floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Myn neef u vader gaet met geyle minne pricklen
Der koninginnen, en princessen eensaem bed:
Wier bruydegoms de kryg voor Trojen houd verlet:
Wier poeselachtigh vleesch, door 't lang ontbeeren weeligh,
De wellust kiest voor schaemt, en draeght sich overspeeligh:
En heelt syn' kitteling, en lonckt, en streelt, en kust:
En onderlingen brand met soet omhelsen bluscht:
Versmaed der mannen trou, om 't puyck der jongelingen.
D'oneerelycke galm van spelen, danssen, singen,
Door 't gulden welfsel rolt: en Venus stroyter 't saed
Om neerslagh, bloed, en moord, en alderhande quaed,
Om traenen, en gehuyl te maeyen, en te oegsten:
Om vorst, en vorstendom, en rycken te verwoesten:
En 't dolende overschot, met twyfelige stap,
Te senden over zee, en sand in ballingschap,
So verre, en so uytheemsch, dat nieusgier 't volck komt gapen,
En dut of't menschen sijn, of seker slagh van apen.
Achilles gramschap slacht Thersites met een' vuyst.
De moort slaet Diomeed voor Trojen. 't water bruyst,
En raeckt aan 't sieden, als mijn' grimmigheyd verbolgen
Haer' vinnen van sigh steeckt, waer op de stormen volgen,
Die Agamemnon in het keeren met sijn' vloot
Afeyschen rekening van Palamedes dood,
En 't bloed mijns bloedverwants: en pynigen 't gewisse
Des fellen moordenaers: die enckle duysternissen,
Met roode straelen viers, en kromme blixems siet
Gespouwen, en doorklooft: en met sijne ooren niet
Als schorre donders hoort, en ysselijcke slagen:
En drijft onwetende na Samos door de vlagen,
In 't eeuwigh schuymend graf van Icarus en looft
Den saligen Priaem voor 't hoogh outaer onthoofd:
Vergeet sijn' segefeest: en vangt, vol schricx en bevens,
Met sijn gehoor 't gekraeck van stevens tegens stevens,
Van syde tegens sy', scheepskielen tegens kiel.
Des vaders Nauplius met smart verkroopte siel,
Die op d'Eubeër kust 't weerkeeren van de Greecken
Alree geroken heeft, een' fackel doet ontsteecken,
En licht in zee van 't slot: dat steyl, en hooghgebout,
Op 's berghs verheve kruyn, van wedersyds beschout
Een' baere Zee: wier diepe, en holle watren woelen,
D'eylanden allesins, en vasten grond bespoelen.
De stuurlien van de vloot, verlockt door dese toorts,
Sigh geven derwaerts aen: daerse al te samen voorts,
In plaetse van de nood, en lijfsgevaer t'ontslippen,
Vervallen in 't gedruys der Caphareesche klippen,
En 't luydende gehuyl van soo verbolgen vloed,
Die stadigh barnt, en op de blinde klippen woed.
Daer houd gerechte wraeck d'ontrampeneerde schepen
Verlet, door 't scharp gesteent, als van hare hand gegrepen:
Of met een' dyck bewelt van sand, dat hallef dryft,
En door gebreck van vloed hen sloopt, en stucken wryft:
Of achter driftigh, voor gestrand op harde kayen:
Of stootse aen splinters door den draeystroom, in het swayen.
De schippers vloecken d'onherbergelycke ree,
En haten 't drooge land, en roepen om de zee:
Wiens heesche, en schorre keel, door 't naer gehuyl der menschen
[Dat ydel en vergeefs met bedeloft, en wenschen
Myn' gramschap paeyen wil] word over 't vlack verdooft.
Ulysses evenwel, en 't wrongkroondragende Hoofd
Ontslippen dit gevaer, gespaert tot leyder treurspel:
Daer ghener schipbreuck van 't voorspoocksel is, en 't veurspel.
'k Sie Clytemnestre alree geveynselyck en bly,
Onthalen haer' gemael: en Argos borgery
Haer' vorst met ware vreughd begroeten en ontfangen.
De lucht geslagen word met fluyten, en gesangen.
De kercken gaen ter feest. de koninglycke sael
Word statigh toegerust, met overdaed van prael.
Bancketten rechtmen aen, hoedanigh voor hunn' tranen
De jongste maeltyd was der blyde Phrygianen.
Het tafelbedde blinckt van 't Iliaesche paers,
En 's purpers glans vermeert by toorts, en wassekaers.
't Goud van Assaracus verswelght de Griecksche wynen,
En Goden leckerny. de koppen vol robynen
Het sterffelyck gesicht, en d'oogen scheemren doen.
't Goud recht'er wildbraed aen, en Paeu, en kallekoen.
Hy self leyd hoogh, en prat, en munt door sijn cieraden
Voor andren uyt, met bonte, en spicklige gewaden,
En draeght aen 't lijf de pracht, en kleeding van Priaem.
Sijne eegemael besweert hem by 's verwinners naem,
Dat hy't verciersel doch sijns vyands af wil leggen,
Voor betre wisseling: licht is hy te geseggen,
Om 't handwerck aen te doen der lieve bedgenoot:
Onkundigh van 't gevaer der korts aenstaende dood.
Verschrickt nocht ziddert niet. een balling om sal brengen
Den vorst der koningen: een overspeelder plengen,
En spillen 't bloed eens mans. sijn' slachting sal geschien.
Het jongste dischgerecht sijn' heer sal bloeden sien:
Het roode vocht den wijn bespatten: 's konings leven
Van Argos koningin ter neerlaeg word gegeven.
Het aengetogen kleed dat weygert en ontseyd
Sijne handen doorgang: dies hy swoeght en arrebeyd,
En lucht soeckt: maer vergeefs. de schooten ruym van vouwen,
En sonder opening sijn hoofd besloten houwen.
De suffert gants verwijft hem in de lenden steeckt:
Maer overmits de moed in 't quetsen hem ontbreeckt,
Het mes ten halven keert. de vorst begint te worstlen:
En als in 't wilde woud het boschswyn ruygh van borstlen,
Gegrepen van het net, nochtans t'ontvlieden tracht,
En alsins uytkomst soeckt, en woed met domme kracht,
Gants ydel en vergeefs: vermits het vol verschricken,
Door 't woelen enger maeckt de loose jagerstricken:
Soo woelt en tracht hy oock bedompelt, om het valsch,
En blindgeweven kleed te worpen van den hals:
En in den wyden schoot, en ployen ingewickelt
Alom sijn' vyand soeckt, ancxtvalligh aengeprickelt.
De dochter van Tyndaer al woende, en rasend stracx
Verselt den gruwelmoord, gewapent met eene acx:
En alsmen aen 't outaer, op pleghtige offerfeesten
Voor 't slaghten met der byl eerst merct den neck der beesten,
En stieren, alsoo micktse en wicktse haer' felle vuyst
Dan ginder, dan weer hier, en neemt'et wis en juyst.
Hy leydter toe, de schelm: wech heeft hy't, 't is gekloncken
Met desen dwingeland: wiens wreedheyd heeft gedroncken
't Neptuniaensch bloed greetigh, en soo helsch.
'T hoofd quaelyck afgehackt hangt aen een lapken vels.
Hier vloeyt het schuymend rood: daer grynsen mond en oogen.
Cassandra, vol van God, ter sael comt ingevloogen:
En met haer' roosenhoed den lycke d'vvterste eer
Bewyst, en kranst den romp. sy gaetse flucx te keer
Met d'acxe warm van bloed, en deckt den sieleloosen
Met syn' geroofden buyt: die vallende de roosen,
En frisse bloemen kreuckt, en verwt den marmorvloer.
Leg, roept de moorderes, leg daer, o koningshoer!
O schandvleck van myn bed! o kancker van goe seden!
Dat hebdy voor uw' lang gepleechde vuyligheden.
Het daetlyck juychende hof, en vrolycke paleys
Geeft nu een' naeren galm, en is vol moordgheschreys.
Electra swymt van schrick: en anxtigh voor haer moeders
Verwoedheyd berght gheswind d'onnoselheyd des broeders,
Door Phocius den oom: sy selve in duysterheyd,
En vangenis bemuurt, een treurigh leven leyd:
Tot d'overspeelder haer, om achterdocht te schouwen,
Doet men een' ackerman als een' boerinne trouwen:
Ter tyd toe dat de wraeck de moordenaers verrast:
Die, alsse in Pallas kerck de groote Goden vast
Met blyschap offren, om Orestes overlyden,
Besprongen worden, en benart van alle syden.
De smart geeft wapenen aen dochter, en aen soon.
