floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Wien heeft Natuur dit ingestort?
Ick zou geen' roem van hen begeeren:
Noch by een wederga gevoeght,
Niet vreedzaem leven, noch vernoeght;
Indien ick most met luchte veeren
Gaen vliegen over het verdriet
Des moordkreets, die al 't Rijck vervaerde.
'T is waer, de doode is stof, en aerde,
En aerde zijnde, en anders niet,
Zal eeuwighlijck ellendigh leggen.
Zou daerom, die dien moordslagh gaf
Niet draegen zijn verdiende straf?
Wat had de Schaemte dan te zeggen?
Godvruchtigheid voortaen veracht,
Had uit by 't menschelijck geslacht.
O Dochter, ick koom hier in aller yl gevlogen,
Zoo wel door mijnen plicht als uwen druck bewogen;
Indien ick qualijck spreeck, zoo win het vry: 'k zal nu
Gevolleghzaem terstond my buigen onder u.
O Vrouwen, 'k schaem my des, dat ick, dus bang te moede,
U overlastigh val: neemt mijn gekerm ten goede.
Dit perst de nood van 't hart: want zekerlijck, hoe zou
Een Koningklijcke spruit, een hooghgebore Vrouw
Dit staecken, daerze, nacht en dagh, geen' aêm kan haelen,
En vaders ongeluck verryzen ziet, en daelen.
Vooreerst al 't geenme van mijn Moeder, uit wiens schoot
Ick in de weereld quam, bejegent is zoo snood.
Daerna verkeer ick vast in 't eigen Hof mijns Vaders,
Met zijne moordenaers, en schendige verraeders,
En word van hen bestiert, en moet van henliên staegh
Myn' noodruft, en myn' kost genieten alledaegh.
Oock denckt eens, hoe dien dagh met droefheid word gesleeten,
Als ick AEgisth moet zien, op Vaders troon gezeten,
Met Agamemnons kleed bekleed, en veel cieraeds,
En drincken offerwijn ons Huisgoôn toe, ter plaets
Daer zy hem broght om hals: maer 'k zie, wie zou 't gelooven?
Een hoofdschand, die noch verre alle andre gaet te boven,
Dien snooden moorder zelf, in Vaders plaets, het bed
Met mijn bedorven Moêr (indien ick zonder smet
Haer Moeder noemen magh) die by hem leit, onteeren,
En haer te goddeloos met zulck een smet verkeeren;
Geen Raezery ontzien, maer lachen welgemoed
In al dees gruwelen, die zy bedrijft en doet.
Zy ziet het moordgety te moet met groot verlangen;
Dien dagh, toen zy met list mijn' Vader kreegh gevangen,
En zoo om 't leven holp. wanneer die dagh verjaert,
Dan steltze danssen in: dan slaght zy onbezwaert
De schaepen, die, ter maend gekeelt, voor d'outers bloeden,
Ter eere van dees Goôn, die haer tot noch behoedden.
Ick ongeluckige dit ziende, in ons paleis,
Versmelt, en zucht, en schrey, en vloecke reis op reis
Mijn Vaders moordbancket, en moordmael, zoo zy 't heeten.
En stondme 't schreien vry, en had ick eens gekreeten
Zoo lang, als 't hart wel lust: want deze trotse Vrouw
Beschimpt al mijn misbaer, en jammerlijcken rouw:
O hellevloeck der Goôn, mist ghy dien overleden
Alleen, en treffen u alleen dees zwaerigheden?
Dat dy de hagel sla: dat d'onderaerdsche gloed
En Pluto geve, dat ghy eeuwigh balcken moet.
Aldus beschimptze my: maer als zy heeft vernomen,
En krijght een lucht, en rieckt dat Broeder staet op 't komen.
Dan staetze zinneloos by my en stampt, en raest:
Is dit niet uw bedrijf, die steelwijs in der haest
Orestes my ontdroeght? maer denck vry 'k zal 't eens straffen,
Gelijckge wel verdient. zoo hoort al 't Hof heur blaffen.
