Ick voere nu Jeptha, den zeeghhaftigen helt, lantvooght, rechter, en veltheer
					der Hebreen, ten stichtigen treurtooneele, waer op mijne gedachten al menige
					jaeren geleden speelden: maer het spel bleef steecken, om de twee maenden
					uitstels, de dochter toegestaen, middelerwijl zy haeren maeghdelijcken staet op
					de bergen beschreit: welck uitstel Aristoteles tooneelwet in het licht staet:
					want hy zeght dat het treurspel allermeest begrijpt den handel van eenen
					zonneschijn, of luttel min, of meer: waer tegens Buchanan, in zijn treurspel van
					Jeptha, zich [behoudens zijne treffelijcke eer in de dichtkunste,] te grof
					vergreepen heeft, oock tegens d'openbaere waerheit der bybelsche historie:
					gelijck van wijlen de heer professor Vossius, op de tooneelwetten afgerecht, die
					in Buchanan overlang tegens my bestrafte. Sedert de geschiedenis van Jeptha
					ernstiger by my naergespoort, hoorde ick hoe Serarius, Arias, Saliaen, en andere
					treflijcke vernuften gevoelden dat Jepthas krijghstoght tegens de wederspannige
					Efraimmers noch uitgevoert wiert, eer de gemelde twee maenden uitstels
					verstreecken waren, schoon het boeck der Rechteren, en Josefus deze orden niet
					houden, om het verhael van Jeptha en zijne offerhande, alreede begonnen, niet te
					stooren, en te deelen, maer vervolgens achter een te beschrijven. Dees
					hinderpael hier mede verzet zijnde, [want het is klaer dat men in het heilighdom
					des bybels niets magh veranderen,] nam ick voor dit werck op te zetten, oock in
					dier voege, dat het alle eigenschappen, tot een volkomenheit vereischt, in zich
					moght besluiten, en te gelijck den aenkomenden treurdichteren dienen tot een
					voorbeeldelijck onderwijs van het toestellen der treurspelen. Aristoteles heeft
					zijne leerlingen ingescherpt hoe veel gelegen zy aen eene eenige schickelijcke
					stellinge, in de voorbeelden der leeringen en kunsten, by overoude wijzen, ten
					hooghste waergenomen, en in zijn onderwijs van de dichtkunst by den gemelden
					niet overgeslagen. Zoo plaghten de doorluchtighste Italiaensche schilders, in
					hunne historischilderyen, byzonder op het wel schicken, de kroon van hunne
					wercken, te passen. Het spel heeft zijne behoorlijcke hoegrootheit, en leden,
					met de maete van evenredenheit gemeeten. De gansche handel van Jeptha is een, en
					eenigh, en de verscheidenheit der bedrijven, en alle omstandigheden van tijt en
					plaetse en andersins worden hier tot het uitvoeren en voltrecken van dezen
					eenigen handel gegeschickt: dewijl de schickelijcke t'zamenstellinge der
					bedrijven de ziel des treurspels genoemt wort, dat zonder deze niet rechtmaetigh
					kan bestaen, schoon'er manhaftige uitspraeck, nochte zeden, nochte spreucken
					ontbreecken. Ons tooneel staet hier doorgaens onverwrickt en vast, voor het hof
					te Masfe in Galaäd; eene uitsteeckende opmerckinge, waerop Euripides in zijne
					volwrochte Fenisse zonderling gelet heeft. Het spel is niet eenverwigh, maer
					geschakeert. zoo heeten wy het volkomener slagh van spel, dat niet altyt eenen
					zelven toon van droefheit of blyschap houdt, maer van staet verandert, het zy
					van ongeluck in geluck, of van geluck in ongeluck: gelijck in Filopaie sterck,
					in Jeptha flaeuwer gezien wort. Oock levert deze geschiedenis den rechtschapen
					aert van een treurspel: want de zwaericheit en het haperen valt niet simpelijck
					tusschen gemeene of verre bloetvrienden, maer tusschen het naeste bloet, vader,
					moeder, en dochter, een eenige dochter, en gemael, en gemaelin. Jeptha, de
					hooftpersonaedje, uit den stamme van Manasse gesproten, en een doorluchtigh velt
					overste, verschijnt hier nochte heel vroom, nochte onvroom, maer tusschen beide:
					want hy verliest door onweetenden yver, ongehoorzaemheit, en het overtreden der
					wet en zijnen vaderlijcken plicht, den naem van eene volkome vromicheit, en
