floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
In ’t oog heeft, dat het zich der wraake ooit onderwind’.
En schoon men had den dood van ’t arme wicht gezwooren,
Waarom een jaar gewacht, en zo veel tyds verlooren?
Waarom den jongen niet in Priams schoot geslagt,
Met Troje, én zo veel’ doôn gelyk’lyk omgebragt?
Toen stond ons alles vry, toen hoefde men de jaaren
Van oud, óf jong niet uit meêdoogendheid te spaaren.
De zeege, én naare nacht meer woedende, dan wy,
Vervoerde ons blindeling tot alle moordery;
Ja ’k heb myn’ vyanden zelf toen te wreed doen sneeven.
En zou die wreedheid nu myn’ toorn nóch overleeven?
Myn’ hand, die ik geneigd tot zyn bescherming vind,
Zich wasschen in het bloed van een onnozel kind?
Neen, neen, myn Heer, de Griek zoeke and’re stof tot wraake,
En élders, want ik til niet aan zo snood een’ zaake.
De loop van mynen haat, en vyandschap is uit;
’k Beschérm het overschót van Troje, als mynen buit.
Myn Heer, gedenkt u wel met welke looze streeken,
En list een onrecht kind wierd in de plaats gesteeken
Van kleine Astyanax, én van den toorn gestort?
Het zyn de Trojers niet, ’t is Héktór, in het kort,
Dien wy vervólgen in zyn’ zoon, om ons te wreeken.
Zyns vaders bloeddorst heeft den Griek in toorn ontsteeken,
Die niet te lésschen is, dan in het bloed des kinds.
Dit ’s de oorzaak, dat ik in Epieren kom, ô Prins;
Maar kom hen voor.
Neen, neen, ik zal met vreugde aanschouwen,
Dat zy Epiren voor een tweede Troje houwen.
Zy komen vry, indien hun afgebrand gemoed
Aleens acht’s winnaars, én des overwonnen bloed.
’t Is ’t eerst niet, dat wy van de Grieken onrecht lyden;
Myn vader kreeg dat loon gemeenlyk voor zyn stryden;
En wist ’er Héktór toen zich van te dienen, ligt
Zal ’t nu geen naadeel doen aan ’t naagelaaten’ wicht.
Door die weêrspannigheid zult gy hunn’ haatzucht schérpen.
Hoe won ik dan, om my den Grieken te onderwerpen?
Hérmioné, myn Heer, zal u licht om doen zien,
En zich ter zoen van u met haaren vader biên.
Schoon ik Hérmioné meer minde, als ooit voor deezen,
’k Behoef daarom de slaaf haars vaders niet te weezen;
En moog’lyk zal ik u nóch zien doen deezen dag,
Hoe ik verëenen kan myn liefde, én myn gezag.
Gaa ondertusschen by Hérmioné uw’ plichten,
Wyl gy namaagschap zyt, afleggen, en verrichten.
Voorts moogt ge, zonder dat ik ’t u belette, gaan,
En zeggen, zo ’t u lust, den Griek myn’ weig’ring aan.
PHOENIX, PYRRHUS.
PHOENIX.
ZO zendt gy hem, myn Heer, zelf heen na zyn’ beminde,
’t Is waar, men zegt, dat hy voor deezen haar bezinde.
Maar zo dat vuur op nieuws eens weer te ontvonken kwam?
Hy haar zyn hart bood, zy zich zengde aan zyne vlam?
Dat zy zich onderling beminnen, ’k ben te vreede;
Hy maak’, dat zy men hem vertrekke, neem’ haar meede
Na Sparte, dat men hem, nóch haar myn havens sluit;
Zo raakt ér myn verdriet, én onlust met hen uit.
’k Zal u hier naa myn hart ontdekken kunnen;
Daar komt Andromaché.
PYRRHUS, ANDROMACHÉ, CEPHISE.
Mêvrouw komt gy me gunnen
’t Geluk van uw bezoek, dat onwaardeerlyk goed?
ANDROMACHÉ.
’k Gaa na de plaats, daar gy myn’ zoon bewaaren doet.
