floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Den vader, die hem mint, ten troon heeft uitgestooten,
Betoont uw trou nu aen den standert, dien gy zwoert.
Verschoont de rijxpest niet. het oorlogh, dat gy voert,
Is goddelijck. Godts wet verstoot hem in haer toren,
Die Godt noch ouders eert, uit wien hy is geboren.
Grijpt moedt: Godt zal uw recht hanthaven, en zijn wet.
Hoe klopt mijn hart uit schrick. de wraeck van Joab let
Alree niet op den last, in 't scheiden hem gegeven.
Die strengheit loopt te hoogh. zoo spaert men niemants leven.
Op deze rede klonck het heesch bazuingeschal
Uit bey de heiren op. een ongelijck getal
Vloogh op elckandere aen. dat brullen, brieschen, schreeuwen
Van bitter tegens een gekante standertleeuwen
Verdoofde elx ooren in het velt, zoo dra men trof:
Alle oogen werden blint van 't omgewroete stof.
Toen openbaerden zich alle ingekropte wrocken.
Men zagh uw heir in last, en drymael schricklijck schocken,
Gereet te spatten, als helt Joab, vol ontzagh,
Zich met den blooten arm, in 't barnen van den slagh,
Quam waegen op het spits. hy zwaeide zijnen degen
Den hemel toe, verdaeghde uw kroonrecht, en Godts zegen,
Een' wederspannigh en verbastert heir ontzeght:
O Godt, bescherm uw zaeck, en hanthaef's konings recht.
Het weêrlichte op dien roep, als wou het Godt verdrieten.
De dooden groeiden aen op houwen, steecken, schieten.
De zeissenwagen van den vyant, die noch paert,
Noch mensch, noch geen slagorde in zijnen tooren spaert,
Geraeckt aen 't hollen, went zich naer zijne eigen helden.
De vrienden moeten 't eer dan vyanden ontgelden.
Dat moedight d'onzen. men bejegende Absolon,
Die schrap stont, als een leeu in 't vechtperck. qualijck kon
Het oogh om 't stuiven vrient van vyant onderscheiden.
Ten leste spatte 't heir der stammen op de heiden
Naer 't Efraimsche bosch. zoo quam ick herwaert aen,
Door last van Joab, reede om in den staert te slaen.
Maer hier komt Chusi, die den uitslagh zal verhaelen.
CHUSI. DAVID. BERSEBA.
Chusi
Zoo moet de kroon van zege op 't hooft van David straelen.
De hemel hanthaeft u. die zich des onrechts belght
Heeft twintigh duizenden, al vyanden, verdelght.
Hoe gaet het Absolon?
zoo ga het allen staeten,
En vyanden der kroone, en al die David haeten.
Och Absolon, mijn zoon, hoe vreesde ick voor dien toght!
Och Absolon, och of ick voor u sterven moght!
Och Absolon, mijn zoon, de waerdtste van mijne erven,
Gaf Godt, och Absolon, dat ick voor u moght sterven!
Natuur, hoe pijntge ons hart! gewelt, gewelt, gewelt.
'k Beklaegh u voor Godts troon. och Absolon, dit gelt
Uw' vader 't leven. och, ter goeder tijt geboren,
Ter quader tijt in 't velt verslagen, al verloren!
O koningsbloem, te vroegh van uwen steel gemaeit,
Getroffen van een buy, die door mijn bloemhof waeit!
Och had ick schrap gestaen, toen 't heir u spits quam bieden,
Mijn bloote borst geboôn de wraeckzucht, heet aen 't zieden.
Ick duwde, ô zoon, den dolck u in die schoone borst.
Uw vader draeght de schult. mijn handen zien bemorst
Van 't kinderlijcke bloet, dat koningsbloet, mijn leven.
De geest van Absolon komt dootsch my tegenstreven.
Waer berge ick mijnen rou?
geley hem naer de zael
Ter poorte in, dat hy ruste, en zijnen adem hael.
