckre spijs, een dranck, die boven nektar smaeckt.
Wie 't Hunsch geslaght dan scheld, en menscheneeters maeckt,
Gelyck 't gerucht nu loopt, die maeckt hen noch wat beters
Dan 't Christen volck, met recht gescholden Christeneeters.
Ons Priesters luisteren naer geen' verzierden vond,
Maer naer d'onfeilbre stem, 't Orakel van Gods mond,
Naer Jesus, 's hemels tolck, d'almaghtige, en alwijze,
Die, onder schijn van weite, en wijndruif, tot een spijze,
En dranck, zijn lijf en bloed, des nachts, gaf, aen den disch,
Zijn jongren. Heidensch brein, dat Gods geheimenis
Noch mond gelooft, durf bits ons Christeneeters noemen,
Om met die lastering zijn' moordlust te verbloemen:
Maer zoo door ons autaer des Hooghsten eer verkort,
Of eenigh mensch, aen lijf of lidt, beledight word,
Zoo ruim ick 't veld van zelf, en geef u dit gewonnen.
By u verheft men hoogh de zuiverheid der Nonnen,
En echteloozen staet, met hoop van dubbel heil;
Daer midlerwijl de faem geen ander volck zoo geil,
Noch hitsigh scheld dan dit, 't welck, op de vont geteeckent,
Zelf overspel geen schand, noch bloedschand schennis rekent;
't Welck, onder schijn, dat elck de Godheid offer brengt,
De lampen dompt, terstond in 't honderd zich vermengt,
En acht geoorelooft een blinde en donkre schennis.
Een maeghd aen God verlooft, als ick, heeft gansch geen kennis
Aen zulck een vreemde tael, die ghyliên best verstaet.
Dit weet ick, waer een Hun of Got zijn klaeuwen slaet,
Al roockende van moord, daer blijft niets ongeschonden.
Hun dartle moedwil staet aen kerck noch koor gebonden.
De wyde weereld waeght van 't jofferengeschreeuw.
En wat mijn heir belangt; des winters viel noit sneeuw
Zoo zuiver, uit de lucht, op uw Rifeesche bergen,
Als Ursuls Maeghden zijn, die sneeuw en hagel tergen.
Beleefde Maeghd, ghy streckt u zelve een lastigh juck.
Geluckigh stond uw staet, begreept ghy uw geluck.
Ontdeckme mijn geluck, waer in het zy gelegen.
In 't hart van Attila, tot Ursuls hart genegen.
Val Mars terstond te voet, uw' dooden ongod af.
Verbid dees bange Stad van haer gedreighde straf.
Bescherm uw eigen lijf, met eenen d'andre troepen.
Aenvaerd des weerelds kroon: ghy wordt'er toe geroepen.
Britanje waer te kleen voor zulck een groote ziel,
Op wie het keurigh oogh des grootsten Konings viel.
Al 't leger offert u zijn beuckelaers, en speeren,
Ghy kunt dit oorloghsspel in bruyloftsspel verkeeren.
Hoe beurt uw Eiland dan ten hemel zynen kop!
Hoe haelt dit huwelijck uw' stam zoo hoogh in top!
Nu ghy op 's Vorsten troon zoo trots te prijck gaet zitten,
En paert de wapenen der Hunnen met uw Britten.
De heerelijckste kroon bestraelt alree uw hoofd.
Uw aenzoeck koomt te spa, by een aen God verlooft.
Ick heb een' Bruidegom, een eenigh' Zoon, verkoren,
Den schoonsten, die noch oit van vrouwen werd geboren;
Den maghtighsten, die oit een Konings troon bezat;
Den rijcksten, die oit roemde op onuitputbren schat;
Den goedertierensten, die yemant viel genadigh;
Getrouw in zijn belofte, in liefde, en min gestadigh;
Dat's Jesus, dien ick min, en voor wiens kroon ick stry.
Hier koomt al weer een vlaegh, de zelve raezery.
Ontstelde harssens, och! hoe zal ick u genezen?
Versmaed ghy Attila? wie kan toch grooter wezen?
't Gestarrent suizebolt, het aerdrijck beeft voor hem.
De baeren van de zee gaen glippen voor zijn stem.
