floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
My dunckt 'k verander al in goddelijck gestalt.
En ick gevoel, helaes! hoe bitter 't scheiden valt.
Nu dochter, staeck dien rouw, en vollegh ons niet verder.
Gehoorzaem Linus nu, verwillight tot een' herder,
Nadien hem Clemens 't lot van mijnen zetel gunt.
Verquickt u onderling, ten beste dat ghy kunt.
d' Alziende waeckt met troost voor zijne schare, in 't midden
Van allerley verdriet. wy zullen voor haer bidden.
't Is noodigh dat wy gaen, daer Godt ons henen zent.
Ick hoop u evenwel te spreken, voor het endt,
En scheide, maer met smert. och Vaders, ghy gaet sterven.
Och och, wat valt het zwaer uw aengezicht te derven!
Doch nietemin, nadien 't mijn Koningk zelf gebiet;
Volbrengt zijn noodtgebodt, gaet heene, ick houde u niet.
Ick hindert niet. gaet heen, 't gedy tot Jesus eere.
't Zy verre dat men u in 't heiligh opzet keere.
De wettige eigenaer van lijf en ziel alleen
Is Godt; die eischtze beide, o Vaders, gaet dan heen,
Als offerlammers; naer die slaghtbanck, u beschoren.
Wy zijn tot zulck een kroon niet altemael geboren.
AGRIPPA. PROCES. MARTINIAEN.
Men vont geen breuck, aen muur noch poort, noch eenigh slot
Des kerckers. o wat hoon! dit schijnt in ernst gespot
Met Caesar, dat men durf zijn halsgevangens slaken,
In spijt van 't wachthuis zelf, daer zoo veel oogen waken.
Ick heb Proces gedaeght, en oock Martiniaen,
De hoofden van de wacht. hoe euvel wil 't vergaen,
Indienze beide niet van 't onheil reden geven?
Ick zweer gansch Rome wil van zulck een straffe beven;
Wanneer ick 't al, wat hier om heind was of ontrent,
Ten nutten spiegel stel: gelijck men is gewent
Te straffen, al de geen, die zoo meineedigh handelen,
En, eerloos in den aert, voor trouwe dienaers wandelen.
Daer komenze. 'k zal eerst, uitvarende al gestoort,
En gaslaende elx gebaer, hen vatten woort voor woort;
Of ickze listigh kon verbluffen, of verstricken.
Meineedigen, durft ghy, en zonder eens te schricken,
Verschijnen voor Agrip, dien ghy te leure stelt?
Wanneer ghy, omgezet, en omgekocht met gelt,
Of errefvyanden des Roomschen keizers gunstigh,
By nacht gevangens slaeckt, zoo meesterlijck en kunstigh:
Terwijl de meester slaept, op uw gezwore trouw,
Veel vaster dan op muur, of slotwerck, of gebouw.
Dat stuck zou menschen min dan logge honden passen;
Die wecken, in gevaer, den meester noch met bassen,
En jancken; daer ghy zwijght, als in den wijn versmoort.
Ick zweer.
Noch heeft mijn heer onze onschult niet gehoort.
Wat onschult grijpt hier plaets?
Ten minste hoor ons spreken.
Wat spreken? zeght my flux, wie heeft dit stuck besteken?
PETER. PAUWELS. AGRIPPA.
Myn heer, ick ben die man, om wien ghy u zoo steurt.
Men schuif de schult op my, indien hier is verbeurt.
Zeght op, hoe hebt ghy 't lijf des kerkers klaeuw ontwrongen.
Ick vondt den kercker op, en ben zoo uitgesprongen.
Wie bootst de sleutels na van 't naeuw ontsluitbre slot?
Wat sluitbaar is, ontsluit d' almogentheit van Godt.
Zijt ghy ons Goden dan en 't heiligh Recht ontwossen?
't Valt mijn' Verlosser licht zijn dienaers te verlossen.
