floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Aertsvader Abraham wert niet zoo zwaer bezocht,
In 't offren van zijn' zoon, laet my den achtertoght
Bevolen. Joab magh den middeltoght bewaeren,
Abisai vooraen toezetten op de schaeren,
En 't spits des vloeckverwants. zoo moght mijn raet de ziel
Van Absolon, zoo hem de moedt uit noot ontviel,
Verschoonen. laet het toe dat zich de koning wapen'.
Men bluscht geen kinderliefde, een treck ons ingeschapen.
Getrouwe helt, waerheen? wie scheurt u van mijn trou,
My dier gezworen, toen, gedompelt in den rou,
Ick om Urias treurde, en zulck een' smaet most draegen?
Verlaetge Salomon, zoo hoogh op uwe dagen
Gewonnen? moet, och arme, een moeder met dit kint,
[Het schreit zijn' vader aen,] ontgelden dat gy mint
Die Godt in u bestrijt?
het staet ons niet te lijden,
Dat gy uw koningin en erfgenaem in 't strijden,
Uw rijck, en al dit volck, dat aen uw leven hangt,
Zult hangen ['t zy de zoon u nederleght, of vangt,]
Al teffens aen een' slagh. de schipbreuck van uw leven
Waer 't algemeen bederf: en komen wy te sneven,
Of half, of altemael, oock d'allerleste man,
Dat acht de vyant niet. het heiloos vloeckgespan
Is slechts op David uit. indienze hem vernielen:
Een koningshooft weeght meer dan tienwerf duizent zielen.
De koning, na'et verlies van eenen zwaeren slagh,
[De hooghste keer' het,] kan met koninklijck gezagh
Die neêrlaegh wederom herstellen. hou dan vrede.
Blijf met uw koningin gerust in deze stede,
Die strecke een vryburgh en gewisse toeverlaet
Voor 't vlughtende overschot, zoo Absolon ons slaet:
En houdtge u buiten scheuts: de vyant zal vermoeden
Dat gy, gesterckt met noch een leger, u kunt hoeden,
En redden in gevaer voor aenstoot. laet u raên.
Het is hoogh tijt.
'k beken de noot gebiet te slaen,
Te toonen dat ons moedt noch dapperheit ontbreecken.
Laet voort de krijghsbazuin door al het leger steecken.
Wy zullen, op de poort gezeten, met ons oogh
Het krijghsvolck in 't gelidt zien trecken, van om hoogh,
En monstren regement en vaendels, krijghskornellen,
En hopmans, en de maght en al de hoofden tellen.
Wat hooren wy? daer komt het oproer voor den dagh,
Om ons in 't vlacke velt te perssen tot den slagh.
Zy zullen in 't gezicht van deze vesten kraeien,
En treckende voorby ten zuiden ommezwaeien,
Naer 't bosch van Efraim. 't gaet wel. zy trecken voor.
Gy zult hun in den staert naerzetten op het spoor.
Bewaer den middeltoght, als veltheer. roep uw' broeder.
Koom hier, Abisai.
hanthaver van 's rijx hoeder,
Gy toonde voor Syriers, en Idumeen al wat
In overste en soldaet vereischt wort en geschat,
Beleit, en oorloghsmoedt: gy zult u heden quijten,
En in den voortoght fors het scherpe spits afbijten.
Koom hier, helt Ithai, voorzien van reuzekracht,
Getrou in lief en leedt: 'k beveel u d'achterwacht:
En gy kornellen, en gy hopmans, waert te kroonen,
'k Beveel u, hooft voor hooft, wilt Absolon verschoonen,
Den schoonen Absolon, mijn kint, my lief en waert.
Gedenckt, helaes, gedenckt al wat hem wedervaert,
Dat komt den vader zelf, en Godts gezalfden over.
'k Heb hem niet voortgeteelt, gevoedt, om, als een rover,
En wederspannigh zoon te sterven met dien smaet.
De jonge bloem misleit, verdient hierom elx haet,
Noch vaders vloeck niet. magh mijn liefde uw hart bewegen,
Zoo geeft ons elck uw hant. de vaderlijcke zegen
Zal u en Absolon geleiden op uw woort.
Prins Sobi, volghme met uw' hofstoet op de poort.
Mevrouw, klim met my op de poort, daer ick u leide.
De kleene Salomon ga midden tusschen beide.
Prins Absolon treckt in slaghorden herwaert aen.