Dees rou geeft ergernis, en zal het volck bezwaeren.
Nu Chusi, spreeck recht uit. hoe is het voort gevaeren?
Toen Absolon, bykans verlaeten van zijn volck,
Niet langer staen kon voor helt Joabs blooten dolck,
En vreesde 't uiterste van doots gevaer te tergen,
Begaf hy zich blootshoofts ter vlught om 't lijf te bergen.
De snelheit van den muil quam hem te baet, die los
Ter zijde heenesloegh in schaduw van het bosch,
Maer tot zijn ongeluck: want 's prinssen locken reicken
En slingren krullende om een tackebosch van eicken,
Daer blijft hy hangen, en het muilpaert schiet alleen,
Gelijck een blixem, door zijn meesters beenen heen,
Die tusschen aerde en lucht noch zweeft. de muil blijft rennen.
Een lansknecht zagh 't, en gaf het Joab flux te kennen,
Die sprack: hadt gy hem toch gevelt met schicht of priem,
'k Had u een schat betaelt, of koningklijcken riem.
De lansknecht sprack: al schonckt gy my noch hondertwerven
Zoo veel, dat koningsbloet zou van mijn hant niet sterven:
Want ieder hoorde hoe de vader, u voor al,
Abisaï met een, en Ithaï beval
Dien lieven jongeling te spaeren by het leven.
Had ick op mijn gevaer dat schendigh stuck bedreven,
De koning, wien geen zaeck, hoe kleen, verholen blijft,
Waer tegens my door u in 't straffen zelf gestijft.
Ick zal, sprack Joab toen, naer u noch niemant wachten.
Hy vlieght ten bossche in, drijft den hangenden dry schachten,
Dry scherpe spitsen in den boezem, stoot op stoot.
Zijn tien schiltknaepen slaen den jongeling voort doot.
De veltheer Joab, om te stuiten het verbazen
Der vlughtelingen, laet terstont den aftoght blazen,
Op dat men 't volck verschoon', en d'onrust brenge in rust:
Naerdien het vreeslijck vier des oproers leght geblust
In 't bloet van Absolon, geworpen in den muile
En opgespalckten balgh van eenen diepen kuile,
Met steenen opgehoopt, op dat hy hierme bromm',
In stede van zijn beelt en marmere kolom.
Het volck alom verstroit, versteecken van die stutte,
Vlught haestigh, elck zijns weeghs, in schaduw van zijn hutte.
Daer komt heer Joab op den spaden avont aen,
Bestuwt met oversten, en 's prinssen standertvaen,
Een' hoop gevangenen. gy hoort tot zegeteken
De paerden brieschen, en de veltbazuinen steecken.
JOAB. BERSEBA.
Geluck, ô koningin. de doot van Absolon
Is 't leven van de kroone, en uwen Salomon.
Godt spaere David lang. Godt spaere 's konings leven.
Hoe rekent men 't getal, in dezen slagh gebleven?
Wel twintighduizenden.
och, had men 't volck gespaert!
Het woudt verslont meer volx dan 't uitgetrocken zwaert.
Men keerde in 't vlughten zich aen poelen, noch moerassen,
Om 't lijf te bergen, daer de paerden, harrenassen,
En menschen smoorden. wy, begaen met hun verlies,
Geboden ernstigh dat men flux den aftoght blies.
Hoe heeft men 's konings last in Absolon vergeeten!
Die waer geberght, had hy den helm niet afgesmeten,
Om 't lijf te bergen, en te vlughten, vry van last.
Zoo slingerde zijn haer om eicke tacken vast.
Een afgront most het bloet van dien verwaten slorpen.
Al 't heir heeft, hooft voor hooft, een' steen op 't lijk geworpen,
Een grafspits opgerecht van steenen, zonder tal;
Waer by men eeuwigh hem hier na gedencken zal.
De wet vervloecktze, die aen 't hout ter straffe hangen:
Zoo most hy aen een' boom verdiende straf ontfangen,
Bezeeglen dezen vloeck. een ongehoorzaem aert,
Den vader trappende, was geen genade waert.
De bloetschoffeerder van tien vaders bedtgenoten,
Van tien schiltknaepen wert doorsteecken, en doorstooten.
De kroonzucht, wreetheit, en de geilheit troffen 't hart
Elck met een schichtpunt, daer hy hing in 't bosch verwart.
Wat raet? de vader is te troosten, noch te spreecken,
Bedroeft het volck, en kan zijn droefheit niet versteecken,
Een ergernis van 't hof, en deze gansche stadt,
Na 's rijx behoudenis, dus avrechts opgevat.
Mevrou, 't is noodigh dien verkeerden rou te toomen.
Ick bidde u hael hem. laet hem flux te voorschijn koomen.
'k Zal 's koninghs rou den toom eerst vieren, en verdraegh
Dat dees bedroefde man een poos zijn hart uitklaegh,
Door schreien zich ontlaste, en eenen vloet van traenen,
Dan kan men hem met vrucht aen zijnen plicht vermaenen.
DAVID. JOAB. BERSEBA. REY.
Heer Joab, och gemoete ick u in dezen schijn,
Berooft van mijnen zoon? ô hartewee! ô pijn!
Is dat uw' konings last en hoogh bevel uitvoeren?
Zijn dit deze oversten, die mijnen standert zwoeren?
En gelt een konings woort, het koningklijck gezagh
Zoo luttel by het heir? helaes, de zon, de dagh
Gaet met mijn' Absolon en zijnen vader onder.
Waer bergh, waer bergh ick my van rouwe? ô vader, zonder,
O vader, zonder zoon, die glori van mijn rijck!
Waer leghtge, ô Absolon? waer leght dat schoone lijck?
Waer anders dan in 't hart des vaders, na zijn sterven?
Daer leght mijn Absolon, gy zult geene uitvaert derven,
Mijn zoon, mijn liefste vrucht. uw vaders hart is 't graf,
Daer gy begraven leght. helaes, ick had dees straf,
Dien doot by Godt verdient, een doot van duizent dooden.
Breng wech dees leeusbanier, hem tegens mijn geboden
Ontweldight. dit 's geen zege, ô neen, eene oorloghsplaegh,
Dit is geen rijxtriomf, maer eene nederlaegh.
Daer leght mijn rijck, mijn staf, en kroon, en troon in d'assche.
Wech purperengewaet, en pracht, en prael. ick wassche
Mijn aenzicht nacht en dagh in traenen, in geklagh.
Wat brengtge my een' hoop gevangens uit den slagh!
Broght gy mijn' Absolon noch levendigh gevangen,
Ick hadde u met triomfe en snaerespel ontfangen,
Met blyschap ingehaelt. ô bloedige overhant!
Breng wech mijn harp. men hang' haer eeuwigh aen den want.
Och, Absolon, mijn zoon, moet ick u eeuwigh derven?
Och, Absolon, gaef Godt dat ick voor u moght sterven!
Is dit uw' Joab met triomfen ingehaelt,
Nu zulck een zon van zege uw aengezicht bestraelt?
Is dit uwe oversten en helden blijde ontmoeten?
Zy smilten man voor man, vergeeten u te groeten,
Verstroien elck hun 's weeghs. zy hebben u geredt.
Zy hebben heden u de kroon op 't hooft gezet,
Hun leven opgezet om u in staet te houden:
En wort deze oorloghsdeught dus avrechts hun vergouden?
Die vaderslaghter, en verwaten, zoo veraert,
En snoot, had heden zelf uw leven niet gespaert,
Noch uwen Salomon, noch geene koninginnen.
Of meentge met dien rou het hart des volx te winnen?
En hebtge aen eenen stam, die u slechts overschoot
Van twalef stammen, noch te veel in uwen noot?
Zoo vaer vry voort: vaer voort met jammeren en treuren,
De haeren uit het hooft, het kleet van 't lijf te scheuren:
Zoo blijck' het klaer dat gy een' booswicht hooger acht
Dan 's volx behoudenis, en Abrahams geslacht;
Dat gy uw vrienden haet, hen hanthaeft, die u haeten:
Maer 'k zweere u, vaertge voort, 'k zie morgen u verlaeten
Van al uw' aenhang, niet een' halsvrient meer ten hoof,
Uw kroon, en scepter, en uw koningkrijck ten roof
Voor alle uw vyanden; en hoor een' storm verheffen
Veel schrickelijcker dan uw hooft oit quam te treffen,
Van uwe jongkheit aen, tot heden dezen dagh.
Waeck op dan: strijck, en bergh uw kroon, en rijxgezagh.
Och Joab, wanneer kon het vaders hart oit liegen?
Natuur ontlast zich, die kan veinzen, noch bedriegen.
Dit 's aengeboren. dit 's eene ingeschapenheit.
Natuur, Godts dochter, heeft dien bloetbant vast geleit.
Aertsvader Abraham had wel natuur verwonnen.
Wat vaders vint men, die dat voetspoor houden konnen?
Schep moedt, heer koning. toon u vrolijck, als 't behoort
Aen 't gansche heir, en zet u morgen in de poort.
Verwelkoom en onthael de hoofden en de helden,
Die lijf en leven voor uw kroon te pande stelden.
Ick won alree het hart van al wat zich verbondt,
En tegens u van daegh noch blanck in 't harnas stont.
Zy traden in uw' eedt, gereet hun schult te boeten,
En leiden hun geweer gewilligh voor mijn voeten.
'K heb dit d'aertspriesters voort. verkuntschapt door een' post.
Men roept al: Davids arm heeft ons met Godt verlost
Van Heiden, Idumeen, en 't juck der Filisteenen,
Vloot zelf voor Absolon, door bosch en heiden heenen,
Te blint by ons gezalft en op den troon gezet:
't Is billijck dat men dien hanthaver van Godts wet
Herstelle in 't out gezagh, hem en zijn' zaet beschooren.
Schep moedt: gy ziet den dagh van uw triomf herboren,
Van alle stammen en geheel Jerusalem
U voeren op den troon met een gemeine stem.
Nu ga te ruste: want de tijt u noot te slaepen.
De nacht verquick den geest, en is tot rust geschapen.
Ick ga terwijl het volck vernoegen hier omtrent,
Verzekren van den prijs, die gy hun waerdigh kent.
Hy ga vry heene. ick zweere en zal het niet vergeeten
Met zijn verdiende maet hem weder in te meeten.
Hy heeft mijn' Absolon met opzet niet gespaert,
En toonde aen Abner zelf in vre zijn' snooden aert.
'K wil Amase in zijn plaets eer lang ten veltheer zetten.
Mijn nazaet magh na my op zijn verdiensten letten.
Men offre Gode, nu de vader, van den zoon
Verdreven, wederom, herstelt op zijnen troon,
Zal heerschen, aengebeên van volck en onderdaenen.
De vreught wort best gesmaeckt na ballingschap en tranen.
Wenseslaüs, koning van Poolen
Katharina Lescaille, Tooneelpoëzy. Amsterdam: erfg. J. Lescailje / D.
						Rank, 1731.
Kassandra
Ladislaus
Leonoor
Wenseslaus
Wenseslaüs, koning van Poolen; treurspel.
uit het fransch van den heere DE ROTROU,
door KATHARYNE LESCAILJE.
Wenseslaüs, Koning van Poolen.
Ladislaüs, oudste Zoon van Wenseslaüs,} Minnaars van Kassendra.
Alexander, Broeder van Ladislaüs,} Minnaars van Kassendra.
Kassandra, Hartoginne van Koningsbergen, Minnaares van Alexander.
Theodora, Dochter van Wenseslaus, Minnaares van Frederik.
Frederik, Hartog van Koerland, Minnaar van Theodora.
Octavius, Gouverneur van Warsauw, Vertrouweling van Ladislaüs.
Izabelle, Vertrouwde} van Theodora.
Leonoor, Staatjuffer} van Theodora.
Lyfwacht, en Gevolg.
Het TOONEEL is te Warsauw,
in het Hof van Wenseslaüs.
Wenseslaüs, Treurspel.
Wenseslaus, Ladislaus, Alexander, Lyfwacht.
Ja, 'k ly groot ongelyk, zo gy my niet wilt hooren.
Wenseslaus, tegen Alexander.
Wenseslaus, tegen zyn Lyfwacht.
Wenseslaus, Ladislaus.
Wenseslaus.
Leen my uwe ooren,
Myn zoon.
Ladislaus.
Aan u te zeggen . . . . Ach!
O Hemel! buig zyn hart: beweeg hem deezen dag.
Ladislaus, ter zyde.
Moet de ouderdom dan steeds zich zelf en and'ren schaaden?
Wel aan, men hoor 't geen hem een vleijer heeft geraaden.
'k Verwachtte dat de tyd de vrucht eens rypen zou,
Die, voor myn rykstroon, wierd gebooren uit myn trouw.
'k Geloofde, uw Moeder zoude onsterf'lyk in u leeven;
In u, die na haar dood my over zyt gebleeven:
Maar, ach! gy die haar deugd, zo heerlyk, zo vermaard,
Op 't spoor moest volgen, zyt geheel van haar ontäard.
'k Zag nooit in u den glans van haare gaaven schynen;
Dies baart 't herdenken van haar dood my duizend pynen.
Uw daaden zyn uw staat onwaard. In uw gemoed
Blonk nooit iets heerelyks, dat waardig is myn bloed.
'k Zoek Ladislaus in dat bloed; doch gantsch verlooren:
Ik vind, noch ken hem niet, hoe koninglyk gebooren.
Ja, hy bezit niets van een Koning, dan de lust
En wil van het te zyn, ten nadeel van myn rust.
Gy laat, afgunstig, op myn kroon uwe oogen daalen,
Welke op dit gryze hair noch blinkt, en schiet haar straalen.
Nu gy geen toeleg op myn leeven durft bestaan,
Grypt gy, ontbloot van alle ontzagh, myn jaaren aan.
'k Ben oud, maar de ouderdom schuwt alle onbillykheden,
En is bezitter van de waare en rechte reden.
't Geheim des troons is van den Hemel ingewyd,
Dat niemand kent, als door ervaarenheid, en tyd.
Gy, naar de drift van uw staatzuchtige gedachten,
Meent dat de kroon is vol geluk, en waardig te achten;
Maar, ze is vol moeilykheid, vol onheil, vol verdriet.
Ge aanschouwt den schyn alleen, en 't wezen kent gy niet.
Schoon dat een Koning is rechtvaardig in 't begeeren,
De heirbaan van de deugd opvolgende in 't regeeren,
Zyn onderdaanen, 't zy in vrede of oorlogstyd,
Vervloeken, nooit vernoegd, zyn daaden, door de nyd;
Ja, zyn oprechtigheid zal nooit, hoe waard gepreezen,
In 't hart der zynen zelfs, vry van 't berispen wezen.
Zo 't allerzuiverste gemoed de nyd en haat
Niet kan vermyden, in 't regeeren van een staat,
Wat zal hy dan, die nooit de deugd gekent heeft, winnen
Van 't heerschen, daar het kwaad beheerscht zyn ziel en zinnen,
Die door de wellust, nooit iets heerlyks denken kan,
En welker drift hem zelf verstrekt voor een tyran?
Men moet voor eerst zich zelf, en dan een Ryk bestieren.
Dat gy uw spoorloosheid hier niet den toom durft vieren,
Spruit van myn magt, welke u een breidel heeft gelegt.
Maar onderzoek u zelf, en doe u zelven recht.
