floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Geen balling is hy die een borgerschap verhoopt
Hier namaels, zijt getroost, het dient ons al ten besten,
Dat wy als wandelaers, ons herte niet en vesten,
Op een verganglijck Rijck, dwaes is hy die verkiest
Het tijdelijck, en daer voor het eeuwige verlieft.
Ons Vaders leefden wel voorspoedig en geluckich.
God heestse oock al gestelt in syn beproeving druckich.
Noyt in zo harden proef als nu is Iacobs huys.
Een yeder dunckt sig 't syn te zijn het swaerste cruys.
Heeft God ons niet opt strengst getreden op de hielen.
Hy heeft een geessel nog waer met hy na der zielen
Den mensche harder straft, een onverganglijck wee,
Syn alderscherpste stael steeckt nog in syne schee,
Dees waerschouwende straf ons ernstelijck te voren
Op een veel grooter wyst, dat niemant gae verloren;
Dus laet ons dese roe waer mede hy ons drieght
Waernemen nog in tyts, eer onsen tyt vervliegt:
Hy zal ons met syn gunst en vleugelen bespreyen,
Indien wy niet te spaed' ons sonden en beschreyen,
Gelijck als d'eerste weerlt die Noach al betraent,
Had zo veel jaren tot boetveerdicheyt vermaent,
Sy bleven onbeweegt, al zagen sy voor oogen
Zoo vele Wolcken swert, zoo vele Regenbogen,
Tot 't Goddelijck Compas verloopen was te vroeg,
En s'Hemels groote Kolck de laetste ure sloeg,
Doen heeft God op gestelt syn groote Waterspuyen,
En alle Sluysen van syn vochte Regen buyen,
De Meiren liepen t' zaem, met alle Stroomen droef,
Tot eyndelijck een Zee den Aerden kloot begroef.
Ooc doen 't boos wesen hem begonste te verdrieten
Van die van Gomorra en stoute Sodomiten,
Hy alsins op hun spoog vuyr-pijlen, damp, en smoock,
Zoo datter niets van hun bleef over als den roock.
In tegendeel bleef Loth beschaduwt van de vlercken
Van s' Heeren Engelen, en Noach vander Arcken:
Dus bout u hoop op hem, die dees twee Heyl'gen puer
D'een vryt van s' waters vloet, en d'ander van het vuer.
'Tis al vergeefs gehoopt.
Vertwijsselt niet in hopen.
Ick zie dog geenen weg tot ons verlossing open.
Aen duysent middelen 't hem nimmermeer en schort
Syn ermen reycken wijt, syn handt is niet verkort:
Doen Ammons vader Loth geraeckt was inde handen
Van Kedor Lamors heir, en schenen niet sijn banden
Onbrekelijck te zijn? Maer Godt de Heere nam
Tot eenig Instrument den ouden Abraham,
Die darwaerts benen met syn knechten is getrocken,
Met keyen toegerust, met pijlen en met stocken:
Maer Godt was synen Schildt, den Hemel was sijn Vaen,
Waer onder hy dan by den oorsprong der Iordaen
Syn vyanden aengreep, die alree met vertzagen
Den grootsten Capiteyn had in de vlugt geslagen,
Wie niet ontvlieden mogt viel in syn eygen sweert
Aldus verlosten d'een den anderen broeder weert,
Die heel verlaten scheen, naer alle menschen oordeel,
Want die de Heere helpt heeft altijt 't grootste voordeel.
Wy hebben onsen last getrocken zoo veel jaer.
Wanneer den tijt verschynt, zo is Gods hulpe daer,
De Heere Zebaoth mogt wel Loths kommer stelpen,
Eer Abram oyt optrock had hy hem konnen helpen.
Waerom en deed hy 't niet?
Maer vraegdy dan waerom?
