floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Gedoog dat ik myn volk bevel tot d'optogt geev'.
'k Had my gevleid, dat gy hier langer zoud verbeiden.
Hoe zwaar ons 't scheiden vall', wy moeten eindlyk scheiden.
Doch zo 't verpoozing geeft aan uwe droefenis,
Zal ik slechts zorgen dat myn stoet reisvaardig is,
Zo ras de zon op nieuw het aardryk zal verlichten.
Ik keer terstond.
Gy zult ons allen duur verpligten.
De trouw, myn Telgen, die ge elkandren blyken doet,
Hergeeft de zachte kalmte aan myn ontroerd gemoed.
Ik kon om uw behoud, myn Zoon, uw byzyn derven,
Doch 't denkbeeld van den staat waarin ik, na myn sterven,
Uw Zuster achterliet, verscheurde my het hart;
Uw deugd heeft my bevryd van eene ondraagbre smart.
Het voegt ons onderling elkandren te onderschraagen.
Eudoxe heeft, helaas! al leeds genoeg te draagen,
Al zwerft zy niet alleen in deze woesteny.
Het valt my echter zwaar dat gy hier kwynt om my.
Doch nu myn maagschapsliefde uw opzet niet kan weeren,
Zal ik, indien ik kan, myn ziel tot rust doen keeren,
En, op myn beurt, voor u geen minder zucht doen zien.
Ja, laaten wy om stryd elkandren bystand biên.
Uw zorg deed, in de elende, ons nimmer hulp ontbreeken.
Myn waarde Vader! 'k zie u beeven en verbleeken.
Gy hebt op dezen dag uw kracht te veel gevergd.
Denk, als ge uzelv' behoed, dat ge ons het leven bergt.
Neem, neem een weinig rust.
Laat u haar raad behaagen;
Verleng, zo 't mooglyk is, uwe overige dagen;
Zo lang gy by ons zyt, zyn wy ons leed getroost.
Wat ramp my treffe, ik ben gelukkig in myn Kroost.
Iwan, Eudoxe, Constantyn.
Helaas! ik durf niet lang op zyn behoudnis hoopen:
Zyn levenskracht neemt af, elk uur schynt hem te sloopen.
Is in ons deerlyk lot ons nog die slag bereid!
Wat groot geluk, myn Vriend, in deze omstandigheid,
Dat ge, op Alexis raad, dit oord niet zult begeeven.
Uw Vader kon dien schok onmooglyk overleeven.
Ge ontgaat, door uw besluit, het knaagend naberouw
't Welk op 't bericht zyns doods uw hart verscheuren zou.
Het zal myn' Vader van het sterflot niet bevryden
Dat Iwan hier met my ten prooi' blyft aan het lyden.
Had ge u niet tegen ons met zo veel krachts verzet,
Myn liefde had misschien myn' Broeder nog gered.
Wat zal 't nu zyn, helaas! ik zal hen beiden derven;
Uw raad is oorzaak dat ik troosteloos zal sterven.
Waartoe dit scherp verwyt? Eudoxe, indien ik dacht
Dat deze ontworpen vlucht tot nut van uw geslacht,
Of tot behoudnis van myn' Boezemvriend kon strekken,
Ik had onfeilbaar hem geraaden weg te trekken;
Doch nu ik klaar voorzag wat hem te duchten stond,
Bespeurde in welk een' staat uw Vader zich bevond,
En welk een ramp u dreigde, als hy den geest zou geeven,
Moest ik, myns ondanks zelfs, uw' yver wederstreeven.
Uw tegenspraak is 't niet die my hier blyven doet;
Ik heb myn keus gericht naar de inspraak van 't gemoed.
'k Ontveins u echter niet dat ik my uwer schaamde:
Gy kweet u niet voor my gelyk 't een' Vriend betaamde.
Gy toonde u onvernoegd, en echter had uw Vriend,
Door zyn' oprechten raad, uw' onwil niet verdiend.
De tyd, die 't all' ontdekt, zal mooglyk u doen blyken
Hoe onverdiend myn deugd zich ziet verongelyken.
Een, die gebannen is naar dit rampzalig oord,
Waar hem geen stervling troost of naar zyn klagten hoort,
Zal, staat het aan zyn keuze, altoos gezelschap wenschen.
Ach! Iwan, acht ge my d'onwaardsten aller menschen?
Heb ik my immer zo verachtelyk betoond,
Dat gy my door uw taal zo wreed, zo schamper hoont?
'k Zou, u verliezende, een' geliefden Vriend verliezen;
Doch, zo ik myn geluk voor 't uwe kon verkiezen,
Waare ik onwaardig dat my 't zonnelicht bestraalt.
op eene koele wyze.
Ik kan gelooven dat ge onschuldig hebt gedwaald.
Ik dwaalde niet, ik heb trouwhartig my gekweeten.
Zo ge al de redenen van myn gedrag kost weeten...
Indien die wettig zyn, waarom ze ons niet verklaard?
Dan wierd ik 't eenig heil, naar 't welk ik streef, onwaard'.
Wat heil bedoelt ge? ik kan uw oogmerk niet bevroeden.
Zoek toch geen nieuwe stof tot ongegrond vermoeden.
Gy zyt in 't menschlyk hart zo groot een vreemdling niet,
Dat gy my niet verstaat, wanneer ge Eudoxe ziet.
Ik heb uw min bespeurd en tot dit uur gezweegen;
Doch, zo ge u inderdaad durft vleien met dien zegen,
Geef ons voor 't minst bericht van waar en wie gy zyt?
Gy zult u op uw vraag voldaan zien door den tyd.
Het staat niet aan myn magt als nog u meer te ontdekken.
Gy zoekt door deze list haar in 't bederf te trekken.
Vermeetle! ik zie te klaar het oogmerk dat gy voed.
Gy moet misdaadig zyn, of uit verachtlyk bloed...
Myn waarde Broeder!
Woont de deugd alleen by Grooten?
Verraader! tot uw schande uit slaaven voortgesprooten...
Gy dwaalt van 't spoor, Mynheer. Bepaal uw hevigheên.
Ik ben myn' oorsprong niet verschuldigd aan 't gemeen.
Dan zyt gy hier gedoemd om heillooze euveldaaden;
Of dient ten spie aan 't Hof, opdat ge ons zoud verraaden.
Zo uw vermeetle waan
Durft waagen op Eudoxe een minnend oog te slaan,
Zult gy uw spoorloosheid my met uw bloed betaalen.
En wie, wie zyt gy, die zo stout my durft bepaalen?
Ik min de deugd, en sproot uit geen' oneedlen Stam.
Dank 't groot vermogen 't welk Eudoxe op my bekwam,
Dat ik den hoon verkropp', zo bits my toegedreeven.
Verbeeld u nooit dat ge aan myn hart de wet zult geeven.
Ik min Eudoxe, en zal haar minnen voor uw oog.
Myn Broeder!.. Constantyn!.. helaas! dit gaat te hoog.
Vertrek uit myn gezicht.
Ik laat my niet trotseeren.
Verraader! wykt ge niet, dan moet ge uzelv' verweeren.
het zyne trekkende.
Weläan.
Iwan wederhoudende.
ô Hemel! help!
Wat wederhoud gy my?
Ach! Iwan! geef gehoor! ô Hemel! sta ons by!
Iwan, Eudoxe, Constantyn, Alexis.
schielyk opkomende.
Wat razerny is dit? Bedaart. Houd u te vreden.
Hy vliegt tusschen beiden.
Verzwaart uw lot niet. Steekt uw zwaarden in de scheden.
Geeft my gehoor. Gy werkt uw eigen ongeval.
Ik zweer u, dat hy nooit myn wraak ontkomen zal.
'k Zal toonen dat ik my grootmoediger kan draagen.
Vaar wel. Gy zult te spade u van dees daad beklaagen.
Hy vertrekt.
Ach! welk een wreede smart!
'k Bemerk dat gy hem mint.
Doch zorg dat ik u nooit weêr in zyn byzyn vind';
Ik zou myn woede aan hem, en mooglyk u, doen blyken.