Zijn scepters reicken, van Maeotische moerasschen,
Tot aan de golven toe, die Atlas voeten wasschen.
In't Noorden hy den kop des Ysbeers stucken slaet.
In't Oosten deist voor hem de schuimenden Eufraet.
In't Zuiden zweeten Nijl en strand der Africaenen.
Versmaedghe 't godlijck hoofd van zoo veel onderdaenen?
'k Versma dat gruwlijck hoofd, dien borsteligen baerd,
Dien platten neus, 't gezicht, dat ongediert vervaert,
Dien muil, die Jesus bloed verzwolgh met droncke togen.
De tyranny ziet hem ten norsse en dwaelende oogen
En aenzicht uit. 'k versma dat zwijnshair van dien Scyth,
Daer d'aerdboôm niet alleen, maer God om hoogh van lijd.
't Onnozel zoghlam zal met wreede wolven paeren,
De bloode tortelduif in 't arendsnest vergaeren,
Het kiecken, en de vos gaen treên in een gespan,
Eer ick Gods trouw verzaeck, om zulck een aertstyran.
Zoo u de Veldheer niet gedreight had, heet van tooren,
Toen ghy hem flus begroete, en eer beweest, mijn ooren
Die zouden ongebelght niet hooren zulck een' smaed,
Dien Grootvorst aengedaen, die naer uw huwlijck staet.
Vorstinnen weeten, hoe men Koningen bejegent,
En wat heur past, die min met kroonen zijn gezegent:
Dies bid ick, toom uw moed, gesteurde Koningin.
Aenvaerd dit wieroockvat, het pand van 's Konings min.
Vergun my toch dees eer, dat ick uw ziele redde,
Uw lijf met een, en ley zoo schoon een Bruid te bedde.
Vat aen dit wierroockvat, en nader den autaer,
Een toevlught, en een wijck, in 't uiterste gevaer.
Vergeef het my, o God, heb ick dees reine handen
Besmet door wieroockreuck voor afgod Mars te branden.
Ben ick van Wichelaers verraeden, en verrascht:
Heb ick my schandelijck bezoedelt en vertast.
Daer leit het godloos vat, gebryzelt en gebroken.
Genade, o God, indien ick 't offer heb geroken.
Mijn Bruigom, heb ick oock, op dit afgodisch feest,
Door 't wierroockvat verzaeckt den trouwring van uw' Geest?
Wat Rijn, wat stroom, wat meer, wat grondelooze plassen
Vermogen lijf en ziel van deze vleck te wasschen?
Messias, slaeptghe nu? en vaertghe niet beneên?
Ghy hebt weleer de slang den neck en kop vertreên.
Vertre dit loos serpent, dat door vervloeckte wetten
Uw kuische zielen durf bezoedlen en besmetten.
O Vader Mars, Jupijn, Merkuur, en Herkles, ziet,
Wat durf dit heiloos zaed, wat gruwlen doet het niet?
Verdaedight, het is tijd, uw heilige offerdissen,
Uw beelden, tempelen, uw zielgeheimenissen,
En d'offervaten, uw' autaeren toegewijd.
O Goden, toont dat ghy geen blinde Goden zijt;
Gelijck d'erfvyanden, die uwen dienst verzwoeren,
Dit daeghlix in den mond, en op de tonge voeren.
Gequetste Goden, toont, dat ghy uw haeters haet,
En die uw Godheid schend niet ongeschonden laet.
ATTILA. BEREMOND. JULIAEN.
Hoe roeptghe zoo verbaest? begintze niet te wijcken?
Daer vlught dat helsch gedroght: dat heenen gaetze strijcken.
Men volgh heur na. men straf dit lasterlijck bedrijf.
Moet ons godvruchtigheid dit lyden van een wijf?
Van een die achter land de landen gaet beroeren,
En op haer zyde treckt al wat zy aen kan snoeren?
Dit wieroockvat getuight van haeren overmoed.
Daer leit het neergesmackt, getrappelt met den voet,
Geborsten, en geblutst, in ste van aengebeden;
Gods wieroock hier en daer in slyck en stanck vertreden,
In 't aengezicht van 't beeld, van onzen Vader Mars.
Ghy ziet dit beeld gekeert. de God ziet overdwars.
Hy heeft het gruwelstuck alree den neck geboden.
