floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Dat ghy, die noit voor stroom, noch bergen stilstaen bleeft,
Niet, blanck in 't harnas, voort stads graften overstreeft,
Noch draeght de storremleer de voorste aen 's vyands wallen,
En klimt, en wenckt uw volck, om moedigh aen te vallen?
Zult ghy, in 't hart geprickt van Cypris geilen strael,
Uw triomfeerend heir verstrecken een schandael,
Dat over bergen klinckt, en grondelooze plassen?
Zult ghy in 't aengezicht der Stad ontharrenassen
Dit braef gewapent volck, dat in zijn volle krits
Gereed staet, om'er in te vliegen met zijn spits?
Maer hoe? ick raes, ick raes, en ben niet wel by zinnen.
Rechtschapen krijghsman kan geen eer aen vrouwen winnen,
Inzonderheid wanneer zy weerloos staen, en bloot.
De Liefde, aen d'eene zy, aen d'andre zy, de Nood
My trecken, elck om 't stijfst; gelijck de herrefstbuien
Bestoocken, reis op reis, van 't Noorden en van 't Zuien,
Een hoogh gewassen eick, die over bosschen ziet,
En diep in Taurus rugh zijn taeie wortels schiet.
Hy kraeckt vast, en bestroit den grond met blad en lover,
En helt ter slincke hand, dan weêr ter rechter over.
Zoo word mijn vlotte geest gedreven heen en weêr.
Maer hier koomt Beremond. hy loopt vast op en neêr.
BEREMOND. ATTILA.
Schep moed, doorluchtste Held. doe nu voor yeder blijcken,
Dat ghy alleen niet zijt een Koning van veel Rijcken,
Maer oock van uw gemoed; dat liefde tot uw' Staet
En glori vrouweliefde al veer te boven gaet.
Aertsoffervinder, och! ick legh te diep verzoncken.
Grijp moed, een oogenblick, en daer mede is 't gekloncken.
O zuuren oogenblick, hoe streef ick u voorby?
Sta vast een' korten stoot. zet liefde aen d'eene zy,
En of ick in dien strijd ten middewegh bleef steecken?
Ghy zorght vergeefs. ick zal u hart, en moet inspreecken.
De liefde staet en dreight, en maeckt mijn hart vervaert.
't Is ingebeelde waen, en geen bedenckens waerd.
De Geest zal, na haer dood nòch waerende, zich wreecken.
Zoo Mars zijn wierroockschuld niet eerst met Ursul reken.
De minne na liefs dood brand feller in 't gemoed.
Men dooft die in haer asch: men bluscht die in haer bloed.
De traenen zullen my gestadigh staen in d'oogen.
Ghy zultze aen 't heiloos lijck, en aen heur kleedren droogen.
Hoe scheid een minnend hart zoo noode van een vrouw!
Die u zoo schendigh schold, om d'aengebode trouw?
De liefde is doof, en blind, en kan het al verdraegen.
De liefde tot uw eer geneeze u van dees plaegen.
Men sla yet eerlix voor, dat Staet noch eere kost.
Men waerschuwt u van Rome, en schrijft u post op post.
Is nu de Staet zoo veel aen eene Maeghd gelegen?
Zy won in 't eerst uw hart, nu grijptze naer dien degen.
Dien draegh ick op de zy, gelijck een vroom soldaet.
Zijt ghy'er meester af, gebruick dien niet te laet,
'k En wil met Ursuls bloed het zwaerd van Mars niet smetten.
Zy smet 't autaer van Mars, zyn' godsdienst, en zijn wetten.
't Besmette zwaerd zou staegh noch bloên voor mijn gezicht.
Verschoontghe 't heiligh zwaerd, zoo priem haer met een' schicht.
Mijn schicht, zal die het bloed der overschoone lecken?
Grijp moed. ick zal 'er een' uit uwen koker trecken.
Ja treck'er een', die my dit bange hart afsteeckt.
Aenvaerd dien schicht, noch noit in yemants bloed geweeckt.
'k Aenvaerd hem blindeling. 'k gevoel mijn onvermogen.
Zy komt met uw Kornels. stoot toe, en sluit uw oogen.
URSUL. ATTILA. BEREMOND.
Ontzichbre Vorst, 'k verschijn al weêr, op uw ontbod,
En wacht van uwer hand mijn toegeleide lot.
Men telt uw mannelijcke en Maeghdelijcke troepen.