Van syn verlossing was de Wyser nog niet om:
Want Gods voorzienicheyt die eeuwelijck zal dueren,
Heeft heuren tyt bestemt, heur dagen en heur uren:
Ghelijck den Ackerman 't goed zaet in d'aerde zaeyt,
Waer van hy t' synder tyt de rijpe vrugten maeyt:
Godt is den Bouwer oock die tegens ons genoegen
Den acker van ons hert komt door Pharao ploegen,
Al wat steenachtig is vermortselt hy geheel,
Eer dat hy in ons zaeyt syn goede zaeden eel,
Het zaet syns Godelijck woorts, daer na begraest hy wacker
En delvet met syn eggh het zaet in onsen acker,
Als nu de troubel Son van boven wt de logt
Heur straelen op ons schiet, op dat te rijcker mogt
Syn ingezaeyde zaet is ons vrugtbarig groeyen,
Hy eenen regen laet van traenen ons bevloeyen:
Zoo weerdig zyn wy hem, daeromme zyt getroost,
Gelijck den Lantman, die op hope van den oogst
Zoo vele kommers lydt, zo dickwils moet verzuchten,
Hy bout en slaeft alleen op hope van de vruchten.
Gy keeret al int best.
Geeft gy ons geen geloof,
Zoo proevet by u zelf, en achtet geenen roof
Dat God ons dus beproeft, wy hebben hem te loven,
Al swermen wy, eylaes, in droeffenis verschoven,
Naer slaven volgt de rust, naer droefheydt volgt de vreught,
Wy moeten danckbaer zijn, 't zy wat ons Godt toeveught.
Hoe onlangs ist? dat nog de Koning had vermeten
Ons te verdelgen heel,
Gelijck als aen een keten
De Leeuw gesloten staet, die synen Meester viert,
Niet langer dan hy wil, zoo wort van God bestiert
'T voornemen des Tyrans, die niet en kan volbrengen
Dan 't geene God hem zal toelaten en gehengen,
Syn voornemen heeft God ten wtersten beperckt,
Die door veel middelen voorsienichlijcken werckt:
Den Prins van Sinear, den Nemrot dagt tyrannich
Met synen Scepter wel te trotzen wederspannig
Het blauwe Firmament: eylacen, maer syn hert
Rees, eer het groot gebouw, tot boven int Gestert,
En wert van schaemten root, doen 't Babylons gestamer
Leem, kalck, voor steenen bragt, de truffel voor den hamer
Syn willen hing aen God, gelijck 't hier merklijck bleeck.
God leyt de Koningen gelijck een waterbeeck:
Niets isser zoo gering van al wat hier mag blicken,
Hy heerschet t' zamen door syn wysselijck beschicken:
God is alleen het Roer daer 't heele Schip na zeylt,
Tgerechtig Wys compas dat nimmermeer en feylt:
Zoo weynig in een zaeck ghelt 't Koninglijcke spreken,
En of hy schoon yet bout, de Heer zal 't weder breken
Zoo 't hem niet en behaeght, hun woorden altemael
Zyn krachteloos en yl, indien sy in de schael
Des Goddelijcken wils niet even op en weghen.
Gy spreeckt u zelven en de zuyver waerheyt tegen.
Het goddeloos bestier van een Tyran,
(Nat wt wys van u reen) daer is God oorzaeck van.
Geensins, int minste niet, 't quaet dat hy mag verschaffen,
De goede streckt tot heyl, de quade t' synder straffen,
Niemant en is tot quaet gedwongen, gh'lijck men ziet,
Dat alle quaet door Gods toelating maer geschiet:
'T leed daer ons Pharao met pijnigt ongherichtich,
(Op myne woorden let, en oordeelt dan voorzichtich)
Hem 't synder straffe dient: maer ons indien ons vroet
Dees kastijdinge leydt tot rechte ware boet,
Die God hier mede eyscht, s'is ons zoo nut en salig,
Als sy den Koning is verdoemelijck en dwalig.
Gy zegt nogtans, &c.
Moyses ende Aaron.
Ontluyct (gelijck een lust dal schoon
Dat in den morgenstont syn bloemen stelt ten toon.
Vervrolijckt u, gelijck de vogelkens met lusten
De Sonne groeten als sy stijgt wt heurder rusten)
Gy die verlaten scheent.
Wie oft met vrolijcheyd
Ons ongewoon begroet?
'T zyn Amrams sonen beyd.
O Broeders willekom!
U voorhooft wilt vervroyen.
Waer in? in sonden druck en jammerlijck verstroyen?
Verheft u droef gelaet, ô Israël, en steeckt
Nu 't hooft ten Hemel op, die al u banden breeckt,
De Heer die is met u, die alle u ellenden
En droevig treur-spel komt met vreugt en blyschap enden.
De God van Abraham, Isac, en Iacob zelf,
Die synen Troon pilaert op 't brandende gewelf,
Is my verschenen in een blixemende klaerheyt.
Ic denc 't is eenen droom.
Neen broeders inder waerhz
Doen ick by Sinai was hoedende myn kud
Met dees gedoornde mick, my herderlijcke stut,
Zag ick 't groot Horebs bosch een blickig vuyr omranden,
'T welck heel verteeren scheen, en t'zamen te verbranden:
Maer even vrolijck loech blaen, bloemen, kruyt en loof:
Eer desen blixem nog voor myn gezicht verstoof,
Den donder van een stem, ô wonderlijck spectakel!
Verklaerde my den sin, en eysch van dit mirakel.
Op dese wijse, Tbosch waer in dees vlamme speelt,
Daer mede is Israël na 't leven afgebeelt,
Die int vervolgings vuyr zal als dit Bosch ontluycken,
Ick wil myn Lely schoon nu wt de Doornen pluycken.
Doen dreundent heele Bosch, ick stont geheel bedut,
Drymalen heeft den Berg sig bevende verschut:
En als ick niet en wist waer henen te vervlugten,
Met een borstkloppig hert en met een swaer verzugten,
En schier van vreesen lag begraven in het gras,
Doen gaf de Heere my te kennen wie hy was,
De Godt Iehova zelf, de God van onsen Vader,
Den Schepper van den Al, alleen des leven ader,
Den Herder Israëls, die int beloofde Landt
Ons nu vervoeren wilt wt Pharaonis hant,
Wt al ons slaverny.
En deed hy u geen teecken
Van syn Almagtigheyt, dat hy ons leet zal wreecken,
Dat hy ontboeyen zal den swerm van zoo veel duyst,
Die onder Pharao dus lange zijn gekruyst?
Ia haddy 't zelf ghezien, doen ick ontweeck zo bange
Voor desen Staf, die wert een krunckelende Slange;
Een serpentynich dier, in wesen, niet in schyn,
En spoog alsins op my heur doodelijck fenyn
Met heur gesplitste tong, en lag int gras gescholen,
Heur oogen vlamden als twee gloeyendige kolen,
Azurig luysterden heur vel, en in myn oogh
Geleeckt de Slang die ons Voorouderen bedroogh
Int weeldig Paradijs, want waer sy henen swerfde
De groenicheyt van 't gras, en 't kruyt alsins verstersde:
Als nu de stemme my den Worm te grijpen hiet
Wast weer den zelfden stock? gelijck gy zelver ziet:
Ten bleef hier nog niet by, God smette boven desen
Myn hant met lazery, en heeftse weer genesen,
En vastelijck belooft, hoe dat ick 't water reyn
Verkeeren zal in bloet, door syne kragt alleyn:
Op dat als elcke daet myn woorden volgt waragtig,
U en Pharao maer een sterck geloove kragtig
En schort, dees boodschap dan breng ick u met der spoet,
Met mynen broeder die my is op weg ontmoet,
Die zelf de stemme Gods beval tot myn verschoning,
Te spreken neffens my voor Pharao den Koning,
En God heeft my gezalft een Leydsman, en een Hooft
Van syn verkoren Volck.
De Heere zy gelooft,
Die Iacobs aenschyn nu de tranen wil afwassen,
En int beloofde lant bedelven eens ons' asschen
In ons Voorvaders graf.
De Heer zy lof en prijs.
Wy zullen niet meer zyn der dieren aes en spijs,
Den wreeden Pharao zal ons niet meer verheeren,
Den Stamme Iuda nu aenvanget te regeren,
Komt Iuda als een Leeu, klimt nu ten hoogsten staet,
Verçiert u met een kroon, en Konincklijck gewaet,
Den gulden Sceptes grypt, want God is ons Verzorger,
Wy zyn geen Slaven meer, elck Hebree is een Borger
Int zoet beloofde landt, daer de Iordane stroomt,
Daer ick in mynen slaep zoo dick van heb gedroomt:
Ach lang gewenschte vreucht,
Ach heuchelijcke tyding,
Nu straelt den blyden dag, den dag, van ons verblyding,
En gy twelf-stammig volck versmoort wel in u verugt'
Als gy dit hooren zult.