Dewyl gy my vergunt hem éénmaal ’s daags te spreeken,
Wien ik al ’t overschót van Troje, én Hektór reeken,
Zo ging ik met hem, naar gewoonte, ons beider staat
Beschreijen; ’k weet nóch niet, hoe ’t héden met hem gaat.
Mevrouw, zo ’t vreezen, daar de Grieken van gewaagen,
Gegrond is, men bestélt u and’re stóf tot klaagen.
Wat vrees, myn Heer, wat vrees maakt Grieken weêr beducht?
Is lichtlyk een Trojaan zyn’ slaverny ontvlugt?
Neen, de oude veete, én wrók op Héktór schynt verreezen,
Men vreest Astyanax.
Waerd oogwit van hun vreezen
Een ongelukkig kind, helaas! het weet nóch pas,
Dat gy zyn Heer zyt, én zyn Vader Héktór was.
Hoe ’t zy, gantsch Grieken wil eenpaarlyk, dat hy stérve,
En Agamémnons Zoon zyn dood by my verwérve.
Zult gy tot zyne dood ook geeven uwe stém?
Ja, ’t is op my gelaân; maar ach! wat raakt dat hém?
Hoe! Grieken vreest, dat hy zyn Vader ooit zal wreeken?
O neen; men wil my slechts van zyne troost versteeken;
Om dat hy my verstrekt voor vader, én voor man,
Raak ik hem kwyt, én gy zyt zelf daar oorzaak van.
Mevrouw, myn’ weig’ring heeft uw’ traanen voorgekomen,
My dreigt de wraak, waar meê hunn’ hart is ingenomen;
Maar schoon de Griek het kind kwame eischen over zee
Met duizend schepen, én zich ankerde op myn’ reê;
Al kóste ’t meerder bloed, als ooit Hélénes schaaken;
Al zou dit Hóf tot asch, naa tien jaar oorlógs, raaken;
Ik stap ’er over, ik vlieg tot zyn’ hulp, en zal
Uw’ zoon beschérmen, al was ’t met myne eygen’ val.
Maar mag me al dit gevaar, waar in gy my ziet loopen
Om uwent wil, wel ooit op uwe gunst doen hoopen?
Ik aller Grieken haat, van alle kant benard,
Moet ik nóch worst’len daarenboven mét uw hart?
Myn arm is te uwer dienste, én, mag ik niet verlangen,
Dat gy myn need’rig hart eens éndlyk zult ontfangen?
Geef my ten minsten hoop, dat, als ik voor u stry,
De schoone Andromaché my zelf geen vyand zy.
Myn Heer, hoe schandlyk zou dat by den Grieken luiden:
Geef hen geen reeden, om uw goeddoen te misduiden.
Dit eedel opzét moet niet spruiten uit uw’ min;
Held Pyrrhus banne zulk een’ zwakheid uit zyn zin.
En ach! wat moogt ge my om wederliefde vraagen;
Ik haat my zélve, hoe zoude ik den Vórst behaagen?
Wat zoudt ge doen mét zulk een ongelukkig hart,
Een hart, van u gedoemd ter onuitwisb’re smart?
Neen, zich te ontfermen, als de vyand ligt ter neder,
Hem goed te doen; den zoon aan zyne moeder weder
Te geeven, én om hem geen vyanden te ontzien;
Zelfs zonder hoop van loon, hoe veel men ook verdien’,
Ja, tegens myne dank myns kinds beschermer strekken,
Zoude in Achilles zoon zyn heldenhart ontdekken.
Hebt gy de wrók zo diep geprént in uw gemoed,
Dat gy my eeuwig haat, én straft, gelyk gy doet?
My scheen voorheen de naam uws vyands wel te passen,
Ik heb myn’ hand in ’t bloed van de uwen vaak gewasschen;
Maar zo ’k uwe oogen heb doen schreijen altemét,
Heeft my hunn’ wreedheid dat niet ruim betaald gezét?
Wat heeft my ’t naberouw de ziel niet konnen knaagen?
’k Lyd meerder, dan ik ooit uw Troje deed verdraagen.
’k Bén slaaf, gekluisterd, van myn’ droefheid overmand,
My kwélt een grooter vuur in ’t hart, als Trojes brand,
Die zórg, die traanen, al die onrust zal doen blyken...