Rechtvaerdighste, waeck op. verdaedigh 't Recht der Goden.
Hebt ghy haer niet verzet, en gafze niet wat bots?
Zy luisterde naer my, gelijck een doove rots
Naar 't ruisschen van de zee. wie zagh oit yet verkeerders?
Zy luisterde, gelijck, naer 't prevlen des bezweerders,
De slang, die met den staert zorghvuldigh d'ooren stopt.
z'Is, tot de keel toe, dicht van Christus lucht gepropt,
In dwaeling opgegroeit. zy schuwt gezonde spijzen,
Als doodelijck vergif, en spreeckt 'er van met ijzen.
Een jong scholier hoeft tijd, en klimt van trap tot trap.
De kruick houd allerlangst den reuck van 't eerste sap.
De puimsteen bryzelt eer den diamant tot mortel,
Dan ghy dit steeckligh zaed, dit onkruid, met den wortel
Geheel en al verdelght. de boosheid hecht te vast,
Die in gebeente, en mergh van jongs op groeit en wast.
Dit wulpsche brein durf stout dien gryzen baerd bedillen.
Die haer verzetten wil, zal tijd en arbeid spillen.
Mijn Venus, mijn Godes, benydghe Adoon uw min?
Misschien tot uw geluck. wie zijn doodvyandin
Het bed vertrouwt, behoeft gewisse en vaste borge,
Dat zy, als Belus zaed, hem prieme noch verworge,
Die, droncken van den most, in haeren arrem slaept.
't Autaerboeck van dit rot verhaelt een stuck dat gaept,
En slaet op deze zaeck; men magh het overwegen.
't Assyrisch leger hiel een Joodsche stadt belegen.
Een uitgemaeckte Weeuw komt listigh uit in 't end
Naer 't leger, en bekoort den Veldheer in zijn tent,
Die luttel docht, dat zich 't Hebreeusche volck wou wreecken.
Zy munt in schoonheid uit. z' is prachtigh uitgestreecken,
Met perlen en gesteent. een aengenaeme geur
Van myrrhe rieckt het hair en alle leden deur.
Hy moe gedanst, en heet, verwacht zijn lief in 't bedde.
Die schalcke, op datze zich en hare burgers redde,
Na 'et samlen, grypt in 't end, zoo schelmsch, als onvervaert,
Daer Holofernes ronckt, met d'eene hand het zwaerd,
Dat aen de bedsteê hangt, met d'ander hand de locken,
En houwt hem 't hoofd van 't lijf, en zoo naer stadt getrocken,
Met dezen vetten roof; die 's morgens, als het daeght,
Ter muren af, den schrick in 't gantsche leger jaeght,
En 't heir verstroit. geloof, dit zijn van haer gezellen.
Zy vlammen op de muis, en vaele muizevellen:
Zoo schelden zy den Hun, om zyn gewoone draght.
Wie weet wat deze vloot u brouwen wil by nacht?
In wat verstand zy staen met dees beneepe wallen?
Hoe 't zy, dit Maeghdenheir my geensins kan gevallen.
Trock vrouwvolck oit met mans zoo sterck op legers aen?
Dees Ursul speltme krygh, met haer gekruiste vaen.
Waeck op, eer zy u tent gewapent overrompelen.
't Is overwegens waerd. de Hopliên mogen mompelen,
Dat Attila niet meer in 's oorlooghs renbaen loopt,
Noch 't brieschend paerd van Mars met scharpe sporen noopt.
De laffe soudenier, getreên in 's meesters stappen,
Zal, sluimrende op de wacht, van dagh tot dagh verslappen;
De Keulsche Burgery herscheppen aêm en moed.
De Koningh zie wel toe, en raem een' vasten voet.
Mijn hart gevoelt de Liefde en Oirbaer t' zamen stryen.
Besluit ghy met u beide. ick laet u twee betyen.
Beraemtghe, dat men geen van 't Maeghdenleger spaer,
Zoo wil ick dat men noch de Koningin bewaer.