'k Heb zommigen voor my gedaghvaert, en doen roepen.
Men kan het gansche heir, van dezen heuveltop,
Met zinnen overzien, en tellen kop voor kop.
Klim op. 't is tijd. men moet my d'uitgepickte wyzen.
Ghy zult hen voor dees kruin al t' effens zien verryzen.
Daer staet uw leger nu in zynen vollen krits,
Omcingelt van mijn heir, gewapent met het spits.
Mijn krijghsliên zouden eer verlieft dan toornigh worden,
Op zoo veel aenzichten, al vierkant in slaghorden,
Zoo schoon en braef, als oit Scythin te velde broght.
Vier regementen voor, en vier tot achtertoght,
In 't midden drie, dat 's elf, die elck een Kruis opsteecken,
Behalven 't middelpunt; daer schijnt alleen t'ontbreecken
Uw trotse Kruisbanier, die past'er wonder by.
Het mannevolck verstreckt de vleugels van weerzy.
De rechte vleugel draeght al geestelijcke kleeren.
De slincke wieck bestaet uit weereldlijcke Heeren.
O Ellefduizendtal, den hemel toegewijd,
Heldinnen, die voor d'eer van 't Rijck der Englen strijd,
Ghy Hoofden van Gods heir, verlicht van 's hemels straelen;
't Zy amptelooze Paus, Aertsvaders, Kardinaelen,
Aertsbisschoppen, met al dees Kerckelijcke pracht
En prael; 't zy Koningklijck, of Vorstelijck geslacht,
Baroen, of Edelman, altzaemen Jesus knechten,
Gevoert in 't martelveld, om zege te bevechten:
Ick groet u duizendmael, in 't loflijck worstelperck.
Vecht nu voor Christus naem: ghy draeght zijn heiligh merck.
Uw zielen zullen, na dien veldslagh, breed gaen weien,
En vaeren God te moet met roode lievereien.
Nu dien my op mijn vraegh, met kort en klaer bescheed.
Hoe komt dit reisbaer volck zoo kostelijck gekleed?
Hier vloeit al 's weerelds schat by een van allen kanten.
Hier flickert Indien met al zijn diamanten.
't Is al schaerlakenrood, al purper, dat'er blaeckt,
Al fijn en louter goud, al zilver, dat'er kraeckt.
Ghy ziet verzaemt een volck van tweederleie standen,
't Welck op den hoogen dagh, en 't hooghtijd nu voorhanden,
Ter eere van het onbegrypelijck DrieEen,
En dat almaghtigh Hoofd, ten hemel ingestreên,
Op 't allerheerlijckst dus voor u koomt uitgestreecken.
Want schoon zy amptloos zijn, noch leenen zy het teecken
Van hun verlaeten ampt, op dat die zichtbre prael
Gods vyanden, door 't oogh, tot in het hart toe strael,
En krachtigh overtuigh 't hardneckige geweten.
Ghy Christenen weet ruim uw stucken uit te meeten.
Wie voert de Maerschalck hier zoo dicht voor my ten toon?
Wie is die grijze kop, die met een sluierkroon
Zijn' myter driemael kroont, van steenen overladen,
En van karbonkelen; vermast van zijn gewaeden,
En schitterenden staf, die driemael is gekruist,
En goude sleutels draeght in zyne slincke vuist?
Dat is Cyriacus, het Hoofd der Christe bende.
Een hoofd vol majesteit. my docht dat ick het kende.
Hoe zweemt hy naer dien God, die, by den Eridaen,
My onder oogen trad, en schielijck af deed staen
Van d'opgezetten toght; toen met den blooten zwaerde
Een Godheid boven hem, voor bey mijn oogen, waerde,
En blixemde. hoe is hy Leo zoo gelijck!
Hy schijnt geboren, niet gekoren, tot zijn Rijck,
En Opperpriesterdom. maer meld my dees twee andren,
Die, stemmigh achter hem, gepaert staen by malkandren,
Wier borststroock met een trits van Kruissen hangt gelaen.
Men kent d'Aertsvaders dus, en d'een heet Kassiaen,
Dien ick te Rome vond, en, met zijn wyze Griecken,
My volgende, verstreckt een slaghveer aen mijn wiecken;
Een, dien geleertheid noch godvruchtigheid ontbreeckt;
Een helder licht, daer elck zijn harssens aen ontsteeckt.
