floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
En Rosiljon volbrengt uw Koninglijk gebieden.
Nu my het onluktreft, en 't bitt're noodlot prest,
Nu my mijn volk begeeft, vind ik het vluchten best;
Waer heenen wend ik my, waer heenen zal ik dwalen,
Daer ik my veylig vind voor 's vyands achterhalen?
Waer heen keer ik my best? wat wegen zal ik gaen?
Ik weet niet hoe ik zal, nochtans moet ik het weten,
Indien ik langer toef zal ik mijn zelfs vergeten;
Het eerste pad het best, dees lommer loop ik door,
My dunkt dat ik gerucht, en paerden trapplen hoor,
Ik berg my hier in 't bosch en zal my gaen versteeken.
ROSILION met eenige Soldaten
Bezet de passen wel, dat niemant door kan breeken,
Ik zal hier door het bosch ten noordwaerts op gaen slaen,
Om zien wat troepen daer ter vlucht zijn door gegaen.
BEllinde! hebt gy 't al bereyd gelijk ik zeyde?
Princes het is gedaen, de Priesters u verbeyden,
En al wat tot den dienst behoeft, dat is gereed.
Mijn ziel de Goden looft, en na den Altaar treed,
Met neêr-gebogen knien, by Priesterlijke reyen,
Voeg u de moedig neêr daer snaren en schalmeyen,
Ter Goden love, na den hoogen hemel gaen,
Cephise! laet ons nu den Gods-dienst vangen aen.
Den dag van ons ontzet met lof-zang en gebeden
De groote Goden gaen op-offren, en besteden;
Princesse Rosanier, mijn zieltien aen geport
Door Goddelijke drift, en heyl'gen yver, word
Ten offerand, tot lof des hemels aengedreven,
Voor deze zegen ons op heden nu gegeven;
En voeg u neffens my met Priesterlijke scharen,
Gebogen met de geest voorheylige Altaren;
O heyl'ge Gods-dienst! ô Fonteyn van alle vreugd!
O troost der zielen! wie vermach dat gy vermeugt?
De dienst des werelds strekt tot lust van 't aerdsche leven,
Maer dienst der Goden kan de ziel een wellust geven;
Een wellust die noyt wijkt; een wellust zonder end;
Een wellust, 's menschen hert op aerden noyt bekend;
Een wellust die de ziel verquikt in eeuwigheden;
Een wellust die de ziel voed met een hemels vrede,
Princesse Rosanier! wat heeft de Gods-dienst kracht!
Laet ons ten reye gaen in lovis heyl'ge Tempel;
Kniel Rosaniera! kniel op dees verheven drempel,
Hef hert en handen op, stuur geest en ziel om hoog,
Aenschouw dien grooten God, met een neerslachtig oog,
En Priester Reyen, die gereet staen, in geleden,
Om van der aerden op te voeren ons gebeden
In lovis heerlijkheyd, en Goddelijke troon.
Loff zy u, ô God! die de Koninglijke Kroon,
En 't Koningrijk van mijn Heer Vader stelt in waerden,
Na dat ze scheenen beyd verlooren hier op aerden;
Cephise, laet ons gaen ten Tempel treden in,
Alwaer den Gods-dienst neemt op heden haer begin.
ROSANIERE en CEPHISE gaen na den Tempel, alwaerzy nevens twee Priesters,
						en Priesterlijke Reyen, brand offeren, en nederknielen voor 't beeld van
						Jupiter, moet ondertusschen musicael gespeelt worden.
Zoo wie de gunst der Goôn wil trekken op zijn zijde,
Die moet aen dezen God zijns herten grond belijden,
Met staetelijken dienst van zang en snaren spel;
Uw ofterande, Rosanier! gevalt my wel,
Vaer voort Princes! vaer voort, wild zoo de Goden streelen,
Zoo zal den Hemel u geluk en zegen deelen;
Ik breng u blijde Maer, den vyand is verraft,
En in de vlucht, van my gevangen, aengetast,
Dien ik ten hove heb den Koning toe gezonden.
O Hemel! hoe zijn wy aen uwen dienst verbonden,
Voor zegen en geluk op heden ons vergunt;
Gy zijt het, goede Goôn? die uytkomst geven kunt,
Wanneer de swarigheyd schijnt zonder hoop te wezen,
In die, die met geduld de Goôn ontzien en vreezen;
't Is billik, dat ik om de Goôn te loven kniel.
't Is billik dat mijn hert zich neffens uwe ziel
In dienst van dankbaerheyd hier voor den altaer buyge,
Om aen den Hemel, neffens Priester Rey, te tuygen,
Hoe veel wy schuldig zijn aen Iovis Majesteyt,
Die 't Rijk verlost heeft uyt een groote swarigheyd.
Zoo't nu Princes gevalt Celiodant t' aenschouwen,
Die als uw vyand zich tot dus lang heeft gehouwen,
Zoo laet ons gaen ten hoof, daer zal Princesse zien,
Wat eer, wat dienst en gunst, dat hy u aen zal bien;
Die zich, gelijk een God, u waenden t' overheeren,
Daer hy nu als een slaef zal buygen moeten leeren,
Die u wel eer bedwong met strafheid en geweld,
Die is, door Rosiljon, nu in uw dwang gestelt;
En moet, hoe zeer de spijt hem knaegt, ontzien en vreezen,
Die geene, van wien hy tot nu gevreest most wezen;
Hoe schielijk draeyt het rad van 's werelds luk en eer,
Die gistren was een slaef, is heden nu een heer,
Die gistren was een heer, die moet nu zijn een slave,
De Goden zijn alleen gedankt voor deze gave.
Heer Ridder! gy naest haer.
Als die door uwe kracht
En Ridderlijken arm, de daed hebt uytgewracht.
Daer CELIODANT, als gevangen, in 't by wezen van al dat'er ten hoof is,
						werd begroet van de Princessen ROSANIERE, en CEPHISE.
De Haet verkeerd in Liefd nu dat Celiodant
Gevangen zijnde, Rosaniere komt t' aenschouwen;
Hoe hy haer meer beoogt, hoe hem de min meer brand,
Soo dat hy niet en kan die vlamme binnen houwen.
CELIODANT, als gevangen, komt met ORONTE.
Mijn Heer! ik bid, grijp moet, schoon gy nu neêrlaeg lijd,
Hoe wel onlukkig, noch zijt gy't geluk niet quijt;
De rechte wijsheyd is als dan te recht gebleken
In hem die moedig was als't luk scheen afgeweken;
De kans als nu gekeert, licht weder keeren kan.
Oronte! meent gy my een hert te spreken an?
Het moedig paerd, hoe wel gedwongen van zijn Heer,
Voeld aen het vleesch despoor, doch zuft dies niet te meer,
Maer word de moed door dien te feller aengedreven,
De pleyster, ik beken 't, is dienstig op de wond,
Wat nut doet medicijn daer 't hert zich voeld gezond?
Troost geven is wel yets voor die, die troost behoeven;
Troost geven laeft welyets de hertelooze droeven;
Troost geven is vergeefs daer 't hert noch is gehert,
Door moet gewapend, af te weeren alle smert;
Troost zoeken dat is kinds, in ramp en nederlagen.
Wie? die, die 't ongeval, hoe swaer het is, niet acht.
Wie? Vader! vraegt gy wie? zie hier, hier is de man,
Ik ben 't, ik ben de geen die zich zoo dragen kan.
Nochtans kan ik, mijn Heer, uyt uw gelaet bespeuren;
Dat gy inwendig u genegen voeld tot treuren.
Niet om dat my de moed verflauwt door 't ongeluk,
O neen! dat 's d' oorzaek niet.
Nocht ramp, nocht ongeval zijn oorzaek van mijn smerten,
Maer 't is wat anders dat ik heden neem ter herten?
Op tweederley manier ik hier gevangen ben;
Gevangen, zoo dat ik noyt los geraken ken;
Gevangen, vangt my yets, 't geen ik niet kan ontkomen;
Gevangen zijnde, zal my 't leven zijn genomen;
Doch Vader! zoo ik my op u alleen vertrouw,
Vind ik het raedzaemst dat ik niets verholen houw,
Voor u, van al wat ik in 't hert zoud mogen dragen,
Gy zijt het doch alleen, die ik mijn nood wil klagen;
Ik bid u, luyster toe, en let op 't geen ik spreek;
Schoon ik bedoven nu in ramp en onluk steek;
Schoon ik van Rosiljon gevangen ben genomen,
En lijd de grootste smaed die Princen op kan komen.
En boven dien in mijnes vyands macht gesteld;
Dit alles is het niet dat my, Oronte, queld;
Maer liefde is 't die my het herte plaegt met vreezen;
Ik lief en vrees dat liefde my mijn dood zal wezen.
Hoe Heer! hier blijkt de proef van uwe zeggen niet;
Hier zoekt gy ymmersttoost in uw bedroeft verdriet;
Hier zijt gy zonder moed in 't geen u komt te vooren.
't Is waer, 'k had 't noyt gedacht al had men 't my gesworen;
Ik vind de liefde, laes! al van een hooger kracht,
En van een vreem der aert als ikze had verwacht;
Ik meende in mijn borst haer vlammen uyt te doven,
Haer vlammen die in my de reden gaen te boven;
Oronte, ach! wat raed? ik weet niet wie ik bin.
Mijn Heer! het schijnt uw hert ontsteken is met min.
De min, och ja! de min heeft my het hert bezeten.
Och ja! Oronte ja, de oorzaek van mijn vier,
En heete minne-brand, helaes! is Rosanier.
Zy is 't, zy is 't, wiens lieve lonken,
Als sterren, voor mijn oog op heden helder blonken,
Toen zy ten Hove my met een beleefde groet
Bejegende, ontstak de min voort mijn gemoed;
Gevangen, en verlieft, verlieft en weêr gevangen;
Gevangen, en gewond, gewond door liefds verlangen;
Hoe d' uytkomst wezen wil van mijn begonnen min,
Ik min, doch zonder hoop, mits ik gevangen bin;
Eer ik gevangen was bestond ik haer te plagen;
Nu ik gevangen ben moet ik haer liefde dragen;
Eer ik gevangen was ik om geen minne dacht;
Nu ik gevangen ben voel ik der minnen kracht;
Doch, vreeze my voorzeyd,dat ik niet zal bedyen,
Vermits my Rosanier nu niet zal mogen lyen;
De redens leeren 't my, ik kan 't zeer wel verstaen;
Ik die haer vyand ben, zoud zy die minnen gaen?
En zal 't noch moeten wezen,
Hoe wel de vyandschap, die ik haer droeg voor dezen,
Nu is in liefd verkeert, in liefd verkeert met mijn,
Maer vrees dat zy als noch mijn vyandin zal zijn;
Oronte, dit zal my een wreede dood doen lijden.
Mijn Heer! in dees uw quel ben ik van herten blijde.
Hoe blijde? zijt gy blyd in 't geen dat my verdriet?
Oronte, wat is dit? hoe, spot gy met mijn klagen?
Uw zeggen schijnt my vreemt, hoe kan dat liefde zijn,
Dat gy nu vreugde schept in mijn verdriet en pijn?
Liefd is van ander aerd, Liefd is zoo van vermogen,
Dat vrundschap in een vrund geen droefheyd kan gedogen,
Ten zy met medely; de liefde is te teer,
De droefheyd van een vrund doet rechte liefde zeer;
En u in tegendeel, baerd dees mijn droefheyd vreugde;
Oronte schept zijn vreugd, laes! uyt mijn ongeneugde,
En noemt het liefde.
De waerheyd, Heer, kan noyt te recht bestaen in schijn;
Daer schijn voor waerheyd gaet daer kan geen waerheyd zijn;
Met waerheyd zal ik u mijn rechte liefd verklaren,
Dat ik mijn vreugd geniet alleen uyt uw beswaren;
Mijn Heer Celiodant vind zich door liefd beswaerd,
En die beswaren is mijn vreugd en blijdschap baerd;
Mijn Heer liefd Rosanier; niet zoo?
Die min baerd vrees, de vrees, geeft quelling aen uw zinnen;
Die zinnen-quelling maekt een droefheyd aen het hert,
En deze droefheyd is 't die u alleenig smert;
Nu deze droefheyd u het herte komt te raken,
Zal ik uw droefheyd tot een blijde uytkomst maken;
Dies ben ik blijde, zoo dat liefd mijn blijdschap voed,
In liefde, die door vrees uw herte droefheyd doet;
Kan nu mijn Heer verstaen dat ik de waerheyd spreke?
Oronte, ja, indien u niet en zal ontbreken
Het geen gy u vermeet; wat uytkomst zal'er zijn?
Wat uytkomst, ach, helaes! in dees mijn droeve pijn?
Ik weet een middel aen den Koning voor te leggen,
Dat hy u de Princes ten Echt niet zal ontzeggen.
Wat middel mocht dat zijn? Oronte!
Wat raed? ey raed my doch! in dees mijn droeve staet.
Ik zal op heden zelfs zijn Majesteyt gaen spreeken,
Ontdekken hem de liefd waer meêgy zijt ontsteken,
En doen verzoek aen hem, dat hy, na vast besluyt,
Uw Hoogheyd, de Princes, als uw gewenste Bruyd,
Ten houwelijk belooft; wat reden, oft wat wetten
Zullen zijn Majesteyt de zaek te rug doen zetten?
Indien hy reden volgt, zal hy niet liever zien,
Mits dien zijn Rijk hier door groot voordeel kan geschiên;
Hy, die nu afgemat door d' Oorlog, lang bestreden,
Niet anders wenscht in 't Rijk als een gewenschte vrede,
En kan bequamer niet bekomen zijn begeer,
Als dat hy dit verzoek van u voldoe, mijn Heer!
't Is ongetwijffelt, als hy overweegt met reden,
Uw staet, uw macht, door welk hy dus lang heeft geleden
Een swaer vervolg, geperst, bestreden jaer op jaer,
Gedreven op de vlucht nu hier, dan weder daer,
't Is ongetwijftelt, als hy dit zal overleggen,
Of hy zal de Princes Celiodant toe zeggen;
Te meer, als hy bedenkt zijn lang geleden strijd,
Daer by dat gy noch groot van bloedverwanten zijt,
Die uwe nederlaeg met wapens zullen rechten,
Geduerig zijne Rijk bestrijden en bevechten;
Dit zal zijn Majesteyt naer uwen zin doen gaen.
Zoo hy de zake kost, gelijk als gy, verstaen;
Dan doch ten kan niet schaên zijn Majesteyt te spreeken;
Dies ga Oronte! ga, en let of gy geen teeken,
Van wel-gevallen zult bespeuren; wanneer gy
Zijn Majesteyt ontdekt de liefd en min van my;
Ga heen, Oronte! ga, en ik zal met verlangen,
Uw komst verwachten, om hier antwoord op t' ontfangen.
KONING, ROSILION, RAEDS-HEEREN, zoo veel Edelen en Hovelingen als men kan
						by brengen.
GY Heeren, Helden, en vermaerde Edel-lieden,
Pilaren mijnes Rijks, en steunssels mijns gebieden;
't Is Koninglijke plicht dat deugde word erkent,
En dat men deugd beloond, in die, die zich gewend
Te treên in deugden sspoor, om op den trap te stijgen,
Alwaer men Ridderschap en hooger eer kan krijgen;
Een lagen onderdaen, die 't welvaert van zijn Heer
Beyvert met zijn bloed door wapen, en geweer,
Die stelt zijn stappen daer de deugde hem doet pogen,
Om op te treên in staet van heerelijk verhoogen.
Heer Ridder Rosiljon! gy die van eersten aen
Mijn Eer, mijn Rijk, mijn Kroon getrouw hebt voorgestaen,
Gezocht met Lijf en Ziel mijn vyand te bestryen,
En 't Rijk te stutten dat geheel was aen het glyen;
Als ik de waerdigheyd van uw verdienst erken,
Bevind ik, dat ik u belooning schuldig ben;
Eyscht van my wat u lust, gy zult niet eyschen kunnen,
Zoo 't in mijn macht bestaet, dat ik u niet zal gunnen.
Een heusch gemoed eyscht noyt, grootmogend Majesteyt,
Belooning van zijn dienst, ik dank de goedigheyd
Des Konings, waer aen ik meer schuldig ben te toonen,
Als wel zijn Majesteyt my schuldig is te loonen.
Hoe wel hebt gy geleert de rechte heusheyds wet,
Door welk gy op uw hooft den Kroon, Heer Ridder! zet
Van eer, van lof, van deugd, en meer als ik op heden
Wel zeggen zoud, het geen ik hier verfwijg om reden;
Ik wil, zoo in mijn Rijk yets is dat u behaegt,
Dat gy 't my zegt.
Dewijl zijn Majesteyt my draegt
Zoo grooten gunst, en liefd, zoo zal ik dan ontdekken,
Hoe dat tot een verzoek al mijn begeerten strekken;
Doch, of begeerlijkheyd ging wat te hoog in my,
Zoek ik verschoning.
Geen verschoning, 't zy hoe 't zy,
Eyscht maer, en wat gy eyscht ik zal het u vergunnen.
Zoud ik met eyschen niet wel licht verbeuren kunnen
By uwe Majesteyt?
Geenzins; dewijl ik weet
Dat gy, Heer Rosiljon! noyt buyten 't spoor en treed
Van rechte billijkheyd, maer gaet de weg van reden,
Derhalven doet den eysch van uw genegentheden.
Grootmogend Vorst en Heer, de vreeze twist met my,
En noemt mijn wensch te zijn des liefdens hoovaerdy;
De reden en mijn wensch als nu te zamen strijden,
De wensch wil eyschen, maer de reden kan 't niet lijden.
Onredelijk oft niet, na dat men 't neemt, oft trekt;
Mijn wensch ontstaet uyt liefd, en liefde drijft mijn zinnen,
Dat ik, ha Sire! moet uw Rosanier beminnen;
In dien ik eyschen mach, eysch ik Princes ten Echt.
'k Verwonder my, op 't geen gy my te vooren legt,
Dat gy mijn dochter zoekt, Heer Rosiljon! te trouwen;
'k Heb u, uw eysch belooft, en zal beloften houwen,
Indien uw liefde haer zoo veer bewegen kan.
Met alle dankbaerheyd, ha Sire! neem ik an
Het geen gy my belooft; en zal mijn lijf en leven
Ten dienste van dit Rijk altoos ten besten geven.
Gy zijt het die my hebt, door Ridderlijk gewelt,
Als ik verdreven was, weêr in mijn Rijk gestelt;
Gy zijt het, naest de Goôn, die 'k voor mijn opkomst hou we,
Dies ik beloften doe u aen Princes te trouwen;
Gy zijt het die my hebt in 't ongeval gestut,
En in de laetste nood voor 's vyands macht beschut;
Gy zijt het die als toen my bystand hebt geboden,
Als ik ter nauwer nood, mijn vyand was ontvloden;
Dewijl uw weldaed heeft verdiend een hoogen loon,
Ha! Ridder Rosiljon! zoo wil ik Rijk en Kroon
U erven na mijn dood, voor 't luk door u verkregen;
Weldoen verdiend het loon dat weldoen brengt te wege.
Mijn Heer, 'k zal u verzoek den Koning doen verstaen,
Niet tegenstaende hy beloften heeft gedaen,
Van Princes Rosanier, naer d' eysch, te laten trouwen,
Met Rosiljon; aen wien den Koning is gehouwen,
Vermits de trouwe dienst die hy den Koning deed;
Doch, mits den Raed Princes acht waerdiger besteed
Aen uwen Prins, als hem; gaen wy den Konink spreken,
Verzoeken, dat hy wil dat houw'lijk laten steken,
En trouwen Rosanier met Prins Celiodant;
Daer komt den Koning aen.
CONING met alle de Hofgezinde
Naest heusche groetenis, en wensching aller ze gen,
Aen uwe Majesteyt, zijn wy op 't hoogst genegen
De welst antvan dit Rijk te voorderen, door raed
En wijsselijk beleyd, als steunssels van uw staet;
Wy zoeken yets aen u Heer Koning te ontdekken,
Indien het hof-gezin een weynig mocht vertrekken,
Op uwe Majesteyts beveelen.
't Zal geschien;
Vertrek u altezaem manhafte Edellien.
Dewijl dat Rosiljons genegentheden strekken,
Om Rosanire te verzoeken tot zijn Bruyd,
Werd zulks by uwen Raed, genadig Vorst, gestuyt,
En diend in hooger acht by u te zijn genomen;
Schoon hy wel heeft verdiend tot dat geluk te komen,
Zoo vinden wy nochtans dat houw'lijk ongeraên
Mits dien'er beter kan, ha Zire! zijn gedaen;
Dies vinden wy als nu daer tegens andre wetten,
Waer op den Koning zal gelieven eens te letten;
Dewijl Celiodant een Koning groot van macht,
Uw dochter Rosanier voor zijne Bruyd betracht;
Is 't nutter haer met hem, als Rosiljon, te trouwen,
't Is meerder Eer zich aen een Konings stam te houwen,
Als aen een slecht gemeene Ridder; schoon zijn jeugd,
Princes wel heeft verdiend, door Ridderlijke deugd;
Wat is doch Rosiljon by dezen te gelijken?
Hy, die met zijne macht het Rijk van Pictes heerd,
Die is het die de Echt met Rosanier begeert;
Uw Majesteyt gedenk wat heyl hier uyt kan spruyten,
Het zijn de middelen, waer door men mach besluyten
Een wel gewenschte vreê, voor het gemeene nut,
De vrede in dit Rijk waer d'alderveylste stut,
Die uwe Majesteyt de Kroon zal helpen dragen,
Bevryen 't Koningrijk voor 's vyands looze lagen;
Een wel gewenschte vreê diend uwe Majesteyt;
Door vrede 's Konings hand gerust den Scepter sweyd;
Uw Rijk dat wint een Rijk door dit gelukkig trouwen,
Den Koning die gelief dit in gedacht te houwen,
En letten op het geen wy hier om beter raên.
Het raden is te laet, beloften zijn gedaen,
Doch tot mijn nadeel, zoo ik nu te recht bevindt;
Wat raed, gy Heeren! om 't gebonden weêr 't ontbinden?
Daer schiet my yets in 't zin, en 't diend zoo aengeleyd;
Ik heb aen Rosiljon ten Echte toe gezeyd
Mijn Dochter de Princes, en zal op dit mijn zeggen,
Gegrond in reden, dit op ander wijs aen leggen;
En is Cephise niet mijn dochter? ja, och ja!
Zoo kom ik Rosiljon dan mijn beloften na;
'k Heb Rosiljon belooft mijn dochter te doen trouwen,
Doch, ben in geener wijs verbonden, oft gehouwen
Dat ik juyst Rosanier, en niet Cephise zouw
Aen hem vergunnen tot een wettelijke Vrouw;
Ik vinde stof genoeg hun beyde te vernoegen;
d' Een zal ik Rosanier, d'ander Cephijs toe voegen,
Hier op ik in een kort neem, Heeren, mijn beraed.
'k Weet niet, Princes, wat dat my let,
En my 't gemoed zoo zeer ontzet,
My leyd yets swaers op mijne leden;
Ik weet, eylaes! niet wat my schort,
Daer is yets dat mijn geesje port
Tot zuchten, en tot treurigheden.
Princes Cephise! speurd gy niet
Uyt mijn gelaet een droef verdriet?
Kunt gy uyt mijn gedaent, en wezen,
De droefheyd, die my leyd op 't hert,
En tot de ziel van binnen smert,
Niet grondig als door letters lezen?
Ik zucht, ik klaeg, ik treur, ik ween,
Daer leyd yet swaers my op de leên,
't Geen mijn gemoed beweegt tot treuren;
Cephise, ach! wat wil dit zijn?
Kunt gy ook zeggen wat dat mijn
Voor ramp oft onluk zal gebeuren?
Princes, ey stelt uw hert gerust,
Verdrijf uw vreeze door de lust,
Door lust tot zulke zaken,
Die niet als vreugd, en wellust voên,
De swarigheyd verdrijven doen,
Waer doorzich geest en ziel vermaken,
De vrees die uw gedachten queld,
Inwendig het gemoed ontsteld,
Die spruyt uyt fantazyen;
Vyt sware dampen van het bloed,
Waer door zy voeden in 't gemoed,
Inbeelding, vol bedriegeryen.
Den mensch die is gelijk de aerd,
Die zomtijds sware dampen baerd;
Begint de Zon te schijnen,
De dampen vliegen na de lucht,
De nevel van het aerdrijk vlucht,
All moet het voor de Zon verdwijnen.
Indien een damp van swarigheyd,
Princes! u op het hertje leyd;
Ey! laetze daer niet blijven,
Tot nadeel van uw Eele jeugd,
Maer wildze, door de Zon van vreugd,
En vrolijkheyd, uyt u verdrijven.
'k Heb daer een rijmpjen, op die zin,
En't heeft veel zoet bedenken in,
't Zeyd veel van zulke dingen;
Het rijm is aerdig, en zeer zoet,
Dies gy het ons, Bellinde, moet
Nu eenmael hier te vooren zingen.
BELLINDE zingt.
's MEnschen hert is als de aerd
Als de bloempjes die daer groeyen;
Als het aerdrijk bloempjes baerd,
Bloempjes die al bloeyend bloeyen;
Op wiens versche blaedjes vloeyen
Hemels drupjes, morgen douw;
Als Auroor begint te bloozen,
En het aerdrijk pronkt met roozen,
Schept men vreugd in droeve rouw.
Zoo de Zon zijn straelties schort,
En de aerd ontrekt zijn schijnen;
Als het dagie korterword,
Roos, en bloempjes heel verdwijnen;
't Vrolijk hertje schijnt te quijnen,
Als de Zon zijn glans bedekt
Zoo is't met den mensch gelegen
't Hert is nimmermeer te degen,
Daer de vreugd geen Zon verstrekt.
Princes Cephise, ach! daer is veel zoetheyd in.
Princesse Rosanier, 't is menigmael gebleeken,
Dat ik mijn hertje vond, gelijk het weêr gestelt.
Een zaek die ik alleen moet dragen,
En geene maegden voegt daer van te willen klagen;
Dies lijd ik in mijn hert een tweederleye pijn,
Dat is mijn quelling die geen mensch ontdekt mach zijn.
O Hemel! hoe veel luk heb ik van u verkregen;
O Hemel! zijt gedankt voor uwe gunst, en zegen;
Gy hebt van aenbegin den weg voor my bereyd,
Den weg die Rosiljon na werelds Hoogheyd leyd;
Ik heb dit Rijk en Kroon beschut in nederlagen;
Ik heb door's Hemels macht den vyand op geslagen;
Ik heb den Koning zelfs bevrijd in alle nood,
Zijn leven voor gestaen met p'rijkel van mijn dood;
Ik heb met dees mijn hand voor 's Konings Eer gestreden;
Den Hemel zy gelooft, al 't gun ik heb geleden
Tot nut van het gemeen, in d' oorlog uyt gestaen,
Dat is tot heden toe gelukkig my vergaen;
Gelukkig in mijn dienst, gelukkig in mijn leven,
Dank zy den Hemel die 't my alles heeft gegeven;
Dank zy den Hemel die al dees mijn diensten loond,
En tot belooning my de hoogste gunst betoond,
Die van de Goden oyt een mensch verkreeg op aerde,
Den Koning loond my zelfs met Koninglijke waerde;
't Geluk dat lacht my toe, den Hemel my bemind,
En 't loon van mijne dienst dat is een Kooings kind;
Een Konings kind is zelfs tot mijne liefd genegen,
Ik heb van Rosanier, op mijn verzoek, gekregen
Toe-zegging van haer trouw, en lieve gunst tot mijn;
Waer kan er meer geluk voor my gevonden zijn?
Ik heb mijn Rosanier op heden voor gehouwen,
Dat my haer Vader heeft belooft aen haer te trouwen;
Waer op een bloos van schaemt getuygden, dat haer zin,
Door dit mijn zeggen kreeg beweeging tot de min;
Princes, op mijn verzoek, vergunden aen liefds lusjes,
Omhelzing, neffens dien, een zoet genot van kusjes;
Verzeekerden mijn liefd, belosten van haer trouw,
Aen welk belofte ik mijn hoop verzekerd houw.
Rosan. uyt.
Daer rijst mijn morgen star, ik moet my wat versteeken,
Om nooren wat mijn Lief u hier alleen zalspreeken.
Hoe speelt en streelt den lossen Mensch,
Hier met zijn wellust, en zijn wensch,
In tijdelijke zaken;
Hoe hold, en sold ons't aerds verdriet,
Dat heden was is morgen niet,
Wat boven lag kan onder raken.
't Geluk dreyt opeen losten spil,
Die heden heeft al wat hy wil,
Die moet het morgen missen;
Wie op zijn wensch zijn gissing maekt,
Al eer 't gewenste hem genaekt,
Vind hy zijn hoop vaek tegens 't gisten.
Een jongen boom in zomer lucht,
Vertoont zom wijl een schoone vrucht,
Doch, eer men die zal plukken,
Zal vaek een buy van windig weêr,
De vruchten slaen van boven neêr,
En doen des plukkers luk milukken.
Den schipper, die op Zee, by nacht,
De gunst van wind en weêr verwacht,
Als sterren baken strekken;
Als 't niet te hert waeyd, nocht te stil,
Heeft wind en stroomen na zijn wil,
Ziet op een kort de lucht betrekken.
De stille baren opwaerts gaen,
De felle stormen neder slaen,
Die stond op stond verstijven;
En doen by duyster nacht het schip
Hier op een rots, daer op een klip,
Gantsch tegens hoop des schippers drijven.
Zoo gaet het heden ook met mijn,
Mijn hoogste vreugd verkeerd in pijn,
Nu dat mijn's Vaders zinnen,
In 't lieven stellen my een wet;
En willen dat ik liefde zet
Op hem, die ik niet kan beminnen.
Ik min geen man als Rosiljon,
Die is mijn liefdens Ziel en Zon,
Die is't, die 'k liefde drage;
Die is't, tot wien ik ben gezint;
Die is't die Rosanier bemind,
Als dien haer oogen't liefste zagen.
't Is Rosiljon, die 'k min, en eeuwig zal beminnen;
Ach! Rosiljon alleen is d' afgod van mijn zinnen;
Zoo zeer als ik hem min, zoo zeer haet ik die geen,
Met wien mijn Vader wil dat ik in d' Echt zal treên;
Zijn Koninglijke wet en zal by my niet gelden,
Mits ik op Rosiljon al lang mijn zinnen stelden;
't Is Rosiljon dien ik, 't is hy die my bemind,
Geen straf die mijne liefd tot hemwaerts overwint;
Veel liever laet ik my dit hooft van't lichaem houwen,
Eer ik een ander als mijn Rosiljon zal trouwen.