O Agrippine, 't hoofd der Belgen,
En alleroudste Stad na Trier,
Daer Ubien met Roomsche telgen
Gevlochten werden, toenze hier
Gejaeght, den Rijnstroom overvoeren,
Om woest geweld te wederstaen,
En, voor Vipsaen, uw' Vader, zwoeren
August, zijn' Schoonvaêr, onderdaen
Te blyven, als zy Caesar deeden:
Ghy Rijnstad zijt, gelijck een klip,
Veel stormen moedigh doorgestreden,
Van ouds, en lang eer Mark Agrip
(Spijt Maes en Moezel, uw gebuuren)
Ley d'eersten grondsteen van uw muuren.
Ghy werd naemhaftiger door zyne
Doorluchtigheid, en danckt hem noch.
Ghy baerde uw Voester, Agripyne,
Gekoestert met uw druivezogh;
Gewieght op 't ruisschen uwer Beecke;
Dies zy u heuren naem vereert,
En, trots al d'omgelege streecke,
Met eenen bouwtroep u vermeert.
Toen scheen, door 't steigren uwer wallen,
Al wat den Rijn, uw' stroom, bevocht,
Een nieuwe schrick op 't hart te vallen.
Ghy werd begroet en aengezocht.
Al die naer 's Tibers vriendschap stonden
Gezanten aen uw Vaders zonden.
Ghy waert van aenvang Rome in zeden,
En straeten, en gebouw gelijck.
Ghy had uw Capitool, betreden
Van Raed en Ridder, streckte een wijck
Den bangen balling met uw grachten.
Trajaen ontfing hier kroon en staf,
En ghy uw driemael vijf geslachten,
Die hy u met veel vrydoms gaf;
Om op het burgerlijck te passen,
En raed en oorloogh te bekleên.
Dees Adel, zedert aengewassen,
Gaet moedigh op zijn schilden treên,
Verdient door prijs, in krijgh gestreecken,
Of steeckspel, daerze niemant weecken.
Maer uwe glori ging veel verder,
Dan d'eer van 't Keizerlijck verbond,
Toen d'eerste Apostel, en Aertsharder
U zijn' Scholier Materren zond;
En uwe Burgers, tam als schaepen,
Gebogen voor 's Aertsbisschops staf,
Hem offerden geweer en wapen,
En, zweerende Teutates af,
Oock Hesus gruwelijcke autaeren,
Gekristent werden op hun hoofd,
En stonden zedert, als pylaeren,
Van kerck of Godsdienst noit berooft,
Gelijck veel omgelege landen,
Hersmet door bloedige offerhanden.
Ghy volght der wyze Vadren regel.
De sleuteldrager, Gods poortier,
Bewaeckt uw poort, bewaert uw zegel,
Aen parckement, of op pappier;
Ghy zelf der Heiligen gebeenten,
En 't overschot des Martelaers,
In goud, en zilver, en gesteenten,
Verlicht van lamp, en wassekaers.
Ghy eert de Mauren, en Thebaenen,
Die 't veld bebloedden, om de Stad,
En streên met omgekeerde vaenen,
In 't perck, daer Jesus voor hen trad.
Kappellen, cellen, kloosters, kercken
U meer dan muur of torens stercken.
Benijde Stad, waer toe geboorte
En aenwas van uw' ouden wal
Geroemt? nadien men, voor uw poorte,
Vast dreight dit Ellefduizendtal,
En u met facklen, zwaerden, koorden;
Nu 's oorlooghs onweêr ijslijck raest,
En schricklijck buldert, uit den Noorden,
En in den brand der huizen blaest.
Wat baeten u de gryze hairen?
Wat baet der mannen arrebeid?
Wat kercken, kloosters, of autaeren?
Indien een Hun, Gods vyand, zeit,
Als 't licht uw smoockend puin beschyne:
Op deze plaets stond Agrippyne.
BURGEMEESTERS. AERTSBISSCHOP. REY VAN AGRIPPINERS.
Burgemeeester
Klim zacht, vermoeide Vorst, geef my uw rechte hand.
Nu zet u hier. dees trans heeft over 't platte land
Zijn uitzicht. ick verneem alree des Konings tenten.
Ick zie het Maeghdenheir, verdeelt aen regementen,
Als in slaghorden staen.
O Jesus, troost uw volck.
Waer staenze?
Naer den Ryn.
Beneên die heldre wolck?
Getrouwe God, hoe kuntghe dit verdraegen?
De vyand heeft een zeissenwagenburgh geslaegen
Naer Stad toe, als een wal, die stoot haer voor de borst.
Het voetvolck van weerzy, gelijck een ysre korst,
Bedeckt de lendenen. de ruiter, op de hielen
Van achter, kleed den rugh van dees gedoemde zielen.
Zoo ziet men voor de banck een stomme kudde staen,
Terwijl de slaeger zich gereed maeckt, om te slaen,
En mes en reedschap slijpt.
Wat middel om beschermen?
Wat raed? men hoort de Stad, en alle dochters kermen,
Van torens, muur, en poort. het grimmelt 'er van liên.
De daecken zitten zwart, om 't schouwspel aen te zien,
Zoo verre d'ooghstrael reickt door eenen nevel traenen.
Hoe stillen wy 't gekrijt van zoo veel onderdaenen?
Men wringt de handen vast met jammerlijck misbaer.
Men krabt den boezem op. de handen gaen in 't hair.
Men kan het volck van wal, noch steile torens weeren.
Dit kermen moght ten leste in oproer wel verkeeren.
d'Oploopende gemeent vervloeckt de hoofden vast.
't En zy men middel raem, ick zie de Stad in last.
Toen dit verwaten Hoofd gereed stond met zijn schaeren,
Om daetelijck, daer Paeuw, en Mincius vergaeren,
Te zetten over stroom, recht toe naer Vatikaen,
En 't heiligh Capitool, zat elck om 't zeerst belaên.
Geheel Italien, verlaeten, en verlegen,
Zagh deerlijck uit om troost: maer alle harten zeegen,
Behalven 't leeuwenhart van Leo, die den Stock
En Vlegel van Gods Stoel groothartigh tegens trock,
Met zyn' gekruisten staf; gehult met myterstraelen;
Gevolght van Bisschoppen, en pracht van Kardinaelen,
En schutte op zijnen staf dien vreesselijcken slagh,
Ja broght den schrick in 't hart, dat God noch mensch ontzagh.
'k Voel Leoos yver brand in mijn gemoed verwecken.
Men laetme slechs begaen. ick wil hem tegenstrecken,
Zoo daetelijck. 't is tijd. men laetme slechs begaen.
Ick wil met mijn gezicht dien Bazilisk verslaen.
De kudde geeft zoo licht den Harder niet ten besten.
Quam Aniaen niet weêr behouden in zijn vesten?
Schold hy dien Heremijt dat dreygement niet quijt?
Heeft Lupus zoo zijn stad, zijn schaepskoy, niet bevrijt?
Verlaet de Harder ons, de kudde zal verstroien.
Die bloedmuil zwoer met tack, en wortel uit te roien,
En met zijn winterbijl te slechten, vlack als slijck,
Dit doornen bosch, het welck den Roomschen tot een wijck,
En oorlooghszetel streckt. hy scheld een bosch van doornen
Dees Stad, om datze draeght een kroon van spitse toornen,
Op haer gezalfde kruin. zy dreigenze algelijck,
Om haer getrouwigheid aen Rome, en 't Roomsche Rijck,
Welx maght de Noorman zwoer te kneuzen, en verdelgen.
Ick kan 't in eeuwigheid verduwen noch verzwelgen,
Zoo koel, zoo schandelijck, en zonder weer te bien,
Met goeden oogen dus, dit treurspel aen te zien.
Een yeder volgh zijn' zin: ick wil my zelven quijten.
Men zalme nimmermeer flaeuwhartigheid verwijten.
Zoo wil ick liever zelf ('t is tijd om werck te spoên)
Met al ons Ridderschap, een' stercken uitval doen,
En midden in den drang met al dees Maeghden sterven;
Zoo blijckt het noch, dat wy noch hart noch yver derven.
Zoo waer de Burgery een lichaem zonder hoofd.
Wy zijn noch niet geheel van ons verstand berooft.
De Burgers zullen u dat nimmermeer vergunnen.
Wy moeten gaen, en doen altzaemen watwe kunnen.
Dit schichtich stuck vereischt een kort en snel beraed.
Stijght af met my, ick hoor al weêr gerucht op straet.
JULIAEN. ATTILA. BEREMOND.