Hoe zal dan met geneugt
Den Donder van dees stem zoet in u ooren klincken?
Als gy alree den glants ziet van u vryheyt blincken.
Gaet boodschapt den Hebreen hun wt komst, want int Hof
Des Konings, gaen wy beyd' verzoecken ons verlof.
En zo hy 't u ontzeyt.
Ten mag hem geensins baten:
Want door Gods stercke hant zo moet hy ons verlaten.
Als de Zee vast ongestuymich
Stormt, en worpt heur baren schuymich
Na den Hemel al verbaest,
Als den Schipper hoort de buyen
Van den Noord wind 't strandt doorluyen,
Is de stilte eerst aldernaest
Zoo oock Godt, wanneer hy droeve
Stelt in't harste van syn proeve
T'menschelijc schepsel t' eenemael,
Is syn gunste soo veel nader,
En gelijck een goedich Vader
Zoo verzacht by al hun quael.
Na syn toornicheyt ontsteken,
Zal hy weer syn pijlen breken,
En na syn kastyding schier;
Na syn straffinge weldadich
Worpt hy wederom genadich
Al syn roeden in het vyer.
Want in droefheyt en ellenden
Zal de mensch tot God sig wenden:
Maer in weelde en voorspoedt zadt
Zal hy wederom vergeten
s'Heeren goetheyt ongemeten,
Wyckende van synen padt.
Dat ons God dan proeft ten lesten,
Dienet al tot onsen besten,
Oft men't schoon soo niet begrypt:
Zal den Wyngaert vrugtbaer groeyen,
Och men moet hem welbesnoeyen,
Eer syn gulden vrugte rypt.
Naer een biter sausse schele,
Zal den honing onse kele
Smaken zoeter en belust.
En na 't lang geduerig slaven
Ligt den moeden zagt begraven
Inden schoot van stille rust.
Die den Hemel meest beminnet,
Dien hy alderliefst besinnet,
Meest van droefheyt wert bespoelt:
'T moedig Peerdt dat inden stalle
Is wtmuntig boven alle,
Meest syns Heeren spooren voelt.
Ist dan vremt dat God de Joden
Inde tranen van veel noden
Heeft gewasschen reyn en klaer:
Nu den tijt ooc is verschenen
Keert in blyschap al hun weenenen,
Nu is hunnen Trooster daer.
Want God voor veel jaren Mosen
Amrams sone heeft verkosen
Tot een Trooster Israels:
Ziet eens hoe hy hem om-ermde,
Hem omhelsden en beschermde
Voor Pharaos gramschap hels.
Doen d'afgonstigheyt de sonen
Jacobs, zonder te verschoonen,
Sweert en water overgaf.
Doen het moederljcke herte
Iochebeds zag met veel smerte
Mosis wieg aen voor syn graf.
Doen de moeder heur soons leven
Moest de baren overgeven,
Als sy had heur kint gekust,
Doen de moederlijcke zorgen
Lagen met heur kint geborgen
In het kistjen ongerust.
Doen sy moest heur zelf verliesen,
Van twee quaden 't best te kiesen,
Met een droef adieu te noo,
Riep, ick hope in dese golven
Meer medogen is gedolven
Als in s'Konings herte snoo.
God hoe langs hoe goedertierder
Van dit scheepken was de Stierder
Zelf, met eene wester wint,
Die het blies hoe langs hoe lochter
Inden schoot van s'Konings dochter,
Voor een Engel en geen kint.
'Tkint dat zagmen weder dorsten
Naer syn eygen moeders borsten,
'T wies in alle schoonheyt op,
In syn voorhooft stont gelettert
Hoe 't den Pharao verplettert
Noch vertreden zou den kop,
'T groeyden op in manlijcheden
En van herren heel besneden
Voor des Hofs wellusten hy
Koos in ballingschap te swermen,
En den Hebree te beschermen
In syn droeve slaverny.
Als hy hierom moest vervluchten,
En in Madians gehuchten
Weyden 't Herderlijcke vee:
Als den tyt nu was voor handen
Dat den Heer syn offerhanden
Eysschen zou van den Hebree,
Zoo verschynt hem van den Hemel
By Sinai 't licht geschemel
Van des Heeren heerlijckheyt,
God laet hem syn stemme hooren,
Op dat hy syn wtverkoren
In het landt Canaan leyt.
