floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Ia wel trouwen Buur-Wijf, wat dunckje, magh dat staan?
Om God-wil, siet daar die straat-Ioncker iens gaan.
Of hy wel ien Veer in zijn nest het (denck ick) die zijn // is?
Wat duysent Fransoysen weten de Luy wat dat mijn // is?
Ick boogh niemant wat ick heb, of wat ick hadt.
Ick haalt en betaalt soo wel as de beste vande stadt.
Wat Duyvel gaanse dan met my haar tong schrapen?
O dit verkranckt ghespuys kan mijn naars wel begapen.
Dock ick lijdt met ghedult, ick slacht de goe Iop:
Maar dese labbekacken halen ellick-ien byde naars op:
't Waardeynen het gien eyndt, asse byde straat gaan slingheren:
Waar datse my iens sien, sy wysen my na met vingheren:
Koom ick iens op den Dam, daarmen om't moyste pronckt,
Daar word'ick vande Vryers soo over-zijts belonckt.
Ho, seyt den ien, ick wedd' dat hy dat pack ghelient // het.
't Is wel te sien, seyt d'aar, dat hy de Rederijckers te vrient //
							het.
Sy kennen daar op ien onsch wel wicken watje waart // bent.
Ofje rijck, ofje arm, ofje goet, ofje quaat van aart // bent.
Maar ick vraagh niet na-de Knechs die haar as Vrouwen cieren // siet;
Of sy wat quaken, het en raackt an mijn kouwe Klieren // niet.
Ick ben van't Hof, blaas of, dat meughje allegaar weten.
Griet S.
Ia, hy het al mee in ien Hoofsche strondt ghebeten.
Wel Monckseur Nieuwen Haan, macher niet ien woort // of?
Nieu. H.
Staat wat uyt de weegh, ick ben ien Kourtisaan van't Hof.
Dat siemen an jouw ongnaartighe bennieren // wel.
Ho, 'tis te byster soo't Volck jouw nouw vieren // sel.
Gans lyden Nieuwen-Haan, wat's dit? Dus altemaal in't Gheel?
Wat dit en draaght niemant of hy is geck of eel.
Hoe komt dan Droes dus moy, dus reyn, dus net, dus tentigh?
Isset Nieuwen-Haan? Neent: ja, hy ist werentigh.
Iemy jy bint nouw wel vergult; dit's toch te dubbelt indieft.
Iy bint te vervaarlijck frey, ick word' op jouw verlieft.
Nu moetje ien nieuwe duyt hebben om appelen te koopen.
Bylo siet wel voorje datje niet gaat in't Water loopen.
Iy dient het Hof, doeje? ja maar, wat datje seght.
Iy bint soo euvelijcken overdadighen moyen Knecht.
Hoe ist hier Griet smeers? jy hoeft soo smeerigh niet te lacchen.
Loopt met jouw duyten in ien pomp; of gheeftse diese pracchen.
Siet dit onwetende panckt: Wat schortje, seck sticke vleys?
Hebje mijn veuren esien, besietme van afteren oock ien reys.
Waarom souw ick niet? Ick wilt draghen spijt al die't lief of liedt //
							is.
Wat roertet yemant van wat veruw dat mijn kliedt // is?
Dit's te weersoordigh dat de Meysjes met mijn jocken,
Die as de Gecken gaan ghekliedt in langhe rocken,
Die anders niet en lijcken as omghekierde klocken.
Wel trouwen Vaar, hebb'ick hier soo veel an verbeurt,
Datje jouw hier soo heftigh en wongderlijck om versteurt?
Iy bint toch te haastigh op jouw paartje.
Nieuwen-Haan hoe vaarje? seck, met jouw Vryster Baartje;
Hoe staje met meekaar // ist Hylick schier klaar?
Byloo 'twas noyt soo na // 'tschort maar an't woortje ja.
Iy hoeftet dus briet mit Baartje niet uyt te meten,
Hoorje dat wel, seckt iens, ghy Muffrouw dunne ghedreten?