Ick heb, om vader Mars met heiloos bloed te zoenen,
De maeghdevloot gedeelt in ellef Legioenen,
Omringt met ruitery, en voetvolck, in 't gezicht
Der Stad, die vol geschreis genade zingt, en zwicht.
Men wacht op uw bevel, om strax dien roof te slaghten.
Men dient, om Ursuls wil, een dagh of twee te wachten.
De nood verbied het u. het krijghsvolck staet en vlamt
Op dit bekoorlijck slagh. het krijghsvolck raest, vergramt
Dat 's Konings oogen vast naer Ursuls oogen draeien,
En zy van 's oorlooghs oeghst geen minnevruchten maeien.
Indienghe 't Recht vertreckt, dit heir van wachten moe,
Van geilheid aengeport, tast lichtlijck daedlijck toe.
Ghy zult de dapperheid de zenuwen afsnyen,
En langer niet met Mars, maer onder Venus stryen,
Met eenen laffen hoop. der Joffren vleiery
Zal 't leger om doen slaen, en trecken op haer zy.
Och Juliaen, de Min verbied dit bloed te storten.
Ghy zult der Goden, oock uw eigen eer verkorten.
Waer suft nu Attila, die, met gelaersden voet
Eens stampende, van schrick den aerdboôm davren doet?
Zijt ghy 't niet in wiens deughd wy Scythen zijn gehouden?
Die 's grooten Caesars stoel zyn' moedwil hebt vergouden?
En doen bekennen, dat al 't Noorden roemen magh,
Hoe Rome niet meer zy onwinbaer, als het plagh?
Ick wou den Koning wel ['t belief hem op te mercken]
Met een niet veer gezocht en levend voorbeeld stercken.
Uw' voorzaet zelf, die zege op 't godloos bloed bevocht,
Werd uit den Ioffrenroof, de bloem daer uit gezocht,
Een schoone maeghd vereert. Die krijghsheld, zoet op 't minnen,
Docht langer om geen kroon, maer slechs om 't hart te winnen
Van 't allergoelijckst beeld, dat in zijn harte lagh.
Een Vorst, die 't al gebood, een boel naer d'oogen zagh,
Werd slaef van zijn slaevin. zy bond het zwaerd in scheede,
Met vlechten van heur hair, en oorelooghde in vrede;
Waerom het heir geterght, in 't ende aen 't morren viel:
Dat hy verwijft, niet meer de rechte heirbaen hiel;
Het Rijck veel afbreuck leed, ja schendigh most vervallen,
Ten waerm'er in verzagh. zy stonden met hun allen
Gereed, om tot de keur van een rechtschapen hoofd
Te gaen, 't en waer de Vorst der Wyzen raed gelooft,
En 't oproer daedelijck gestuit had, en bejegent
Met Venus wederga, met schoonheid rijck gezegent;
Betoonende, dat zy, met recht beminnens waerd,
Noch niet verbasterd had zijn' eersten heldenaerd;
En leggende eene hand op 't hoofd, de Schoone onthoofde
Met d'ander, en dit vier in 't bloed der boelschap doofde.
Dat voorbeeld streck een baeck, en ghy den onderdaen
Een spoor. men vang van u dien Maeghdenoffer aen,
Dan Ursuls doode lijf aen eenen pael geslaegen,
Om door 't gezicht de Stad verbaestheid aen te jaegen;
En als de zonne zinckt voor d'opgereze maen,
De gansche maght van 't heir gedreven stewaert aen,
Om met een' avondstorm dees zidderende wallen,
Vol schrix, door zoo veel moords, al t'effens t'overvallen.
Ick zweer het by mijn hoofd, 'k en zal niet minder zijn,
Dan eenigh voorzaet was, al waer het slechs in schijn.
Als ick dien degen zwaey, zoo pas mijn spoor te volgen.
De Min woed allerfelst, wanneerze word verbolgen.
De wijnpers van Gods grimmigheid
Zal witte en purpre druiven parssen,
En met een' rooden dauw vervarsschen
Dit veld, dat om vervarssing schreit.
Gods snoeimes strecken zwaerd, en spiessen;
Zijn wijnbergh 't Ellefduizendtal,
De druiven, die hy parssen zal,
En aen den wijnstock Jesus wiessen.
De paerdevoet dreight in dees druif
Te trapplen met bloeddroncke hoeven
(Helaes hoe dracken ons dees schroeven!)