Hy heeft de nevelen van menigh oogh geschoven,
En toonde 't onderscheid van 't vatten, en gelooven.
Daer staet een Jongeling, recht achter hen, in 't wit,
Vry schotigh, schoon van leest, twee oogen, zwart als git,
De baerd breeckt effen uit. een ruighte schijnt de kaecken
Te kleên met goude wol. de heldre steenen blaecken,
Als starren, in de kroon, die hy zoo treflijck spant,
En d'eedle scepter past te voeglijck in zijn hand.
Ghy hebt den Bruidegom geschildert naer het leven.
Dat is AEthereus, die, met my afgedreven,
Niet meer naer my, maar naer een rijcker huwlijck staet.
Hy heeft, dus jongh van jeughd, gewraeckt het wulpsch gelaet.
Zoo stroopt de schrandre slang haer huid in scherpe heggen.
Hoe wenscht hy, om Gods Rijck, dien rijcxstaf neêr te leggen.
Hy groetme noch van veer, voor d'allerleste reis,
Tot wederziens by God, in 't hemelsche paleis.
Schep moed, mijn troost, schep moed. wy zullen haest vergaeren,
En 't sterflijck hier beneên, om hoogh 't onsterflijck paeren.
Zy groeten elck om 't zeerst, en worden my gewaer.
Mijn Kruisgenooten, zet u schrap op 't hoogh autaer.
Al d'Englen geven u den zegen, en 't geleide.
Twee Vrouwen vatten daer een jongsken tusschen beide,
Als of't Gezusters zijn, indien ick recht bevroey,
Bedaeght van oude.
Al recht, mijn Moeder, en mijn Moey,
Met haren kleenen zoon, na mynen Bruigom volgen.
Mijn Moey heet Gerasijn, die, over den verbolgen
En woesten pekelplas, my aen den Teems bezocht,
En AEtna liet, door brand tot dezen Maeghdentoght.
Wie proncken achter haer met ongevlochte tuiten?
Vier Deughden in den aerd, alreede huwbre spruiten,
Haer Dochters alle vier, die dus ter bruiloft gaen.
Men ziet dit Elleftal, als met een halve maen
Van ellef Maeghdekens, van achter braef gesloten.
Die strecken voor Kornels van 't heir der Kruisgenooten.
Zij treden dus vooruit, en voeren 't leger aen.
Monarch, ontruck haer toch die schandelijcke vaen.
Legh af't schandael, waermeê ghy achter land loopt zwerven.
Rechtschapen vaendrigh moet en wil by 't vaendel sterven.
Ontzeghtghe my dees vaen, die 't leger schande aendoet?
Daer leit de vaen, en 't Kruis. ick trap het met den voet.
't Gaet wel. verzet haer zoo die onverzetbre zinnen.
Ghy broedermoorder, most dien Maeghdemoord beginnen
Met zoo een schendigh stuck, als 't schenden van het Kruis.
Zoo komen u met recht Gods plagen t' effens t' huis.
Word een Monarch nu dus van zijn slaevin versproken?
Stop toe dien lastermond.
Ick heb mijn leedt gewroken.
Zy leit 'er toe. zy zwijmt. zy sterft. zy geeft den geest.
Ghy quijt u als een Held. zoo viert men Mavors feest.
Nu krijghsliên, valt'er aen, ghy ziet mijn sabel zwaeien.
Zoo moet men Vader Mars met Maeghdenoffer paeien.
Daer briescht de dertle hengst op trommel en trompet.
Daer gaet hy in een zee van brein en bloed te wed.
Ghy kunt de feest van Mars niet koningklijcker vieren.
Een ander paeit Jupijn met honderd witte stieren;
Ghy Mars met vyanden van 't menschelijck geslacht,
By duizenden. 't gaet wel. het offer is volbraght.
De Veldheer, die verslapt van minne werd geoordeelt,
Beneemt alle achterdocht door zoo een levend voorbeeld.
Kornels, men recht dit lijck, voor 't ondergaen van 't licht,
Terstond aen eenen pael gebonden, in 't gezicht
Des muurs, om door dien schrick 't hardneckigh volck te dwingen,
En yeder hou zich reed, men zal de Stad bespringen.
Waer zijn de maeghden? waer de vrouwen,
Die zich van schreien nu onthouwen?
En niet met ons heur hart uitklaegen,
Om dees bedroefde nederlaegen?
Men hoorde, eer noch trompetten gingen,
En trommel sloegh, dees Maeghden zingen;
Terwijlwe smolten in ons traenen.
Men zeit dat zich de veege zwaenen
Noch met een' lofzang dus vermaecken,
Wanneerze zien de Dood genaecken.
Na'et zingen gaenze, zonder kermen,
Malkandren kussen, en omarmen.
Hier scheiden tweederleie staeten,
Die zich op eenen God verlaeten.
Hier ziet men Vorsten, en Vorstinnen,
En Koningen, en Koninginnen,
Ja Paus, Aertsvaders, Kardinalen,
Aertsbisschoppen, en Priesters praelen
Met 's werelds allergrootste schande;
Verwezen tot een offerhande,
In 't aenzicht van zoo veel tyrannen.
Hier groeten maeghden, vrouwen, mannen,
En jongelingen vast malkandren,
En 't aenschijn weet van geen verandren:
Niet eene heeft haer verf verschoten.
Verwanten, vrienden, speelgenooten,
Een yegelijck voor ander vlugge
Bied's werelds ydelheid den rugge.
De Hunnen staen van spijt en zwellen,
Als zy zich in geleden stellen,
En in slaghorden, om door lyden
De maght der wereld te bestryden.
De Hun zijn' blancken degen zwaeide,
Toen Ursuls vaen niet langer waeide:
Dit was de moordleus, en het teecken.
De trommels slaen, trompetten steecken.
Het krijghsvolck, op trompet en trommel,
Komt t' effens ploffen in den drommel
Der Maeghden, bloot en zonder wapen:
Gelijck in eene kudde schaepen
De hongerige wolven vaeren,
En geene met hun tanden spaeren.
Den ruiter komt van achter ryden.
Het voetvolck parst heur van weerzyden.
De Maeghden staen als Gods gebonden.
Zy sneuvlen moedigh, daerze stonden.
Zy kussen noch de paerdevoeten,
Die lijf en ingewand doorwroeten.
Zy kussen dees geverfde klingen,
Die door den rugh en d'armen gingen;
Dees pylen, die den boezem wonden.
De zom verscheiden mond aen monden,
En, zonder kryten, zonder karmen,
Al lachende in malkanders armen;
Dat zelfs der kryghsliên harten krompen.
Hier rollen hoofden, ginder rompen.
Daer dryven afgesnede borsten,
Hier brein en bloed, die haer bemorsten.
Hier ziet men armen, beenen slingren,
Daer handen, voeten, teenen, vingren.
De Hun, als hy dees dooden plondert,
Zich om heur eerbaerheid verwondert;
Vermits die kuische en eedle zielen
Met mond en borst op d'aerde vielen.
Zoo gaet het Christus uitverkoornen.
Zoo groeit de leli onder doornen;
De roos op scharpe doornehaegen.
Zoo treckt men zegen uit de plaegen.
Geen ackers worden zoo gezegent
Als Ursuls Veld, van bloed beregent.
In deze zee gaen d'Englen baden.
Dit zijn de purpere gewaeden,
Daer Jezus bruiden zich meê kleeden,
Wanneerze naer heur staci treden.
Dees roode druppels zijn robynen,
Die boven licht, hier doncker schijnen.
Men drinckt by God uit goude koppen,
Verzet met dees gestremde droppen.
Dit zijn de rechte lievereien,
Om d'allervroomsten t' onderscheien.
Zoo triomfeert men overwonnen.
Men vind geen kostelijcker bronnen,
Dan die uit 's Martlers adren springen.
Dees sluiers passen hovelingen,
Die tot het hemelsch hof behooren.
Zoo strecken 's vyands punten spooren,
Om 't Christelijck gemoed te noopen,
Veel spoediger naer honck te loopen,
De renbaen aller Martelaeren.
Dies staeckt dit treuren, droeve schaeren.
Geleit met vierige gebeden
Het Maeghdenheir, nu doorgestreden,
Daer zy het al ten hemel wencken.
Noch dood noch vyand kan u krencken.
Ghy siet de zon in 't water daelen,
Om op te staen met blyder straelen.
BURGEMEESTERS. BODE.
Hoe 't quam, dat Attila het hoofd zoo plotsling stiet,
Met dezen elfsten storm, begrijpt mijn brein noch niet;
Terwijl ick, by 't klincket, verwacht, ontrent de wallen,
Ons Ridderschap, om 't lijck van Ursul uitgevallen.