Elck neem' zijn hoefslagh waer, en kenn' zijn standertvaen.
Heer koning, laet ons hier te gader
Neêrzitten. zet nu Salomon
Recht voor de moeder, en den vader,
Of hy te beter uitzien kon.
Prins Sobi, zet u aen mijn zijde.
Hier ziet men over 't vlacke velt.
Och, zaegh ick dat mijn hart verblijde.
Daer komt het opgeruit gewelt.
Een zwarte stofwolck aen gestoven
Naer Manaïm van 's lants Jordaen.
Nu sta de zoon of vader boven.
Zy kunnen bey niet boven staen.
Zy draven snel, en komen dichter
En dichter naer dees legerwal.
De donckre stofwolck wort nu lichter,
En heldert op. men hoort geschal
Van krijghsbazuinen, en klaeroenen.
O Godt, bescherm ons voor hun maght.
Ick zie geen middel van verzoenen.
Gy helden zet u in uw kracht.
Zy willen Davids heir verbluffen,
Uitdaegen met een' stouten moedt,
Op dat het uitkoom' zonder suffen,
En eenmael zette voet by voet.
Men kanze reede al onderscheien.
Wat riddertroep stoot daer vooruit
Met goude en zilvre livereien,
Verhit op koningklijcken buit?
Wie steeckt daer uit met zijn cieraedje,
En open helm? wie magh dat zijn?
Hy voert een roode krijghspluimaedje.
Dat 's Absolon, of een in schijn
Hem gansch gelijck van zwier en wezen.
Hy schiet een' worpschicht in de lucht,
Berijt een muilpaert, uitgelezen
Van leest, dat schijnt uit oorlogszucht
Van ver te brieschen al verbolgen.
Zoo draeft den prins den drommel voor.
De stoute regementen volgen
Met hunne vleuglen 's prinssen spoor.
Het gaet gelijck ick docht. zy draeien
Ter rechte hant om, zuidwaert aen
Naer 't bosch van Efraïm. zy zwaeien,
En toonen David d'oorloghsbaen,
Met hun hoovaerdige bravade.
Nu Joab, val hun in den staert:
Doch maetigh strengheit met genade.
Zie toe dat gy den jongling spaert.
Treck rustigh heene op 't oorloghsteken.
Wy gaen om laegh met Gode spreecken,
In onze aendachtige gebeên.
Hoe wort een vaders hart bestreên!
Men bidde 't hooft der heerschappye
In 't eeuwigh licht,
Dat Joab trou de kroon bevrye
En zijnen plicht
Naer 's konings wil en wensch bewaere,
Op dat den zoon
In 't slaen geen onheil wedervaere.
't Is kunst den toon
En maet des oorloghs zoo te volgen,
Dat 's krijghsmans moedt
Niet uitspatte, al te heet verbolgen,
Maer 's konings bloet
Verschoone, eer 't zwaert van rouwe treffe
Den ouden man,
En zich een hofgeschrey verheffe.
Een doode kan
De wraeck toch geen genoegen geven.
Al 's konings lust
En leven hangt aen 's jonglings leven.
Wort dit geblust,
De vader zal zijn doot besterven,
En 't gansche rijck
In rou den grooten heilant derven,
Der stammen wijck.
Wat raet? wie stilt de krijghsgemoeden?
Een die verblint
En wulpsch zich zelf niet wil behoeden,
Maer strijtgezint
Zijn' moedt in 't bloedigh velt betoonen,
Op 't punt van 't zwaert,
Hoe kan de veltheer hem verschoonen?
Hy wort bewaert,
Wie zich bewaert, en zoeckt te bergen.
Het krijghsgeval
Rolt wonderlijck, en lijdt geen tergen.
Een oorloghsbal
Voelt stuit en weêrstuit onder 't streven
In zijne vlught,
Wanneer dees eens is opgegeven,
En door de lucht
Zijn' vaert heeft uit der hant genomen.
Zoo wil 't hier gaen.
Men magh wel voor den avont schroomen.
Nu staet de baen
Voor Absolon en Joab open.
Dees bange dagh
Beknelt ons tusschen vrees en hoopen,
Een hardt gelagh.
Verschijn, ô Godt, met troost in 't midden,
En schey dit bloetkrackeel,
Terwijlwe met den koning bidden.
Verkeer dit treurtooneel
In blyschap, en in blijde spelen,
Op datwe 's konings harpesnaer
Met zang en zoet geluit van keelen
Navolgen mogen, en geen baer
Van zoone en vader droef geleiden.
Vertroost ons, die uw' troost verbeiden.
JONATHAN. DAVID. REY.
De Godt der vaderen bewaere u by de kroon.
Getrouwe Jonathan, mijn halsvrient, waerde zoon
Van Abjathar, koom hier. hoe loopen 's lants geruchten?
'k Heb lest verkuntschapt, toen uw majesteit, aen 't vlughten,
Zich most versteecken in woestijne, en eenzaem velt,
Hoe onze Achitofel uw' zoon riedt met gewelt
U t'overrompelen, geen rust noch tijt te gonnen,
Waer op de majesteit zoo snel is voortgeronnen,
Dat hy den bodem won van 't lantschap Galaäd,
En, over 's lants Jordaen, van deze stercke stadt
Zich zelf verzekerde, om een' aenstoot af te wachten,
Daer Jabock, door dees brug neêrbruisschende, de grachten
Zoo rijck bewatert. nu ontbiet heer vader my
Hoe d'aertsverrader sloegh in eene razerny,
Uit spijt dat Chusai dien kloecken raetslagh stoorde,
Toen Absolon misleit naer zijn' verleider hoorde,
En uitstelde u terstont te volgen in uw zogh.
Wie anderen bedriegt, is waerdigh door bedrogh
Te sneuvelen. 't gaet wel. zoo wordenze gevangen
In hunnen eigen strick. wy luistren met verlangen.
De booswicht zagh de kans verloopen om voor dagh
Den koning by den hals te grijpen zonder slagh.
De zoon hadde, op zijn' raet, het vaders bed geschonden,
Hem uit Jerusalem gestooten, onderwonden
Zich op den koningsstoel te zetten, aengebeên
Van al de burgerye en stammen in 't gemeen:
Nu was u tijts genoegh gegeven onder 't vlieden,
Om uit een' vryburgh trots het oproer 't hooft te bieden,
Door aenwas van uw heir, waer voor het nieu gebou
Des wederspannelings ten eerste spatten zou,
Zoo licht en los, gelijck de stof, uit steên en dorpen
Te hoop gerot, by nacht ter sluick was opgeworpen.
Hy zagh dien handel aen, den ouden heer op stoel
Zeeghaftigh ingehaelt, den jongen in een' poel
Gesmoort, of op de vlught door bosschen, braemen, klippen,
En wildernissen bang's vervolgers wraeck ontslippen.
Toen riet de wanhoop hem te vliên naer Giloos slot,
Te kiezen 't kortste padt, om zich van schande en spot
En ongeval t'ontslaen. dit was zijn jongste rede,
Waerop hy 's andren daeghs ter sluick reedt uit de stede.
Hy quam in 's vaders stadt aenstuiven met der haest,
Vergaderde zijn bloet en maeghschap, zagh verbaest,
Verbijstert, en begon, in 't midden van zijn maegen,
Weemoedigh dus zijn hart in 't uiterste uit te klaegen,
Het aengezicht gezet uit wanhoop naer de doot.
Laet hooren wat hy klaeghde, in 't nijpen van dien noot,
Zich voelende van Gode en hoope en troost verstooten.
Bloetvrienden, magen, en getrouwe huisgenooten,
Gy zaeght ons menighmael voorheene uit Davids hof
De slotbrug voor dees stadt oprijden, rijck van lof,
Door raet en daet behaelt, waer wy den rijxstaet steven,
Den koning eerden, naer den plicht ons voorgeschreven.
Wy gingen aen zijn zijde in 's rijx geheimenis
Te raede, en laegen met zijn majesteit ten disch,
Genooten eene spijs en dranck, gezien by heeren,
En koningen, en al die Godts gezalfden eeren.
Het hof, en al het volck, elck zagh ons naer den mont,
Als een orakel, daer de staet van 't rijck op stont:
Maer aerdtsch geluck is noit een' mensch zoo trou gebleven,
Dat het zijn voesterkint bleef koestren al zijn leven,
Of't weifelde endtlijck, zagh het wars aen met den neck,
Verkeerde alle eer in schande, en rijckdom in gebreck,
En armoe, zommigen onnozel, en onschuldigh,
Een deel by hunne schult. 'k beken rechtuit, eenvuldigh,
En openhartigh, dat ick door mijn boos beleit
Verviel in dootschult van gequetste majesteit.
'K heb schendigh, tegens recht en reên, verblint en wrockend,
Dit oproer in het rijck gebrouwen, en berockent,
De leeuwenstanderden van Juda tegens een
Gevoert, en stam by stam geholpen op de been,
Het koningsbedde ontwijdt. 'k zie Absolon geslagen,
Den vader wederom de rijxkroon opgedraegen,
Van gansch Jerusalem al juichende ingehaelt,
En met den glans der kroone omscheenen en bestraelt.
Wat staet Achitofel ter weerelt meer te hoopen?
Het vonnis leght gevelt. ick most het hof verloopen:
En, overtuight in 't hart van mijn gesticht verraet,
Bekenme schuldigh aen dit onverzoenbre quaet.
Mijn krachten smilten: 'k vaere alle oogenblick ten grave.
Bestelme in vaders graf, eer my een kraey, of rave,
Of mensch verslindend dier verniele, daer 't gerecht
Zoo groot een ongelijck rechtvaerdighlijck beslecht.
Dus neemt hy afscheit van zijn maeghschap, en bekenden,
En weet het slotgezin met glimp van kant te zenden,
Dat vint hem, binnen in het achterste vertreck,
Aen eenen strop geworght, ophangen by den neck,
Met armen uitgestreckt, het aenzicht overgoten
Van blaeuwe lootverf, bey zijne oogen ongesloten,
Den mont bemorst van quijl. z' ontstricken hem te spa.
Zy schreeuwen uit het slot. de slotgalm baeut hen na.
De stadt, aen 't hollen op dien kreet, smilt wech in tranen.
Godt spaer' den koning lang, tot heil der onderdaenen.
Godt is rechtvaerdigh in 't beleit van zijne wraeck.
Hy hanthaeft Davids rijck, en zijn gerechte zaeck,
En luistert uit zijn' troon naer mijn geduurigh smeecken.
Nu zal 't den stammen aen beleit in 't velt ontbreecken.
Dit wint een' halven slagh, en mindert het gevaer.
Men zende flux een post naer Joab met dees maer.
Het postpaert kan hem voor den strijt noch achterhaelen.
Ick zie de zegezon doorbreecken met haer straelen,
Den slagh gewonnen, door het groeien van den moedt
Op deze tijding. wou de hemel slechts mijn bloet,
Den lieven Absolon, beschutten, en verschoonen:
Hoe zou mijn harpzang Godt, mijn vaste toevlught, kroonen!
De weeghschael van den staet zal heden overslaen.
Godt geve dat de strijt geluckigh magh vergaen.
Men laet' de hofbazuin op deze tijding steecken.
Wy gaen de koningin in haere kamer spreecken,
Daer zy, bekommert om 't onzeker krijghsgeval,
Verlangt te hooren hoe de slagh uitvallen zal.
Dees tijding zal mevrou, tot stervens toe verlegen
Met haeren Salomon, verlichten, al de zegen
Van 't rijck en 's konings staet hangt, heden dezen dagh,
Aen Godt, den oppersten, en d'uitkomst van den slagh:
Wort die verloren, al dit rijxgewelt van buiten
Op luttel overschots voor deze wal te stuiten,
Wil lastigh vallen. maer hier komt prins Sobi gaen,
De nootvrient van mijn' heer. wil 't averechts beslaen,
Dees nabuur zal zijn deel in 's konings nederlaegen,
Om 's lants nabuurigheit, niet luttel moeten draegen:
Naerdien zijn danckbaer hart en overtrouwe ziel
Den leenheer in dien noot bezorghde, en niet ontviel,
Gelijck 't een' leenman past, gebonden aen zijn eeden.
SOBI. BERSEBA.
Hoe kraeit de hoftrompet! gewis wy wachtten heden
Dees tijding niet. zoo wort de rijxplaegh eerst geplaeght.
De jaeger staet niet stil, die eenen andren jaeght.
De vos geraeckte in 't net, die andren docht te vangen.
Achitofel heeft zijn verdiende straf ontfangen.
Al komtze traegh, zy komt gewis, en op haer tijt.
De vaderslaghtige is de klem des heirtoghts quijt.
Hier komt de koningin. zy zal nu weêr bedaeren,
In haer verlegentheit. geluck met deze maeren,
Doorluchtste koningin. Achitofel is doot,
Uw grootste vyant. nu staet Absolon ontbloot
Van dien geheimsten raet, en aen den hals verlegen.
Nu draeit dit krijghspleit slechts op 't punt van Davids degen.
Wat 's 't overigh gewelt? een raedeloze maght.
Nu raecktge wederom in uwe volle kracht.
Mijn grootste vyant is in 't leven.
Dat's Absolon, met recht geducht,
De grootste vyant van dees vrucht,
My tot een' troost van Godt gegeven.
Hoewel Achitofel verging,
De leste strijt is niet gestreden.
De koning oorlooght met gebeden,
Bevreest voor dien weêrspanneling.
Hy bidt voor zijnen uitverkoren,
Die heiligh en onheiligh tart,
Hem 't punt des degens zet op 't hart.
Helaes, waer blijft dees jongstgeboren?
Indien de slagh verloren wort,
Wat raet voor my, en dezen kleenen?
Waer 't lijf geborgen? och, waerheenen
Voor 's vyants haet, bits uitgestort?
Hy heeft dit kint den doot gezworen,
En kent het voor zijn' broeder niet.
Wie zaegh het endt van ons verdriet,
Indien de veltslagh wiert verloren!
Dit oproer sproot uit's vaders schult.
De toom is hem te ruim gegeven,
Die wreet naer deze stadt komt streven,
En, als een tiger, briescht en brult.
Ick zagh van verr' het onweêr komen
Opdonderen, en zat belaên.
Wat raet? wie dorst den vader raên.
Den zoon voorzichtigh in te toomen?
Nu voelt hy dien gedreighden slagh,
Dus out, en hoogh op zijne dagen.
Men hoort hem, blint van liefde, klaegen,
En deerlijck kermen, nacht en dagh:
Och, moght men Absolon behouden,
Dien schoonen, zonder wederga:
Ick nam hem weder in gena,
Omhelst, gekust, en quijt geschouden!
De dolle heirbijl dreight den stam
En telgh al teffens af te houwen.
Waer zal de stiefmoêr zich betrouwen?
Waer berghtze dit onnozel lam?
Mevrou, schep moedt. gewelt van muuren,
Daer Jabok drymael ommestroomt,
En dees bezetting vreest noch schroomt
Geen' storm. zy kan een heir verduuren.
Men kan voor eenen overval
Den oever van den vliet beschanssen,
En gadeslaen alle oorloghskanssen,
Tot datwe aengroeien in getal.
En quaem de krijghskans aen 't verloopen,
Door onverwachte wederspoedt,
(Dat nimmermeer gebeuren moet,)
Gansch Ammons rijck staet voor u open.
Beveel my uwen Salomon:
Ick blijve in noot zijn trouwe hoeder,
En wil u eeren, als mijn moeder,
In 't aengezicht van Absolon.
Mijn lieve dochter, in haer bloeien,
Schiet op, gelijck een lentespruit.
Behaeghtze uw' zoon tot eene bruit:
Laetze onderling in liefde groeien.
'k Beken gy draeght in dezen staet
U tegens my, gelijck een vader.
Ick wil 't gedencken, en neem 't nader,
Met 's konings gunste, in mijn beraet.
Laet uw gewenschte dochter blozen,
Opluicken, als de dageraet:
Indien de heirtoght wel beslaet:
Wy scheiden niet: de tijt geeft rozen.
De nagebuurschap zou my licht,
Geraeckt dees huistwist eens in stilten,
In bloetverwantschap staen te smilten,
Door 's huwlijx bant aen een verplicht.
Dat huwlijck zoude uw vorstendommen
En Davids rijcken tegens last
Bevestigen. wy stonden vast,
Gelijck een boogh, op twee kolommen.
Maer och, het is geen bruiloftstijt.
Wie spelt ons hoe de kans zal rollen?
Het gansche rijck, te blint aen 't hollen,
Hangt aen den terling van dien strijt.
Men hoort d'aenschennende trompetten.
De dolle stiefzoon staet te bloot.
Hy past op leven noch op doot,
Getroost zich een op al te zetten.
Nu vechten zeven tegens een.
Een hant, die zeven af moet keeren,
Ziet luttel kans te triomfeeren.
De maght van David schijnt te kleen.
Het recht begunstight onze zye:
Maer d'overhant volght, daer men vecht,
Niet altijt het bestreden recht.
Zy weifelt wel, en kiest partye.
Mevrou, bezwaer u niet te vroegh.
Men zal noch kans noch tijt verzuimen.