Dat hen het sap om d'ooren stuif.
Die most wil ons te bitter smaecken,
Maer alle Hunnen droncken maecken.
't Is Wijnmaend, 't is de rechte tijd.
Laet dien Wijngaerdenier betyen,
Die maet kan stellen yeders lyen.
Hy zet den merckpael van den strijd.
Hy geeft by beurte zon en regen,
Dan zonneschijn, dan regenvlaegh.
De zonne schijnt niet alle daegh,
Noch juist wanneer 't ons valt gelegen.
Het water leit niet eeuwigh vlack.
Het onweêr weet zijn tijd, en stonden.
't Staet al aen tijd, en maet gebonden,
Wat voorvalt onder 't hemelsch dack.
Gods roeden, die het lichaem plaegen,
Zijn bezems, om de ziel te vaegen.
Ghy zalige Englen altemael,
Ten dienst der vromen, uitgelezen,
Daelt neder, yeder met een schael.
Koomt, schept het sap der zuivre bezen,
En mengelt dit, dat bidden wy,
Met bittre traenen, die wy schreien.
Daelt neêr, onsterffelijcke Reien.
Verkeert dees gal in leckerny.
Verquickt ons, midden in doods pijnen,
En parst uit alssem puick van wijnen.
'k Belaste mijn Kornels de Koningin te brengen;
Hoe zeer de Liefde raed heur leven te verlengen.
Was nu mijn borst kristal, men zagh hoe 't waer gestelt,
In 't hart van Attila, dat kleene en enge veld
Voor Liefde, en Eer, die daer met maght te velde komen,
Uit bittre vyandschap, en punt, noch snede schroomen.
O hand, zoud ghy dien dolck wel durven domplen in
Dien boezem, en die borst der lieve Vyandin?
Zoud ghy dat witte sneeuw met purper durven mengen?
Kan Min die wreedheid zien? of ymmermeer gehengen,
Dat zy haer oogen luick? twee zonnen, daer de zon,
Op 't klaerste van den dagh, niet tegens opzien kon.
Kan Min gedoogen, dat de kille Dood ontdoie
Dit sneeuw van 't aengezicht? dat die met rijp bestroie
Die roozen op de wang, en sluit dien rooden mond,
Vol geurs? gelijck een hof, wanneer de morgenstond
Met aengenamen dauw de bloemen, en de kruien
Bevochtight, en verquickt, en ademt uit den zuien.
Neen, Attila uw minne is zoo noch niet verkoelt,
Dat ghy heur harte wond, en zelf geen wonde voelt.
Ghy zoud, in Ursuls borst, uw eigen hart doorsteecken.
Hoe kon uw vyandin zich mackelijcker wreecken,
Dan door uw eige vuist beslechten dit krackeel?
Dees heuvel, die hier rijst, zal die een moordtooneel
Verstrecken, in den ring van hopliên en kornellen?
Zal die het bloembed zijn, daer ick my schrap moet stellen,
En houwen Venus roos van haeren teeren struick?
Op dat de lent beschrey het kostelijckste puick,
't Welck in den roozegaerd eens Konings werd geboren?
Zal Venus voet nu bloên van dezen ysren doren?
Ick zelf een doren zijn in haer' gequetsten voet?
Op dat der bloemen zon, uit zulck een edel bloed,
Verryze, tot vermaeck, en nut, en dienst der menschen.
Mijn oogen zullen die dees leli zien verslenssen,
En sterven, op het bed van deze groene zoôn?
Zal ick die blonde pruick haer goude Koningskroon
Ontluistren, en dit hoofd, wel waerd mijn kroon te voeren,
Na 'et sneuvlen oock aen 't snoer van Nimroths zege snoeren,
By d'andre Koningen, en koppen, dien mijn kling,
Gelijck een staele wind, door neck en strotten ging?
Neen Attila, ghy mooght dit hemelsch zaed niet smooren;
Ghy moet nochtans, en hebt autaer, en Goôn gezworen,
En met gestaefden eed uw trouw aen 't Rijck verplicht.
Zult ghy nu eer en eed vergeetende, zoo licht
Verwaereloozen d'eer, door dapperheid verworven?
Is d'eerste vromigheid in u gemoed gestorven,