floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Kunt ge in die euv’le stórm u zo te vréden geeven?
Gy pleegt, om ’t peinzen op Andromaché, te beeven;
En fél te ontvonken; in uwe oogen blaakte een’ vonk
Van toorne, als Pyrrhus haar vereerde met één’ lonk.
Nu trouwt hy haar, én durft, u hoonende, vertreeden,
Met haar te trouwen, zyn’ belóften, én zyne eeden;
En uwe mond blyft stom, én heeft nóch tong, nóch stem,
Om u mét schélden te beklaagen over hém?
Ik vrees die stilheid; ach! die kalmte doet my schroomen,
Het waar veel béter, dat....
Doet gy Oréstés komen?
Hy komt, Mêvrouw, hy komt; gy zult hém daadlyk zien,
Verlangende uw’ bevél afwachten op zyn’ kniên,
Hy troost zich zonder loon zyn’ dienst u op te draagen;
Uw’ oog zal, stél het vast, Oréstés staâg behaagen.
ORÉSTÉS, HÉRMIONÉ, CLÉONÉ.
ACh, Mêvrouw! mag ’t éndlyk ééns geschiên,
Dat ik, u zoekende, u gehoorzaam bén, én dien?
Of vleidt me een’ valsche hoop! beweegt u myne smarte,
Dat gy me ontbiedt? voelt gy ontroering in uw harte?
Mag ik gelooven, dat ge uw oog ontwapend vindt
Van toorne?
’k Wil eens zien, óf gy me oprécht bemint.
Of ik u minne! ô Góôn! zo veel, vertwyfelde eeden
Myn’ vlucht, myn’ weêrkomst, myn ontzag, myn’ dulligheeden,
Myn’ wanhoop, dit gezicht, dat steeds in traanen smélt
Wat zyn ’t, als tékens van die liefde, én zyn gewéld?
’k Geloof het; wreek me sléchts
Wélaan, ik zal u wreeken.
Moet ik het oorlógsvuur in Grieken weêr ontsteeken?
Moet onze lóf daar in bestaan? dat wy bekleên,
Ik Agamémnons naam, én gy die van Héleen?
Kom, laat ons dan de ramp van Troje in Grieken wékken;
En geen verbasterd zaad van beider oud’ren strékken.
Kom, vlieden we, ik bén reê.
Neen, blyven we, myn Heer.
Men zoek zo vérr’ geen wraak van myn’ beleedigde eer.
Hoe, zoude ik lyden, dat men my hier zou verachten.
En langzaam, vérr’ van huis, myn’ wraak, hunn’ straf verwachten?
Ik hoopen op het lót, op de uitkomst van een’ stryd,
Daar de geréchtste zaak in ’t énd vaak onrécht lydt?
O neen; op myn vertrék moet gansch Epieren weenen;
Wilt gy my wreeken, wreek my daadelyk; ga heenen;
Al uw gemar neem ik voor weig’ring; gy verkwist
Maar tyd; vlieg vaerdig na de kérk; vermoord
De Vórst.
De Vórst?
Gy schynt te wankelen, te schroomen;
Ga heen vry, ga, én vréés, dat ik u weêr doe komen.
Haal my geen réchten op, die ’k willens ga voorby;
’t Misstaat u Pyrrhus te réchtvaerdigen voor my.
Ik hém réchtvaerdigen? ô neen, Mêvrouw, uw’ goedheid
Maakt hém misdaadig; vult myn’ boezem mét verwoedheid.
Neen, wreeken we ons; maar in een’ schandeloozer schyn.
Laat ons zyn’ vyanden, én niet zyn’ moorders zyn;
Laat ons mét eenen van zyn’ neêrlaag zeegepralen.
’k Bén hier gestierd, maar niet om Pyrrhus hoofd te haalen;
Ik nam het ampt van die gezantschap niet op my,
Om my te kwyten door verraad, én moordery.
In aller Góden naam, laat Griekenland hêm straffen,
En de algemeene zaak hém loon na wérk beschaffen,
Dénk, dat hy Koning is; dat zulk een woord genoemd...
’t Zy u genoeg, dat ik hém héb ten val gedoemd;
Dat ik een vonnis, tót hérstélling myner eere,
Door hém beleedigd, van Oréstés hand begeere;
Dat gy Hérmioné mét hém te slagten wint;
En éndlyk, dat ik haat hém, die ik héb bemind.
’k Verbérg ’t niet; hy geviel my nóch niet lang geleeden;
’t Zy dan door Vaders last, óf eigen zinlykheeden;
’t Is évenveel, zie toe, dat ge op uw’ zaaken lét.
In weérwil van myn’ min, zo schandlyk afgezét,
In weêrwil van de walg, die my zyn’ misdaân geeven,
’k Vergaf ’t hém alles licht, indien hy bleeve in ’t leeven.
Vertrouw geen gramschap, die zo wyflend is, myn Heer;
Want stérft hy héden niet, ’k min hém licht mórgen weêr.
’k Zal hém de hoop van die vergifnis wél belétten,
Zyn’ dood staat vast; maar zég, hoe is die voort te zétten.
Men hélpt zo op een sprong een’ Koning niet aan kant.
Wat veilig middel, dat de Vórst werde aangerand.
’k Stél in zyn koninkryk zo éven eerst myn’ voeten,
En wilt ge, dat myn’ hand het daadlyk om zal wroeten:
De Vórst moet stérven, én op dat men dat beschikk’,
Geeft gy me sléchts één’ dag, één uur, één oogenblik;
En wilt nóch, dat ik hém afmaake in ieders oogen.
’k Bén vaardig tót zyn’ straf, maar zo gy kunt gedoogen
Een weinig uitstél, én dat ik my moog beraân
Op plaats, én wys, hoe ik de manslagt moet begaan,
Zo moogt ge u van zyn’ dood te nacht verzékerd houwen.
Maar midlerwyl zou hy mét Héctórs wéduw trouwen.
Reeds is hunne eertroon in de Témpel opgericht,
Myn’ hoon bevéstigd, én zyn’ misdaad in het licht.
Waar wacht men na? hy schynt u zélf zyn hoofd te bieden,
En treedt ter feeste, alleen verzéld mét édellieden.
Zyn’ lyf, én hófwacht houdt omsingeld Héctórs zoon;
En Pyrrhus geeft zich bloot aan de arm, die hém wil doôn.
Wilt gy, zyns ondanks, hém het schuldig leeven spaaren;
Ga liever al myn vólk, én ’t uw’ by één vergaâren.
Beweeg uw’ vrinden, al de myne zyn bereid.
Ik wordt van hém veracht, gy wordt van hém misleid,
De Grieken, om die hoon zo wél, als wy, ontsteeken,
Verlangen, zich aan dien meineédigen te wreeken.
Spreek, én myn vyand kan zyn’ val niet wéderstaan,
Of liever, laat alleen de Grieken maar begaan.
Ga gy hén voor, óf vólg hén in die éd’le tooren,
En kom my niet, als in zyn bloed gevérwd, te vooren;
Ga heen, én in die staat wees zéker van myn hart.
Maar dénk, Mêvrouw...
Myn Heer, ’t is al te lang gemard;
’k Ontsteek in toorn om al die rédenkavelingen;
’k Geef u de midd’len om u in myn’ gunst te dringen,
’k Geef raad tót uwe rust; maar ’k zie, gy hébt in ’t zin
Niets te verdienen, én te klaagen steeds van min.
Ga heen, roem élders uw’ standvastheid; ga weêr doolen
Op nieuw, laat my de zórg van myne wraak bevolen.
’k Bén in myn hart beschaamd, om ’t uiten van die gunst.
Het afslaan van een’ beê wordt by de minnaars kunst.
Ik zal hém, zonder u, wél in de Témpel vinden,
En doen, ’t geen gy om my geen moed hébt te onderwinden.
Ik zal hém, (schoon myn’ klagt niets op Oréstés won)
Zélf ’t hart wél tréffen, dat ik nimmer raaken kon;
Dan myn’ bebloede vuist voorts op my zélven wenden,
En, ’t zy u lief, óf leed, ons bey ten grave zénden.
Het zal my, hoe ik ook gehoond bén, minder pyn
Mét hém te stérven, als mét u te leeven zyn.
Neen, hy zal dat geluk niet van uw’ hand verwérven;
De Koning zal geen dood, dan van de myne stérven.
Uws vyands bloed moet door Oréstés zyn gespild,
En gy zult myne dienst érkénnen, zo gy wilt.
Wat zég ik, zo gy wilt! Ay, laat ik hoopen moogen;
Verschoon een’ minnaar, wien de zinnen zyn vervloogen,
Wien, boven zyn geluk, ’t gelukkig stérven kwélt
Van een ondankb’re, om dat uw mond zyn vonnis vélt.
Ga heen sléchts, én laat my voor uw’ vergélding zórgen;
Maar dat de vloot ter vlucht vervaerdigd wérd voor mórgen.
Mêvrouw, gy vliegt in uw bedérf: zo groot een’ zaak...
Ik lach mét myn bedérf, én doel sléchts op myn’ wraak.
Ja ’k twyfel zélfs, al zal hy zyn’ belóften houwen,
Of ik ’t op and’re, als op my zélven moet vertrouwen.
De Vórst is in zyn oog min schuldig, dan in ’t myn’.
Ook kan hy faalen, én myn’ hand zou wisser zyn.
Ach wat vermaak! mogt ik my zélve aan Pyrrhus wreken.
Myn’ hand beschouwen, mét ’s verraders bloed bestreken!
Mogt ik, tót meerd’ring van myn’ vreugd, én zyne pyn,
Zyn’ minnaarés verbiên by zyne dood te zyn.
Deed hém Oréstés mond, als hém zyn’ hand aanrandde,
Tóch weeten, dat hy sturf alleen myne ófferhande.
Ga heen, én zég hém, dat de ondankb’re weeten moet,
’t Is myne haat alleen, niet Grieken, die ’t hém doet.
Ga, vlieg, myn’ Cléoné, myn’ wraak is gansch verlooren,
Ten zy hy stervend weet, dat ik zulks héb beschooren.
’k Zal u gehoorzaam zyn. Maar wie komt daar? beschouw;
Wie dacht dit? Góden! ’t is de Koning zélf, Mêvrouw.
Ga, vólg Oréstés, vlieg; én zég, kunt gy hém vinden,
Hy moet, voor hy my spreeke, óf zie, niets onderwinden.
HÉRMIONÉ, PYRRHUS, PHOENIX.
’k ZIe gy verwachtte my hier niet, Mêvrouw; én ’t schynt,
Dat myne komst uw hart geheel ontroert, én pynt.
Maar dénk niet, dat ik hier kom, om mét schyn van réden
Voor u myn’ misdaad te verbloemen, óf bekleeden.
’t Is my genoeg, dat my myn hart in ’t heimlyk doemt.
’t Geen ik niet eerlyk achtte, én héb ik nooit geroemd.
’k Trou mét een’ Trojaaninne, én wil het niet ontkénnen,
Dat ik myn’ trouwbelofte aan u, daar door ga schénnen.
Een ander zeide u licht, dat buiten ons, in ’t véld
Voor Troje, onze écht wierd door onze ouders opgestéld,
En, zonder onze liefde in ’t minst eens raad te vraagen,
Dat gy aan my, én ik aan u wierd opgedraagen.
Maar neen, Mêvrouw; ik héb hun woord gestand gedaan,
En nam het huuwelyk door myn’ gezanten aan.
Vérr’ van ’t hérroepen, héb ik zelve u in myn’ paalen,
Als myn’ verloofde, doen door myn’ gezanten haalen.
En schoon een ander oog alreê de plaats in ’t hart
Bezét had, én myn’ ziel bestórmde, én hield benard.
Myn opzét échter was, die nieuwe vlam te dooven;
Ik docht, myn woord komt met gemak die tógt te boven.
’k Ontfing u in myn ryk, gelyk een’ Koningin,
En hoopte, dat myne eed voldoen zou voor myn’ min.
Maar ach! myn’ min wou dit niet dulden. ’k Word gedreeven,
Om Héctórs wéduw, die my vloekt, myn hart te geeven.
Wy sleepen teegens wil de één de and’re na ’t autaar,
Op dat ons beide daar de Trouw voor eeuwig paar’.
Schéld my, Mêvrouw, schéld een verraader, die ’t wil weezen,
Hoewél hy ’t is mét schaamte; ik zal ’t verwyt niet vreezen.
Neen, vérr’ van klaagen, dat uw’ toorn my onrécht doet,
Zal ik door schélden troost ontfangen in ’t gemoed.
Geef me al de naamen, die trouwloozen zyn te geeven.
Ik vrees u zwygen meer, dan vloeken; ’k héb misdreeven;
Myn schuldig hart vol van getuigen, vol van spyt,
Verwyt my zoo veel meer, als gy my min verwyt.
Het is my lief, dat gy uw’ schuld niet wild verbloemen;
Maar door bekéntenis u eigen zélven doemen,
En, wyl gy tóch de band van uw’ belóften breekt,
Dat ge als misdaadiger, uw’ misdaadt tégen spreekt.
Ook is ’t geen réden, dat zo groote Hélden zouden
Zich binden aan de wét van slaafsch hun woord te houden.
Neen, de ontrouw kittelt u; gy hébt me sléchts gezócht,
Om dat gy u daar van by my te roemen dócht.
Hoe! zonder dat u plicht, of eer, of iets verbinde,
My aan te zoeken, daar ge Andromaché beminde,
My weêr verlaaten, weêr verzoeken, gaan weêr heen
Van Héctórs wéduw, na de dóchter van Heleen;
Dan een’ Prinsés, én dan weêr een’ slaavin te kroonen,
Zich dan van Troje, dan van Grieken vyand toonen;
Past eenen Héld wél, die na récht, nóch réden hoort,
En, meester van zich zélf, geen slaaf is van zyn woord.
Op dat hy zyne bruid zou dienst doen, én behaagen,
Kreunt hy zich niet de naam van trouweloos te draagen.
Zyne éd’le moed dingt naa myn traanen, op dat hy
In de armen van zyn’ bruid zich om myn druk verbly’.
Hy wil niet, als mét zulk eene eernaam wéder keeren.
Maar ’t zoude op eene dag uw’ vreugd te zeer vermeêren;
En, zonder dat gy na geleende tytels zoekt,
Genoegt ge u niet aan die, waarom men u vervloekt?
Hoe Héctórs vader, krom van oude, wierd doorreegen
In ’t midden van zyn kroost, gesneuveld door uw’ dégen,
Die ’t ov’rig bloed zócht, (wyl uw wreedheid woedt, én hólt)
’t Geen door de jaaren in zyne ad’ren was gestóld;
Dat gy oud Troje in bloed deed zwémmen, én verbranden,
Dat gy Polyxena, een’ maagd, mét eigen’ handen
Vermoordde, in ’t aanzien van den Griek, die ’t wérk verdoemt.
Wat kan men weigere aan daaden, zo beroemd?
Mêvrouw, gy weet wél, dat die onbescheiden’ tooren
Sproot uit een’ drift van u te wreeken na behooren;
Dit inzigt gaf my al dat bloedverstorten in.
Maar stéllen we, is ’t uw’ wil, ’t voorleedene uit de zin.
Ik dank de Hémel, dat uw’ koelheid my doet mérken
De onnozelheid, van ’t geen myn’ min kwam uit te wérken.
Ik was te vaardig om myn’ min te dwingen, én
’k Bevind in ’t énde, dat ik u, nóch my récht kén.
’k Zie, myn berouw heeft u in nieuwe toorn ontsteeken;
Want die niet mint, acht ook geen ontrouw voor gebréken;
Gy hoopte my niet steeds in uwe dienst te zien;
’k Meende u te hoonen; maar ik doe u dienst misschien.
Myn hart was niet voor u, nóch ’t uw’ voor my gebooren;
Héb ik myn’ plicht gevólgd, gy vólgde het behooren;
Ook drong u tót myn’ min geen groote réden aan.
Héb ik u niet bemind, wat héb ik dan gedaan?
’k Verwierp om uwent wil de trouw van zo veel’ Grooten,
En kwam u vinden tót in Buthrót mét myn’ vlooten;
Ik bén, ik blyf ’er nóch, hoe schóts men my onthaalt.
’k Héb al myn vólk belast, hoe zeer ’t in ’t heimelyk smaalt,
Het ongelyk, dat gy my lyden doet, te zwygen.
Op hoop, verraader, dat ik u zo weêr zou krygen.
’k Dacht, dat gy door uw’ plicht, mét na berouw beklémd,
My weêr zoud bréngen ’t hart, dat gy my hébt ontvrémd.
Ik minde een’ weiflaar, zoude ik een’ standvasten haaten?
En in dit oogenblik, dat gy my zo verwaaten
De dood komt mélden, mét eenen ontroerde zin,
Ondankb’re, ik twyfel nóch, óf ik u niet bemin.
Maar zo de Hémel, uit een’ lust, om my te plaagen,
Aan andere oogen schénkt de eer van u te behaagen.
Volvoer uwe écht, ik zal het toestaan; maar verschoon
Hérmioné, dat zy niet zy by déze hoon;
Ik bid u, want ik zal u lichtlyk nooit weêr spreeken,
Verschuif uw’ trouw één’ dag nu gy die tóch wilt breeken.
Gy antwoordt niet? ha schélm, ’k zie waar ’t u schort, ô spyt,
Hy télt élk oogenblik, ’t geen hy by my verslyt.
Ay zie, hoe hy verlangt Andromaché te aanschouwen;
Hy lydt mét weêrzin, dat hy hier wordt opgehouwen.
Hy zoekt haar mét zyn oog, hy spreekt haar mét zyn hart.
Ga heenen, ga, ik houd u niet, waar toe gemart?
Ga, zweer haar uwe trouw, die gy my zwoert voorheenen;
Ontheilig, en ontwy ’t gezag der Góôn met éénen.
Die zélfde Góden zyn getuigen, dat uwe eed,
Een’ meineid is, én dat gy me eerst belófte deed.
Ga voor hun outer u aan uw’ Prinsés verbinden:
Maar vrees vry Pyrrhus, zo ik my by ’t feest laat vinden.
MYn Heer, gy weet, hoe haar de spyt vervoert. Versmaad
Haar’ dulheid niet, die u misschien na ’t leeven staat.
Zy heeft een groote steun, én aanhang in Epieren;
Gy hoont gansch Grieken mét dit Huuwlyksfeest te vieren.
Oréstés mint haar, én misschien zal ze u tót loon...
’k Word van Andromaché gewacht. Bewaar haar’ zoon.
Eind van het vierde Bedryf.
WAar bén ik? én waar langs ontvlied ik myne smarte?
Wat drift verrukt myn’ geest? wat worm doorknaagt my ’t harte?
En jaagt me spoorloos door ’t Paleis, zaal uit, zaal in?
Kan ik niet weeten, óf ik haat, dan óf ik min.
Die wreede! op wélk een’ wys is hy van my gescheijen!
Gansch zonder hartseer, óf meêdoogen in myn schreijen,
Zélfs niet in schyn. Zag hy my wél eens deerlijk aan?
Heeft hy wél eens gezucht? liet hy wél eene traan?
Doof voor myn’ klagten, én gevoelloos voor myn kérmen,
Scheen hy zich myner smarte in ’t minste wél te ontférmen?
En ik beklaag hém nóch, én tót vermeerd’ring myns
Verdriets kreunt nóch myn’ ziel, myn’ laffe ziel zich zyns?
Alleen op zyn gevaar te dénken doet my beeven:
En zo na by myn’ wraak wil ik ’t hém nóch vergeeven?
Neen, neen, hérroepen wy ons vonnisse niet weêr.
Hy sneuvele. Ook en leeft hy tóch voor ons niet meer.
De ontrouwe zeegepraalt, én lacht mét myn’ verwoedheid.
Hy oordeelt nóch van my uit myn’ voorleeden’ goedheid.
Hy waant, dit onweêr zal mét schreijen overgaan,
Én dat ik, altyd zwak, onzéker, onberaân,
Zal keeren met de één’ hand de slag, die de and’re bragte.
Wat zeg ik: Neen, hém speelt wat anders in ’t gedachte:
Hy moeit zich niet, wyl hém zyn trouw tót vreugde nood,
Of iemand élders zoekt zyn leeven, óf zyn dood.
In deeze warring laat my die ondankb’re steeken.
Neen, neen, nóch eenmaal, laat Oréstés arm ons wreeken.
Hy stérve, wyl hy tóch die slag wél heeft voorzien,
En my zyne ondergang gedwongen te gebiên.
Gebiên! Hoe dus? wordt dan van my die last gegeeven?
Zal dan door yver van myn liefde Pyrrhus sneeven?
Die Prins, wiens óorlógsdaân, toen hy voor Troje streê,
Myn minziek harte zich zo vaak vertéllen deê;
Wien zélfs in ’t heimelyk myn’ ziel hadde uitverkooren,
Eer ik van Vader hém ten Huuwlyk wierd beschooren.
Reisde ik van Sparte dan, door zo veel zee en zand,
Tót in Epiere, om hém te hélpen aan een kant,
Te doôn, te moorden? Neen, eer Pyrrhus raake om ’t leeven....
ACh Cléoné! wat bréngt ge? ach wat héb ik bedreeven!
Hoe maakt het Pyrrhus?
Hy, ten tóp van zyne wénsch
Verheeven, schynt de fierste, én de verliefdste mensch.
’K héb hém ter Témpel, daar de Priesters ’t feest bereijen,
Al zeegepraalende, zyn’ buit, én Bruid zien leijen,
En, mét zyn oog op ’t wit van zyne hoop gericht,
Zich dronken drinken in ’t vermaak van haar gezicht.
Andromaché, bejuigd van duizend vreugdezangen,
Sleept Trojes droeve val voor ’t outer op haar’ wangen,
En, ongevoelig voor de haat, én voor de min,
Vólgt zonder schyn van vreugde, óf morren Pyrrhus zin.
Ondankb’re, uw overmoed is dan ten tóp gereezen?
Maar, Cléoné hébt ge acht geslaagen op zyn weezen?
Genoot hy volle weelde, én wéllust na den eisch?
Heeft hy ’t gezigt niet ééns gewénd na dit Paleis?
Ey zég me, gingt ge u niet vertoonen voor zyne oogen?
Wierd hy niet rood van schaamte, óf bleef hy onbewoogen?
Hébt gy zyne ontrouw aan zyne onrust niet gekénd?
Of hiel dat tróts gelaat zyn’ fierheid tót aan ’t énd?
Zyn’ liefde maakt hém blind. De zórg voor eer, én leeven
Heeft hy de schop mét u, én uwe min gegeeven.
’t Volvoeren van zyn’ trouw is ’t sléchts, daar hy na haakt,
En yvert, zórgloos, óf hém vriend, óf vyand naakt.
Zyn’ wacht heeft last om op Astyanax te passen.
Hy meent, dat die alleen gevaar loopt van ’t verrassen.
Ja Pyrrhus zélf staat voor hém in, én heeft hém tót
Meer veiligheids gebragt vér van ’t Paleis op ’t slót.
Geen andere achterdócht schynt zyne vreugd te stooren.
De schélm zal sneuv’len. Maar wat deede Orést? laat hooren.
’k Héb hem ter Témpel in zien treeden mét zyn’ stoet.
Wél, scheen hy t’ myner wraak gehard, én wél gemoed!
Weet gy ’t niet? Wat ’s dit! Oréstés méde,
Oréstés my verraân!*
O neen, stél u te vréde,
Hy bidt u aan; maar half mét zin, half tégens zin,
Verkiest nu, ’t geen zyn’ deugd hém raad, én dan zyn’ min.
Hy vreest in Pyrrhus de eer der kroone te verraaden,
Hy vreest in Pyrrhus héld Achillés, groot van daaden,
Ja Pyrrhus zélf; hy vreest gansch Grieken; ja hy vreest
De gansche waereld; maar zich zélvén vreest hy ’t meest.
Hy wénscht mét Pyrrhus hoofd te stillen uw’ gepeinzen;
Maar de eereloze naam van moorder doet hém deinzen.
Hy streeft ter Témpel in in ’t énde, onzéker, óf
Hy weêr, als moorder, óf aanschouwer keer’ na ’t Hóf.
Neen, neen; hy zal dat paar in volle pracht zien glooren,
En zich wél wachten, zulk een huuwlyksfeest te stooren.
Ik weet wat wroegingen ontroeren zyne geest.
Die bloodaart vreest de dood: dit ’s alles wat hy vreest.
Myn’ moeder, zonder iets te béd’len, óf te smeeken,
Zag, hoe gansch Grieken zich in ’t harrenas ging steeken,
En in tien jaaren krygs, om ’t leed haar aangedaan,
Wél twintig Koningen, haar onbekénd, vergaan.
En ik, ik eisch alleen de dood van een’ meineedigen,
’k Beveel myn’ minnaar aan de wraak van myn beleedigen,
Hy kan my voor die prys verkrygen buiten nood,
En ik verzoek vergeefs myn’ wraak door ’s vyands dood.
Kom, gaan we: ik zélve moet alleen myn óffer slagten;
Vervullen wy de kérk mét bloed, én jammerklagten;
Verstooren wy dit feest door moordgeschrey, én schrik.
En dat hunn’ huuwlyksknoop sléchts duure een ogenblik,
Ik zal niet kiezen, neen, ’t heeft my al konnen honen.
Elk strékt me een Pyrrhus; ’k wil Orést zélf niet verschoonen.
’K vlieg in myn’ dood: zy réd my hier zeeghaftig door.
Ik stérf alleen niet. De een, óf de ander vólgt me op ’t spoor.
ORÉSTÉS, ANDROMACHÉ, HÉRMIONÉ, CLÉONÉ, CÉPHISE, GEVOLG én SÓLDAATEN van
						ORÉSTÉS.
Mêvrouw, het is gedaan. Men vliede zonder toeven.
Kom op myn’ vloot de vrucht van uwe wraaklust proeven.
Zie die gevangene: zy kan, gelyk ’t behoort,
U mélden, hoe Orést gehouden heeft zyn woord.
Góôn! ’t is Andromaché.
ANDROMAaCHÉ.
O ja, ’t is die Vórstinne,
Ten twéden maale weêuw, ten twéden maal slaavinne;
Maar die tót binnen Sparte u tróts braveeren zal,
Nadien zy haren zoon bevryd ziet voor zyn’ val.
’k Verwacht, als deelgenoot, van Pyrrhus euveldaaden,
Meê zyne straf; vermits Oréstés door uw raaden
Tót déze Koningsmoord gehitst, na dat ik mérk
U opdraagt al de roem van dit doorluchtig wérk.
’k Dacht niet, dat, zonder my Astyanax te ontrukken,
De hémel meerd’ren kon myn leed, én ongelukken,
En maaken, dat myn oog, reeds afgetreurd van rouw,
Eene and’re, als Héctórs dood, nóch eens beklaagen zou.
Maar gy alleen, gy wist een middel op te spooren,
Om Trojes heug’nis voor een’ wyle in my te smooren.
Gy doet, veel wreeder, dan Achillés, én zyn zoon,
Myn’ grootsten vyand my beweenen by de doôn;
En Pyrrhus schynt de plaats myns Héctórs te bekleeden,
Voorheen geweigerd aan zyn dreigen, én gebéden.
Mêvrouw, ik héb zyn’ toorn geproefd, niet dan te straf;
Zyn’ tróts my meerder stóf, als u, tót klaagen gaf.
Uw’ wreede vriendschap kost, ô Pyrrhus, my bekooren,
Te worden trouw’loos aan myn’ Héctór. ’k Had beschooren,
U dés te straffen: maar ik neem al ’t Gódendom
Tót tuige, dat myn’ wraak op vér zo hoog niet klom;
En schuw van ’t bloed van u, én van uwe onderdaanen
Te pléngen, had het u gekóst alleen wat traanen.
Hoe! Pyrrhus is dan dood?
O ja, der Grieken moed,
Getérgd, heeft uitgedoofd zyne ontrouw in zyn bloed.
Ik had u zulks beloofd, én schoon myn vórstlyk harte
Tót zulk een’ gruweldaad niet stémde, dan met smarte,
’k Vloog échter témpelwaarts, daar ik myn vólk terstond
By ’t outer, én rondom den Vórst gesloopen vond.
Hy wierd my fluks gewaar. Maar, zonder zich te ontzétten,
Scheen myn gezigt het vuur zyns overmoeds te wétten,
En dat gantsch Grieken, bits getrótst in hun gezant,
Verhoogen moest de glans van zyne huuwlyksband.
In ’t énde, neemende zyn’ kroon, met groot genoegen,
Bestond hy zyner bruid die zélf op ’t hoofd te voegen.
Ontfang, Andromaché, myn’ kroon, én trouw, sprak hy;
Regeer voorts over gansch Epiere, én over my,
’k Beloof uw’ zoon te zyn een vader, én behoeder;
Ik daag de Góôn tót tuige, ik zweer het zyner moeder;
All’ zyne vyanden verklaar ik voor de myn’,
En hém den Koning van het Trooische vólk te zyn.
Hier op liet zich een galm van vreugde, én blyschap hooren,
Waar onder Grieken gilde uit dolle spyt, én tooren,
Vloog den ontrouwen toe, én sloot hém in een’ kring,
En liet geen toegang aan myne uitgetoogen’ kling.
Elk woede om ’t zeerst! wie hém de steek in ’t hart zou geeven.
’k Héb hém een lange tyd hunn’ drift zien tégenstreeven,
En worstelen, om ’t lyf te bérgen in die nood;
Maar éndlyk stort hy neêr, én valt voor ’t outer dood.
Astyanax is vry. Maar voor dit schamper hoonen
Zal Grieken t’ zyner tyd Epieren eens beloonen.
Intusschen wilde ik, dat Andromaché ten toon
Gevoerd wierde in myn’ zeege, én insta voor haar’ zoon.
Het graauw door schrik aan ’t vliên, én mét ruimbaan te maaken,
Liet myn’ gevangene my zonder weêrstand schaaken,
En bréngen hier ter steê, daar ik myn vólk verwacht;
Besprénkeld mét het bloed, uw’ hoon ter wraak geslagt.
Wat hébben zy gedaan!
Wilt hén die drift vergeeven,
Zy hébben, ’k zie ’t , uw’ wraak te héftig voortgedreeven.
Gy wilde, dat myn’ hand hém de eerste had verrast,
En dat hy stérvend wist, dat hy stierf door uw’ last.
Ik bén ’t nóchtans; wiens moed myn’ Grieken heeft ontsteeken,
En témpelwaarts doen spoên, alleen om u te wreeken;
Zoo dat ge u moogt mét récht toeëigenen zyn’ dood,
Daar toe myn vólk niet, dan hunn’ hulp, én handen bood.
De eer van die daad komt u alleen toe.
Zwyg, verraader.
En wyt u zélf die moord: wien raakt het schélmstuk nader?
Ga, roem in Grieken op dit héldelyk bestaan.
’k Gruw voor uw’ boosheid: ga, ik wil geen deel daar aan.
Wat ging u aan, ontménschte! én van wat zucht gedreeven,
Hébt gy de draad gekort van zulk een kóstlyk leeven?
Hoe kóst gy hém, vervloekte, opóff’ren voor ’t autaar!
En grilde niet uw bloed? rees niet te bérge uw’ haar?
Maar zég me eens, wie heeft u die magt op hém gegeven?
Hém dooden! wie heeft hy beleedigd? wat misdreven?
Wie zulks belast?
O Góôn! hébt gy my hier terstond,
Gy zélve niet belast zyn’ dood mét eigen’ mond?
Ach! moest ge luist’ren na een’ minnaarés vol woede!
Kost gy niet dénken, hoe ’k inwéndig was te moede?
En zaagt ge niet in ’t heetst van myne uitspoorigheid,
Hoe ’t hart afstémde, ’t geen wierd mét de mond gezeid?
Schoon ik ’t al had geboôn; moest gy my niet weêrstreeven,
En honderdmaal die last doen geeven, én hérgeeven?
Of ik volharde, eer gy de slag gaaft, komen zien;
En nóch eens komen; óf veel eer myne oogen vliên?
Waarom liet gy my niet de zórg van my te wreeken?
Wat dryft u hier, daar élk u schuwt te zien, én spreken?
Dit zyn de vruchten, die gy van uw’ liefde plukt.
Gy brouwde my de ramp, onzaal’ge, die u drukt.
Gy zyt het, gy, wiens komst hém, om ons bey te kwéllen,
Na myn’ meêminnaarés deedt t’ zyner schande héllen.
Hy zou nóch zonder u ons deelen zyn gevry.
Licht minde hy my nóch: ten minsten veinsde hy.