floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Zy hebben beiden haar beticht, en zo zy 't weêr
Herroepen hebben, tot haar onschuld, 't was de eer
Te kwetsten van uw Zoon. Maar niets kan hen bevryden:
Zy zullen hunnen dood niet onrechtvaardig lyden.
De smaad en hoon, die de eer van ons gelyken voelt,
Eischt bloed, waar in men 't vuur van eed'le gramschap koelt.
Het helpt hen niet dat zy 't bedrog ten halze inhaalen:
Een zwaare dood moet hun verraadery betaalen,
Of 't Vorstelyk Geslacht word steeds ten doel gestelt
Van zulke Schelmen, en hun openbaar geweld;
En onze leevens in de waagschaal van hun loogen,
Zo gy die Lasteraars wilt ongestraft gedoogen.
Myn Heer, wat 's dit? Hoe! hen te straffen, om dat zy
Me ontschuldigen, en u de snoô verraadery,
Die Nicomedes op myn eer had en myn leeven,
Ontdekken, en aan u een Gemaalin weêr geeven,
My hoedende in 't gevaar, en u van dat gy niet
Een vonnis velde tegen my, tot uw verdriet?
Is niet zo listig om te ontveinzen uw gedachten.
Prusias, tegen Nicomedes.
Laat Metrobates hier onäangeroerd, en zoek
Uw naam te zuiv'ren van die schandvlek, waard elks vloek.
Vorst, zoude ik hier myn naam van zuiv'ren? Heeft dit reden?
Gy weet, als iemand, van myn staat, heeft overtreeden,
Dat hy veel trotser word, en aan een gruw'lyk kwaad
Zich schuldig kennen moet, zo hy zich hier in laat
Geleiden tot dien pligt, of tracht zyn staat en leeven
In de armen van 't gezagh te bergen. 't Volk te geeven
Verlichting, 't heir tot hulp te voeren der Vorstin,
Die van u word verdrukt; en haar, ten spyt der min
Van Attalus, 't geweld der Roomsche dwingelanden,
En uwe moogendheid, te rukken uit uw handen;
Met kracht van wapens te veröveren uw Staat,
En al 't Romeinsch geweld, daar gy u op verlaat;
Ja, u, alleen niet met uw heir, maar met de benden
Van gantsch Armenië te vallen in de lenden,
Kon zulk een man, gelyk als ik ben, licht bestaan,
Zo hy wou trouw'loos eer en pligt te buiten gaan.
Neen, neen, deeze euveldaân zyn anders niet gebooren
Dan in lafhartigen, welke alle schaamt' verlooren;
Meest vallende ten deel aan 't vrouwelyk geslacht.
Straf Metrobates dan en Zeno, door uw magt,
Om uwe Gemaalin, of my. 't Gemoed, verbeeten
Van naberouw snik des leevens. Als men staat
Om reek'ning aan de Goôn te geeven van het kwaad,
Dan zal men voor 't gezagh der menschen niet meer schroomen:
Want deze Schelmen, als zy zien haar eind' gekoomen,
Herroepen licht noch eens 't getuigde.
Maar, myn Heer. . . .
Spreek, spreek, Mevrouw; en zeg, wat reden vond gy weêr,
Om hen van straf, die zy verdienden, te verschoonen?
Of laat ten minsten toe dat we uw gedachten toonen.
Gy zyt bevreesd of zy, in 't nypen van den nood,
Door wroeging, mogten iets ontdekken, voor hun dood,
Dat u beschaamen zou.
Nu ziet gy, voor uwe oogen,
Hoe fel de haat is, die zyn hart heeft ingezoogen.
Als ik hem tracht by u te ontschuldigen, zo maakt
Hy my misdaadig, daar zyn drift zyn pligt verzaakt.
Licht dat myn byzyn hem verbittert, en zyn zinnen,
In myn afwezen, door de rust, op nieuw herwinnen
De reden, die hem voor een tweede schuld bevry'.
Ik eisch geenszins van u dat gy me, uit medely,
Een Kroon geeft, om die aan een ander op te draagen,
Noch dat ge, om Attalus te hoeden voor zyn laagen,
Uw Staaten onder hen verdeelt. ô Neen! indien
Dat Romen liet hier voor te grooten yver zien,
't Is alles buiten my geschied: 'k heb niets van nooden.
Ik kan geen grooter straf ontfangen van de Goden,
Dan dat ik u niet zou navolgen in de dood,
Zo dra u in myn arm de laatste snik ontschoot.
Neen, de eerste zuchten op uw grafzerk zullen baanen
Een weg, waar langs ik stort myn bloed met myne traanen.
Helaas, Mevrouw!
Ja, Heer, dat droevig oogenblik,
Waar op gy, aan myn mond, geeft d'allerlaatsten snik,
Zal ook met een myn lot besluiten, zonder vreezen.
En, weetende dat hy myn Koning niet zal wezen,
Wat heb ik hem dan ook te schroomen? Wat voor kwaad,
Wat schade kan hy my dan doen, in deezen staat?
En al de gunst, die ik hier voor tacht weg te draagen,
Is dat gy onzen Zoon, die hem reeds kan mishaagen,
Te Romen, daar gy hebt de opvoeding van zyn jeugd
Vertrouwt, laat eindigen zyn tyd: dat daar zyn deugd
Zy veilig, slytende zyn leeven zonder Staaten.
Deeze eed'le Held, die nooit zyn krygsdeugd zal verlaaten,
Dient u, myn Heer, en zal 't noch meer doen, als hy ziet
Dat niets hem staat in 't licht naar 't opperste gebied;
Als hy niet meerder der Romeinen hoeft te schroomen:
En zo die eenmaal hem, uit wraak, op mogten koomen,
Hy 's dubbeld tegens hen gewapend, weetende al
De krygslist van den groote en dapp'ren Hannibal,
Die 't Romen heeft gemaakt zo bang, met oorelogen,
Dat Afrika noch ziet, met Azië, voor oogen,
't Nut dat Antiochus,en gantsch Karthaage won
Van zyn beleid en moed, die 't al verwond'ren kon.
'k Vertrek dan, laatende u in vryheid, op dat heden
Natuur, die al te lang heeft met uw hart gestreeden,
Uw gunst opwekke. Ik wil niet langer dat myn eer
Werd van een Prins, dien ik op 't alderhoogst waardeer,
Gehoont in uw gezicht; noch reden zyn gegeeven,
Om uwe gramschap op te wekken tegen 't leeven
Van zulk een waarden Zoon.
Prusias, Nicomedes, Araspes, Lyfwacht.
Prins, 'k zeg dat my mishaagt
Al die verwarring, daar alreeds myn Hof van waagt.
Maar, wat ge ook moogt bestaan, gy zult nooit lafheid toonen;
Doch laat ons Romen wat meer vleijen, minder hoonen,
En stellen 't harte der Vorstin, het welk u vreest,
Gerust. Ik voel voor u, en haar, in mynen geest,
Een tederheid: ik kan uw haat niet meer gedoogen,
Die my doet kwynen, en noch zwaarder stelt voor oogen.
'k Wil weêr bevredigen de liefde met natuur,
Ja, Vader en Gemaal gelyk zyn, op dit uur.
Gy moet, wilt ge u op my betrouwen, buiten vreezen,
Het een, noch 't ander zyn.
Hoe! wat moet ik dan wezen?
Een Koning, Heer. Neem, neem dees eed'len eernaam weêr.
Ja, een recht Koning is Gemaal noch Vader meer;
Hy neemt zyn troon alleen in acht. Regeer, en Romen
Zal voor uw magt veel meer, dan gy voor haare schroomen.
Gy ziet, ten trots van der Romeinen magt en haat,
Hoe zy my vreezen; dat ze, in heerschzucht nooit verzaad,
Op hoop van voordeel, slechts myn ondergang begeeren?
Want zy voorzien dat ik zal weeten te regeeren.
'k Regeer dan naar uw wil, Vermeetele, op myn beurt.
'k Wil dat gy Laodise, of myn vier Kroonen keurt.
Uw Koning heeft het dus verdeelt, naar zyn behaagen,
Voor u en Attalus, waar naar ge u hebt te draagen.
'k Ben niet meer Vader, maar uw Koning: toon uw pligt.
Zo gy meê Koning waart van Laodise, licht
Verzocht ik tyd, om op die keur my te beraaden.
Maar om uw gunst, en niet uw toorn, op my te laaden,
Zal ik myn pligt, op uw bevel, voldoen; indien
Juist naar uw woorden niet, het zal nochtans geschiên
Naar 't doelwit van uw hart: 'k Zal aan myn Broeder laaten
Al 't ongeschonden recht, dat ik heb op uw Staaten.
Laat Laodise zelf verkiezen, hem, of my.
Dit is myn keur.
O schand'! wat drift, wat raazerny
Verblind zo spooreloos uw zinnen en gedachten,
Dat ge, om een Vrouw, zult uw Voorvaders troon verachten,
Die zelfs de prys is van uw daân, alom vermaard?
Zyt gy, na zulk een keur, het leeven wel meer waard,
Lafhartige?
Is het kwaad uw voorbeeld na te streeven?
Stelt gy een vrouw niet voor uw Zoon, dien gy wel 't leeven,
Maar hy aan uwen Staat drie ryke Kroonen gaf?
Staa ik om haar wel van myn Kroon en Staaten af?
Staa ik om Laodise ook 't recht af van regeeren;
Wat geeve ik over, dat zo hoog is te waardeeren,
Als ik myn Broeder 't recht tot uw Kroon opdraag?
Kan ik dit poogen voor uw sterven? Vorst, 't mishaag'
U niet, dit droevig woord! 't Ontstelt my; doch de smarte
Des doods, die elk bestormt, treft ook een Konings harte.
Zo dan uw volk heeft, na uw dood, een Vorst van noôn,
't Zal, tusschen Attalus en my, dan 't recht der Kroon
Betwisten kunnen: en, myn Heer, wy evenaaren
Elkaâr zo zeer niet, dat dit zou verdeeldheid baaren,
Noch licht verëischen, om te zien ons onderscheid:
En 't eerst-geboorterecht heeft een rechtvaardigheid,
't Welk zelfs een Balling roept om op den troon te treeden.
En zo het Volk hier in niet eens was, tegen reden,
Geen nood: 'k dwong and'ren wel te buigen, en ik zal
Schoon uw Romeinen my noch meer, in dit geval,
Hun haat betoonden, voor my zelf doen, dat ik waagen
En dorst voor u bestaan.
Ik zal daar zorg voor draagen.
Dat vry de Roomsche list u maak' zo zeer verwoed,
Tot dat ge opöffert, aan haar wraak, uw eigen bloed:
Of anders, zo ge opdraagt aan Attalus uw Landen,
'k Laat hem den scepter, tot uw dood alleen, in handen.
Ik hou dit niet geheim: neen, 'k maak 't u zelf bewust,
Op dat zyn hart hier in zich stellen mag gerust.
Daar is hy, en hy heeft myn rede kunnen hooren.
't Is wel, Vermeetele, 'k zal, zonder in myn tooren
Myn bloed op te off'ren, hem wel op den troon doen treên.
Prusias, Nicomedes, Attalus, Flaminius, Araspes, Lyfwacht.
Myn Heer, indien ge om my hebt deeze moeilykheên
'k Stoor my niet aan den hoon, dien 'k heb van hem gekreegen:
En zo de Raad al zyn bedryf mogt zwaarder weegen,
'k Heb vrienden daar, die 't licht verschoonen.
'k Zal den Raad
Voldoening geeven, en op morgen vroeg myn Staat
En Kroon aan Attalus: hy zal in 't purper blaaken,
Ja, zien zich Koning van 't beroemde Pontus maaken,
En d' eenigst' Erfgenaam van al wat ik bezit.
Wat deezen Trotse aangaat, in zyn misdryf verhit,
'k Laat Romen, tusschen u en hem, het vonnis stryken,
Na dat de hoon, die hy u aandeê, haar zal blyken.
Hy zal, voor Attalus, met u, als Gys'laar, gaan.
En, op dat hy myn wil niet meer zal tegenstaan,
Stelle ik hem in uw magt, die gy hem moogt betoonen,
Als hy, ten trots van hem, zyn Broeder heeft zien kroonen.
Hoe! my naar Romen toe te zenden?
Daar zult ge eêr
Recht krygen. Ga, eisch daar uw Laodise weêr.
't Is wel, ik zal daar heen, nu gy 't begeert, vertrekken:
Maar myn gebied zal daar ver boven 't uwe strekken.
Gantsch Romen kent uw deugd, en bid u aan.
Maar wacht,
Flaminius, ik ben noch derwaarts niet gebragt:
't Spoor is onzeker; en, om 't niet al op te haalen,
Die my daar heene zou geleiden mogt licht dwaalen.
Araspes, breng hem weg: versterkt zyn wacht.
Tegen Attalus.
En gy,
Betoon u dankbaar aan de Roomsche heerschappy.
Uw magt en glory word alleen uit haar gebooren,
En, zonder deeze hulp, waart gy geheel verlooren.
Tegen Flaminius.
Myn Heer, verschoon me, indien gy uit myne oogen leest
Een droefheid: 'k voel my om de Koningin bevreesd,
Door de ongenucht die haar ontstelt: 'k ga die verdryven
Uit haar benaausd gemoed, en laat hem by u blyven.
Noch eens, Prins, 'k wil dat ge uw Beschermer dankt.
Flaminius, Attalus.
Wat zeg ik? ziende my in zulk een top van eer,
Die zelfs de hoop streeft van de dappersten te boven,
Meer gunst genietende als ge aan my ooit dorst belooven,
En ik u eischte. Maar 'k voel echter, wie 't ook wraakt,
Dat my myn Vaders troon geenszins gelukkig maakt:
En 't geen myn zinnen streelt, en 't hart tot vreugd kan noopen,
Is dat ik veilig mag op Laodise hoopen.
De koninglyke staat maakt my haar gaaven waard.
Haar hart is moog'lyk met uw wenschen niet gepaard.
Gelyke staat verbind de harten dikwils nader:
Ook is dit het bevel van haaren veegen Vader;
En, naar zy zelf verklaart, zo moet de Koningin
Van 't ryk Armenië, door 't lot, zyn Gemaalin
Van hem, op welkers hoofd myn Vaders kroon moet koomen.
Die wet behoeft van haar niet waar te zyn genomen.
Zy is een Koningin, en doet dat haar behaagt.
Hoe! zal ze u minnen, om een Rykskroon die gy draagt,
Ten koste van een Prins, die diep staat in haar harte?
U, die haar deezen Held ontrukt, en van zyn smarte
Zyt de eenigste oorzaak?
Maar, wat magt behoud haar wil
Na 't weggaan van dien Prins? Wie zal, in haar geschil,
Zich mengen tegen ons, en Romen? 'k Mag my vleijen
Met uwen bystand.
Daar kost ge u wel in misleijen.
De dingen kunnen licht verand'ren: 'k wil 't u niet
Verzeek'ren.
Hoe! wat schand', wat schaamte, wat verdriet
Waar dit voor my? Ik zou veel meer zyn te beklaagen,
Als Koning, zo 'k de kroon met uwen haat moest draagen.
Maar, neen, 'k vrees al te licht, 'k weet Romen is geenszins
Zo wankelbaar. Hebt gy geen last?
Ja, voor den Prins,
Die van zyn eerste jeugd is opgevoed te Romen,
Maar voor den Vorst, die 't Ryk van Pontus heeft bekoomen,
Verwacht ik nieuwen last.
Verwacht gy nieuwen last?
Kan 't moog'lyk zyn? Is dit, is dit dat Romen past?
Hun trouwen Voedsterzoon zo licht met nydige oogen
Te aanschouwen, daar 't eerst ziet opgroeijen zyn vermoogen?