Haer lieve Bruigom staet aen heure zy, en schent,
En hitst heur aen: die bloed, en oirzaeck van d'ellend:
Die met de vrouwen treckt te velde, en aen den reie:
Maer ick, die midlerwijl Orestes vast verbeie,
Dat hy dit onweêr stil, verga in mijn verdriet:
Want sammelend, bederft hy 't geen ick hoop, en niet
Verhoop: en o Vriendin, hoe kan ick, dus gedreven,
My maetigen in rouw, of recht godvruchtigh leven?
In quaede zaecken moet de hooge nood my raên,
Die raed een' quaeden wegh en onwegh in te slaen.
Wel, zeghme, durftghe dus by uwen stiefvaêr wrocken?
Of als hy dit niet hoore, en zy van huis getrocken?
Met reden. denck dit vry, was hy niet uitgegaen,
Dat ick voor deze deur gerust zou blyven staen.
Hy is naer buiten toe.
Zoo durf ick met u kouten,
Is 't waerheid, 't geenge zeght.
Ghy mooght u vry verstouten.
AEgisth is nu niet t'huis, dies vraegh al wat u lust.
Zoo vraegh ick, watghe zeght, en wat u zy bewust
Van Broeders wederkomste, of van zijn langsaem wachten?
Berichtme van dit stuck.
Wie zou zijn zeggen achten?
Hy zeit veel, en volvoert niet eens het geen hy zeit.
Een die wat groots besteeckt is traegh in zijn beleid.
Maer ick was slof noch traegh, in 't bergen van zijn leven.
Hou moed. hy is te vroom, om vrienden te begeven.
'K vertrouw dit, anders was 't met my geheel gedaen.
Nu zwijgh, Chrysothemis koomt uit den huize gaen,
Uw Zuster, van een bed en ouderen geboren
Met u. zy draeght, het geen den afgrond is beschoren,
Lijckoffer naer het graf.
Hoe roeptghe voor de poort
En op de plaets zoo luide, o Zuster, dat men 't hoort?
Kan u 't verloop des tijds niet leeren anders zingen,
En uw oploopentheid, die ydel is, bedwingen?
'K beken wel, dat ick mede, als ramp voorhanden is,
Bedruckt ben, en bedroeft; en had ick maght, gewis
'K zou daedelijck, wat hart ick henliên draegh, doen blijcken.
Nu wil ick liever 't zeil in tegenspoed wat strijcken,
En schijnen stil te staen, en hen geen ongenoeght
Te brouwen, en wou wel dat ghy u oock zoo droeght.
Het geen ghy drijft is recht, en niet het geen ick oordeel.
'K beken 't; maer staet het vry, zich naer het meeste voordeel
Te schicken, zoo is 't reên, dat elck dien wegh ingaet,
En hen gehoorzaem zy, daer 't hoogh gezagh by staet.
'T en staet niet wel, noch luid niet eerlijck by den vroomen,
Dat ghy vergeet het bloed van wienghe zijt gekomen,
En dus voor Moeder zorght: want al wat ghy terstond
Tot mijn vermaening zeid, dat hebtghe uyt haeren mond,
En uit u zelve niet. ick geef u keur van beide:
Ghy stemt dien doodslagh toe, dien ick tot noch beschreide:
Of kennende het leed van Vader, u zoo lief,
Hebt geen gedachtenis van hem, om 't ongerief.
Gy zeght wel, stond de maght aen u, de daed zou spreecken,
Hoe ghy hen haet: en ick vast bezigh, met besteecken
Van al, wat tot dees wraeck vereischt word, krijgh van u
Geen hulp, en word hier door van dezen aenslagh schuw.
Zoo koomt de suffery ons rampen nog vermeeren.
Maer 'k bid u, leer my toch, of laet ick zelve u leeren.