Als veltheer Joab 't velt moet ruimen,
Dan berght mijn hof u tijts genoegh.
Mijn grens leght slaghree met haer troepen.
Gy hoeftze slechts te hulp te roepen.
De hemel helpe ons hof aen pais.
Wie zal den staet ten leste redden?
De twisten, uit verscheide bedden
Gesproten in een erfpalais,
Zijn lastigh overeen te brengen,
Daer elck zijn hooghste wit beschiet,
Op eigen nut en voordeel ziet.
In teêre stof van staeten mengen
Zich afgunst, laster, achterdocht,
Haet, misverstanden, en misduien,
Die worstlen onderling, als buien.
Waer heeft dees rijxkoorts ons gebrocht?
Wie middelt tusschen zoon en vader
Den twist, die, onbemiddelbaer,
Niet aenziet lijf-noch staetgevaer?
Hoe hier de bloetverwantschap nader
Aen een grenst, zoo veel feller spreit
De lantsmet zich in alle steden.
Nu quijnen 't hooft, en al de leden.
Zy scheit niet eer de doot haer scheit.
Den zoon of vader moet 'er kleven.
Het gelt hun beide, of een' het leven.
De zoonzucht van den vader zou
Den zoon voor zijnen rijxstaf stellen,
Eer hy hem zaegh ter aerde vellen.
Wat is een vaders hart getrou!
Wat baeten al die schoone gaven
Des lichaems, daer elx oogh op viel,
Zoo lang, och Absolon, uw ziel
Wanschapen blijft, ontaert van braven!
Och, jonge prins, waert gy zoo schoon
Van ziele, was uw hart besneden,
En zoo volkomen, als uw leden,
Hoe eerde uw deught uw vaders kroon!
Nu steeckt uw hooghmoedt, zoo verwaten,
En wederspannige aert, zoo stijf,
Te lelijck af op 't schoone lijf.
Wat magh u 's lichaems schoonheit baeten?
Het ga zoo 't wil: de spil loopt af.
Gy of uw vader stort in 't graf.
REY. DAVID. ACHIMAÄS.
Een goede of quade maer staet nu in haer geboorte.
De zon helt naer de kim. de wacht ziet van de poorte
Twee posten, elck om 't snelst', vast rennen herwaert aen.
Dit voorspoock tuight wat goedts: en dat wy boven staen:
Want was de veltheer met de gantsche maght geslagen,
't Verstroide heir zou sterck by troepen stewaert jaegen,
Om 't lijf te bergen. elck voor ander spoet zich ras,
Dan d'een dan d'ander voor; de leste Achimaäs,
Den zoon van Sadock, heel gelijck aen zijn gebaeren.
Hoe of mijn Absolon in 't vechten is gevaeren?
Kornels, en oversten, en hopmans hoorden al,
Een ieder hooft voor hooft, hoe streng ick hen beval
Het leven van mijn' zoon, verschoonbaer om zijn jaeren,
En jammerlijck misleit, waer 't mogelijck, te spaeren:
Maer 't loopt gevaer dat een onkundige onbedocht,
Of een welweetende hem heeft om hals gebroght,
Van onverzoenbre wraeck bereden, en bezeten.
Daer wort, als uit den aêm, van verre ons toegekreten.
Hier komt Achimaäs, noch blijde, en wel gemoedt.
Achimaäs
Geluck, heer koning.
is uw tijding quaet of goet?
Gewaerdighme dat ick u op mijn knien magh eeren.
Gelooft zy d'opperste: 't gaet wel: wy triomfeeren.
Gelooft zy d'opperste: de vyant is beknelt,
Die Godts gezalfde durf bespringen met gewelt.
De vyant is verstroit, verslagen. zing nu zangen.
Hoe ging het Absolon, mijn zoon? is hy gevangen,
Gegrepen by den hals, noch levende, en gezont?
Hoe ging 't hem? is hy doot, of levende, of gewont?
Helpme uit den droom. nu spreeck.
vergunme tijt te spreken.
Heer koning, ick ben af, het hart bykans bezweken.
Ick liep het al voorby, begruist van zweet en stof,
Om d'eerste tijding u te brengen hier in 't hof.
De veltheer Joab heeft my daetlijck afgevaerdight.
Ick zal 't verhaelen, zoo de koning zich gewaerdight
Te hooren uit mijn' mont al wat men hoorde, en zagh:
En met een woort gezeght: heer Joab won den slagh:
Maer 't koste zweet en bloet, zoo heeft zich 't heir gequeten.
Hoe ging 't met Absolon? melt dat: dat most ick weeten.
De zege dient ons slechts tot droefheit en verdriet,
Zoo 't Absolon besterft. leeft Absolon, of niet?
Genadighste, gy zult vernemen uit ons woorden
De waerheit van al 't geen wy zagen, 't geen wy hoorden.
Vergeef het toch wat aen ons kennis noch ontbreeckt,
Tot dat uw majesteit den naesten bode spreeckt.
Eer ick mijn' last voltreck' genaeckt hy deze stede,
En brengt u al 't verslagh van 's vyants neêrlaegh mede.
Ontvou ons dan recht uit al wat gy hoorde en zaeght.
De hemel geve dat de tijding ons behaeght.
Leeft Absolon of niet? laet hooren een van beide.
Staffiers, gaet heene: haelt de koningin. zy schreide,
Toen ick naer buiten tradt. zy twijfelt, en verlangt,
Dewijl dit oorloghspleit in punt van 't wijzen hanght,
Of 't vonnis reede al met den degen is gestreecken.
Daer komt de koningin: nu spreeck: ik hoor u spreecken.
Uw veltheer volghde 't heir der stammen in zijn schim,
Tot datze westwaert by het bosch van Efraim
By een geraeckten. elck stont blanck in zijn slaghorden.
Men ruste daetlijck toe, om hantgemeen te worden;
Eene ongelijcke maght, maer een gelijcke moedt
Van wederzijde in 't heir, te paerde, en oock te voet.
Zy stonden van weêrzy gespitst in dry vierkanten,
De ruitervleugels op de zy, als eicken planten,
En boomen in uw bosch, aen ryen net geschaert,
Geschoren als een lijn, voorzien van schilt en zwaert.
Zy blickren in de zon, een ieder in zijn wapen,
Als waer het harrenas hun aen het lijf geschapen,
Het zwaert hun in de vuist gekloncken van de smits.
De heiren staen 'er blanck in hunnen vollen krits.
Abisaï bewaert den voortoght. Joab, onder
Den middeltoght, munt uit, gelijck een oorloghswonder.
Helt Ithai draeght zorgh den middeltoght op 't spoor
Te volgen. Absolon stelt Amasa recht voor
In 't spits. hy zelf bewaert in 't midden zijne schaeren.
Laet Joas, trots genoegh, den achtertoght bewaeren.
De leeu van Juda brult in 't midden van weêrzy,
En wet de klaeuwen, tot bederf van zijn party.
Zoo heerlijck staet een velt gekroont met korenaren
En korenbloemen, eer de wint daer in komt vaeren.
Elck munt om 't prachtighste met zijn lievreien uit.
Elck vlamt op overhant, en eer, en oorloghsbuit.
Prins Absolon zoo schoon, gelijck hy is geschapen,
Rijt door den heirtoght heen. de schiltknaep draeght zijn wapen.
Kornels en hopmans slaen in 't ende een' ring om hem.
Hy spreecktze een hart in 't lijf. elck luistert naer zijn stem.
Gy bondtgenooten, van den hemel begenadight,
Die, trots in 't harrenas, de wettigheit verdaedight
Van Davids erfgenaem, geboren tot de kroon,
Wat eer gebeurt u niet, tot een' verdienden loon,
Dat gy met uwen hals mijn recht quaemt onderstutten
En tegens al 't gewelt der nijdigen beschutten.
Nu wil het tijt zijn dat gy Joabs hooghmoedt slaet,
Die op een hantvol volx zich reuckeloos verlaet,
U trotst, u in den mont, en in zijn doot komt loopen.
Hier valt geen tegenstant. men hoeft hem slechts te stroopen,
In twalef stucken door te houwen met een drift,
En elcken stam een stuck te schencken tot een gift.
Dat eenigh hooft alleen getroffen en geslagen,
Zal schrick al 't overschot voor wint door 't stof verjaegen,
Om zijnen heer de maer te brengen van den strijt.
Zoo schelt de suffer ons de schult der kroone quijt.
Hoe ging 't aen Joabs zijde? ick weet wel hy bekleede
Mijn recht, en moedighde het volck met eene mede.
O Davids helden, die getrou, voor 't wettigh recht
Der kroone, tegens zoo vervloeckt een' vyant vecht
Van Godt en menschen, en die met zijn vloeckgenooten