floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Laat af. Doet my een zwaard eer in den boezem drukken.
Die straf was veel te kort voor zulk een snooden guit.
EDELHART tegens de Wacht.
Vaar voort, myn Vrienden, trekt het kleed den schender uit.
ONDEUGD zyn kleed uitgetrokken zynde
Ei my! rampzaalig mensch! ach was ik nooit gebooren
Genaade!
Neen: rys op. Uw bidden is verlooren,
Mismaakten dwerg.
Zwyg, valsche moordenaar.
Myn Wacht.
DERDE KRYGSWACHT.
Bind deze aardsch schelmen aan malkaâr
En leevert hen Mevrouw Rechtvaardigheid in handen,
Terwyl wy gaan ten stryd op ’t hoofd der dwingelanden.
ARglistigheid, ’k had nooit gedacht dat zo veel schat,
Als ik nu heb gezien, noch by de Zinnen zat.
Ja, ’k moet my zelve noch verwonderen, met reden,
Voor al haar zilver, goud, geld, en meêr kost’lykheden:
Te meêr, waar dat dit lag begraven, daar ’k myn Wacht,
Tot onderzoeking, zo by daag, als wel by nacht,
Heb dikwils uitgestuurt, die nooit iets kosten vinden.
Bedrog, die door zyn raad dit kluwen wist te ontwinden,
Heeft my op ’t hoogst verpligt; en, door zyn kloek beleid,
Getoond de zoon te zyn van Vrouw Arglistigheid.
Zyn Majesteit steeds dienst te doen, is ons behaagen.
Maar had uw Krygsvolk moed, myn Heer, een slag te waagen?
Zy hebben in geen jaar soldy gehad, en maar
Geleeft van roof en moord, van ’s Eilands Burgerschaar.
Myns oordeels, had gy, om hun moed meêr op te wekken,
Hen moeten, uit uw buit, doen eenig geld verstrekken.
’k Heb hen toezegging van betaalinge gedaan.
Voor eerst, vry plond’ren, op den Vyand, toegestaan:
Dit deê eenpaarig my hun brandende yver blyken.
Zy riepen: sterven, of der Muit’ren heir doen wyken;
Men straf dat Eedgespan, op dat de Koning weêr
Zyn Ryk in vryheid, en gantsch onbepaald regeer.
Indien nu ’s vyands magt niet sterker word bevonden,
Als slechts drie duizend man, van hen voor uit gezonden,
En dat Bedrog naar wensch voltrekken mag myn last,
Hen op kan houden tot myn krygsvolk hen verrast,
Durf ik my zelve van den slag de winst belooven,
Vermits ’t getal myns volks ver ’t hunne gaat te boven.
Gy kend myn zoon Bedrog, en weet hoe onzen Staat
Gevoed word, door de hoop en winst van Eigenbaat.
Aan zyn welspreekenheid, myn Heer, zal ’t geensins faalen,
Zo Kwaadaards krygskunde u maar kan doen zegepraalen,
En Misvertrouwen slechts mag grooter krygsman zyn
Als raadsheer, zal ’t wel gaan, myn Vorst, naar allen schyn.
’k Verlang na de uitslag; doch wy zullen die haast hooren:
Want Kwaadaard naadert.
KWAADAARD verbaast, EIGENBAAT, ARGLISTIGHEID. EIGENBAAT.
HOe! hebt gy den slag verlooren?
Men vocht noch, Vorst, wanneer ik met myn buit besloot
Te vlugten: want hun magt was voor ons veel te groot.
Hoe! veel te groot? was al hun magt dan reeds gekomen?
Waar in bestaat den buit die gy hebt meê genoomen?
In Zuiv’retrouw, myn Heer, die, ’k weet niet door wat vond,
Was uit de stad geraakt, en by den Vyand stond,
Zo als ik met myn volk hen onverwacht verraste,
En nam haar vaardig op myn moedig paerd, belaste
Heer Misvertrouwen dat hy zou myn plaats bekleên,
Die, van ter zyde sloeg, dwars door den Vyand heen;
Terwyl Heer Ondeugd hen van vooren kwam bespringen,
En tot in ’t midden van hun legerbenden dringen.
De winst scheen eerst geheel te zyn aan onze zy:
Maar als ik ’t achterdeel van onze Ruitery
Aanvoeren wilde, en ook doen deelen in de vruchten
Van onze zegen, zag ik Misvertrouwen vlugten.
’k Reed naar hem toe, en hoorde uit hem, hoe’s Vyands magt,
Geheel by een was, en veel grooter als men dacht.
’k Deê op een kruisweg weêr ons volk by een vergaâren,
Maar zag Vermoogen, met des vyands oorlogsschaaren,
Snel rennen op ons aan, dies ik, met vaardigheid,
Myn buit in hecht’nis bragt, om aan uw Majesteit
Een borg te geeven, die kan in staan voor uw leeven.
Myn toeleg is mislukt!
Helaas! myn leden beeven.
Ach! ach! myn zoon Bedrog!
Mevrouw, zyt niet bevreest,
Hy zal zich zelve, door zyn kloeke en looze geest,
Wel redden; maar ik acht my, en myn Ryk verlooren.
Wel aan, myn Heer, is ’t uur van uwen val geboren,
Wy vallen dan te saam’. Maar laat ons eerst het zoet
Genieten van de wraak; ons baaden gaan in ’t bloed
Der Ryksprinses Vrouw Wil, die gy al lang voor dezen,
Moest hebben tot de dood, na mynen raad, verweezen.
Om zo de schand te ontgaan, van immermeer te zien,
Dat zy het Ryk herkryg, ’t geenze eertyds kwam gebiên.
Laat ons de Vrouwen en haar Kind’ren, nu gevangen,
Doen, voor de hooge muur van uw Paleis, ophangen.
Verbranden wy de Stad, verbranden wy dit Hof,
’t Verkeer, ’t verga met ons, al t’zaam in puin en stof:
Zo zal onze asch, wanneer het Muitgespan zal treuren
Om hun verlies, de eer van ’t beweenen ook gebeuren.
Wel aan, Heer Kwaadaard, ’k prys uw raad, ’t is toch gedaan
Met ons, volvoeren wy...
Vorst, wat wilt gy bestaan?
Vertoef. Gehoorzaam niet uw bloed, te sterk aan’t zieden,
De Stad is noch aan u; en moet men eind’lyk vlieden,
Uw snelle Zeegalei redde ons dan in den nood:
Maar ’k vind niet raadzaam dat gy al de Vrouwen dood
Met haare kind’ren, noch de stad in brand doet steeken.
En zo ge u wreeken wilt, moetge aan Vrouw Wil u wreeken;
Doch listig, heimelyk, en dat door zulk geweer,
Waar van de wond niet ligt gevonden word, myn Heer.
Het draag de naam dan dat zy schielyk kwam te sneeven,
En dat men niemant van haar dood de schuld kan geeven.
De Vrouwen kunnen nu noch dienen, om verdrag
Van Vreê te maaken met den Vyand.
Nu den slag
By ons verlooren is, na ’k merk, zal ’t onderwinden
Van zulk een Vreêverdrag, by hen geen ingang vinden.
Hoe, zouden zy dan eer hunne Egaas laaten doôn?
Zulks lyd de liefde niet, als de Erfgenaam der kroon,
Voor wien de Landzaat ’t zwaard heeft uit de scheê getoogen,
Van kant is, werden zy wel ligt tot Vreê bewoogen.
Hebt gy de Vrouwen voor uw leeven niet tot borg?
’k Heb haar en haare mans reeds eens misleid, ik zorg
Dat zy, ten tweedemaal, niet zullen willen hooren.
Wat schaad ’t bezoeken? zyt gy daarom meêr verlooren
Als anders? neen, geensins: ei, volg myn raad, indien
Die mogt mislukken, laat ons eindelyk dan vliên
Naar ’t Ryk van Ligtgeloof. ’k Zal door myn listigheden,
In weinig tyds u daar de Rykstroon doen betreeden,
Met minder moeite als ik u hier hulp aan de kroon.
Die Koningin is jong, een weeduw, en heel schoon.
Haar Land, gantsch magtig; zy, en ’t volk, myn Heer, byzonder
Eenvoudig. Daar raakt gy weêr op, raakt gy hier onder.
Laat de allerlaatste proef eerst zyn in ’t werk gesteld.
Dood wel de Ryksprinses, maar pleeg geen meêr geweld.
Mevrouw, geloofd gy dat dit strekken kan ten beste
Van zyne Majesteit?
Gewis: dit is het leste
Dat ons hier dienen moet.
Wel. ’k Zal dan, in dat deel,
Uw raad opvolgen. Gaan wy vaardig naar ’t Kasteel,
En moorden wy Vrouw Wil.
Wilt my die eer vergunnen.
’k Zal zorgen dat de wond nooit iemant zien zal kunnen,
’k Heb op zulk moordtuig, en zulk moorden, van jongs af
My al geoefent, om te stieren naar het graf
Al die my haat’lyk was.
Ga: wil de moord volvoeren.
Maar Tydingbrenger komt. Ach! ’k voel myn bloed ontroeren!
TYDINGBRENGER, EIGENBAAT, ARGLISTIGHEID, KWAADAARD.
MYn Vorst, bescherm uw Hof, bescherm uw leeven; want
De Vyand heeft alleen uw Benden niet vermant,
Maar trekt de Stad reeds in, met al zyn krygsgenooten.
De Burgery heeft hen zelfs de Oosterpoort ontslooten,
De Burgery?
Zo dra men van den muur
Den winnaar naad’ren zag, heeft zich, ter kwaader uur,
De gantsche Burgerschaar, die op verscheide posten
Verdeelt lag, en voor eerst de Ryksprinses verlosten
Uit haar gevang’nis, en in hun bewaaring nam,
Verstout, de Hoofdwacht, en al wie hun tegen kwam,
En wederstant wou biên, te ontzielen op de straaten:
Mits zy, nu sterker in de stad als uw soldaaten,
Haast meester wierden van de zelve, door geweld.
Uw Stadvoogd Koenhart, is in hechtenis gesteld;
’s Stads sleutels hem ontrukt, waar meê de Muitelingen
Fluks de Oostpoort, voor de magt des vyands, oop’nen gingen,
Die noch al in trok als ik spoede herwaarts heen.
De vreugd, die van weêrzyds uit yders oogen scheen;
’t Verwellekomen en omhelzen, was een wonder
Om aan te zien. Mevrouw Rechtvaardigheid had, onder
Een groot getal van haar gevangenen, geboeit
De Heeren Gunst’ling, en Gemeenebest, verfoeit
Van elk, voor Ondeugd en Bedrog thans uitgekreeten.
Dat zy dus heeten, heeft nooit onderdaan geweeten.
,, Men veins hier, Vorst. Wy noch veel minder.
Ja, men zeid,
Mevrouw, dat uwe naam is, Vrouw Arglistigheid,
En dat Bedrog, dien schelm, uw zoon is,
Lasterstukken
Van snoode Zinnen, die my trachten te onderdrukken.
Uw lyf-en Hofwacht, Vorst, heeft zich ter weêr gezet
Voor uw paleis, op dat uw Majesteit zich red,
Dewyl ’t noch tyd is.
Ga: doe aan myn Lyfwacht weeten,
Datze al de Vrouwen, die gevangen zyn gezeeten
Op ’t Hof, hier brengen met haar Kind’ren.
ARGLISTIGHEID, EIGENBAAT, KWAADAARD.
NU dat wy zyn ontdekt, kan ik geen uitkomst zien,
Als door de Vrouwen, of de vlugt!
Wilt niet vertrouwen
Op haar, maar op de vlugt. Ik heb doen open houwen,
Tot aan uw Zeegalei, de heimelyke weg.
Nu Ondeugd en Bedrog bekend zyn, ’k bid, ei zeg,
Wat nut verwacht gy van de Vrouwen?
’k Zal haar dwingen
Te schryven aan haar mans, eer die ’t paleis omringen,
Dat zy neêrleggen hun geweer, of dat ik al
Hun vrouwen, en hun kroost, om hals doen brengen zal.
De liefde en zucht tot vrouw en kind’ren, zal hun noopen
De Vreê te aanvaarden.
Of doen al den tyd verloopen,
Die ons tot vlugten noch geleegentheid vergunt.
Volg toch myn raad, myn Heer; vliê, nu gy vlieden kunt.
Maar ’k zie uw Lyfwacht met de Vrouwen herwaarts komen.
ZUIVERETROUW, ONNOOZELHEID, REI VAN ZINNEN en Kinderen geboeid,
						EIGENBAAT, ARGLISTIGHEID, KWAADAARD, LYFWACHT. ZUIVERETROUW.
WAt heeft Vorst Eigenbaat met ons weêr voorgenomen?
Naardien de Muiters reeds zyn in de Stad geraakt,
Begeer ik, dat gy hen door brieven kenbaar maakt,
En krachtig aanmaant, dat zy voort de Vreê verkiezen,
Of dat ik u al t’zaam zal ’t leeven doen verliezen.
Daar ziet gy schryftuig staan, volvoert terstont myn wil.
Hoe! treed ’er niemant toe? wat ’s dit! zwygtge alle stil?
Zegt of gy wilt, of niet. Spreekt, eer myn toorn gestegen
Tot in den hoogsten top... Myn Lyfwacht trekt uw degen.
Tieran, voldoe uw lust, volvoer uw bloeddorst vry.
Wy kennen Eigenbaat, en zyne Tieranny.
Verwacht niet dat ik u ooit zal gehoorzaam weezen.
EIGENBAAT tegen de andere ZINNEN.
Schryft gy liên dan, ten zy ge uw dood ook niet wilt vreezen.
Neen, neen, Barbaar, gy hebt te schandig ons misleid.
Ik zal niet schryven, neen! ’k ben tot de dood bereid.
Ik desgelyks. Wat’s dit? denkt gy niet om de schanden,
Te zoeken uw behoud door teed’re vrouwe handen?
Ontmenschte eer dat ik zou opvolgen uw geboôn,
En weeren uw bederf, ’k stierf liever duizend doôn.
Schoon gy hardnekkig durft ’t geliefde leeven wraaken,
Denkt dat gy Moeders zyt. Kunt gy natuur verzaaken?
Wilt gy uw kind’ren dan zien doôn voor uw gezigt?
Behoudze: want gy zyt, tot zulks te doen, verpligt.
Natuur, hoe prangt gy my!
Myn dochters!
Ach! myn zoonen!
Gy moogt ons dooden, wilt gy slechts ons kroost verschoonen.
Geensins: volvoer myn last, schryft aanstonds, of gy zult
Haar bloed zien stroomen.
Tergt, niet meêr myn geduld.
Is ’t moog’lyk, Heer, kunt gy haar steegheid noch gehengen?
Gebied uw Lyfwacht dat zy’t bloed der Kind’ren plengen.
Gy hoord zy blyven toch hardnekkig.
Eigenbaat,
Zie, zulke Raadsliên, zyn ’t bederf van uwen Staat.
’t Opvolgen van hun raad, met gruuw’len uit te voeren,
Heeft al de Zinnen van dit Eiland doen beroeren,
En tegens u, uit nood, hun armen wap’nen doen.
Nuzy reeds winnaars zyn, kund gy genoeg bevroên,
Dat gy vergeefs door ons uw val tracht af te keeren.
Neen, gy had moeten, om uw ondergang te weeren,
Uw woord gestant doen dat gy onsgegeeven had;
’t Niet snood herroepen, noch weg rooven onze schat;
Drie teed’re kind’ren, en twee vrouwen, aan haar wonden,
Doen smooren in haar bloed, maar hebben ons gezonden
Naar onze mannen, als de reis was aangeleid.
Dan haddenwe, overtuigt van uw goedaardigheid,
En eerste weldaad, hen ligt tot de Vreê bewoogen;
Maar neen, Tieran, gy hebt ons al te schelms bedroogen.
Toen was het tyd geweest, maar nu, nu is ’t te laat.
Uw moord en plonderzucht, die nimmer is verzaad,
Voltrekke ook ’t laatste stuk van al uw gruuweldaaden.
Wil u, in ’t laauwe bloed van zwakke vrouwen baaden,
En jonge kind’ren: doch wy zien de wraak te moet,
Aan u, en de uwen, van ’t vergieten van ons bloed.
Ha! ’t gaat te hoog. Wel aan: laat u uw mans dan wreeken.
Waar is Onnoozelheid? ’k zal hem voor eerst doorsteeken.
Waar zyt ge, Onnoozelheid?
ONNOZELHEID.
Hier ben ik, Moeder.
Kom,
’k Heb hem hier in myn arm, breng ons nu t’zaamen om.
EIGENBAAT het Kind willende wegrukken.
’k Wil u eerst moorden, met hem in zyn bloed te smooren.
Help, Moeder!
TYDINGBRENGER, ZUIVERETROUW, ONNOOZELHEID, REI VAN ZINNEN en Kinderen
						Geboeid, EIGENBAAT, ARGLISTIGHEID, KWAADAARD, Lyfwacht.
Onder zyn verhaal, gaat Arglistigheid, en de Lyfwacht heimelyk weg, en hy
							zelf daar na.
MYn Heer, wy zyn verlooren.
’t Hof is vermeestert, vlugt, myn Vorst, het is hoog tyd.
Indien dat gy vertoeft, zyt gy uw leeven kwyt.
Men gaat de toestel tot de krooning reeds bereiden,
Voor Erfvorstin Vrouw Wil. Vlugt;’t Lot wil u geleiden.
ZUIVERETROUW, ONNOOZELHEID, REI VAN ZINNEN en Kinderen geboeid,
						EIGENBAAT, KWAADAARD. ZUIVERETROUW.
O Maar! zo wel van pas.
EIGENBAAT omziende.
Wel hoe! wat onbescheid?
Waar is myn Lyfwacht met Mevrouw Arglistigheid?
Gevloôn.
Laat ons ook vliên, eer dat ons staat te duchten,
Dat wy myn Zeegalei.
KWAADAARD willende Eigenbaat doorsteeken.
Neen: neen: gy zult niet vlugten,
Tieran, ’k wil door uw dood my in de gunst...
EDELHART, WAARHEID, VERMOOGEN, RECHTVAARDIGHEID, OPRECHTHEID, KRYGSWACHT,
						BEDROG en ONDEUGD Geboeid, ZUIVERETROUW, ONNOOZELHEID, REI VAN ZINNEN en
						Kinderen, EIGENBAAT, KWAADAARD.
EDELHART Kwaadaard weêrhoudende.
LAat af.
Wat wilt gy...
Uw ten dienst, zyn welverdiende straf
Hem geeven.
’t Voegt u niet uw Vorst en Vriend te dooden.
Wie gaf u magt daar toe?
Wie heeft u zulks geboden?
Myn Krygswacht, wilt hen fluks te zaam in boeijens slaan.
Ontneemt hen hun geweer.
Ach! wat heb ik misdaan?
Getreeden in myn ampt. Hoe, durft gy dat noch vraagen?
EIGENBAAT tegen Kwaadaard.
Verraâr.
Gy zult te zaam gelyke straffe draagen,
Met deze uw makkers.
Hoe, wat zie ik! ach! is ’t waar!
Heer Edelhart, zie hier uw Ega, en by haar,
Noch veel Vriendinnen, en onnooz’le teed’re Spruiten,
Met boeijens vast geknelt.
Myn Lief! wilt haar ontsluiten,
Myn Krygswacht.
Ach! myn Held!
Ach! myn Zoon!
REI VAN ZINNEN.
Door u zyn wy van pas een wreede dood ontvloôn.
NEGENDE en LAATSTE TOONEEL.
EDELHART, WAARHEID, VERMOOGEN, RECHTVAARDIGHEID, OPRECHTHEID, KRYGSWACHT,
						BEDROG en ONDEUGD Geboeid, ZUIVERETROUW, ONNOOZELHEID, REI VAN ZINNEN en
						Kinderen, EIGENBAAT, KWAADAARD, BURGERHART, ARGLISTIGHEID Geboeid.
IK kwam Arglistigheid, die, door bedekte laagen,
Ons dacht te ontvlieden, noch gelukkig na te jaagen.
Men voeg haar by Bedrog haar zoon, dien loozen guit.
Mevrouw Rechtvaardigheid, spreek nu haar vonnis uit.
Ik raas!
Ik beef!
Zy zullen zyn gesmeeten,
Op ’t aak’lige Eiland van het knaagende Geweeten.
O eindelooze straf!
’t Is uw verdiende loon.
Kom, gaan we, en stellen wy Vrouw Wil weêr op haar Troon;
En danken ’t Godendom voor de onverwachte zegen
Des Ryks, door de Ondergang van Eigenbaat verkreegen.
Christum liefde bewijsen
W.N.M. Hüsken, B.A.M. Ramakers en F.A.M. Schaars (eds.) Trou moet
						blijcken. Bronnenuitgave van de boeken der Haarlemse rederijkerskamer ‘de
						Pellicanisten’. Deel 3: Boek C. Uitgeverij Quarto, Assen 1993
Abondantie
Aertschen Schadt
Beijde kinders
Benaude Armoede
Dander. Slecht
De genade goods
Den Aertschen Mensch
Den geest der waerheijt
Den Onnoselen
Eijgen baet
Eijgen wellust
Schriftuer
Straffe goods
Tgoetwillich Herte
[Christum liefde bewijsen]
Een Spel van Sinnen op de vraege. Hoemen Christum ter werrelt meest Liefde.
				Bewijsen mach∵ /// gecomponeert t bij de fonteijnisten tot dordrecht
De Personages.
1. Den Onnoselen. als een man arm: met een spaeij Inde hant geheten Sueren
						Arbeijt
2 Benaude Armoede. sijn vrouwe met twee kinders deen geheten
3 Simpel. een knechtgen.
4 Dander. Slecht / een meijsken
5 Tgoetwillich Herte. / een gemeijn borger
6 Schriftuer / een vrouwe naert behooren deuchdlijck
7 Den Aertschen Mensch / rijcklijck gecleet
8 Eijgen baet / een neeffgen lichtvaerdich gecleet
9 Eijgen wellust / een nichtgen wilt gecleet }sinnekens
10 De genade goods / een vrouwe Antijckx gecleet behangen met een sijden
						cleet geheten / Barmherticheijt
11 Den geest der waerheijt / een Jongelinck int witte gecleet met gulde
						raijende aensicht een een duijfve op sijn hooft.....
12 Aertschen Schadt Een costelijcke vrouwe wonende In swerelts Dominatie
						ende sidt in een stoel geheten weelde.
13 Abondantie / haer dienstmaecht Lichtvaerdich gecleet
14 Straffe goods een man int roodt en t'aensicht oock root met een /
						vierich swaert gheheten gods rechtvaerdich Oordeel..
Den Onnoselen Eerst uuijt
O godt Almachtich // waer sal ick mij keeren oft wenden
Ick roep tot u clachtich // met grooter elenden
op dat ghij wilt senden u barmhartige gratie
daer ick naer verlange tot deser spatie
want u Informatie // can mij conforteren
daer Ick altijt op gestelt heb mijn fondatie
Op dat desperatie // de ziele niet en sou deren
want de boose menschen mij daegelijcks persequeren
met schatten en scheren // verbannen verjaegen
waerdoor men den Onnoselen so deerlijck hoort claegen
hoe meucht ghijt verdraegen // O opperste godt en claerheijt
maer heer verlost mij uuijt dees groote swaerheijt
daer Ick inder waerheijt mee ben belast
dat Ick moet Lijden van so meenichgen spaenschen gast
die mij hebben verast // met grooter gewelt
en trocken haer poeijnjaerden seer ongestelt
en riepen gelt / gelt // off tsal costen u Lijff
flockx Opent u kisten / contoren sonder eenich gekijff
want het moet tot ons gerijff // tgeen dat ghij hebt vergaert
vrouwen en maechden schoffieren is haeren Aeert
en dan noch met den swaert // den selffden vermoort
wie heeft van sulcke tierannije oijt ter werrelt gehoort
Suijt west oft noort // dat hier bij is tegelijcken
Jae dit is de minste boosheijt / die sij doen blijcken
sij dwingen u op haer te kijcken // en te segghen seingnoor
daer Is een ducaet acht off thien onder u teillioor
en haer te setten voor // den rijnschen wij fijn wel gesoet
greijt hij niet sij smijten hem onder die voet
so dat dan moet // man en wijff en kint verlopen
off anders souden // wijt metten bloede becopen
ghelijckt met grooten hoopen // daegelijckx noch geschiet
want mijn wijff en kinders oock van mijn sijn gevliet
Jae dat Ick niet // en weet waer sij sijn gebleven
dan Ick hoope de heere bewaere haer voor sneven
dat wij In dit leven // malcanderen noch sullen aenschouwen
want godt en verlaetse niet die op hem bouwen
Hier maeckt hij de manier om In te gaen
Beminde Armoede. met de twee kinders deerste
Siet gunder Is mijn vaeijer
Het.2. Slecht spreeckt
Och Jaet moeijer In trouwen
Sus kinders wadt moecht ghij mij toch // ontfouwen
uwen Lieven vader rust Lange Inden heer
Beijde kinders gelijck
Och vaeijer Lieff och vaeijer Lieff
Och therte doet mij seer
nochtans van blijschap // weer / so moeten mijn Oogen schreijen
och mijn man mijn vrient / hoe Lang heb Ick in dees Contreijen
troost sitten verbeijen // met dees Onnosel schapen
maer u siende / waende Ick ghij waert vanden doot Ontslaepen
dus om secours te raepen // doet mij een weijnich bescheet
waer ghij al hebt gedwaelt
Donnoselen
Door steden en dorpen met groot // Leet
en met sueren arbeijt wreet // den cost sober gewonnen
En Ick heb oock altijt gelopen en geronnen
genaeijt en gesponnen // om Ons kinders te voen
maer Ick en weter nu niet niet meer toe te doen
om dees arme bloen Langer te spijsen
Dander Slecht
Och vaeijer sullen wij eeten hebben
Sult ghij ons te drincken wijsen
dan willen wij u prijsen en geven een cus
Den onnoselen.
Jae Ick / maer ghij moet wadt beijen tot vlus
want Inde bus // heb Ick helder noch mijt
Ick hadde noch eenen stuijver gewonnen die ben Ick quijt
dwelck tot mijnder spijt // opden wech Is benomen
Vlus sullen wij eeten.....
Simpel.
En drincken tonser vromen....
Seght mij man hoe verre sijn wij nu van boven gecomen
dat wij nu tonser vromen // bij een sijn geraeckt
Ontrent halff wegen hallant heb ick mijn gissing gemaeckt
want daer In lieffde blaeckt // de goetwillige herten
die ons sullen vertroosten hoop Ick van ons smarten
want In swerrelts deserten // weet Ick geen Lant so bequaem
Benaude Armoede.
Ick hoope dat wij daer sullen weesen oock aengenaem
want tot haerder vraem // heb Ick dickwils hooren uuijten
datmen het christelijck gelooff daer hoort ontsluijten
waer uuijt dat spruijten // veel deuchden en goede zeden
maer Laet ons vrij darwaerts voort gaen treden
want u crancke Leden den arbeijt niet meer vermogen
en mijn chrachten werden mij oock Langs so meer ontogen
dus Laet ons knien sijn gebogen tot godt den vader
want hij is den sijnnen Inden noot een Ontlader
Tgoetwillich Hert uuuijt singt dit een naevolgende veersken op de wijse
						vanden / 91 / spsalm....
Tgoewillich Hert
Nu Ick mijn werck heb affgedaen
so mach Ick wel wadt rusten
tis t'gebodt vanden heere saen
te arbeijden met Lusten
het is ter werrelt t'beste goet
vergaert met arbeijts pijnne
tot weldoen streckt al mijn gemoet
en oock vrolijck te sijnne
Het dunckt mij te wesen een groot wonder op dit termijne
dat Ick den aertschen mensch / dus sie Loopen en bijsen
om daertschen schadt die hem nochtans in pijn als brijne
sal trecken ten fijne // met grooter affgrijsen
maer om sijn eijgen baet gaet hij sulck werck prijsen
en als den Onwijsen // Leven naer sijn Lust
daer hij nochtans wel souden mogen sijn gerust
en wesen gesust // met een redelijck gevoech
het waer te wenschen dat hem een ijegelijck hem droech
dat spaede en vroech // gerust waer sijn consientie
maer raepen en schraepen is al d'intentie
en geen Assitentie // te dooen haeren naesten even
maer om t'sweet en bloet / der armen sij niet veel en geven
twelck soot staet geschreven // nochtans sal werden geloont
met swaerre straffe so schristuere verthoont
om dat sij hebben gehoont // de onnosele schaepen
met Liegen / bedriegen / als Bels paepen
die daniel ginck betraepen // door goods wijsheijt
maer die werrelt is noch vol meerder affgrijsheijt
so dat den prijs Leijt // in boossheijt en haet
Lieffde werdt verdreven / door eijghen baet
waer door dat gaet // barmherticheijt tondere
eijghen wellust werdt bemindt van elck een bijsondere
Ist niet te verwonderen // dat godt al dit verdraecht
beij 'holla dit is te veel van mij gevraecht
maer tgene godt behaecht // soudt Ick wel winnen weten
waerder ijemant die mij Opende alsulcken secreten
waer door Ick mocht sijn geseten // bij gods uuijtvercoren
want naer mijn dunckt so sal de werrelt haest gaen verloren
so Ick wel heb hooren // vande schristuere verclaren.
dus wensch Ick wel eens om bij haer te paeren
sij soud mij sonder beswaeren // te recht Instrueren
holla Ick sie ginder een vrouwe comen passeren
Ick wilse saluteren met blijde Couragie
want het schijnt te wesen een deuchdelijcke parsonagie
Een vriendelijcke salutatie // siet
wensche Ick u Eerwaerdighe vrouwe // Jent
Schriftuere
Ick danck u ist dat ghij blamatie // vliet
Een minnelijcke Salutatie // siet
Begeert ghij van mijn Informatie // ijet
mijn dunckt dat ghij in rouwe // bent
TGoetwillich Herte.
Een minnelijcke Salutatije // siet
wensch Ick u eerwaerdige vrouwe // Jent
Ick hoope dat ghij mij wel in trouwe // kent
Seght mij dan uwen naem sonder flouwe // vent
op dat ghij uuijt benauwe // rent met woorden // crachtich
Ick ben Tgoetwillich Herte. geschapen van godt almachtich
en soeckt eendrachtich // de waerachtighe // schristuere
op dat sij mij toch op den rechten wech stuere
want haer waerheijt pure // can den mensch // verlichten
maer hoe sijdij geheten
Schriftuer.
Ick salt u // beslichten....
en onderrichten / met grooter claerheijt
Ick ben die heijlighe schrifture en oock de waerheijt
dus hebt ghij swaerheijt // Ick salse u stellpen
Jae in als wadt u begeeren is terstont te helpen
maer slacht niet den welpen // off den variable
die mijn woorden achten voor chluchten en fable
waer door sij Immortable // sullen worden // ghecastijt
TGoetwillich Herte
O goddelijcke schristuere nu ben Ick verblijt
dat Ick tot deser tijt // u hebbe ghevonden
want van u deucht heb Ick so veel hooren vermonden
ken cans Oorconden // noch met tonghen uuijtspreecken
Nu dan goetwillich hert ondeckt mij u gebreecken
en wilt niet versteecken // tgheen ghij hebt te vraegen
want alle menschen can Ick helpen haer lijden draegen