't Is om de streeck van zes en twintigh jaer geleên,
Dat Cesar Claudius den scepter van Judeen
En heel Samarien Herodes gaf te dragen;
Die, om den blinden haet der Joden te behagen,
Het hooft van Godts gezant dorst rollen in het stof;
En my, een' slechten roof, den toren van zijn hof,
En acht paer wakers, gaeuw als afgerechte valcken,
Vertroude, op dat men hem zou mompen noch verschalcken.
Jerusalem hiel feest. mijn kudde vaste, en badt
Den Heilant aen, om hulp, toen ick gevangen zat.
De nacht gaet voor den dagh, die my ten toon wil stellen.
Veel vege teeckens niet dan dootse rampen spellen.
Twee ketens binden 't lijf wel vast; de geest blijft vry.
De wacht bewaert de poort; een krijghsman elcke zy:
Wanneer het duistre hol des kerckers wordt beschenen
Van 't licht des Engels, die my weckt, en roept: ga henen.
Schiet aen, omgort uw kleet: treckt ras de schoenen aen.
Ick strijck de kluisters af, en stel my om te gaen,
Als in een' zoeten droom, door d' eerste en tweede wachter.
Mijn leitstar stapt vooruit; ick volgh haer' glans van achter,
En koom aen d'ysre poort, die opspringht voor mijn oogh.
Ick kies de stat. de Geest verdwijnt, en vlieght zoo hoogh,
Als d'offerhande stijght van myne danckbre lippen.
Ick raeckte in hechtenis, in 't Macedoonsche Phlippen,
Om een waerzeggeres, by den gebedestroom,
Door Jesus grooten naem, verlost van 's afgodts toom;
Waer by haer heeren lang geen magre winst genoten.
Ick zat'er in den stock met Silas 's nachts gesloten.
Het bloet droop langs het streng gegeesselt lichaem af.
De lippen roerden vast, en zongen; 't zingen gaf
Een' goddelijcken galm, die boven uit den toren,
Recht opsteegh door de lucht, door zoo veel hemelkooren,
In 't juichend Paradijs; daer ick met lijf en geest,
Of, buiten 't lijf, met geest of zinnen ben geweest.
Terstont begon de gront, op d'aendacht der twee bidderen,
Gelijck van schrick geraeckt, te daveren, te tsidderen:
Toen volghde 't rammelen van koper yzer stael.
De deuren knarsten eerst op tanden van metael,
En sprongen echter op: cipier en wakers wacker.
De stockbewaerder, bang voor my, voor mynen macker;
Stack op; en, wanende dat al de kercker vloodt,
Greep 't uitgeruckte zwaert, en dreighde zich de doot.
Ick riep: verschoon uw ziel: wy zitten hier te zamen.
Hy vloogh met licht'er in, en wiesch ons roode stramen,
En viel ons bey te voet, met zijn herboren huis;
Het welck, vol blyschap, roemde in Christus doot, en kruis.
Ghy trouweloozen, zoeckt uw' moetwil te verbloemen,
Maer zult vergeefs op kruis en doode Goden roemen.
Trauwanten, boeit Proces, en boeit Martiniaen,
Op dat men boezem zulck een lasterlijck bestaen.
Verleert dit vlughtigh paer zijn vlught met scherpe roeden,
En leit het dan voor ons. men koelt die koorts met bloeden.
Hoe menigh Christen zagen wy
Aen 't kruis al levend hangen,
En d'oogen met verlangen
Naer Christus slaen, getroost en bly?
Hoe menigh in een hartevel
Of borstelen gesteken,
En by een wildt geleken,
Verstrecken voor een guichelspel
Der wreetheit, zoet op Christenjaght,
Met losgelate honden;
Te godtloos aengeschonden
Op Godts geduldighste geslacht?
Hoe menigh wert in 't diereperck
Den luypert voorgeworpen,
Verhit om bloet te slorpen?
Aldus voltrock de dagh zijn werck.
Maer 's avonts gaet het vieren aen
Met menschen, die, op staken
Gespit, als fackels blaken,
En in geteerde rocken braên,
Of flackeren in wasseklêen.
Hoe gloeien 's Vorsten hoven
Van vier, gelijck een oven!
Was 't Heidensch hart toen stael of steen,
Dat het niet smolt in zulck een' gloet?
Ons docht, wy zagen Engelen
Zich in die vlamme mengelen.
Wat schael vol geuren rieckt zoo zoet
Voor Jesus, als die bittre smoock
Van zijne liefste panden:
O zalige offerhanden!
O Godtbehaeghelijcke roock!
Nu geven willigh zich ten roof
De standertdragers van 't beproeft geloof;
Niet als ons Decien, om eigen roem,
Van korten duur, gelijck een bloem;
Maer om Godts eer. wat klinckt'er beter?
En niet te min de Faem
Met haer bazuin zal zwellen op hun' naem,
En eeuwigh zwanger gaen van Pauwels, en van Peter.
PLAUTIL. PETRONEL.
Och dochter, och ik hoor het snerpen van de roên.
Zoo most de hemelsche om den aertschen Adam bloên,
Eer hy in 't rechthuis van den rechter was verwezen.
Zijn stramen hebben ons, ter goeder uur, genezen.
Och spaert d'onnozelen. o hartepijn, o smert!
Och al t' onmenschlijck slaen. dat grizelt door mijn hart.
Och geessels, stramen och, och kostelijcke wonden.
Och pylers, die nu houdt geknevelt, en gebonden
De hooftpylaren zelfs van 't rijzend hooftgebouw,
Gemetst met bloedigh kalck; die proef doet van zijn trouw
Veel beter dan tiras: tyrannige pylaren,
Het kan gebeuren, dat ghy, over duizent jaren,
Noch tuigen streckt van 't leet, 't welck 's hemels eerste boôn
Nu uitstaen onvertsaeght; daer hun de martelkroon
Alree zoo troostelijck van verre straelt in d' oogen;
Een kroon, die, tegens goudt en diamant gewogen,
Den prijs behoudt. wel hem, die zulck een kroon verkiest,
Daer Caesars lauwerkrans zijn' luister by verliest.
Het geesselen houdt op: men zal met hun voort doorgaen.
Kom, laet ons, naer de poort van Ostie, vast voorgaen.
AGRIPPA. PETER. PAUWELS.
Nadien dit paer om strijt 's Gekruistens aenhangk stijft;
Al 't Rijck in oproer houdt; zijn razernyen drijft;
Verbastert Stats gewoonte, en Numaes oude zeden;
Veroirzaeckt Simons val, door schendige gebeden;
Ons Joffers tot vervloeckte en blinde Hymens raet;
En sleept in 't vloeckverbont den amptheer, en soldaet,
En wat het listigh kan betovren, en belezen;
Zoo wort het bey ter doot, in 's Vorsten naem, verwezen.
De Bethsaïder sterve, als slaef, aen 't kruis gehecht.
Den Tharser gun men 't zwaert, uit kracht van 't burgerrecht.
Hoe lieflijck klinckt die stem! van waer komt my die zegen?
De neergedaelde is, langs die ladder, opgestegen,
Door alle heemlen heen, ten hemel. o mijn Godt!
Van waer komt my dit goet, dit onverdiende lot?
O sleutel van het Kruis, ontsluit my 's hemels deuren.
Wien van ons twaleftal moght zulck een eer gebeuren.
Ick kus die schoone doot. hoe maecktze my gelijck
Den koningk, die dat langs zich zette in't hooghste Rijck.
Zoo wort, ter goeder uur, de moede ziel ontbonden
Van 's lichaems lastigh pack, en vaert, door lieve wonden,
Haer' oirsprongk te gemoet, gelijck een hemelvlam.
