floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Als my haer Majesteyt het kind gaf van haer schoot,
En uyt haer Koningrijk te trekken my gebood
Tot op de grenzen van Zantons, daer ikivijf jaren
In een kleyn huysjen had u kind in mijn bewaren;
Al waer't gemeene volk ons hadden wel bezind,
En hielden my aldaer voor Vader van het kind,
De voedster voor de Moer; en voorts is onder allen
Een droevig ongeluk aen ons ten deel gevallen;
Als ik op zekertijd aen d'oever lag en sliep,
En Kinnikson op strand met kinders spelen liep;
Zoo zijnder toen ter tijd Zee-roovers aengekomen,
En hebben my en't kind gelijk van daer genomen;
Ons op het eyland Armoriques aengebracht,
Alwaer zy zijn gewent te lossen hare vracht;
En daer, na oud gebruyk, zy met geroofde Waren,
En veelgestolen buyt te lande komen varen;
Die daer van vreemde lien vaek worden opgezocht,
En om geringe prijs den vremdeling verkocht;
Zoo is't gebeurt dat daer verschey de kooplien quamen,
En kochten Kinnikson, die zy toen met hun namen,
Ik bleef in ketenen geboeyt, van't kind berooft,
En leed veel meerder leed, als oyt kan zijn gelooft;
Tot eyndelijk een vreê daer wierd in't land besloten,
Door welke vrede, ik mijn vryheyd heb genoten;
En heb de goede Goôn gebeden dag aen dag,
Dat men doch Kinnikson gezond weôr vinden mach;
Argire, Koningin, ik wenschten om mijn leven,
Dat ik Kinnikson aen u wederom kost geven;
Den Hemel is 't bekent dat ik om deze schuld,
Zoo vaeck mijn sterven wensch uyt enckel ongeduld;
Ik ben, ô Coningin! op 't hoogst met u verlegen,
En hebbe, zoo het schijnt, nu al de Goden tegen;
De Goden, die op my te bitter zijn gesteurt,
Mits dien dit ongeval, door hare wil, gebeurt.
O droef heydt al te droef! na dat gy my doet hooren,
Verance! Ach helaes! zoo is mijn kind verlooren;
Argire! die uw hert in brakke tranen smelt,
Argire! die de ziel met zorgen voeld ontsteld,
't Gemoed met vrees benauwt, van droefheyd ingenomen,
Door zorge dat mijn kind noyt wederom zal komen;
O Meluzine! die met uwe Prophecy,
Nutoond de rechte proef van uw bedriegery.
Verance! op wat plaets is 't kind vervoerd?
Ik hoore,
Dat het te schepe voer langs de rivier de Loire.
Zijn haaren waren blond, zijn trony wel besneden,
Voorts was hy schoon, en blank, daer by zeer fraey van leden,
Groot na zijn ouderdom, een kind van zulck een slag,
Dat yeder wierd verlieft op hem, die 't maer aenzach.
Gy hebt het, zoo gy zegt al Kinnikson geheeten,
Maer is de rechte naem van 't kind u ook vergeten?
Verance! is het niet,
Zoo zeg my dan zijn naem.
O goede Goden! wild ons openen de oogen
Dat wy de waerheyd van dit werk aenschouwen mogen;
Argire, gy hebt my gegeven een en Soon,
Argire, ik bespeur de wonderheên der Goôn,
En wil een ander Soon Argire weder geven.
Wat name, Rosanier! stond in den steen geschreven,
Die Rosiljon had, toen hy wierd aen my verkocht,
En tot u beyder dienst hier in het hofgebrocht?
Het is de zelfde naem die gy hem ga eft voor dezen;
Daer staet het.
Och ja! 't is Kinnikson.
O aengename steen! merkteeken van mijn vreugde;
Ik kus u, lieve steen! alsd' hoop van mijn geneugde;
Ik kus u, lieve steen! ik kus u noch een mael,
Mits gy de borne zijt daer ik mijn vreugd uyt hael.
Daer is geen twijffel aen, noch eenigzins te vreezen,
Oft Rosiljon die zal uw Zoon, Argire! wezen;
Ik heb hem hier gekocht, en hy was toen, zoo 't scheen,
De zeven jaren oud, of daer omtrent, zoo 'k meen;
En oft 'er noch aen hem geen ander teekens bennen,
Waer aen men boven dit hem zoude mogen kennen?
Een teeken is 'er noch, 't welk my in dit geval,
De rechte zekerheyd zal kunnen openbaren;
Een teeken is 'er noch dat zal de zaek verklaren;
Eer ik hem van my gaf, heb ik op zijne hand,
Met gloeyend yzer eerst een roosjen ingebrand.
Zoo zijt dan Koningin gewis,
Dat Rosiljon u eygen is;
Uw eygen Zoon, uw eygen kind,
Mitsdien dat men dit roosjen vind,
Dit roosjen op zijn linker hand,
Zoo wel en zoo volmaekt gebrand,
Zoo net, en aerdig, dat ik houw,
Dat met pinceel geen schilder zouw,
Volmaekter roosjen malen af,
Als hem 't gebrande yzer gal.
Eerbiedig zy van my al 't hof-gezin gegroet;
Eerbiedig val ik nu uw Majesteyt te voet,
En zoek verschooning van het geen ik heb mildreven;
Ha Sire! wild gy my 't beloofde dan niet geven?
Wild gy my Rosanier, die Koninglijke spruyt,
Niet gunnen tot mijn deel, en uyt ver koren Bruyd?
Mijn Bruyd! mijn lieve Bruyd, die, zoo 'k haer niet verwerve,
Door trouwe liefde zal haer Rosiljon zien sterven,
Ey, Sire! schey doch niet twee zielen zoo vereent;
Ey, Sire! rooft my niet 't geen gy eens hebt verleent;
Ey, Sire! ey gedenk mijn trouwheyd u gebleeken,
De rampfpoed waer in gy, ha Sire! waerd gesteeken;
De swarigheyd; die gy zoo lange hebt geleên,
De trouwigheyd waer meê ik heb voor u gestreên;
Gun my tot loon van dien Princesse Rosaniere;
Ey zalze mijne zijn? wat zegt gy hier op, Sire?
Ia uw Moeder! leef haer raed.
Mijn Moeder, Sire? hoe mijn Moeder? 't kan niet wezen.
Och ja! gy zijt mijn Zoon, doch, mits ik u voor dezen,
Als gy noch waerd een kind, liet voeren uyt het land,
Zoo heb ik neffens dien op uwe linker-hand,
Een roos doen drukken, om u, door dat merk te kennen.
Noch bond ik aen uw hals een uytgezochte steen,
Waer in als toen uw naem, op 't aerdigst stond gesneên;
Uw naem was Kinnikson, zoo had ik u geheeten.
Neen, dies ik na zijn dood,
Het Rijk van Santons en van Pictes heb behouwen.
Dat gy mijn Moeder zijt kan ik noch nauw vertrouwen;
Ik bid de Koningin, dat zy my kennis doe,
Van wie ik ben vervoert, wanneer, oock waer, en hoe
Ik eyndelijk hier ben in 't Konings hof gekomen?
Na dat gy speelen liept op strand, wierd gy genomen,
Van roovers, die aldaer op dien tijd zijn gestrand,
En voerden u, met uwen hoeder van het land,
Tot op het Eyland van Armoriques, waer gy
Van vreemde koopliens zijt verkocht in slaverny;
En zoo van daer tot hier, in ongeluk gedreven.
Wie zal hier, Koningin, getuygenis van geven;
Waer is die? ik geloof't, indien men hem verschaf.
Verance, als ik my te recht en wel bezinne,
Speur ik noch eenigzins dat ik die name ken;
Ik kniel, en houw gewis dat ik uw Zone ben,
En kus mijns Moeders hand.
Laet my de uws aenschouwen;
Gy zijt mijn Echte Zoon, daet zal ik u voor houwen.
Heb ik u lang gemist, te meer u nu bemind
Het kinderlijke hert, dus lang van u versteeken.
Ach Kinnikson! wat vreugd dat ik u weêr mach spreeken!
O lang gemiste Zoon! hoe voel ik my verblijd,
Dat ik u weder zie, en gy noch levend zijt;
O Goden! zijt gedankt.
Noch zult gy Rosiljon meer wonderen bemerken;
Den Koning van dit Hof, en wijt beroemde Kroon,
Die heeft eertijds uyt my gewonnen eenen Soon.
Den Koning? hoe, wat 's dit? hoe zegt gy dat, mijn Moeder?
Gy mijnen Vader? hoe! ten kan niet zijn, verzind.
Dies ik haer zoek te trouwen,
En wil u beyde voor mijn Echte Zonen houwen;
Vermits ik Rosiljon mijn Dochter gun ten Echt.
Dewijl ik nu van als ben grondig onder-recht,
Omhels ik Rosanier, mijn Bruyd, mijn wel-beminde,
Indien mijn Moeder, en mijn broeder, 't goet bevinde.
Sijt zeker, dat ik my hier in te vreden houw;
En met u beyder wil, ik Poliander trouw;
Op dat Celiodant mijn Soon ge-echt mocht werden.
Ik die u heb gezind, zal in die liefd volherden,
En neem Argire aen voor wettig Koningin.
Ach! Sire, 't dunkt my vreemt dat ik uw Sone bin.
't Is zoo, gy zijt mijn Soon, daer voor zal ik u houwen,
En zult voor uwe Bruyd, Princes, Cephise trouwen,
De dochter van mijn overleden Koningin.
Celiod,
Cephise! schoon ik u noyt minne heb gedragen,
Soo sweer ik voor de Goôn, dat zoo 't u mocht behagen,
Dat ik mijn liefde noyt acht waerdiger besteed,
Als aen Princes; ik lief, zoo lief dat ik niet weet,
Dat immer minnaer meerder liefd zouw kunnen toonen,
Als ik u dragen zal, ô schoonste aller schoonen!
Mijn Vader voegt het zoo, indien gy 't ook zoo voegt,
Houd ik, Princesse! my op 't allerhoogst vernoegt.
Ik loon uw liefd met dank, en volg der Goden wille;
Mijn wil zal met uw liefd in 't lieven niet verschillen,
Vermits ik my vertrouw op uw vermaerde deugd.
Soo zal Cephise haer met u, mijn Prins! vereenen.
Nu is de spreuk vervult:
Meesene
B.H. Erné en L.M. van Dis (eds.), De Gentse Spelen van 1539, (two
						volumes). Martinus Nijhoff, The Hague 1982.
Spelen va zine by den XIX gecōfirmeirde Cameren van Rhetorijcken, binnen
						der Stede van Ghendt cōparerende, vertooght [...] op de questye, Welck de
						mesche steruen meesten troost es[...] 12 junij 1539 [...] . Ghendt : Joost
						Lambrecht, 1539.
Ghetughe des Gheests
Kaercke
Mensche
Ontfaermhertigheyt
Meesene.
Prologhe.☞ In dit spel zijn vier personagen: De Mensche, Ont
						fermhertigheyt, Kaercke, Ghetughe des gheests.
Staervelick Mensche.
O, onredelic leven coruptybelic,
In my aerm allendigh mensche beseven,
Qwaet gheboren in zonden gryvelic,
Wie zal my ter noodt nu troost hier gheven?
Niet dan qwaed en vindic in al mijn leven.
Dies magh ic wel beven ende zijn bevreest.
O God, vader, zone ende heligh gheest,
Sturtt u gracye meest, mijn allende begloost,
Dat ic, Staervelic Mensche, magh ghecryghen troost.
Want als ic mijn leven hebbe over ghedocht:
Wt mijn eyghen es niet dan zonde ghewrocht,
Veil qwaetheyt ontcnocht tot mijnder onvrame.
Och, wie zal my verlossen van sdoodts lichame?
Es hier niemandt eerzame ter Godts eeren
Die my nu den uprechten troost zal leeren?
Waer zallic my keeren, vul drucx aerbedelic?
O Godt, schepper der creatueren redelic,
Zendt my, Mensche, u Goddelicke ghenade.
Ontfaermhertigheyt.
O Staervelic Mensche, claghtigh zonder schade,
Wilt u nu van murmuracyen spennen.
Laetse murmureren die Godt niet en kennen,
Naer dat ghy den Heere ontfaermhertigh kendt
Ende in hem ghelooft.
Mensche.
Mijn lichame schendt
Mynen gheest, die my ghegheven es hueghelic.
Wederstaet tvleesch.
Ten es my niet mueghelic:
Dat ic wil doen latic, naer Paulus vermaen,
En dat ic wil laten, dats van my ghedaen.
Niet ic, maer al dat zondigh beschot
Dat daer in my woont.
Ghy ghelooft in Godt
Die neder ghedaelt es om zwaer verstranghen,
En in al dat ghy ter vonte hebt ontfanghen?
In dat doopsel des waters neimt ghy u bevrijdt,
Dat in zijn bloedt ghewasschen es u habijt,
Ghereynight, ghezuvert duer tbloedigh bedauwen
Witter dan de snee?
Ia ic, wel, in trauwen,
Maer als ic Iacobus woordt maercke ter noodt,
Dat een gheloove zonder ghewaercken es doodt,
Nu en vindic niet goeds van my ghewroght hier.
Waer hebbic de liefde des heeren vulbroght schier,
Zynen wille ghezocht fier (dies my afgrijst)
Den naecten ghecleedt, den hongherighen ghespijst,
De dolende ghewijst, den ghevanghen verlost?
Wat heift my den onghehaerbaerghden ghecost?
Waer cammic den onvertroosten verstaercken?
Zijn dit niet van onzen gheloove de waercken?
Dies ic wel zegghen magh tot elcken beschoove:
Doodt es mijn gheloove.
Blijft stantvastigh, niet als zondighe doove.
Ziet, hier comt gaende Christus bruudt vercooren;
Wilt huer anhooren.
Kersten kaercke.
Staervelic Mensche, stelt ter storme u ooren.
Leght af alvooren swaerelts bevrydijnghe.
Ic bringhe u bodtschap en nieuwe tydijnghe,
Tot u vermydijnghe, niet om bedaerven:
Bereedt u huus, Mensche, want ghy moet staerven,
Niemandt en heift hier blyvende stede;
Dus maect u ghereedt.
Och ghaerne, waer mede?
Niet en hebbic van my zelven, dits blijckelic.
Den verloren zone ben ic ghelijckelic,
Want tghuent dat my gaf mijn hemelsch vadere,
Es verloren, verstroyt allegadere.
My zelven en kennic niewers toe ydoone.
Kaercke.
O Mensche, u habyten waren zo schoone,
Naer de ziele verheven in grooter waerden,
Naer tlichame onstaervelic up der aerden;
Ghy waert regymentuer van swaerelts paercken.
Hebt ghijt nu mesbruuct?
Figure.Adam en Eve brekende tghebod, Dat hem bevolen was van den
						uppersten God.Ghelijc een vrauwe u, Mensche, bracht in sneven, Duer een
						vrauwe, zijt ghy weder int leven.
Wilt hier an maercken
Wie mijnder aervenesse was ontaervelic,
Wie my dede staerven: ic was onstaervelic,
Duer Adams vallen de mensche verzucht,
Want Godt hen verboodt te nutten van een vrucht.
Ghy zult staerven, sprac de Heere almachtigh,
Eitt ghy van die vrucht; nu blijcket warachtigh
Dat wy menschen zijn commen in zwaren rauwe
Duer thelsche serpent.
Ontfermhertigheyt.
Als bedroogh de vrauwe
Den man, Mensche (dus niet en murmureirt)
Duer een vrauwe zydy weder gherepareirt;
Godt wrachte in Maria tgheloovigh wezen.
Dus zijt ghy ghenezen.
Danck hebt van dezen.
Nochtans haudt my verknezen byzondere,
De zonde in my den gheest haudt tondere,
Scherpelic dreeghende met zware punicye.
Ic vreeze de doodt duer zulcke iusticye,
Want tghetal mijnder zonden es onnommelick.
Niet en es den gheloovyghen verdommelick.
Dit doet u met harde sentencye dreghen,
Dat de mensche niemandt en meent dan zijn eghen.
De liefde Godts in hem zeer weynigh blijckt.
Dit doet datmen harde sentencye strijckt,
Want beter es de zonde ghelaten staen
Duer dreeghement, dan zy ware ghedaen
Op de ontfermhertigheyt vanden heere.
Onthaudt deis leere.
O Goddelicke heere,
Helyghe Christenkaercke, beminde Godts bruut,
Laett den Mensche hooren u minnelic saluut,
Dat u Christus uwen brudegoom heift ghelaten,
Daer de mensche troost in vindt buten maten;
Want al u last es tevangelye, Godts woordt.
Van my en was noyt anders ghehoort
Duer al mynen raedt.
Zijnder hypocryten ghecommen voort
Om te zayen qwaedt zaedt
In Gods Christen kaercke, schuut haerlieder daet.
Wat es u gheleert, zegghet my openbaerlic,
Ghy Mensche, claerlic?
Dreeghement vervaerlic.
Wet, om huer ghebod zijn my meest verhalich,
Zegghende: laet ghijt, nemmermeer wert ghy zaligh;
Ende ghy, Christenkaercke, lievelic engien,
Ghy leerdt datt al duer de liefde moet gheschien.
Waer zallic vlien? ic blyve in zwaer verdriet,
Want de liefde en vindic in my zelven niet;
Wt mijn eyghen en can ic niet goedts ghevinden.
O Mensche, en wayt niet met allen winden!
U werdt ghewijst der zonden vuldoenijnghe,
Den oprechten troost en blyde verzoenijnghe;
Niet wt verdienten en es hy u ghelaten,
Maer duer de ghenade.
Wat maght my baten,
Moet ic die verdienen hier in dit leven?
Van natueren es my niet anders ghegheven
Dan alle qwaedt, des ic an my bemaercke.
Dat en leerdt u niet de helyghe kaercke,
Dat yemandt vuldoen moet voor zijn zonden,
Want de mensche es onnutte vonden
Als hy al dat moghelic es ghedaen heift,
Zoo Lucas vermaen gheift.
Mijn herte bevaen leift
Onvreidtsaem, puer inden gheest onverduldigh.
Naer dien dat ickt al ben te doene schuldigh,
Zo mueghen my mijn zonden wel verdommen,
Want ic en can noch schuldt, noch liefde vulcommen.
Dies magh ic wel blyven puer dezolaet;
Al mijn leven es qwaet.
O Mensche, verstaet.
Zijt zonder waenhope telcker huere,
Want ontfermhertigh zijn es Godts natuere.
U zal zijn ghezonden de gheest der waerheyt,
Hy zalt u al leeren.
Hy es de claerheyt,
Tot eenen troostere der menschen gheprezen.
Ziet hier zijn ghetughe.
O gheestelic wezen,
Ic ben verknezen in allende aervelic.
Tvleesch es gheheel mynen gheest bedaervelic,
Dan bevoelic my staervelic; dit begloost.
Ic bidde u: leert my den uprechten troost,
Dat ic mijn leven magh henden iolyzelic.
Ghetughe des gheests.
Vought u met de bruudt Christi pryzelic,
Gheloovet tgheloove in huer ghefondeirt.
Alzo doen ic, maer ic hebt ghemesuzeirt
Met mijn stijnckende zonden; tmagh my wel rauwen,
Of ten ware dat ic my moght betrauwen
Up de waercken van menschen vindijnghe bestaen.
O Mensche, wat ghewaercken hebt ghy ghedaen
Die u dijncken loon te ontfanghen waerdigh,
Of waer duer ghy zaudt moghen zijn rechtvaerdigh,
Recht of u Godt ware den hemel schuldigh
Duer u invencye?
Zeer menighfuldigh
Hebbic ghezocht lichamelicke vreden,
Onder tschijn van dueghden, duer langhe ghebeden,
Niet ghezwicht vele pilgrymagen clouc;
Werdic ongheloont?
Als een onreyn douc
Zijn menschelicke waercken (hoe dat ghijt keert)
Godt behaghelic, zo Esayas leert.
Dijnct mensche, dus hebbende ghesleipt den plough,
Lasten u Godts gheboden niet waercken ghenough?
Hoe laett ghy den dienst van zijnder offycye?
O bedrieghelicke waerelt vul alder malycye,
Hoe ben ic aldus an u bedrieghen gherocht?
Niet dan schijn zonder zijn duer u ghewrocht,
Zaligheyt ghezocht daer zu niet en was.
Zijt zonder waenhope, noch ghevet pas!
Al zijt ghy duer ydele glorye ghefaelt,
Uwen meesten troost werdt u hier verhaelt,
Waer duere ghy wezen zult zeere verhueght.
O Mensche, wie heift u aldus ontwueght
In deis beladijnghe?
In alsen sop alzo verkeert mijn dueght?
Tes u beschadijnghe.
Wie delft de putten, tot uwer versmadijnghe,
Om te vinden dat stijnckende water onreyne,
En vlieden van my, een vloedighe fonteyne,
In wien ghestelt es de kersten vergarijnghe
Naer dopenbarijnghe?
In u bezwarijnghe
Blijft ghy, Mensche, duer alzulc verkiezen.
Dijnct wat zy winnen die God verliezen.
Dit leert ons Paulus met zinnen propijs:
Niemandt en late hem dijncken te zyne wijs,
Up menschen wijsheyt ne staet ten gheenen stonden,
Want alle menschen zijn lueghenachtigh vonden,
Naer Davids vermonden ghezeyt met lusten.
Waer op zallic, Staervelic Mensche, dan rusten?
Ghy zeght hem: tzijn menschelicke waercken bestaen,
Veel verchierijnghe an hout en steenen ghedaen,
Aultaren ghesticht, zeer chierelic behanghen.
Zal ick hier vooren gheenen loon ontfanghen?
Waer omme toochtment ons teenen exemple,
Maket ons niet zaligh?
Dit es den temple,
Alzo ons betooght de schriftuere claer;
Hier in zult ghy God stichten eenen aultaer,
Die zult ghy verchieren als de vayllande,
Want ghehoorsaemheyt gaet boven offrande.
Ghelijck daer staet duer Gods peticye:
Ick wil ghehoorsamelicke condicye,
Maer gheen sacrificye alzoo beseven
En zult ghy God gheven.
Al gheheel mijn leven
Es qwaet, met rechten eyst dat ick truere.
O, nu kennic wel ande helighe schriftuere,
Datt al quaet es wt my zelven ghewrocht hier.
Niet dan mijn eyghen daer in ghezocht schier,
Om my zalicheyt te winnen telcken keere.
Zo en zijt ghy maer huerlijnck vanden heere,
Naer datt ghedaen es om loon ontfanghen.
Ghy en zult metten aerfghenamen niet ganghen
In u svaders rijck, twelc es zonder hende.
O waerelt, dat ic u noyt en kende!
Dies es mijn allende zwaer om verhalen.
Waer mede zallic al mijn schult betalen,
Naer dat ic niet dan ydelheyt hebbe anthiert?
Mensche, uwen vader es ghepayziert,
Niet duer verdienten, maer wt puerder ghenaden.
Hy wilde tmenschelicke gheslaghte ontladen,
Hy heift hem ontfermt der zonden ghetal.
Zouct ruste in my, Mensche; voorwaer, ic zal
U leeren hoe ghy werdt los van caermen,
Daer ghy hem zult vinden met open aermen,
Om elcx ontfaermen, midts open wonden,
Met zijn dierbaer bloet ghenesen de zonden,
Waer duer es bevonden mijn medicyne.
Al dit ick u gheve.
O schoone robyne,
Ghy verhaelt mijn troost te dezen termyne,
Wilt my die nu leeren tot mynen wensche.
Wat zallic doen, aerm allendigh mensche,
Oyt hebbende ghezoght swaerelts behaghen,
Afgoderye ghedaen om zochte daghen
Te vercryghene? zo hebbic duer vremde goden
Gods wille wederstaen en zijn gheboden;
Want my es gheleert van int beghinnen:
Ghy zult my alleene dienen en minnen
Met al uwer herte, wt alle uwe crachten.
My zelven magh ic dies wel verachten,
Dat ic hebbe ghevolght diversche tyden:
Sdycendaeghs sent Anna om mijn bevryden,
Aertschrijcdom bestryden, dits mijn intencye;
Den woonsdagh wt vreezen van pestilencye
Gheviert; aldus hebbic my zelven ghezocht
Ende al de daghen zo over ghebroght,
Nauwe eens ghedocht up Gods liefde ghegloost.
Daer gheen schult en es, daer en ghebreict gheen troost;
Naer dat ghy God maghtigh bekennende zijt,
Tgheloove beleeden van tbeghin uwer tijt,
Dat van hem beschriven devangelische claercken.
Ia, hadde ict beleift metten ghewaercken,
Maer over my zelven ick sentencye strijcke:
Ic moghte wel wezen Zodoma ghelijcke.
Ware in my publijcke Gods liefde met luste,
Zo haddic vrede.
Hier es gheen ruste.
Al u daghen, zeght Iob, zijn vul gheruchten,
Niet anders dan strijdt, want ghy moet met zuchten
U broodt eten, ende u water drijncken
Met grooten anxte, want ghy moet dijncken
Dat tvleesch en den gheest hier contraryieren.
Niet en hebbic ghedaen om mijn verchieren,
Van my niet ghedaen zijn veil dueghden blijckelic.
Ic ben doch niemandt groots ghelijckelic,
Paus, Keyzer, Conijngh, al zulc bediet.
Ic wilde wel coopen, maer ic en hebbe niet
Daer ic mede zoude mueghen doen payment.
Ware trijcdom van haven in my prezent,
Zo moghtic brieven van pardoenen coopen,
Wtvaerden, iaerghetyden stichten by hoopen,
Om daer duere te zyne wt purgacye.
Neen Mensche, dat ware God defamacye.
Moght ghy duer eyghen invencye zijn zaligh,
Zo en hadde Christus niet ghezijn betaligh
Voor tmenschelicke gheslaghte, wilt dit bevroen.
Totten Goddelicken woorde en zult ghy doen
Yet af of toe, zo daer staet gheschreven.
Ia alle symonye die my es ghebleven
Van mijn ouders tot my gheopenbaert,
Biechte, penitencye (my dit verclaert)
Als lezen en vasten zeer menighvuldigh?
Al ditte te doene zijt ghy schuldigh,
Maer laetet naer tevangelye gheschieden.
Die up Moyses stoel zitten, dat zy u ghebieden
Zult ghy doen, niet daer up betrauwende dies,
Want die zijn ziele wil winnen, blijft in tverlies;
Maer ghy zult dit doen, naer Paulus vermaen,
Om te blivene doverheyt onderdaen.
Al dat zy beghaeren, latet gheschien,
Want Christus zelve en wilde niet vlien
Den pennijngh te gheven van tol of chijs,
Waer mede hy ons heift ghedaen bewijs,
Elc eerende inden roup, tzy van wat staten.
Nieuwers op en mueght ghy u verlaten,
Verneirt u onder Gods crachtighe mueghentheyt.
U Kersten Kaercke, mijns zins verhueghentheyt,
Met rechten ghy zijt elcx menschen verblydijnghe.
Ghy zyt ghefondeirt op Pieters belydijnghe,
Leert u bevrydijnghe ende troost publijcke.
Om niet gheift Christus elc mensche zijn rijcke.
Hy es den pardoen brief bezeghelt vonden.
Al mijn verdienten hebbic wt zijn wonden,
Al dat ick gheve, dat es duer hem gheschiet.
O bruudt Christi, ghy ghevet elcken om niet,
Ghelijc oft u was ghegheven eenpaerlick.
Al die u gaven vercoopen, claerlick
Mesbruucken u insettijnghe feestelick.
Smaect dit keestelick.
Tbeghin was gheestelick,
Huer voortstel heift den Gods zone meshaeght,
Want hy coopers en vercoopers heift wtgheiaeght.
Hier heift hy bewezen:
Wie duer coopijnghe om zijn gracye vraeght,
Hy blijft verknezen.
Dus Mensche, ghy en dorft niet claghen by dezen
Dat ghy arm ende allendigh zijt ghestelt,
Want Gods gaven en zijn niet te coopen om ghelt,
Ghelijck Pieter int waerck der Apostelen leert.
Al mijn waercken hebbic ghedaen verkeert.
Dies my therte verzeert, Ghetughe der Waerheyt,
Leert my den troost en oprechte claerheyt,
Hoe dat ick zal mueghen staerven hueghelic.
Zonder gheloove ten es niet mueghelic
God te behaghene, zo Paulus schrijft.
Dus hebt ghy tghelove in Christo, ghy blijft
Inder eeuwigheyt zaligh; u zelven beprouft
Of u yet tot den ghelove behouft,
Of dat ghy zijt inder eeuwigheyt vercoren.
Ic gheloove wel dat Christus es gheboren
Vander maghet Maria in swaerels foreest,
In huer ghedaelt duer den helighen gheest,
Ghecruust, ghestorven, begraven, verrezen.
Dit heift hy ghedaen om u ghenezen.
Want noynt en leedt hy voor zijn eyghen schult.
Al datter gheschreven stondt, heift hy vervult,
Want daer te vooren stondt ghy onder de wet,
Nu heift hy u onder de gracye ghezett.
Hy en heescht niet anders dan tgheloove perfect,
Twelc de zonde bedect.
Es in my suspect
Tgheloove, twelc ic voor niemandt en hele?
Neent, maer den vyandt ghelooft alzo vele,
Nochtans en blijft hy dies niet te min bezwaert.
Maer die Gods woort hoort, gelooft en bewaert,
Wel hemlien die zo tgheloove beluucken.
Wie zijnse die ment zo ziet ghebruucken?
Wie weet offer eene alzo ghelooft?
Die ghebrandt zijn, ghezackt, versmoort, onthooft,
Om tgoddelic woordt vervolght met tempeeste.
Alzulcke menschen leifden inden gheeste:
Tvleesch es verwonnen, tblijft al subiect.
Maer een mensche allendigh hem kennende bevlect,
Zoude ghaerne den meesten troost verwaerven,
Als hy moet staerven.
O waerelt, ic volghe u subtijl bedaerven
Duer tzondigh exploot van sgheests ghenaeren.
Tzondaers doodt en es niet Gods beghaeren,
Maer dat hy hem zy ommekeerende ter dueght.
Mensche, naer dat ghy niet van u zelven vermueght
Dan zonden, en ghaerne zoudt troost ontfanghen,
Figuere. ☞ Hier tooghtmen Christus an tcruce. Moyses staende up den
							steen, ende tserpent inden spriet, met een rolle. Den steen die Moyses
							slough met zijn roede, Daer twater wt spranck om elc te drijncken, Dezen
							steen was Christus met zynen bloede, Twelc voetzel es om die hem eewigh
							ghedijncken.
Ziet hoe uwen troost al was ghehanghen
An een cruus, voor elck die doodt ghesmaect,
Want den vader met hem heift levende ghemaect,
U zonden vergheven, een goddelicke ghifte.
Die de obligacye en tandtgheschrifte,
Al dat u daer van te vooren was teghen,