Maar wat vermoed gy door de drift die u misleid?
Gy leert my zelf hoe ik de wispeltuurigheid
Van de Romeinen moet verstaan, om hen te vreezen.
Ik zal ze u doen verstaan, en wil u wel geneezen
Van deeze dwaaling, daar gy schynt in voort te gaan.
Prins, Romen heeft voor u al wat het kon gedaan
By Laodise; en zo 't haar troon u deed bekleeden,
't Verrichtte een euveldaad vol onrechtvaardigheden,
Zyn oorsprong neemende uit de gunst die 't u betoont.
Maar nu 't aanschouwt uw hoofd door eed'ler weg gekroond,
Bewaart het zynen roem, zo hoog in top gesteegen,
Zich zelf ontslaande van geweld hier in te pleegen.
Laat dan de Koningin haar vryheid; keer uw zin
Dan elders. Romen kiez' voor u een Gemaalin.
Maar zo 'k haar eind'lyk kon tot wedermin verpligten?
Men zou den Roomschen Raad hier echter meê betichten,
Als of dit door zyn list geschied ware of geweld:
Dit Huw'lyk krenkte de eer van Romen. Beter stelt
Gy 't uit uw zin, indien gy mynen raad wilt achten;
Of heeft die op uw hart geen kracht, zo moogt gy wachten
't Goeddunken van den Raad.
Wanneer dat myn gezicht
Ziet uw genegenheid tot my verkoeld zo licht,
Ontdekt ik al te klaar, dat my de Roomsche Staaten
Geenszins beminnen, maar Prins Nicomedes haaten:
En als ik wierd gevleid, 't was niet om my (ô neen!)
In top te heffen, maar myn Broeder te vertreên.
Om u niet al te bits een antwoord straks te geeven,
Op de eerste proef van uw ondankbaar tegenstreeven,
Zo volg uw zin: verstoor uw Vrienden: 't staat u vry
Als Koning. Maar dewyl ik had gedacht dat gy
Nu 't meest erkennen zoud, dat gy alleen door Romen
Zyt tot de kroon, en zo veel waardigheid, gekoomen,
Die zonder ons niet kan bestaan, hoort gy voor al
Te denken op 't bevel uws Vaders, en 't geval.
attalus
Hoe! Attalus, is 't dus dat uw Voorvaders handen
Den scepter zwaaiden? en zult gy nu, tot uw schanden,
Den naam van Koning voor u zoeken, daar gy vind
Zo veele Meesters die bepaalen uw bewind?
Deeze eernaam; tot dien prys, verveelt me, en kan my hoonen.
Doch is 't myn lot dat ik aan iemand moet betoonen
Gehoorzaamheid, wel aan, 't zy dan aan éénen Heer,
Dien my de Hemel gaf; welke, achtende zyne eer,
Al te grootmoedig is, te hoog in top gereezen,
Om een slagtöffer van den Roomschen haat te wezen.
Laat ons hen toonen, dat wy zien tot ons geluk,
En 't Ryk verlossen van hun onverdraag'lyk juk;
Dewyl ze alleen door hun belangen zyn gedreeven,
En uit staatkunde ons een geveinsde vriendschap geeven.
Laat ons, op onze beurt, mistrouwen hunnen magt,
Voorkoomende hun list en nyd, alom verdacht.
'k Voorzag dit oproer lang, maar 't kan my niet doen schroomen.
Neen, 't zal zo schielyk weêr vergaan als 't is gekoomen;
En schoon de nacht het maakt gevaarlyk, 't herlder licht
Trekt haast dien nevel op, en yder tot zyn pligt.
Maar 't muiten van 't Gemeen kan my zo zeer niet raaken,
Als dat ik u moet zien volharden in uw blaaken;
Dat ge, al te laf van hart, een min voed, die ik haat,
En haar niet kunt versmaân, die u zo trots versmaad.
Verlaat de Ondankb're dan, nu dat gy haar vermoogen
En staat te boven streeft. Haar troon, en niet haare oogen,
Bekoorde uw ziel. Veracht die Trotse, en laat uw hart
Met zachter ketens zyn geboeid, en minder smart.
Men vind in Asië wel and're Koninginnen.
En nu gy Koning zyt, zal yder u beminnen,
En licht'lyk u van zelf aanzoeken.
Maar, Mevrouw . . .
Stel vry dat Laodise al neigde tot uw trouw,
Voorziet gy 't kwaad wel dat u hier door zal genaaken?
Als ze u heeft Koning van Armenië doen maaken,
Zo zal ze u mengen in den haat, dien zy my toont,
Maar, ach! ô Goôn! zal zy haar wraak, die niets verschoont,
Bepaalen kunnen? gy haar bed wel veilig achten?
Zal zy, herhaalende 't voorleed'ne in haar gedachten,
De moordpook of 't vergif wel spaaren, om met lust
Te wreeken 's Minnaars leed, dat stooren zal haar rust?
Wat durft een Vrouw toch in haar woede niet voltrekken?
Dit zyn schynreden, om de rechte te bedekken.
'k Weet Romen heeft, wyl 't nooit een magtig Koning lyd,
In Nicomedes dien gevreest, en 't vreest, vol nyd,
My ook hier in. Ik moet geen Koninginne trouwen,
Zo ik de teed're gunst, en vriendschap wil behouwen
Dier groote Heerscheres van 't Aardryk. Maar nu 'k weet,
Dat ik my zelf, met haar te stooren, brenge in leed,
Is 't beter, om bevryd van haar geweld te wezen,
Dat ik gehoorzaam, en haar moogendheid leer' vreezen.
'k Weet door wat listen zy, met de opperheerschappy
Der heele Waereld, zoekt der Vorsten slaaverny.
Wat Staat, wat Ryk, te hoog in top van eer gereezen,
Kan ooit haar argwaan als met zyne val geneezen?
En wat verongelykt nu de Romeinen niet?
Een, welke op de eer en roem van zyne wapens ziet,
Uitbreidende zyn staat en magt door zegepraalen,
Zal onvermydelyk hunne afgunst op zich haalen;
Terwyl dit by hen is een misbedryf van staat.
Hun heerschappy, die elk alom te boven gaat,
Wil dat we ons eigendom van hen te leen waardeeren,
En al de Koningen van 't Aardryk overheeren,
Die, onder hun gezagh, gebieden slechtes in schyn,
Op dat hun magt alleen zou onafhanglyk zyn.
Ik ken haar wel, Mevrouw: my komt niets nieuws te vooren.
Ja, door hunne argwaan ging Antiochus verlooren,
En gantsch Karthage is, met zyn Tempels, omgewroet.
'k Wil dan, uit vrees van neêr te storten, wel myn moed
Doen buigen voor de rede, en hen niet wederstreeven;
Te meer, om dat de Prins myn vyand, hen gegeeven
Tot Guyzelaar, voor myn getrouwheid in zal staan.
Hy is een Leeuw, dien zy, hem schennende op my aan,
Gebruiken kunnen om my steeds naar 't hart te steeken.
Dit is 't waar van ik u als een gehiem wou spreeken.
Maar 'k ben verwonderd dat gy zoo voorzichtig zyt.
Maak u de argwaanende Romeinen, wyl de tyd
Verand'ren kan, en gy hen noodig hebt, geneegen.
Flaminius, Arsinoë, Attalus.
Myn Heer, ik heb de zege op 's Minnaars hart gekreegen;
Ik bragt hem tot zyn pligt, de reden won het veld.
Mevrouw, zie of zy ook bekwaam is om 't geweld
Van 't volk tot redenen te brengen, en te stuiten.
Denk niet dat gy hen noch moogt langer laaten muiten.
't Is meer dan tyd, dat ge u hier van gevoelig toont.
Welëer was Romen niet van dit geval verschoont;
Doch 't hield een ander spoor. Als 't muitziek graauw verwaaten
Aan 't spoorloos hollen sloeg, in dolheid uitgelaaten,
Zo spaarde nooit de Raad beloften, noch gebeên;
Noch dreigen, tot het weêr gestild was en te vreên:
't Zy dat ze op d' Aventyn moedwillig zaamenspanden,
Of Quirinaalschen berg, waar van 't vaak, alle banden
Van pligt verbreekende, met een vervloekt geweld,
Was voortgerukt, waar' 't niet by tyds ter neêr gesteld.
Maar gy tart dit gevaar, zo 't schynt uit uwe daaden.
Neen, 't is onnoodig om ons langer te beraaden.
Wy treeden veiliger den Roomschen Raad op 't spoor.
De Koning. . . . . Maar hy komt.
Prusias, Arsinoë, Flaminius, Attalus.
't Is my bewust waar door
't Kwaad, dat dus uitbarst, zyn beginsel heeft bekoomen:
De muiters hebben, tot hun hoofden, aangenoomen
Al 't volk van Laodise.
Ik vreesde 't lang.
Beloont
Zy dus de teed're zorg, die gy haar hebt betoont?
Myn Heer, men moet iets doen: en wilt gy naar my hooren,
Zo eischt de nood . . . . .
Pursias, Arsinoë, Flaminius, Attalus, Cleone.
Mevrouw, ach! alles is verlooren,
Indien men aan de drift van 't volk geen paalen stelt.
't Eischt Nicomedes weer, met yselyk geweld:
't Recht reeds zich zelven, daar het Zeno scheurt in stukken,
En Methrobates, hun verwoedheid niet te ontrukken.
Men vreez' dan 't volk niet meer: 't heeft hier meê uitgewoelt,
En in dat bloed reeds zyn verhitte wraak gekoelt.
't Zal Nicomedes, met deeze offerhand te slagten
Aan zyn gewaanden hoon, genoeg gewrooken achten.
Zo 't oproer zonder hoofd en reden had begin,
Ik vreesde 't ook niet, en wierd eens met u van zin;
't Was door de dood dier twee tot stilstand licht te leiden;
Maar 't zaamgerotte graauw is niet zo licht te scheiden,
Daar 't neemt de wapens, met beleid en toeleg, aan:
't Leid die niet neêr voor dat hun oogwit is voldaan.
Neen, 't eerst geplengde bloed, hen spattende in hunne oogen,
Noopt hun verwoedheid, bluscht hun vrees en mededoogen.
Prusias, Flaminius, Arsinoë, Attalus, Cleone, Araspes.
Myn Heer, 't volk rot nu meer, dan 't immer deê voorheen,
Van alle plaatsen zaam. Uw Lyfwacht zelf, te onvreên,
Verloopt van tyd tot tyd, en alles doet my vreezen,
Dat Nicomedes in myn magt niet lang zal wezen,
Ik kan niet langer voor hem instaan.
Laat ons dan
Dit Voorwerp van 's volks gunst, zo dra men immer kan,
Hen geeven. Laaten wy dit volk vol trouwloosheden
Gehoorzaam zyn, daar zy, hun Konings magt vertreeden,
Een ander kiezende; laat ons voldoen hun eisch,
En, uit de vensters van ons koninglyk Paleis,
Vorst Nicomedes hoofd zyn waardige onderdaanen
Toewerpen, om een weg tot stilstand hen te baanen.
Helaas! myn Heer . . . .
Zo komt hy weêr voor hun gezicht.
'k Ben dit aan 't volk, dat hem zo eischt, op 't minst verpligt.
Helaas! myn Heer, hier meê zult gy ons aller leeven,
Dat u getrouw is, aan 's volks dolheid overgeeven,
En gy loopt zelf gevaar van hunne spoorloosheên.
Men moet dan volgen straks 't begeeren van 't Gemeen,
En Nicomedes, met myn kroon, hen zelf opdraagen.
'k Heb dan geen and're keur, als die van hun behaagen;
En, blyft het meester, in myn leeven in 't geweld
Van die hen ophitst.
Schoon uw opzet waar verzeld
Van 't recht, staat 's Prinsen lot, myn Heer, aan uw behaagen?
Hy is, als Gyzelaar, aan Romen opgedraagen,
Uw Zoon niet meer: en als zyn Vader dit vergeet,
Moet ik 't onthouden, en verklaaren, al het leed,
Dat hem mogt treffen, zal my zelf ook overkoomen:
'k Moet voor hem instaan by den Raad en 't Volk van Romen.
Zo gy hem kwyt wilt zyn, daar 's een geheime poort
Aan uw Paleis, waar door men hem licht ongestoord
Brengt aan de Haven, daar myn Zeegalei gelegen
Reisvaardig wacht. Indien gy hier toe zyt genegen,
Zo staa my toe dat ik vertrekke, op dat elk ziet
Dat Romen, niet zo wreed, een zachter wet geniet.
Bestaa niet, tot haar hoon, beroofd van mededoogen
En pligt, haar Gyzelaar te dooden voor myne oogen.
Zult gy my hooren, u verlaatende op myn trouw?
Al wat van u komt, dat behaagt my; spreek, Mevrouw.
De Hemel stort my, door zyn gunst, iets in gedachten,
't Geen gy noch Romen, als mishaaglyk, kunt verachten.
Zo de Afgezant reeds tot vertrekken vaardig is,
Hy voer' zyn Gyzelaar meê zonder hindernis.
Die heimelyk weg zal ons veel voordeel geeven;
En, op dat niemand mogt uw aanslag tegenstreeven,
Vertoon u aan het volk, en vlei het met gebeên;
En, onder schyn van in verdragh daar meê te treên,
Zo hou het listig op, tot dat men buiten vreezen
Uw schip met hem, 's volks hoop, verzekerd denkt te wezen.
Indien 't dan dringt in uw Paleis, en hem niet vind,
Toon u verwonderd, en gelyk als zy gezind:
Geef Romen dan de schuld, hen hoop van die te wreeken.
Wanneer het daglicht aan den hemel door komt breeken,
Zo laat de vluchtende najaagen: toon uw vlyt,
Als of hy achterhaald zou zyn in weinig tyd;
Terwyl gy duizenden beletsels kunt verwekken,
Om uwe staatslist voor elks oogen te bedekken.
't Zal midd'lerwyl, zo lang 't met zorgen is belaân
Voor Nicomedes heil, niets durven onderstaan:
Maar blyft hy hier aan 't hof, zo is voor ons te duchten,
Dat, hy vry wordende, wy zullen moeten vluchten:
Want zo 't Gemeen den Prins tot hoofd krygt, zal 't de Kroon
Hem zeker geeven, straks hem zetten op uw troon.
Ik stel dit aan u zelf.
Ach! 'k merk in onze kwaalen,
Dat van de Goden in uw hart die raad komt daalen.
Myn Heer, wie vind voor ons een nutter?
Deeze raad
Behouwt uw leeven, en uw vryheid, eer, en Staat,
En Laodise is, als voorheen, in uw vermoogen,
Maar al ons voordeel, zo gy langer toeft, vervloogen.
Maak straks begin.
Laat toch Araspes maar alleen,
Met drie soldaaten, u verzellen derwaarts heen,
Uit vrees dat onder meer mogt schuilen een verraader.
'k Ga my verzekeren van Laodise, en nader
Haar gaâslaan. Attalus, wat gaat gy doen?
Terstond
't Gemeen misleiden; by de listen, die gy vond,
Noch and're voegen.
Stel geduurig u voor oogen
Hoe dat myn lot is 't uwe, uw welstand al myn poogen,
Dat ik, om uw belang, ontzie gevaar, noch dood.
Ik zelf zal sterven, of u redden uit den nood.
Ga dan, myn Zoon, ga heen. 'k Zie Laodise koomen.
Arsinoë., Laodise, Cleone.
Kan dan de Muiter, daar dit kwaad uit voort komt stroomen,
Wel ongestraft zyn?
Neen, voor 't weinig dat uw zin
Staatzuchtig is, zo sta ik voor de straf zelf in.