De heilighste, die oit van vrouw ter weerelt quam,
En d' allergrootste ziel, en zuiverste in Godts oogen,
Voer zoo ter halsaêr uit, naer d' onbezwalckte bogen;
Terwijl de romp vast bloede, in zijn gevangkenis,
En 't lachend hooft de wraeck verzade, op 's konings disch.
Zoo tradt sint Jakob voor. hy moedight my, in 't knielen.
Soldaten, helpt my strax by 't zaligh tal der zielen,
En ruckt de sabel vry kloeckmoedigh uit de schee.
'k Verzoeck slechts op August een vriendelijcke bé,
En wenschte, met meer smaet, en smert en pijn, te sterven.
Laet hooren, leit het zoo, dat kunt ghy licht verwerven.
'k Heb mijn' gekruisten Vorst verlochent, in zijn noot,
My zelf onwaert gemaeckt aan d'eere zijner doot,
Het triomfeerend Kruis; en wensch die schult te boeten.
Men hang my dan om hoogh ten hemel, by de voeten;
En met dit schuldigh hooft, dien Godtvergeten mont,
Die driewerf Godt verzwoer, beneden, naer den gront;
Als een die wel verdien ten afgront neêr te daelen,
Versteken van den glans der zaligende stralen.
Dit's 't eenigh dat ick bid: vergun my die gena.
Zy wort u toegestaen. nu voort, en rept u dra.
Dit Krijgsvolck wacht, om u naer 't hoogh gerecht te leiden.
Trauwanten, leit hen wech. men quist slechts tijdt met beiden.
Och, of 't geoorlooft waer,
Op 't Apostolisch spoor, te blussen
Zijn' yver, met godtvruchtigh kussen
Der voetstappen van 't lijdzaem paer;
En elcken voetstap, met
Bedruckte tranen, te besprengen;
Ja tranen met hun bloet te mengen,
En uit te storten ons gebet;
Daer dat doorluchtigh root
Zal vloeien, uit zoo heilige aderen.
O Stat, heeft een wolvin uw Vaderen
Gelickt, gezooght; waerom verstoot
Ghy, grimmiger van aert,
Dees Vaders? och! waer sleept ghy henen
De Meesters, die, met eedler steenen,
Uw muuren trecken hemelwaert?
Van waer uw Godtsdienst, door de wolcken,
Wort toegeblazen allen volcken.
Het Heidensch Rome most
Van outs, door bloet, zijn grootheit baren,
En oorloogh blazen zoo veel jaren:
Dat heeft van Remus af begost;
Van dat de broeder sloegh
Ter neder zijnen vollen broeder:
Gelijck nu lest de zoon zijn moeder,
Die hem, haer hoop, ter weerelt droegh,
En zette in top van 't Rijck.
Zou die zijn moeder zoo durf loonen,
Dan onze Vaders noch verschoonen;
Zoo was hy niet zich zelf gelijck.
Maer 't Christensch Rome moet
Door martelbloet zijn grootheit baren,
En worstelen door veel gevaren.
Ons Vaders stichten nu in bloet
Een nieuwe stat, die, door hun lyden,
Meer wint, dan d' oude, door haer strijden.
Dat's meer dan op zijn Persiaens gestreên,
En deizende de kans
En onverwelckbren krans
Geruckt van 't hooft der trotste mogentheên.
Nu neemt uw' toevlught niet,
In 't uiterste verdriet,
Naer Capitool, of Jovis vogelen,
En goude standertgoón:
Zoeckt heul aen Jesus troon,
In schaduw van d'Apostlen, en hun vlogelen.
AGRIPPA. NERO.
De Vorst, die onlangs speelde Orestes, droef en dol,
En vlughtigh voor de wraeck, speelt nu zijn eige rol;
Maer in der daet, en niet in schijn, van schrick gedreven,
Druckt uit, hoe veel de schijn en 't veinzen scheelt van 't leven.
De vlam, in 't rotte bloet ontsprongen, knaeght het vleesch.
Hy hijght naer zijnen aêm. de spraeck luit schor, en heesch.
De tong slaet yzerklanck, en slibbert onder 't spreken.
Al 't aengezicht, gelijck met dootverf overstreken,
Ziet bleeck, en blaeuw, als loot, en hier en daer gevlackt.
Nu steeckt hy 't hooft om hoogh. nu hangt het hooft, en zackt
Zwaermoedigh naer beneên, tot dat hy raeckt aen 't schricken,
Om 't kraecken van een deur; en opschiet, en twee blicken,
Zoo root als vier en bloet, aen alle zyden slaet,
En opspalckt; en al 't hair recht op te berge staet,
Om zijn verbeeldingen. dan tsidderen de leden,
Het koude zweet breeckt uit, en, van zijn schim bereden,
Verdaeght al 't hofgezin te hoop, met ope keel.
Hoe schichtigh is dit hof gedraeit, als een tooneel!
Hoe 's Vorsten staet verkeert! wat wil die plaegh beduien?
Daer komt hy weder aen, en heeft het hooft vol buien.
De wakers wijcken hem: een yeder maeckt zich t'zoeck.
Best zie ick 't veiligh aen, en sla hier om een' hoeck.
Och, berght Orestes. och, waer henen?
Waer berght hy 't lijf, in doots gevaer?
Wie steeckt die moorttrompetten daer?
Trompetter, blaest ghy uit Mycenen?
Of klinckt dit van Misenen af?
Wat Vloecken komen my verrassen?
Verrijst de Wraeck uit moeders assen,
En uit het moederlijcke graf?
Och, troost Orestes, in zijn lyen.
Nu weet hy nergens geen verblijf.
Och, berght den bangen balling 't lijf.
Waer vliet hy voor dees Razernyen?
'k Zie, op den gront van Plutoos poel,
De geesten, die ons 't licht benyen;
Gepynight om hun schelmeryen,
Rontom dien zwart beroockten stoel.
't Is nacht, ick hoor de vlammen kraecken.
't Aeloude Troje staet in brant,
Aen dezen, aen den andren kant;
Of brant hier Rome, en al zijn daecken?
Heb ick of Sinon brant gesticht?
Wat woelen hier al dootse zielen,
Die om mijn lijf, als byen, krielen.
Houdt op, ghy steeckt naer mijn gezicht.
Zeght op, wat zijt ghy voor gezellen?
Beschuldight ghy den rechten man?
Men maeck 'er weêr een nachttorts van,
Of steeck hen strax in dierevellen.
Neen, Vesta leit my hier aen boort,
Om hare dochters, versch geschonnen.
Ick was verslingert op uw Nonnen,
O moeder, zijt ghy noch gestoort?
Wat raet? ick hoor haer leeuwen brullen.
Ick vrees dat scherpgewet gebit;
Die keelen, brandende en verhit.
Ay ziet, hoe zy hun staerten krullen.
Daer roept mijn moey, daer Claudius,
Mijn vader zelf: daer schreeuwt mijn moeder,
En gemalin. daer komt mijn broeder,
d' Onschuldige Britannicus.
Heb ick u helsch vergif geschoncken?
Daer kust het dootshooft van Paulijn
Mijn' meester, in bedruckten schijn.
Of is hy 't niet? of ben ick droncken?
Het regent lijcken, uit de lucht.
Een veltgeschrey klinckt van Britanje.
Daer worpt zich Galba, op, in Spanje.
Daer ziet men, hoe d' Armener vlught;
Met alle mijn keurbendelingen,
Voor den verbolgen Persiaen.
Orestes, tast u zelven aen:
De burgers komen u bespringen.
Dat's Thrasea. ick zie den Raet,
De ridders, 't volck, en vrye, en slaven.
Ick hoor de kleppers herwaert draven,
Met al wat moederslagers haet.
Zy komen my uit Argos jagen.
Zijn 't Galileeschen? ja gewis:
Of zeit men dat dit Castor is,
En Pollux, van den wint gedragen?
Ghy Goden, die gelauweriert,
In witte zyde, om laegh komt zacken,
En, hant aen hant, met pallemtacken
Aldus gesceptert, nederzwiert;
Wien zoeckt ghy in dees aertsche hoecken?
Nu, dunckt my, is het sprekens tijdt;
Nadien zijn droom geen steurnis lijdt,
Zal ick hem best aldus verkloecken.
Die twee gebroeders zoecken u.
Ghy moet op zee, naer 't Noorden, dwalen,
En 't kerckbeelt van Diane halen.
Wat beeft ghy voor uw ooms, zoo schuw?
Ghy moet dat beelt aen Vesta brengen.
Zoo luit uw zuiverofferles.
Ick ben uw leitsman Pylades.
Geef my de hant.
Ick zal 't gehengen.
LINUS. PETRONEL.
Godtvruchte Dochter, wel wat tijding brengt ghy nu?
Och, Vader Linus, och, Godt hoede en zegene u.
Nu wey met 's voorzaets staf dees nagebleve schapen,
Gelijck zijn' nazaet past; d' Aertsherder is ontslapen:
Het lichaem rust aen 't hout, de ziel in Jesus schoot.
Zy leeft by Godt. hy storf een kostelijcke doot.
Zaegt ghy hem, onder 't juck van 't kruis, zijn schouders buigen?
Geduldighlijck: ick kan hier levend van getuigen,
Als een die onder 't kruis in 't alleruiterst stont.
Wy haecken om 't verslagh te scheppen uit uw' mont.
De krijghsliên brengen hem, door 't volck, met Pauwels, buiten
De poort van Ostie, gebonden, en besluiten
't Verwezen paer van een te scheiden, op het lest;
En een' in 't Jootsche, en een' in 't Christensche gewest,
Tot aenwas van meer smaets, te helpen om het leven.
Toen zagh men mont aen mont, en borst aen boezem, kleven:
Toen klapte kus op kus; als 't op een scheiden ging,
Daer elck aen 's anders hart, gelijck geketent, hing.
De blyde Pauwels sprack tot Peter: u zy vrede,
O grontsteen van de Kerck, o wachter in Godts stede,
O mont der herdren van 't verstroide Christendom:
En Peter tegens hem blygeestigh wederom:
O licht der Heidenen, o leitstar aller vromen,
Nu ga in vre, daer Godts verstroiden t' zamenkomen.
Een oogenblick gedult; wy zien malkandren weêr.
Zoo worstelt men in 't stof, om onverwelckende eer.
Hier op trat Pauwels voort recht uit, getroost, en blyde;
En Peter welgemoedt te rugh, naer d' overzijde
Des Tibers, en den bergh van Janus; daer de Joôn
Hem grimden te gemoet, en nepen met dien hoon,
Waer meê hun ouders eer zijn levend voorbeelt nepen,
't Welck, afgemat van pijn, zy 't moorthout zagen slepen.
Hier wert d' Apostel, als naer een tooneel, gebraght;
Op dat d' erfvyantschap van 't menschelijck geslacht
(Zoo taistren Heidens toch besneên, en kruisgetuigen)
D' Een, uit des anders bloet en gal, moght honigh zuigen.
De stramme Vader klom den heuvel op, om hoogh;
Gelijck een Avontstar, wanneerze, naer den boogh
Des hemels, uit der zee, haer zoonen aen komt leiden;
Terwijl de kimmen licht en schemeringen scheiden.
Hy schoot hier, op den top des berghs, zijn kleedren uit.
Noch twiste de soldaet, om zulck een slechten buit.
Men knoopte om 't middellijf een decksel, grof van draden.
Toen viel hy, om zijn' wensch ten volle te verzaden,
Met hart en mont op 't kruis, en gaf het kus op kus,
En vatte 't in den arm, en sprack verheught aldus:
Wat sprack 't Orakel, op den drempel van zijn lyden?
Zijt wellekom, mijn kruis, belooft, van lange tyden,
Door d' onbesmette tong, aen my; die wel beken,
Dat ick meer straf, en niet dees glori waerdigh ben,
Van mijn' verzworen heer, in 't sterven, te gelijcken,
Noch, met het hooft om laegh, den hemel aen te kijcken.
Zijt wellekom, mijn kruis. aenvaert dit snoode pack
Van 't sterfelijcke lijf; waer in veel jaren stack
Een ziel, die haere schult niet met haer bloet kan boeten:
Ontfang het niet te min, met doorgeslage voeten;
En streck een zoenaltaer, van waer ick Godt behaegh,
Door Jesus oogen, die my straften hier om laegh.
Zoo welkomt hy zijn doot, en, keerende ten leste
Zich om, geeft zynen rugh het lange hout ten beste,
En yeder arm een endt van 't dwarshout. de soldaet
Klinckt d' ysre spijckers door de handen heen, en slaet
De voeten plat op een. dat kloppen kraecken knarssen
Door zenuwen en been, gingk t' elckens door mijn harssen,
Ja door mijn schrillend hart, en moorde het gemoedt:
Terwijl het dorstigh gras vast slorpte 't roockend bloet,
Dat uit de wonden scheen het zant te willen laven.
Zoo ras de schup het loch in d' aerde had gegraven,
Teegh 't krijghsvolck met gewelt aen 't rechten van den stam,
Doch avrechts, als zijn pack: dit hing alree: dat quam
Op aêr en zenuw aen, en opende drie sluizen
Van vleesch, waer uit meer bloets, al schuimende, quam bruizen.
De Kruishelt zagh van bloet besprengkelt en bespat:
Noch kreet hy niet van pijn, maer steende slechts, en badt.
Men zagh in 't aenschijn (och een stichtelijck aenschouwen)
Yet pijnelijx, omstraelt van blyschap, en betrouwen.
De stam kreegh steun. de Heldt goot, met een heesch geluit,
En hijgende van dorst, dit jongste orakel uit:
Ick luister naer den mont van Christus Stedehouder.
Mijn broeder Andries, neem gewilligh op uw schouder
Het kruis, u toegeleit van boven, gelijck my.
Ick volgh mijn bedtgenoot, my voorgetreên: en ghy,
Mijn dochter Petronel (de Vader sloegh zijn oogen
Te mywaert, die hy zagh bedruckt de kaken droogen)
Zult, ter gewenschter uur, den rijcksten bruidegom
In d'armen vallen, als een ongerepte blom.
Noch vijfmael vijftigh jaer wil 't reegnen marteldroppen,
Tot dat het snoer van driemael negen Bisschopskoppen
Volregen, Godt beweegh, die, door een hemelsch post,
Den grooten heldt verweckt, die mijnen stoel verlost
Van 't bloedigh Heidensch juck, dat duizenden beschreidden.
Dees tempels zullen dan, gesloten voor den Heiden,
Gansch onverhindert, voor den Christen, open staen;
Wien deze goude tijdt en weelde dier wil staen,
't En zy men bidde en waecke; eer klaeuwen, onder 't wrijten,
Den nadeloozen rock verwoet in flarden rijten,
Godsjammerlijck gesleurt van beeren, uit het sneeuw
Opstuivende; en ten buit van Agars yzere eeuw.
Och Jesus, hael ons t' huis, eer wy dien storm beleven.
Zoo biddende wort hem een' dolck in 't hart gedreven,
Van een Romains soldaet, die wacht hielt, neffens 't hout.
Ick viel een poos in zwijm, en lagh'er, doot en kout,
Voor 't kruislijck uitgestreckt; en weet naeu, van wat magen
Of vrienden ick, voor doot, ten bergh af ben gedragen.
PLAUTIL. LINUS.
O sluier, versch besprengt van 't uitverkoren vat,
En zijn welrieckend bloet. o doeck!
Wat doeck is dat?
Die 't Licht der Heidenen voor d' oogen wert gebonden.
O kussenswaerde doeck! waer hebt ghy dien gevonden?
Geef hier dat pant der strax van 't lijf ontkleede ziel,
En melt ons, eedle vrouw, hoe deze ceder viel.
'k Ontmoete, ontrent de poort, den heengeleiden Vader;
Die, myne tranen ziende, en tredende wat nader,
Een' doeck (om zijn gezicht te blinden, en dien hy
Terstont herlevren zou) noch vorderde van my,
Zoo willigh, als bedruckt. de Stat liep leegh van menschen,
Nieuwsgierigh naer zijn doot. ick volghde hem met wenschen,
En strax te rosbaer na, den Tiber langs in 't veldt,
Om 't heerlijck eindt te zien van Godts manhaftsten Heldt;
Die onder 't henegaen vermurwde drie soldaten,
Longyn, Acest, Megist, gereet den hals te laten,
Voor hem, die 't graf zijn aes, den Doot zijn' schicht benam.
Zoo dra men nu te Gutte, aen 't Salvisch water, quam,
Sprack Vader, in den ringk des krijghsvolx: hier is 't ende
Der loopbaen, na veel drux, en doorgesolde ellende.
Hy vouwt, vol moedts, en heft de handen naer de lucht,
Met een tot Jesus 't hart, en roept hem aen, en zucht:
Hier sta ick, om den slagh der sabel te verbeiden,
Die strax het hooft van 't lijf, en lijf en ziel zal scheiden.
O Jesus, laet mijn bloet afwasschen d'oude vlack
Van wreetheit, met wiens spits ick Godt naer d' oogen stack,
U zelf naer 't hart, door 't hardt verdrucken uwer leden.
Hebt ghy in 't uiterst noch Godts vyanden verbeden;
Verbidt oock my, niet waert te storten, t'uwer eer,
Mijn Christenslaghtigh bloet; het welck ghy nimmermeer
Moet eischen van de hant, die snackt om dat te drincken.
Zoo badt de Heldt. my docht, men zagh een' Engel blincken
Uit zijn gezicht; my docht, men hoorde een Engels stem.
Wat aertsch wat menschlijck was verdween alreede in hem.
Hy nu, uit vleesch en bloet, bykans in geest herschapen,
Verbont zijn gryze hooft, en knielde. wy vergapen
Vergeten ons, hy roept: Godt reickt my d'armen toe.
De weerelt is mijn kruis: ick ben de weerelt moe.
De Wreetheit, op dat woort, met schitterende zwaerde,
Trof toe, en onvoorziens lagh 't hooft geploft ter aerde,
En sprongk noch driemael op. men hoorde een fijn gepiep;
Als of de mont, vol lofs, noch driewerf Jesus riep.
My docht ick merkte om 't hooft een' glans van gloende tongen;
En uit den zantgront sprongk een ader, met drie sprongen,
Daer 't hooft gehuppelt had: en wonder was 't, dat elck,
Uit dien onthoofden hals, zijn bloet, als versche melck,
Zagh stralen in de lucht. och och, hy leit getroffen.
My dunckt ick voel het hooft noch op mijn boezem ploffen,
Noch bonzen op mijn hart. daer leit de kerckpylaer,
Die zulck een' zwaren last droegh vijfmael zeven jaer.
Neen neen, hy leit noch niet, maer staet, gelijck voorhenen.
In 't ryden naar de stat is my zijn geest verschenen,
Veel grooter dan men hem in 't leven had gekent.
Hy braght my dezen doeck, een' troost in mijn ellent.