Gy steekt my naar het hart, door hem, die zich durft waagen
Geduurig, om myn troon en leeven te onderschraagen:
Gy haat den Hartog, om dat ik bemin zyn trouw.
Uw blinde gramschap, die 'k met harteleed aanschouw,
Word, zonder recht of reên, hoe langer hoe verwoeder,
En uw argwaanige aard vervolgt hem in uw Broeder.
De vriendschap, die hy heeft met deezen dapp'ren Held,
Verwekt uw vyandschap en openbaar geweld.
Met wat geduld heeft hy uw hoogmoed straks geleeden!
Gebruik veel liever al die trotse oploopendheden.
Daar 't Ottomans geslacht, dat eeuwig wrokt en woed,
Myn Ryk braveert, en trotst uw dapp'ren heldenmoed.
Ga, zoek roemruchtige en rechtvaardige krakkeelen,
In plaats van broedertwist. Laat u niet meer verveelen,
Dat ik dien Held beloon', wiens moedige arm de magt
Van 't groot Moskovië deê buigen voor zyn kracht.
Ik zal . . . .
Ik wil, dat gy myn reden zult gedoogen.
De zon verlicht nooit de aard', met haar doorstraalende oogen,
Of zy ontdekt altoos iets van uw booze daân.
Hoe! zal uw dapperheid, gekroond met lauwerblaân,
Gelyk betoverd, in een dwaaze min verkwynen?
En in een mist van schande uw glans en roem verdwynen?
In plaats van achting, zyn veracht? ô welk een druk!
Doch echter zie ik, dat een heimelyk geluk
U noch beminlyk maakt, in weêrwil der gebreeken,
Die vaak zyn, tot uw schande en myn verdriet, gebleeken;
En, door een wonder, 't welk myn geest te boven gaat,
Word gy bemint, en, op een zelven tyd, gehaat.
Kwaadäardig, hebt ge elks vloek; gelukkig, yders zegen.
Maar dat men u, myn Zoon, geduurig blyv' genegen.
Heersch in de harten; heersch veel meerder door uw deugd
Dan uw geboortelot, in d'opgang van uw jeugd.
Maak, maak uw hoofd een kroon, uw hand een scepter waardig.
Maar eind'lyk, zo gy noch, zo spoorloos als kwaadaardig,
De eerbiedigheid veracht, die Frederik u geeft,
Uw Broeders vriendschap, en uw Vaders raad weêrstreeft,
Dan zal ik Koning zyn, en Rechter; ja, betoonen
Dat ik het onrecht in myn Zoon niet wil verschoonen.
Schoon dit verwyt my in verbaasdheid heeft gebragt,
En al myn daaden in uwe oogen zyn verdacht,
Noch zal ik echter u myn onschuld laaten hooren,
Zo 'k, op myn beurt, verkryg uw aandacht, hart, en ooren.
Ik hoor: spreek, spreek, myn Zoon. Wat zal't my zyn een vreugd,
Zo gy my overtuigt van dwaaling, door uw deugd!
Het Vaders hart zal nooit ophouden u te minnen:
'k Wil, dus verwonnen, 't liefst verliezen. Mogt gy't winnen,
Wat heil, wat groot geluk genoot myn ouderdom!
De nyd spuwt haar fenyn en zwarte gal alom,
Door de vergifte tong eens vleijers, die uwe oogen
En suffende ouderdom beklaaglyk heeft bedroogen,
In nadeel van myn eer. Weet Wenseslaus niet,
Ik weet het wel, dat ik geduurig word bespied.
Doch, ik ontken niet, hoe 'k door openhartigheden,
(Ik haat het veinzen,) vaak liet vloeijen in myn reden,
Dat gy, voor 't zwaar gewigt der kroon, wierd al te zwak,
Welke ik, met meerder kracht, en minder ongemak,
Dan gy, beschermen zou: Dat uwe, en myne jaaren,
Uw reeds verouderde, en myn jeugdelyke hairen
Verschilden in hun kracht: Hoe de eed'le heldemoed
Versturf in 't oude, en leefde en bloeide in 't jonge bloed;
Dat gy behoorde u zelf, op d' oever van het leeven,
De rust, en my den last van 't koningryk te geeven.
De kroon heeft my bekoort; maar nooit om die uw hoofd
Te ontrukken. Neen, ô neen! 'k heb nooit uw glans gerooft,
En noch veel minder u getracht naar 't hart te steeken;
Maar wel my van den hoon eens Gunstelings te wreeken,
En 't ongelyk, 't geen my een Broeder heeft gedaan,
Met dien hoogmoedige in zyn spoorloosheid te raân.
De een heerscht in uw gemoed, en de ander in uw staaten.
Ik haat den Hartog, ja, ik zal hem eeuwig haaten,
Zo lang hy, met u wil, meer Koning is dan gy,
En, onder uwen naam, voert de opperheerschappy.
't Is hy, die schaamteloos, by u, al myn bedryven
Verdacht maakt, en myn deugd een vlek tracht aan te vryven.
Dit 's de oorzaak dat uw oog, betooverd en verblind,
In my niets vorst'lyks, of 't geene u gelyk is, vind.
'k Zou veinzen, om uw rust, niet eens te zien de zaaken
Die hy gebruikt, om my by u gehaat te maaken,
Indien hy niet, zo laf als trouwloos, tot myn schand',
Het opperkrygsbewind gerukt had uit myn hand;
Dat krygsbewind 't welk my, in d' opgang van myn leeven,
Reeds heeft den naam van Schrik der Koningen gegeeven;
Waar door ik onlangs noch, braveerende de nyd,
De krygskrans keerde van den stouten Moskovyt.
Gy hebt my opöntboôn, en 't loon van myne daaden
Gegeeven in zyn keur, en hem met lof belaaden.
Doch zo hy niet genoeg zyn moed gewapend vind'
Voor 't woeden van myn toorn, dat hy dan wel bezind,
En ryp'lyk overweeg' wat loon hy zal begeeren.
Wil hy me als Erfgenaam niet van uw rykskroon eeren,
Ik wil dat hy, voor 't minst, ontzagh hebb' voor myn min.
'k Ontdek u, in die zaak, niet zonder reên, myn zin;
Want het gerucht bragt uw besluit reeds aan myne ooren,
Welk een geluk gy hebt uw Gunsteling beschooren.
Uw Broeder is . . . .
Die is stout in zyn spoorloosheid,
En zo Natuur niet had voor hem by my gepleit,
Uw magt, noch al 't geweld van vaderlyk erbermen,
Zou, voor myn gramschap, hem bewaaren, noch beschermen.
Hoe! als ik ben vervoerd door een gerechte spyt,
En aan den Hartog zyn vermeetelheid verwyt,
Die zoek te breid'len; durft myn Broeder my weêrstreeven,
En, gantsch verwoed, door een verkeerde drift gedreeven,
Verdedigen, alom, en tegen my, zyn eer!
En, slaande stout en trost de hand aan zyn geweer,
Beschermt hy hem, die voor myn magt zich niet wil buigen!
Maar, 'k neem al de oppermagt des Hemels tot getuigen,
Dat, eêr de zon klimt uit den schoot der zee met pracht,
En aan twee deelen van de waereld, door haar kracht,
Den dag beneemen, en die wederom zal geeven,
Hy 't vorst'lyk bloed, 't welk ik voel in myne aders zweeven,
En door hem word veracht, zal storten, spyt uw kroon;
Of reden geeven van dees onverdraagb'ren hoon.
Ja, 't valsch gerucht van hun, die nydig my bewaaken,
Moet ik my waardig, door een groote misdaad, maaken,
En, zynde vaak gedreigd van u, die 't licht my gaf,
Een voorwerp van de wet, en haar gestrenge straf.
Wenseslaus, ter zyde.
Wat kan ik meer doen, nu die trotse en wreede zinnen
Niet zyn door dreigen, noch myn klagten te overwinnen,
Als zien, of ik hem, die voor Vorst, noch Vader zwicht,
Door kunstig veinzen, kan geleiden tot zyn pligt?
Myn Zoon, ik merk nu wel hoe dat ik ben bedroogen.
Myn lichtgeloovigheid benevelde myne oogen.
Kom, smooren wy het vuur van onze onëenigheid
In teed're omhelzingen. Wat vreugd is ons bereid!
Ik sta de ontroering van myn bloed niet meerder tegen:
'k Moet daar voor zwichten, tot uw neiging gantsch genegen;
Terwyl 'k, in weêrwil van myn gramschap, zelf beken,
Dat my myn Zoon verwon, en dat ik Vader ben.
't Is dan de tyd, Prins, en myn eenigste begeeren,
Dat gy zult, nevens my, dit Koningryk regeeren.
Ik wil my, voor myn dood, in u herleeven zien,
En, in myn' ouderdom, door uwe kracht gebiên.
'k Begin, in schaduw van uw groene en blonde hairen,
Weêr een regeering, op een nieuw, van honderd jaaren.
Aan uwe rust, en wil hangt al myn vreugd, myn Heer;
En, zo uw gunst zo ver zich uitbreid, tot myn eer,
Zal ik deeze eed'le gift ontfangen uit uw handen,
Alleen, om dat gy zoud aanschouwen in uw landen
Een Koning, die by u leeft als een onderdaan.
Wenseslaus, Ladislaus, Alexander.
Myn Heer . . . .
Wat 's dit? Vertrek.
'k Vertrek. Maar, zo gy aan . . .
Wat zal dit eindlyk zyn? Wilt gy my iets verklaaren?
O blinde drift! wat kunt ge in my al lafheid baaren,
Dat ik, verstootende de deugd, spreek de ondeugd vry!
O Vorst! ô Vader! hoor, is 't mooglyk, toch naar my.
Moet my geduurig dan zyn ongelyk gegeeven?
My, my onnoos'len, die verongelykt moet leeven?
'k Heb nimmermeer den grond tot deeze twist gelegt.
De Prins is ouder: 'k eer ook zyn geboorterecht:
Doch wy verscheelen niet in bloed. 'k Zal, spyt zyn woeden
Dat eerlyk bloed, in my, voor alle schand' behoeden.
'k Sturf liever, eêr ik dat verzaaken zou. ô Neen!
Dit staal zal hem veel eêr. . . . .
Waer voert de drift u heen,
Vermeet'le? Hoe! durft gy de hand slaan aan uw degen?
Uw Broeder dreigende, zelfs zonde te overweegen
Dat hy een Erfgenaam van myn regeering is?
Verzoek, baldaadige, hem om vergiffenis.
Verdien de gunst, die 'k wil, dat hy aan u zal schenken.
Tegen Ladislaus.
En gy, omhels hem, Prins.
Myn Heer, wil overdenken. . . . .
Spreek my niet tegen.
Alexander, ter zyde.
Ach! zal myn grootmoedig hart
Zich dan verneed'ren voor zyn trotsheid? welk een smart!
Ja, 'k moet de wet van myn geboortelot dan draagen.
Wat tegenheid heb ik hier in! welk een mishaagen!
Gedoog, myn Broeder, dat ik weêr met u verzoen'.
Een Vader wil dat ik u bidde en zal voldoen.
Ik ben aan zyn bevel gehoorzaam; 'k eisch, met smeeken,
Dan uw genade, en wacht daar van een gunstig teken.
Maar de eigen last eischt ook dat gy me omärmen zult.
Noch ziet hy hem niet aan. Wat tergt hy myn geduld!
Is 't niet genoeg dat u de Koning 't heeft vergeeven?
Omhels hem, Prins: wil my niet langer tegenstreeven.
Ladislaus, zyn' Broeder omhelzende.