floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Dat zich d'onsterflijkheit met sterflijkheên vermenght.
Laet dees gedichtzels, die de geilheit voên, dan vaeren.
Gelukkigh levenze, die 't eêlste van hun jaeren
Besteên in wellust, eer 't hun d'ouderdom benijt.
Gelukkigh levenze, die zuiver 's levens tijt
Besteden, Godt ter eere, in 't bloeienst van hun leven.
't Gebruik van 't leven is den mensch gemeen gegeven
Met stomme dieren. het verdwijnt, gelijk een rook.
Men zagh noit iemant, die voor 't licht zijne oogen look,
Verrijzen uit het graf. geen mensch verstaet te voren
Met kennisse, eer hy van een vrouwe wort geboren,
Zijn levens oirsprong, en vaert heene met een' zucht.
De geest verdwijnt, gelijk een damp, in dunne lucht;
Gelijk een schaduwe, als de zon begint te daelen,
En kan den adem, na dien dootsnik, niet herhaelen.
Het staet eens vast gestelt dat niemant wederkeert.
Och Seth, och Enoch, hoort. hoor, Henoch, wat men leert.
Die pijlen komen uit den koker van verbastert
Verwildert reuzenzaet, 't welk 's hooghsten naem verlastert.
Houdt u gewaerschuwt, eens voor eeuwigh, datge scheit
Van 't heiloos vrouwendom, 't welk mannen laegen leit,
Verblint door wellusten, en stijft in alle boosheit.
Of wacht vergeldingen naer uwe godeloosheit.
De roe, die langsaem komt, wil met te feller slagh
Uw staetsi treffen. waekt. beraet u, eer de dagh,
De leste dagh van boete, ontschoten, 's hemels plaegen
Deze eeu, verzweerende rechtvaerdigen te draegen,
Al teffens dompele in de grootste jammernis,
Die met geen traenen noch berou te boeten is.
Het luste ons 's levens tijt, nu tijdigh en voorhanden,
Te bezigen, ontbloeit van tucht en strenge banden.
Het luste ons deze leên, nu jeughdigh en gezont,
Te bezigen, en niet, geprangt door naeu verbont,
Zwaermoedigh, hangends hoofts, te jammeren, te treuren.
Schenkt wijn. brengt balssem. juicht. het magh ons nu gebeuren.
Vlecht roozekranssen. zet op elke knie een bruit,
Eer 's levens tijt verloop', de doot den draeiboom sluit'.
Belieft het vader, hy magh speelen, daer wy danssen.
Een jeugdigh hart verzuim' noch feest noch bruiloftskanssen.
Een schoone vrou is geil en trots en trouweloos.
Haer afkomst volght den aert der moeder, valsch en boos.
De hemel, lang geterght, door bloetschand, zal 't zich belgen,
En 's overspeelders bedde en zijne vrucht verdelgen.
Doorluchtste weereltvorst, het joffrentimmer wacht
Uw komste op 't juichend hof, vol heerlijkheit en pracht.
De bruit verlangt of zy uwe aenspraek magh genieten.
Wy zien de menighten dit prevelen verdrieten.
Dees feestdagh is de vreught der grooten toegewijt.
Wie 't leven niet gebruikt beklaeght d'ontschote tijt.
De tijt vereischt dat wy de vorsten welkom heeten.
Toehoorders hier rondom voor Reuzenburgh gezeten,
Ziet toe, de tijt verloopt. verzuimtge Godts gena,
Het zal u rouwen, eer de zon te water ga.
Waer is de klaere luister
Gebleven, die voorheen
Uit 's eersten vaders aenschijn scheen!
Hoe ziet Godts beelt dus duister,
Dat eerst zoo helder blonk!
Toen d'ongekrenkte reden,
Bestierende al des menschen leden,
Als met een' toom bedwongk.
Het lichaem, zijne plichten
Bewaerende, bestaet
Niets buiten zijn gestelde maet
Te reppen, maer leert zwichten.
Het luistert, en ziet om,
Ook zonder wederstreven,
Naer dees vooghdes, den mensch gegeven
Van 't hoogh almogendom,
Daer ziel en lichaem paeren,
Als zangk en klank van snaeren.
't Vernuft van Jubal boude,
Op 't gadeslaen van klank
En maet, het lieflijk maetgezangk,
Dat zich, vol geest, ontvoude.