Wat voordeel geeft het my, indien ick 't huilen staeck?
Ick leef, maer nauwelicx. dat 's my ghenoegh. ick maeck
Hen 't leven zuur, en eere aldus dien overleden;
Indien men hier door gunst verwerreft daer beneden.
Maer ghy, die my belijd, dat ghy die moorders haet,
Die haet hen met den mond; maer houd het in der daed
Met vadermoordenaers. Al schonck men my geschencken,
Daer uw gemoed op vlamt; ick liet mijn trouw niet krencken,
Noch heulde met zulck slagh. ga heenen. zet u vry
Ter tafel, daer het vloeit van Hoofsche leckerny,
En overdaed van spijs, wat noodrufts, zonder wroegen,
Vernoeght my meer. kunt ghy u dus ten Hove voegen,
Om 't lief genot van eer; zy hangtme geensins aen.
En waertghe zelve wijs, ghy zoud die oock versmaên.
Nu past het, datghe niet, naer uwen trouwsten hoeder,
Uw Vaders Dochter heet, maer troetelkind van Moeder:
Zoo zal uw ondeughd klaerst ten toon voor yeder staen;
Wanneerghe Vaders asch, en maeghschap hebt verraên.
Om Gods wil, vaer niet uit; want in het overwegen
Van 't onderling gespreck veel voordeels is gelegen,
Zoo elck van wederzy zich dient met 's anders toon.
O Moeders, ick ben dit van Zuster al gewoon,
En had dit niet gerept, 't en waer uit groot erbarmen;
Nadien ick weet wat ramp haer naeckt, om al dit kermen.
Zegh op, wat ramp? want ick zal hier niet tegens zijn,
Al raeckte ick oock daer door in noch bedroefder schijn.
'K zal zeggen 't geen ick weet. zoo ghy niet rust van huilen,
Zal 't hof u, buyten 's lands, al levendigh, verschuilen
In een gevangenis, daer nimmer 's hemels lamp
In schijne, en ghy met recht mooght jancken, om uw ramp.
Nu spreeck, of zwijgh hier na, wanneerghe raeckt in lyden.
Nu kuntghe, wiltghe noch, dees zwaerigheid vermyden.
Zoo hebbenze over my dees straf bestemt alree?
Zoo dra AEgisth van 't land in 't Hof koomt, en in steê.
Wel laet hem in der yl om deze reden keeren.
Ellendige, wenscht ghy om 't geen u zelf kan deeren?
Hy koom, indien hy dit beginnen wil, in stadt.
Op datghe in lyden raeckt? waerom begeertge dat?
Op dat ick wijd en zijd van u werd weghgedreven.
Zoo scheptge geen vermaeck in 't tegenwoordigh leven?
Wist ghy hoe bly ick leef, ghy zoud verwondert staen.
Het waer zoo, stelde ghy het wijslijck daer naer aen.
Ay, leerme niet, dat ick mijn vrienden moet onteeren.
Niet dit, maer datghe hoort naer henliên, die regeeren.
Leer my niet, watme voeght: Bezorgh u zelf voor al.
'T is loflijck, dat men niet door reuckeloosheid val.
Men val, zoo 't wesen moet, door Vaders wraeck ten leste.
Neen, Vader, weet ick wel, houd zelf ons dit ten beste.
Die woorden hebben lof by menigh onverlaet.
Beweegh ick u noch niet te luistren naer mijn' raed?
Gansch niet, noch denck het niet. zou ick zoo breinloos doolen?
Ick ga dan heen mijns weeghs, gelijck my is bevolen.
Waer heen? waer brengtghe nu dees offerkannen heen?
Ick gietze op Vaders graf, door Moeders last alleen.
O haetelijckste mensch, hoe spreecktghe toch, ghy snoode.
Ghy meent, ick gietze op 't graf, uit last van die hem doode?
Wat bloedvriend leert haer dit? Wie is 't, dien dit behaeght?
Een nachtspoock, zo my dunckt, maeckt Moeders hart versaegt.
O Vaderlijcke Goôn, nu helpt dees arme weeze.
Schept ghy wat harts, wat moeds uit deze haere vreeze?
Vertel 't gezicht, en 'k zal 't u zeggen, zoo ick kan.
Ick weet'er nauwelix of maer een luttel van.
Verhael het. weinigh reên die hadden dick 't vermogen,
Dat zy den mensch weleer of redden, of bedrogen.
De roep gaet, datze zelf ons' Vader weêr vernam,
Die, nu de tweede mael, zich met heur paeren quam,
En grijpende den staf des Rijx, weleer gedraegen
By hem, maer nu gevat van die hem heeft verslaegen,
Dien plantte, en uit dien staf verrees een groene plant,
Die met haer schaduw deckte al dit Myceensche land.
Dit heb ick uit den mond van eenen, die 't my melde,
En tegenwoordigh was, daer zy haer' droom vertelde,
Aen d'opgereze zon. ick weet'er meer niet af,
Dan datze my, uit schrick, gezonden heeft naer 't graf.
Nu bid, nu smeeck ick u, by Vaders eige Goden,
Dat ghy gehoorzaem volght mijn raeden, en geboden,
En niet zoo reuckeloos u zelve stort ter neêr.
Verjaeghtghe my, vergeefs roept ghy uw Zuster weêr.
Mijn waerde Zuster, wacht u toch. het zou niet passen
Te gieten 't geenge draeght op Vaders graf, en asschen;
Want dit kan nimmer recht, noch vroom noch billijck zijn,
Dat zoo een vrouw, als zy, een vyandin, met wijn
En offervaten doe des dooden graf besprengen.
Ga pleng het onderwege, of ga het elders brengen.
Verbergh het diep in 't zand, op dat het Vaders rust
Niet steure, en deze zaeck hem nimmer zy bewust:
En laetze dit juweel voor heure grafste spaeren,
Om t'offren, als haer geest beneden zy gevaeren:
Nadien dees goddelooze en godvergete vrouw
Zelf eenige oirsprong is van alle dezen rouw,
En met vervloeckten wijn noit d'asch heeft overgoten
Des geenen, dienze moorde, en holp ten afgrond stooten.
Bedenck met wat een gunst, en minnelijck gelaet
Die doode ontfangen zal 't geschenck van die hem haet;
Van die zoo eerloos hem vermoorde, en heeft geschonden,
En wascht met offerwijn het bloed, dat uit de wonden
Van zijn' gekloven hoofd quam springen op haer lijf.
Of meentghe, dat dit boet haer gruwelijck bedrijf?
Geensins, dies staeck dit werck, en laet u onderrechten,
En sny veel liever af de tippen van uw vlechten,
En 't zachtste hair van my, die naulix adem schep.
Dit is gering, nochtans ick wy hem, 't geen ick heb,
Dit offerhair, en oock mijn riem, doch niet met steenen
En parlen geborduurt. ga kniel voor hem, met eenen
Vermaen hem, bid, en smeeck, dat van beneên al stil
Hy zynen vyanden toch eens opkomen wil,
En dat de kleene Orest verflaeuwe, noch verslappe,
Maer levend met den voet op 's vyands hoofden trappe;
Op datmen 't graf bekroon met een gaefrijcker hand
Dan tegenwoordighlijck, in dezen droeven stand:
En 'k hou het voor gewis, het is van hem gekomen,
Dat Moeder zagh, by nacht, dees spoockery, en droomen.
Maer Zuster, nietemin doe dit, tot nut van my,
En u; ten dienst van hem, tot eer van hem, dien wy
Beminnen, boven al de menschen, die hier woelen;
Ten dienst van Vaders geest, gedaelt in 's afgronds poelen.
Dees Dochter spreeckt zeer vroom. ghy Dochter zijtge vroed,
Volbreng dit.
'K zal het doen. een reedlijck schepsel moet,
Om 't geen rechtvaerdigh is, niet twisten, noch krackeelen,
Maer 't werck benaerstigen. terwyl ick uw beveelen,
Vriendinnen, dan volbreng, zy zwygen yeders plicht:
Want was ons Moeder yet van dit gespreck bericht,
Wy zouden (hou ick vast, dies wilt dees woorden staecken)
Hier door in groot gevaer, en zwaerigheid geraecken.
Spel ick geen verzierde zaecken,
Uit een hoofd vol ydelheid,
'K zie, gelijck men heeft voorzeit,
De gedreighde straf genaecken,
Met rechtvaerdigheid, en maght
Toegerust, en in heur kracht.
Kind, zy zal eerlange komen;
Dat 's mijn hope, nu ick hoor
Tuiten in mijn luistrende oor
Deze liefelijcke droomen:
Want der Griecken Vorst vergeet
D'ysre bijl niet, die zoo sneed
Van weerzyden scherp om 't even,
En hem schendigh broght om 't leven.
Uit haer schrickelijcke laegen,
Daerze stil verborgen lagh,
Springt Erynnis voor den dagh.
Tal van ysre voeten draegen
'T monster, nimmer woedens moe;
Met veel klaeuwen tast het toe:
Want met haer is 't omgekommen,
Die het schendigh bruilofsbed,
Op de feest van bloed besmet,
Schaemte en eerloos heeft beklommen;
Dies ick vastelijck betrouw,
Dat dit onberisplijck droomen
Niet voor euvel heb genomen
Al het roepen dezer vrouw
Over ons, die ingespannen
Wrocken tegens dees tyrannen.
Al het raemen, al 't bescheid
Van 't gedroom is ydelheid,
Kan men uit dien droom niet raeden,
Daerwe nu me zijn beladen.
Pelops renstrijd lang geleden,
Oirzaeck van veel zwaerigheden,
Och hoe dier staet ghy dit land;
Sedert Myrtilus, aen strand,
In de baeren werd vergeten;
Na dat hy ter neêr gesmeeten
Werd van 't gouden rad in 't veld
Met een jammerlijck geweld.
Sedert nam de groote ellende
Van dit droevigh hof geen ende.
Nu rinckelroitghe vast, en springt weêr uit den band,
Vermits AEgisthus juist niet hier is by der hand,
Die u gemeenelijck verplicht hiel aen 't betaemen,
Op datghe buitens huis geen vrienden zoud beschaemen.
Nu hy naer buiten is, heeft Moeder geen ontzagh.
Nu maecktghe, by elck een, my zwart met u beklagh;
Als of ick met een juck van onrecht u belade.
En u, en al uw doen, vermetelijck versmade:
Hoe wel ick u vermy; want of my nu, en dan,
Wat quaeds ter ooren koomt, ick rep'er naulix van.
Ghy durft my dagelix wel bits in 't aenzicht byten,
My Vaders dood alleen, en niemant meer verwyten:
Hoewel ick 't wel beken, 'k heb hem ter neêr geleit,
Doch niet alleen, dien slagh gaf hem Rechtvaerdigheid.
Gebrack' t u niet aen brein, ghy zoud my hulp bestellen;
Nadien uw Vader zelf, om wien ghy u gaet quellen,
Uit zoo veel volx alleen uw eige Zusters ziel
Durf offren aen de Goôn. hoe bang my 't baeren viel,
Weet ick, niet hy, die haer geteelt heeft, niet gedraegen.
Maer om wat reên most hy den Goden dus behaegen?
Om der Argiven wil? wel wat lagh hen daer aen,
Dat juist mijn Dochter most naer 't bloedigh outer gaen?
'T geschiede om Broeders wil, om Menelaus beden.
Heeft hy dan niet om 't stuck verdiende straf geleden?
Had Oom niet by Heleen twee kinderen geteelt?