De moedermoord bespat het aengesicht der Goon:
Die toornigh, en verhit, om 't schendigh kerckontwyen,
Daghvaerden staende voets de felle Raseryen,
Met biesend slangenhayr, en ysselijck gegrim.
De neerslagh knaeght hun 't hart. de moederlijcke schim,
Gewapent met een' torts, hen nastapt door den tempel.
Sy vlieden voor, en sien de Vloecken op den drempel:
Sijn aller menschen vloeck, om sulck een' grouwelmoord:
De daecken stierense ongehuysvest altyd voort.
Dat leert na hayligh bloed van Godenkinders dorsten
Tot in het derde lit. ick ga den val der vorsten,
En koningen voorby. ick swijgh hoe Grieckenland
Veroorsaeckt moord uyt moord, en mengelt brand in brand,
En uytroeyt stam met stam, geslachten met geslachten:
Door schennis schennis boet, verkrachten met verkrachten:
En aen 't gewyde slaet sijn' vingers onbesuyst:
En in sijn' boesem wroet: terwyl Ulisses kruyst
De Zeen veel jaren lang van 't pekelschuym bedolven,
Gesmeten herrewaerts, en derwaerts met mijn' golven:
Gesolt gerolt, door soet en suer, door heet en kout:
Geweeckt van 't nat: gebraen van hit, en soor van 't sout.
Na dat hy is ontslipt de Caphareesche lagen,
De winden hem aen d'onherberglijcke oevers jagen
Van 't forsse Thracier volck: daer Hebrus koude vliet
Sijn water loost, en in d'AEgeesche baren giet:
Van derwaerts wederom na d'Africaensche kusten:
Daer sijn geselschap sigh ter neer wil slaen, en rusten,
Verlockt door 't lecker oeft: dan na Trinacria,
In 't hol van Polipheem, den Cyclops: die te spa
Sijn dronckenschap beklaeght; om dat hy nu in 't duycken,
En 't rysen van de son eenoogigh niet mach bruycken
Den sienelijcken God en 't aengebeden licht:
Dan tweemael daer AEool sijn' setel heeft gesticht,
En over buyen heerscht, en breydelt dwarrelwinden:
Dan weêr na Antiphaet, oyt hongrig om verslinden
Het raeuwe menschenvleesch, waer hy 't bekomen kon:
Dan by de tooveres, een' dochter van de son,
Die haer' verspieders flucx verscheppen kan in swynen,
En d'Ithakois verlet driehondert sonneschynen:
Tot datse in 'tscheyden sigh met Telegoon vertroost,
In wiens schoon aenschijn sweeft, en leeft haer boelschaps kroost.
Van derwaerts wend hy 't roer na d'Oceaensche baren,
En daelt daer onderaerdsche, en dootse schimmen waren:
Dan wederom sijn schip aen Circes oorden stiert,
Daer met lijckstacy hy Elpenoors uytvaert viert.
Van hier langs d'oevers der soetsingende Sirenen:
Die onder navel visch, en boven maeghden scheenen.
Ick swijgh hoe hy 't gevaer van Scylle, en van Charybd,
Haer' draeystroom, barning, kolck, en woest gesteente ontslipt,
De rotsen wit van schuym, en grondeloose afgronden,
En 't blaffende gehuyl der blaeuwe, en zeegroene honden:
En land daer Phaëtuse haer vaders beesten hoed:
Die 't hongerigh scheepsvolck slacht, wiens sonde Ulysses boet
Met schipbreuck, als hy naeckt tot berging van sijn leven,
Na negen dagen by Calypso komt gedreven:
Die, als hy is ontruckt de kaecken van de dood,
Hem seven jaren stooft, en koestert in haer' schoot,
En leert den Grieck, met min te stoocken, en te lessen,
Hoe soet d'omhelsing is, en byslaep der Godessen:
Ter tyd toe datse een' soon, en schoone dochter teelt:
Dese op de moeder treckt, die is sijns vaders beeld.
Na dat hy van haer scheyd, en sy 't niet kan ontseggen,
En siet Phaeacien met blyschap voor sigh leggen,
Ick mynen dryetand rep, en breeck sijn' nieuwe kiel.
Leucothoë die bergt sijne half versoope siel.
De strand ontfangt hem naeckt. hier schuylt hy in de bladen.
De koninglycke maeghd medoogende, gewaden
Verschaft den vreemdeling, begaen om Peneloop.
Hy vind sijne eegemael ten laesten met een' hoop
Verliefde vryers, die vast na haer' kuyscheyd dingen,
Becingelt, en omheynt, en koomtse stout bespringen,
En stort hen overhoop, en valt na lange ellend
In d'armen syner bruyt. maer voor het dreygement
Der heylge Godspraeck [die hem waerschout voor syn' basterd]
Bevreest, ontsinnigh hy de groote Goden lastert,
En sigh besyden 's weegs in eensaemheyd versteeckt:
Ter tyd toe Telegoon, door Circes sorgh gequeeckt,
Belust t' aenschouwen eens het aengesicht syns vaders
Hem onbekend verwond, en doodlyck quetst in d'aders,
Met een vergiftige, en daer toe bescheerde doorn:
Waer aen de booswicht sterft, en bluscht Neptunus toorn.
Grootvader vluchtge uw' soon, en laetge hem in dit lyen
Getroost met woorden, en met schoone prophecyen,
En martge met uw' wraeck. o vader! wat sal 't syn?
Het menschelyck geslacht word weeligh. op Jupyn!
Den Hemel word bestormt, beklommen van de boosheyd
Der nieuwe reusen, op, en blixem hunn' Godloosheyd.
PRIAEM. HECUBA.
Priaem
Dit ongeluck is hem voor ons te spa beschoren.
Waer dit wat eer gebeurt, noyt hadden wy verloren
Soo veel' beroemde steên, tot nadeel van 't gemeyn.
Nu Griecksche wysheyd loop, en raeskal sonder breyn.
't Huys van Assaracus heeft selve Pelops handen
Den grootsten vyand der Trojanen aen sien randen,
En onder 't decxsel van meyneedigh landverraed
Soo schendigh doemen. vaert nu wel, o Grieckschen staet!
O radeloose macht, die in uw' degens strompelt,
Droomt van geen Trojen meer: waeckt om niet overrompelt
Te worden, noch' verrast van Hectors schittrigh stael.
Die segen dout op ons uyt 's Hemels milde sael.
De Goden toonen sigh op heden goedertieren.
Ick wil dat hof, en stad op dese tyding vieren.
Rey van Trojaensche Maegden
Trojaensche wydberoemde jeughd,
Singt Pallas lof, en juyght van vreughd,
En eert met kerckgebaren
Haer' drempels en outaren:
De feestelycke schare dans',
En schudd' voor haer den lauwerkrans.
Dat maeghdelycke pruycken
In groene olyven duycken:
En 't hayr met silver niet vertuyt,
Nocht' Paerlesnoer, maer als een bruyt
Den witten hals bekleede,
En deck' na d'oude sede.
Dat Asien te samen school':
't Sy die op d'oevers van Pactool
't Goud scheemren sien, en blincken:
Of die Meander drincken:
Of treen Caysters boord, die wit
Van langgehalsde swanen sit,
Die in de suyvre plassen,
Haer' blancke pluymen wassen:
't Sy 't volck van Sagaris besproeyt,
Die d'anckers schuurt, en bochtigh vloeyt:
't Sy 't geen verdreven balling
Nocht voeder heeft, nocht stalling
Voor Griecksche kleppers, en met druck
Vlood herwaerts, om Achilles juck,
En heerschappy te schouwen
In veylige landouwen:
En voor Caïcus Xanthus koor,
En d'Iliasche vesten voor
Lyrnes: wiens swacke muuren
Geen' stormen en verduuren.
Weckt haylgen galm, en huwt uw' keel
Aen luyt, en sangerige veel.
Wilt heldre stemmen paren
Met spel van wind en snaren:
En treckt met Goddelyck geluyd
De blyde siel ten ooren uyt:
Gelyck met maetgesangen
Ghy Paris gingt ontfangen:
Doen op het water rey aen rey,
Met vreughd ontmoete syn' galey,
En welkom hiet van harten
De schoone bruyt van Sparten:
Die Proteus brande met haer' min,
En uytblonck als een' Zeegodin:
Soo Venus quam bepeerelt
In 't Parlemoer ter weereld:
En doen de schoonheyd van Heleen
Niet sterflycx, maar een' sonne scheen:
Die cierlyck uytgestreken,
Het hoofd eerst op komt steken:
En in het silver van den vloed
Haer' goude pruycke schittren doet:
En in 't kristal 't vergulsel
Siet spieglen van haer hulsel.
O dochter van den Dondergod,
Minerve ghy bewaeckt het slot
Van uw Godsdienstigh Trojen.
De vyanden verstroyen:
En Agamemnon suypt verwoed
Sijn trouste raedsmans edel bloed.
Het leger gaet sijn' speeren
Nu tegens Argos keeren.
Mycenen van verstand beroofd,
Haer wijsheyds beckeneel doorklooft:
En langs het veld loopt scharssen
Met d'uytgetogene harssen.
Stads grooste vyand voor de poort
Leyd van sijn eygen volck vermoord.
Lof, lof sy u Godesse,
O strijdbre krygeresse!
Voor u galmt 't vrolijcke geschrey.
Voor u klinckt ruyspijp en schalmey.
Voor u gehuwde vrouwen,
En jonffers feestdagh houwen:
En met vermengde reyen treen
Na wit albast, en marmorsteen.
De priesters op uw' drempels
Ontsluyten alle tempels:
Soo flucx 't Goddinnebeeld genaeckt
Dat over Dardans stamhuys waeckt
De scharen na u tochten,
En sijn met loof bevlochten.
Stockoude gryserts levens sat,
Hunn' wensch deelachtigh, komen mat
U offerwynen brengen,
En sidderende plengen.
Cortrijcke
Claerckelic wten
Dwoordt der waerheyt
Gheestelicke verlichtijnghe
Menigherande ingien
Cortrijcke.
Prologhe.In dit spel zijn vier personagen: Menigherande ingien,
                        Claerckelic wten, Dwoordt der waerheyt, Gheestelicke verlichtijnghe.
Menygherande ingien.
Beseffende tdangier van tzinlic anraden,
Zo vindic inwendigh den gheest beladen
Duer het bemaercsel swaerelts raedt venynigh,
In dit dal van weene.
Yemant, hopic, zal by zijnder ghenaden
Mijn mestroostigh beroer commen in staden,
Zo dat ic tverlangh mijnder herten pynigh
Werde qwijt ghemeene.
Hola, ic zie daer wandelen alleene
Een, wie in dooghen schijnt ootmoedigh, cleene;
Hem willic den gront mijns zins ontdecken vry,
Eer twyfele inwendigh magh bevlecken my;
Ten schaet niet onderzoght bystandigh confoort.
U biedic saluut, ende als broedere voort
Zo biddic doch: hoort mijn belastigh bedien,
Indien het magh gheschien.
Claerckelic wten.
Menygherande Ingien
Becommert, belemmert, ongherust altijt,
Zeght, hebdy inwendigh gheestelic ghestrijt?
Doch dat belijdt; ic hope ghy wert ontsleghen
Van dijns zins verweghen.
De gheest es gheneghen
Om weten zaken, mijn verstant te buten;
Ic biddu, wilt benaerstyghen mijn onsluten,
Claerckelic Wten, mijn vriendt ghetrauwe.
Ic bemaercke bin dezer aerdtscher landauwe
Smenschen leven te wezene een ghevecht,
Een riet dwelc buught, zo sent Ian Baptiste zeght,
Voor den wint, van hem zelven hebbende niet;
Cleene es den tijt ons levens en met verdriet.
Die Gode ontziet, die ghelooft hem vredelic,
Maer eylaes, zulc mensche die zo edelic
Van God gheschepen es, levende obstinaet
Tot den hent zijns levens, altijt volghende tqwaet,
My dijnct zulc staet laes wel te bevene.
Dats waer; nochtans God staet te verghevene,
Hoe zondigh van levene, wiens mesdaet hem leet es.
Sent Ian zeght: zonder God wy niet vermueghen.
De mensche en heift niet dan tzondigh verhueghen
Wt hem zelven ende verdommenesse zwaerlic,
Maer alle zaligheyt rijst wt God eenpaerlic;
Dus niemant zal blyven ghedesoleirt.
Welc dan den mensche staervende (twoordt wel noteirt)
Meesten troost es, dits mijn inderlic verzeeren,
Naer dien ghy zeght claer, dat de heere der heeren
Niemandt dan die wilt van hem zal versteken. .
Claerckelick wten.
Gheestelicke Verlichtijnghe zal ghebreken
Ons met Dwoord der Waerheyt, om te ontdeckene
Den grondt der schriftueren, om te verweckene
Zulc herte, die daer troost by werdt ontfaende.
Weist ontdect, hier commen zy beede gaende,
Hemlieden biedende salutacye.
Hy die verloste disrahelsche nacye
Moet talder spacye u dueghdigh beraeyen.
Dwoordt der waarheyt.
Wy consoleren zulc int mespaeyen,
Die zondigh leift in vleesschelicker ghenaerte.
Te wetene alleene es mijn beghaerte:
Welc den meesten troost es den mensche staervende;
Van dezen tverstandt moet ic zijn verwaervende
Of therte blijft in een deimsterigh haken.
Gheestelicke verlichtijnghe.
Menygherande Ingien, voor alle zaken
Met hoscher spraken biedt reverencye,
Dan zullen wy met alder diligencye
In obedyencye tu zijn bevonden,
Naer dijn vermonden.
Hy die heift ontbonden
Sdoodts bandt, tallen stonden moet u bewaren,
In gloryen brijnghen naer dit aerdtsch bezwaren.
Notable,
Dwoordt der waerheyt.
Discrete,
Wyze, hoghe,
Neimt danckelic, bidden wy, dit voor prologhe.
God svaders ghehuldigheyt zal zynen gheest
Zenden dien beghaeren ende die onbevreest
Met zijn woordt bezigh zijn, net, beqwame;
Zynen gheest alle Gods secreten eerzame
Duerlustert, zijnder verholentheyt grondt waer.
Zouct den Heere, Esayas vermondt claer,
Te wyle ghy hem mueght troostelic vinden,
Als hy by es te anroupen onderwinden.
Die ongoddelicke zynen wegh verlate
Ende elc ongherechtigh man met state
Zijn ghedachten ende hem verhueghende
Int weirkeeren tot den Heere almueghende,
Ende hy zal zijns ontfaermen goedertiere.
Ghelijc haer wtwerpt in een schoon riviere
Een fonteyne levende neder ten dale,
In sghelijcx Gods liefde principale,
In zijn secreten gheest besloten blijckelic,
Es eeuwigh vloeyende tot meer ghelijckelic,
Want therte hem meest tooght in dooghe gheprezen.
Dus dan Gods liefde werdt ons bewezen
By de ghenadyghe ooghen excellent,
Daer hy de allendigheyt inobedyent
Es anschauwende als van God vervremende;
Ende es deerste ryviere, nemende
Haren oorspronc wt der liefden troostelic.
Hier op Ieremyas zeght propoostelic:
Ic hebbe u in deeuwyghe liefde bemindt;
Daer om zo hebbic u als vercoren kindt
Up ghetrocken, hebbende tot u al bloot
Barmhertigheyt groot.
Hoe int mestroostens noodt
Es barmhertigheyt, naer dijn ontbindtsele,
Den meesten troost? doet my bekintsele
Schriftuerlic, figuerlic van dein warachtigh.
Waer wt es voor ons tbloedt Christi crachtigh
Ghesturtt in alder ootmoedighede?
Waer wt in ons het woordt Gods spruut mede?
Waer wt in ons spruut tgheloove dueghdelic?
Waer wt in ons spruut een hope iueghdelic?
Duer wiene es sprutende eerst onbevlect
Die goddelicke liefde in ons perfect,
Dats charitate, die naer Paulus woordt reene
Es nootzakelicxt, dus tspruutsel alleene?
Dats wt de gracye Gods delicatelic,
Wt welcker gracye, zeght Paulus statelic,
Wy gherechtvaerdight eerst werden pryzelic.
Dwelc wt der barmhertigheyt Gods es wyzelic,
Zonder welcke barmhertigheyt verheven, vry,
Waren inde doot tonder ghebleven wy,
Zoo Ieremyas vulstandigh laet horen.
Tes duer de barmhertigheyt Gods vercoren,
Dat wy niet verloren fynaligh en zijn.
Alle dijngh vermagh God, zeght sent Augustijn,
Nemaer hy en magh tsuchten der smertigheyt
Vanden mensche zondigh, duer zijn barmhertigheyt
Niet gheweygheren en hy hem keeren wilt.
God met zijn goddelicke raeysels milt
De waerelt heift bemint, naer Lucas schryven;
Ende duer de ledekins, om een beclyven,
Zijnder barmhertigheyt ons ghevizyteirt vranc,
Om te verlichtene dei ghetribuleirt stranc
Zaten inde dusterheyt en schauwe sdoots bant,
Hem te beweghene inden wegh ende lant
Van paeyze, duer zynen zone delicaet.
Ghy hebbet al ghestelt, goddelic toeverlaet,
In een mate, ghetal ende ghewichte,
Want als een tonghe der balancen lichte
Es voor u tronde des swaerels om schauwen;
Barmhertigheyt over al ghy hebt in trauwen,
Beminnende al datter es boven dien;
Ghy sparet al, latende ghenade gheschien,
Wantt al uwe behoort, die de ziele expaert
Es beminnende waert.
Naer dien dat beghaert
Elc ghedierte in tbeminnen haers ghelijcke,
Zoo en can ooc God ons (dits autentijcke)
Die zijn beilde en ghelijckenesse, ziet,
Draghen, vergheten niet.
Al magh int verdriet
Een moedere vergheten haer kindt in blame,
Dat zou den zone van hueren lichame
Niet en ontfanght, boven dezen vergate
Ic en zal u nochtans te eenygher date,
Zeght God, niet vergheten; wy zijn dus lezende.
Ic ben dijns ghedachtigh, barmhertigh wezende
Uwer iongheyt ende de liefde vredelic
Uwer trauwe, als ic u zo edelic
Hebbe int sacrament des doopsels puere
Anghenomen; dus ghelijc te gheender huere
Een maeght, zeght God, niet vergheten en can
Haer verchierzele, hoe zoudic u lieden dan
Vergheten, gheschepen te mijnder glorye?
David zeght: in eeuwyghen mortorye
Ghewoont hadde bin der hellen versmade
Mijn ziele, ha u grondelooze ghenade
My niet gheholpen waer wte tverzeeren;
Naer de menighte der droufheden keeren
In mijn herte vallende, u troost heift verblijdt
Mijn ziele, David belijdt.
O God, talder tijdt
Wanneer dijn toorne den zondare wil schrijncken,
Wilt dijn barmhertigheyt als dan ghedijncken,
Ontfermende dijn maecsel, vul der ghebreken.
Gods barmhertigheden, naer de wyze spreken,
Alleene zijn cause van tzondaers behoet,
Want God, zoo tbouck der wijsheyt ons weten doet,
Draeght staerckelic zorghe voor elcken persoone
Ende schict alle dijngh over hem ydoone
Naer zynen goddelicken wille iuechdigh.
Stelt my, zeght God, als een teecken dueghdigh
Op u herte en op uwe aermen bloot daer,
Want de liefde es staerck als de doot claer,
Als een berrende vier tot allen stonden;
Veil waters ende rivieren der zonden
En mueghen haer niet brijnghen tondere.
O mijn ziele, Gods ghiften by zondere
Wilt niet vergheten tot eenygher spacye,
Die tqwets van alder aerdtscher turbacye
Gheneest, de ziele duer tlichaem ghedezoleirt
Van haerder doot verlost ende coroneirt
Met zijnder ghenade, der bermhertigheyt graen,
Hy en heift niet naer ons boosheyt ghedaen,
Maer ghelijc een bermhertigh vadere
Es tot zynen kinderen, es hy algadere
Allen menschen ghenadigh, die hem ontzien stranc;
Want God kent der menschen broosch ingien cranc,
Wetende dat hy maer stof en es der aerden.
Zijn bermhertigheden, David zeght, den waerden,
Zijn gaende boven alle zijn ghewaercken.
Ambrosius can niet verwonderen maercken
Te vullen van die bermhertigheyt Gods den gront.
Rene es deze; al waer al de waerelt ront
Een bolle vierigh ende in middel dichte
Een handt vul waercx, noch en zoude zo lichte,
Zo haestigh dat vier niet waercken te wensche,
Als Gods bermhertigheyt in een zondigh mensche
Die hem kaert tot God wt der aerdtscheyt wroeten,
Want tvier metter tijt zoude bernen moeten.
Dus tusschen tkeeren vanden zondaren fel
Ende den ontfangh van tgoddelic verclaren snel
Wt zijn bermhertigheyt, gheen tijt stede heift.
Eer therte in twyfelicker onvrede leift,
Zo vraghic, want tdoet my pijnnelicke smerte:
Waer wt de zondare een rauwigh herte
Comt, eerst in zonden hebbende oyt versmadigh
Gheleift onghestadigh?
Wt Gods throon ghenadigh,
Wiens raeye, der bermhertigheden strael,
Therte vanden mensche gheift principael
Een roerijnghe al vooren, eer hy hem bekent.