Zy komen, met dien buit geladen, naer de Stadt.
'K geloof het nauwelix. O Jesus, loon hen dat.
Wie durf 't verbeten Lam, met bloênden muil gedragen
In 't hongerige nest, dien wreeden wolf ontjaegen?
De spie verkondschapte ons, hoe 't lijck in Manfrits tent
Te zorgloos werd bewaert door 't Kattenregement;
Dat van den storm vermoeit, en dapper aen 't verloopen,
Geen legerpoorte sloot, maer lagh naer Stadt toe open.
Dit gaf de Borsten moed. wy nadren altemet.
Verneemen man noch paerd op schildwacht uitgezet.
Wy zien vast hier en daer de herrefstvieren roocken.
D'een leit op stroo, en ronckt, met oogen toegeloken,
Verdroncken in den wijn. een ander drinckt, en druipt
Van most, en voelt niet eens dat hem de slaep bekruipt.
De zommigen den buit verdobblen, en verspeelen.
Een ander hallef naeckt zijn wonden zoeckt te heelen.
De wagens staen'er by, zom heel, zom half gelaên.
Hier leunt een speer, daer hangt een schild of rusting aen.
De vlammen schittren vast in helmen, en standaerden.
De ruiters altemael, gestegen van hun paerden,
Verzuimen hunnen plicht, gelijck de voetknecht doet.
Toen Liskerck dit vernam, ontstack zijn edel bloed,
Veel hitsiger dan oit op Keulens trotse muuren,
Noch t' avond van sijn bloed, en druipende quetsuuren
Geverft, daer hy den Hun manhaftigh wederstond,
En, hoe vermoeit, het zwaerd niet eenmael af en bond.
O telgen, voortgeteelt van Roomsche en Duitsche struicken,
Die niet om pracht, sprack hy, maer eerlijck te gebruicken,
Het harnas gespte aen 't lijf, en degens gorde op zy;
Hier is gelegentheid. een yeder volge my,
Om onze erfvyanden, dees Katten, die, als slaeven,
Zich onder 't Hunsche juck zoo schandelijck begaeven,
Betaelt te zetten 't leed, van ouds her aengedaen
Den Ubien; toen, na veel jammers, uitgestaen
Van woest geweld, zy heul aen Caesars scepter vonden.
Dit 's Manfrits regement. ghy ziet den hengst gebonden
Vast graezen by zijn tent, waer in hy stormens moe,
Houd schildwacht op tapijt, met bey zijn blicken toe.
Wie zagh oit schooner kans in al 't belegh geboren?
Mijn mackers, dat 's u voor. met gaf hy 't ros de sporen.
Al d'andren op dat spoor hem rennen achter aen,
Het open leger in. wat kon 'er tegens staen?
Wy ploften onverziens in 't honderd, in den drommel,
Voor 't steecken van trompet, voor 't roeren van de trommel
Des ronckenden soldaets. eer 't yemant hoorde of zagh
Gevoeldenze onze Jeughd niet eerder dan den slagh,
En 't yzer op den hals. dat was het zeker teecken.
En daer meê wapen, moord, en klocken opgesteecken,
Zoo overvalt op zee een onverwachte vlaegh
Den zeeman, daer hy slaept, en verre leit te laegh,
Als, onzacht opgeweckt, hy 't zeil begeert te strijcken,
En bulderende wind, en golven niet bezwijcken,
Voor dat het schip gesloopt te gronde gaet, en zinckt.
Hier wordt 'er een verrascht, terwyl hy zit en drinckt,
En braeckt den wijn, en 't bloed, en mengtze met malkanderen.
Een ander wil zijn spel te spa in ernst veranderen,
En word, terwyl hy speelt, het spel en 't leven quyt.
Een ander, vast in slaep, van 't waecken word bevrijt.
Een ander grijpt zyn zwaerd, of zet zich in geleden;
Maer word van 't punt geraeckt, of van den hoef vertreden.
Een ander, die zyn quael verbond, met luttel harts,
Van 't schichtigh zwaerd geheelt vond noit gezwinder arts.
Op 't roepen midlerwijl, op dit erbarmlijck schreien,
Terwyl Agrippaes jeughd, zoo stout, zoo breed, gaet weien,
Komt Manfrit uit zijn tent gesprongen, half gekleed,
Met eene hellebaerd, en schuimbeckt byster wreed,
En schreeuwt: wy zyn noch niet verbasterd van onze ouderen.
Hy brengt een' slagh, maer 't hoofd dat hangt op beide schoudren
Gekloven midden door van Liskercks gladde kling,
Die hem te snel ontmoete, en rustigh tegensging,
En zonder samlen sprong uit zynen hoogen zadel,
De tent van Manfrit in, bestuwt van Keulschen Adel,
En haelde'r Ursuls lijck, en smeet het op zijn paerd.
Toen daetlijck 't leger uit, en zoo weêr stedewaert
Door dick door dun gejaeght, van bloed, en zweet bedropen.
Bezet de poort, en wal, en zet de poort wyd open.
Zy komen met het lijck. al 't leger raeckt in roer,
En was ten deel gevloôn. ick boodschap u hoe 't voer.
Manhafte Jongeling, die, zonder eens te flaeuwen,
Dien kostelijcken roof hebt uit die staele klaeuwen
Des Noordschen Beers geruckt; uw Ridderlijcke daed
Blijft in geheughenis, zoo lang de dageraed
De duisternis verdryft, zoo lang de starren daelen,
En duicken, voor den glans van levendiger straelen.
Sinte Ursul zal u niet vergeeten in Gods Rijck,
Daer zy, Gods blyde Bruid, voor d'Englen zit te prijck.
JULIAEN. ATTILA. GEEST VAN SINTE URSUL, GEEST VAN ST. AETHEREUS.
Hoe heeft de Noordzy zich zoo schandelijck gedraegen?
Hoe liet de Zuidzy zich zoo schandelijck verjaegen?
Trompet noch trommel werd gesteecken noch geroert,
Voor dat men 't stormgevaert had stewaert aengevoert,
En wat tot storremtuigh en reedschap kon verstrecken.
Al 't voetvolck quam vooraen, de ruiter achtertrecken,
En noopte met zijn paert oock 't hart des soudeniers,
Om den belegen muur t'ontginnen met meer viers.
De nieuwe maen ging op, dat was 't gezette teecken,
Om met een veldgeschrey altzaemen op te steecken.
Zoo ging het stormen aen, hardneckiger dan oit.
Het hagelde geweer. het veld werd dicht bestroit
Met pylen, die de lucht verduisterden, en vlogen,
En snorden van de pees der afgeschote bogen.
Men broght den storrembock met eene schildpad aen,
Geweld daer muur noch poort, noch toren voor kan staen.
Al 't vrouwvolck in de weer zich weert met traen en vlammen,
Met peckreep, ziedend kalck, en steenen, om het rammen
Te hindren. heet gevecht maeckt heete harssens dol.
De mannen sneuvelen. de graften raecken vol.
Men strijd eer reuckeloos als met verstand en orden,
Uit bitterheid, van wie zy aengedreven worden.
Gewight van steenen rolt, en tuimelt van den wal,
Op 't schildendack, dat sloopt, door eenen zwaeren val;
Dat kraeckt, en knarst, en huilt. noch zietmen niemant suffen.
Men laet zich door veel moords in 't rammen niet verbluffen.
De levendige treed terstond in 's dooden plaets.
In 't end bezwijckt de muur, door 't aenstaen des soldaets,
En stort met roock, en puin, en groot gedruis ter aerde;
Die davert van dien slagh, als ofze Reuzen baerde,
En weer in arbeid ging. het puin vervult de gracht,
En baent den wegh in Stad: die schijnt in 's legers maght
Te staen, daer over ons de vesten vreeslijck gaepen.
'k Zag d'Agrippiners blanck op straet, in volle wapen,
Getroost het Hunsch gewelt t'ontfangen sterck en stijf,
Als my, gelijck een koorts, een grilling reed door 't lijf.
Wat grilling quam u aen? hoe is u 't hart ontzoncken?
My docht, dat in die breuck des muurs dees Mannen bloncken,
Die flus verslagen, nu verscheenen wederom
Tot wraecke van dien moord. 'k Zagh Ursuls Bruidegom,
Dien wackren Jongeling, den wyden mond der muuren
Bezetten, met die zelve en vloeiende quetsuuren,
Ontfangen van mijn hand, toen ick, versteurt van moed,
Hem aengreep by zijn kleed, en slibbren deed in 't bloed
Van 't grijs en Pauslijck hoofd, het welleck, voor zijn oogen,
Doorsteecken van mijn zwaerd, zich mede quam vertoogen,
Tot wraeck van 't ongelijck, met eene heesche stem;
Gelijck die dubble wolck van Mannen achter hem,
De moede Burgery quam bystaen, en verpoozen.
Men zagh'er zom gebaerd. men zagh'er baerdeloozen,
En jong, en oud. elck had zijn eigen handgebaer,
Een kruis, of staf, of torts, of zwaerd. 'tgespoock stond naer,
En vreesselijck by nacht. de krijghsman aen het dutten,
Wijckt af, verloopt, en ick zoeck hen vergeefs te stutten.
Nu merck ick, 't is geen droom, noch harssenschildery.
Het heeft niet weiniger gespoockt aen onze zy.
Ick, om geweer en moed van 't oorlooghsvolck te slypen,
Hadde opgezet eens zelf de torens aen te grypen,
En greep, in 't bits gevecht, na zoo veel tegenstand,
Den standerddrager zelf den standerd uit de hand
Met d'een, met d'ander hand de lange storremladder.
En riep: men volgh mijn spoor. wie eerst van allen radder
Kan steigren, achter my, en schrap in 't heetste staen,
Dien magh onsterflijcke eer, noch muurkroon niet ontgaen.
Hier rijst het Capitool. hier is de wedergade
Van Rome. schats genoegh, tot boete van uw schade,
Geleden in 't belegh. val aen, ick wijs u 't spoor,
Mijn Arend met de kroon, mijn Astur vlieght u voor.
Het vier ontstack. men zagh hoe aller oogen glommen.
Ick recht de ladder zelf, en daedlijck opgeklommen:
Mijn regement my na, en zoo de zege ontgost.
Een yegelijck soldaet hiel stand, gelijck een post.
Ick zwaey den degen vast. ick schreeuw vast, moord, en wapen,
Vrybuit en brand. val aen, nu wreeck u eens rechtschapen.
De Burgery verflaeuwde, in tegenweer te bien.
De wal en Stad was ons; wanneer ick op zijn knien
Een oud eerwaerdighst Man zagh vallen, in hef midden
Der Priesteren, en met gevouwe handen bidden.
Op dat gebed, helaes! verscheenme strax mijn Min,
Met haer doorschote borst. die schoone Koningin
Verscheen met dees quetzuur, die versch noch deerlijck bloede.
Hoe werd mijn hart zoo bang, dat strax zoo grimmigh woede!
De standerd zeegh, en viel, met eenen viel de moed.
Verscheenze slechs alleen?
Met een' ontelbren stoet
Van duizenden bestuwt, en met die zelve Zielen
Die, van den hoef getrapt, door zwaerd en speeren vielen.
Zy trad my in 't gezicht, en dochtme ruim zoo schoon,
En ruim zoo groot als flus. haer diamante kroon
Verlichte straet en wal, door 't schitteren der steenen,
En 't kroonegoud, gelickt en goddelijck bescheenen
Van eenigh godlijck licht, dat met een' ronden kring
Van tongen, rood als vier, om 't heiligh hulsel ging.
My docht ick zagh dien schicht noch in haer harte steecken,
Daer 't laeuwe bloed langs scheen op d'aerde neêr te leken.
Ick stondt'er stijf en stom. al 't krijghsvolck zagh op my.
De Liefde en Schrick van d'een, de Schoone aen d'andre zy.
Noch drong ick stewaert in met zidderenden degen.
Maer waer ick quam, alom vloogh Ursuls Geest my tegen
Met haere standerd vaen. haer Maeghden overkuisch
Bejegenden mijn volck met dadeltack, of kruis,
Of maeghdewasse kaers, voor wie de krijghslien vielen,
En vloden hier en daer. zy zat my op de hielen,
Of stond voor mijn gezicht. veel troepen vloôn verbaest;
Dies ick den aftoght blies, want d'aftoght was ons 't naest.
Nu treffen den Tyran al 's hemels dreigementen.
AEthereus
Nu Juliaen vervolght in d'aengesteecke tenten.
Och Juliaen, wat raed? hier koomt het zelve spoock.
Hou stand, 't is ydelheid, en wind, en stof, en roock,
Of een ontsteecken damp, die schichtigh zal verdwijnen.
De zonne zal voortaen uw hutten niet beschynen.
Hou stand, 't is ydelheid, die eer verstuift dan stof.
Des legers kreits verstreck den Hun een kerreckhof.