floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Die, met hunne armen door het zwerk, de maen bereiken,
Hun wortels schieten naer den afgront, zonder gront,
Zoo diep gelyk hun kruin om hoogh gesteigert stont,
Gaen drijven, met al wat, ter naeuwer noot, ontzwommen,
In eike takken zit geklautert en geklommen.
Wat tekens zaeghtge eer noch de lucht aen 't baren quam?
De gansche hemel stont in eene lichte vlam.
Staertstarren, fakkels, zwaert, vierpijlen, roode draeken,
Met opgespalkten keele, afgrijselijk aen 't braeken,
Verbijsterden het volk, van angst verstomt en stijf.
De beenen sidderden van dootschrik onder 't lijf.
De stoutste reuzen van verbaestheit suizebollen.
Ziet uit: een bare zee komt ginder herwaert rollen.
Bereit u flux ter doot. beraet heeft teffens uit.
Meerminnetronien, gy hebt ons ingeluit,
En Noë noit gelooft. gedroght, van boosheit zwanger.
Wat toef, wat maek ik met dien regementstok langer!
Ons heerschappy heeft uit. daer leght hy. haest u, dra,
Gevloekte boelen, voort.
gena, mijn heer, gena.
Gena, 't is onze schult. genade, geen van allen
Gedacht oit dat dees straf den mensch zoude overvallen.
Wat raet? waer heen gevloôn? de weerelt krijght een' krak.
Daer kraekt een donderkloot de kruin van 't reuzendak.
De roode zwavelvlam, ter steenrotse uitgeborsten,
Schudt Kaukazus. de kreet van vrouwen heeren vorsten,
Gemengelt onder een, beantwoort het geschal.
Een voorspook van den post, die hier op volgen zal.
O grootvorst, voeltge noch den steenrotsgront niet daveren?
De gansche staetsie is aen 't klauteren en klaveren
Ten hoogen berge op, om den jongsten watersnoot
t'Ontvliên. al wat men hoort en ziet is bare doot.
Vergeefs gevloden. dat's den schicht des blixems tergen.
De steile Kaukasus steekt, boven alle bergen
De kruin zoo hoogh dat hy door alle wolken schiet,
Ja zelf den starredraek beneên zijn voeten ziet.
Wie steigert trooste zich van hongersnoot te sterven.
De menscheneeters rot zal spijs noch voedtzel derven,
Al weigerde 't geberght den buik zijn levens eisch,
Zoo lang zy menschen vint, en vrouweborstenvleisch,
Het lekkerste aes van al, dat veelen zich gewenden.
Wat raet? waerheen gevloôn? ô bruiloft van elenden!
Wat raet? waerheen gevloon? de weerelt neemt een' keer.
Wat geest verschijnt ons! valt terstont op 't aenzicht neêr.
URIËL. URANIA. ACHIMAN. REY.
Uriël
Hier staet Uriël zelf, gewapent met Godts slaghzwaert,
d'Aertsengel des gerechts, die Adam, eerst gedaghvaert,
Ten lusthove uitdreef, om zyn wederspannigheit,
En 't schendigh quetsen van de hooghste majesteit.
Genade, och gun ons datwe in d'arke op 't water vloten.
De deur van Godts genade en d'ark is toegesloten.
Gena, gena, gena.
dees naklaght komt te spa.
Vertrekt uit ons gezicht. gy zijt in d'ongena
Te diep verzeilt: doch komt gy met berou te sterven,
Zoo kuntge, hier gestraft, genade om hoogh verwerven.
Wie Godts almogenheit en zyn gena beseft,
Bekent dat Godts gena zyn werken overtreft.
Verlosser, lang belooft, verschyn, als een versterker,
Den geesten, streng gedoemt in schaduw van den kerker,
Den geesten, vuil besmet door ongehoorzaemheit,
Godts goetheit tergende, toen d'ark wert toebereit;
Een voorbeelt van de kerk, waerin gy uw vertrouden,
Als in een' vryburgh, door het water zult behouden,
Het afgebeelde badt en eenigh middel van
Genade, die de smet der ziele afwasschen kan.
Zoo zullenze, eens verlost, in 't ende u eeuwigh loven.
Zoo ga uw heilgenade uw wonderdaên te boven.
SOLI DEO GLORIA.
Rosilion en Rosanniere
ARGIRE
ARIONTHE
BELLINDE
CELIODANT
CEPHISE
ERGUNTVS
HOVELING
POLICANDER
ORONTE
RAEDS-HEER
ROSANIERE
ROSILION
SCHILD-WACHT
VERANCE
Rosilion en Rosanniere,
POlicander, Koning van Boyens en Ambarres, word beoorloogt van de Koninginne van
					Pictes, en Santons, genaemt Argire; dewelcke Celiodante, als Veld-overste, met
					een machtig Leger in 's Koningsland doet vallen; Policander ten uytersten
					benauwt, en zijn laetste toevltucht genomen hebbende in de Stadt Avarik, en
					aldaer sterk besloten, en omlegert, ziende geen andere uyt-komst als zijn
					verderf, verzoekt, hoewelmet wanhoop, door beleyd van zijn Dochter Rosaniere,
					bystand en hulp van den Ridder Rosiljon; de welcke ter liefde van de Princes, en
					Koning, als daer toe verbonden door genote deugde, een machtig Leger van
					verstroyden Adel, en Krijgslieden by een vergadert; valt in 's Vyands Leger;
					slaet door, en ontzet de Stad, neemt Celiodant gevangen; en steld den Koning
					wederom in 't Rijk.
Hy, tot belooning van zijn getrouwe dienst, eyscht des Konings Dochter Rosanier
					ten Echt, 'twelk hem den Koning toestaet.
Celiodante, als gevangen, vyand des Konings, vind zich in liefde van de Princesse
					Rosaniere zoozeer ontstken, dat hy zich genootzackt voeld om by den Koning op
					het huw'lijk aen te houden; den Koning vreezende de macht van Celiodante,
					inziende zijnen staet, en Koninglijcke afkomst, vind nut met toestemminge van
					alle zijn Raed, Rosaniere te trouwen aen Celiadonte, niet tegenstaende zijn
					beloften eerst aen Rosiljon gegeven.
Rosaniere, die haer liefde had gezet op Rosiljon, dit verstaende, neemt voor,
					haer Vader te verbidden, edoch, valt vergeefs, en vruchteloos, derhalven doet
					aen Rosiljon beloftenis van getrouwigheyd ter dood toe.
Den Koning Policander, om een eeuwigen vrede te besluyten met de Koninginne
					Argire, tot groot voordeel van zijn Rijk, wil Rosaniere, tegens dank, aen
					Celiodant doen trouwen, en haer met dwang de liefde tot Rosiljon doen af-staen;
					welcke gerucht en ter ooren gekomen zijnde van Verance, doen den zelven ten hoof
					verschijnen, den Koning voor oogen stellende zekere teekenen, waer door zijn
					Majesteyt word bekent gemaekt, dat Celiodant is des Konings Zoon, de welke by in
					onecht by de Koninginne Argire get eelt heeft, waer van Verance zoodanige
					waerachtige verklaringe doet, dat den Koning, hoe wel verwondert, de waerheyd
					voor oogen ziet, en zich genootzaekt vind, alzoo Celiodant zijn Zoon, en
					Rosanier zijn Dochter is, van dat how'lijk af te staen; onder tusschen komt de
					Coningin Argire in 't Hoff van Policander; vind aldaer Verance, de welcke aen
					den Koning Policander, als ook aen de Coninginne Argire, waerachtige
					ken-teekenen voorsteld, dat den Ridder Rosiljon is de Echte Zoon van de Koningin
					Argire, waer uyt onstaende groote blijdschap, vereenigt den Coning Policander,
					zijnde Weduwenaer, met de Koninglijke Weduwe Argire, in vredelijk besluyt, en
					neemt haer aen voor zijn wettige gemaslinne; trouwt Rosaniere met Rosiljon, en
					Celiodante met Cephise; Zijnde een voor-dochter van der Conings Policanders
					overleden huysvrouw de Koninginne, en eyndigt alzoo dit Tooneel Spel.
VERANCE, een Land-man
't GEluk des Oorlogs hangt meer aen'tbeleyd, als krachten;
Zoo wie in d'Oorlog wil de zegening betrachten,
Die moet niet op zijn macht, maer op de rede staen,
En meerder met beleyd, als met verwaendheyd gaen.
Na dat men krijgs-raed hield, om op des Vyands wallen
Een proef te nemen, en met stormen aen te vallen,
Bestemde men, zoo lang te wachten, tot de nacht
Haer loop wat verder, als ten halven, had gebracht;
O groote Goden! laet de gunst van uw genaden,
Versterken dit mijn volk, en zegend gy de daden,
In d'aenslag, die by ons op heden is beleyd;
Uw hulp zy onze kracht, ons wit, voorzichtigheyd.
Mijnhelden! zoo gy zoekt van beyden een te erven,
Dat's eer bevechten, oft in't veld met eer te sterven,
Zoo zult gy, onder my, gelijk mijn kind'ren gaen,
Gemoedigt, dezen nacht met onzen vyand slaen;
Waer toe den Hemelschijnt te zijn op onzer zijde,
De Sterren, en de Maen, al oft zy willen mijde,
Den Vyand dienst te doen, verdonk' ren vast hun licht,
En blinden zoo, ey zie! den Vyand het gezicht;
Nu is de rechte uur tot ons Geluk gebooren,
Zoo yder zich wel quijt, is's Vyands Stadt verlooren;
Men vind die op het swakst hier aen de Zuyder hoek,
Dies is het raedzaemst dat men daer eerst proef verzoek;
Elk grijp nu moed en hert, om moedig aen te vallen.
CELIODANT doet een aenval op de Stad, Trommel en Trompetten werden
						geroert, de Schildwacht van de Stad, Volk vernemende, roept.
Den Vyand zoekt met list te raken o pde Wallen,
Allarm, op, op, op, op, op mannen, op, val aen.
ARIONTHE met eenige Soldaten uyt vallende, drijft CELIODANT terug, en
						werd in het vervolgen doodelijk gewond.
Dezegen is by ons, maer komt my dier te staen;
't Bloed stremt my, 't herte flaeut, de Ziel is aen't vertrekken;
Ach! Helden, laet mijn dood u voor een bake strekken,
Om met uw bloed en moed te strijden voor die geen,
Die zelver goed en bloed opzet voor het gemeen;
Toond uwen Koning trouw, u zal getrouwheyd blijken;
Ik bid u, voor mijn dood, en wild doch niet afwijken
Mijn Vader; na wiens kroon Argire lagen leyd,
En aengezien't Geluk op losse spillen dreyd,
Is zelfs den Koning, laes! het noodelot verschooren,
Doch!'t werd, door trouwigheyd, in luk vaek weêr herbooren;
Dies bid ik u noch eens, gy Helden! die hier staet,
Dat gy getrouwigheyd ter dood toe blijken laet;
Mijn dood zy u een les, om trouwigheyd te leeren,
Hy eerd geen Goden, die den Koning niet wil eeren.
De flaeute breekt mijn spraek, de dood toond haer geweld,
De dood verheerlijkt hem, die sterven mach in't veld.
KONING. ROSANIERE. ERGVNTVS.
Hoe staet het, krijgsliên? is ons d'overhand gebleven?
Ach! liet mijn Zoon de Ziel?
Mits hy te moedig, laes! op zijnen Vyand viel.
O Koninglijke Bloem! nu dat uw luyster dooft,
Nu dat uw bleeke mond de dood voerd nauw lippen,
En dreef, door's Vyands stael, de Ziel door roode tippen
't Gemoedigt lichaem uyt, zoo dat dit bleek gedaent
Met Peerlen werd bestrooyt van mijn bedroest getraent;
O moed! vol's Konings bloed, uw Vyanden gebleken;
O doode mond! kon't zijn dat gy noch eens mocht spreken;
O mannelijken arm! ontbloot van't blanke stael,
Omhels, omhels my noch eens voor de laetste mael;
Gy, die om Vader, en om Zuster te bevrijden,
Ontijdig, voor uw tijd den dood hebt moeten lijden,
Beweegt mijn droeve Ziel tot eyndelooze rouw,
Draegt gy ons gunst, ô Goôn! ô Goôn! zoo toon het nouw.
Helaes! nu is het tijd van weenen, en van klagen.
En drukt, helaes! te zeer uw Koninglijke waerde.
Wy in benautheyd, en mijn Broeder, laes! gedood.
Och! of den Hemel eens woud over ons erbarmen!
Och! of den Hemel ons een uytkomst gaf in't end.
Zoo niet, men roofd uw ziel, mijn kuyscheyd word geschend;
Ach Hemel! ach! verhoor ons klagen, en ons zuchten,
En doet ons vyand van ons Stad, ô Goden! vluchten;
Den vyand die ons volgt in doodelijken haet,
Vermits uw Majesteyt Argires liefd versmaed;
Haer liefde zoekt uw gunst tot Echtelijk vereenen,
Waer uyt den oorspronk is ontstaen van dit ons weenen;
En zijn hier in de Stad omlegert en bezet,
Daer wraek-lust nu het swaerd op ons verderven wet.
Wat uyt-komst, ach, helaes! in dit ons droevig lijden?
Indien ik met getraen den vyand kost bestrijden,
Ik trad Celiodant alschreyend te gemoed,
Bestormde zijne ziel met Maegdens trane vloed.
Ach! wat raed? mijn raden is te niet.
Wat raed, eylaes! wat raed? wat raed? 't is best vertrouwen,
En in de nood de hoop op's Hemels gunst behouwen,
Grijp moed, mijn Vader, cy! bedroest u niet te zeer.
Zoo gy beswijkt, zijg ik los onder't noodlot neêr;
De moed in tegenheyd stut neêrlaeg door vertrouwen.
Dies is het best de moed in't onluk te behouwen;
Het herte, aen de Goôn te stieren in den nood.
't is waer, wat ongeval den mensche mach ontmoeten,
Dat kan geduldigheyd door's Hemels gunst verzoeten,
Dies men met Offer dan der Goden wraek verzoen.
Op hoop van dat Geluk laet ons hun Offer doen,
Met tranen en gezucht.
Met schreyen, en gebeden,
Met innerlijk berouw, en onbesmette leden,
Op dat de zonde door de offerande keer.
Nu als van hoop berooft, schijnt hoop my noch te peyen,
Wat hoop, eylaes! wat hoop zal onze droefheyd scheyen?
't Onzeker geeft wat moeds, maer ach! wel overdacht,
Vind ik mijn voorstel noch onvruchtbaer, zonder kracht;
'k Heb met weemoedigheyd deesletteren geschreven,
Die ik zal onderstaen aen Rosiljon te geven,
Door een vertrouwde bood, en af-gerechten man,
Die my in dit geval zal dienen, zoo hy kan,
Behendiglijk met list door's vyands leger raken,
Om Rosiljon mijn nood en leed bekent te maken,
Hem aen te dienen ons ellend, en sware pijn,
Verzoekende dat hy wil onze hulper zijn;
Osprakeloos verzoek! als gy hem zult verschijnen,
Soo druk hem droevig in het lijden, en de pijnen
Die mijn verkropte borst benaeuwen totter dood,
Op dat hy willig ons wil helpen uyt de nood.
En 't uyterste gevaer, waer in wy zijn gekomen;
Ach Hemel! 't geen ik nu, door nood, heb voor genomen,
Volvoer dat na mijn wensch.
Princesse Rosanier,
Op uw gebod, aen my gedaen, verschijn ik hier,
Om willig t' uwen dienst mijn leven te betoonen.
Vertrouwt my dat ik zal uw trouwigheyd beloonen;
Doet, bid ik, alle vlijt, dat gy door 't leger breekt,
Schoon dat in deze zaek voor a veel onheyl steekt,
Soo is'er nochtans troost en uyt-komst te verhoopen,
Vermits gy hier of daer noch vinden zult een open;
En speurt den Ridder na, den Ridder Rosiljon,
Die door zijn moed en kracht vaek Leeuwen overwon;
Door wapens, en door swaerd bestreed de kloekste helden,
Die oyt gewapend zich in swaren oorlog stelden;
Dies voerd hy in zijn schild een overwonnen Leeuw,
En word den tweeden Mars genaemt in onzen eeuw.
Dees is 't dien ik verzoek dat gy van mijnent wegen
Tot hulpe van ontzet wild zoeken te bewegen;
Bid hem om mijnent wil den oorlog aen te gaen,
En dat hy onderstae den vyand op te slaen;
Tot welken eynde gy hem deze brief zult dragen.
Ik die in dit geval, om u Princes! wil wagen
Mijn leven, ziel en lijf, begeet my op het pad,
Op hoop't geschiede, zoo Princes het geerne had;
De diepe nood waer in uw hoogheyd leyd gezonken,
Uw tranen, en't gezucht doen my't gemoed ontfonken,
Om door medogendheyd, te zoeken, in uw nood,
Getrouwe bystand, schoon ik boeten't met mijn dood;
Als een trouw onderdaen verplicht aen zulke wetten,
Die reden en natuur mijn wil te voren zetten,
Begeef ik my, en dat gewillig, op de reys.
En uw gewill'ge dienst zal ik na haren eys,
Met een volkomen loon, Ergunte! zoo beloonen,
Als immermeer Princes haer kan aen yemand toonen;
Doet maer uw best en vlijt.
Princes het zal geschiên,
My zult gy trouw'lijk uw gebod volbrengen zien.
Tweede handeling
ROSILION, ziende op zijn swaerd.
ZOo blinkt den dageraed met Hemels blaeuw in't Oosten;
Zoo pleeg een droef gemoed zich zelven vaek te troosten;
Zo raekt men voort, en voort, ja klimt van trap op trap;
Zoo komt men van een kleyn tot groote Ridderschap.
Gy zijt het, blanke stof, gesmeed uyt stale staven;
Gy zijt het die mijn lof doet tot den Hemel draven;
Gy zijt het Edel swaerd, dat my dus hoog doet treên;
Gy zijt mijn opkomst, doch gy zijt het niet alleen;
Gy zijt het middel wel, om d'eere op te rechten,
Maer vruchteloos, zoo hert en kracht niet mede vechten;
Gy zijt het middel wel, 't welk klocke daden doet,
Maer moet gedreven zijn door macht, beleyd, en moed.
O roem van mijn geluk! ô tuyge van mijn daden!
O bloemen van mijn krans! in plaets van lauwre bladen;
O perlen aen mijn kroon! çieraden van mijn eer,
Trompetten van mijn lof, en glans van mijn geweer;
Ik die een Ridders naem, door daden, heb verkregen,
Voer al mijn Ridderschap in wapen, en in degen;
O Ridderlijk Iuweel! ô Princelijk çieraed!
Dat meenig laffen guyl tot pronk diend over straet,
Alleen uyt hovaerdy en ydel wel behagen;
Uw roem en is geen roem alleenig door het dragen;
Uw opperste waerdy die hangt alleen hier an,
Als dat men, daer het diend, u wel gebruyken kan,
Tot straf van die misdoet aen deugdelijke wetten,
En tot een dwingeland om moetwil te beletten
Den goeden zijt gy goed, den quaden gy verstrekt
Een geessel, die tot goed het quaed gemoed opwekt.
Wie heeft zich onderstaen mijn eere te bestrijden,
Die, tot zijn oneer, niet van my heeft moeten lijden
Bedrukte nederlaeg? wien temd' ik niet de moed,
Schoon Ridderlijk in lust van kinds been opgevoed?
Dit is de hoogste lof die ik op 't Aerdrijk voere;
Het galmen van trompet, en klank van trommel roere,
By gladde vonkken uyt een ys'ren huyt gesmeed,
Is my het zoetst muzijk, dat ik ter wereld weet;
Den pronkert voerd zijn moed op glans van diamanten,
In zijd, en zacht gewaed, geciert aen alle kanten
Met peerlen, en met goud, ja lieft de pronk van glans,
Daer wapen, en daer swaerd my zijn een lauwren krans;
O grooten Strijd-God Mars! ik stook u offer vieren,
En smeulin zoeten reuk gewijde lauwerieren,
Ergunt. uyt.
Uw Majesteyt ter Eer! door wien mijn Eere leeft,
Mits gy den geenen zijt die my gezegend heeft.
Die geen, die schuldig is te buygen
Voor uwe voeten, daer de waerheyd zal getuygen
Met welke swarigheyd dat ik, geperst door nood,
Mijn leven heb gestelt in p'rijkel van de dood,
En koom, zoo op den hals, door slinxe omme-wegen,
Gegaen uyt Avarik, om mijne dienst te plegen
Aen u, van wegen haer die my gezonden heeft,
Belegerd in de Stad, daer zy ellendig leeft;
Ik bid, op haer verzoek, gebogen hier ter aerden,
Als dat het u gelieft, mijn Heer, dees brief t' aenvaerden.
Van haer, die gantsch bedroeft,
Uw Ridderlijke hulp, in dit geval, behoeft;
Princesse Rosanier heeft dezen Brief geschreven,
Waer van de letteren getuyge zullen geven
Die zy besloten draegt.
In plaetze van Princes zoo kus ik dit pampier;
Mijn hert verlangt met graegt den inhoud eens te lezen,
Om zien wat haer verzoek aen Rosiljon zal wezen.
ROsiljon, uwe overwinningen zijn veel en heerlijk; maer onze ellenden swaeren
						menigvuldig; aengezien onze verstroying; het gantsche land verovert;
						zoldaten geslagen; mijn Broeder Arionthe om het leven; mijn Koninglijke
						Vader en ik in onze laetste stad gevlucht en vervolgt; sterkelijk belegerd,
						en van onzen vyand Celiodante benaut, en omringt; gevende u Edelheyd mits
						dezen te bedenken, of deze onze benaut heden uwe macht en moedigheden niet
						en zijn vereyschende.
Mijn ziel en wil zijn 't eens om voor Princes te strijen;
De proef van rechte trouw moet blijken in de nood;
Princes zal zijn verlost, oft Rosiljon gedood.
O troost in droeve druk! daer trouwheyd wil het leven,
Ten dienste van Princes, aen Mars ten offer geven;
Ten offer voor die geen die gantsch zijn afgemat,
Gedreven op de vlucht nu in haer laetste Stad;
Den vyand dag aen dag die nadert vast de wallen,
En zoekt met roof en moord de Stad te overvallen;
Alwaer men door de vrees van droeve nederlaeg,
Veel duyzend tranen stort, met zuchten alle daeg;
Wat leven leeft hy, ach! die levend wenscht om sterven?
O Ridder Rosiljon! wat zag men zielen swerven,
Om Koning en Princes te vrijen voor de dood,
Waneer hy op de vlucht, en dat ter nauwer nood,
Quam binnen Avarik; alwaer zijn onderdanen
Zijn Majesteyt, en ook Princes met droeve tranen
Verwellekomden, laes! en met een naer gezucht,
Beweenden op het hoogst hun alderlaetste vlucht;
Elk burger toonde proef van zijn genegentheden,
Bezorgden meer haer Heer, als zy hun leven deeden;
Elk troosten, zoo hy kost, het Koninglijk gemoed,
En dat onder belost van leven, lijf, en goed;
De minste als de meest deed proef van trouwheyd blijken,
Elk swoer zijn Majesteyt, in nood niet af te wijken;
Maer wat baet goede wil, hoe zeer haer liefde port,
Indien het neffens dien haer aen 't vermogen schort?
Vecht nu voor haer, die u gestelt heeft in de hand
Van hem, die dwingen zal dien trotschen dwingeland;
Vecht nu voor uw Princes, eyscht wraek van 't nare zuchten,
In jammer, en geschrey, over't bedroefde vluchten
Van Koning, en Princes, van Vader en van Kind,
Zy, die u gaf aen my, mijn ziel door u verbind,
U wederom voor haer te oft'ren my mijn leven,
Dit lichaem, deze ziel, ja al wat my gegeven
Is van de Goden zelfs, omstutten 's vyands moed,
Wiens wraek-lust haekt na roof van 't Koninglijke bloed.
Den God des Oorelogs die zegen mijne leden;
Godin der wapenen, op heden aengebeden,
Vergun my uwe gunst, op Rosaniers geklag,
Waer door ik haer, in nood, mijn bystand bieden mach.
Ergunte! zoekt met list een voorslag nu te maken,
Op hoop het u gelukt weêr in de Stad te raken;
Laet list uw voorgang zijn, en dat op zulke paên,
Die u, hoe wel enveyl, tot in de Stad doen gaen;
En wild, op mijn beloft, daer mondeling verklaren,
Aen hare Majesteyt, als dat ik zal vergaren
Een macht van strijdbaer volk, met wapens wel verzien;
Zegt dat ik ben getroost den vyand 't hooft te biên,
De Stad t' ontzetten, Haer haer vryheyd te verwerven,
Oft wel gemoed in 't slaen om harent wil te sterven;
Oft door des vyands macht mijn leven af te staen;
Oft door mijn moed en kracht den vyand op te slaen;
Ga, bid ik, spoedig, lact haer deze troost ontfangen;
Want die op uytkomst hoopt leeft vreezend in verlangen;
Dies ik noch eenmael bid, Ergunte, wild u spoên.
Alwaer eenige verstroyden Adel, van CELIODANTE geslagen, zich vergadert
						by ROSILION, onder beloften hem te willen dienen; waer op gepast zijn deze
						navolgende rijmpjes.
Verstroyden Adel, van Celiodant geslagen,
Geeft zich in dienste van den Ridder Rosiljon;
Die hem gemoedigt vind als nu de kans te wagen,
Met dien, die door zijn macht dees Adel overwon.
II. Vertooning.
Alwaer den Adel aen ROSILION, als Veldt-Heer, den Eed doet van
						getrouwigheyd.
Den Adel onderwerpt zich Rosiljon te sweeren
Den Eed van trouwigheyd, en maekt hun onderdaen
De wetten, die men steld, om 's vyands macht te keeren;
De Stadt' ontzetten en den vyand op te slaen.
Waer of Erguntus blijft? eylaes! zijn lang vertoeven,
Veroorzaekt in mijn hert een bitterlijk bedroeven;
Ergunte uyt.
Door vreeze, dat hy by den vyand is verspied;
Daer komt hy; ach! hoe is 't Ergunte?
Uw verdriet,
Grootmogende Princes! zal haest ten eynde raken,
Indien den Hemel wil begnnstigen de zaken,
Die Rosiljon, op uw verzoeken, neemt ter hand;
Hy zal, al wat hy kan, vergaren op het land,
In wapens stellen, doen trompet, en trommel roeren,
Ja nemen in zijn dienst al wat geweer kan voeren,
Om wel gemoedigt zoo den vyand 't hooft te biên,
Waer van men op een kort, Princes! de proef zal zien;
Dit heeft den Ridder my belast aen u t' ontdekken.
ROSILION, met alle den Adel, en macht van Krijgs-lieden.
Rosijon
Ten dient geen tijd gespilt, den vyand te verrassen,
Hoe kost men beter tijd als nu op heden passen?
Sa helden, grijpt een moed en dring op 't Leger toe,
Ik ga u zelver voor daer ik de proeve doe.
Op mannen, mannen op, op, op, op met u allen,
Den vyand komt met macht op 't Leger aengevallen,
Een yder mack zich reê gewapend, om te slaen;
Op mannen, mannen op, en neem de wapens aen.
Trompetten werden gesteeken, Trommels geroert; den KONING en
							ROSANIERE komen op den tooren, zien na 't Leger, 't welk na een weynig
							gevecht, werd opgeslagen, en alzoo de Stad ontzet.
KONING, ROSANIERE, met eenige Hovelingen. by ROSILION.
Uw lof, ô Ridder! is ten Hemel toe gerezen.
Den vyand op de vlucht laet Hut en Tente staen,
En op uw aenslach is met schande door gegaen;
Al 't Leger is verstroyt en t' eenemael geslagen,
O aengename troost! in droeve nederlagen;
O blijdschap in de nood! ô uytkomst in 't verdriet!
Dus lang aen ons betoond, dus lang aen ons geschied;
O Hemel! zijt gedankt voor dien vergunden zegen,
Door Rosiljon alleen verwonnen, en verkregen;
Die 's vyands voorneem brak, en door zijn Leger sloeg,
Al 't volk, doorschrik, en vrees, als stof voor wind verjoeg;
Zulkx dat zy, overheert, uw moed en macht ontvloden,
U door wiens kracht men ziet het veld verspreyt met dooden;
O Ridder Rosiljon! ik vind uw hulp zoo groot,
Dat die alleen my heeft verlost uyt al de nood,
En 't uyterste gevaer, waer in ik lag gedooken;
Maer ben als nu gelijk een roos, die op gelooken
Door dichte doorenskomt; ik ben gelijk de Zon,
Wiens glans geen schijnzel aen het aerdrijk geven kon,
Zoo lang een dikke damp zijn luyster had betogen;
Gy zijt het die mijn glans op heft door uw vermogen;
Gy zijt het die na dat mijn luyster was gedooft,
My, in mijn nederlaeg, de kroon weêr zet op 't Hooft,
Doch! zal zoo lang ik leef, uw trouwigheydt erkennen.
Grootmogend Majesteyt! wie deugd liefd moet zich wennen
Te toonen proef van dien, en dat in tijd van nood;
Een deugdzaem onderdaen, alwaer 't schoon met zijn dood,
En moet hem niet ontzien zich voor zijn Heer te quijten,
Schoon hy het leven most in duyzend wonden slijten,
Indien daer door zijn Vorst maer eenig nut geschied;
Wie dit niet doet, schoon hy wil deugdzaem zijn, is 't niet.
Hoe menig onderdaen heeft zich in dienst zijns Heeren,
Begeven op de vlucht, als 't tijd was van verweeren;
Zijn leven meer gezocht als 't nut van zijnen Heer.
Ik houd my aen uw dienst verbonden, en begeer
Dat gy den vyand wilt vervolgen.
't Zal geschieden,