Ach! is myn’ wreedheid by uw’ wreedheid te gelyken?
Wy hebben lang genoeg malkanderen geplaagd;
Om onze vyanden dient eens die haat verjaagd.
Veréénen we ons; wilt sléchts wat hoops in my verwekken,
Ik berg uw’ zoon, ik zal hem zélf tot vader strekken,
En onderrechten van de midd’len zyner wraak;
Ja straffen Grieken zelf tot voorstand onzer zaak.
Een lonk slechts, én geen vrees zal ooit myn opzét treffen;
Dus kan zich Troje eens weêr licht uit zyne asch verheffen;
Dus kan in minder tyd, dan Troje kwam ten val,
Uw kind weêr Koning zyn in zyn’ hérbouwden wal.
Myn Heer, die hoop kan my nóch troost, nóch blydschap geeven,
Al hoopte ik het zo lang zyn vader bleef in ’t leeven.
Gewyde muuren! neen, kon u myn Héktór niet
Beschérmen, wacht vergeefs, dat gy ons weder ziet.
Myn Heer, het is nóch staat, nóch wraak, ’t geen wy bejaagen;
’t Is onze ballingschap, die u myn’ traanen vraagen;
Vergun my, dat ik verr’ van u en Grieken bei’,
Myn zoon verschuilen moge, én om myne Ega schrei’,
Uw’ min zal u, èn ons te doodelyk doen haaten:
Wilt tot Hermioné weêrkeeren, my verlaaten.
Mevrouw, hoe kan ik (ach! kon ik het doen, ik zou ’t)
Haar offeren een hart, ’t geen gy gevangen houdt?
Haar is myn’ kroon beloofd, zy is tot in Epieren
By my gekomen, om ons huwlyksfeest te vieren.
’t Geval bragt beide u uit uw’ ryken in het myn’,
Haar om hier Koningin, u, om Slaavin te zyn.
Maar zócht ik immermeer haare oogen te behaagen?
Moet zy in ’t teegendeel niet lyden, én verdraagen,
Dat ik haar hoone, én u aanbidde? schynt het niet,
Dat zy gevangen is, én dat gy hier gebiedt?
Schonk ik Hérmioné maar eens een’ van myn’ zuchten,
Wat zou het uit haar hart niet al verdriets doen vluchten?
Wat reeden heeft zy om uw’ zuchten af te slaan?
Zy is verplicht aan u, én aan uwe oorlógsdaân.
Heeft ooit uw’ toorts, óf staal haar’ man, óf Stad verslonden?
Vindt zy haar’ liefde aan een’ verslagen man verbonden?
En welk een man! ô wreed gedénken! zyne val
Alleen verbreidt de lóf uws vaders overal.
Zyn’ grootste luister heeft hem Hektórs dood gegeeven.
Bei, zonder myne ramp, waart ge onbekénd gebleeven.
’t Is wel, ’t is wel, ’k zal u gehoorzaam zyn, Mevrouw;
’k Zal u vergeeten, ’k zal u haaten, maar met rouw.
Ook is myn’ moed te vol, én veel te hoog gereezen,
Om buiten wedermin, óf bitt’re haat te weezen.
Bedénk u wel, zie toe, dat ik myn’ hoop verwerv’,
Of zyt verzékerd van uw uitterste bederf.
Gy zult myn’ toorn, uw’ straf, op u alleen niet haalen,
O neen, des moeders smaad zal ook de zoon betaalen;
De Griek begeert hem, én ik weiger hem niet meer.
My noodt tót voorstand van ondankb’re, plicht, nóch eer.
Hy zal dan stérven! én heeft anders geen bescherming,
Dan zyne onnozelheid, helaas, én myne ontferming!
Hy sterve, ik vólg hem, en zal door zyn ongeluk
My haast ontslagen zien van alle ramp, én druk.
Om zynent wil verléngde ik myn rampzalig leeven;
Nu zal ik met hem by zyn’ vader my begeeven,
En onze harten, die gy zélf weêr t’zamen bindt,
En weêr vereent...
Gaa, gaa, Mevrouw, bezoek u kind;
Ligt kan het zyn, dat, als gy hem zult zien, én spreeken,
Een ander overleg die trótse toorn’ zal breeken.
Ik zal om de uitslag hier straks wederkeeren; maar
Als gy uw’ zoon omhelst, dénk dan om zyn gevaar.
HÉRMIONÉ, KLÉONÉ.
’t IS wél, ik doe, ’t geen gy begeert, hy zal me kunnen
Bezoeken; deeze vreugd wil ik hem niet misgunnen.
Vorst Pyladés zal hem straks zénden hiernatoe;
Maar ’k staa in twyffel, óf ik wel, óf kwaalyk doe.
KLÉONÉ.
Zyn’ tégenwoordigheid kan immers u niet deeren;
Het is de zelfde Orest, Mevrouw, wiens wederkeeren
Gy dikmaals hebt gewenscht; wiens afzyn vaak beklaagd;
En wiens standvaste min uw’ hart nóg daag’lyks knaagt.
HÉRMIONÉ.
Ach! zyn’ standvastheid, die ’k nooit wilde gunstig weezen,
En myne ondankbaarheid doen my zyn byzyn vreezen.
Wat zeege is dit voor hém, wat schande is dit voor my,
Dat ik veracht word in myn’ min zo wél, als hy?
Zal hy niet zeggen, wel is dat die trotse, én fiere?
Te Sparte hoont men my; haar hoont men in Epiere;
De ondank’bre, die haar hart hield op zo hoog een’ prijs,
Wordt mét verächting tót haar’ schande, én schade wijs.
Mevrouw, uw’ ziel is te onrecht zo bewoogen;
Zyn hart ként al te wel de krachten van uwe oogen.
Nooit hoonde oprechte min het oogwit zyner vlam.
Zyn hart bréngt hy weêrom, dat hy u gaerne ontnam.
Maar wat gebiedt u tóch de Koning, uw Heer Vader?
Zó Pyrrhus langer mart met uitstel, zich niet nader
Bedénke, én Hektórs zoon gewillig nédermaak,
Dat my de Griek weêrom meêvoeren zal uit wraak.
Verhoor Oréstés dan, wanneer hy u komt smeeken;
Nu Pyrrhus ’t werk begint, zult gy het laaten steeken?
Om wel te doen, wees zelf voor Pyrrhus in de weer;
Want na gy zegt, Mevrouw, zo haat gy Pyrrhus zeer.
Hoe kan ik afstaan hem te haaten? ’k bén het schuldig
Eershalven, hy vergeet myn’ min, die ’k zo zórgvuldig
Bewees aan dien ondankb’re, ach! zo van my bezind!
Om niet te haaten, heb ik hem te zeer bemind.
Zo vlie dan weg; want nu Orést u op komt passen...
Hy gunn’ myn’ woede tóch meer tyds om aan te wassen.
’k Zal my verbitt’ren in myn’ vyand aan te zien;
Ik wil met meerder schrik van dien ondankb’ren vliên;
Hy zal me, ik twyfel niet, daar stófs genoeg toe geeven.
Hoe, wacht ge, dat u nóch meer hoons werd’ toegedreeven?
Die eene ondankb’re, én dat nóch in uw byzyn, mint,
Maakt, dat men stófs genoeg om hém te haaten vindt.
Wat kan hy meerder doen? kunt gy zo veel verdraagen,
Zo zie ik wel, dat hy u nimmer zal mishaagen.
’k Wil niet, dat gy me in myn verdriet zult sarren, én
’k Vrees my te kénnen in de staat, waar in ik bén.
In alles wat gy ziet, mistrouw uwe eigene oogen;
Zeg, dat ik niet meer minn’, doe me op die zeege boogen.
Zeg, dat zyn’ koelheid my het hart herschept in ys;
En, is het moog’lyk, maak my ook het zelfde wys.
Gy wilt, dat ik hém vliê, welaan; niets houdt me tégen;
’k Gun hem de buit wel, die zyn’ liefde heeft verkreegen.
Hy liefkooz’ zyn’ Slaavin, en zie haar na ’t gezigt.
Kom vliên we. Maar zo hy weêrkeerde tot zyn’ plicht!
De trouw weêr plaats vond in het hart van dien ontrouwen!
Hy my te voet viel, én genâ bad met berouwen!
Ach liefde! bragt gy hém weêr onder myn gebied!
Indien... maar neen, hy schept vermaak in myn verdriet.
Kom blyven we echter, om hunn’ blydschap te verstooren;
Ons byzyn strekke hén tot overlast, én tooren;
Of maaken wy, dat hy, gedwongen onzen band
Te breeken, schuldig by den Griek zy aan die schand.
’k Heb tégens haren zoon reeds hunne wraak ontsteeken;
’k Wil, dat men hem ook om de moeder aan kom’ spreeken;
Men dryf haar ’t leed, dat zy ons aandoet, wéder toe;
Dat zy hem helpe om hals, óf hy haar sneuv’len doe.
Meent gy dat die bedroefde ooit hadde in haar’ gedachten,
Haar’ schoonheid neffens uwe aantrek’lykhéden te achten?
En dat een hart mét zo veel kwélling overlaân
Ooit naar het hart van haar beschérmer hebb’ gestaan?
O neen, ze is éven droef, als ze immer was voorheenen:
Waar’ ’t zo, gelyk gy vreest, zy maatigde ééns haar weenen.
Lét op haar koelheid, op haar’ fierheid, op haar’ haat.
Ach! waarom hield ik me ook zo fier niet van gelaat?
’t Hart lag my op de tong, ik heb niet konnen veinzen;
’k Dacht, dat ik zonder vrees mogt uiten myn’ gepeinzen.
Geen stuursheid wapende myne oogen; ach wat smart!
Ik ging alleen te raad’ mét myn ontstooken hart.
En wie zoude anders doen, dan ik deed? wie zou dénken,
Dat hy zou durven eer, én eed meineedig krénken?
Onthaalde hy my, als hy nu doet? alles riedt
My aan, dat ik hem zou beminnen; weet gy ’t niet?
Hy was de wreeker van ons huis, het heul der Grieken,
En Trojes straf; zyn’ naam, gedraagen op de wieken
Der Faame, vloog die van Achillés verr’ voorby;
Behalven dat ik hem verliefder achtte, als my.
Myn hart in ’t end, myn hart te vol van zyne daaden,
Gy zelf verried my eer, eer hy my kwam verraaden.
Maar Pyrrhus blyve, die hy wil; Oréstés heeft
Ook deugden, én ik heb te wreed met hem geleefd;
Hy weet van minnen, zelfs al mint men hem niet weder;
Ligt zengt my zyne vlam, een vrouwenhart is teder;
Hy kome, ik wacht hem af.
CLÉONÉ.
Daar komt hy recht van pas,
Helaas! ik dacht niet, dat hy zo dicht by ons was!
HÉRMIONÉ, ORESTES, KLÉONÉ.
VErlaat ge een oogenblik de last van uw Gezantschap,
Om, na ’t betaamen van ons beider bloedverwantschap,
My te bezoeken? óf mag ik my vleijen, dat
Op uwe ziel een’ vonk der oude vlamme vat?
Mevrouw, ’t vermogen van myn’ liefde werkt zo krachtig,
Dat ik gestadig (ach! hoe wel zyt gy’t u indachtig)
Uw schoonheid vólge, om die te aanbidden overal,
En eeuwig zweer, dat ik haar immer vólgen zal.
Uwe oogstraal, voel ik, vlymt myn’ wonde in ’t hart weêr open;
Ik bén meineedig, met op uwe min te hoopen.
’k Bekén ’t, én schaam ’t my; maar ik zweer u by de Góôn,
Getuigen hoe verwoed ik van u bén gevloôn;
Dat ik me alom, waar slechts gevaar scheen, zócht te smyten,
Om door myn sterven my eens van myn eed te kwyten.
Ik bédelde myn’ dood by vólken, die verwoed
Geen óffer deeden, dan alleen van ménschenbloed;
Maar hunne kerk wierd my geslooten; hunne altaaren
Begeerden ’t bloed, ’t geen ik verkwisten wou, te spaaren.
In’t eind kom ik tót u; uw oog ontzegg’ me niet
De dood te schenken, die me aan alle kanten vliedt.
Alleen uw’ koelheid is dit magtig te volbréngen;
Zo gy niet, dat ik slechts mag hoopen, wilt gehéngen:
En steeds volhardt met my te zeggen, dat ge altyd
Betuigt hebt, zo raak ik ’t wanhoopend leeven kwyt.
Dit is een jaar lang al myn hoopen, én verlangen,
Mevrouw, én ’t staat aan u eene ófferhand te ontfangen,
Die lang geslagt waar door den wreeden Schyt, had hy
Min mededoogend, én zo wreed geweest, als gy.
Hoe, zou Hérmioné zo waard een bloed verspillen,
Daar zich gansch Griekenland op heeft verlaaten willen,
En gy, volvoert ge dus den last van Griekenland,
Die gy in uw persoon vertoont, als hun Gezant?
Aan uwe uitspoorigheid zal Griekens wraak dan hangen,
Als óf Orestes komst waar ’t wit van hun verlangen?
Volvoer uw’ last, myn’ Heer, zo ’t voegt, voldoe uw’ plicht.
Door Pyrrhus weig’ring vind ik die geheel verricht;
Want hy, vervoerd door zyn’ slaavinne, óf uit ontferming,
Neemt haare zaak, zo wel als zoon, in zyn’ bescherming.
De ontrouwe!
Des is my niets ov’rig, dan alleen
De plaats van Hektórs zoon elendig te bekleên,
Bei zyn wy vyanden, ik de uwe, én hy der Grieken;
Wreek u aan my, nu ’t kind schuilt onder Pyrrhus wieken.
Beeldt uw vervoerdheid u gestaâg die dwaling in,
Dat gy my eeuwig acht te zyn uw’ vyandin?
Aan welk een’ wreedheid maakt my uw vermoeden schuldig?
’k Blyf hier te Buthrót, als gevangen, ’k ly ’t geduldig
Op vaders last; maar ach! hoe weet gy, óf myn hart,
Schoon ik my anders hield, niet deelde in uwe smart?
Gelooft ge Orestes, dat ge alleen hebt recht te klaagen?
Dat liefde, en spyt my nooit het hart bestond te knaagen?
En eindlyk, dat ik u in weêrwil van myn’ plicht
Somtyds niet by my hoopte, én wénschte in myn gezigt?
My wénschte in uw gezigt! aanbiddelyke schoonheid!
Maar meent ge Orestes al? ’t is buiten uw gewoonheid.
Verzin u niet, het is Orestes, die hier staat,
Orestes, ’t voorwerp van uw gramschap, van uw’ haat.
Neen, ’t is Orestes, die aan myn’ bevalligheden
Geleerd heeft, welk een’ kracht zy op de zielen deeden;
Wiens deugd hem waerd maakt, dat men zo veel van hem hou,
En dien ik gaerne, zo ik kon, beminnen zou.
Ik merk, Mevrouw, ik merk al, wat my staat te hoopen;
My wénscht men alles goeds, ’t hart staat voor Pyrrhus open.
Wénsch Pyrrhus lót niet, wees zo verre niet verblind,
’k Zoude u zo haaten!
Neen, dan wierd ik recht bemind;
Dan wierd ik aangezien van u met andere oogen.
Gy wilt me haaten, én ’t is niet in uw vermoogen;
Maar als ik Pyrrhus was, zo zoude uw’ minnebrand,
In spyt van uwe haat, bekomen de overhand.
O Goon! zo veel ontzags! die liefde! én die zo teder!
Mevrouw, verstondt gy my, gy gaaft my ’t leeven weder.
Want schoon ge in weêrwil van u zelve voor hem pleit,
De ondankb’re weet het u geen dank: recht uitgezeid,
Gy wordt van hem veracht, én zo hy ooit een’ klagte,
Of zucht....
Wie zeide u ooit, dat Pyrrhus my verachtte;
Heeft immer u zyn woord, óf weezen zulks gemeld?
Of is ’t myn’ schoonheid, die by u zo weinig geldt?
Schiet nu myn oog zo flaauwe, én krachtelooze straalen?
’t Is wel; ’t zal elders ligt meer zeege, én gunst behaalen.
Vaar voort slechts, én verdruk my vry met al uw’ kracht;
Bén ik het wreede, die uw moordend oog verächt?
’k Heb om die vonken dan niet leeds genoeg geleeden?
Ik kén hunn’ kracht niet? men verwyt het my met reden?
Uw’ schoonheid ik veracht! wat had uw’ ziel al rust,
Waart gy van Pyrrhus hart, zo wel, als ’t myn’ bewust?
My ligt nóch aan zyn haat, nóch aan zyn’ min gelegen.
Ga dien weêrspannigen slechts, als een’ vyand, tegen;
Ga bréng gansch Griekenland in wapens tót zyn’ straf,
Epieren werde Troje, én strekke Pyrrhus graf.
Wat zegt ge nu? is dat beminnen? óf is ’t haaten?
Mevrouw, doe meerder, kom met my zyn Ryk verlaaten.
Wilt ge altyd blyven hier ten hve in gyzeling?
Uw byzyn is, Mevrouw, ons nut voor alle ding;
’t Zal aller Grieken haat fel wetten, én verylen.
Maar zo Andromaché hem trouwde midlerwylen?
Wat dan Prinses?
Bezef, hoe vremd het klinken zou,
Wat schand voor ons, indien hy trouwde een’ Trooische vrouw?
Is dat hem haaten! Ei, bely vry uw’ gepeinzen;
Een’ minnevlam is niet te dekken, nóch te ontveinzen;
’t Verraadt ons alles, spraak, stilzwygen, mond, én oog.
’t Beslooten’ vuur vliegt op, als ’t plaats krygt, hemelhoog.
Ik zie, waar ’t schort; uw ziel met argwaan ingenomen,
Braakt op myn’ meining ’t gift, dat haar zal om doen komen;
Zoekt steeds eene omwég in de opréchtheid van myn’ zin;
En dénkt myn’ haat te zyn ’t bewys van myne min.
Wél, hoor dan, hoe ’t er legt, gy kunt ’er ’t werk na stieren:
Gy weet, hoe my myn’ plicht gevoerd heeft in Epieren,
Dat my myn’ plicht hier houdt, én dat ik blyven moet,
Ten zy my Vader, óf de Koning wég gaan doet.
Gy kunt hém uit de naam van Vader dit doen weeten:
Der Grieken viand zal zyn’ schoonzoon nimmer heeten.
Hy vonniss’ tusschen my, én tusschen Héctórs zoon,
Wien hy wil missen, óf hier houden mét der woon.
Hy zénde my weêrom, óf geeve u ’t kind in handen,
En stémt hy ’t eerste, ik ga voort met u uit zyn’ landen.
IK twyfel niet, gy zult verlaaten Pyrrhus hóf.
O ja, ’k verzéker u alreê van zyn verlóf.
Hy zal Hérmionés vertrék mét vreugd gedoogen;
Zyn’ lieve Trojaanin verblindt, én sluit hem de oogen;
Alle and’re schoonheid staat hem tégen, én misschien
Zal hy niet liever, als ons eigen aanbód zien.
Mét één woord is ’t beschikt. Goôn! kan ik het gelooven,
Dat zich Epieren laat van zulk één schat berooven?
Bérg nu vry ’t overschót van Troje, én Héktórs stam,
Zyn zoon, én wéduwe, én al wat dien brand ontkwam,
Epieren, zo ge my sléchts myn’ Prinses wilt geeven;
En wy uw’ Vorst, én u verlaaten al ons leeven.
Daar komt hy by geluk; ô Min, hoor myn’ gebeên,
En sluit zyne oogen voor zo veel’ bevalligheên.
PYRRHUS, ORESTES, PHOENIX.
’k HEb u gezócht, myn Heer, de oploopendheid der zinnen
Belette, dat op my de réden niet kon winnen;
’k Bekén ’t; maar séderd héb ik my met ernst bedacht,
Erkénd haar’ billikheid, én ingezien haar’ kracht.
’k Bén met u ééns, dat ik den Grieken, én myn vader,
En ligtelyk my zélv’ te kort doe, ja ligt kwaader;
Dewyl ik Troje zoud’ hérbouwen, én verraân
Myns vaders luister, én myne eigene oorlógsdaân.
Te récht waar ’t Grieksche vólk met gramschap ingenomen;
En ’t zal op uw’ bevél Astyanax bekomen.
Myn Heer, hoewel ’t besluit is lóffelyk, én goed,
Zo koopt ge dóch de vreê mét zyn onschuldig bloed.
Zo is het; maar ik wil die band nóch vaster maaken.
Hermioné zy ’t pand, dat ik dien nooit zal slaaken.
’k Neem haar ten echt. Het schynt, dat dit gezégend feest
Waar’ zonder uwe komst gantsch onvolmaakt geweest.
Gy zult heel Grieken, én haar vader zélf vertoonen:
Want Agamémnon, schynt geheel in u te woonen.
Gaa, groet haar, Heer, én zeg, dat ik haar, als het pand
Der vreede, met haar hart wacht mórgen van uw’ hand.
PYRRHUS, PHOENIX.
PHoenix, wél, heeft liefde ’t veld behouden?
Bén ik die zelfde nóch, dien straks uwe oogen schouden?
O neen, nu kén ik u; die éd’le gramschap heeft
Gemaakt, dat gy weêr voor u zélv’, én Grieken leeft.
Wie hoopte dat gy met uw liefde te verjaagen,
Den roem te omhélzen, zo op éénen sprong zoud waagen!
U zelf te redden uit dien slaafscheb minnestrik!
Maar Pyrrhus, als hy wil, wint in een oogenblik.
De laffe liefde hecht niet langer op dien Minnaar;
Hy is Achilles zoon, én naazaat; dien verwinnaar,
Die Pyrrhus, die in tyds weêr tot zyn’ glori keert,
En voor de twéde maal van Troje triomfeert.
Zég liever, dat myn’ zeege eerst héden gaat beginnen,
Omdat ik héden eerst recht aanvang te verwinnen.
Myn hart, nóch straks zo yl, én nu zo vol van moed,
Meent, dat het in de liefde een léger sneuv’len doet.
Wat myd ik al gevaar! ’t is niet wél af te meeten;
Wat sleept de liefde niet al rampen aan een’ kéten!
Myn’ vrinden maakte ik my tót vyanden; de wét
Van plicht, én eer... Een’ lonk had my heel omgezét;
Ik wierd alreê gedreigd van al de Grieksche staaten,
’k Waar blyd gesturven, had myn’ dood haar kunnen baaten.
Ik dank de Hémel, die haar’ trotsheid had verstaald,
Vermids....
Gy hebt gezien, hoe zy my heeft onthaald.
Ik dacht, toen ik haar hart ontroerd zag, en verlégen,
De liefde tót haar’ zoon zal eindlyk overweegen:
Ik beeldde my al in, datze in myne armen lag.
Maar dol, én vol van druk, én trótser, dan ze plag,
Heeft zy my afgezét; én meer, dan ooit te vooren,
Liet zy staâg uit haar mond de naam van Héktór hooren.
’k Bood haar vergeefs myn’ hulp voor ’t jongske’ dat zy hiel
In de armen; ’t is, sprak zy, myn man, myn’ tweede ziel.
Hoe zweemt na hem die mond, én fierheid zyner oogen!
Myn Héktór, ik heb u in de armen; ’t is geen loogen.
Wat meent ze, dénk ik, dat ik haar dat voedsel van
Haar’ liefde laaten zou, ’t afbeeldsel van haar man?
Gewis, geen ander loon stond voor uw’ diensten open.
Maar kreun u haarer niet.
Ik merk, wat haar doet hoopen.
In spyt van myne toorn draagt ze op haar’ schoonheid moed.
Die trótse wacht, dat ik nóch ééns haar vall’ te voet.
Maar schoon zy ’t my deed’, ’k zoud het aanzien zonder minne:
Ik bén Achillés zoon, zy Héktórs gemaalinne;
Te groot een’ haatzucht schift én scheidt Andromaché
Van Pyrrhus.
Toon ’er u dan niet bekommerd meê.
Bezoek Hérmioné, én zoek die te behaagen,
Vergeet met haar de hoon, die gy niet kunt verdraagen.
’t Is raadzaam, dat gy zélf haar port tot deezen écht,
En zulk een’ last niet op uw’ médeminnaar légt.
Gy weet, hoe hy haar mint.