floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Waer dat ghy henen gaet ick sal u staech by weesen,
Vreest ghy niet voor de doot ick ben in minder vreesen.
Edipes.
Ha had de kille doot! my van de aerd gheruckt
In mijne kintsche jeucht, so had het noyt gheluckt
Dat ick mijn Vader laes! ghebracht had tot der aerden,
Doch met onwetenheyt. O hemel hooch van waerden
‘Ghy die't hier alles siet, ghy die't hier alles weet,
Hoe weynich dat het is, daer's niet voor u secreet.’
Daerom ach opend Aerd', en slockt my daed'lijck inne,
Want ick hier op dees Wer'lt, gheen ruste meer en vinne,
Elck uyr is my een dach, elck dach duert my een jaer:
Om dat ick leven moet in sulcken groot beswaer.
Mijn dunckt dit hayr rijst op, als ick't gae overdencken
Al wat ick heb gedaen. Ia 'k gae mijn ziele krencken.
Ick sal gaen na den bergh, alwaer ick was ghebrocht
Al van mijn eygen moer die't leven van my socht,
Sy hinck my aen een boom tot aes der wilde dieren:
Een boom was niet genoech, maer twee ginck sy vercieren,
De armen aen een Boom, de voeten aen een ander,
En socht soo nae mijn doot, gh'lijck een wreet Salmander,
Of Leeuw of Tyger meed', die elck een brenght ter doot.
Ick worde laes ghebrocht in sucken swaren noot:
Om dat het was gheseydt van een gheleert Propheet,
Dat k'mijn Vaer dooden sou. Maer Iupijn die wel weet
t'Gront van mijn teere hert, die kan het wel ghetuyghen
Dat ick onschuldich ben, maer noch moet ick gaen buyghen,
En bidden dat hy my, mijn sonden doch vergeeft,
Daer ick soo meen'ghe jaer, Helaes! heb in gheleeft.
Ramp-salich was de Man, die my laes ginck bevrijden,
Van u o soete doot! 'en bracht my in verblijden
Ghelijck een Vondelingh tot Corinthen int hof:
Alwaer-men my bewees, eer, glori, ende lof.
Iae ben daer op ghevoet, tot dat ick quam tot Iaren,
En in mijn Ouderdom comt laey! mijn beswaeren.
Nu als ick weder gaen, al na den selven bergh
Waer mijn doot was na by doen ick was sonder erch.
Laet ick daer heenen gaen, om 't leven daer te laeten,
Want hoe ick langer leef, hoe ick't leven meer gae haeten.
Daerom o soete doot! het leven my afsnijt
Eer dat ick langer leef en werd' mijn sinnen quijt.
Mijn selven ick verscheur, ick treck dees grijse haeren
Wt dit bejaerde hooft: O Goon in wat beswaeren
Ben ick helaey nu? mijn dochter van my gaet,
Want hier is nu de doot, die voor mijn oogen staet,
Nu ben ick haest aent ent van al mijn droeve quel,
Nu ben ick haest aent ent van dees bedroefde hel.
Ach! waerom hout ghy my? Waerom wilt ghy niet scheyden?
Vrou Cloto comt my by ick mach niet langer beyden,
Daerom ick bid' vertreckt, en slijt u jonghe jeught
In mijn lof-waerdigh Hof sonder droefheyt met vreucht.
Ach! laet u droefheyt staen, en wilt meed heenen treden
Al na u groot Paleys, daer't al in vreucht en vreden
Sal staen als z'u weerzien.
My sulcx niet en vercht.
Want hoe'k meer van't Hof hoor, hoet my helaes meer tercht
Veel liever sterf ick hier, op dese woeste velden,
Als in mijn eygen Hof vol vreuchden en vol welden,
Want 't Hof is vol bedroch en ydel mommery:
Vol twist, vol haet, en nijt en alle schelmery.
Daerom scheyd' ick daer van om boeten soo mijn sonden.
Antigon.
En waer ghy henen gaet, ick sal tot allen stonden
Ghetrouwelijck by u zijn, en wat u overkomt
Dat sal my oock gheschien, voor niet ben ick beschroomt.
Ick heb helaes maer u, die ick kan Vader noemen:
Ick heb helaes maer u, waer meed' ick mach gaen roemen:
Ghy zijt alleen mijn schat, ghy zijt alleen mijn troost:
Ghy zijt die ick bemin, ghy zijt die my verpoost
Van al t'gheen my gheschiet, als ick u mach aenschouwen,
Het hof ick gantsch verlaet en wil mijn by u houwen.
Mijn Broeders moghen t'saem, en oock mijn Moeder meed'
Houden het Coninckrijck in langhduerighe vreed.
Soo langh de Goden my, gunnen op aert te leven
Soo sal ick u mijn Vader nimmer noyt begheven.
Ick stel my onder u, ick doe wat ghy ghebiedt:
Maer van u wech te gaen, dat doet ick (Vader) niet:
t'Zy anders wat het wil, al waert om u te sterven,
Ick doet ghewillichlijck, t'leven wil ick wel derven
Om uwen't wil helaes! zoo dat u helpen mach
Tot voordeel van u quel of van u droef gheclach:
Ia eyst van my de doot, ick sal't ghewillich lijden,
Zoo k'u int minste yet, met sulckx kan verblijden.
Maer breeckt (ick bids) mijn Vaer al dese droeve quel:
Ghedenckt eens in wat vreucht, ghy hebt gheleeft seer wel.
Eeuwighe Goden groot, Regeerders aller dingen,
Hoe heb ick soo een kint, die laes! zo kan bedwinghen
Haer eyghen bly solaes? Ia al haer beste vreucht,
En doolt hier dus met my, en is noch soo verheucht,
En heeft noch sulcken moet, jae sulcken mans couragie
Dat ick verwondert ben, sy achtet geen quellagie:
Sy is heel wel gherust dat ick maer was gherust,
Maer laes! mijn hertens quel kan niet zijn uytgheblust,
Soo langh als Phoebus klaer, de aerde gaet beschijnen:
Soo langh als Phoebus doet Auroraes vocht verdwijnen:
Soo langh als Atropos mijn t'leven houden laet:
Soo langh blijft droefheyt hier en nimmer en vergaet.
Ick sal mijn Vaders doot met tranen dick beweenen.
Ach Vader maeckt een endt, en gaen wy t'samen henen.
De Goden hebben u wel met de deucht ghecroont,
Dat ghy meer by my doet als een die int hof woont.
Ghy hout u staegh by my, maer wilt my doch verlaten,
Want ghy noch niemant niet, sal my niet soo bepraten
Dat ick weer keeren sal, niemant mijn overheert:
Niemant kan my ghebien: niemant is soo veel weert:
Dat hy eens segghen kan mijn raedt moet ghy nacomen.
Voor niemant niet ick vrees, ick hoef niet eens te schroomen
Als voor de Goden groot.
Beweecht u niet u hert,
Te sien hoe ick dus ben vol droefheyt en vol smert?
Beweecht u niet de mijn, die nimmeer en sal scheyden?
Eer dat de kille doot ter aerden my sal leyden?
V smerte die is groot, maer mijn die overtreft.
Ghy doet het laes u selfs, want ghy het hoogher heft
Als t'immer is van noot, en mijn is niet te helpen.
Wel Vader seght waerom? Wilt doch u droefheyt stelpen.
Mijn Vader heb ick laes! met dese handt vermoort:
d'Welck quelt mijn herte seer, en noch meer dinghen voort,
Die k'niet verhalen mach, want t'brenght my tot meer pijne,
Mijn Moeder is de u, u Moeder is de mijne.
Vader dat's niet u schult, want ghy en wist het niet,
Dat was een ongheluck: neemt ghy daer uyt verdriet?
t'Was sulcken ongheluck, my dunckt dees haeren rijsen,
Als ick het maer verhael, en wilt ghy dan misprijsen
Dat ick het noch beween, soo langh alst is mijn sin.
Niemant en komt tot quaet, of hy brenght zijn self daer in.
Dees woorden zijn vergeefs, dit moet alsoo gheschieden,
Want niemant die daer leeft, sal anders mijn ghebieden:
Ghelijck ick heb gheseyt, de doot voor al ick soeck,
t'Sy waer dat het mach zijn, in eenighe vuyle hoeck,
Het is my even goet, beneemt my maer het leven,
Haelt my van dese aert, k'sal mijn tot u begeven.
O doot, O soete doot, komt stopt mijn adems tocht:
En breeckt mijn oude hert, t'welck soo veel heeft besocht.
Berst uyt o inghewant, schut t'hert neer voor mijn voeten,
Laet dit vervloeckte rif, de sonden nu eens boeten.
Swelght my in u o aerdt, dat ick niet meer en voel
Het zidd'ren mijnes bloets, met hert en ziels ghewoel.
Alecto, buldert op, Megerae, wilt niet blijven,
Pluto en Tisiphon, wilt my doch eens gherijven,
Helpt nu o helsche Goôn: dat ick doch by u blijf,
Op dat ick nu vermeer u rijcke met mijn lijf:
End' met mijn ziele mee d'welck is in duysent sorghen,
Ia ginck liever van daech, als te beyden tot morghen.
Want stadich ben ick hier vol hertseer en vol rouw'.
Aurora, laet niet meer u schoon beperlde douw',
Op my hier vallen neer, want niet waert zijn mijn wercken,
Dat alder-slimste dingh datmen hier kan bemercken.
Mijn lichaem is niet waert, te komen inde aert.
Mijn lichaem is niet waert, dat menschen dat aenvaert
Om te begraven hier. Mijn daghen die verlengen.
Vermits ick word' ghewaer, dat ick niet mach ghehengen
De doot daer ick na roep, daer ick soo na verlangh.
Hoe staen ick dus versuft? hoe ben ick nu dus bangh?
Verscheurt u eygen selfs, waer na wilt ghy vertoeven?
Werpt u in d'afgronts-Hol, so sult ghy niet behoeven
Die hulp van yemant meer, so bent ghy voort aen't endt
Van al u droeve quel, van al u swaer torment.
Ay staeckt doch dit getier! Ach Vader wilt eens hooren,
Laet eens mijn droeve stem, nu comen tot u ooren,
Ten is niet dat ick wil, dat ghy weer met my keert,
Of dat ghy in u stoel u Scepter weer regeert,
Noch oock dat ghy weer sout in u Palleys weer comen,
Maer dat ghy laeten sout, 'tgheen ick vaeck heb vernomen:
Dat is dat ghy u selfs, vervloeckt in d'Hels afgront.
En roept de Helsche Goôn dat zy u swaere wont
Ghenesen met veel quaet, hoe kan u dat ghenesen?
En waert veel beter niet dat ghy by my wout wesen?
En slissen soo ons quel.
Neen Dochter 'twaer meer quaet,
Want hoe ick langer leef, 'tHof my meer teghen staet.
Fortuyn Ha! al te wreet, hoe cont ghy meer betoonen,
Als ghy hier blijcken laet. kunt ghy soo goet beloonen?
Ghelijck ghy 't quaet hier doet, kunt ghy een so veel lucx
Toe jagen, als ghy hier betoont nu met veel drucx?
O Iupijn die daer kunt al na u wil bestueren
Kunt ghy een mensche laes! veel meerder quel toe stueren,
Als nu mijn Vader heeft.
Ach! had ick nu mijn wensch.
Soo waert ghy lacy! maer een seer bedroefde mensch,
Ghy wenst helaes! nae't gheen dat u niet en kan baeten,
Ghy wenscht alleen (ick hoor) om alles te verlaeten,
Ghy wenscht te zijn van hier, van't geen u meest aengaet,
Ghy wenscht te zijn van my die u wel nae bestaet.
Mijn moeder en mijn broers, ghy wenst die te verlaeten,
Ghelijck of wy te saem u dood'lijck gingen haeten.
Wat voordert doch u wensch? Wat baet u grondich treuren?
Want al daer ghy om wenscht? dat kan u niet ghebeuren.
Al roept ghy noch soo seer, de doot en comt doch niet
Om u te helpen uyt u quel en swaer verdriet.
De doot en comt so niet, gelijck wy vaeck versoecken,
‘Want quamt vaec als men 'twenst, men mocht het wel vervloecken.’
De doot comt noch te ras, aen menich snoode mensch.
De doot heeft sijn beloop, daer baet geen beed' noch wensch.
O Goôn, wanneer salt sijn? hoe lang moet ick noch beyden
Eer dat ick van dees eeuw, (helacy!) eens mach scheyden?
De quel my overheert, ick doe my selfs te cort.
De Hemel ick vervloeck, want (laes!) de quel die port
My tot veel meer quaets als ick immer soud' bedincken.
Daerom ach! opent aerd', laet my daer stracx in sincken:
Dat ick (van nu) niet meer de Goden en vervloeck,
Of dat Iupijn my niet doet schrijven in sijn boeck,
Voor een vervloeckte mensch, en dat ick noyt soud' comen
Te leven in sijn rijck (vol schoonheyt wtgenomen).
Iupijn ben ick noch waerd' dat ick u licht aenschouw?
Of dat Aurora schoon my bevocht met haer douw?
Of Ceres dat sy my de goede spijs wil geven?
Of vruchten op het velt, waer van dat ick moet leven.
Mijn dochter (Antigoon) ick heb't verlaeten al,
In waerden of onwaerd' binnen de t'Hebes wal,
Maer noch ist niet genoech, een krijch sal haest beginnen,
Tusschen u broeders beyd' (soo ick't recht kan versinnen,
'tIs om het Coninckrijck die Etiocle hout
Van u broer Polenies. Welck is daerom soo stout,
Met een manhaft gemoet, gaet hy na Griecken keeren,
Aenden Coninck Adrast, om hem te assisteeren,
Dat hy vercrijgen mocht 'tgeen hem toecomt met recht!
O Vader weet ghy dit? soo zijt ghy seecker slecht
Soo ghy niet weer en keert, al waert maer om dees saecken,
Want ghy sijt nu den man die dit al kont doen staecken.
Ghy zijt die dese twist cont brengen tot een endt,
En houden dat het rijck int minst niet wert geschent
Door vreemdelingen wreet, die anders niet en soecken
Dan nae een lange krijch, diemen wel mach vervloecken.
Ach Vader! hoort mijn clacht waerom 'k u val te voet,
En doet doch eens het geen daer 'k u om bidden moet:
Aenhoort mijn droeve stem laet doch u voorneem vaeren,
En helpt my en mijn moer uyt al ons groot beswaeren:
Bidt niet meer om de doot, het comt doch tijts genoch,
‘Want als de doot eens comt: comt hy sonder bedroch,’
Niemant hy keeren laet, om kermen noch om clagen,
Daerom soo bid ick u laet u dit nu behagen.
Mijn Dochter rijst doch op, u clacht doorsnijt mijn hert,
Stelt u doch eens te vreen, eyndicht doch eens u smert:
Gebiedt my na u lust, ick sal't willich volbrengen,
Zegt wat ghy hebben wilt het sal u nu ghehengen:
Ick sal om uwent wil gaen loopen in mijn doot,
Ick sal om uwent wil gaen springhen in een sloot
Of inde wyde zee. Ick laet om uwent wille
Mijn selfs verscheuren hier. Iae aende Crokedillen,
Of aenden wreeden VVolf, my selven geef ick nu
Om stellen u gerust: soo dit kan helpen u.
Al wat ghy my gebiedt het sal voor u gheschieden,
Maer om na huys te gaen dat sult ghy niet gebieden.
Want ick sal dwaelen voort door bosschen bergh en dal,
En nimmer keeren weer binnen de t'Hebes wal.
In een spelonck of cluys, sal ick mijn wooning maecken,
En leven vande vrucht daer ick kan aengeraecken.
Met wort'len en met cruyt in plaets van leckerny,
Sal dit rif sijn versaet, en water claer daer by.
Dit sal ick Dochter doen tot boete van mijn sonden,
Daer 'k in gevallen ben en swaerlijck in gebonden.
Daerom mijn Kindt vaert wel: Want ghy mijn noyt weer siet,
Keert weder na het hof, en leeft sonder verdriet.
Vaert wel mijn Vader laes! alst anders niet kan wesen.
Vaert wel mijn een'gen troost, de Goôn willen u genesen,
Van al u druck en ramp, van al u droeve quel,
Welck is voor my helaes! een seer bedroefde hel,
Dat 'k u dus laten moet, mijn Vader wilt wel vaeren,
De Goden willen u, helpen uyt u beswaeren.
Het tvveede bedrijf, de eerste uytcomst.
Bode uyt, van Polenies.
HIer sien ick't schoon gebouw, nu voor mijn oogen staen,
Hier sien ick de (waerom) daer dit om wert gedaen,
Hier sie ick voor mijn oogh, dat al dees strijt gaet maecken,
Hier sie ick 'tstuck alleen die dit al kan doen staecken.
Maer 'k vrees, 'tsal niet geschien: want Etiocle wil
Gheen raet in't minst verstaen, maer volcht sijn eygen gril.
Nochtans ons Prins die comt,en heeft sijn doot gheswooren
Eer dat hy't overgeeft of aen hem geeft verlooren:
Voor niemant wijckt hy niet, voor niemant hy niet schroomt
Hy wil hebben het rijck, 'tgeen hem met recht toecoomt.
Hy sendt my ras voor uyt, om hem te openbaeren
Wat dat daer sal geschien vol druckk en groot beswaeren.
Wel nu mijn tijt verloopt, ick spoey mijn na het hof,
Om alles te verbreen, van onsen Prins sijn lof.
Het tvveede bedrijf, de tvveede uytcomst.
Hemon.
HA wispeltuerich rat hoe haest verandert ghy
Hoe haest maeckt ghy een droef, hoe haest maeckt ghy een bly,
Hoe haest doet ghy eens vreucht in droefheyt seer verand'ren,
Hoe haest twee herten ghy doet scheyden van malcand'ren,
Ghelijck ick nu bevin, want mijne ben ick quijt,
En vind haer nergens niet, in al te corten tijdt
Heb ick mijn zielens-vreucht te snellijck moeten derven,
Voor wiens wil dat ick wou ghewillichlijck gaen sterven,
Voor wiens wil dat ick sou doen als Orpheus dee,
Soo 'k daer me krijgen cond' mijn hert en zielens vree.
Of dat ick maer en wist waer dat ick haer soud' vinden,
(Die my dus doolen doet en soecken als de blinden.)
Ick soud' gaen soecken staech als Cadmus om Vroop',
Maer dat en weet ick niet, dies leef ick sonder hoop,
Dies leef ick sonder troost, dies leef ick in beswaeren,
Dies leef ick inden druck. Ach waer sijt ghy o haeren
Die 't hert bestrengelt heeft met u goutvervich cleur?
D'welck doet my leven staech in hert-seer en getreur.
Of waer ist voor-hooft schoon, die 'k nergens by kan g'lijcken,
Als by de nieuwe Maen die d'Hemel uyt comt kijcken.
Na dat de blonde zon geeyndicht heeft zijn jacht,
En dat Vrou Luna comt verhelderen de nacht.
Of waer ist schoon gegluur van haer tint'lende oogen?
Dat my helace! trock tot haer een groot medoogen:
Wat seg ick oogen? neen: daer toe sijn sy te claer,
Twee morgensterren sijn't, soo't blijckt in't openbaer.
Want sy my meerder licht als Pheboes met sijn straelen,
D'welck is nochtans soo groot, als hy op aerd' comt daelen.
Waer ist robijne root, met Necters-vocht bedout,
Van haer twee lippen schoon, soo wie dat die aenschout
Hert-trecking' lyen moet, soo soet alsmen siet spelen
De aderen in een, met de treck-beck-jens quelen.
Een lieffelijck geluyt, dat daer soo soet uyt comt.
Een schoon gedraeyde hals dat boven and're bromt,
Een middel lanck en smal, twee poeselige handen
Soo wie dat die aensiet door haer in liefd' moet branden.
De vinghers sijn voorwaer gh'lijck van yvoor ghedreyt.
Van alles weet ick wel te gheven goet bescheyt.
Doch niet soo goet bescheyt als 'k in mijn selfs kan voelen
Door liefdens heete-brandt die in my staech gaet woelen.
Dan wat baet my mijn weet? ten baet my immers niet,
Want als ick't overdenck soo ist voor my verdriet.
Dat ick niet crijghen kan mijn hert en ziels-verlangen
Die my van d'eerste uyr mijn herte had ghevangen.
Doch wat wil ick doen? ick moet aensien den tijt,
‘En wat den Hemel voecht geen mensche dat af-snijt.’
Het tvveede bedrijf, de derde uytcomst.
Iocaste, en Antígone.
FOrtuyn ha! al te wreet wat ramp sendt ghy my an?
Eerst ghy verliesen deed mijn eygen kindt en Man,
Die in een kluyse leeft om t'leven daer te enden,
Vol droefheyt en vol ramp vol pijn en swaer ellenden.
Noch sijt ghy niet gherust t'land ghy in roer noch stelt,
Datmen hier daeglijcks roept, niet dan cracht en gewelt,
D'een broeder tegen d'aer elck wil sijn cracht doen blijcken
Waer van in't eynde noch de swack'st sal moeten wijcken.
D'een is na Griecken toe, om van des Conincx macht
Te crijghen daer toe hulp, en dan sal hy met cracht
Hier haest'lijck by ons sijn, voor dese t'Hebes wallen,
Hy sal't met sulck practijck soecken te overvallen,
Datmen niet weten sal, hoe't eynde noch sal zijn.
Helaes! wat tegenspoet, vol drucks, vol quel, vol pijn,
My dag'lijcks comt te moet, soo 't altijt heeft ghebleken,
Iae dat ick noch sal sien een oorlochs wreede teken,
Waer door dat dese Stadt tot grondt toe sal vergaen,
En dat den eenen steen op d'ander niet sal staen.
Waer door dat laes! mijn rou noch meerder sal vermeeren.
Bode comt uyt, van Polenties.
Hier vind ick juyst me-Vrou heel wel nae mijn begeeren.
Genadichste Princes van d'eel Creons geslacht,
Mijn tyding denck ick wel was by u niet verwacht.
Doch niet te min (ick bids) wilt mijn bootschap doch hooren,
De Prins die comt met macht, en heeft seer hooch geswooren,
Dat dees Stadt van t'Hebes tot asch sal sijn verbrant,
Of dat den Scepter hem, sal werden in sijn hant
Gegeven, g'lijck als Prins en Coninck van dees landen.
En datmen voor 't contract, met sulcke vaste banden
Sal doen besluyten g'lijckse voormaels zijn geseyt.
Daerom me-Vrou ick bids, weest haestelijck bereyt
En wilt den hoogen raet dees bootschap overdragen,
Eer dat ghy't noch in 't eynd zeer droeff'lijck gaet beclagen,
Want hy is hier dicht by.
Me-vrouw siet wat ghy doet:
Ick bid u gaet doch heen, dat ghy hem comt te moet
Eer dat het is te laet, ghy sult hem wel bepraeten
Dat hy sijn quaet voorneem om uwent wil sal laeten.
Iocaste.
Helaes wat sal ick doen? Hier toe weet ick geen raet,
Want het sijn beyd' mijn Soons, daerom soo waer het quaet
Dat ick voor d'een sprack en d'aer ginck tegen spreecken,
Want sprack ick meer voor d'een, de ander sou het wreecken:
Hoe wel het Coninckrijck comt Polenies toe:
Daerom stae ick versuft, ick weet niet wat ick doe,
Want spreeck ick d'eene me, de ander spreeck ick tegen:
Hoe dat ick het dan maeck, ten kan niet sijn te deghen.
Hoe langer dat ghy claecht, hoe den tijt meer verloopt
Dat hy hier wesen sal met mannen t'saem ghehoopt.
Die sullen dese stadt, bevechten en beschieten,
Dat wie daer binnen is, het sal hem soo verdrieten
Dat hy wel dickmaels sal gaen roepen om de doot,
Door d'over groote rou en pijn van hongers noot.
Hy heeft thien duysent Man, te Paerd' en oock te voet,
En victaly genoech, daerom siet wat ghy doet:
Dees mannen hebben t'saem ter doot toe trou gheswooren,
Sy sullen wijcken niet eer het is al verlooren:
Of onder haere macht.
Moeder verliest geen tijdt,
Maer spoeyt u derwaerts heen met d'aldermeeste vlijt.
Doet hun afleggen ras, hun boogen met hun pijlen,
Hun doodelijck geweer, hun sweerden ende bylen.
En stilt doch dese crijch, soo veer't u mog'lijck is,
De krijch brengt groote scha, daerom is het ghewis
Goet, soo ghy't staecken doet.
'K salt beste gaen bedencken,
Op dat ick dese twee hou van malcaer te krencken.
O Goden geeft dat sy met reen hem teghen staet,
Dat hy niet voort en gaet, in sijn voornemen quaet.
Ick gae nu voort na't, Hof en sal het voort verbreyden,
Om datter yemant meer me-Vrouwe sou gheleyden.
Het tvveede bedrijf, de vierde uytcomst.
O Aldergrootste Goôn, gunt my dat ick maer mach,
Mijn eygen zoon helaes! bewegen met geclach:
Dat hy doch desen strijt, niet eens en wil beginnen,
Op dees Borgery die woonachtich sijn hier binnen.
Polenies.
Soldaten treedt nu voort, Voor niemant niet en swicht,
Wy hebben nu de Stadt heel binnen ons gesicht,
Daer wy soo meen'ge, mijl veer comen om gevaeren.
1. Soldaet
Het sy wie dat het is, ick en sal hem niet spaeren.
2. Soldaet
Al waer het Mars ons Godt, wy wijcken niet een voet.
Let wel op 't geen ghy seght, en siet dat ghy't ooc doet.
Cap'teynen treet voort uyt, en geeft het volck couragie,
Set hun te deegh in ord', en op de recht passagie
Dat sy niet dwaelen af.
Galo.
Mijn Prins ick ben gereet.
Comt ginder niet mijn zoon, is hy't? Iae, neen: 'k en weet,
hy ist met soo veel volcx, soo 'k immers kan bemercken.
Ach helpt o Gooden groot, Iupijn wilt my verstercken,
Dat ick sonder gevaer hem vallen mach te voet,
En dat hy na mijn wil, en mijne woorden doet.
Mijn Moeder hier alleen, wel wat mach dit doch wesen?
Mijn herte staet en trilt, ick ben in duysent vreesen.
Ha alderliefste zoon, mijn herte nu doorschiet.
Doorschiet dees oude borst, helpt my uyt dit verdriet,
Helpt mijn bedroefde ziel uyt ramp en swaer ellenden;
Ach helpt my in mijn graf, laet ick mijn leven enden
Eer dat ick laes! moet sien nu sulcken swaeren strijt,
Uermoort my met u handt, want het is meer dan tijt.
Mijn leven ben ick wars. Sijt ghy helaes mijn zoone?
Soeckt ghy soo veel te doen, helaes! om een persoone
De welck u broeder is: en beyd' mijn even nae?
Scheurt t'herte uyt mijn lijf doot mijn sonder genae:
Of vervolcht mijn gebiet, van 'tgeen ick sal gebieden,
Dat is, dat ghy terstont, al dees gewapend' lieden
Afdancken wilt met vlijt: sonder eenich gevecht.
't Verscheel is niet soo groot, oft kan wel sijn gheslecht
Sonder dat ghy't met dwang of met gewelt comt haelen.
Ontwapent u terstont, en wilt niet eens meer taelen
Nae krijch of oorlochs volck. Laet hun vrymoedich gaen.
Wel Polenies hoe dus? Hoe blijft ghy dus vast staen?
Gh'lijck of ghy niet en wilt na mijne woorden hooren:
Mach al mijn clagen nu, u herte niet becooren?
Hebt ghy 't geswooren dan? dat ghy dus wrev'lich staet?
Met hert-neckich gemoet, vol boosheyt en vol quaet?
Ghy hoort nochtans te sijn, de minste van u beyden:
‘En latent recht met recht, het onrecht willich scheyden.’
Hoe moeder wat is dit? gunt ghy my anders niet?
Als dat ick leven sou in balling en verdriet?
Of wout ghy wel dat ick, al onrecht soude lyden:
Daer hy op voeden sou, en hem daer me verblyden,
Of wout ghy wel dat ick, ginck doolen after landt?
En waer ick quam, of ginck, behaelde groote schandt?
Van elck te sijn bespot, by Princen en by Heeren:
Van knaepen en dienaers, of waer ick sou verkeeren.
Neen, neen, ick moeder neen: so zot ick niet en ben,
Ick wil dat hy my oock, me voor sijn broeder ken,
En dat hy geeft mijn recht, dat my is nagelaeten.
Het is genoech bekent, by Princen, Potentaeten.
By Heeren, en Graven, en oock by al het rijck,
Dat Eteocle en ick te samen bey ghelijck,
Van onse Vader out werden gestelt als Heeren
En datmen (jaer voor jaer) het rijck souden regeeren
Te samen bey in vree, gelijck het wel behoort.
Sijn tydt is lang verby, en nu soo soeckt hy voort
Om staech daer by te sijn, d'welck niet so sal geschieden,
So lange als ick leef, of macht heb te gebieden.
Ach laes sijt ghy mijn zoon? veel eer een wreede Leeuw
Een Tygers hert hebt ghy. Wel isser in dees eeuw
Een mensche die daer leeft die sulcx eens gaet bedencken?
Dat hy sijn Moer, en Broer, en 'trijck t'saem soeckt te krencken?
Ach Polenies ick bidts mijn woorden neemt in acht,
Laet doch mijn droeve stem, mijn beed end' oock mijn clacht
Eens comen in u hert, en wilt my niet versmaeden
Want mijn hert ende ziel, is laes! so overladen
Met droefheyt en met rou dat ick't niet herden // kan.
Wel Moeder segt u wil cant u gewerden // dan
'tSal u ontbreecken niet, daerom laet my eens hooren.
Ach Polenies het is dat ick u woud becooren.
(Soot immers wesen kan) dat ghy u maer gherust
Wout houwen met een kleyn, om na u eygen lust
Te leven vreedelijck sonder al dit krakeelen,
Of dat ghy't Coninckrijck in tween sout willen deelen.
Want soo men dag'lijcks hoort het rijck is niet te vreen,