'T waer beter dat men die geslaght hadde, en gekeelt,
Als eige kinderen dier oudren, om wier zaecken
Men heen naer Troje voer. of hyghden 's afgronds kaecken
Meer naer mijn Kinderen, dan naer zijn Broeders bloed?
Uw Vader moordgezind, had die uit zijn gemoed
De kinderzucht gejaeght, en voer die in de kinderen
Van Menelaus, om zijn eigen zaed te hinderen?
Is niet dat Vaders hart onreedlijck, en veraerd?
Zoo schijnt het my, al gaet mijn oordeel niet gepaert
Met uw verstand. ick weet my zou geen stem ontbreecken,
Indien die doode Maeghd zelf opzagh, en kon spreecken:
Waerom ick, om dit stuck, in 't minst geen droefheid maeck.
En achtghe, dat ick dool, die recht heb in dees zaeck,
Bestrafme, daer ick 't hoor.
Ghy zoud niet kunnen zeggen,
Wat uwe bitsheid my niet al te last durf leggen;
En geeftghe my verlof, 'k zal, van onze Iphigeen,
En Vader, spreecken met bescheidenheid, en reên.
'K vergun 't u. was ick zoo altijd ontmoet te voren,
Uw Moeder had u noit zoo dick gedreight, uit toren.
'K zal 't zeggen. ghy bekent dien manslaght nu recht uit.
Waer sprack oit vrou een woord, dat schandelijcker luid?
Hy heeft met recht, of niet dien neerslagh dan geleden.
Ick zegh, ghy broght hem om heel godloos, tegens reden.
Maer 't aenraên van dien boel, en zijn vervloeckte min
Heeft u zoo veer gebroght. ga vraegh de Jaghtgodin,
Diane eens, om wiens wil, en om wat smaed te wreecken,
Zy 't schrickelijcke weêr in Aulis op deed steecken.
Of zoud ghy 't liever zelf uyt mynen mond verstaen,
Nadien men 't nu niet kan vernemen uit Diaen?
Mijn Vader, zoo ick hoorde, op zekren tijd uit jaegen,
In 't woud van dees Godin, joegh op uit ruighte, en hagen,
Een schoon gespickelt hart, het welck hy doodlijck trof,
En treffende verliep in 't roemen zich te grof;
Dies dees Godin verstoort, d'Achaiers vloot verlette,
Opdat de Vader zelf, tot boete van die smette,
En dit geschoten dier, zijn Dochter offren zou.
Dit offer eischte zy, en zonder 't offer wou
Zy 't leger noch naer huis, noch Troje laeten vaeren.
De Koning deed zijn beste, om deze Maeghd te spaeren,
En marde lang, maer most, geperst van overal,
In 't end daer aen, doch niet zijn' Broeder te geval.
Genomen (dat ick koom, daer ghy het liet voor dezen)
Mijn Vader wou zijn' Broêr hier in te wille wezen;
Most ghy hem daerom doôn? ay zeghme, naer wat wet?
Zie toe, zie toe, dat ghy het volck geen' regel zet,
Die namaels allereerst u rouwe, en dapperst raecke:
Want zullen wy, uit haet, en onderlinge wraecke,
Malkandren randen aen, zoo denck, dat ghy gewis
Eerst sterven zult, indien 'er recht by rechtbanck is;
Dies zoeck geen uitvlught, daer die nergens word gevonden:
En wiltghe, zegh, waerom ghy nu dus ongebonden
Volhard; aen uwen boel, en moordenaer verknocht,
Die Vader, och! met u, om lijf, en leven broght,
En kinders teelt by u; terwijl ghy onverdroten
Het kroost, van 't eerste bed zoo eerelijck gesproten,
Verjaeght. hoe zou ick toch u loven in die zaeck?
Of zeghtge: Dochters moord vereischt die wederwraeck;
Zoo spreeckt uw mond het geen hy eer behoort te schuwen.
'T mistaet, om Dochters wil, aen vyanden te huwen:
Doch 't voeght niet wel, dat ick u leere, of yet verwijt,
En hard ontmoet, nadien ghy myne Moeder zijt.
Ja 'k hou u te gelijck Vooghdes, en Moeder beide
Te wezen, over my, die zulck een leven leide,
En om uw' bedgenoot, en uwent wil vast zucht:
Gelijck die droeve Orest, uw handen naeuw ontvlught,
Zijn leven deerlick slijt; om wien met harde woorden
Ghy my zoo dickwils scheld, als of, om u te moorden,
Ick hem hadde opgevoed: ja stond dit in mijn maght,
Denck vry, het zou geschiên; dies houme vry verdacht,
En scheldme tegens elck voor koppigh, en quaedaerdigh,
En onbeschaemt van mond: want ben ick lastrens waerdigh,
Om die gebreecken, denck: Elektra aerd naer dy.
Ay zie, zy zwelt om 't hoofd, maer of 't met reden zy,
Dat kan ick niet bevroên.
Wat straf zal haer betoomen,
Die dus haer Moeder scheld, van wie zy is gekomen,
En noch zoo jong, en wulpsch? wat dunckt u zouze niet
Wel schaemteloos bestaen?
Hoewel ghy 't niet en ziet,
Zoo weet nochtans, dat wy ons dezer woorden schaemen.
Wy weeten wel, wy doen 't geen kindren niet betaemen,
En gansch ontydigh zy. maer 't ingewortelt zaed,
De haet, dien ick u draegh, verrucktme tot dit quaed:
Want d'eene schande geeft aen d'andre schande voedsel.
Men leert het quaed van 't quaed.
O schaemteloos gebroedsel!
Mijn woorden, en mijn werck u schaffen lastrens stof.
Dat zeght ghy zelf, niet ick. ghy spint het werck zoo grof,
En 't werreck baert krackeel.
Ick zweer by ons Godinne,
Zoo dra AEgisthus keert, en treed ter poorten inne,
Word u die stoute mond eens degelijck gesnoert.
Nu wordghe wederom van gramschap weghgevoert.
Ghy laet my 't spreecken toe, en wilt'er niet naer hooren.
Zult ghyme hinderen, in mijn' gerechten tooren;
Nadien ick u vergun te spreecken zo gerust.
'K verhinder 't niet. 'k beveel 't. nu raes, zoo lang 't u lust.
Geef mynen mond geen schuld. 'k zal stom u gramschap vlughten.
Ghy die rondom my staet, aenvaerd deze offervruchten,
Op dat ick van dien schrick, die al mijn leên ontzet,
Ontslagen werde. Apol, die op de huizen let,
Verhoor mijn stille be: want ick stort geene bede
By vrienden, noch men magh niet alles, hier ter stede,
Ontdecken, nademael Elektra by my staet;
Op datze, met veel klaps, uit nijd, my over straet,
En al de stad niet draegh. verhoorme goedertieren,
In 't geen ick nu verzoeck. o wildschut, schrick der dieren,
Zoo dit gespoock van bey mijn droomen, u vertelt:
En 's nachts gezien, geluck, en geene rampen spelt;
Volvoer het: spelt het quaed, zoo keer het op de quaden,
En al ons vyanden: en schoon' er zijn, die raeden
En staen, door loos bedrogh, naer mijn bederf, hun wit;
Zoo schopme nochtans niet uit zulck een rijck bezit:
Maer gunme, dat ick, staegh behouden, magh bewoonen,
In mijn onnozelheid, het hof van Atreus zoonen;
Regeeren met hun staf; verkeeren, naer mijn' lust,
Met vrienden, dien ick ken, en leven zoo gerust,
By myne kinderen, dien ick uit haet noch tooren
Verdruck. o schrick van 't woud, Apollo, neigh uw ooren,
Naer uw zachtmoedigheid, tot mijn gebeên, en my.
Verleen ons, al het geen wy bidden, en wat wy
Verzwygen, weetghe toch, die, als een God, daer boven,
Doorziet al wat'er is; gelijckwe recht gelooven,
Daer Jupiters geslacht het alles ziet, en weet.
Uitheemsche vrouwen, zeght, wie geeft my best bescheed,
Of dit gebouw het hof zy van AEgisth, uw' koning?
Mijn vriend, ghy raed het juist. dit 's zijn paleis, en wooning.
'K geloof dit 's zijn gemael. zy schijnt de Koningin.
Zy is 't gewisselijck.
Ick groet u, o Vorstin.
Ick koom van uwen vriend, en breng u, en met eenen
AEgisth, zoo blyde een mare, als yemant broght voorheenen.
'K aenvaerd het geen ghy zeght. maer wou wel eerst verstaen,
Wat man het zy, die u gestiert heb herwaerts aen.
U vriend, Phanoteus zelf, om geen geringe zaecken.
Wat magh dit zijn? ick weet hy zoecktme te vermaecken.
Een vriend, zoo lief als hy, die brengt niet onliefs voort.
Orest is dood. daer hebt ghy 't nu in 't kort gehoort.
Wee my ellendigh dier! nu ben ick gansch verloren.
Wat zeghtghe vreemdeling? zegh op, en stop uw ooren
Voor deze.
'K zeide, Orest is dood, en zegh het noch.
Helaes! ick ben om hals. 't is uit met my. och och!
Vaer voort, ghy Bo, vaer voort, en wil voor niemant schroomen.
Vertel my, op wat wyze Orest zy omgekomen.
Mijn boodschap brengt dit meê. ick zal 't u al verslaen.
Orestes quam, gelijck als anderen, ter baen,
In die vermaerde plaets van Griecken, om te deelen
De glori, die men haelt in Delphis ridderspelen.
Na dat de roeper luid ten loopstrijd daeght het tal,
Waer van de dapperste de prijzen winnen zal,
Vlieght d'eedle jongeling vooruit met zulck een felheid,
Dat alle omstanders zich verwondren om zijn snelheid.
De loopstrijd was zijn' aerd gelijck, die niet bezweeck,
Voor dat hy trots het lot des overwinners streeck.
En om te krimpen, 't geen wijdloopigh stof zou geven;
'k Zagh diergelijcke kracht in niemant al mijn leven.
En ghy weet zelf, hoe al 't vijfjaerigh spel verhaelt,
En ons, van tijd tot tijd, zoo breed zy afgemaelt.
Na dat de rechters nu door hunnen roeper riepen,
Dat hy den loopprijs won voor al die met hem liepen,
Noemde al de menight strax Orestes by zijn' naem,
Den zoon van Atreus zoon, die, groot van naem en faem,
Dat heir in Griecken had verzaemt, en opontboden.
Zoo droegh 't zich toe: want als d'onsterfelijcke Goden
Gezint zijn leed te doen een' sterfelijcken man,
Onmooghlijck is 't, dat hy dien slagh ontvlughten kan.
Dit bleeck, toen 's andren daeghs de zon de zeen en landen
Beschijnende, de beurt des renstrijds was voorhanden.
Orestes quam'er met veel wagenridders aen.
Achaien zondt' er een'. men zagh'er een' Spartaen,
Noch twee uit Lybien, op wagens met twee paerden.
Hy zelf, de vijfste, ging niet koel met hen aenvaerden
Met braeve Thessalers het vlugge wagenspel.
De zeste, een AEtolier, had rossen geel van vel.
De zevenste quam uit Magnesien, vol hitte.
Maer d' AEnianer reed hier d'achtste met twee witte.
De negenste verliet Athenen, Pallas stad.
Beotien voer meê, en dreef het tiende rad.
Na datze vaerdigh staen met hun gezwinde wielen,
Een yeder op zijn plaets, naer dat de loten vielen,
Getrocken zonder nijd door hen, die zijn gezet