Ik beef, helaas!
't Voegt my te zwygen en te wyken.
Alexis, Iwan, die driftig ginds en weder wandelt.
Hoe stil ik best den storm die aller ramp verzwaart?
Wie stuit een hollend ros in 't hevigst van zyn' vaart?
Zyn boezem jaagt; de woede is uit zyn oog te leezen.
Uit welk een oorzaak is dit misverstand gereezen?
Ik liet u hier vernoegd; ik keer op 't oogenblik,
En vind een schouwtooneel van wraakzucht en van schrik!
Hoe heeft de toorn zo sterk u beiden ingenomen?
Hy vliede waar hy will', hy zal my niet ontkomen.
Bedaar, eer gy door drift u meer verdriets bereid,
En deel my de oorzaak meê van zo veel hevigheid.
Die snoode mint Eudoxe, en durft, zelfs voor myne oogen...
De schoonheid voert alom een onbepaald vermogen.
Wie, die uw Zuster ziet, vind haar niet minnenswaard'?
Zou een verachte slaaf..?
Ach! antwoord meer bedaard.
't Staat niet aan onze keus te minnen of te haaten.
Die dwaaze liefde zal, ik zweer 't, hem weinig baaten.
Doch 't geen my woedend maakt, Eudoxe mint hem weêr.
Ik twyfel of de drift u niet verblind, Mynheer.
Heeft ze u gezegd dat zy zyn liefde zal gehengen?
Wat dreef haar anders aan zich in 't geschil te mengen?
Zy wederhield den slag die hem wierd toegebragt.
Ligt heeft zy d'uitslag meer bezadigd overdacht,
Die u te duchten stond uit dit rampspoedig stryden.
Het geen gy weêrmin noemt, is mooglyk medelyden.
Uw dreigen en verwyt doorgriefden haar het hart.
Waartoe, helaas! waartoe vermeerdert gy haar smart,
Daar zy zich voor uw heil zo yvrig heeft gekweeten?
Hebt ge in een oogenblik de poogingen vergeeten,
Die zy besteedde om u te ontheffen van verdriet?
Verdient zy dit onthaal?
Neen; zy verdient het niet.
Het grieft my dat myn drift haar tedre ziel beroerde.
Maar hy, wiens dwaaze min my tot die drift vervoerde,
Zal haare ontsteltenis betaalen met zyn bloed.
Herinner u in tyds op wien uw gramschap woed.
Uw Vader heeft deez' dag zyn deugden hoog gepreezen.
Gyzelf hebt my betuigd aan hem verpligt te wezen.
Wat heeft zyn yver, tot vermindring van de elend'
Die uw geslacht begrimde, al zorgen aangewend!
Nooit zal myn Zuster 't loon van zynen dienst verstrekken.
Hy vleit zich vruchteloos haar in 't bederf te trekken.
Hy spaar' zyn zorg voortaan. Ik acht my niet verpligt
Aan gunstbetooningen, naar zelfbelang gericht.
Ten minsten geeft het u geen reden u te stooren
Dat hem Eudoxes oog en eedle ziel bekooren;
Of is hy strafbaar die de deugd beminlyk vind?
Zo ik my vleien kon dat zy hem niet bemint
Had ik my moogelyk bezadigder gedraagen.
Dan ach! ik zie te klaar dat hy haar zal behaagen.
Men kan niet loogchnen dat hy veel verdiensten heeft.
Bevallig van gelaat, verpligtende en beleefd,
Tracht hy bestendig ons verlangen voor te komen.
Een teder maagdenhart word ligt vooringenomen.
Wien ziet zy, buiten hem, in deze wildernis?
Wie weet of hy haar hand geheel onwaardig is?
Of zou 't onmooglyk zyn dat hy uit een' der Grooten,
Welëer naar dit gewest gebannen, waar' gesprooten?
Zyn houding draagt geen blyk van een' geringen staat.
Hy meld zyne afkomst niet.
Waarom hem dan gehaat?
Of moet het in uw oog zyn schande en smaad verzwaaren,
Dat hy niet raadzaam vind zyne afkomst te openbaaren?
Zoud gy, zo gy met my deze oorden waart ontvlucht,
En adem had geschept in een gewenschter lucht,
Uw' staat en afkomst wel aan elk ontdekken kunnen?
Dan is 't uw pligt de vryheid hem te gunnen,
Die gy met reden voor uzelv' begeeren zoud.
'k Beken, ik heb de zaak niet in dit licht beschouwd,
En door oploopendheid my moogelyk misgreepen.
Denk wat al ramps die twist zou kunnen naar zich sleepen,
Daar ge u alleen met hem in deze streek bevind;
Daar u de tegenspoed, uws ondanks zelfs, verbind;
Daar hy steeds middlen heeft, die gy niet kunt ontdekken,
Om aan uw huis ten steun en toeverlaat te strekken.
Besef van welk een hulp ge u onbedacht berooft!
Wat heeft uw Vader zich al troost en heil beloofd
Uit de eensgezindheid, die u allen zou verëenen!
Hoe zal zyn stervend oog deez' bittren twist beweenen,
Als hem de droeve Eudoxe uw hevigheid verhaalt!
Wie zal zyn trooster zyn?
Myn Vriend! ik heb gedwaald.
Ik zie te spade dat myn drift my heeft bedroogen.
Myn dierbre Vader is de wellust van myne oogen.
Ach! moest ik zyn verdriet vergrooten in een' tyd
Dat hy bezwykt en sterft door 't onheil dat hy lyd?
Doch 't is te spaê geklaagd; 'k zal hem in 't graf doen zinken;
Den beker van 't berouw tot op den bodem drinken;
En de onbedachte min van trotschen Constantyn
Zal oorzaak van zyn dood en van de myne zyn.
Het grieft my, ik beken 't, u in dien staat te aanschouwen.
Laat ons bezadigd hem het misverstand ontvouwen,
En stillen met beleid uw Zusters droefenis:
Wie weet in welk een' staat zy door haar wanhoop is?
Myn hart voorzegt het my, ik zal hen beiden derven;
My blyft niets over dan te weenen en te sterven.
Menzikoff, Iwan, Eudoxe, Alexis.
't Is edelmoedig, dat ge uw wanbegrip erkent;
Dan ach! myn Zoon, 't geeft ons geen uitkomst in de elend'.
De Hemel had, ten troost in ons rampspoedig leven,
Ons in dien Jongeling een' dierbren Vriend gegeeven,
Die ons ondraaglyk leed verzachtte door zyn vlyt:
Die dagen zyn geweest, helaas! wy zyn hem kwyt.
De gunst, in haat verkeerd, is t' allen tyd gevaarlyk;
Maar in dit bar gewest maakt hy 't bestaan bezwaarlyk.
Waar vind gy beiden hier uw levensonderhoud,
Als 't volk des eenen breekt, 't geen 't volk des andren bouwt?
De slaaven zullen als de meesters zich verdeelen,
En ach! ik zie geen kans om deeze breuk te heelen.
Waar vind men middlen tot verzoening van den haat?
'k Heb daartoe weinig hoop.
Ik ben ten einde raad.
Verwenschte hevigheid, die my zo verr' vervoerde
Dat ik myn' Vriend trotseerde!
En uw gemoed beroerde!
Ach! was zyn vriendschap als de myne in uwe magt!
Hier dient, het zy hoe 't zy, een middel uitgedacht.
Indien men met beleid den haat niet kan bepaalen,
Zal ik door zielverdriet ten duistren grave daalen.
En moet ik de oorzaak zyn van zo veel harteleed!
Wie weet, indien ge een' stap tot nieuwe vriendschap deed...?
Hoe noode ik in myn oog myzelven zou verlaagen,
'k Ben tot myns Vaders rust bereid dien stap te waagen.
Wie weet of dit ontwerp den twist niet groeien doet?
Een rookend vuur, Mynheer, barst ligtlyk uit in gloed.
Ik zorg dat zich de drift bezwaarlyk zal betoomen.
Men moet de zaak niet tot dat uiterst laaten komen.
Het is myn oogmerk niet dat gy hem zoeken zoud;
Doch, zo gy uw belang en rust my toebetrouwt,
Ben ik gewillig hem uw neiging voor te draagen.
Ik vrees niet zonder reên dat ge u vergeefs zult waagen.
Myn woeste oploopendheid was de oorzaak van 't geschil.
Hy zal verbitterd zyn.
Het zy daarmeê zo 't will'.
Wie weet of hy in drift op u niet uit zal vaaren.
Verkropte spyt eischt lucht; hy zal allengs bedaaren.
Weêrhoû Alexis niet in zyn goedwilligheid;
Denk dat ge uw' Vader in het uiterst rust bereid.
Hoewel ik weinig goeds durf uit dees pooging spellen,
't Zou my verblyden zo zy de eendragt kon herstellen.
Ga, spreek met Constantyn; vernieuw den vriendschapsband.
Zeg hem... wat u behaagt... 'k stel alles in uw hand.
Steun op myn zorg; 'k zal uw verneedring niet gedoogen.
Menzikoff, Iwan, Eudoxe.
Nooit, nooit, myn Iwan, waart gy grooter in myne oogen.
Toom, op uws Vaders raad, voortaan uw driften in,
En ban, zo 't mooglyk is, den luister uit uw' zin
Die u aan 't Russisch Hof voordezen heeft omscheenen;
De grootheid en 't gezag zyn uit ons oog verdweenen.
Al schynt ons deerlyk lot verschriklyk voor uw jeugd,
Toon dat gy 't niet verdient; zoek grootheid in de deugd.
Uw staat verpligt u dat ge u needrig moet gedraagen.
Waan nimmer dat elende en armoede ons verlaagen;
De schuld alleen baart schande; en hy, die dwaas vermoed
Dat aanzien of gezag onze achting ryzen doet,
Laat zich door d'ydlen glans van klatergoud verblinden.
Verdienste is menigwerf in hutten ook te vinden.
Alexis keert te rug. Ach! 't is vergeefs getracht...
Ik ben naar wensch geslaagd, en eerder dan ik dacht.
Het kostte my geen moeite om Constantyn te vinden:
Hy dwaalde hier omtrent, en haakt reeds naar zyn vrinden.
Wat zegt ge? ô Hemel!
Is het mooglyk!
Dat hy koom'.
Menzikoff, Iwan, Eudoxe, Alexis, Constantyn.
Op dit gewenscht gebod verschyn ik zonder schroom.
Hy kust Menzikoff de hand.
Myn waarde Constantyn! gy geeft my 't leven weder.
Ach! ziet gy zonder wrok op uwen hooner neder?
hem omhelzende.
Ik wrok voên tegen u? denk aan 't voorleedne niet.
Geef my uw vriendschap weêr, nu gy de myne ziet.
Myn Broeder! 'k was, door drift vermeesterd, onrechtvaardig;
Doch uw grootmoedigheid maakt u myn' eerbied waardig.
'k Zal u vergoeding doen; verlaat u op myn woord.
Is schoone Eudoxe nog op Constantyn gestoord;
Of zal zy, op zyn beê, haar vriendschap hem vergunnen?
Wie zou, na dezen stap, dees bede u weigren kunnen?
Zy reikt hem de hand toe, die hy kust.
Nooit heeft myn dankbre ziel gewenschter stond beschouwd.
Myn Vrienden, zo ik u myn' staat niet heb ontvouwd,
Ik wierd door reednen van gewigt daartoe bewoogen.
Doch 't zwygen is dit uur niet meer in myn vermogen,
Nu ik uw aller gunst en vriendschap wederwon.
Gy ziet in my een Telg van 't Stamhuis van Biron.
In u? Kan 't mooglyk zyn!
Gy, uit Biron gesprooten!
Biron.
Ik heet Gustaaf, en ben de jongste van zyn Looten.
Dan zyt ge niet gedoemd naar deze woesteny.
'k Ben hier uit eigen keuze, en 't keeren staat my vry.
ô Onwaardeerbre trouw!
Wie kon zulks ooit vermoeden!
Gy naamt vrywillig deel in onze tegenspoeden?
Verberg my niet wat u hiertoe heeft aangespoord.
Biron,
Ik wierd van jongs af aan door uwen lof bekoord.
Ik had aan alle zyde uw wysheid hooren roemen,
En u de waare bron van Ruslands grootheid noemen;
Want de eer, die 't vlug gerucht een' Opperheerscher geeft,
Behoort niet minder aan den Raadsman dien hy heeft:
Een Vorst, hoe groot hy zy, kan nimmer wondren werken
Als oordeel en beleid hem niet in 't heerschen sterken.
Vervuld van eerbied voor uw deugd en kundigheid,
Wierd ik door mynen Oom naar 't Russisch Hof geleid,
Alwaar myn Broedren reeds ten top van glori steegen.
Verbeeld u, zo gy kunt, hoe sterk 't my moest beweegen,
Toen ik u by Cazan met al uw Maagen zag.
Nog jaagt my 't angstig harte op 't denkbeeld van dien dag.
Men had my geen bericht van uwen ramp gegeeven.
Ik waande u nog aan 't Hof ten top van eer verheven,
Wanneer ik u ontmoette in deerniswaarden staat,
Verteerd door smarte, en met de doodverwe op 't gelaat.
Verschoon my dat myn taal uw zielverdriet moet wekken.
'k Zag u den laatsten pligt aan uwe Gaê voltrekken.
Dit schrikkelyk gezicht zette al myn deernis aan.
'k Besloot u in dit oord standvastig by te staan.
Myn Oom verbond zichzelv' dat hy Vorst Peter spreeken,
En om verligting van uw ballingschap zou smeeken.
Hy trok naar Petersburg, en ik naar dit gewest,
Waar ik, reeds vóór uw komst, myn wooning had gevest.
Grootmoedige Biron!
ô Deugd, te wreed beleedigd!
Myn Halsvriend! wees om my toch met uzelv' bevredigd.
Waartoe herdenkt ge een drift, nooit door uw' Vriend herdacht?
Ik heb van maand tot maand, van uur tot uur gewacht,
Dat ik van 't Russisch Hof berichten zou bekomen:
Vergeefsche hoop, helaas! ik heb nog niets vernomen.
Ontzet, verwonderd door de grootheid van uw deugd,
Die zo veel luisters spreid in 't bloeien uwer jeugd,
Zoek ik naar woorden om myn dankbaarheid te toonen.
Ik wenschte u... ach! vergeefs... De Hemel zal u loonen.
De zucht tot ons behoud komt u te duur te staan.
Ontwyk dit naar gewest; laat ons in 't leed vergaan.
Waartoe u, zonder nut, om ons dus stout te waagen?
Wierd uw bestaan ontdekt, gy zoud dees daad beklaagen.
Uw dierbre vriendschap heeft ons menigwerf getroost;
Doch nu ik weet dat ge u om ons verroekeloost,
Ben ik verpligt myn' raad by dien myns Zoons te voegen.
Stel u niet langer bloot aan 't Vorstlyk ongenoegen;
't Hof acht hem schuldig die een' balling onderschraagt.
Voorkom uw' ondergang; 't is reeds te veel gewaagd.
Myn yver voor uw huis laat nimmer zich bepaalen,
En eischt de Vorst myn hoofd, dat hy dat hoofd doe haalen.
Waartoe u blootgesteld aan 't jammerlykst verdriet,
En zonder dat ge ooit nut..?
Gy weet nog alles niet.
Myn trouw is niet geheel bevryd van zelfbelangen.
Eudoxes minzaam oog houd me in dit oord gevangen.
Gy zaagt, myns ondanks zelfs, myn' sterken liefdegloed...
Bazilius genaakt met ongewoonen spoed.
Menzikoff, Iwan, Eudoxe, Biron, Alexis, Bazilius.
Wat jaagt u dus verbaasd? wat is u wedervaaren?
'k Ben ademloos; laat my een oogenblik bedaaren.
Gy schynt ontsteld! gy beeft! Wat heeft u dus ontroerd?
Een stoet van ballingen word herwaart aangevoerd,
In jammerlyken stand en schier van rouw bezweeken.
Een gryzaart, wien zyn lot in wanhoop schynt te ontsteeken,
Wekt door een naar gegil elks hart tot deerenis,
Doch weigert, wat men vraag', te zeggen wie hy is.
Helaas! daar zyn 'er meer die bittre rampen lyden.
Kon 't mededoogen al de elendigen bevryden!
't Zyn lotgenooten in ons onheil. Laat ons hart
Zich yvrig kwyten tot verzachting van hun smart.
Bazilius,
tegen Biron.
Hun Leidsman heeft terstond by ons naar u vernomen.
Had ik hem niet gestuit, hy waar' met my gekomen:
Hy wil u zien.
Ik ben hier yllings wederom.
Ach! welk een uitzicht, zich in hoogen ouderdom,
Beroofd van goedren, in Siberiën te vinden!
De Hemel geeft aan elk geen onverwachte Vrinden.
Wie kon ooit denken dat Biron, alleen uit trouw,
Met zo veel yvers in ons onheil deelen zou?
Zyn deugd is dubbel waard' dat wy ons dankbaar toonen.
Wy kunnen nimmer zyn grootmoedigheid beloonen.
Gy ziet nu duidlyk door wat drift hy wierd bezield,
Toen u zyn tegenspraak in 't vlieden wederhield.
Hy hoopte dat zyn min Eudoxe zou bevryden,
En kon niet dulden dat uw Vader in zyn lyden
Hier eenzaam kwynen zou, ontzet van allen troost.
Ik wensch geen heil op aard' dan 't welzyn van myn Kroost.
Geliefde Eudoxe! wist Biron uw hart te winnen?
Verberg uw neiging niet.
Hy is wel waard' te minnen.
Dat hy u dan verlosse uit deze woesteny;
Uw redding is de myne; ik blyf myn' Vader by.
Verbeeld ge u dat Eudoxe in trouw voor u zal zwichten?
Ik zal hier nevens u myns Vaders druk verligten.
Myn hart, 'k ontken zulks niet, voed achting voor Biron;
Doch schoon ik hem bemin, indien hy waanen kon
Dat ik om myn behoud u beiden zou verlaaten,
Zou hy, myns ondanks zelfs, my dwingen hem te haaten.
Myn Zoon, myn Dochter, welk een' zegen strekt me uw deugd!
Doch zoude ik dulden dat ge in 't bloeien van uw jeugd,
Om my ten steun te zyn, u zoud rampzalig maaken?
Het voegt aan deugdzaam Kroost voor 's Vaders heil te waaken.
Menzikoff omhelzende.
Zo lang myn oog u ziet, trotseere ik 't ongeval.
Ik zweer dat ik in 't leed u niet begeeven zal.
Biron genaakt van verre.
Menzikoff, Iwan, Eudoxe, Alexis, Biron, Bazilius.
Ik heb u veel te ontdekken,
't Welk u ontzetting en verwondring zal verwekken:
Vorst Iwans Dochter heerscht; Czaar Peter leeft niet meer.
Kan het zyn!
naar de bank treedende.
Ach! zet me een weinig neêr.
Tegen Biron.
Bedriegt ge u niet? wie heeft u dit bericht gegeeven?
Een onverwachte kwaal beroofde hem van 't leven.
Men droeg den Scepter op aan Kourlands Hertogin.
Een myner Broedren is de gunstling dier Vorstin:
Hyzelf zond my een' brief.
Dan moeten we u gelooven.
Dus ziet uw vyand zich zyn' sterksten steun ontrooven.
Hy is niet meer aan 't Hof.
Gy zyt gewis misleid.
Ik heb van 't geen ik zeg de grootste zekerheid.
Vorst Dolgorukki is, van eer en staat verstooten,
Gebannen naar dit oord met zyn rampzaalge Looten.
De Hemel zy geloofd! De boosheid heeft haar loon.
Dat nu de Ontmenschte leer' ..
Bepaal uw' haat, myn Zoon!
Laat zyn rampspoedig lot hem aan uw' toorn onttrekken;
Zyn wroegend harte zal hem strafs genoeg verstrekken.
Hoe veel zyn overmoed u eertyds lyden deed,
Gy zoud geraakt zyn door 't beschouwen van zyn leed.
Hy heeft zyne Echtgenoote ook op zyn' togt verlooren.
Zyn Telgen schynen in hun zielverdriet te smooren,
Terwyl zyn grimmig hart al gillend aêmtocht zoekt,
De Keizerin, het Ryk, en zynen toestand vloekt.
Opdat hy aan zyn lot zich zou gewennen kunnen,
Zal 't noodig zyn de woede een' ruimen toom te gunnen.
Tegen Iwan en Eudoxe.
Draagt zorg, zo veel gy kunt, dat gy zyn byzyn myd;
Ons slechts te aanschouwen strekt voor hem een sterk verwyt.
Had my de ontmenschte alleen naar dit gewest verdreeven,
Ik zou zyn snoodheid om zyn' rampspoed hem vergeeven.
Doch als ik denk aan uwe en aan Eudoxes smart,
Ben ik geen meester meer van myn verbitterd hart.
Hoe zal ik tegen hem myn gramschap wederhouên?
't Zal mooglyk veiligst zyn hem noch zyn Kroost te aanschouwen.
Daar is geen middel toe in deze wildernis,
Waar, buiten hem en ons, geen mensch te vinden is.
Beschouw dit aklig oord niet langer als uw wooning;
Uwe eedle deugd verwerft, na zo veel leeds, belooning.
Ach! Biron!
Neemt onze elende een' keer!
Gy zyt hersteld in rang, in goedren, en in eer.
Door 't Hof in eer hersteld!
Dit gaat myn hoop te boven.
Menzikoff den lastbrief aanbiedende.
Zo gy nog twyflen mogt, gy moet dit schrift gelooven.
't Strekke u van Annaas gunst een onbetwistbaar pand,
Gezegeld door haar' last, geteekend door haar hand.
Myn ziel bezwykt door vreugd.
Vergun my 't schrift te leezen.
Eudoxe! welk een heil!
Ach! mogt het duurzaam wezen!
Myn waarde Eudoxe! smaak dien zegen ongestoord!
Wy scheiden, nog deez' dag, uit dit verschriklyk oord.
Het Hof heeft in zyn gunst voor alles zorg gedraagen:
Gewaaden naar uw' staat; een dienstbre sleep; de wagen,
Die u vervoeren zal; 't is alles reeds naby.
Gewenscht bericht...
Ter zyde.
Dan ach! het komt te spaê voor my.
Duld dat wy u geluk met uw herstelling wenschen.
de hand aan Alexis en Biron biedende.
Geliefde Vriend! en gy, trouwhartigste aller menschen!
'k Had op den rand van 't graf dees tyding niet verwacht.
'k Heb door myns Broeders gunst naar troost voor u getracht;
En dorst my vleien dat ge eens uitkomst zoud erlangen:
Ik haakte elk oogenblik bericht daarvan te ontfangen;
En hoopte dat dit heil, verworven door myn trouw,
Aan myn beminnend hart tot voorspraak strekken zou,
Als ik u in dit uur myn' naam en staat ontdekte.
Besef nu welk een smart uw voorstel my verwekte.
Indien myn Vriend met u gevlucht waare uit dit oord,
En 't Hof, tot gunst geneigd, de ontkoming had gehoord,
Had dit vergryp die gunst in gramschap doen verkeeren;
Een vuur ontstoken, dat ons allen moest verteeren.
Ik dwaalde uit deernis, en doorgrondde uw oogmerk niet.
het geschrift middelerwyl ten tweedenmaale geleezen hebbende, reikt
							hetzelve aan Iwan over.
't Is of myn scheemrend oog de letters dubbel ziet.
Na eenig stilzwygen.
Geluk, myn dierbaar Kroost! beleeft gewenschter tyden!