floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Toen koning David buiten Jerusalem, voor zijnen weêrspannigen zoone Absolon, in
					ballingschap vlugte, wert hy op wegh door Jonathan en Achimaäs, der
					Aertspriesteren zoonen, gewaerschuwt van Achitofels raetslagh, om hem terstont
					te volgen, en overrompelen, dat door Chusaï, Davids ouden hofraet en
					begunsteling, omgestooten was. Hy ruckte, op deze waerschuwinge, al den nacht
					voort, trock 's morgens over de Jordaen, en geraeckte endelijck veiligh te
					Manaïm, eene stadt in Galaäd, aen den vliet Jakob, daer Isbozeth, Sauls zoon,
					eertijds zeven jaeren over Juda en Efraim regeerde. Hier wert hy met voorraet en
					allerhande nootdruft voorzien van zijne begunstelingen, Machir en Barsillaï, en
					in het byzonder van Sobi, prince der Ammoniten. Ten leste quam Absolon met eene
					groote macht over het water rucken, en den vader op den bodem van Galaäd ten
					veltslagh uitdagen. David stelde kornels en hopmans over zijn leger, onder Joab,
					den veltheer. De koning, gereet met hun op te trecken, wert van hun en het volck
					tegengehouden. Hy geboodt Joab en alle overste Absolon te verschoonen, en
					genadigh te handelen. De veltslagh ging aen omtrent het bosch van Efraïm, daer
					Joab d'overhant behielt, en zijn vyant twintigh duizent mannen verloor. Absolon
					vlughte op zijn muilpaert boschwaert in, en de haerlocken slingerden om eenen
					eick, daer de muil onder hem doorging, hy levendigh hangen bleef. Joab, hier van
					verkuntschapt, wenschte dat de bode hem doorstooten hadde, die het uit ontzagh
					voor den koning weigerde, dies reedt de veltheer zelf derwaert, en stiet den
					hangenden drie schichten in het harte, en Joabs schiltknaepen sloegen hem voort
					doot. Toen liet de veltheer den aftoght blazen, Absolon in eenen grooten kuil
					begraven, en met eenen hoop steenen overstulpen. De vader, van des zoons
					nederlage verwittight, borst uit in onmatigen rouwe, maer wert verzet door Joab,
					die hem riedt ergernis en gevaer te schuwen, zich vrolijck voor zijn volck te
					toonen, en trooste den bedroefde met zijne zeeghaftige herstellinge in
					Jerusalem, by het overschot van Absolons leger alree belooft, en door het wijs
					beleit der aertspriesteren by alle stammen te bekrachtigen.
Het spel begint voor den dageraet, en endight in den avont. Het tooneel is te
					Manaïm voor de poorte, in het leger. De hovelingen bekleeden den rey.
Treurspeelders.
JOAB. Koning Davids veltheer.
SOBI. De prins der Ammoniten.
REY van hovelingen.
DE VEERWACHT aen de Jordaen.
DAVID. De koning van Israël.
ABISAÏ. Joabs broeder.
AMASA. Absolons veltoverste.
BERSEBA. De koningin.
JONATHAN. Abjathars zoon.
ACHIMAÄS. Sadox zoon.
CHUSI. De leste bode.
Koning David Herstelt.
Treurspel.
JOAB. SOBI.
Joab
Prins Sobi, recht te pas, van Godt den albeweeger
Uit Rabba hier gestiert, met voorraet voor het leger,
Verkuntschapt ons zijn komst. wachtmeester, ga terstont,
Onthael hem naer zijn' staet. dees heide en dorre gront
Eischt toevoer voor het volck, dat, moede en mat van trecken,
Dry etmael, zonder rust, niet lang den disch kan decken
Met kost, van Machir, en Bersillai onverwacht
Ons hier te Manaïm miltdaedigh toegebragt.
Een leger hoeft te veel om dagelijx te teeren,
En wat de maege ontbreeckt, zou 't hart aen moedt ontbeeren.
Een hart, dat vechten wil, eischt nooddruft. een soldaet,
Die wel gedost is, en gevoedert, eer hy slaet,
Verstreckt een dubbel man. de zenuw wort gesteven,
Het zwaert met grooter moedt den vyant toegedreven.
Daer komt prins Sobi, ruim tien jaeren na den dagh,
Dat ick te Rabba hem 't gebiedt opdraegen zagh,
Toen ons het lang beleg zoo zegenrijck geluckte,
En David Hannons hooft die goude kroon ontruckte.
Hy is noch danckbaer aen den koningklijcken helt,
Zijn' leenheer, die hem heeft in broeders erf herstelt,
En Ammons oudt gezagh. laet hier geen licht ontbreecken.
Trouwanten, spoet u: past meer fackels aen te steecken.
Zijt welkom, brave prins. hoe komtge hier zo spa?
Sobi
Doorluchtste veltheer van den koning, wiens gena
Ons eeuwigh houdt verplicht, ick koom uw legerhutten
Met luttel voorraets van 't geberght' noch onderstutten.
Ontfang tapijt, matras, en vaten, beckens mê,
Meel, honig, tarwe, gerst, en zuivel, vrucht, en vee,
Geringe tekens van een danckbaer hart, met eenen
Ons lijfwacht, u ten dienst. gebie: wy trecken heenen,
Waer koning David lust te trecken, om den zoon,
Die zijnen vader stout naer 't hart steeckt en de kroon,
Te helpen stuiten, en dat ongelijck te slechten.
Getrouwe prins, men kent in hooge noot d'oprechten,
En vrienden. louter gout blinckt heerlijck op den toets.
De koning, balling uit zijn hooftstadt, met meer moedts
Dan maght voorzien, laet zich uwe aenkomst wel gevallen.
Hy rust een kleene wijl: wy waecken voor de wallen
Van Manaïm. men wacht op 't rijzen van den dagh.
Het lustme midlerwijl, indien 't u beuren magh,
Te hooren hoe het stont met uwe twaelef staeten;
Waerom Jerusalem zoo plotsling wiert verlaeten,
De stoel van Jesses rijck het oproer ingeruimt.
De zeeman, die den storm opsteecken ziet, verzuimt
Geen zeil te strijcken, eer hem 't onweêr koom' verrassen.
Het was geen slapens tijt, maer tijt op 't roer te passen.
De reetste haven in te loopen diende ons best.
Dit oproer spreide zich door 't lant, gelijck een pest,
Sloegh voort van stadt tot stadt. de twalef stammen spanden
Eenstemmigh t'zamen om den vader aen te randen,
Ter liefde van den zoon: en eermen 't onweêr hoort
Van verre komen, stormt het vreeslijck op de poort
Te Sion, daer het krielt van weifelende tongen.
Wy vonden binnen en van buiten ons besprongen,
Verkozen oostwaert op de brullende woestijn:
Daer ons 's aertspriesters zoons, in dien verbaesden schijn,
Ontdeckten hoeze stil, in eenen put gescholen,
't Gevaer ontslipten, en, gelijck hun was bevolen,
Vermaenden d'overzy der stroomende Jordaen
Te kiezen in der nacht, by 't schijnen van de maen,
Eer wreede Achitofel met twalefduizent mannen,
Gelijck hy voorsloegh, ons naerzettende aen quam rannen.
Uw heil bestont in 't vliên met volle ren en toom.
Maer nu, hoe ging het voort?
de koning koos den stroom,
Op dees waerschuwing voor den stouten scepterrover,
En raeckte, toen de zon eerst opquam, 't water over,
Langs wadde, en zantplaet, met zijn vaertuigh, balck, en ton.
Noch schroomden wy 't gevaer, hoewel men d'oostzy won,
En spoedden langs den stroom, dry dagen, en dry nachten,
Van Jericho tot hier, daer wy den vyant wachten
Alle oogenblicken, met dees kleene macht voorzien.
Waer ick u dienen kan, gy mooghtme vry gebiên.
Het loop' zoo hoogh als 't wil, mijn vorstendom staet open.
Wy slaen 't niet af, mijn heer: want hier valt min te hoopen,
En meer te vrezen voor den koningklijcken stam.
Hoe droegh den zoon zich, toen hy binnen Sion quam?
De zon quam 's morgens niet zoo dra het hof beschijnen,
Of haer gemoete een kreet uit d'opene gordijnen,
Een kreet van al de stadt, die, vol verbaestheit, zagh
Hoe die verwaten zoon op 't gulden hofdack lagh
In d'armen, en den schoot van vaders bedtgenooten.
Het heiligh hemelsch licht, gedootverft, en verschooten
Van zulck een' gruwelstuck, scheen drywerf achter uit
Te vaeren, toen al 't hof met een bazuingeluit
De burgers opweckte, om het lasterstuck t'aenschouwen.
Dit gaf den weiflaer, die noch twijfelde, een betrouwen,
Dat d'onverzoenbaerheit nu eeuwigh tusschen zoon
En vader stant greep, hy gerust de nieuwe kroon
Aenhangen moght. op dit gerucht en lantgeschater
Viel wat noch tegenstont hem toe, gelijck het water
Door een geborste sluis. wat wachtenwe anders, als
De twalef stammen met den dagh op onzen hals?
Hoe stinckt die schelmsche Soon nu zijnen vader tegen!
De blinde vader is noch min met zich verlegen
Dan met dien bozen schelm. zoo gy den koning spreeckt,
Rep van geen' Absolon, die hem naer 't harte steeckt,
En nazet in zijn zogh. zoo wy de zege derven,
Wat David aenhangt zal met David moeten sterven.
Wie anders rekent is verbystert, en, te spa
Tot kennis komende, zal 't leeren met zijn scha.
Hier is meer moedt dan hoop in 't leger. loopt de zegen
In 't vechten hant voor hant het recht des konings tegen,
'k Getroostme in 't harrenas te sterven, als een helt:
En koome ick Absolon bejegenen in 't velt,
Dit zwaert, in Davids dienst gebruickt een ry van jaeren,
Zal dien veraerden en weêrspannigen niet spaeren;
De vader duide 't, en versta het zoo hy wil.
Men schimpt met geene kroon: dit is een bloetgeschil.
De broederslaghter heeft zijn bloet niet quijtgeschouden,
De zusterschennis dien geweldenaer vergouden,
In vaders weêrwil, en dit recht zelf toegestaen.
Wy volgen 't spoor, waer op hy ons is voorgegaen,
En nu met grooter recht: want daer de zoon den vader
Verongelijckt, en, als een schalck en aertsverraeder,
Den staet verkracht, dat is een schult, die hooger klaeght
Dan 't overweldigen en schenden van een maeght.
Hy rechte, op dat noch nijt noch tijt zijn' naem uitwisse,
Een marmereerbeelt op, ter erfgedachtenisse,
In 't koningklijke dal, omtrent Jerusalem:
Maer 'k zweer het anderwerf, en zal 't oock houden, hem,
[Kan dees gevloeckte het ontworstlen noch ontvechten,]
Eene erfgedachtenis een' steenhoop op te rechten,
Ter eere van zijn lijck, dat ieder overal
Aen zijn baldadigheit wel eeuwigh dencken zal.
Verdaeght u Absolon, de koning zal in 't strijden
Vooruittreên, om den zoon al vechtende te mijden,
Te vangen ongewont, en levendigh, indien
Het mooghlijck zy.
geensins, men zal hier in voorzien.
Den zoon te spaeren waer het rijck en 't leger waegen.
Dit is geen spiegelstrijt. hier volgen op de slaegen
Quetsuuren, dooden, waer men toehouwt, steeckt, en schiet.
Verschoont de vader hem, de zoon verschoont hem niet,
Maer past den vader door den helm in 't hooft te treffen.
Hier sneuvelt een van beide, eer staet geen rekninge effen.
Men hoope op geen verdragh: want schoon de vader sterft,
Noch blijft de vyantschap, die op den nazaet erft.
Staetzuchtige Absolon zal Salomon niet wijcken,
Al zou hy anderwerf de rijcken tegens rijcken,
De leeuwen tegens een ophitsen in een perck.
Gy voorraetmeesters, voort, valt daetelijck aen 't werck,
En deelt dien vooraet uit aen alle legersteden.
Belieft het u, mijn heer, laet ons naer binnen treden
Ter poorte in, daer misschien de koning, opgeweckt
Uit zijne ruste, vraeght waerom mijn komst vertreckt.
REY VAN HOVELINGEN.
De hemel zorght voor zijn getrouwe vrienden
In hunnen noot.
Godt spijsde ze al die hem van harte dienden,
Uit zijnen schoot.
Hy weet in noot zelfs onbesneên te wecken.
Wie had gedacht
Dat Sobi noch dus spa zou herwaert trecken
By duister nacht,
Om voorraet en nootdruftigheit te schaffen
Voor 't oorlogs volck!
De hemel straft, en zalft noch onder 't straffen.
Eer zoude een wolck
Zich openen, en hemelsch manne regenen
In 's hongers mont,
Dan d'opperste zijn dienaers niet zou zegenen
Naer 't out verbont.
De vaders, die in heiden, en woestijnen,
Op 't woeste velt,
By duizenden van elck verlaeten schijnen,
En voor 't gewelt
Van Faro vliên, om, vry van slavernyen,
En zonder smet,
Den hemel zijn slaghtoffers toe te wyen
Naer Moses wet,
Bevonden hoe de hemelsche genade
Hen onderhiel,
Toen Godt al 't heir zoo lang met man verzade,
Dat nederviel,
Gelijck de dau, daer zy op blijde wijzen
En rijcken lof
Uit danckbaerheit en yver, opwaert rijzen
Naer 't hemelsch hof.
Een edel hart schept altijt vreught
In weldoen, en een oude deught
Wort dickwijl noch in acht genomen.
Prins Sobi, in zijn erf herstelt,
En 's vaders groot gebiet, vergelt
Dees weldaet noch, ten troost der vroomen.
De helt vergeet zijn eigen nut,
Op dat hy 's konings leger stut,
Dat hulp behoeft, in dit geweste
Ter noot gevlught, en onvoorzien
Van nootdruft door het haestigh vliên.
Een danckbre geeft zijn hart ten beste.
VEERWACHT. JOAB.
Veerwacht
Op mannen, op, 't is tijt den veltheer op te wecken:
De vyant boven 't veer, is reede aen 't overtrecken.
Roept Joab op: 't is tijt. de noodt eischt kort beraet.
De vyant dient gestuit, eer hy een schipbrug slaet,
Of zijne ruitery geraeckt aen 't overzwemmen.
Men kan met min gevaers hem voor den lantstroom temmen
En stuiten, eer hy, met den voet op 't vaste lant,
Zijn regementen en slaghorden in 't vierkant
En schrap zet, en u hier in 't leger koom' bestoocken.
Wel veerwacht, komt gy, eer het oosten is ontloocken,
Ons stooren op de wacht? wat tijding van het veer?
De vyant dondert op.
zoo kunnen wy, om d'eer
Van 't velt, in 't harrenas een kans te zamen waegen,
En beter voor de vuist, dan uit bedeckte laegen.
Laet hooren hoe gy hem gewaer wiert op de wacht.
'k Lagh tegens d'aerde met mijn oor te middenacht,
En luisterde eene poos, by 't schijnen van de starre.
Ten leste beefde d'aerde, en een gerucht van verre
Quam zachter in het eerste, allengs wat luider by,
Getrap van voetvolck en een draf van ruitery.
Toen scheenen standerden, rondassen, beuckelaeren,
Helmet, en harnas zich voor d'oogen t'openbaeren,
Te blickren, flickeren, langs d'oevers van den stroom,
Tot dat het brieschend paert ons opweckte uit dien droom.
'k Verliet de westzy, daer ick waeckte op mijn getijde,
En zwom op dit gerucht terstont aen d'overzijde,
Om veiligh te bespiên wat hier op volgen zou,
En my te quijten van mijne opgeleide trou.
Zy trocken boven 't veer. de wagens volghden achter,
En stiller, om geen lucht te geven aen den wachter
Van 't veer. men hoorde 't paert te wedt gaen in den vliet,
En ruisschen langs den kant, door lies, en bies, en riet,
Eerst weinigh in getal, daer na geheele troepen.
Wy riepen: houdt, waerheen? zy tegens ons aen 't roepen:
Wy zoecken d'overzy. waer nestelt d'oude haes,
Die, bloode, en zonder hart, om luttel jaghtgeraes,
Den hoogen bergh verliet, en, over stroom gezwommen,
Den jaeger vlught, die stout zijn leger heeft beklommen?
De bracken zullen hem naerspooren, en zijn lucht
Opsnufflen, daer hy voor de hazewinden vlught.
Ick koom met deze maer naer 't leger toe gevlogen.
Mijn heer, waeck op, en zie den vyant onder d'oogen.
Men moet hem stuiten, eer hy d'oostzy wint van 't veer,
Of wachten voor dees stadt, op 't spits van uw geweer.
DAVID. JOAB.
Hoe staet het, Joab? brengt dees bode ons nieuwe maeren?
De vyant, boven 't veer alreede aen 't overvaeren,
Wil ons bestormen. zet nu alle krachten by.
Abisaï, treck op met al de ruitery.
Verbie den vyant voet te neemen, en te landen.
Een man zoo goet als tien, rept gy by tijts uw handen.
Laet hem uw tanden zien. laet hondert, van een duin
Of hooghte, elck rustigh met een heldre krijghsbazuin
Hem wellekomen. dat geluit zal schricklijck schreeuwen,
Verdoven 't brullen van zijn woeste en wulpsche leeuwen.
Zy weeten niet hoe sterck ons maght is aengegroeit:
Gelijck een waterstroom, die hoe hy laeger vloeit,
Hoe breeder heene bruischt, door gunst der mindre vlieten,
Die in zijn' boezem elck hun waterkruick uitgieten.
Treck heen, Godt zegene u, dat gy het oproer stuit.
Beletge d'overvaert, dat wint een slagh vooruit.
En of de vyant hem te sterck quaem overvallen?
Hy heeft een' rug en wijck aen deze legerwallen,
En vest van Manaïm. ruck heene: haest u: voort
Wachtmeester, herwaert: kom ontfang al stil het woort.
Verzuim geen ronden. pas de schiltwacht uit te zetten.
Nu wet de hooge noot de kracht der oorloghswetten.
Kornellen, hopliên, elck bewaer' zijn regement,
En standert. vint gy een' verdacht, en niet bekent,
Men schupp' hem 't leger uit. men moet bespieders mijden.
Verraeders schupten ons. 'k getroost my eer te strijden
Met tien getrouwen, op wier woort men vast magh staen,
Dan met een vaendel volx in 't vlacke velt te slaen
Op 't ongewis, hoewel zy 's konings standert zwoeren,
d'Alziende kent dit hart. een burgerkrijgh te voeren
Valt lastigh voor een ziel, die bloetvergieten haet.
Wie had het oit gedacht dat zich de gansche staet
Zou kanten tegens ons, voor wien de Filisteenen,
Syriers, en Jebuzeen, en Moabs heir verdweenen,
Wechsmolten, als de sneeu voor 't steecken van de zon.
'k Verlichte 't lastigh juck der stammen, waer ick kon,
Heb al de rijxgrens van haer vyanden geveilight,
Den roof der afgoôn Gode en godtsdienst toegeheilight:
Nu rot d'ondanckbaerheit van ouderdom en jeught
Te hoop, misbruickt mijn bloet, vergeet alle eer en deught,
Voorheen genoten, en vervolghtme in ballingschappen,
Om my, van kroon berooft, uit haet op 't hart te trappen:
Doch 'k wil het eer mijn schult, en Godt, die my beproeft,
Toeschrijven, als mijn' zoon. och Absolon, bedroeft
Gy 't vaderlijcke hart? nu treuren mijn gezangen.
De harp, in rou, blijft stom, en aen de muuren hangen,
Tot dat het d'opperste, der vroomen toeverlaet,
Belieft my wederom in mijnen eersten staet
Te stellen, zijnen naem en dienst alleen ter eere.
Het is geen wijze dat een krijghshelt triomfeere
Voor 't strijden, en de noot verdaghvaert ons ten strijt.
Dit klaegen vordert niet. men schick' zich naer den tijt.
Met jammerklaegen is dit stuck niet uit te rechten.
De blancke degen moet het ongelijck beslechten.
Stont my te strijden naer den jaerelijxen stijl,
Of tegens den Eufraet, of d'oevers van den Nijl,
Of Arabier, of Parth, het zoume niet verdrieten
In mijnen ouden dagh het harnas aen te schieten:
Maer tegens Absolon, mijn bloet, in 't perck te treên,
Dus grijs en afgeleeft, dat 's duizent doôn op een
Gestapelt. moght hy voor den veltslagh noch bedaeren,
En 't zwaert neêrleggen: 'k hechte een ry van blijde jaeren
Aen mijnen ouderdom: nu mat de vrees my af.
Gy jammert, en hy bout triomfen op uw graf.
Achitofel draeght schult, die zit ons op de hielen,
En stijft den zoon, die licht voor vader neêr zou knielen,
Hem smeecken om genade. een wulpsche oploopentheit
Verruckt het heete bloet, te jammerlijck misleit.
Godt schenn' den schender, die dit brout, en, eeuwigh wrockent,
Den jongling en al 't rijck zoo helsch heeft opgerockent.
Stont dit te middelen, ick zont gezanten uit.
Indien de ruitery het overvaeren stuit
Wort tijt gewonnen, en het volck, uit alle streecken
Aen 't overloopen, zal het hooft des oproers breecken,
Uw maght, aen 't groeien, met groot aenzien en ontzagh
Den wederspannigen zien smeecken om verdragh.
Het evel, nu niet rijp, eischt tijt. het bloet moet koelen,
De krancke dan met vrucht de nasmert eerst gevoelen.
Wie ziet het ende van dit burgerlijck geschil?
Men stuite het begin. hy woel': wy leggen stil.
De veltvliet Jabok houdt hier Galaäd gescheiden.
De noortzy levert gras, de zuitzy bosch en heiden,
Ontzeght den vyant voêr, indien hy over ruckt;
En hachlijck of hem dit naer zijnen wensch geluckt.
Kan onze ruitery den rijxstroom niet bewaeren,
Wat zoude Jabok, smal van kil? gy hebt ervaeren
Hoe Ammon, als uw paert in Jabok ging te wedt,
Met al zijn heirkracht u den doortoght niet belet,
En Rabba t'ydel trotste op hemelhooge muuren.
Het heir der stammen kan den honger niet verduuren.
Men kan het spijzen van den oever der Jordaen.
En zoo wy slagh op slagh 't geley des toevoers slaen?
Dan stont ons dagelijx een kans in 't velt te waegen.
Zy zouden Manaïm van achter vreeslijck plaegen.
Zoo mostenze eerst hun maght verdeelen met gevaer.
Ick zagh geen schooner kans, en greepze voor by 't haer,
Eer zy, van achter kael, ons wars den neck toekeerde.
Hoewel ick out ben, en niet zonder krijghsscha leerde,
Noit zagh mijn oordeel min door 's oorloghs nevel heen.
De zoon leert vader noch met schade een' toght bekleên,
Die jongen beter voeght dan oude en afgeleefden.
Toen leeu, en beer, en reus, en heiren voor my beefden,
Verdubbelde mijn moedt, in 't nijpen van den noot:
Nu klopt het hart, uit schrick voor zijn vervolgers doot.
Laet schricken al die u vervolgen tegens reden.
Mijn misdaet tegens Godt holp deze wapens smeden.
Behaeght het Gode, 't kan verkeeren op een' sprong.
Verkeerde 't buiten last van Absolon, te jong
Om ver genoegh te zien in 't binnenst van mijn harte.
Uw hart smilt wegh van rou: hy groeit in vaders smarte!
Uit loutre onwetenheit. hy draeght de minste schult.
Den vader schort het aen inschicken, en gedult.
Dat weet, dat merckt de zoon, en draeft hier op veel stouter.
Verstont de jongling zich, hy street voor Gode en 't outer,
Gelijck de stammen mijn standerden trou alom
Hanthaefden tegens 't blint afgodisch Heidendom,
En noit weêrkeerden dan met wapenroof, gekregen
In veltslagh, of in steên, gewonnen met den degen.
Ick ga bespieden of de schiltwacht waeckt, of slaept.
Een leger sluit niet, zoo 't onachtzaem ergens gaept.
DAVID. REY.
De stammen, haestigh aengetogen,
Zoo heet als jaegers op hun jaght,
Verdrijven my den vaeck uit d'oogen,
Verbiên den koning spa by nacht
Te rusten in zijne oude dagen;
En onrust breeckt my, die veroudt,
Terwijl de zwacke leên vertraegen,
Het bloet, in d'aderen verkoudt,
Geen geesten levert, als voorheenen.
Zoo loopt de draet des levens af.
Zoo ga ick op verstramde beenen,
En sta met eenen voet in 't graf,
Gereet en veegh om neêr te storten.
Het leven is noch kort genoegh,
Al komt men 't niet ontijdigh korten
Door onrust. sterven komt te vroegh
Voor eenen vader, aen wiens leven
Al 't heil van huis en kinders hangt,
Gelijck aen u, ten troon verheven,
Van wien al 't rijck zijn eer ontfangt,
Dat dwazen niet bevroeden kunnen.
Godt strafze die u rust misgunnen.
Men telt veel lichter het getal
Van mijne grijze en witte haeren,
Dan die uit haet van overal
Tot mijn bederf by een vergaêren.
Veel duizenden, het gansche rijck,
Verwoet en fel met scherp en netten
Een hart omringen algelijck.
Zy roepen: laet ons hem bezetten.
Hoe kan ick hun gewelt ontvliên?
Wat uitkomste is hier toch voorhanden?
Een eenigh hart het hooft te biên
Zoo veel verwoede leeuwentanden?
De horen huilt. de hondejaght
Verspreit zich door woestijn en haegen.
Waer ick my wende, dagh en nacht
Voorvlughtigh, bang voor loze laegen,
Bespieders leggen op hun luim,
En loeren om my aen te vatten,
Of in speloncken, of op 't ruim,
Daer zy van alsins t'zamenspatten,
En t'zamenspannen in 't gemeen,
Veel duizent teffens tegens een.
Sta vast. een ongeschockt betrouwen
Is als een diamanten schilt,
Daer 't brosse glas zijn kracht op spilt.
Zo quaemtge menighmael behouwen
Uit doots gevaer, gezont, en gaef,
En stapte op leeuwenhooft, en draecken,
Die vier en vlam ter keele uitbraecken.
Betrou op Godt, en hou u braef.
Wie op getal ziet wort elendigh
Verlaeten van de hooghste maght,
Die als in wezen, oock in kracht
Een zelve blijft, en is onendigh.
't Is telbaer wat hier t'zamenrot.
Ontelbaerheit bestaet in Godt.
O schulden, die zoo luide schreiden,
Gy terght Godts streng gerecht tot wraeck.
Gy houdtme wijdt van Godt gescheiden.
De Godtheit, die in my haer zaeck
Voorheen hanthaefde, heeft geene ooren
Om mijn gekerm en droef geklagh
Van haeren hoogen berg te hooren:
Dus blijft de glans van 't hoog gezagh
Der kroone in 's oproers mist verduistert.
Wat baeten traenen en gekerm,
Nu d'alderhooghste stom niet luistert
Naer mijn gebeên, en zijnen arm
Niet uitstreckt in verlegenheden.
Het is verloren dat men zucht.
Geen dau van troost verquickt beneden
Mijn hart van boven uit de lucht,
Die blijft gesloten. geene straelen
Verlichten d'aertsche duisterheit
Van wederspoet, waerin wy dwaelen,
Daer ons geen hant noch wijzer leit.
Hoe raeckt die zwaere bloetschult effen!
Godt wet hun zwaert, om my te treffen.
Betrou op Godts barmhartigheit,
Die al zijn wercken gaet te boven,
En geen boetvaerdigen ontzeit
De hant te bieden. wacht van boven
Ontzet, in 't barnen van den strijt.
Hy zal u hulp uit Sion zenden,
Verstroien 't heir van haet en nijt,
Alle eedtverwanten en hun benden.
Dan zult gy op den troon herstelt
Met harp en lofzang triomfeeren,
En wat den kam opstack in 't velt
Zich aen uw voeten zien verneêren,
En eeren, en aenbidden dien
Zy nu vervolgen, en vervloecken.
Jerusalem aen 't ommezien,
Begint uw aengezicht te zoecken
Al heimelijck, en ziet den dagh
Van uw herstelling ree geboren.
't Herstellen hangt aen eenen slagh.
Een slagh verloren, al verloren
Wat u weêrspannigh wiert ontrooft.
Zoo blinck' de kroon op Davids hooft.
Ick kan de rijxkroon niet herneemen
Als met verlies van Absolon.
Dan zagh men al mijn vreught bezweemen,
En uitgeblust, quaem ick de zon
Des schoonen jongelings te derven,
Dat aenschijn, daer mijne eer uit straelt.
'K getroostme met die zon te sterven,
Zoo zy in zulck een' afgront daelt,
Haer glans in bloet en 's vaders traenen
Verdrinckt. gy krijghsliên, duwt uw zwaert
In vaders hart. ô oorloghsvaenen
Van David, zoudtge, zoo veraert
Van uwen koning, my doorsteecken
In mijnen zoone, 't liefste pant?
Verschoont zijn jeught, en haer gebreken.
Verdelght men hem in dezen stant,
Zoo sterft mijn hart aen duizent wonden.
Hier staet natuur te vast gebonden.
Terwijl de zon, beneên de kim