Ick heb van Baart en van jou de lieve Tijdt.
Ick hóórt wel Moer, dat jijt in ien angder praatje smijt:
Maar ick begeer jouw niet, noch gien vande klappeyen.
Noch ick jouw oock niet, soo zijn wy goet te scheyen.
Ist van zijn liffelijcke leven daghen wel ehóórt?
Ia wel wasser ien Roch in Zee, hy quam my wel an bóórt.
Wat of hem desen Geck wel magh duncken laten?
Al goelickjes Grietje, jy moet soo hóógh niet praten:
Seker smalijck spreken is immer te gróóte schanckt,
En al die kyvaegje spruyt altijt uyt onverstanckt.
Nouw, tempt jouw moedt, en deynckt iens op den Hemel // maar.
Ia siet dese Ian dróógh-klóót, hoe ist hier, seck femel-laar?
Wilje al mee wat segghen van mijn kyven?
Ghy leght altoos en kijft met die blaeuwe Wortel-wyven.
Wat roertet jouw dras-broeck wat dat ick laat of doe?
Ay lieve siet, is hier wel levendighe raadt toe?
De schurfde Schapen blaten miest: en die vol zijn van ghebreken,
Die sullen altijts 'tgrootste quaat van ien angder spreken.
Doch mit ien eerlijck kliedt wert vaack ien snoo guyt bedeckt.
Grietje, jy moet sien teghen wie datje dat spreckt.
Nieuwen-Haan, wats hier? ick wilje niet ien mijt // vresen:
Binje ien Hoveling? jy meught daar toe blijt // wesen.
Die recht Edel is, die latet an zijn zeden // sien:
Niet as dese pronckers, die haar met weytse kleden // klien.
Seker veel Knechts zijn maar Mannen met de naam,
Met de baart, en met noch wat, dat ick my te noemen schaam.
Die Gorten-tellers zijn argher as Vrouwen in't bedillen:
Ick sie-er daar wel ienighe, as ickse noemen souw willen,
Die't schortel-doeck soo wel souw passen om het lijf,
Trots ienighe Wolle-nayster, of ienigh rijck Wijf.
En ick sie hier jouw, en sommighe wel soo kloeck // an,
Dat ghy Mannen sout wesen, hadt ghy maar de broeck // an.
Nouw deghelijcke deegh, alle gecken laat varen:
Wilje haast ande Vryer?
Niet seer ongaren:
Maar't weyt te hart of te stil,
Daar is niemant die mijn wil.
Ick kan singhen noch segghen // daarom moet ick alleen legghen.
Ick hebbet met mijn Bestemoer langh en briet overeleyt.
Hoor hier, ick gheefje te raen, wat dat syer van seyt.
Wel lieve Kijnde (seydse) ghy hebt immers gien klaghen;
Kon jijt versinnen Moer, jy hebt nouw de beste daghen.
Krijghje ien droncken-snuyt, of ien quaat-hoofdigh Man,
Mijn salighe schaap! wat raadt ging jou dan an?
Och! 'tis onghebonden best, jy hebt nu ien vry leven:
Neem jy ien Man kijndt, jy moet jouw vryheyt overgheven.
Maar mijn Bestemoer die deynckt niet dat mijn jonghe jeught verdort:
En ast óóck alle seyt is, sy weet niet waar't my schort.
Sommighe luy, en mennigh knecht, hebben mijn wel begeert;
Maar ick hebbet om mijn jonckheyt altijt gherefoseert:
Maar datter nu ien fijn ghesel iens hertelijck my minden,
Ick souw mijn seker wel in alles laten vinden:
Maar ick moet mijn beurt verwachten; ick slacht jouw.
Hoe vaarje Nieuwen-Haan, wil jy niet ande Vrouw?
Of hebje te veel keurs? Waar leydt de schenningh?
Wangt jy gaat al mee voort as ien ay voor ien braspenningh.
Ick hoor Veughel datje al wat garen febt,
En datje sulcken quaan dronckenschap hebt.