Der zangen vader wist
Door onderling vermengen
Een hemelsche eendraght voort te brengen,
Uit klankkrakkeel en twist.
Hy bint de schaepedarmen,
Metaelen, elpenbeen,
Schalmeyhout, wint, en keel aen een.
Zy ketelen, en kermen.
De gallem geeft den geest,
Of wort gezwint herboren.
Zoo leit hy mensch en dier by d'ooren;
Een vont, die rou geneest.
Dus stemden ziel en leden,
Eer Adam vlughte uit Eden.
Nu strijden d'ongelijken.
Het lichaem luistert niet
Naer 't geen de geest met Godt gebiet.
't Gebrek ontzeght te strijken
Voor reden, en de mensch
Wil onder Godt niet buigen,
Schoon hem de misdaên overtuigen.
De hooghste mist zijn' wensch.
De heilige herouten
Vermaenen vruchteloos
Hardnekkigen, verstokt en boos.
Wat raet met zulke stouten!
Zy zingen eenen zang.
Zy zwichten niet, noch schroomen.
De weerelt draeght geen vroomen,
En spoet ten ondergang.
Het uurglas is verloopen.
Wat heil staet hier te hoopen!
Kon Noë, door vermaenen
Tot afstant en berou,
Uit vaderlijke trou,
In eene zee van traenen
Verdrinken al het quaet,
Eer Godt hen overrompelt,
Hy had het lang gedompelt:
Maer niemant hoort naer raet.
Wie spiegelt zich aen 't ende
Van Kain, die verbaest
Onrustigh voorvloot met der haest,
Vol wanhoop en elende!
Hy boude een stadt, doch vont
Zich in geen vesting zeker.
In 't harte zat de worm, een wreker,
Die hem naer 't leven stont.
Zijn afkomste is veroordeelt.
Hier baet noch les noch voorbeelt.
ACHIMAN. AERTSHERDER. HOFMEESTER.
Aertsherder, hoe? hoe dus? wat jaeght u herwaert aen?
Gy steurt ons bruiloftsfeest. wien zoektge zoo belaên?
Ik zocht den grootvorst zelf, en stak in 't bosch den horen.
Schaf tijdigh raet. helaes, het staet'er slecht geschoren.
Ons slotwacht antwoorde u. wat onraet brengtge me?
't Is omgekomen met uw herderen en 't vee.
Men hoorde in langen tijt noch wolf noch weêrwolf huilen.
Geen herders vreezen wolf, noch leeu, noch tigersmuilen.
Wat onheil vreestge dan? schep adem. rust een poos.
Ik rende, uit al mijn maght, my zelven ademloos.
Kon deze tijding dan niet langer uitstel lijden?
Men zagh de herders, in twee hoopen, heftigh strijden,
De herders van 't geberghte om hoogh, en van beneên.
Wat oirzaek hitste twee gebuuren fel aen een?
Zy plaghten, onderling gerust, in vrê te leven.
De lantstroom uit der zee komt bruizende opwaert streven
Naer zijnen oirsprong toe, en d'oevers leggen vlot,
Beneên den zoom des berghs. wy dreven eerst den spot
Met dees waerzeggerye, eer 't water 't lant quam praemen.
Maer door den waters noot vergaêrdenwe te zaemen,
En leefden raet om 't vee te bergen met gemak
Ten bergh op, eer de stroom de horens hooger stak.
Men badt de berghwacht of men kudden moght verweiden.
De kudden loeiden, of zy naer den hemel schreiden
Om drooghte en weide: maer de berghwacht sloegh het af,
En dreef het blatend schaep te water met den staf.
Wy reddenze uit den noot, en houden aen met smeeken.
d'Onheusche berghman blaest den horen. alle streeken
Verzaemen op 't getoet, tot gramschap aengeterght,
En zweeren ons met kracht te jaegen van 't geberght.
Zy vallen op het vee, en drijvenze van boven.
Het baet niet datwe hun vergoedinge beloven
Voor schade en ongerief, by 's oppervorsten woort.
De herders groeien aen, en vaeren echter voort,
Van weêrzy toegerust met steenen, staven, stokken.
De herderinnen, op gevecht en bloedigh wrokken,
Toeschietende onversaeght in 't midden van dien drang,
Met een gesloten harte, en traenen op de wang,
Verzachten 't wreet gebriesch, naer heure maght, met kermen
En jammeren. de bruit besterft in 's bruigoms armen.
De vrou omhelst den man, en roept vast: hooger niet!
Hier wort een maght vereischt, die tusschen beide schiet,
Of al het water kan dit oorloghsvier niet lessen.
Het moorden gaet zijn' gang, met vorken, zwaerden, messen,
En zeissenen, zoo 't valt. 't geweste leght bezaeit
Met dooden, voor den tijt van 's levens struik gemaeit.
Gy zijt aertsherder, wien het voeght de landeryen,
De stallen, volk en vee te waeren en te vryen
Voor schade en ongemak, uit alle uw maght en kracht;
En komtge hier om hulp gedropen van uw wacht?
Hoe kan de grootvorst nu dees schult in u verschoonen?
Hy plagh voorheene zich doorgaens getrou te toonen.
De grootvorst van het lant beval dees zorgen hem.
Het raetslot hing alleen en alijk aen zijn stem.
Wie zou dees slofheit in een' amptenaer verwachten?
Terstont te rugh ten bergh gevlogen. laet ons maghten
U volgen op het spoor. spreek rustigh uit den mont.
Stel orden, straf, en dreigh. wy volgen u terstont.
ACHIMAN. HOFMEESTER.
Ik kan den springvloet van den lantstroom niet beseffen.
Dees plagh in bloeimaent noit de horens te verheffen,
En boven d'oevers heen te steigeren zoo steil.
De zee, om dezen tijt, bewaert gerust haer peil
En bedde, niet gewoon te rijzen aen de stranden,
Eer uit den evenaer de zon beginn' te branden.
De halve maen verwekt geen' springvloet uit het meer.
Het water vloeit en ebt geduurigh heene en weêr,
Elk etmael tweewerf, en 't saizoen der lentedagen
Kan zoute baren niet zoo hoogh den stroom opjaegen,
Om stroom en pekelschuim te mengen ondereen.
Dit 's, boven stijl van reên, te hoogh en ongemeen.
Wie kan de wondren van natuure recht bevroeden!
Aertsvader Noë spelde een' springvloet van veel vloeden
In eenen boezem, en vertrok dus lang het werk,
Op zijne timmerwerf: nu leght de cedren ark
Bevracht met dieren, in dat houte slot begreepen.
Hy staet gereet om zich en zijn gezin te scheepen.
'k Geloof de grootvorst wil met hem te water gaen.
Dat 's veiliger dan al den weerelt-oceaen
Gedronken: want gy hoort den nadruk van zijn spelling.
Een droom des ouden mans is eene losse stelling
Van 't geen gebeuren moet of kan. wat razerny
Bevangt uw harssens! wech met zulke suffery.
Wie redenkavelt kan men geenen suffer achten.
Dees ydle dootschrik broeit een dwarling van gedachten,
Die zwindelen in 't hooft. gy wandelde eerst gerust.
Noch blijft ons d'oirzaek van dit jammer onbewust,
En geene reden sluit het in zijn rechte vormen.
Wanneer de herfst genaekt begint het fel te stormen,
Te waeien dat het ruischt, het bosch zijn bladers krolt,
De golf, gelijk een kloot, al hooger opwaert rolt,
De rotsen daveren, de stroomen, onder open,
Het zoete water, 't welkze uit duizent adren zoopen,
Niet loozen konnen, uit hun kristalijne kruik.
Dan zwelt de waterzucht, in 's aerdtrijx hollen buik.
Het water rijst aen 't hart, in groot gevaer van smooren.
Zoo staet het heden met ons leven ook geschoren.
Het is vergeefs geschimpt: men ziet het tegendeel.
Gy hoort dees neêrlaegh, uit der herdren lantkrakkeel
Alreede ontstaen. 't is kunst te slechten dees geschillen,
Die, groeienze aen, zich door geen aenzien laeten stillen.
Begint de wijsheit nu een' dwazen droom te broên?
Hy waer niet onwijs, die noch tijdigh zijnen zoen
By Lamechs afkomst zocht, eer, 't water op de lippen,
De hoop des levens al de weerelt quaem t'ontglippen.
Getroost u eerst dat gy van 't bedgenootschap scheit.
't Is waer: hy heeftme dit ernsthaftigh voorgeleit.
Een harde voorwaerde, ik bekent: een' bant te breeken
Als tusschen lijf en ziel: van wellusten versteeken
Te leven: dit valt hardt, ook harder dan de doot:
Maer evenwel, waer brengt het nijpen van den noot
Den stoutsten reus niet toe, en allerbraefste helden!
Genadighste, elk wil u een' vrouwenhaeter schelden,
En lasteren. bedenk dit nader. och bera
U wijzer, eerge valt in d'uiterste ongena
Der halsvrindinnen, en getrouwe bedtverwanten.
Zich tegens 't jofferdom en vrouwentimmer kanten,
Daer hangt uw gansche staet, uw ziel en leven aen.
Ik wilme in 't cederbosch alleen en stil beraên.
Wat komt ons over? in het midden van 't vergaeren,
Op 't feestgetijde [daer 's grootvorsten amptenaeren,
Leenmannen, maghtigen, geweldigen, en voort
Het vrouwentimmer, dat de goden zelf bekoort,
De grootvorstin ten roem, om strijt te zaemen komen,]
Begint de grootvorst om te zien naer Noahs droomen;
En stelt de grooten en hun heerlijkheit te leur.
Indien dees razerny ons nieuwe bruiloft steur',
Wie kanze ontschuldigen! het hof begint te woelen.
Gewelven mompelen, en galmen, en krioelen.
Daer komen grootvorstin en bedgenooten aen,
Bestuwt van grooten. och, hoe wil dit spel vergaen!
URANIA. HOFMEESTER.
Waer steekt de grootvorst? wat belet hem hier beneden?
Hy hiel een wijl gesprek met my, niet zonder reden.
Wie geeft elk dit gerucht van onraet in den mont?
d'Aertsherder melde hoe het aen den lantstroom stont
Geschapen door de spring, gerezen in die wijken.
De stroom, ten bedde uit, zagh noch dammen aen, noch dijken.
De herders wouden 't vee verweiden op 't geberght:
Het berghvolk, straf van aert, door hunne scha geterght,
Riep wapen, en men raekte aen 't razen en krakkeelen.
De slinger zwaeide om 't hooft. wie zal die wonden heelen?
Daer leght een menighte gesneuvelt in het zant.
Een kleen verlies: men vint meer herders by der hant.
Wel, laet de grootvorst dus het lantkrakkeel geworden?
d'Aertsherder en de bende ontfingen last om orden
Te stellen in der yl. zy vliegen derwaert heen.
De grootvorst was gewoon, daer bloedigh wert gestreên,
In 't voorste van den strijt het leven op te zetten,
De klinkende klaeroen zijn' oorloghsmoet te wetten.
'k Geloof hy weeght dit licht, en rust op 's anders wacht.
Hy weeght het zwaer genoegh. ik pooghde uit al mijn maght
Zijn hart van zorgen, waer het mogelijk, t'ontlasten,
Met pit van redenen, die bondigh hierop pasten:
Doch arbeide al vergeefs; mijn woorden golden niet.
Wie om een lantgevecht uit vrees zijn verf verschiet
Is niet rechtschapen. dit kan naulijx in my koomen.
Mevrou, hy stelt geloof in Noahs ydle droomen.
Wat keert zijn zinnen om? dit's anders dan het plagh.
Een grootvorst, wiens gewelt al 't oosten overmagh,
Versuft om geenen droom, en zulke beuzelingen.
Nu 't water uit de zee van onder op komt dringen
Naer zijnen oirsprong, dat 's een voorbode en een merk
Van 's weerelts ondergangk. geen reden is zoo sterk,
Die hem van schrik ontlast. hier baet geen tegenspreeken.
Het zalme, luistert hy, aen geene artsny ontbreeken,
Die zulk een krankheit kan genezen op een' sprong.
Noch leghtme wat op 't hart, dat weigert op de tong
Te komen: evenwel mevrou moet zich niet stooren.
Verberghme niets: het lustme u met gedult te hooren.
Uw liefste is van beraet te breeken zijne trou.
Hy breekze, zoo hy zich kan speenen van een vrou.
Wat misdaet is de pijl, die hem in 't harte griefde?
Outvader Noah drijft met kracht dat vrouweliefde
En schoone vrouwen, met haer' meereminnezang,
Een eenige oirzaek zijn van 's weerelts ondergang.
Hy zoekt gelieven van hun wederga te scheiden.
Heet dit bekeeren van gebreken, of verleiden
Tot lasterstukken, al t'afgrysselijk en boos?
Begint het mansdom door dees leering vrouweloos
Te leven, zeker 't is dan ver genoegh gekomen.
Men hoeft de weerelt in geen zee en waterstroomen
Te smooren: want zy kan niet vrouweloos bestaen.
Mevrou, nu spreek hem zelf alleen: hier komt hy aen.
't Gelief den heeren my te volgen, 'k zalze leiden.
Wy willen op het hof hun wederkomst verbeiden,
U onderhouden met al wat de lust behaegh.
Ik zie den zonneschijn, na deze korte vlaegh.
URANIA. ACHIMAN.
Genadighste, heet dit uw gasten onderhouden?
Nu stort mijn staet, waeraen alle Asianen bouden.
Wat onraet jaeght u naer ons cedren lustbosch heen?
't Geberghte en 't laege lant, in 't harnas tegens een.
Wat's oirzaek van krakkeel? zy leefden eerst in vrede.
Dees droeve lantplaegh sleept een' staert van plaegen mede.
De kudden weidden eerst gerust in 't groene velt.
Aertsvader Noah heeft dien springvloet lang gespelt.
Begintge Noahs droom, een klucht, geloof te geven?
Het water rijst. wie kan de waerheit tegenstreven?
De zee vloeit herwaert aen. al 't lantvolk schreit om hulp.
Men dient te vlughten, eer de zee ons overstulp'.
Zoo dientge in Noahs kist uw leven flux te bergen.
Dat komt van vrouweminne, en 's hemels roe te tergen.
De vrouwen draegen dan de schult van deze straf?
De vrouwen dompelen al 't menschdom in een graf.
Het water kon weleer een lantgewest verdrinken.
Nu schijnt al d'aerdkloot in den afgront wech te zinken.
Natuur regeert het al. dees stuurvrou zit aen 't stuur.
Het vloeiende element volght eeuwigh zijn natuur,
En komt van boven naer zijn middelpunt toerollen.
Nu steigert het ten bergh. de meeren staen geswollen.
Zoo staet een wintballon gespannen van den wint.
Een wintveêr drijft veel raên. van alle werken vint
Hy d'oirzaek, wie den aert der dingen wil doorgronden.
Zoo veel beweegingen staen onderling verbonden.
Gelijk ons lichaem is met aderen doorgroeit,
Zoo wort het aertrijk ook bevochtight en besproeit.
De hitte van de zon trekt dampen uit de wateren,
Die, in de lucht verdikt, neêrstorten, datze klateren.
De maen regeert de zee, en wat by water leeft:
Dat tuigen eb en vloet, en oester, en de kreeft.
By trek en tegenheit, den dingen ingeschapen,
Bestaet het al. laet zich onweetenden vergaepen
Aen beelden van een wolk, of schrikken voor een' schicht
En staertstar, root van vier, en schittrend wederlicht
Van blixemstraelen, en het baldren van den donder:
Met zulk een staetgrijns houdt men kleene kinders onder
De roe: maer wie natuur in 't werken onderkent,
Beseft waer zy begint, en voortstapt, en volendt.
Gy plaght de liefste al uwe opmerkinge in te scherpen,
En rietze zich natuur gehoorzaem onderwerpen,
De dertle toghten wijs involgen met een lust.
Zoo voelde 't lijf geen smart: zoo bleef de geest gerust:
Terwijl men, tusschen wiegh en graf, bevrijt voor treuren,
Gebruikte al wat den mensche in 't leven magh gebeuren:
En wortge nu misleit van eenen guighelaer,
Belachen van elk een, omtrent de hondert jaer?
Wy volghden u dus lang, helaes, gelijk een slave.
Uw schoonheit staet ons dier.
De schoonheit is een gave,
Aen weinigen gegunt.
Wy zijn door haer misleit.
Vervallen in Godts toorne. ô smart! ô onbescheit!
O schendigh misbruik van veel schoone vrouwen t'zamen!
Gy hoeft u, om 't gebruik van veelen, niet te schaemen,
Zoo luttel als de haen, die veel vriendinnen mint
Natuurlijk, zonder smet, en weeligh jongen wint.
Wat reden stijft u dat gy 't vrouwendom beschuldight?
Zoo groeit uw heerschappy, en wort vermenighvuldight.
Zoo rijst de stamboom, rijk van telgen, in de lucht.
Het is geraên dat ik uw bedgenootschap vlught',
Gelijk een adder, die bevrozen, na'et verwarmen,
Een die haer koestert in den boezem, onder d'armen,
Naer 't slaepend hart steekt, en in zijnen slaep vermoort.
Verleister, toveres. wat tovergrijns bekoort
Mijne oogen, datze blint op schoonheit zich verslingeren!
De godtheit zagh dit lang geduldigh door de vingeren,
Doch ydel en vergeefs: nu komt berou te spa,
Ten waere een middelaers voorbede Godts gena
Verworf door offerhande, en wierook van gebeden.
Indien u 't lastren lust, beschuldigh ons met reden.
De vrouwemin alleen is oirsprong van al 't quaet.
Ik gorde in haren dienst, niet wettigh, als soldaet
En grootvorst, 't zwaert op zy, maer eer gelijk een roover
De landen stroopende, gaf u den roofschat over,
En goot in uwen schoot, tot 's nabuurs harteleet,
Den nootdruft, die hem stont op arbeit bloet en zweet.
Zoo droegh de lantsheer schult, en d'onderzaet most bloeden?
Om uwe hovaerdy te sterken, en te voeden,
Uw hoofsche pracht en prael en dartele overdaet
Te houden in haere eere, en achtbaerheit, en staet.
Mejoffer laet zich met den nootdruft niet genoegen.
De heer maeit 's anders oogst, al zou' er 't hart af wroegen.
Zy slikt een weerelt in, aen ringen en cieraet,
Juweelen, perlen, gout, gesteente, en pronkgewaet.
Haer dartelheit bedijt by 's armens bloet en traenen
En jammeren. zy leert den wegh ter boosheit baenen,
Met woeker en gewelt insleepen wat men kan.
Zoo Godt de weerelt straft, wie is hier oirzaek van?
Uw schoonheit, slechts een schijn van schoonheit in het leven.
Gy weet afzichtigheit een' glimp een verf te geven,
Gebrek t'ontveinzen, en beguighelt ons gezicht.
Wie, door 't ontveinzen ziende, u dit momaenzicht licht,
Beklaeght dat hy zijn ziel verhing aen goude snoeren
Van joffrevlechten, die krankzinnigen vervoeren.
Is dit u dankbaerheit voor lang genote deught?
Heel anders zongtge, toen wy 't eêlst van onze jeught
De roos des maeghdoms, voor den daeu noch toegeloken,
En 's levens dageraet, noch nuchtre en onbesproken,
U offerden, daer gy, van top tot teen verzaet,
Verrukt wiert buiten u door wellust, zonder maet.
Wy hingen, mont aen mont, en arm in arm gestrengelt,
Twee zielen beide in een gesmolten en gemengelt.
Wat zwoertge niet! de zon van straelen eer berooft
Te zien dan 't minnevier in uwe borst gedooft.
Is dit het jaergety der bruiloftsstaetsie eeren,
Met reuzen, maghtigen, geweldigen, en heeren,
Steekspeelen, renstrijt, en tooneelpracht, noit voorheen
Zoo heerlijk toegerust! de morgenzon bescheen,
Noch zagh, opryzende uit het heldere oosten nimmer
Zoo groot een heerlijkheit, noch schooner vrouwentimmer:
Daer wy, de schoonste van 't opwassende oostenrijk,
Ons zouden zetten op het bruitsaltaer te prijk,
En, blaekende onderling van minnegloet, verzaemen.
Durf nu de grootvorst dus zijn grootvorstin beschaemen
Voor al de weerelt! och een schantvlak, eene smet,
Met geenen oceaen te wisschen uit ons bedt.
Gy trouwelooze, ga nu heen: vervloek de vrouwen:
Verlaetze: maer ik zweer het zal u eeuwigh rouwen.
Daer leggen oorcieraên, de trouring, van mijn hant
Gestreeken, in het slijk, juweelen, halskarkant,
Uw vrybuit, ons ter gunst, behaelt al t'onrechtvaerdigh.
Tast aen, en eigenze u: wy zijn deze eer onwaerdigh.
Gy waert te lang verleit, vervoert door vrouwelist.
Ga heene, bergh u lijf in Noahs beestekist.
Wat raet, helaes, wat raet? het schijnt haer ernst te scheiden.
Och liefste, sta een poos.
de tijt verbiet te beiden.
Het water rijst ten bergh. bidt Noah om gena,
En bergh uw leven, eer de zon te water ga.
'k Beken het is mijn schult, en wilze dubbel boeten.
'k Verneêrme ootmoedigh aen het outer van uw voeten,
Van uwe schoonheit, waert gedient en aengebeên.
Zoo spraektge flus niet.
och ick wert vervoert, bestreên
Van wederzy, gelijk een bergheik, out van daegen,
Met eenen lantorkaen ter neder wort geslagen.
Uw liefde ruktme hier, daer Noahs dreigement.
Hy is genade waert, die zijne schult bekent.
Rechtschape helden staen geen vrouwen ter genade,
En vrouwenliefde wort gekocht met schande en schade.
Van wederzijde dreight u een gewisse doot.
Wat scheelt het ofge sterft in eenen vrouweschoot,
Of in het water? zoek geene adder aen te queeken,
Die u al slaepende het hart dreight af te steeken.
Te reukeloos is my een onheusch woort ontslipt.
Een onderlinge min wort nimmer naeu bestipt.
Zy kan ten minste een woort verteeren en verduwen.
Een joffrenhaeter leere in tijts een adder schuwen,
En duizent plaegen, door een overtolligheit
Van vrouwemonstren, al de weerelt door gespreit.
Waer vintmen balssem, om dees hartquetzuur te heelen?
Gy hoeftme langer niet te vleien, niet te streelen,
Verlochenaer van liefde, en toegezwore trou.
Meineedige, verlaetme, en kies een liever vrou.
Gebeurtme langer geen genade te verwerven;
Ik troostme van uw hant, op staenden voet, te sterven,
En legh dien blooten dolk voor uwe voeten neêr,
En ruk den boezem op. gy mooght met dit geweer,
Dit koude lemmer vry mijn brandend hart afstooten:
Of weigert gy 't, verkies uit al dees bedtgenooten
De strengste, die het recht uitvoere streng en straf,
Naerdien ik u te brusk in 't hart dien smaetsteek gaf.
Ik neeme u in genade, uit enkel mededoogen,
Omhelze u als voorheen. gy hebt mijn hart bewogen.
Steek op, steek op den dolk, en overleef mijn tijt.
Hervat uwe eerste trou, in 't aenzien van den nijt.
Een nieuwe bruiloft. daer komt Noah aengetreden,
Bestraf dien suffer, en beschaem met pit van reden
Zijn schendige onreên, die al 't vrouwendom betight.
Van verre geeft hy u een overdwers gezicht.
Hy schijnt met zijn gezicht de jofferschap te moorden,
En mompelt binnen 's monts uit steurnis halve woorden.
NOË. URANIA. JOFFERS.
Geen grooter manneplaegh als Kains vrouwendom.
Al wat een leeraer wint, dat stoot mejoffer om.
Een guure hagelbuy plagh 's lantmans hoop te raeken,
Den bloesem af te slaen, dat bosch en boomgaert kraeken,
In 't quikste van de lent, met bulderend gewelt,
't Welk hemel aerde en zee en al de lucht ontstelt:
Een schoone vrou vermagh, met zachte toverstreeken,
En liefelijk gevley, gestreel en minzaem smeeken,
Te leenigen een hart, verhart als diamant.
Och hemel, haelme t'huis. verlos uw' afgezant.
De weerelt wort te zwak rechtvaerdigen te draegen.
Elx eige zinlijkheên, het ydele behaegen
Van joffrenoogen, daer 's grootvorsten zin op viel,
Beguighlen hem, dat hy zijn redelijke ziel,
Zelf Godt verwaerloost, om de gunst van snoode boelen.
Zoo gelt geen dreigement, eer zy den slagh gevoelen
Der waterroede, een eeu bykans te week gelegt.
En blijft dees suffery noch duuren? oude knecht,
Gy suft u selven doot. wat hebtge toch gewonnen
Uw leven lang, als twist gerokkent, niet gesponnen!
Hoe staen de vrouwen u zoo byster in het licht?
Een vrou heeft u gebaert, haer liefde uw trou verplicht
Door kinderbaeren: en uw zoons, verknocht aen vrouwen,
Haer aenschijn liever dan het allerschoonste aenschouwen,
Dat is het aenschijn van d'alkoesterende zon,
Der levendigen vreught, en aller lichten bron: