floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Ey neen 't! hy wort niet dan door arghelist bedroghen,
En leugens, die nochtans vol zijn van waarheyts schijn,
Voor lieffelijck van smaack, maar achter quaat fenijn.
Een gier'ge duyvel heeft zijn wrecke hart beseten,
Die meest altijt den mensch in weeld' doet God vergheten,
En stelt de deucht en eer en achterdocht ter sy,
Als Polymnestor, dat hem blindlings in de ly
Sal leyen eer hy 't weet, dat door zijn quaat begeeren,
Dat sondich woelt om staach zijn tijtlijck te vermeeren,
Met recht, of onrecht, 'tis allickeleens hoe 't slaacht,
Al weet hy schoon dat dat d'oprechte Goon mishaacht.
Wel aan onsalich mensch, om tot myn wil te raken,
Moet ick u dan alleen maar soecken wijs te maken,
Dat ick een heym'lijck schat noch by my heb bewaart,
En hebbet op een plaets bedolven inder aart,
Daar 't voor gheen sterflijck mensch met soecken is te vinden,
En veynsen zo gelijck of ick hem hartich minden,
En achten hem alleen voor vrient in deze staat,
Zo dat ick my dan nu op niemant en verlaat
Dan maar alleen op hem, en anders geen vertrouwen
En durf, om sulck mijn gelt voor my bewaart te houwen.
Daar door verley ick lickt een onvernoechlijck mensch,
Dat nimmermeer en komt tot 't wterst' van zijn wensch,
Maar hongert om alleen de werelt op te schocken,
Zo dat ick hem daar door in zijn bederf sal locken.
Nu Hecuba die gaat dan om den Trax te doon,
't Is dan door stercke macht van quaad of goede goon.
Bedurven mensch, die 't Godlijck minder acht
Als eyghen wensch, daar na ghy looslijck tracht,
Waarom verleyt u toch de snoo begeert,
Dies sad'loosheyt in vol op 't meest ontbeert?
Wat poghen wy toch 't al onnodich te verwerven,
Dat niemant krygen kan, en elck met rust kan derven?
Men heeft niet meer van doen als nootdruft tot gerijf
Van goe natuur, dat 's spijs en kleeding tot het lijf.
Dan dartele gewoont van slemp, en zyde kleeren,
Doet ons in overvloet misnoegend' meer begeeren.
Hoe salich is hy dan die 'm, hoe 't oock 't Godlijck voecht,
't Sy sober of vol op, aan beyde wel ghenoecht?
Ey lacy neen! elck wil misnoegent meer.
Van duysent een, nauw vintmer wiens begeer
Niet listich sluyckt zijns even naestens ghelt,
Daar toe 'y gebruyckt, ist noodich, bloech ghewelt!
Sal gulsighe begeert in 't hert noch woonen langer,
Daar 't by de schijn boeleert, en gaat van ontrou swanger?
Die datelijck (als hem beveynstheyt heeft ghebaart)
Schelmachtich toont met schaad' zijn ingheboren aart?
Beklagelycke saack, daar om de Goden schreyen,
Dat onse goe natuer van wenst haar laat verleyen.
Dat onse goe natuur van sond' zo wort verkracht,
Dat hy de quade wil veer boven 't Godliick acht.
Hoe mensch sich meer voor sond' moetwillich buycht,
Hoe dat hem eer de kennis overtuycht
Van Godes wet, die noch zo wroegent bleef
In 't hert gheset, sint dat natuur se 'r schreef.
De groote Trax die 't quaat menedich heeft bedreven,
Valt door de kennis in een ongherustich leven.
Vervalt in wanhoop, en haalt op hem Godes haat,
En wisse straf, die 'm volcht waar dat hy gaat of staat.
Siet hoe d'een d'ander soeckt door schijn in slaap te wieghen
En door valsch veynsen voort godlooslijck te bedrieghen.
Siet Polymnestor komt met Hecuba ghelijck,
En wisse val vervolcht de Prins van 't dertel Rijck.
Viifde bedriif. Achtste toneel.
Polymnestor. Hecvba.
Rey van Troysche.
Verstoorden Hemel, hoe? hoe dus vergramde Goden?
Ey Hecuba, waarom bestapelden de doden
Dijn ongheluckich lijf niet binnen Troya, daar
V trotse sonen zijn vertreden allegaar?
Waarom laat 't ongh'luck toch dit leven u besuren?
Waarom bevielen n de brocken vande muren,
En swaar ghebouwen niet in Ilion, doet viel,
En kneusden daar u lijf, en brachten deze ziel
Ten Hemel met het stof doen 't barsten wt de daken,
En wollickten de lucht, als Troyens wallen braken,
En maackten op der aard' een schrickelijck gedreun?
Dat ben ick over, dan ick troost my in mijn seun,
Die my door trouw' van u noch over is ghebleven.
Waar is mijn Polydoor? die mijn in heyloos leven
Alleene hy blijft, nu, waar is hy die 'k alleen
Noch droeffelijck behoud'? zoo 'k immers anders meen.
Ey Troysche Coningin! hy leeft, hout op van klaghen,
Hy is met d' Adel van mijn landt gereen wt jaghen.
Eylaas! en sal ick hem dan nu niet moghen sien?
Hoe sout ghy groote Vrou? waar 't moog'lijck 'tsou geschien,
Maar nu en weet ick niet waar datmen hem soud' halen,
Om datse zo seer diep in 't eensaam wout verdwalen,
En sporen 't schuwe wilt dat voor haar honden vlucht.
Kond' dan zijn wulpsche sin dit droevighe gerucht,
Dat hier van Troyens val, zoo 'k meen, wel heeft geloopen,
Niet aan des droefheyts block met stercke banden knoopen?
Eylaas! en acht hy dan zijn Moeder aaders niet?
Mistroostighe Princes al 't gheen daar is gheschiet
Dat is hem onbekent, het wort voor hem versweghen,
Hoe 't met zijn Moeder is, en Pargama gheleghen.
Men moedicht hem veel eer, en troost hem met de deucht
Zijns edel Vaders huys, en stercke Troysche jeucht,
Die van de swacke Grieck, (die d'oorloogh heeft begonnen)
Noch nu noch nimmermeer sal worden overwonnen.
Ey neen Princes, ey neen! beschuldicht nimmermeer
Van wulpsicheyt u soon, 't is een te wysen Heer,
Een spieghel van mijn hof, daar al mijn hovelinghen
In moghen sien hoe datser selve sullen dwinghen.
Siet Polimnestor, hoe 'k uw' reed'lijckheyt vertrou:
Ja zo vertrou, dat ick die nu noch garen sou
Ghebruycken als een vrient, die wel zijn hulp mijn lienden
In weelde, dan men ken in noot de ware vrienden,
Zo wil ickt en ick bid, dat ghy my nu dan blijft
Ghetrou, en ons met u heylsame hulp gerijft.
Machtighe Prins, ghy weet hoe dat ick ben ghestoten
Wt al mijn Rijcken, en word' met de Griecksche vloten
Ghevanckelijck vervoert, 'k en wete niet waar heen,
Dan sal in slaverny mijn leven met gheween
Verslyten, inden dienst, eylacy! van een minder.
Dan 'k hebbe wijse Vorst looslijck ghebracht van ginder,
Van Troyen meen ick, laas! of immers wel van daar,
Daar Troyen noch zo korts in alle welstand waar:
Van daar breng ick een schat die ick mijn soon soud' gheven,
Om in dit weelich hof zo Princelijck te leven,
Ghelijck hy is ghewent. En want de korte tijt,
Door 't jachten van de Grieck, zo 'k sorgh, het niet en lijt,
Dat ick mijn Polydoor sal mond'ling komen spreken,
Om datse daatlijck weer van landt af willen steken,
Zo woud' ick, heusche Prins, de stee daar ick 't begroef,
V wysen, op dat toch mijn soon krijch zijn behoef.
Laat daarom u ghesint zo langhe wat vertrecken,
Ick soud' u garen noch van Troyen meer ontdecken.
Sa dienaars, gaat ter sy. Princes u goet begeer
Wort wilch gedaan, al waart noch hondert werref meer.
Hout mijn beleefde Vrouw' voor sulcken vrient in desen,
Niet anders als ick u in voorspoet pleech te wesen,
Soud' tegenspoet het hert dan van een vrient bedroeft
Af konnen trecken, die meest vrienden hulp behoeft?
Ey neen Princes ick schoor u met mijn stercke schouwer.
Ick waar u voormaals trouw', dan, nu noch veel getrouwer.
Al wat ghy van mijn wilt dat krijcht ghy na u wensch.
Vervloeckte guyt ghy liecht. Ghy liecht godloose mensch.
Daar gelden nu geen meer bedrieghelijcke woorden:
Want daar leyt Polydoor, die ghy, o schelm! vermoorden.
Troyaansche Vrouwen, nu, komt vliecht hem in zijn licht,
En krabbelt hem wt 't hooft zijn duyvelsche ghesicht.
Troyaansche moorderin! ey my, Troyaansche Vrouwen!
Gr'en sult van nu niet meer den lichten dach aanschouwen.
Menedige rabaut.
Ey mijn! hoort niemant hier
Mijn jammerlijck ghekrijt?
Ten helpt nu geen getier,
Noch nederich ghesmeeck, Neen, neen, ghy moet nu sterven.
Eylaas! en moet ick dan dus alle bystandt derven?
En komter gheen ontset? hoort niemant mijn gheween?
Noch nu, noch inder eeuw' en suldy meer betreen
Het landt, dat ghy besat door goddeloos vermoghen.
Ick leg ter aard' ghevelt, ick ben berooft van ooghen.
Waar zijn de Phrygen? nu, komt vat haar by de krop.
Daar heb ick d'ooghen van u Coning wt zijn kop.
Vijfde bedrijf. Negende toneel.
Ibis. Polymnestor. Hecvba.
Wat onghehoorde moort? warwaarts sien toch de Goden?
Troyaansche Vrouwen zijn 't die my dus deerlijck doden.
Ey my, nu sterf ick: wreeckt, o Thracien de moort.
Siet daar der Phrygen drang, komt Vrouwen maact u voort.
Neen, neen, g'en sult de straf der Goden niet ontlopen.
Heylighe doodt, wel aan, wel aan, wilt my bedropen
Met 't salich sap, daar ghy d'heyloose mensch bedeest
Van alle teghenspoet en quelling mee gheneest.
Luystert, o groote Goon! na mijn medogent smeken.
Zo Phrygen, nu wel aan, tijdt mannelijck aan 't wreken.
Barst wt godloos gespuys, komt vry met sulck ghekriel,
En stiert ten Hemel waarts mijn zo benaude ziel,
Die toch maar alle pijn lijdt in 't onsalich leven,
En sal haar door de doodt tot alle rust begheven.
D’ondanckbare Fulvius en getrouwe Octavia
Catharina Questiers de Hoest: D’ondanckbare Fulvius en getrouwe Octavia.
                        Amsterdam: Jacob Lescaille, 1665.
Admiratus
Fulvius
Iulia
Durasso
Metilla
Firmius
Panfilio
Pasquin
Triphon
Vendicio
D’Ondanckbare FULVIUS, En Getrouwe OCTAVIA,
[Vignet: Perseveranter]
t’ AMSTERDAM,
By Jacob Lescaille, Boekverkooper op de Middel- dam, naast de Vismarkt,
                    1665.
ONdanckbaarheyt en Trouw vertoonen hier haar rol: Bedrogh, List, Veynzery, die
                    baaren veele rampen: De Spijt en wraackzucht brengt een fier gemoet op hol: De
                    Trouwheyt breeckt met glans door neevelen en dampen. (5) De misdaat wort
                    gestraft, en baart een naaberouw. Zoo kan Ondanckbaarheyt verwisselen in
                    Trouw.
Aan MEVROUW, Mevrouw CATHARINA OPCY, Gemalin van den Wel-Eed. en
                    hoogh-achtbaaren Heer Dr. CORNELIS WITSEN, Oudt-Burgermeester en Raadt der stadt
                    Amsterdam: En Gedeputeerde ter Vergadering van hare Ho:Mo:de Heeren Staaten
                    Generaal, &c.
MEVROUWE,
d’Ondanckbare Fulvius zal voor d’allereerste maal ons nieuwe Schouwburgh de
                    prachtige gardijnen doen openschuyven. Ver geef, bid ik, mijn vrymoedigh
                    bestaan, dat ik de zelve Uwe Wel-Eedt. derf op-offeren:* dewijl de bloote
                    naam-klanck van ondankbaar (ik laat de daat staan) elck een het hooft afkeerig
                    doet omwenden, en te rugge deyzen. Evenwel door Uw Wel-Eedts. hoogverheeve
                    verstant, dat door alle nevelen en dampen de klaarheyt weet te vinden,
                    gemoedight zijnde, komt hy zich met neêrgeslaagen oogen (als berouw en
                    leet-weezen van zijn misdaat hebbende) in Uw Wel-Eedts. loffelijke bescherminge
                    begeeven. Ontfangt hem doch naar Uw Wel-Eedts. gewoone en nooyt genoegh
                    volprezen goedertierentheyt, met gunst en medoogen; gelijck zijn Getrouwe
                    Octavia hem gedaan heeft: op dat zy beyden onder de vleugelen van Uw Wel-Eedts.
                    wytberoemde Naam veyligh en zonder vrees voor nijt of achterklap
                    mogen schuytlen: waar door UW Wel-Eedt. tot eeuwige danckbaarheyt zult
                    verplichten,
MEVROUWE, Uw Wel-Eedts. ootmoedige dienaresse t’Amsterdam, den 26 van Bloeymaand,
                    1665. C. QUESTIERS DE HOEST.
D’Ondanckbare FULVIUS, EN Getrouwe OCTAVIA.
WAt wanhoop perst u ziel, dat gy met zucht op zucht
Myn hert door d’ooren pijnd? gy vult de dunne lucht
Met klachten; zegh wat smart gevoeld gy doch van binnen;
Nu ik uw min beloon met zoete weederminne?
Geen and’re, mits ik die in meerder waarden houw,
Dan of my het bestier des aartkloots wierd gegeven:
Maar ’t geen dat my, helaas! in droeve vrees doet leven,
En oorzaeck is, dat staagh mijn borst loost zucht op zucht,
Is deze; dat ik zorg, een ander my de vrucht,
Die ik met zoo veel moeyte en traanen heb gaan zaeyen,
Ontrooven zal, en dat een ander die zal maeyen.
U vaders wille-keur die geeft my weêr de schop:
Dit doet mijn min en hoop, gelijk een damp, verdwijnen;
Mijn zinnen zinneloos staaghs mijmeren en quijnen,
En tobben in de zee van wanhoop, druck en pijn.
Verban die; want ik u altoos getrouw zal zijn:
Wat proeven heb ik u niet van mijn min gegeven?
Heb ik van laagen staat u niet zoo zeer verheven,
Dat elck u gunst benijd? wijl gy de plaats bekleed
In ’t afzijn van de Vorst, als Koning: wat voor leed
Of droefheyt kan u ziel dan zoo veel angsten geven?
Zoo lang ik u bemin, zoo vreest niet voor een val;
Die u verheven heeft, u oock behoeden zal.
’k Zal door stantvastigheyt u zoo veel teeckens geven
Van mijn ontknoopb’re trouw, dat, schoon hy my belet
U gunst te toonen, ’k zweer noyt op mijn bruylofsbed
Een ander treden zal; ja ’k zal mijn zelfs eer haaten,
Zoo gy volhard in trouw, eer ik u zal verlaaten.
’k Beken, Princes, dat gy my van een arm soldaat
Ver boven hoop verhief, ja zelfs tot zoo een staat,
Dat ik als gunsteling staaghs ’s Konings zy bekleede.
En hebt my in’t bezit en Hartogdom doen treeden
Van Abellino; en de naam van uwen Neef
Vereert men my, nu ik in zoo een luyster leef.
Dit alles heb ik van u gunst alleen ontfangen:
Dus stierd mijn danckb’re* mond met heylige gezangen
U lof ten hemel, en een myrten-offer werd
U staagh ontsteecken in de tempel van mijn hart,
Daar gy als een goddin, op ’t autaar staat verheven.
’k Zal Alexanders deughd en miltheyt naar gaan streven;
Die aan een slecht soldaat schonck hondert oncen goud,
En als hy ’t gelt bezagh, in plaats dat het hem roud’,
Zoo licht een dierbre schat in zoo een hand te stellen:
Liet hy aan hem terstond noch eenmaal hondert tellen:
Zoo band men gierigheyt uyt ’t hart en uyt het hof.
Door deze daad behaald gy onverwelckbaar lof;
Ik heb geensins de macht, om die te evenaren;
Doch ’k zal weer in u dienst verslyten al de jaren
Die ik te leven heb; ik leef en sterf u slaaf;
Ontfangt tot danckbaarheyt, Princes, dees slechte gaaf:
Ik ben de uwe, schickt my naar u wel behagen.
Ik tot erkentenis zal u steets liefde draagen
Iul
Weest wel gemoed, Princes, ’k breng u een blijde maar,
De Koning komt naar ’t hof.
Zoo haast men van ’t kasteel ontdeckte de galeyen,
En heel bescheydelijck des Konings vlagh sagh weyen
Van voor- en achtersteng in’t midden van de vloot,
Toen wiert de Vorst van ’t lant begroet met schoot op schoot:
Ik dacht niet, of dit was u al geraeckt ter ooren.
Gy brengt ons, Iulia, gelijck een tweede Aurore,
De tijding, dat de zon al in de haven is:
Op dat ik in mijn plicht in’t minst dan niet en mis,
Zoo is het noodigh, dat ik ga de Vorst begroeten;
Vaar wel, Princes, veel heyls wil u altijt ontmoeten.
Wilt gy nog meerder nieus? zoo gun aan my gehoor;
’t Geen ik om reden zweegh voor ’s Hartoghs snedigh oor.
Gy schijnt niet, als van nieus en vreemdigheyt te droomen
U Bruydegom, Mevrouw, is heden hier gekomen
In onbekend gewaad, en zoeckt u zoo te zien;
Wat zal door deze komst verandering geschiên!
Wat doodelijcke maar komt gy nu aan my uyten!
Het schijnt den hemel wil u huwelijck besluyten
Met zoo een edel Prins, u staat en pracht gelijck.
Ach! Iulia, zwijgh stil; ik voel, dat ik bezwijck:
Hoe kondt gy vrolijck zijn daar my het hert wil breeken
Van droefheyt? ’k haat hem meer, als ik u uyt kan spreeken:
Gy weet mijn ziel al lang door min gebonden is
Aan die van Fulvius; mijn rampen zijn gewis,
Zoo gy door u vernuft geen uytkomst weet te vinden.
Nu gy in Hymens band u niet en wilt verbinden
Met deze Prins; zoo weet ik geen beeter raat,
Als dat gy u ontbloot van pracht en van cieraat;
Wanneer hy onbekend u Hoogheyt komt te spreecken;
Want kleederen cieraat bedeckt vaack veel gebreecken.
Die raad gevalt my niet; hem is te wel bekend
De ciersels die aan ’t hof de Iuffers zijn gewend;
Geen diamanten vuur zal zoo een hert doen blaacken;
De deughd en wijsheyd kan die Prins alleen vermaacken.
Zoo hy de wijsheyd keurd voor schoonheyd en voor staat,
Weet ik een beeter vond, die zal zijn min naar haat,
Zijn achtinge tot u, doen naar versmaatheyt hellen,
Zoo gy in al u doen u dwaaslijck aan wilt stellen;
Daar mede band gy hem voor altijt uyt het hof.
Dees raad, ô Iulia, verdiend mijn danck en lof
Ik zal ’t niet veynsen, neen; de droefheyd en het minnen
Die hebben lang vervoerd het beste van mijn zinnen,
En ’t geen daar overschoot, heeft nu de vrees gerooft.
Princes, herstel u wat, en slaat dit uyt u hooft
De Koning, Metilla, Pansilio, Livia, Vendicio, en gevolgh van
                        Edelingen.
WEest welkom groote Vorst, ik kus u waarde voeten
Staa op mijn liefste kint; de vreuchd van deezen dagh
Die wierd volmaackt, als ik gezond u weder zagh.
En door u komst, mijn Vorst, krijgh ik een ander leven
Ik heb u broeder het bestier van ’t land gegeven,
Het welck door erref-recht u Bruydegom en nicht
Te beurte viel: zy komt hier mede, om haar plicht
Aan u te toonen, en u bruyloft te vercieren
Met meerder glans en pracht; wilt haar zoo vriend’lijck vieren,
Als zoo een Nicht betaamd: gaat heet haar wellekom.
Metillas schoonheyd my verruckt, en maackt my stom
De lof die gy my geeft, die zend ik wederom;
Want yder is verplicht u die met reên te geven,
Alzoo men in u schoon- en geestigheyd ziet leven;
Ik loof den Aardkloot draagt geen schoonheyd u gelyck.
Mevrous welsprekendheyd die maakt de lof zo rijck
Ik veyns met reden, Vorst, om over hem te klagen
Ik heb in twederley geval gehoor verzocht;
Maar ’t scheen, Octavia niet op zijn wil vermocht:
Hy had om kleyn belang zijn dienaar op doen sluyten,
En nevens hem een dief; ik wilde hy ’t vonnis uytte
Tot haar verschoning; maar hy trock dat geensins aan.
Den Hartogh heeft gelijck een eerlijck man gedaan:
Een ongetrouwe knecht, noch dief en zijn niet waardigh
De voorspraack van een vrouw, hoe schoon, hoe zoet, hoe aardigh.
Een rechte Rechter kreuckt het recht niet om gewin,
Of inzicht; zijt gerust, en stel dit uyt u zin;
U bruylofsvreughd zal dees gewaande hoon genezen.
Ach! ’t zal veel eer voor my een droevig treurspel wezen
Weest wellekom, mijn Vorst, in u gezegend Rijck,
Dat ik u voeten kus.
Gy geeft my groote blijck
Van u getrouwigheyd; ik zal die ook belonen.
Mijn dienst is veel te kleyn, om al mijn plicht te tonen
Helaas, wat doet de min dit hert al wreede pijn!
Ik hoor van de Princes, hoe gy u aan de wetten
Zoo vast gebonden hebt, dat zy u niet verzetten,
Noch overreeden kost, het recht geweld te doen.
Fulv
’k Zou buyten dat, haar wil met zulcken vreughd voldoen,
Als of my op dees stond een scepter wierd gegeven;
’k Zal in u dienst, Princes, volharden al mijn leven.
Milanes Hartogin u plicht en dienst verwacht
Hier staat de schoonheyd in haar aldergrootste pracht
De Faam, die hier u lof deê dreunen in ons ooren,
Had zekerlijk, Mevrouw, haar vyandschap gezwooren,
Mits zy de naam verzweegh van God’lijck, anders voeghd
U schoonheyd niet: wie hield zich, daar meê niet vernoeghd?
De minne-nijd die komt mijn vrezend hert bestryen:
Ach! met wat zoetigheyd weet hy zich niet te vlyen
Ontrent Metillas zy: hoe sterck ziet hy haar aan!
Na zulck een fier gelaat heeft staagh mijn hart gestaan,
Dat met een preuts gezicht mijn ziel meer kan bewegen,
Als vriendelijcke gonst door weynigh zweet verkregen;
Die stricken zijn te bros, zy werden haast ontboeyt.
’k Geloof, Metilla, dat de zee u heeft vermoeyt;
Waar door gy wenscht misschien u liever wat te rusten,
’t Gezelschap zal u nu meer hinderen, als lusten.
Neen, d’eer van u persoon neemt weg het geen verveelt
Ach! d’ achterdocht alreê my door de zinnen speelt
Houd op, ô nieuwe min! wond gy, die voor u zwichten?
Ik weet u schoonder roof, spil daar u kracht en schichten;
Ey tref Metillas hert, laat u gewenst fenijn
Eens sluypen door haar bloet, tot lichting van mijn pijn.
Pasq
MYn heer, met u verlof, mach ik u wel eens vragen,
Waarom dat gy hier nu gaat andre kleêren dragen,
Als zoo een Prins betaamd? gy lijckt een slecht soldaat.
En my dunckt, dat dit kleed my wel en aardigh staat:
Doch ’t is om onbekend Octavia te spreken.
Dan zal ik weten, of het vliegende gerucht
Haar schoonheyd heeft verspreyt door waarheyd of door zucht:
En vind ik haar zoo schoon, als zy my is beschreven,
Zal ik terstond mijn naam aan haar te kennen geven.
En in geval, dat gy bevint, dat haar verstand
Voor hare schoonheyd zwicht, en heeft de lager hand,
Ken ik u recht, gy zult wel vootr ontdecken vrezen.
In Napels is geen schoon, of’t moet verstandigh wezen
Ia, was dat waar, ik bleef hier altijd met’er woon
Wel vint gy Napels dan zoo aangenaam en schoon?
Ik heb my weer bedocht, ’t is al te dicht by Romen;
’k Verloor daar licht de neus, mijn naam die is Pasquien,
Dat lijkt te zeer Pasquill, die moogen zy niet zien.
Wel neemd een and’re naam
’k Zou dan een Spanjard lijcken,
Die zijn gewoon haar zoons met naamen te verrijcken,
Wanneer zy als soldaat verreyzen naar het veld,
Dan geeven zy aan hem een Don in plaats van geld:
Dus doopt elk een zich zelfs, naar dat zijn staaten klimmen,
Eerst Iantje, en dan Ian, en daar naar komt hy glimmen
Met goud en zy geboord, dan is het voort Don Ian:
Men trekt een and’re naam met and’re kleêren an.
Hy doet zeer wel, die zoo zijn leeven weet te stieren,
Dat hem zijn wackerheyd en deughd van elk doet vieren.
Dat is verschoonens waard, als zy haar eygen naam
Noch houden, en met Don, of and’re naamen t’saam
Wat mengen; dat ging wel: maar die haar naam verzaacken
Uyt enckle hovaardy, die moet ik altijd laacken.
Maar had een zeeckre quant dit kunsje recht gekend,
Hy had de Iuffer haast na zijn begeerdt gewend.
Wat was dat voor een quant? het lust my wel te weeten
Het was een quidam, Prins, Pomponio geheeten:
Zijn Iuffer bad hem staag, dat hy een and’re naam
Wou neemen na haar staat, en na de tijd bequaam;
Maar ’t was Pomponio, en bleef het als te vooren:
De maaghd zey, laat my eens al d’eygen naamen hooren
Van gantsch u oud geslacht: hy sprak, het zy dan zoo;
Don Christof Pantalon Gio Pomponio,
Zoo wierd mijn Vader eer van al de luy geheeten;
Wilt gy mijn Moeders naam met al haar tytels weeten?
Donna Nicasa de Mendonga Pompeloem;
Ik ben schier uyt mijn aâm, nu ik dit tuygh al noem.
U boertery, Pasquin, die heeft my wat vermaackt
Gaat Fabio, en ziet, dat gy by iemand raackt,
Die my verlof verkrijgh, haar Hoogheyd te begroeten,
Gy zult wel d’een of d’aar van haar gevolgh ontmoeten.
HIer ’s een Marquis, die aan haar Hoogheyd brieven heeft
’k Verzoek, dat hy zijn naam aan my te kennen geeft
Zijn naam is Hector, en Sicilie zijn wooning
Is u geboorteplaats Sicilie geweest,
Dat gy op deeze naam verheughd u hert en geest?
O ja, en om de zucht, die yder aangebooren
Tot zijne lantsluy is; zoo wenschte ik wel te hooren,
Of onze Prins, die aan Mevrouw is ondertroud,
Zoo veel wel als men roept van weetenschappen houd?
De wijsheyd is zijn ziel, welsprekendheyt zijn leeven
Mijn Heer, kom laaten wy ons wat ter zy begeeven;
Het zou my moeyen dat de Prins bedroogen wierd;
Zegh hem in stilte, dat hy uyt zijn zinnen stierd
De min tot ons Princes: ik raad het hem ten besten.
Wat duystre nevel komt zich voor mijn zon nu vesten!
Ey zegh, om wat belang? dat ik u recht versta.
Al dreygd Octavia my met haar ongena,
Zoo moet ik om mijn Prins nu tot de waarheyd komen:
Den hemel heeft, helaas! haar wijsheyd gansch benomen,
Haar spraak-lit uyt geen woord, of ’t is belachens waard,
Haar doen en ommegang van alle reên ontaard,
Haar luymen zyn nu zoet, dan weeder niet te draagen;
Doch zy is evenwel het meeste te beklaagen.
Gevalt zy noch de Prins, ik toon my licht vernoeghd;
Mijn liefde tot zijn deughd is door dees daad gebleeken;
Ik gaa, en zegh Mevrouw, dat gy haar wenscht te spreeken.
Wel Fabio, wat raad? gy weet, dat nooyt mijn hert
Door schoonheyd zonder geest tot min getrocken werd:
Zal ik in Hymens band my met een dwaaze geeven?
’t Is immers een Princes, wat is’er aan bedreeven,
De Koning zal die quaal bedecken met fijn goud.
’k Zegh, dat gy op dit pas van spreecken u onthoud,
Zacht, zy komt, betoom nu doch u tooren
Nu zal ik ’t vonnis van mijn dood of leven hooren
Iuli
DAar staat de Prins, wild gy nu veynsen, zo is ’t tijt
Uytmuntend schoon gelaat! gy maackt my droef en blijd
Octa
Tot hem, die naa die kant het meesten is geweecken
Ach! is ’t niet jammer, dat zoo overschoonen beeld
Van lighaam gansch volmaakt, van wijsheyd is misdeeld!
Natuur, waar was u konst? kon ik my op u wreeken,
’k Ontzagh geen moeyt, wijl gy een lighaam schoon van leest,
Ia Goddelijck daar by, zoo arrem schiep van geest!
Ik, Princes:
Die u in and’ren staat zou noemen Ziels-vooghdes.
U nicht Clorinde heeft die zelfs aan my gegeven,
Met last, dat ik die aan u Hoogheyd leevren zouw.
Het schijnd gy dient mijn nicht heel yverigh en trouw
Neen, Princes; haar maagd heeft niet geloogen
Want dunkt u van mijn nicht? hebt gy haar wel gekend?
O neen, dat vonnis zouw elck tot u voordeel spreecken,