					staet hierom, voor zijne verzoeninge met Godt, en den aertspriester, [waer na hy
					endelijck heilighlijck overlijdt, en namaels onder de Heiligen, als in triomfe,
					omgevoert wort,] tusschen vroom en onvroom, eene hoedanigheit eigentlijck in een
					personaedje van een volkomen treurspel vereischt. De beide hooftcieraden, hier
					by een gevoeght, by de Latijnen peripetia, en agnitio, of staetveranderinge, en
					herkennis genoemt, gaen in arbeit, om hunne kracht met eene maghtige
					beweeghenisse te baeren: want d'onmaetige blyschap der moeder, [aldus te
					voorschijn gebrogt, om hier na het weeligh hart eenen zwaerder slagh te geven,]
					verandert in d'uiterste droefheit, gramschap, wraecklust, en zinneloosheit:
					gelijck 's vaders reuckeloze offeryver in een schrickelijck en bykans
					mistroostigh naberouw: en zy komen beide te spade tot kennis, d'eene van haer
					dochters ongeluck, d'ander van zijne blintheit, in het godeloos uitvoeren der
					dwaze offerbelofte. De uitbreitsels, by de Latijnisten episodia geheeten, worden
					niet tegens de natuur ingedrongen, nochte te verre gehaelt, maer dienen ter
					zaecke, en zetten den handel eenen heerlijcken luister by. Onder de trapswijze
					en langksaeme opsteigeringe wort'er by wijlen eenigh zaet van het toekomende
					gezaeit, dat te zijner tijt opkomt, om opmerckende toehoorders geduurigh
					t'onderhouden, in eene bespiegelinge van het navolgende. De rede is gezedevormt
					naer den staet en gesteltenis der personaedje, zonder het welck goeden en
					quaeden onder een gemengt worden, en de schouwburgh, ten nadeele van het
					staetgezagh, eene school van gebreken, en niet van deughden streckt, waerin
					zelfs aeloude tooneelmeesters van het rechte wit afdwael den. Om dien misslagh
					te schuwen, zochten wy op de voeghlijckheit te letten, en elcke personaedje naer
					zijne oude, staet, en gelegenheit uit te beelden, en de zeden, en spreucken naer
					de leest van elcks lijf te passen. Men vint hier dryderhande oude, de jeught der
					dochter, de middelbaere oude in vader, en moeder, den ouderdom in den
					hofmeester, en eersten hofraet. De dochter draeght zich godtvruchtigh,
					gehoorzaem, en eerbiedigh neffens Godt, vader, en moeder, en den hofpriester. De
					moeder wort, naer den tederen aert der vrouwen, ingevoert dertel, moedigh, en
					uitgespat in voorspoet, en liefde tot haere eenige dochter, en entlijck zoo veel
					te dieper in kleenmoedigheit, over hals en hooft, gedompelt. Jeptha draeght zich
					manhaftigh, en gestreng in den oorlogh, is reuckeloos yverigh in 't beloven,
					onverzetbaer in 't beloofde te voltrecken, en wort ondertusschen in het
					vaderlijck harte van weemoedigheit geschockt, en getroffen, en blijft entlijck,
					tot naberouw en herkennis van zijn lasterstuck gekomen, niet wederhoorigh om dit
					te boeten, en zich met Godt, en den aertspriester, Godts mont, en de levendige
					stem der wet, te verzoenen. De hofmeester toont zich, naer den eisch van een
					weereltlijck raetsheer, en zijnen hoogen ouderdom, nadachtigh, en omzichtigh in
					beleit, en raetgeven. De hofpriester, en wetgeleerde yveren voor de wet, en
					waerachtigen godtsdienst, hanthaven het hooftgezagh des aertspriesters, poogen
					alle schandaelen, naer hun vermogen, te weeren, en ondertusschen den lantvooght
					met alle bescheidenheit, den staet en vaderlande ten beste, in te volgen, zoo
					veel hun heiligh ampt en wijdinge eenighzins lijden kan. De hofpriester laet ten
					leste Jeptha in zijne verlegenheit niet steecken, nochte de misdaet onbestraft,
					maer wijst hem naer den aertspriester, om eene uitkomste te vinden, en alle
					steurnis, tegens d'aenkomste der bedgenoote, te minderen. Hy bejegent de
					wederkeerende moeder naer heure kranckheit, zetze allengs neder, vertroostze, en
					voorspelt, door eene heimelijcke openbaeringe, Jepthaes geluckzaligheit, en
					heiligheit, namaels, onder de gelovige helden en heiligen, ten toon te voeren.
					De reien der maeghden blijven middelerwijl zedigh, in het heelen der
					geheimenisse, haer toebetrouwt, getrouw in het vertroosten en stercken der
					godtvruchtige dochter, begunstigen de billijckheit, keeren het onheil, naer heur
					vermogen, en verheffen de gehoorzaemheit. Aldus woelen, tuimelen, en barnen hier
					verscheide hartstoghten, door geduurige veranderingen van den beginne tot het
					ende. De slagh, voorheene tegens Ammon geslagen, wort in 't voorbygaen slechts
					beknopt en kort aengeroert; de strijt, sedert tegens Efraim gestreden, breet
					verhaelt, dewijl dit niet kon vertoont worden, oock buiten tijts was. De maeght
					sterft niet voor d'oogen des aenschouwers, gelijck Horatius in zijne dichtkunste
					leert, om ongeloofwaerdigheit te schuwen. Ondertusschen wort de voorbereidinge
					ter doot den oogen niet onttrocken: dewijl het zien meer de harten beweeght dan
					het aenhooren en verhael van het gebeurde: schoon de toestel des treurhandels
					zoodaenigh behoorde te wezen, dat die, zonder eenige kunstenary, of hulp der
					lijdende personaedje, maghtigh ware alleen door het aenhooren en lezen der
					treurrolle, [zonder wanschape en gruwzaeme wreetheden te vertoonen, en
					misgeboorten, en wanschepsels, door het ontstellen van zwangere vrouwen, te
					baeren,] medoogen en schrick uit te wercken op dat het treurspel zijn einde en
					ooghmerck moght treffen, het welck is deze beide hartstoghten in het gemoedt der
					menschen maetigen, en manieren, d'aenschouwers van gebreken zuiveren, en leeren
					de rampen der weerelt zachtzinniger en gelijckmoediger verduuren. Wy zochten
					oock te bereicken de dry deughden des tooneelstijls, klaerheit, en
					geloofwaerdigheit doorgaens, en kortheit ter behoorlijcke plaetse. Dit treurspel
					treet voort op vaerzen van tien en elf lettergreepen: naerdien de edele heer
					Ronsard, de vorst der Fransche dichteren, deze dichtmaet hooghdravender
					oordeelt, en beter van zenuwen voorzien, en gesteven dan d'Alexandrijnsche, van
					twalef en dertien lettergreepen, die, zoo veel langer, naer zijn oordeel,
					flaeuwer vallen, en meer op ongebonde rede trecken, ten zy deze, uit eenen
					uitnemenden meesters koker komende, zich verheffen, gelijck uitheffende
					schilderyen, en, rijck gestoffeert, en doorwrocht, van gemeenen kout en
					ommegangk verre afgescheiden zijn; een uitsteeckentheit boven al in treurspelen
					vereischt, gelijck Ovidius, wiens Medea, helaes, verloren blijft, in dit vaers
					opzong: