floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Terwyl ge u zelf zo ver laat buiten 't spoor verrukken,
En teder d'oorsprong mint van alle uwe ongelukken,
Waar 't nutter dat gy nooit ontdekt had het verraad.
Zy zal boosaardiger verharden in het kwaad.
Een geest, die, zacht gevleid, u nimmer wou beminnen,
Wat zal die niet, na zulk een groote spyt, beginnen?
Ge ontvlamt hier door te meer het vuur van haat en twist.
Als gy uw vyand wilt verderven, die met list
Geduurig toeleid om het alles in te zwelgen,
Moet gy niet denken hem ten halven te verdelgen:
Want een ontydige toegeeving in die zaak,
Stelt zelf uw leeven aan den loop der dulle wraak.
Als gy de misdaad, op den stond als ze is bedreeven,
Niet kwytscheld, word de haat noch ruimer veld gegeeven;
En met wat eeden dat ge u ook bevreedigd ziet,
De hoon blyft in het hart, en gy vergeet dien niet.
De trouw'loosheid van vorst Hyrcanus kan 't u leeren;
Een weêrlooze oude, die onmoog'lyk kon regeeren,
De laatste schandvlek van dat wrokkende geslacht,
Die, zwervende aan d' Eufraat, gebannen en veracht,
Door uwe goedheid en godvruchtige mededoogen,
Kwam weder aan uw hof in aanzien en vermoogen,
Daar gy hem aanbood al wat aan zyn zin geviel:
Doch kon uw goedheid wel verdryven uit zyn ziel,
Den wil die hy bezat om zyn geslacht te wreeken?
En zo 't verraad u niet was door zyn volk gebleeken,
Dat u waarschuwde van het trouw'loos vloekverbond,
Daar hy met Malichus, tot uw verderf, in stond;
Had gy niet moeten, door zyn heimelyke laagen,
Voor 't loon van zo veel goed, het grootste kwaad verdraagen?
Zoud gy wel, zonder vrees van eigen ondergang,
Bewaaren kunnen zulk een doodelyke slang?
Die kwaâ zuurdeessem van zo veele oproerigheden,
Wiens tong uw glans onteert en lastert buiten reden,
Wiens hart afgrys'lyk brand vvan een vervloekten haat,
Om u verdelgd te zien? Ja, zo 't in zulk een staat
Gebeurde, dat men zag den groote Augustus sneeven,
Waar door men licht het volk tot muiten zag gedreeven,
Zou zy 't voorwendsel van de oproering niet zyn?
Men rukte ze uit u magt. In dien gevreesden schyn,
Zou zy, gelyk de wraak, om u op 't wreedst te hoonen,
Voor al de muiters met een fakkel zich vertoonen,
En zetten uw paleis en schatten in den brand.
Zy hielp u wis in 't graf, en licht met eige hand.
En als die helsche plaag, tot uw verderf geneegen,
Den Raad had tegen u, in haar belang gekreegen
Dan zoud gy wenschen, maar te laat, met druk en pyn,
Dat gy haar aanslag zelf mogt voorgekoomen zyn.
Gy zult den misslag, welke u zeker zal verderven,
Beklaagen al te laat.
Wel aan, 'k zal haar doen sterven,
En straks een Afgezant naar Romen laaten gaan,
Door wien de Vorst dit zelf zal, uit myn naam, verstaan;
Uit vrees dat de afgunst, die noch waakt op myn bedryven,
My by den Keizer mogt een kwaade vlek aanwryven;
Waar door hy denken mogt, onkundig van de daad,
Dat zy verweezen was uit staatsbelang, of haat.
Mariamne, in haar gevangenis.
Om my, met smart op smart, benaauwd te prangen,
En eindelyk op te off'ren aan de dood,
Is 't ligchaam hier gestreng geboeid, gevangen,
Maar niet de ziel: die streeft door allen nood;
Die zal zich zelf gewillig overgeeven
In 's Hemels hand, wiens almagt my ze eerst gaf,
Bepaalende de lengte van myn leeven.
'k Zie dat de nyd reeds heeft gemaakt myn graf;
En dat de Schrik en Moorder van myn Maagen,
De trouwelooste en lafste Dwingeland,
Die my verdrukt met onverdraagb're plaagen,
Myn zuiver hart tracht, in zo bang een stand,
Door schyn van reên, met misdaân te bezwaaren.
Om dat hy zelf weêr nieuwe zou begaan.
Vaar voort, vaar voort, ô wreedste der Barbaaren!
'k Ben reed, Tyran, om, zonder zucht of traan,
U met myn hoofd onschuldig te betaalen
D' ontrouwen eisch van uw bloeddorstig hart:
En met wat angst men ook den dood mag maalen,
Hy koom, en maak het einde van myn smart.
De dood kan my, hoe schrikk'lyk! niet vervaaren.
'k Verlang, ik wensch, dat hy haast scheid' van een
Twee, die men zag op 't aardryk zaamen paaren,
Schoon onverëend in hun genegenhêen.
Wanneer de deugd, verdrukt door vuile dampen
Van de ondeugd, noch haar adem haalen moet,
Lyd zy zo zwaare en onverdraagb're rampen,
Gelyk als een die zyne doodschuld boet,
En leevendig is mond aan mond gebonden
Op een gesturven mensch, die reeds verrot.
De Hemel, die my steeds heeft toegezonden,
Van myn geboortuur af, een lydig lot,
Dat my steeds reên tot klaagen bragt en schreijen,
Maakt nu dat zich myn geest, met vreugde, geeft
In zyne magt, die my zal gunstig leijen
Waar dat men, vry van rampen, eeuwig leeft:
Hy zal my door de smerten heen doen breeken,
Ja laaten my haast zegepraalend gaan
Op roozen, daar de distelen niet steeken.
'k Zal haast verlost, en hoog verheerlykt staan.
Maar zachtlik hoor gerucht: doch wat het ook mag wezen,
Daar 's niets waar voor myn ziel verschrikken zal of vreezen.
Met deezen laatsten troost versterkte ik myn gemoed,
Na dat ik sleet myn tyd, vervallen van al 't zoet,
Dat ik moest wachten van myn 's leevens lentedagen,
In zulk een echt, die my verwekt heeft alle plaagen.
Mariamne, De Sipier.
De Sipier.
Mevrouw, men wacht u straks beneden in de zaal,
Uit last des Konings.
Welk een aangenaame taal,
En tyding, die 'k al lang gewenscht heb met verlangen.
Van waar komt u dees angst, welke u zo schynt te prangen.
Om dat ik heb gezien, op 't buitenhof, Mevrouw,
Uw trouwe burgery, afbeeldende in hun rouw,
Door leevendige smart, en dood'lyke ongenuchten,
Door droevige schreijen, bang geklag en naare zuchten,
't Rechtvaardig medely voor uwe majesteit.
't Meld uw rampzalig lot.
't Is ydel, dat men schreit
Om zulk een lot, dat ik zal, tot myn heil, genieten. . . . .
Maar 't wachten mogt hen hier benenden licht verdrieten.
Ga, zeg, dat hun geduld een weinig noch vertoeft.
'k Zal, eêr ik kom, aan myn Staatjuffers, die bedroefd
Myn ramp beklaagen, op het einde van myn leeven,
Omdeelen 't geen my hier noch over is gebleeven.
Alexandra, Benjamin
Alexandra.
Men wacht dan Mariamne op 't bloedige schavot?
Ja, en al 't aardryk treurt om haar beklaaglyk lot.
De Hemel zelf schynt met de Onschuldige bewoogen,
En heeft zyn klaarheid met een lamferkleed omtoogen,
Om 't wreede treurspel, door een flaauwe schaduw heen,
Te aanschouwen. Al 't misbaar, het kermen, en gesteen
Zou zelf aan 't hardste hart een weg tot deernis baanen.
Elk treed haar tegen, met het offer van zyn traanen.
Zo gaat zy dan ter dood, als een onnoozel lam!
Sproot zy hier toe uit zulk een heerelyke stam?
O godloos vonnis! moest de nyd, door helsche treken,
Het vuur van haat zo fel in 't hart des Dwing'lands kweeken?
Dien spoor'looze Arabier, zo laf van moed als zin,
Aanhitzen tot den moord van zyne Gemaalin?
Zal dan de Hemel, die de deugd ziet overheeren,
Hem met zyn bliksemvuur noch niet tot asch verteeren?
Ja, zyn rechtvaardigheid, die 't onrecht nooit geviel,
Zal deeze onschuldige haast wreeken op zyn ziel:
Hy laat zich liefelyk, maar ook weêr vrees'lyk hooren.
Voor zyn's gelyken is het wee en ach beschooren.
O Hemel! geef dat uw genade, in deezen staat,
De onnooz'le Dochter help', de Moeder niet verlaat'.
De Hemel zal noch licht de Onschuldige bevryden.
Die schynt gantsch doof voor my, en zonder medelyden.
Wat word gy, in een zee van onrust, overal
Geslinger heen en weêr!
Waar of men landen zal?
In welk een haven word men eens verlicht van pynen?
Mevrouw, berei u toch: zy zal wel haast verschynen.
Hier is de weg, waar langs dat Voorbeeld van geduld
Ter slagtbank gaan moet, om te sterven zonder schuld.
Kan ik wel met zo wreed een opzet voor haar koomen?
Ja, ja, ik zal, ik moet. Myn ziel, ontveins uw schroomen:
Hou op van zuchten, als gy 't droeve Voorwerp ziet.
Myn klagten mogten licht my strekken tot verdriet.
Verzaaken wy ons zelf: laat ons haar tegentreeden
Met zulk een fier gelaat dat al de moeilykheden
Bedekt van ons gemoed. Om deeze slag te ontgaan
Moet ik, Natuur ten trots, het Moeders hart verraân.
Ik vrees dat haar gezicht u dood'lyk zal bedroeven.
Laat ons, al schreijende, ter zyden wat vertoeven
Naar dat onnoozele Slagtöffer. Hemel! ach!
Hoe! meent gy dat ik noch kan schreijen, als ik plag?
Myn hart, door druk versteend, belet myne oogen 't weenen.
Kom, lei, daar ik moet staan, myn sidderende beenen,
Daar ik, mistroostig, bang en angstig van gemoed,
Voor 't laatst, verwachten zal het waardigst van myn bloed.
Mariamne, Dina, Thares, Alexandra, Benjamin.
In weêrwil van my zelf, moet ik aan u verrichten
Zo moeijelyk een dienst: myn ampt, myn trouw en pligten
Verëischen dat, als een noodzaaklykheid, van my.
Hoe kwaalyk past ge op my, myn Vriend, uw medely!
'k Omhels de dood, met vreugd, vrywillig, ongedwongen.
Lei, zonder droefheid, my, daer 'k ruim en ongedrongen,
Ontlast van zorg, gerust de dood tart', wel te vreên.
Herodes wil 't; en ik, ik ga hem tegentreên.
Doch zo noch iets op aard' myn blydschap kan vermind'ren,
Het is de droeve zorg voor myn twee lieve Kind'ren,
Die 'k nalaat, welk een leed! Dit ongelukkig Kroost,
Zal, om de Moeder, by den Vader hulp noch troost
Genieten, maar altoos onwaardig zyn verstooten.
'k Hoop dat de Hemel, die zyn gusnt nooit houd geslooten,
De onnoos'le Weezen zal verstrekken, na myn dood,
Voor Vader, en met een voor Moeder, in den nood.
De zuiv're deugd verlicht' hun harten en hunne oogen,
Door heilige indruk van een goddelyk vermoogen;
Op dat ze in 't groot gevaar van deezen boozen tyd
Geen schipbreuk lyden; maar, de wreede haat ten spyt,
Gezind zyn om veel eêr te sterven duizend dooden,
Dan iets te doen het geen de Hemel heeft verboden.
Dat nimmer overvloed van droefheid, of van vreugd,
Van voor- of tegenspoed hen aftrekk' van de deugd!
En zo de zon van hun geluk eens door mogt breeken;
Dat zy niet denken om hun Moeders dood te wreeken,
Maar, om onstraffelyk te leeven, zonder schuld,
Als ik te sterven, vry van vrees en ongeduld!
En gy, bloedgierig Mensch, ontaarde Ziel vol schanden,
Wiens lust men naar 't verderf ziet van de onnoos'len branden;
Dewyl gy nooit verzacht uw wreed gemoed noch zin,
Ga ik kloekmoedig, zo als 't past een Koningin,
Voor u uitstorten daar ge u zelf meê kunt verblyden:
Tot lessing van uw dorst, en 't einde van myn lyden,
Schenk ik u al het bloed dat in myn aad'ren is.
Drink, drink, Boosaardige, drink zonder deerenis;
Doch denk niet dat gy, met de vlek my aangevreeven,
Myn eer gelyk'lyk zult vernielen met myn leeven:
O neen! myn zuiv're naam, uit haat, besmet, vertreên,
Zal echter straalen door de mist van laster heen;
De naneef nimmermeer iets tot myn schand' gelooven.
Men kan de waarheid met geen logenen verdooven.
De tyd zal haar eerlang vertoonen aan het licht,
En myn verdrukte deugd doen zien aan elks gezicht;
Ja, het verhaasten van myn doodstraf klaar bewyzen
Uw onrechtvaardigheid, die yder met afgryzen
Vervloekt. Uw wreêdheid, welke alom zich openbaart,
Vernietigt in my niets dan een verderf'lyke aard':
Maar 't onverderf'lyk deel, de ziel, versierd met straalen,
Van myne deugd, ontlast van rampen, druk, en kwaalen,
Zal eindelyk, ten trots van alle nyd en haat,
Voor eeuwig blinken in een luister zonder maat.
Maar 'k zie myn Moeder my op deeze plaats verwachten.
Zy zal myn lyden, met haar laatsten troost, verzachten;
Troost, die my nimmer weêr op aard' gebeuren zal.
'k Wench dat haar hart, om myn rampzaalig ongeval,
Wat meerder rust had, en wat minder was bewoogen.
Wil, heusche Thares! op myn bede, toch gedoogen,
Dat ik haar zeg vaar wel, en voor het allerlaast
Omhelze, en kussen mag.
Maar dat gy u dan haast.
Mevrouw, ik zou de schuld van dit vertoeven draagen.
Myn last moet zyn gevolgd, ik durf geen uitstel waagen.
De Vorst . . . .
Deeze aanspraak is in weinig tyds gedaan.
Mevrouw, men dwingt my naar een and're plaats te gaan.
'k Zal de aardsche wooning, om een hemelsche, verruilen,
Daar 't buld'ren van de nyd, uit diepe en naare kuilen,
De harten, noch de lucht met haare gruw'len pynt,
En daar de Onschuldige verheerelykt verschynt:
Daar een Tyran de deugd uit haat nooit kan vertreeden:
Daar de eed'le ziel, tot loon van haar standvastigheden,
In vreede smaaken zal het onwaardeerlyk zoet,
En, zegepraalende, de vreugde van 't gemoed.
Zo wreed een lot brengt my naar 't wit van myn verlangen.
Ik ga vrywillig, om de dood met vreugd te ontfangen.
Troost u hier meê. 'k Omarm u voor myn laasten pligt.
Vaar wel, Mevrouw! vaar wel. 'k Verlaat uw aangezicht.
Volëind uw leeven: ga, Rampzalige, ga heenen.
Hoe! meent gy, dat ik noch zal uwe straf beweenen?
Neen, 'k ban, gedwongen, al de deernis uit myn hart;
Dat hart, waar onder ik u droeg met zo veel smart.
Is 't moog'lyk? moest ik dan u op het aardryk baaren?
U kweeken, koesteren, met zorg en angst bewaaren?
Uw leeven leiden in den morgenstond der jeugd,
Op dat ge u zelve zoud verwyd'ren van de deugd,
Om u Gemaal, de Vorst zyn ondergang te brouwen?
Uw schuld. . . . . Maar ga, ik kan u langer niet aanschouwen.
Verduur de straf, die u van 't noodlot is bereid.
Het Moeders hart heeft lang vergeefs voor u gepleit;
't Verzaakt u: ja, gy zyt van my ook niet gekoomen.
't Verraad heeft nimmer plaats in deeze borst genomen.
Behou uw leeven: ik zal sterven wel te vreên.
Gaan wy, Mevrouw, gaan wy.
Langs welk een weg?
Dit heen.
O welk een wreedheid!
Ach! welk een geduld, en lyden!
Alexandra, Benjamin.
Moest ik, door zulk een daad, zo wreed haar 't hart doorsnyden?
Zal 't noodlot niet ophouden uw geslacht
Te plaagen, voor het gantsch is deerlyk omgebragt?
O al te wreed een straf!
O al te fel een smarte!
Wat moord die laffe list, door naberouw, my 't harte!
Ik mogt veel eerder met haar sterven door één lot.
Moest ik dan, om de dood te ontgaan, op 't moordschavot,
Met dit bedrog, myn pligt, myn bloed, en kind verzaaken?
Myn ziel, die tevens alle elenden voelt genaaken,
Geeft, geeft zich over aan de droefheid al te straf.
Gelei my naar het bed, of liever naar het graf.
Herodes, en Gevolg.
Herodes, en Gevolg
O wreede Jaloezy, bedekt met schoone verven!
Gevaarelyke slang, welk alles kan verderven!
En dochter van de min, die zelf haar moeder moord!
Draak, die geduurig waakt, en eeuwig ziet en hoort,
Door honderd oogen, en door honderd listige ooren!
Die alles neemt verkeerd, en alles acht verlooren!
Hebt gy niet lang genoeg my dag en nacht geplaagt?
O onverzaadb're gier, die onophoud'lyk knaagt!
Vlieg, vlieg voor eeuwig weg uit myn gemoed en oogen,
Verkeerde uitlegster, en verspiedster vol van loogen,
Die al myn zinnen houd betoverd, en my doet
Verdrukte Onnozelheid versmooren in het bloed!
Kon dan Sohemus dood uw wraak noch niet verkoelen?
Moet Mariamne zelfs den schrik des doods gevoelen?
Maar hoe! den schrik des doods gevoelen? Weet gy niet,
Dat ge in haar nadeel een doodvonnis hooren liet?
Als een misdaadige, en gedoemde, is zy op heden
Ter dood gebragt, helaas! zy is niet meer beneden
Op 't aardryk; of ik ben verraân, zo zy noch leeft,
Of ongelukkig, zo men my gehoorzaamt heeft.
Myn leeven loopt gevaar, leeft zy; en 'k moet haar volgen
Indien de Schoone is dood. Wreed noodlot! ô verbolgen,
En felle smarten! ô afgrys'lyk gruwelstuk!
Ik vind my zelf alom verward in diepen druk,
En op wat weg zich myn gedachen laaten voeren,
'k Ontmoet'er droefheid, vrees, en schrik, die my beroeren.
Gaan we den loop zien van haar noodlot. Hemel! ach!
Zo zy noch 't licht aanschouwt, zal ik op deezen dag,
Door de edelmoedigste genade en gunst, verkeeren
De droeve lykpraal in een vrolyk triomfeeren.
Maar Narbal nadert my: ik lees, helaas! heel licht
Myn droevig ongeluk, in zyn beschreid gezicht:
Hy beeld het troostloos af.
Herodes, Narbal.
Narbal, ter zyde.
O welke zwaare plaagen!
Eén slag heeft alle deugd gelyk ter neêr geslaagen.
De eer en standvastigheid, godvruchtigheid en trouw
Zyn met die Schoone reeds het leeven kwyt.
Wat rouw
Verdrukt zo wreed uw ziel?
Helaas! de grootste reden.
Is Mariamne dood?
Ach! ja, ze is overleeden.
Men sloeg dat waardig hoofd van 't zuiver ligchaam af. . . . .
't Uitvoeren van den last, en vonnis dat hy gaf,
Bestormt met smart zyn ziel: haar dood zal hem doen sterven.
'k Voorzag wel dat hy nooit de Koningin kon derven,
Als met zo groot een leed: hy steent, hy zucht en schreit.
Tegen Herodes.
Keer weder tot u zelf, en uw kloekmoedigheid.
Is Mariamne dood? is zy niet meer in wezen?
Zy, die myn zon was, en zo blinkende opgereezen,
Is maar een schaduw, en die morgenstar, ô smart!
Verliest haar glans in het bestraalen van myn hart.
Moest dan dit heerlyk licht verdooven en verdwynen?
Is 't waar? en kan de zon noch op het aardryk schynen?
Men heeft welëer die zien afwyken van haar pad,
Alleen uit schrik dien zy voor 't dood'lyk moordmaal had:
Is zy van dit gezicht niet schuw noch bleek besturven,
Nu zulk een glans die haar gelyk was, is bedurven?
O wreede zon! die geen gevoelen hebt noch reên,
Gy draagt slechts blindelings 't vergoode licht te leen.
Indien de Onsterf'lykheid, welke u, uit vuur en vonken,
Een ligchaam schiep, u meê had met een ziel beschonken,
Gy zoud gevoeliger zien zulk een treurspel aan,
En droevig onder gaan, om nooit weêr op te staan:
Dan zou al de aard', met my, dit zwaar verlies beklaagen,
En, van uw licht ontbloot, voor eeuwig 't rouwkleed draagen,
In zulk een naaren nacht van jamm'ren, daar Natuur
Zelf moest verkwynen op het missen van uw vuur,
Alom gevoelende myn smarten, druk, en schroomen.
De dood heeft Mariamne in zyn geweld genomen;
Neen, neen, hy heeft geen magt, daar haare glans gebied. . .
Maar, 'k weet zy leeft niet meer: zyn woeste wreedheid ziet
Noch jeugd, noch schoonheid aan. Ach! kan 't wel moog'lyk weezen
Dat hy reeds heeft vernielt een tempel, waard gepreezen?
Een tempel, zo volmaakt als ooit de deugd bezat?
Hoe! zou men fluiten zulk een onwaardeerb'ren schat
In 't midden van de diepe en akelige graaven?
Schat, die de woonplaats is van allerleyë gaaven,
Waar in de liefde, en al wat ooit bevallig scheen,
Zich op het sierelykst' vermengen onder een?
Hoe! zyn de starren dan verduisterd van haare oogen?
't Aanminnig aangezicht de glans der verf onttoogen?
De lely en de roos gedoodverfd, die zo schoon
In 't aanschyn stonden van dat hemelsch beeld ten toon?
Is dan de schoone ziel van 't schoone lyf ontbonden,
En al de wond'ren der natuur verstrooid, geschonden?
Hoe! zou voor eeuwig dan die minnelyke mond
Geslooten zyn, waar in ik niets dan godspraak vond?
En, 't geen myn eigen zelf noch onlangs heeft gescheenen,
Zou dit nu niets zyn, en in dunne lucht verdweenen?
O neen! dit is een zaak die waarheid heeft noch schyn,
En niet geloof'lyk is, noch moogelyk kan zyn.
Tegen Narbal.
Wat zegt gy? Heeft men dan vernietigt op der aarde
Dit proefstuk der Natuur, zo schoon als ze immer baarde!
Ja, 'k zag dien wreeden slag, in wanhoop, buiten raad.
Verhaal me omstandig deeze erbarmelyke daad.
Ik kan niet twyfelen, en echter 't niet gelooven.
Wanneer men haar, wiens deugd streeft alle deugd te boven,
Het vonnis voordroeg, 't geen haar parste om straks te gaan
Uit haar gevangenis, kon elk van schrik pas staan.
Behalven haar geduld, dat wist van geen beweegen.
Zy, die grootmoedig trad den dood met blydschap tegen,
Trotseerende haar lot, betoonde in deezen staat,
De minste vrees niet met haar woorden, of gelaat.
De aanbiddelyke glans van haar bekoorlyke oogen
Bleef even schoon, en wekte in yder mededoogen.
De aanminnigheid en vreugd, die 't aangezicht behiel,
Bewees haar onschuld, en gerustheid van haar ziel.
Na dat zy dan vernoegd, op d' oever van het leeven,
Aan haar vertrouwden haar juweelen had gegeeven,
En in 't omhelzen haar, als voor des Hemels troon,
Het droevig schreijen, en het volgen had verboôn,
Ging zy, kloekmoedig, met een vriend'lyk welbehaagen,
Naar het schavot, 't geen zelfs om haar scheen rouw te draagen.
Nooit praalde een Koningin der Amazoonen meer,
Na haare dapp're daân, in zegepraalende eer,
Als zy, beklaag'lyk tot een schandig lot beschooren.
Al wie haar volgde, scheen in traanen te versmooren,
Ze aanschouwden haar geduld, met ongeduld en smart.
Een gantsche meenigte, in dien drang door een verward,
Vervloekte 't vonnis, 't geen haar doemde buiten reden.
Zy riepen dat haar deugd, versierd met eed'le zeden,
Nooit had zo spooreloos, zo vuig een daad begaan:
Dat yder druppel bloed eerlang u zelf zou staan
Op duizend traanen, en op duizend wreede pynen,
Wanneer ze, om wraak, steeds voor uwe oogen zal verschynen.
Ik voel, ik voel alreeds de kwelling, die zy
Met recht voorspeld heeft.
Elk kreeg meerder medely',
Wanneer haar Moeder, die de vrees van 't spoor deed wyken,
Haar waare droefheid veinsde, en valsche vreugd liet blyken.
Haar vlugge geest, zo vol staatzuchtigheid als list,
Om zich te ontschuldigen dat zy van 't kwaad niet wist,
Verbergt onmenschelyk dat tedere beweegen,
Het welke een Moeders hart heeft van Natuur gekreegen,
En toont zich vergenoed in 's Dochters ongeluk.
Doch haar standvastigheid, braveerende haar druk,
En 's Moeders kunst, die haar gevoelig kwam ontëeren,
Scheen de opgeleide blaam, in 't weggaan, te verweeren
Met een genegen lagch, en nederigen groet.
O welk een medely doorprikkelt myn gemoed!
Ik voel myn hart op dit verhaal aan stukken ryten.
Hoe! zal een Moeder 't kind, in zulk een stand, verwyten
Een misdaad, daar de deugd zelfs voor haar onschuld pleit?
Volëind al 't overig'.
Toen heeft men haar geleid
Op 't schandige schavot, daar zy haar zuiv're handen
Aandachtig zaamen sloeg, door heilig vuur aan 't branden,
En de oogen naar om hoog, met yverende kracht,
Beweeg'lyk smeekende de Hemelsche Oppermagt,
Om haar onnoozelheid de waereld te openbaaren,
Op dat die nimmer mogt haar kroost met schand' bezwaaren,
En hen verwyten, 't geen zy nimmer had gedaan.
Zy zwoer wel dier, dat zy arglistig was verraân,
En door vervloekten nyd beklaagelyk vertreeden;
Ja dat zy, tegen recht en buiten alle reden,
Was valsch beschuldigt met een daad, die in haar ziel
Nooit had gehuisvest, of in haar gedachten viel.
Zy riep den Hemel voor haar onschuld, tot getuigen;
Geloovende dat die uw zinnen noch zou buigen,
Beweegen om te zien haare onschuld, deugd en trouw,
Wanneer haar dood uw hart zou doôn, door naberouw.
Voor 't laatst wenscht zy dat gy beschermen mogt de Weezen
Van een Prinses, wiens hart men nimmermeer zag vreezen
Voor 't wreede noodlot; die standvastig lyden kon;
Die zonder opspraak leefde, en kloek den dood verwon.
Als zy, met yver, dus zichzelf had laaten hooren,
Scheen haar verlangen door de wolken heen te booren;
Dies zy aan 's Hemels zorg gaf haare ziel met vreugd,
Die vaardig stond om op de vleugels van haar deugd,
Te vliegen naar 't gestarnt'. Dus zuiver van gebreeken
Stak zy haar hals uit, en hield op van meer te spreeken.
Toen sloeg de wreede beul, met zyn bloedgierig zwaard,
Het hoofd van 't ligchaam, dat een beter lot was waard;
't Geen al de omstanders bragt wanhoopende aan het weenen.
Haar ligchaam wierd straks van een hemelstraal omscheenen.
Elks traanen vloeiden onder 't vloeijen van haar bloed.
Elk schreeuwde dat het klonk in droeven overmoed,
Waar van al 't aardryk, door de weêrgalm, scheen te beeven,
Als of 't meê voelde 't groot verlies van zulk een leeven.
Zo was het eind van uw doorluchte en kuische Vrouw,
Met wie schier yder sturf van medely, en rouw.
Ach! waar dit niet geschied, of waar ik nooit gebooren!
Hoe kon men 't leevenslicht van 't schoonste Schepsel smooren?
O nooitgehoord bedryf, zelfs in 't barbaarste land!
Ja, een ontmenscht Sarmaat deed nimmer zulk een schand',
Die de allerwreedste niet kan denken zonder schroomen,
Wie kan zo vuil een vlek afwasschen? welke stroomen,
Wat zee heeft nats genoeg? Waar zal ik heenen vliên?
In welk een duister hol, daar nooit word licht gezien?
Naar welk een hoog gebergt'? wat zal myn schuilplaats strekken,
Daar ik myn godloosheid, en gruw'len kan bedekken?
Waar zal ik veilig zyn? Kan ik in 't diepst der aard',
Om dit misdryf, wel voor den donder zyn bewaard?
Waar zoude ik gaan, daar ik van schrik bleeve onbeneepen,
En daar ik niet myn hel geduurig meê zou sleepen?
Maar ach! verwacht ik dan noch hulp in deezen nood?
Hoe! leeve ik noch? kan 't zyn, nu Mariamne is dood?
En volg ik niet, daar my de Schoone is voorgetreeden?
'k Weet immers op wat weg ik zetten moet myn schreeden,
Om naar den dood te gaan. Dit staal zal my het hart
Doorsteeken, en myn ziel verlichten van myn smart.
Tegen Narbal, die hem weêrhoud.
Laat af, laat af: ik zal, ik moet terstond beginnen
't Rechtvaardige besluit van myn verwoede zinnen.
Of stoot het liever zelf door myn benaauwde borst.
Ach! keer toch weder van uw wanhoop, groote Vorst.
'k Wil in my zelf nu recht aan 't bloed, dat wraak roept, geeven.
Hy tast naar den degen van Narbal.
Belet myn arm niet, door de wroeging aangedreeven.
'k Ben zulk een rouw, en pynlyk knaagen moê.
Maak dat zy weder leeve, of sta my 't sterven toe;