floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
En roert de sinnen so, dat die niet konnen ramen
Wat datse liever doen, te laten datser schamen,
Of doen wt dwang en vrees der strenger goden wil.
Beroerde Griecken rust, en swijcht so langhe stil
Tot dat de Princen zijn met d'anderen versproken.
Men pleech den barsen Mars een popel vyer te stoken,
Ghelijck ick hem nu door zijn Priesteren toe reyck.
De blixem noechden aan de diepe wortel eyck,
En alsmen met Cypres den swarten Goden deden
Brant-offer, waren sy wel met de dienst te vreden.
Minlijcke Venus ghy neemt immers danckbaar aan
Ruyckende Myrthe met zijn doncker groene blaan.
Sneghe Minerva zijt ghy nu niet te gheryren,
Noch te vernoegen met de rancken van Olyven?
En wil Apollo meed' noch goddelijcker vier,
Als datmen heylich boet van hemelsche Lauwrier?
Zijn nu d'oprechte Goon niet anders te vernoeghen
Als met eens menschen ziel? als met het eeuwich wroeghen
Van mijn medogent hert? dat smoren moet van rouw,'
Slachten ick haar te wil een zoo beleefden Vrouw'.
Zyn de verstoorde goon dan dus alleen te stillen?
En moet de mensch al doen wat dat de Goden willen?
Ey machteloose mensch, wat is u groote roem,
Toch anders als een licht verganckelijcke bloem,
Dien men zo schielijck siet door ongheval verleppen?
Wat verhovaardicht sich de mensch, hoe durft hy reppen,
En snorcken van zijn macht? waar op is hy zo trots?
Hy, die toch niet en mach buyten de wille Godts,
Dat's, dat hy moet zijn wil in Godes wille gheven,
En wort tot wils volbreng door Godes kracht ghedreven,
Die niet kan werken inden mensch dan alle goet,
Al strijt het teghen zijn bedurreven ghemoet
Door quaad' ghewoonte, die toch anders is gheneghen,
En spreeckt wt eyghen lust den grooten Goden teghen.
Weerspannicheyt noch wil van menschen en verlet
In 't alderminst der goon onbrekelijck opset.
Onwinnelijcke Grieck hier staet de Godsdienst vaardich
In alles alst behoort, dan 'tis den goon onwaardich,
En eyschen ander vyer en slachting tot versoen,
Als daar men haar tot nu pleech offer meed' te doen.
't Is waar dat sulcken dienst was aangenaam den goden,
Want s'hebben 't selver zo den goeden mensch gheboden.
Dan doen de mensch een wet ontfing van elcken Godt,
Bond' God sich selven niet aan sulcken zijn ghebodt:
Maar bond' den mensch daar aan, dat diese niet sou keeren,
En wiss'len na zijn wil, dan God na zijn begeeren.
De goden doen haar wil: Wil doen 't godlijck betoont.
De goon vervallen met de mensch in gheen ghewoont,
Die self zijn misbruyck en syn quaat doen niet beswaren
Verwisselt, als hy 't heeft ghepleecht een hoope jaren.
De wyse Grieck en is nu, denck ick niet zo slecht
Dat hy sich aan ghewoont en eygen wil verhecht.
Ey neen hy! en waarom schijnt hy dan dus te suffen?
Oft sal medogen hem ongoddelijck verbluffen?
Oft breydelt de ghewoont zijn Coninglijcke sin?
Oft draacht hy sucht tot zijn geboren vyandin,
En mint haar leven meer als binnelantsche vreden?
Die toch versterven sou zo veer wy niet en deden
't Begeeren van de goon, dat om Achilles wil:
Dat om Achilles, die de kamp, hoe swaar sy vil,
Aanvaarden voor den Grieck, zo lang hy by ons leefden,
En brack zijn vyandt daar hy deur en weer deur streefden.
Dat heucht de krygers noch, dies willen sy hem goet.
En wilt Achilles, ick vergiet hem wilch mijn bloet
Op dese vaste rots daar in hy leyt begraven,
Zo mach hy hem met 't bloet dan van zijn vrient eens laven.
Ghy lieft in 't leven maar, zoo 'k merck, een kloeck soldaat,
Dat slechs om dienst die 'y doet, en om u eyghen baat.
Dan als hy van de doodt en outheyt is versleten,
Wort dus ondanckbaar zijn ghenooten dienst vergheten.
Hoe wort de slechte mensch door heylich schijn verleyt.
En wat heeft Afgodsdienst den mensch al ramps bereyt,
Al sach een wijs man schoon in Kercks beleydt een loghen,
Zo wort hy liever met den yveraar bedroghen,
Dan hy die sorchlijck straft: want 't yv'rich volck is sot,
Oproerich, en kiest licht een molick voor een Godt.
'k Versta de meening wel. 't Is Agamemnon teghen.
Pirr.
Tegen? De saack is nu nochtans alzo gheleghen
Datmen haar dooden sal.
Vindt dan gheen maacht ghena?
Wat seyt daar 't Leger toe? salmen haar slachten?
Alst volck verkoren heeft dan ist te veer gekomen.
Ghy Griecken zijt met een voor-oordel inghenomen.
Neen Agamemnon, siet wel voor u wat ghy praat.
Hoe? weygert ghy de goon zo waggelt deze staat.
Sal 't gantsche Griecksche Rijck van een haar laten quellen?
G'en sult noch ons, veel min de goden, wetten stellen.
Die smaat niet dragen kan, noch laster onbequaam,
Is inder daadt gheen Prins, maar schand'lijck met den naam.
Wat soeckt Vlysses toch mijn grootheyt te bedelven
Met laster? oft en is Vlysses niet sich selven?
Wat bulderen is dit? wat maackt ghy voor ghedruys?
Waar is Vlysses? is zijn reed'lijckheyt van huys?
Heeft onverstandicheyt zijn leeghe romp beseten?
Vlysses meenden ick dat beter hoort te weten.
Vlysses meenden ick soud' sulcks niet eens vermoen,
Veel minder snorcken, en door lasteringhe voen
De snoo ghedachten van mijn slechter ondersaten,
Die licht door valsch vermoen haar trouwe Princen haten.
Zo 't volck yet quaats vermoedt van u, dat is u schult.
V schult, om dat ghy niet Godsdienstich en vervult
De goddelijcke wraack.
Hoe salmen dit beginnen?
Door reen is staat-sucht niet, noch yver te verwinnen,
Noch 't volck ist inder ijl niet weer te slaan wt 't hooft,
(Ten sy maer met gevaar) daar 't een-maal aan gelooft,
En daar 't al blind'lings wort Godsdienstich toe ghedreven:
Dat dan insonder alst de rug noch wort ghesteven
Ulisses vraagt ghy noch waar u wraack-giericheden
Oyt bleken: 't hayr [III heyr] my ryst, 'k voel over al myn leden
Een 'tsiddering, wanneer my 't gruwel noyt gehoord
Schiet inden sin. Gedenct, bedenct de Vader moord,
Die ghy so listich aen d'Euboeer had besteecken,
Doen 't hert u docht van spyt en jalousy te breecken.
Ulisees vraaght ghy 't noch? Daar yder het gebeent
('k Laat staan het derven van zijn deuchden) nu beweent.
Ulisses weet ghy niet dat wt u wraack en tooren
Mijn Palamedes dood onschuldigh wiert ghebooren?
Ia, ja. Maar altewel. Die 't binnest van uw' ziel
Door soecken mocht, en zien wat knaagh-geest daar onthiel,
Ulisses, men sou daer uw' gruwelen bedreven,
Geloof ick, vinden met 't onnoosel bloed beschreven,
Daar u de druplen van gesprenckeld zijn op 't hert.
't Schijnt u den doodt noch van dien sno verrader smart.
Verrader! hy die u te boven ging in deuchden?
Verrader! 'kwenschten wel my zyners niet meer heuchden!
Verrader, die de staat in wel-stand had gesteldt?
Noyt heeft hem vroom man voor verrader oyt geschelt.
Waar voor wilt ghy my dan toch Agamemnon houwen?
Voor eenen diemen niet te veel en magh vertrouwen.
Doe 'k u in Tracien ghesonden hadde, daar
Ghy myne saken soud sorchvuldigh nemen waar,
En inden dienst van 't heyr uw' eer en eed be trachten,
Daar wast dat ghy veel meer uw' eygen voordeel achten.
Dan Palamedes, die de slimme gangen sach,
Bracht die tot 's Legers nut wel tydlyc aenden dagh.
Dat speet u, t' sedert hield ghy listich aen (met woelen)
Om krygen op u hand [III op in u hand] Panlickers, door 't gevoelen
Van goude Gooden, die 'r benevelde 't gesicht.
Ic houd' my vry van all's daar ghy my mee beticht.
Van een aansienlijck man, deucht-schijnend' en vol moets.
Vlisses dat zijt ghy. Ghy maackt het volck zo broets.
't Is wraack-lust, en wat meer, dat u godloos doet spreken.
Wt Godsdienst ist. Waar heeft mijn wraack-lust oyt gebleken?
Aan Palamedes. Dien ghy maar wt eyghen haat,
Noch onlangs, 't heucht u wel, beschulden van verraat.
Hy sturf als een verraar. Maar dit u grond'loos schelden
Mach Agamemnon nu in deze saack niet gelden:
Hier wort ghevraacht of ghy Polyxena wilt doon?
Niet hem of my ten wraack, maar offert haar de goon,
Die 't mond'ling voor 't outaar, daar 't vyer op lagh en branden,
Begeerden.
Godsdienst is het nutst' in alle landen.
Ghestoorde Vorsten dat verstaat ghy zo als ick:
Maar laat toch deze saack een ongemeene schrick
In 't herte dryven van veel Griecken, die daar saghen
Achilles schaduw', die sy droevich hoorden klaghen,
En schricklijck eyschen een zo gruwelijcken wraack.
Wat sterffelijcke ziel, Vlysses, heeft vermaack
Of wel behaghen in sulck goddelijck begeeren?
In wiens ghedachteu quam 't Achilles te vereeren
Met 't onbesmette bloedt van een zo jonghe Maacht,
Voor dat hy 't seyde dat hem dit alzo behaacht?
Waarom wilt ghy daar u dan wrev'lich teghen stellen?
Waarom? om dat het my sal innerlijcke quellen.
Dit mededogen toch, daar ghy 't nu op verschoont,
Komt nu wel schielijck. Maar 't waar nutter doe betoont,
Doen ghy Diana gingt u eyghen dochter moorden,
Dat ghy vrywillich deedt, waar toe nu zo veel woorden?
En zo veel sporrelings? 't schijnt dat ghy nu bemint
Polyxena veel meer als doe u eygen kint.
Door 't selfde dat ick doe tot die moort wierd' gedwongen,
Word' ick nu wederom tot deze moort ghedrongen.
Laat Godsdienst nu alleen hier oorsaack u van zijn.
Gheen Godsdienst. Neen. Maar dwang, en een Godsdienstich schijn.
Dan dickwils moet om best een Vorst naa 't volck sich voeghen.
't Schijnt Agamemnon dut, hy heeft geen goet ghenoeghen.
Neen ick, en of ick dut? 'k weygher niet goets den soon
Van Thetis dat hy wil, veel minder noch de goon.
Achilles isset waard' voor al zijn trouwe daden,
Dat 's waar Vlysses: dan men dient sich te beraden,
Wat plaats, wanneer, en wien deez' offerhande past,
Terwijl hy geen van drien den Griecken heeft belast.
Achilles seyde niet wie dat haar soude doden,
Maar heeft de plaats en tijt ons alle beyd gheboden,
Versta 'k zijn woorden: en zoo 'k wel daar wt besluyt,
Ist datelijck, en hier, ghelijck als hy beduyt
Met deze woorden, die 't de Griecken wel ontdecken.
Achyven (seyd' hy) sult ghy zo na Griecken trecken?
Ghelijck als of hy seyd', vertreckt niet voor ghy 't doet.
Dat 's hier ter plaats, en nu, want hadden wy de vloet
Wy souden aan het landt gheen ooghenblick niet blyven,
Maar lichten 't ancker, en weer 't Zeewaart in gaan dryven.
Daarom en schorter niet (terwijl de tijt en stee
Ghevonden is) als een die deze slachting dee.
In 't gantsche Leger vande Griecken geen bequamer
Als Pyrrus, op dat zo deez' offer aangenamer
Bey sy den goden en Achilles droeve gheest.
Moedige jongeling, wat sydy doch bedeest?
De Griecken staan te gaar ten dienst u doode Vader,
Dan niemant is, als ghy, tot dese slachting nader.
De bloode suffert die 'm met dencken manlijck wreeckt
Veer van zijn vyant af, dies kindtschen homoet breeckt
Zo ras hy d'alderminste man siet onder oghen.
My dunckt dat Pyrrus oock van sulcke moet mach boghen.
'k Weet niet wat kinder schrick dat in my toch zo raast,
Die voor de schicking van Vlysses my verbaast!
Hoe bitter heb ick tot aan dezen dach gaan wrocken
Op de Troyanen: die 'k, my docht, wou levent schocken?
Maar siet hoe sich de vrees met moedicheyt vermomt,
Zo lang 't noch niet en gelt! maar alster eens toe komt,
Dan munt zijn suffen aart wel wt het moedich schynen,
En vrees doet 't roemen van de bootsert haast verdwynen.
Of soudt medogen zijn dat Pyrrus nu oock streelt?
't Medogen, Pyrrus, van uw' blootheyt weynich scheelt.
't Zijn twee die meest altijt den swacken mensch bestryen.
't Zijn twee die meesten tijdt hun by malkander vlyen.
't Ghebeurt (dan selden) dat medogentheyt alleen
Het korsele gemoet versachten kan met reen.
Dan blootheyt nummermeer, die sleept het mededoghen
Altijt in 't Vroulijck hert, daar in hy komt ghevloghen,
En hy (om dat hy is van al te weynich schijns)
Bruyckt 't mededogen voor een eerelijcke grijns.
't Is waar Atreide, dan ten mach my niet beweghen,
Te laten 'tgeen dat my van herten dus is teghen,
'k Set mededogen wech door groote liefd' die 'k draach
Mijn doode Vader, die 'k zijn diepe wonden saach.
'k Wil hem ghehoorsaam met Troyaansche bloet versaden,
Zoo 't de bescheyden Vorst en Griecken dunckt gheraden.
Achilli soon terwijl dat ghy ghemoedicht zijt,
En als Vlysses raamt, 't oock nu is plaats en tijt,
Begeer ick dat men dan met d'offer niet sal toeven,
Op dat wy Gode nocht Achilles niet bedroeven:
Die den ghewill'ghen Grieck tot desen offer dwong.
Eyscht dan, Vlysses, met u lieffelijcke tong,
Polyxenam, en poocht, met u ghevallicheden,
Te stellen d'oude Vrouw van Troyen wat te vreden,
En leyt de maghet aan voor 't graf van dezen helt,
Daarse sal werden dan Godsdienstich op ghestelt
Van Pyrrus, die 'r moet in zijns Vaders eere slachten,
Terwijl 't de Griecken zo de goden waardich achten.
Vierde bedriif. Eerste toneel.
Hoe speelt toch met den mensch het dertele gheluck?
Dan gheeft het alle weeld', dan alderlye druck.
Lichtvaardighe godin hoe toch zo wispelturich?
Wat schaackt ghy my wt weeld' en hout my zo langdurich
In onghemeene plaach? en leght my 't hart ghebit
Van armoed' in de mont? die schryling op my sit,
En treft mijn groots ghemoet met al te scharpe sporen,
Die 't lijf alleen niet, maar de grootse ziel deur-boren.
Wat isset groote Goon dat ghy my zo verlaat?
Wat isset snoode Grieck dat ghy my nu versmaat?
Wat isset dat sich om en in mijn hert komt vlyen,
En tercht my met ghespoock? Zijn 't helsche rasernyen
Daar meed' my op den hoop de gruwelijcke Dis
Ribsacken komt? O goon! oft seght my wat het is,
En waarom dat my dit gheswerm niet wil begheven?
Wat zijn 't? zijn 't dooden die zo preut'lend' om my sweven?
Oft zijn 't ghedachten, die kleynherticheyt nu baart,
Daar van ick schric'klijck werd'? waar dat ick ben, beswaart?
Daar wanhoop dan wt rijst, die 'k immers hoor te doden
Eer datse my vervloeckt doet twyff'len aan de goden,
Ghelijcks' alreede doet: om dat ick vastlijck weet,
Dat ick des Hemels, en den Hemel mijn vergeet.
Dan, laas! de swarte goon die zijn mijns wel gedachtich,
Die passen op haar uur, die komen my zo pachtich,
Ontrent de middernacht, versoecken met getreur,
En beelden my mijn leet zo schrickelijcken veur.
Sy doen my noch veur meer ellendicheden schromen,
Die 'k vreese dat eer lang my sullen overkomen.
Ey my! benaude ziel die d'overlast ghevoelt
Van d'ongheruste geest die moey'liick in my woelt.
Hoe nu, bedruckte vrouw'! wat wil Vlysses segghen?
Oft sal die my mijn dromen droeffelijck wtlegghen?
Vlysses nu wel aan! Vlysses hoort my niet,
Ghelijck als hy hem veynst. Hier ben ick Griecken, siet.
Treet tot my schalcke Grieck. Wat is al dit geluyster?
Verklaart my toch mijn droom en mijn ghedachten duyster.
Verklaartse my door uwe wisse prophecy.
Vierde bedriif. Tvveede toneel.
Vlysses. Hecvba.
'k En koom Troyaansche vrouw' niet dat ick u verbly,
Noch om u van u noot en qualen te verlichten.
Wat heeft de trotse Grieck dan met my te verrichten?
Een ongheluckich mensch die derft der goden sucht,
Ontloopt geen hemel-wraack hoe verre dat hy vlucht.
Verlaten Coningin van al de goede goden,
De Griecken komen om Polyxena te doden.
Versleghen bange ziel, niet dat der Griecken dorst
Gheslest moet worden met bloetstralen van u borst.
Ay neen! vergeeft het ons, want 't Griecksche Leger treurt,
't Beweent des genes dat daar nieuwlijcks is ghebeurt.
Want als het Leger soud' de krijghs-Gods offerhanden
Beginnen op 't outaar, daar 't vyer op lach en branden
Van Popelen geboet, dat hem is lief en waart,
Zo barsten met gedreun seer schricklijck wt der aart
Een moeyelijcke ziel, Achilles, en begeerden
Noch bloege wraack, om dat hem Paris moorden deerden:
Hy wilde datmen hem soud' daat'lijck, op den top
Van zijn verheven graft, God-waardich off'ren op
't Bloet van u dochter, die zijns moordens is onschuldich.
Verdraacht der Goden wil dan, Hecuba, gheduldich.
Noch stelt u niet te weer op 't Griecksche Legher groot,
Dat al bewillicht heeft eendrachtich in haar doot.
Moordigh' Achyven, neen. O gruwelijcke donder!
Waarom en slady my verlaten mensch niet t'onder?
Verstoorden hemel, neen! 'k en wil niet, noch 'k en sal,
Noch nu noch inder eeuw', den Griecken te geval,
Mijn dochter lev'ren, om zo godloos te vermoorden.
't Mistroostich hert dat spreeckt Godslasterlijcke woorden.
'k En doe, verwaande Grieck, dan godloos is uw' daat!
De Hemel weet ick dat alsulcken offer haat.
Polyxena die komt, s' en weet niet dat de menschen,
't Wtstorten van haar bloet noch meed' zo moordich wenschen.
Vlucht, vlucht, onnosel kindt, verbercht u voor de Grieck,
Die deez' u jonge ziel soeckt, wt een oude pieck,
Te moorden, en voort al mijn kind'ren te veldelghen,
En laten 't aartrijck dijn onschuldich bloet verswelghen.
Polyxena, mijn lief! mijn ziel! mijn hert! mijn rust,
Omhelst my, die zo dick mijn dampe kakens lust,
Van tranen nat bedout. Ey my! ick kan niet spreken.
Vierde bedriif. Derde toneel.
Polixena. Vlysses. Hecvba.
Wat Hemel! soecken haar de Griecken dus te wreken?
Mijn onbeweechlijck hert wort, dunckt my, oock geroert
Door mededoghen, die manhafticheyt vervoert
'k En weet niet waar, en doet de trotse krygers suffen,
Wiens onvermurwen't hert noyt yemant kond' verbluffen.
Medogende Princes, die 't mededoghen queeckt
In deze ziel, ick bid dat ghy zo niet en spreeckt,
En lastert 't Griecksche heyr met alle laster-woorden.
Wat meent ghy dat 't wt lust u nooloos wil vermoorden?
Ey neen Princes! ghelooft dat 't Griecksche Leger weent,
En treurt om uwent wil, al waandy 't heel versteent.
Lastert de Griecken niet, lastert veel eer de goden,
Die door Achilles geest den Griecken dit gheboden.
Wat goden eyschen 't bloet van 't menschelijck gheslacht?
't Strijt tegens al der goden goedertieren macht.
Zo meent men. Dan ick hebt haar selver hooren verghen.
Waar sal ick voor de wraack my langher dan verberghen?
Hoe komt, o straffe Grieck! de hemel zo verstoort,
Dat gheen van al de goon dit deerlijck kermen hoort?
Polyxena wy zijn gheschapen om te draghen
Al 's werelts last en haat, en alderleye plaghen,
Oyt van de swarte goon tot sware straf bedocht.
Corsele Juno, sacht, wat hebt ghy toch gewrocht,
En doet my van den Grieck ter bloeger vyerschaar daghen,
En sleept my voor 't outaar, daar m'eertijts plach te draghen
't Onreed'lijck Vee! dat was der Goden tot versoen,
Een nu, ken nauw'lijcks mijn onnosel ziel voldoen.
Nu Moeder recht u weer, leunt op mijn swacke schouders,
Dat 't steunsel hoort te zijn van haar vervallen ouders.
Dan laas! g'en werter nu niet langer meed' geschoort.
Vergunt my groote Grieck, dat ick maar noch een woort
Zo moedich met u spreeck, ghelijck ick pleech te spreken,
Om door mijn reden u verstaalde ziel te breken.
Spreeckt Hecuba, 'k en wil u 't spreken niet verbien.
Deur-trapte Grieck, denct doe ghy Troyen quaamt verspien
In onbekent gewaat, in slechte scheurde kleeren,
Dat ick u kond' en woud' u doe nochtans niet deeren?
't Ghedenckt u noch seer wel, zoo 'k immers anders hoop,
Hoe dat u natte baart doe van u tranen droop,
Die doots vrees parsten wt u weke water oghen,
Om dat ghy waart ontdeckt, en in mijn goet vermogen.
Van Helena waart ghy doe loose Grieck beklapt:
Dan acht mijn deucht niet, nu ghy 't ongeluck zijt ontsnapt.
't Is waar, wy waren doe des doots ghebonden slaven,
En dat ick doen niet ben in Ilion begraven,
Dat danckten ick Princes dijn edel heus gemoet.
Hoe nederich viel my Vlysses doen te voet?
En wat beloofden mijn Vlysses doen met eden?
Al 't gene dat ick dee, denckt dat ick dat doe dede
Door dwang, om mijn door schijn te vryen vande doot,
Door schijn van vrientschap, want 't vereyschten doe de noot.
Zo waardy niet van sin Vlysses te betrachten,
Dat ghy doe swoert, en wy nu van u dan verwachten?
Maar valt daar teghen ons zo lastich als ghy meucht,
Tot looning van mijn onvergeldelijcke deucht.
En ken geen reden dijn hartneckicheyt beweghen,
Die door 't verwinnen is zo dapper opghesteghen?
't Mistroostige gemoet dus onversiens verbaast,
Begrijpt niet dat het op d'onschuldige zo raast.
Troyaansche Coningin, waar zijn u grootse sinnen?
En hoort ghy niet de doodt voor 't leven te beminnen?
Ghy die gheworpen zijt tot inden afgront neer,
Van d'alderhoochste top, die d'overwonnen eer
V prachtich had gebout binnen de Troysche wallen?
Hoe ken dit leven dijn in oneer toch ghevallen?
Misnoecht ghy noch niet aan der schemp'ren Griecken hoon?
Haar most ghy niet alleen, maar oock u selven doon,
En willich u lijf en ziel Gode ten offer gheven,
En toonen ons ter spijt dat wy met slavich leven
Gheen Conincklijct ghemoet en konnen overlaan.
Wel aan Vlysses, tsa! laat Hecuba dan gaan
Na deze slachting, en haar oude bloedt vergieten.
Neen lieve Moeder, neen, 'k had liever datse stieten
Strack met haar harde staal door deze teere borst,
En laven met mijn bloet die'r goddeloos na dorst.
Nu Moeder laat my los, en levert my in handen
Van 't moordige geslacht. Wech Griecken met u banden,
En boeyt mijn niet, ick ga ghewillichlijcke voort:
'k Ben gheen slavinne, neen. 'k Verschricke van gheen moort.
Zoo 't sterf, ick sterf de Goon, en offer haar onschuldich
Mijn onbesmette ziel. Nu Moeder zijt gheduldich,
Wat worstelt ghy vergeefs? Nu Moeder hout u rust.
Nu gunt my Griecken dat mijn Moeder mijn eens kust.
En dat ick haar in 't lest noch eenmaal mach om-armen.
O Goon! verstaalde Goon! laat u de moort erbarmen.
Verharde Griecken, neen, 'k verlaat haar nimmermeer.
Sleept oock haar Moeder voort.
Dat 's moorder mijn begeer.
Troostlose Moeder, nu verlaat mijn, ick moet sterven.
Hoe? sterven? ken ick van Vlysses niet verwerven
Wat wtstels voor een tijt? dat sy den goon geklaacht,
Zo voert my Griecken me.
Wy doen dat God behaacht.
En doet oock mijn behaghen.
Ten komt zo niet gheleghen.
Is dan noch mensch noch God door bidden te beweghen?
Beweecht ghy met gebeen de barsche Grieck mijn kint,
En siet of ghy 't ghemoet der boosen wat verwint.
De Lenten van mijn tijt en is my zo niet teghen,
Dat ick, indien 't my ging na wensch, niet soud' gheneghen
Tot 't soete leven zijn, daar van, mijn Moeder, my
Het vierendeel noch niet gheloopen is voorby,
Sulcks dat ick noch te goedt van God heb zo veel jaren,
Die my, eylacy! nu niet souden dan beswaren.
Beswaren met het snootst', beswaren met de smaat,
Dies ick met recht en reen het Vorst'lijck leven haat.
En nu mijn Moeder, of ick schoon al wilde leven,
Dunckt u dat my de Grieck dat wel soud' willen gheven?
Neen hy: voorseker neen, zijn bloet-dorst is te groot,
Dat hy den Afgoon heeft door Papen dwang ghedoot,
Thien jaren nu gheleen, zijn eyghen lieve dochter
Iphigenia. Laas! wat deed hy? maar hy brochter
Diana, dien hy doen op offerden haar bloet.
Waar soud' hem dan van daan nu komen het gemoet
Zo dwee, dat hy aan my, nan my zijn mededoghen,
Mistroostige Vorstin! bewysen soude moghen?
Nu Hecuba laat los.
Vlisses ick en sal.
Vlysses hoort. Mijn kindt bidt hem my te gheval.
Neen Moeder ick en bid mijn vyandt om geen leven,
Die my een uur vertreck, al kond' hy, niet sou gheven.
Noch kan niet gheven, want 't alleen is inde macht
Der groote Goden, die 'k voor leven-gevers acht.
En sweert mijn vyandt my dan mijn gewisse sterven,
Dat 's dat ick hope, want 'k en kan niet beters erven
Als een ghewenschten doodt, die 'k salich nu verwacht,
Eer dat ick levend' word' versmadelijck belacht.
'k Heb toch ter werelt in geen ander ding misnoeghen
Als in de slaverny, die mijn ghemoedt doet wroeghen:
En sterf ick niet, ick blijf een levende slavin.
En hoe misnoecht daar aan een jonghe Coningin,
Ghevoet in 't huys van een zo grooten Troyschen Coning?
En nu soud' nauw'lijcks zijn een boeren hut mijn woning.
Neen, neen, ick leve niet, ick hake na de doot:
Na sulcken doot die my bevrijt van alle noot.
Wat doet het leven my toch anders als verkrachten
Door geert van oude staat? door statighe ghedachten?
Was Hector niet mijn Broer? en Paris? and're meer,
Daar mee 'k in 't leven my zo grondeloos begeer
Weer te verheugen? dan 't zijn sinneloose wenschen,
Vermits ick 't leven quaat in dienst van deze menschen
Onwillich slyten moet, zoo 'k 't leven al behiel.
Beweecht ghy niet daar ick zo ned'rich voor u kniel?
Vlysses suldy my zo dieffelijck ontschaken
Mijn kindt, daar in ick heb mijn eenighe vermaken?
Adieu mijn Moeder, nu verlaat ick u in druck.
Och Moeder! waart ghy mee deelachtich aan dit luck.
O goden! goden! goon! op wien sal ick nu steunen?
Wat schudt het aartrijck, en wat doet de berghen dreunen?
Wat offer schricklijcks toch op deze werelt beurt,
Dat 't scheyloos water sich wyd' vanden ander scheurt?
Daar door ick van beneen na bovenen koom borlen,
Om te besien wie 'k daar hoor suchten, preut'len, morlen,
Wie 'k weenen hoor, dat ick voel droplen in den hel
De lauwe tranen op mijn kouwe sore vel?
't Onsalich Troya leyt, daar dartele wellusten
d'Inwoonders pleechden. Dan sy konnen nu niet rusten,
Sy wroeghen moeylijck, ja, zo wel de droeve doon,
Als die daar parst de last van Agamemnons kroon.
Vervallen Coningin wat moocht ghy my vermanen,
En locken my om hooch door 't rollen van u tranen?