floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Hebjet flus niet ehoort? wat schort jou dit te vraghen?
Of sinje meed een Jood?
Amri.
'k Ben een van zijne maghen.
Ha Hemel hoe ontroert my dit verkruypend' bloet!
Dat ick myn eygen Heer gheblind aenschouwen moet.
Soo smadelijck veracht! gheketent als een slave!
Een die de sterckste was met Goddelijcke gave!
Soo rijckelijck begaeft, dat yder die hem sagh,
Zeghende dese uyr van zyn gheboortens dagh.
Laes, Heer, was ick u knecht, als gh'in u eer-tijdt heerste:
Soo wil ick in u druck my bieden weder d'eerste,
Die u weer dienen sal, en in u smaet, en schant
Dien ick u voor een hont, en ley u met der handt.
Mijn vriend, of vyand, laet my dees ghevanghen dienen.
So klinck ick jou mee twie boeyen an jou bienen.
Sin je al mee besne'en? soo moet d'ien Jood met d'aer in een gat.
Maer noch heb ickse niet al, daer isser noch al mier in Stat.
III. Handelinghe. 3. Wtkomste.
De Vorsten, Delila, Boer, Simson, Amri.
Lof glory-rijcke Goon die in u Hemels zetel,
Straften dien stercken Jood, die stout en hoog vermetel
V Godheyt heeft bespot, en schimpelijck veracht.
V zaet de Philistijns, van Goddelijck gheslacht.
Lof Dagon (groote God!) beweger van ons zielen,
Wy komen desen dach noch voor u beelde knielen.
Dees dach komt t'off'ren noch op uwe Altaers plat,
De Vorst t'Ekron, Asklon, Asdoth, Gaza, en Gatth.
De krijgher voor wiens kracht de Philisteus trilde:
Dien dwinger die 't al dwongh, die niemant noyt en stilde,
Die niemant noyt en bond, maer schimpte met ons Godt,
Js van een ted're Vrou door Dagons gunst bespot.
Soo langh den Hemel blijft beswaddert met de wolcken.
Soo langh de ronde Son verlicht de werelts volcken,
Soo langh de silv're maen met tintel-starren schijnt.
Soo langh Neptuyn noch stilt, noch sachte rust en vynt,
Sal yder na ons doot ons bly gheluck verwond'ren.
Iupyn sach onse smaet, flucx hy begon te dond'ren,
En wierp te seer vergramt zijn blixem uyt de Locht.
Dagon stond op, en sprack, ick heb een raet bedocht,
Jck sal zyn moed'ghe ziel doen matten door het minnen.
Daer helpt geen menschen sterckt als Goden willen winnen.
Een yder brengh zyn gift tot danckbaerheyt, alwaer
Wy 't Heyligh offer doen op 't Goddelijck altaer.
Een yder looft de Goon, die Simson als een Jode
Veracht heeft, want hy eert noch dient geen vreemde Goden.
Jsraels God alleen looft hy met hart, en mont,
Die hem niet helpen wou als m'hem ghevanghen bondt.
'k Acht d'oorsaeck is alleen de straffe vande sonden.
De sonden hebben hem gheketent, en ghebonden.
Ons sonden hebben ons so langhen tydt verdruckt.
En meerder sonden doen 't dat minder sond gheluckt.
Geeft Goon dat wy niet meer voor u en moghen sond'ghen.
Comt gaen wy Goden-lof groot-maken, en verkond'ghen.
Vertooninghe daer de Vorsten offeren inden Tempel voor Dagon.
Simson, met den Ionghen Amri.
De Vorsten die in pracht en groote pompery,
Preutz heerschen, en ghebie'n, die spiegh'len hun aen my,
Jck die ver over-trof de Princen, die m'ontsaghen.
Jck die men saligh prees, en zeghende myn daghen.
Jck die geen kroon ontsagh, noch scepterlijcke macht,
Mael nu ghelijck een slaef gheketend, en veracht.
Onzalighen Hebree, nu vloeckt m'u eer, en leven,
Als eenen dooden hont, ha wilt my antwoort geven
Ghy sprakeloose re'en, die wettelijck ghebiet,
Wickt, weeght, en balanceert mijn lyden, 't geen ghy siet.
Memphides trotsen Prins, wiens scepter rijck beperelt:
Bedwongh den Africaen, die al de wyde werelt
Scheen veel te nau of engh, wanneer hy inder yl
Sijn Delta liet, en keert den rugh den veyl'ghen Nyl,
Om't vry-ghelaten-volck, Gods uytverkooren zielen,
Door 't scherp Egyptsche stael tyrannigh te vernielen:
Die vand' geen swaerder straf met al zijn Godloos heyr,
Dan 't grondeloose graf in't Arabische meyr.
Den vetten Moabyt, den wrev'len Jsraels temmer,
Ontzielde Ehuds handt met een twee-snydend lemmer.
Den schepter die te swaer d'Hebreen had gedruckt,
Wiert hem door Geras Soon uyt d'handen haest gheruckt,
Een Serubaal-zoon Abimelech besnoode,
Die tseventich zijn Broers verworrechde en doode,
Dien Goddeloose Vorst, en geessel van 't ghemeen,
Brack d'Harsen-pan een Wijf met eenen Meulen-steen.
Wat, zijn dees snoo Tyrans niet sachtelijck ghesturven?
Wat onverwachte dood hebbense niet verwurven?
Onduldighen Danit: misgundy hun 't gheval?
Helaes, en soud ick niet? seght reden? seght, en sal
Om kleynder sond die 'k heb als dese drie bedreven,
My 't rampsalighe eynd berooven 't droeve leven?
Jck sterve duysent doo'n, mijn sond heeft niet verschuld
Dees nickerlijcke straf. Nu Simson, met gheduldt
Lijd, Godes handt, ghelooft, die druckt u inder assen.
En d'wijl u 't langhe hayr wed'rom begint te wassen,
Vermach zijn lieve gunst, wiens g'nade wonder werckt,
V swackk' ontkrachte le'en te gheven d'eerste sterckt.
'k Vertwijffel aen zijn hulp, ach neen, wilt niet wanhoopen,
D'ontfermherticheyts deur staet voor de zondaers open,
Soo wie met waer berou van zonden tot hem komt,
Sijn Godheyt nimmermeer verwerpet of verdomt.
Ach Heere, ick ghelooft, vergheeft my mijne zonden,
Jck ben door mijne schult ghekercket, en ghebonden.
Ghy straft rechtveerdelijck, 'k verliet u wet, en woort.
Hier komen d'onbesneen, nu moet ick wed'rom voort.
De Vorsten sittende boven inden Tempel aen een Maeltydt met Delila.
							Rey der Philisteenen vrolijck zynde, d'instrumenten oft Musijck.
Nu Delila, ghy die zijt d'oorsaeck van ons vreuchde.
Die onse vrolijckheyt veroorsaeckt door u vlijt:
Singht nu eens 't blyde liet 't gheen Dagon toe-ghewijt
Js, tot een danckbaerheyt.
Mijn ziele die verheuchde
O Vorsten! als ick sach dat u versturven deuchde,
Door Simson wierd verjeught, wiens al te wond're kracht,
Door mijn hand wierd verrast die yder nu belacht,
't Moet met hem winter zyn die steets in min verheughde.
Rebob
Hy maelt, en drayt een rat, 't geen nimmermeer en wint.
Hy was, of sach te gauw, maer d'ooghen die geblint
Nu zyn, versek'ren ons, de krachten zijn ghedwongen.
D'Al-dwingher die 't al dwongh was sterck door 't langhe hayr,
Nu ist hem afghekort, nu dwinght m'hem.
Me-vrou waer
Na ist dat ghy toeft, daer dient noch eens ghesonghen.
Mijn Heeren soo 't uw haeght, datmen eerst een beveelt,
Die Simson hael, op dat hy voor de Vorsten speelt,
Soo sien w'ons ooghen lust, en voeden onse wrake.
't Gevalt my wel.
't Behaecht ons oock.
'kSel maken
Heerschops dat hy hier datelijck verschyn:
Maer eerst klaer ick uyt deze roemer mit wijn.
Pausa, de Philistynsche. Instrumenten, en dansen.
Simson komt veur den dach, en speult wat snip, snap, snarp,
De Hopluy die begheerent.
Amri, haelt my de harp.
Past dat je me lustigh maeckt de vingheren te roeren.
't Js byget voor Heeren, en Juffers, en veur gien plompe boeren.
Die verstaen hun dat spul niet, 't gaet boven hun begrijp,
Sy prijsen de Veel, trommeltje, 't schodt, en de sack-pijp.
Ja stel ghy de snaren vast, ick weet mijn weetje,
Jn d'wijl het schaepjen bleet, soo verliest het een beetje.
Amri wat's dat voor een? soo wrevel inde mont?
Mijn Heer het is een Boer, voor u een snooden hont.
Helaes dat ben ick nu, ach Hemel stort u gave
Noch eenmael over een verachte, blinde slave.
Gunt my o Heere, Heer, dat ick beleef dien dach,
Dat ick voor mijn ghesicht my eenmael wreken mach:
Gheeft uwe knecht de kracht, myn kracht is my besweken,
Ach, mocht ick my noch aen de Philistijnen wreken.
't Liet der Philistijnen, singhende op den Tempel
DE Goden die Aerd regeren,
Groot gheacht,
Monarchen die 't hier al overheren
Door hun macht,
Moeten al,, door 't gheval,,
Nu met den Philistyn,, vervrolyckt zijn.
2. De Coningen die hun scepters swayen
Eel van bloet,
Wiens eere geen tongh en kan verbreyen
Bie'n ootmoet,
D'Godt der Goon,, die hun kroon
d'Een na believen geeft, en d'aer ontleeft.
3. De Vorsten die d'Arabers tarten
Door hun swaert,
De stoute onvertsaeghde herten
Kussen d'Aerd,
Al hun eer,, schilt en speer,
Ia pylen, ende boogh,, breeckt een om hoogh.
4. God die om hoogh d'Hemelen spande,
Als een tent,
Die ons Simson gaf in handen,
Heeft ghewent
Onsen druck,, dies 't gheluck,
Nu t'Goddelijck geslacht,, vrolijck toelacht.
5. Lof sy God Dagon die onz' sonden,
Heeft bedeckt,
Die onse vyand' heeft ghebonden,
En begeckt,
Die ons joegh,, en versloegh,
Die heeft nu onse Godt,, met smaet bespot.
Ay my, ick ben soo moe, mijn beenen my beswijcken.
Amri is daer veel volcx?
De meeste vande rijcken.
De Vorsten, 't isser al, de hoogh, en laeghe staet.
Nu voor de leste dienst, mijn vriend, ick bid u, gaet,
En leyt my onder 't huys, by zuylen rust ick garen,
Mijn Heer 't ghebou dat rust heel op dees twee Pilaeren.
Neemt dese harp, en maeckt u wegh. Heere helpt mijn
Ziele leeft, en sterreft nu met de Philistijn.
Hier treckt hy den Tempel omme, daer hy selfs onder blyft, met de
						Vorsten.
III. Handelinghe. Leste Wtkomste.
BEclaghelijcke Vorst, onsichelijke Ioode,
Doorluchtighe Danit, en onverschrickten Helt,
U Broeders, laes, sien u verslaghen by de doode,
O heerscher! was u kracht en wonderlijck ghewelt
D'oorsaecke van u doodt? mosten dees stercke armen
Dy brenghen in het graf, helaes, ontzielde kas,
Laes, Helt die veertich Iaer als rechter kont beschermen
Israel, voor de geen die onsen vyandt was.
Slaept, slaept door uwe doodt, hebdy dry-duyst ontzielt,
Onbind'lijck was u kracht, ô onverwonnen wonder!
k' Hebt door u sterckte sterck der stercken kracht vernielt,
Wat schuylt hier g'heymenis, figurelijcke onder.
D'Heer Christus is, en was, de waere Nazareen,
D'Heer Christus is alleen hier afghebeeld gelettert,
Onder een Simsons beeld: wiens groote kracht alleen,
Heeft stervende de macht van 't Helsche rodt verplettert.
Iscarioth die kust, hy levert door verraet,
Die ons van sond ontbindt, die binden s' als ghevanghen,
Sy blinden 's werelts licht nae Godts bescheyden raet,
S' hebben huns levens Vorst aen 't hout des kruys ghehanghen.
O doodt, hy was u doot! ô hel, u helsche macht
Viel schandelijck ter neer, wanneer Godts Soon verheven,
Verwinnende verwon, en riep 't is al volbracht,
O Simson, Heylandt Christ V doodt alleen doet leven.
Ha stercken! waer 's u macht? waer is u wrevel rot?
Waer is u rycken buyt, en u gheroofde vaten?
Een Simson bindt u kracht als een warachtich Godt,
Siet, siet! hy overwint al scheen hy meest verlaten.
Waerom kondy ô graf! verderffelijcke hel
Niet houden in u schoot dien alderhoochsten Coningh?
't Was een onmoghelijck werck, den Helt in Israel
Glorieuselyck verrees na 's Hemels blyde wooningh.
Begraeft, neemt wech, ô Ioon! beweent de sterckste Man,
Die oyt de Son bescheen, en Moeder heeft ghedraghen,
Dijn 'sVaders huys beschrey die niet weer komen kan,
Die Wt levender jonst treur-eyndich eyndt zyn daghen.
Blijft volstandich.
Wie staech in Neer-duyts soeckt zijn tael hier te onthouwen,
Die komt aenschout hoe ons Abram de Coninck milt,
Door zijn vernuft, en konst, te saem (hier leeren wilt)
't Bedroch dat heym'lijck schuylt onder beveynsde vrouwen.
Ghelijck als hier naer volcht, Const lievers wilt aenschouwen,
Hoe Delila door list Simson het hayr af scheert,
Die duyst manlijcke Mans het onderst' opwaerts keert,
Wierdt listich door een Vrou ghebrocht in groot benouwen.
Sijn vyandt seer verheucht, meende 't was doen te niet,
Doen Simson door een Vrou was komen in 't verdriet,
Maer zijn doot noch verslondt by dryduyst Philistijnen.
Hier in ghy mercken kont wat sterckte is met vliet,
Als onsen Rymert hier in re'en-rijck heeft bediet,
En aerdich op 't Tooneel sietmen 't nae 't leven schijnen.
L.V.Y.
Eerdicht, op Simsons Treur-spel Van Abraham de Koningh.
GHy Griecken die met u ghedichten opgheblasen,
De werelt wondert, en de volcken doet verbasen.
Die met u namen van onsterffelycke lof
Verwonderinghen maeckt, de volcken die in 't stof
Van duysternissen wilt versteken, en bedoven,
Gantsch kundeloos, nochtans u groote dinghen loven.
Indien ghy spannen kond met Roomen alle bey
Van dichters uyt-ghekeurt Poëtelijck een Rey:
En wapen-ryck te zaem u woorden deft, en reden,
Op 't çierelyckste mocht op-smucken, en becleeden:
Ia alles rechten uyt, wat uyt te rechten stont,
'k Wed ghy in dese eeuw Hollantsche borsten vondt
Beswanghert met een moet, soo wel van hert als harssen,
Om u (trots sulcks) met re'en, om redenen te parssen,
En dat op hunne tael, met woorden rijck van zin,
Van treuricheden, of van bly, of droeve min.
Van boerteryen, 't sy, of kleyn, of groote saken,
Of souden u, ghelyck ghy haer, Patronen maken,
Waer uyt ghy ziften sout, de pracht, de pronck, de prael
Van haere, even alsse doen van uwe tael.
Soo bralt nu sonderlingh van gheesten uytghenomen
Het prachtigh Amsterdam, soo uytgherustet komen
De dichten wel ghevoeght: van stael, van schick, van maet,
Dat de verwond'ringh in verwond'ren selfs bestaet.
Aen Hoofden sietmen 't, en Coninghen openbaren,
Als of het Grieksche, en al Roomsche dichters waren.
Dat segghen wercken, en dat segh een yder stuck
Ghemeen aen elck, en voor de Werelt inden druck.
Dat segghe Simson oock, dees Simson die begrepen
Is van vernuftigh breyn, van sinnen wel beslepen.
Dees Simson, die hoewel van leden groot, en grof,
Door 't minnen kryght zyn doodt, en door zyn sterckte lof
By overleefde, en noch levende gheslachten,
Die roemen zyn ghewelt, en zyne min verachten:
Hem siende nu alhier selfs winnaer, selfs vermant,
Soecken te roemen u Dichter, en u verstandt,
Met stoffe waerdich om ter eeren te verheffen,
Maer u waerdye schynt hun machten t' overtreffen,
Als machteloos by u, O Conincklijck Poët!
Die wel te recht verdient dat ghy nu Coninck heet.
Laet Griecken roemen nu, want alle datse houwen
By hun ghemeen te zyn, dat moochdy hier aenschouwen,
Laet queelen hun van min, hier hebdy die verbeelt,
Dat yder woort, en vers, u een verwond'ren steelt.
Wildy manhafticheyt, of wildy veynsen, smeken,
Dat siedy door een Vrou, door-trapt, en schalck besteken.
Wildy verbaestheyt van verblufte Philisteen?
Wildy hun val? en wildy Isr'els treuricheen?
Hier hebdy 't uyt-ghekipt, van onghemeene standen.
Hier hebdyt t'zaem ghevoeght, ghebreydelt met de banden
Van wetenschap, en konst, soo gheestich uytghebromt,
Dat hem, en wel te recht, den Lauwerier toekomt,
En dat Poëten t'zaem hem çierelijcken vlechten
Een groen onwelckbaer krans, om op zijn hooft te hechten.
Een boven al.
Herkules en Dianira
Agis
Dianira
Herkules
Iölé
Kleon
Lichas
Phenice
Herkules en Dianira, treurspel.
uit het fransch van den heere LA TUILLERIE.
Aan mejuffer Katharyne Lescailje;
Treurspel van Herkules en Dianira.
Het onverdiend Geschenk, door uwe hand,
ô Pronk-juweel van 't vryë Nederland!
Die schoone Gift, die gy my hebt geschonken,
Maakt my geheel in lout're vreugde dronken.
Dees dankbaarheyt, die myne ziel vervult,
Is waarlyk niet met valschen schyn verguld:
Waarom ik wenschte uw Gifte te beloonen,
Of met lauwrier op 't konstigst te bekroonen.
Maar wyl uw deugd zich zelven mild betaalt;
En ik in zulk een rykdom ben verdwaald,
Betoom ik myne drift door 't kleyn vermogen,
Dat my verselt, en dikwils heeft bedrogen.
'k Roem nogtans Herkules, uw dappren held!
Door Nessus kleed zo wonderlyk geveld.
Hy mogt zyn ontrouw, met myn lot, beklagen;
Sterft duysend doôn, en kan zyn pyn niet dragen.
'k Hoor hem, als Laokoon, met naar gschreeuw,
Gelyk een dolle en felvergramde leeuw
In 't jagers net noch worstelt met zyn rampen,
Voor 't heyligdom, den grond met voeten stampen.
Ik meende hem te helpen uyt den nood,
Die schriklyk was, en zonder weêrgaê groot:
Maar dorst hem niet genaken in zyn woeden,
Om dog zyn toorn vooral niet meer te voeden.
Dog eyndlyk was myn ziel geheel voldaan,
Toen 'k hem vernoegd zag na de sterren gaan.
De onsterflykheyt heeft hy door U verworven,
Na dat zyn lighaam deerlyk was gestorven.
Gy zult met hem, (ô Roem van d'Amsel-stroom!
ô Zoete vrugt van Pallas eygen boom!)
Gy zult met hem, met al uw eed'le deugden,
En wetenschappen, leven in de vreugden.
In vreugden die een grootse ziel geniet
Op 't eynde van zyn rampen en verdriet;
Op 't eynde van des werelds ydelheden:
Van duysenden gevierd, en aangebeden.
Nu wensch ik U op 't laatste van myn digt,
(Alleen tot dankbaarheyt voor U gestigt)
Den zegen dien men wenscht aan zyne vrinden;
Om de eeuwigheyt grootmoediglyk te vinden.
H. ELAND.
Aanschouw hoe Herkules, verslaafd aan zyn slaavin,
De aanvallige lölé, klaagt vruchtloos van zyn min,
En Philoctetes boeit, wiens gaaven haar bekoorden;
Haar huwlyk wil, of hem, in haar gezigt, vermoorden:
Terwyl hy Dianier' verlaat, die, gantsch verwoed,
Hem zend een offerkleed, geverfd in 't helsche bloed
Van Nessus 't Menschepaard, dat, vol vergift en plaagen,
Door een onlesbaar vuur hem brand met pynlyk knaagen;
Haar stort in wanhoop, daar zy zelf zich dood; hy sterft,
En van het Godendom de onsterflykheid verwerft.
Herkules.
Dianira, Gemalinne van Herkules.
Iölé, Dochter van Euritus, Koning van Echalië.
Philoctetes, Prins van Eubeä, Minnaar van Iölé.
Lichas, Hoofdman der Lyfwacht van Herkules.
Phenice, Vertrouwde van Dianira.
Dirce, Vertrouwde van Iölé.
Kleon, Vertrouweling van Philoctetes.
Agis, Lyfwacht van Dianira.
Gevolg, stom.
Het TOONEEL is in Echalië, in het Hof van Euritus.
Herkules, Lichas.
't Verwonne Echalië, van alle hoop verlaaten,
Ziet Euritus geveld, my meester van zyn staaten.
Maar, Goôn! hoe dier wreekt nu de Dochter 's Vaders dood,
Braveerende myn magt in 't midden van haar nood,
Door de onweêrstaanb're kracht van haaren glans betooverd!
Ja, Iölé alleen heeft Herkules verovert.
'k Wierd op een oogenblik haar slaaf, en opperheer.
'k Bemin haar; en, de glans van zo veel oorloogsëer
Bevlekkende, moet ik my zelf verwonnen geeven,
Daar 'k als Verwinnaar ben in krygstriomf verheven.
Lichas.
Bemint gy uw Slaavin?
O ja! maar tot myn leed;
Want Junoos bitt're wrok, die my vervolgt zo wreed,
(Als 't grootste voorwerp van haar minnenydig woeden,
Daar vader Jupiter, noch niets, my kan behoeden;)
Ontstak dit hevig vuur.
Versmoor dat in 't begin.
Geeft u het huwelyk wel vryheid tot die min?
Vergeef my, zo 'k hier meê uw gramschap mogt verwekken,
Neen, Lichas, spreek. Wil vry uw hart ontdekken;
Verdoem myn liefde en drift met allerlei verwyt.
Denk welk een onrecht dat uw Dianira lyd.
Zy blyve alleen meestres van uw genegenheden!
Denk, hoe ge u zelf aan haar verpligtte door veele eeden,
Daar gy verwont meest al haar minnaars, hoe vermaard.
En die het noodlot voor uw wapens heeft gespaart,
Versmolten eind'lyk, door uw traanen, voor haare oogen.
Met hoe veel zuchten, die haar fierheid noch bewoogen,
Beloofde gy aan haar een min die nimmer rouwt,
En dat gy 't leeven eêr als haar verlaaten zoud!
Herroep, herroep toch in uw dwaalende gedachten,
Die alleraangenaamste en vrolykste der nachten,
In welke gy genoot de wenschen van uw brand;
Als Dianira, door een kuischen huwlyksband,
Haar ziel verëenigde met de uwe, en smoltze zaamen,
Toen zy bevrees dus sprak: Zo, tegen het betaamen,
Alcides immer om een and're liefde zucht,
Zal 't my onmoog'lyk zyn, uit bittere ongenucht,
Een oogenblik alleen zyn ontrouw te overleeven.
Geheugt u niet, dat gy haar vrees zelf hebt verdreeven
Met duizend tedere getuigen van uw gloed?
Ach! Iölé heeft dien versmoort in myn gemoed.
Doch waarom dit geval van myn noodlottig huwen
Aan my vernieuwd, daar ik dat denkbeeld poog te schuwen;
Terwyl de wroeging reeds my alle rust ontzeid,
Afmaalende in myn ziel zo groot een trouwloosheid?
Ik beef voor 't woeden van een Vrouw, te onrecht verraaden,
En die rechtvaardig is met minnenyd belaaden;
Ik zie, ik hoor haar, schoon dat ik haar zie noch hoor.
En, om te ontvonken op een nieuw de vlam die 'k smoor,
Zoek ik in 't zuiver schoon van Iölé naar vlekken,
En, in haar vriendelyk gelaat, mistaande trekken;
Maar, met wat moeite en vlyt dat ik hier ook naar tracht,
Hoe ik haar schooner vind, en my haar waarder acht.
Ja, als myn deugd herroept in myn gemoed en zinnen
Myn eerste liefde, en aan my zelven brengt te binnen
Den glans van Dianire, afbeeldende, by 't licht
Van haare zuiv're deugd, haar trouwheid, en myn pligt,
Waar door 'k haar wensch hier in Echalië te aanschouwen;
Kan straks een strydige beweeging my weêrhouwen,
Die aan dit hart vertoont, hoe zeer 't hier tegenstreeft,
Dat haar afwezen aan myn liefde 't leeven heeft,
Daar 'k, in de schoonheid der Prinses gantsch opgetoogen,
Ban Dianire uit myn gedachten, en myne oogen.
't Is nu een maand, myn Heer, dat Euritus zyn Ryk,
Den stryd, en 't leeven heeft verlooren te gelyk,
Toen 't lot zyn Dochter, en zyn Staat u stelde in handen.
Maar wie zag immer u om haar van liefde branden?
Gy spiegelde uw gezicht in haar bekoorlykheên,
En zonder dat uw hart daar van verwonnen scheen.
Dit oogenblik alleen ontdekt gy uwe liefde.
Neen, Lichas, de eerst stond dat ik haar zag, doorgriefde
Zy deeze borst, dit hart met schoone schicht op schicht
Uit haar aanbiddelyk en flonkerend gezicht.
'k Vond in haar allen glans om alles te bekooren
Op dat noodlottig uur, 't geen droevig haar liet hooren
Myn zege, en 's Vaders dood; wanneer in haar paleis
Die zon opdaagde aan myn gezicht voor de eerste reis.
Haar wanhoop, haar geschreeuw, verbaasdheid, zuchten, steenen
En kwynende oogen, die ik zag beweeg'lyk weenen,
Als zy me aanschouwde, al myn vermoogen, door 't geweld
Van duizend minnenswaarde aanvalligheên geveld,
Myn lot, en Junoos haat, ja, alles gaf haar zaamen
Dit hart, dat billyk om zyn neêrlaag zich moet schaamen.
Keer dan weêr tot u zelf, myn Heer: verwin die drift,
Wiens schoone schyn verbergt een doodelyk vergift.
Belet den voortgang, en vooral wil haar bedekken
Voor de oogen die ze kon zo fel in u verwekken.
Verklaar u zelven niet. Indien gy openbaart . . . .
'k Heb op dit uur myn hart en liefde aan haar verklaart.
Ik dacht haar trotsheid door myn klaagen te verzachten,
Maar 'k zag de Ondankb're haar Verwinnaar fier verachten.
Zo smoore uw eed'le ziel, gevoelig van de spyt,
Zulk een verachte vlam, die met uw glory stryd.
Denk dat het schand'lyk is zyn Ega te verraaden.
Maar welk een schandt is 't als ge uw zuchten hoort versmaaden?
Zou Herkules, gevreesd in hemel en op aard',
Zich zelf veracht zien van een liefde, hem onwaard?
'k Verwin dit, nu 'k aan haar door d'echt my zal verbinden,
En in myn minnesmart een wenschlyke uitkomst vinden.
Goôn! wat besluit!
Gy zyt met recht hier van ontsteld.
'k Ben zelf verbaasd. Myn ziel, vervoerd door dit geweld,
Vind in die liefde en klip waar op myn deugd zal stranden.
Maar, Junoos wrok, gescherpt op myn bederf en schanden,
Dwingt tot dees echt dit hart, dat haar vermoogen kent;
Ze ontstak de bruiloftstoorts, my tot een nieuwe elend',
Aan 't vuur van haaren haat, om 't huw'lyk in te wyden.
Verdiende Dianire ooit zulke een bitter lyden?
Dit is myn noodlot, daar 'k vergeefs me tegenzet.
'k Wil dat aan Iölé myn wil strekk' voor een wet,
Om my op morgen voor haar Bruidegom te ontfangen.
Weet zy die drift wel van uw liefde en uw verlangen?
Neen: maar ik zal aan haar doen weeten myn besluit;
En tot die boodschap keurde ik Philoctetes uit.
Hoe! zoud gy hem met dien bedroefden last bezwaaren?
O ja! Gy wilt met die verwond'ring licht verklaaren,
Dat hy zyn oorsprong nam uit Dianiraas bloed;
Door welk verwantschap hy haar smart gevoelen moet,
En door die boodschap slechts vermeerd'ring van zyn plaagen,
Verpligt zynde om myn liefde een ander op te draagen.
Maar Philoctetes kan alleen myn minnepyn,
Dewyl hy Iölé steeds ziet, gedienstig zyn.
De Prins, wiens deugden hem tot eed'le grootsheid porden,
Is, door zyn heusheid, haar Vertrouweling geworden.
'k Weet Iölé waardeert zyn gaaven ongemeen.
Zy geeft aan niemand uit ons heir, dan hem alleen,
't Geluk en de eer om haar vertrekplaats te genaaken;
Dies kan hy allerbest, by 't Voorwerp van myn blaaken,
De vlam begunstigen, die zy in my verwekt.
Tot deezen dag was haar myn min noch nooit ontdekt.
Ik had de stoutheid niet om aan haar te verklaaren
Wat vrees, wat hoop dat zy in myn gemoed kon baaren.
Maar Philoctetes komt.
Herkules, Philoctetes, Lichas, Kleon.
Prins, ik had u, uit pligt,
Behooren eerder te vertrouwen het gewigt
Van een geheim, waarom ik heb my zelf onttoogen,
In myne elende, de getuig'nis van uwe oogen.
Klaag geenszins dat ik u bedekt hield myn verdriet.
Het sproot uit myn belang, maar uit myn wantrouw niet.
Van duizend krachtige beweegingen besteeden,
Kende ik myn zwakheid, en ik vreesde uw deugd met reden.
Ik heb gebeeft, geschrikt, eêr 'k u ontdekken dorst
Dat Iölé ontstak een vlam in deeze borst,
Die Dianire dreef uit myn gemoed en zinnen.
Ik bid haar aan . . . .
Philoctetes.
Hoe! gy?
Ja, 'k zal haar eeuwig minnen.
'k Voorzag al lang uw redelyke smart,
Doch ik bemin haar: zy is 't leeven van myn hart.
Uit de eerste aanschouwing is zo groot een vuur gebooren,
Dat ik geduurig heb vergeefs getracht te smooren.