Trouwen, wy weten niet, ofje quaat bent of goedt:
Hier komt niemant (as-je weet) die ons de boodtschap doet.
Komt hier niemant, en weet ghy nerghen van,
Hoe duysent Suycker-erretten weet jijt dan
Soo fijn naa't leven, en soo proper uyt te legghen?
Kanje Kol-ryen? Of laatjet jouw van Waarsegsters segghen?
Ick gis jy hebt ien diel Larysters staagh op jouw vloer,
Dieje mit hongderden meught hebben an jouw snoer.
Dat ick altemets iens drinck, dat wil ick niet versaken;
Deynckt vry dattet de luy wel iens soo groot gaan maken.
En dat ick somtijts soo wat vryvelighs doe,
Daar ghevense my dickwils gróóte oorsaack toe.
Maar sy swyghen wel hoe zijt ierst op haar hals halen:
Sy verschoonen haar ghebreck met grove loghen-talen.
Om dat ick quansuys laast jou Vryer ging drieghen // fel,
Dat betaalje mijn stil-swygend' mit jou lieghen // wel.
Of mijn Tóón, of mijn Duym was dóódt, of sonder vermeughen,
Souw daarom (dat vraagh ick) mijn hielle Lijf niet deughen?
Of dat ien vruchtbaar Boom had eenen quaden tack,
Waar't niet scha datmen daarom de goe stamme brack?
Stont yder in zijn kop in't openbaar gheschreven,
Wat dat hy heeft ghedaan en heymelijck bedreven,
Wat soumen fieltery in sommighe sien staan;
Die nu daagh'lijcks ter Beurs voor vrome Lieden gaan.
Daar komt mijn Meesters Maat, ick moet nu op mijn dienst passen.
Wel hadieu Nieuwen-Haan, ick ga stracks mijn vaten wassen.
Wel Grietje, lóópje wegh? Hoort Grietje! Grietje! Griet!
Gheeftme doch ierst ien soen.
wel an; of ick wil of niet!
Rodrick.
Soo haast het Morghen-róódt het blaauw Gheberght beschijnt,
En dat de Zilv're Dauw voor d'Goude Son verdwijnt:
Ia dat de Velden haar met weer-schijn Groen bekleden,
Soo lust mijn jeughdigh hert sich buyten te vertreden.
Siet hier Alphonsus, die'ck ter Werelt meest begeer:
Weest welghekomen Vrunt.
Alphonsus.
Mijn wel ghevonden Heer,
Ghy noemt my uwe Vrunt: Ick souw wel willen weten
Wat Vrunt is, of waarom ghy Vrunt my hebt gheheten?
Vrunt is een lieve Naam // een Mensche seer seltsaam.
Een Koffer der verborghen // heymelijcke sorghen.
Een toevlucht inder noot. Een tróóster inde doodt.
Een swaar ghevonden vryheyt. Een duur-ghekochte blyheyt.
Een versekerde rust // van al ons liefd' en lust.
Het wóórtje Vrent daalt van Verentschap en Bloet-maghen:
En dat ick u soo noem, dat komt door wel-behaghen,
Die ick van kintsheyt af ghehadt heb Vrunt an u:
Maar ghy bedroeft my met soo dwars een Vraghe nu.
Den heelen Vrunt verdraaght verduldigh tot den endt,
De onvolmaacktheyt die hy in zijn Vrunt bekendt.
Ick soeck niet sonder reen u hert te ondertasten.
Ghy hebt mijn trouw gheproeft in veel verscheyen lasten:
Maar waar toe hebdy doch dees voor-reden bereyt?
Laas! om de sware druck die my op't herte leydt.
V tróóst op my, mijn Vrunt, soo't is in mijn vermeughen.
Ach! ghy kont my alleen verquicken en verheughen.
Soo ick u helpen kan, en ick u nu verlaat,
Soo wench ick dat mijn Eer verandert in een smaat.
Spreeckt uyt u hert, en wilt my doch niet langher terghen.
Hoe meughdy my soo langh u swaricheyt verberghen?
Nu seght wat ghy begeert, en brengtet anden dagh:
Voorseker 'tis wel quaat datmen niet hóóren magh.
Heer Rodd'rick ick twyfel door duystere voorstellingh,
Of d'Hemel, of u jonst, is oorsprong van mijn quellingh.
Het komt voor een van beyd', nochtans ghelóóf ick niet
Dat door u vruntschap my yets wat te kort gheschiet;
Want die is veel te sterck, sy can soo haast niet sterven:
Maar ick verhoop door haar, u bystandt te verwerven.
Welcx vertrouwen mijn heel ongheveynsdelijck doet,
Heel openen den grondt van mijn bedroeft ghemoet.
Tróóst mijn ghepijnde gheest, en hongherighe klachten,
Die alleen haer ontset uyt u liefde verwachten.
Barst wt den dooden slaap, daar ghy vaack-ooght in sluymt,
En dudd'oorich vrunts-hulp verwaarlóóst en versuymt.
De felle pynen die dit krancke lichaam quetsen,
(En slinden als 'tghewormt, die een koude Romp smetsen)
Quam my door mijn ghesicht, dat te zeer heeft ghelet
Op d'Aldeucht-rijcke Maacht, Ioffrouw Elisabet!
Daar sy met strenghen ernst soo seer hevich op vielen,
En druckten met gheweldt haar beelt'nis in mijn ziele:
Nochtans mijn jongher hert is hier niet in vernoeght;
Maar wenschet met sijn helft in een te zijn ghevoeght,
Trachtend' voor eeuwich lief, en voor mijn echte Vrouwe,
Door de banden der Trouw haar wettelijck te houwen.
Niet teghenstaand' ick weet, dat ghy haar oock bemindt,
Doch soo seer niet als ick, die haar soo heb ghesint,
Dat ick, wast moghelijck, mijn leven haar souw gunnen,
Dus sult ghy met ghemack haar lichter derven kunnen,
Als ick: die haar soo min, dat hondert maal soo licht
Souw vallen my mijn Doodt, als 'tverlies van haar ghesicht.
Behalven dat wert ghy met meerder soet verlanghen,
Ghehoort, onthaalt, ghekust, en gracelijck ontfanghen:
Al welcke midd'len u in dese saacke dient,
Tot die volcomen hulp van my u trouwe Vriendt.
Die soude my dan zijn wed'rom een nieuwe schuldt;
Waar met ghy my an u alsoo verbinden sult,
Dat de Tijdt, noch de Doodt, noch Helsche Rasernyen,
Dees bandt tot gheenen stont in stucken soude snyen:
Maar weyghert ghy my u heel hulp-rijcke handt;
Als ick verhope neen: Want ghy souwt als vyant
Mijn seer hinderlijck zijn, so ghy my ginght beletten
De runne van mijn Min, met den Drey-boom te setten,
Inden wegh van't gheluck: souw ick door sulcken noot
Niet vermoeden dat ghy my haat, en wensch mijn doot?
Want sonder die Ioffrouw kan ick niet blyven leven:
Daaromme wilt my Vrunt alsulcken bystandt gheven,
Als ghy seer wel vermeught uyt ware vrundtschaps teeckenen,
Op dat ick u met recht mijn grootste Vrunt magh reeckenen.
Ghy vreest Alphonse, dat ons vrundtschap sal breecken,
Vermits de Ionckvrouw, daar ghy my gaat van spreecken.
Stilt dit ydel ghelab dat ghy dus schoon vermomt:
Want door u nevel schalck, de Waarheyts Sonne komt.
Ghy raadt my dat ick haar om uwen't wil souw schuwen;
O neen! de Ionckvrouw is my soo na als den uwen.
Nadien ick haar soo seer, of meer als ghy verhief
Int binnenst van mijn ziel voor mijn vercoren Lief.
Alsoo dat ghy my haar niet en moocht ontnemen,
Of ghy sult dit swack Rif van 'tleven eerst vervremen.
Waarlijck Alphonsus! van ons oude vruntschap, daar
Van hebdy, soo ick sie, heel schaars de schaduw' maar;
Want droeght ghy die oprecht, so ghyse pleecht te draghen,
Ghy souwt u beste doen, om u Vrunt te behaghen:
En mijn benyen niet, die jonst die mijn ghebeurt;
Daar ghy nu mijn gheluck en soete Minne steurt.
Of soo ghy dit ghebreck op my souwt willen legghen
Als ick nu doe op u, daar op sal ick u zegghen:
Een strijdtbaar Capiteyn, of een kloeck óórloghs hooft
Gheschiedt veel meerder trots, datm' hem de Eere rooft,
Van hen verwonnen Heyr, daar hy van soeckt te brallen:
By datmen dempt, of brack, zijn anslach of anvallen.
Daar hy mismoedigh an vertwyfelt en wan-hoopt.
Van gh'lijck soo duncket my, het met ons Minne loopt.
Ghy kundt an't bly ghesicht, an die jonstighe wercken,
An't lieffelijck onthaal, seer lichtelijck bemercken,
Dat sy my soo seer lieft, als sy u vinnigh haat:
Soo't blijckt an mijn Godin haar uyterlijck ghelaat.
Ghy siet dat zy my tóónt een lieve begeerlijckheyt:
En u op't alderschuwst' een straffe afkeerlijckheyt.
Soo dat ick schier ghelóóf dat ghy mijn luck benijdt,
En volght haar hopeloos, alleen tot mijnder spijt:
't Welck ick nochtans u Vruntschap niet vertrouwde,
Door de hoop die ick op u heb, en salse houwden,
Indien de Reden ghy laat uwen Leydsman zijn.
Ghedachtigh weest de eer en trouw van u en mijn.
Neen, neen, Rodderick, die raat u al veel meer behoorden,
Ghy sult mijn schenden niet met u schijn-schoone woorden:
Maar nadien ghy u stelt soo dwars in mijn bystant,
Of teghen mijn Fortuyn, verklaar ick u Vyandt:
Ia voor den dootlijckste die ick hier heb op aarden.
Alp. bin.
Ick acht ons Vruntschap nu voor nul en gheender waarden.
Het is my wel te wil, op dat niemant verbeyt
Vanden anderen meer eenighe beleeftheyt,
Na dat u geemlijckheyt dus springt buyten de Reden:
Rod. bin.
Of sonder aansien van ons ouwe Vruntlijckheden.
Eerste Chooren uyt.
De Min maackt hier goe Vrienden quaat,
Zy ontsteeckt het hert met nijdt en haat;
En doet d'ouvve jonst bedelven.
Hoe zeer datmen zijn Vrunt bemindt,
Gheen grooter Liefd' men nieuvvers vint
Als d'eyghen-liefde van zijn selven.
De kijf-lust die vvas noyt soo vreemt,
Dat sy al d'eerste deught vvegh neemt;
Zy laat noch vvel een sprockeltje.
Hoevvel door tvvist de Nijt insluypt;
Al schoor-voetend' de Ionst in cruypt,
En yevvers soeckt een hockeltje.
De rechte Liefd' is trouvv van aardt,
Oock voor gheen cleyn gherucht vervaart,
Zy kreundt haar niet an't kyven:
Haar Deuchd blinckt in stantvasticheyt,
Zy leert soo d'oude spreeck-vvoord seyt:
Vvare Vrunden altijts Vrunden blyven.
Rodderick vvert nu vvel onthaalt,
Gegroet, begunst, en soet bestraalt,
Van sijn Liefs lieve ooghen!
De Reden kabelt, en die prijst
Haar, dat sy hem die jonst bevvijst,
Die d'Eere veylich mach ghedooghen.
Maar Alphons blijft bespot, belacht,
Zeer smadelijck van haar veracht,
Mach ter nauvver noot vervverven
Van haar 'tgesicht: Ia dat so straf,
Dat hy nu joockt en vvenscht om 'tGraf
Meer als duysent-maal voor sijn sterven.
Soo vvildtvveyich is't Avontuur,
't Vervormt sich dickmaals in een uur,
't Verhanselt haast ons vvenschen.
Het maackt den een beroydt en naackt,
En d'ander heerlijck en volmaackt;
Ia Schat-rijcke vveer arme Menschen.
Ghelijck de Zee sich vaack herschept,
Vvanneert hier vloeydt, en ginder ebt,
Heeftmen van vvater koever.
Doch die de Vvereldt vvel besiet
Sal haar bevinden anders niet
Te vvesen, dan een Zee-strant, ofte Oever.
Een recht, kloeck, verstandich Man,
Sal sich hier in spieg'len dan,
Iuyst na de maat hem draghen:
Vvant vvie hier sot 't Aarts goedt verkiest,
Op 'tlest sijn Rust, sijn Hoop verliest,
En vvint een eeuvvich droevigh klaghen.
Alphonsus is in grooter noodt,
Verlanght en snackt vast nae de Doodt,
Als Troosteloos en verlaten:
Maar Rodderick is so verblijdt,
Die vvenscht nu om gheleghen tijdt
Om met sijn soete Lief te moghen praten.
Doch nu sy hem so vry beooght,
En hy dus breedt haar deuchd verbooght,
Begint het Volck te kallen:
Die houdent oock voor heel ghevvis
Hoe datter eenighe Liefde is
Tusschen dit jonghe paar ghevallen.
Hy schrijft een brave Minne-brief
An sijn ghevvenste vvaarde Lief,
Die een Minster is vant lesen:
Hy krijcht een onbekende Knecht,
Die scheen na een goet onderrecht
Van haar Ouders ghestuurt te vvesen.
Tvveede deel.
Na dat mijn Meester my kreegh gust'ren in zijn dienst,
Bruyckt hy voor Bode my, midts ick ben onghesienst,
En onkundigh in't Hof, laat hy t'huys al d'anderen,
Om niet te zijn bewust by gheender ommestanderen.
Hy heeft my op dees uur belast den Brief, nu dien
Te gheven daar ick hem met soude kouten sien:
En 'tis nu rechts den tijt, ick magh hem voorts gaan halen.
Siet hier is wijdt ontspreyt de rijcke Konings salen.
Edele jonghe Maaght, ick wensch u goeden dagh,
Met sampt soo veel vreughd alsm' yemant wenschen magh.
Ghelieft u desen Brief t'ontfaan en op te breken?
Aanhoort den inhout self van haar stil-swygend spreken.
Elisabeth leest den Brief binnens mondts.
Soo onschuldigh is het pappier van laster grof,
Als het onwaardigh is van alle kunst en stof;
Om datter werckeloos gheheel is sonder leven:
Maar schande hoort hem, die't soo stout'lijck heeft gheschreven.
Ick oordeel dit pappier te werden nu verbrandt,
Vermits het draaght op hem, 'tgheen teghen mijn verstandt,
Seer alstigh valt mijn Gheest, en kneust my mijn ghedachten.
Maar als ick mijn bedenck, 'kheb onrecht in mijn klachten!
't Pappier is buyten schuldt, 'tpast al op hem verhaalt;
Die met zijn swarte inct zijn quade wil af-maalt.
Dus wert mijn eerste waan voor snoot en valsch bevonden.
Ach! ick bevind' my nu an dit pappier verbonden,
Mits dat het mijn vermaant te houden naarstigh wacht,
Voor d'Vyandt van het gheen ick meest op aarden acht:
Ia meer als 'tleven self, of groote Koningrijcken.
Te slecht is 's Werelts stof by d'eer te verghelijcken:
Maar ick ghetroostet my, ghelijck de vaste rotsen,
Die de buld'rende Zee met stormen schijnt te trotsen.
Of hyse woest an-tast, becinghelt en besluyt,
Hy stoot, en doodt zijn kracht, dat hy te rugghe stuyt,
En vliedt vast over-hoop, als moeloos en verslaghen;
Soo dat de baren bang, haar selven vluchtigh jaghen.
Maar de moedighe Rots die staat al even kuyn,
En kranst in spijt van hem zijn onwinlijcke kruyn.
Alsoo verhoop ick mee, dat 'theftigh grof verbolghen
Versoecken, eynden sal tot schade mijn volghen.
Haar boosheyt wensch ick oock een ongheluckigh endt,
Op dat mijn reynheyt niet van haar en wert gheschendt.
Roderic troost haar.
Mevrouwe, soo my dunckt door u heusche manieren,
Souden u niet misdoen de alder-wreetste Dieren,
Als ghy maar 'tminste point van u beleeftheyt bruyckt;
Of als ghy eens u vrund'lijck oogjens open luyckt:
Want siet, daar schuylt een kracht in u over-schoon Ziele,
Die den Barbarste mensch zijn felheyt kan vernielen.
Wie souw dan willen zijn over sich selfs soo wreedt,
Dat hy met quade faam u soude doen dan leedt?
Ick waan niemant: Maar 'tis de ghewoonte der Vrouwen,
Alle ding in't quaat te nemen; of te houwen
Een ander als haar selfs, die doch soo vaardigh zijn,
Om de arme Iongmans te domp'len inde pijn;
't Sy dat ghy haar in Liefd' door u ghesicht doet branden;
Of maackt haar soete hoop door Hoverdy te schanden.
Aangaande van my, ick ben de Maaghden soo ghetrouw,
Dat ick hem strenghelijck in Indygie volghen souw,
Om hem te dooden die haar eere wouw vermind'ren;
Al waar't óóck met mijn doodt, als ick't maar moght verhind'ren,
En schuymen de Werelt van dat schadelijcke drift,
En Vyanden des Deughds, met ghewelt, of met gift.
In welcke saack met my alle eerlijcke Mannen
Souden handthaven, om 'tquaat van d'aarde te bannen.
Nochtans, mijn Ioffrouw! soo u yets is gheschiet,
Sonder Reden of Recht, of der Nature, siet
My u Rodderick hier, bereydt tot uwen dienste.
Al ben ick bekent (ick kent) van d'Ridders d'onghesienste,
Om u te wreken van u onghelijck of scha,
Ick soude daarom niet u wrake laten na;
Al wasset oock met groot perijckel van mijn leven:
Ia teghen mijn selfs, soo ick yet hadd' bedreven,
Daar door u vreughd' of eer souw zijn ghenomen af;
Ick achten waardigh my de alderswaarste straf.
Daarom ghebiedt, mijn Vrouw! ick sal 'tghebodt vervullen:
Soo dat de wercken óóck de woorden g'lijcken sullen.
Heer Ridder 'k weet u danck van 'tgheen ghy my aanbiedt;
Maar de gheleghentheyt vereyscht dit nu noch niet.
Doch Pagie ghy sult uwen Meester antwoort draghen,
Dat ick met Reden my seer over hem beklaghe.
Pagie binnen. Gordynen toe. Elisabeth uyt.
Ick kon niet haast ghenoegh gheraken uyt de saal:
Hier is bequaamheyt nu, dat ick mijn scha verhaal.
Verraderlijcke hert! hoe kunt ghy u soo sluyten?
Ghy zijt van binnen niet, als ghy u veynst van buyten.
Ach Rodd'rick! alsoo haast ick 'tsoet bedroghje las,
Doen wist ick selver niet, waar, wiens, of hoe ick was,
Door menighten te saam der snelle verand'ringhen,
Quam mijn goe-gunst met schaamt, root-bloossent boven dringhen.
Maar hey! ick moest met schreumt ghelaten mijn anschijn,
Als of ick op mijn Lief scheen seer versteurt te zijn,
't Welck hem villicht bedroeft, of op my doet verbitt'ren.
Lief ick deed om best, uyt vreese der omsitt'ren,
Die met afgunste groot verarg'ren in u vreught.
Daar't schiedt om beters wil, is 'tveynsen óóck een deught.
Volmaackte Iongheling, ick min u, laas! met vresen.
Ick acht mijn selven u niet waardigh schier te wesen.
Ghy zijt certeyn het Wit daar mijn ghedacht op stert:
Ghy hebt de Plate; maar ick 'tdrucksel in mijn hert,
Daar mijn ghedachten al ootmoedigh voor u knielen;
Die staagh met eerbaarheyt om u te dienen krielen.
Waar is den waarden Brief, daar 'thert niet van wil weten:
Of schijnt door blijdschap haar te hebben heel vergheten?
Sy leest den Brief overluyt
Roddericks Brief aan Elisabeth.
Voochdesse van mijn siel! Regente van mijn leven,
Soo haast den Hemel my die kennis heeft ghegheven
Van u verheven deucht, en blonde schoonheyt braaf:
Soo haast vviert ick terstondt dyn overgheven slaaf,
Die sich dienst-tuchtigh laagh met ootmoet heeft gheboghen
Onder u lief ghebiedt, en vvonderbaar vermoghen.
Vvant Rodd'rick die vvel eer dvvangh d'ys're Mannen stout,
Vverdt Lief! door u ghesicht verheert en gants vervrouvvt:
Den Rodd'rick! die vvel eer int blancke stale vvapen
Onder die blauvve Lucht op d'Aarde plach te slapen,
Vviens moedigh herte kloeck de onrust schatten licht:
Kan nu niet vvederstaan een vriendelijck ghesicht,
Dat uyt u oochjes klaar soo lieffelijck komt stralen,
En myn vervvonnen siel komt uyt myn lichaem halen.
Ick leef, en ick leef niet, vvanneer ick by u ben,
Doch sonder u ghesicht ick gheensins leven ken.
Lieve Elysabet! Goddinne van myn herte!
Myn oorspronc van myn vreucht; myn oorsaac van myn smerte.
Ach Hemel-vvaarde Vrouvv! het dunckt myn duysent Iaar
Gheleden, dat ick laetst by u; myn leven! vvaar,
Herts alder-liefste Lief, gaat ghy myn meer afsluyten
Van u Godd-lijck aenschijn, myn doot sal daar uyt spruyten:
Vvant siet nu al bereets, de Gheest myn al begheeft,
Die nu niet meer in myn, maar in u ziele leeft.
Don Rodrigo de Madrid.
Gheluckigh is de handt die u soo konstigh schreef
Doorluchtigh is 'tverstandt die u soo sin-rijck dreef.
't Is waar, ick kus den Brief, verwildert seer van sinne,
Om datse komt van hem, die ick hier meest beminne.
Ick wensch u goeden dagh mijn Vrouw', weest seer ghegroet.
Siet tot mijn groot gheluck komt ghy my hier te moet.
Den wegh ghy my verkort, en last van desen Brieve:
Daar u bescheydenheyt t'antwoorden op ghelieve.
Alphonsus Brief aan Elisabeth.
T'is mijn van herten leet dat dit Pappier of Brief
De naam van moeyelijck sal kryghen van mijn Lief.
Al is sy (ick bekent) met kleyn verstant gheschreven,
Soo dientse my nochtans om u verstaan te gheven,
Mijn daghelijcksche pijn en leyde droefheyt groot,
Die sonder sterven staagh mijn jongher hertje doot.
Mijn ziel die vvenscht veel meer myn liefde te doen kennen
Met levendighe stem, als met een doode penne:
Maar ghelijck de Schippers door berningh ende noot
Verlaten 'tgroote Schip, en springhen inde boot,
En roeyen door de Zee, het vvelck sy niet doen souvven,
Indien sy hadden moet het zelve te behouvven:
Dan siende dat de kans soo krap staat en so pal,
Soo bruycken sy de Bock en peuren nae de vval.
Al even eens moet ick mijn lyden en mijn treuren
V klaghen by gheschrift, nu my niet mach ghebeuren
Te uytten met de mondt, moet ick't met Letters hier