Op dat sy daer zonder smetten
Onderhouden syne Wetten,
En hem lieflijck met wieroock
Eenen zoeten reuck toebrengen,
En met Boeken bloet besprengen
Syn Altaren met gesmoock.
Op dat danckbaer onverholen
Wyder als tusschen de Polen
'T Hemel-licht den nacht beschaemt,
Al syn groote wonder daden
En syn goerheyt vol genaden
Over al mocht zyn besaemt.
Dat den mensche steedts mocht haken,
Om hier boven te geraken
Daer 't hem alles looft en pryst,
‘Acht het aertsch dan veel gheringher
‘Als Het Hemelsch, daer de vinger
‘Van syn zoete wet op wyst.
Het tweede deel.
Pharao den Koningh, Tiphus ende Serax, Droombedieders ende
                        Toovenaers.
Den laetst geleden nacht (wat hoef ick my te veynsen)
Heeft my belemmert swaer met veelderly gepeynsen,
Gelijck de groote kroon gemeynelijck aenkleeft
De zorg die altijdts met veel zorgen om ons sweeft,
De zorg die s'Konincx hooft met heuren swerm verduyselt,
En met een sterck geblas steeds in syn ooren suyselt.
Wanneer de schaduw valt, en dat het sterflijck Dal
Snachts vleugelen bespreet, zoo slaept den grooten Al,
De Son in Thetis schoot, 't gedierte met vermaken
In syne holen rust, 't gevogelt inde tacken
Syn vlercken hangen laet: maer 's Konincx Majesteyt
Doch nimmer rust omhelst, oft zoo hy wert verleyt
Door eenen zachten slaep, en d'oogen komt te sluyten,
Zoo maeckt syn zorge noch, en sluyt syn ruste buyten,
Als hy int bedde swemt in Lethes stillen stroom,
Syn zorgen werden ijl verkeert in eenen droom.
My docht in mynen slaep ick op den grooten wagen
Wert langs het roode Meyrs schum-zandich strant gedragen
In volle wapeningh, en rustingh t'eenemael,
Gelijck wanneer de Moor ontziet myn bloedich stael,
Den Hemel was gevaecht blau, helder, en azurig,
En Phoebus zach in Zee syn spiegel stralen vurig,
Het weder loeg elck toe, men hoorden geen geruys,
Zephyrus nau verblies een golfken met gedruys,
De schepen lagen stil, dat nau Neptunes gilden
Voor 't windeloose weer een zeyl wtspannen wilden,
'T gespan van myne koets den breydel gaf gehoor,
En telden, zoo het scheen, hun stappen op het spoor,
Als op het onversienst het Meyr bestont te bruyssen
Dat geene kielen sich na 't roer en lieten kruyssen,
Den sturen Boreas begonst flocx wt der Zee
'T grijs-schuymich baer geberchte te brengen op de ree,
Den Hemel wert bekleet met droeve duyster wolcken,
En 't voorhooft vande locht omstort met swerte kolcken,
Een doncker nacht zeyl blint beschaduwde den dach,
Dat 't licht alsins verdween, oft zoomen schynsel zach,
Wast blicxem wederlicht, dat met een slincx geflicker
Iupijn van boven wierp, met eyssdlijck geklicker,
Den donder dreunden met een dommelig geklack,
Dat Sirt, klip, rots, en strant Neptunus gramschap brack,
Die met syn gaffel scheen den Hemel te beklimmen,
En weder't Firmament int roode diep te swemmen,
De Tritons trompten op hun groote water-schulp,
Dat yeder Palinur de Goden riep om hulp,
De schepen stegen op genade na de Polen
En hadden 't wijs compas, en 't roer den wint bevolen.
De paerden zagen nau oock d'onweers stormen leep,
Den voerman hoefden toom, noch breydel, nochte sweep,
Sy vlogen even dul, een langdurige wijle
Als wt een schijtschen boog den onbedwongen pijle,
Veel snelder als de wint, veel snelder als de stroom
Schoof op vier raders den beslagen Disselboom
Hot, hot, al breydeloos den wagen henen glipten,
Ont ziende noch de kroon, noch Scepter van Egypten:
Wat 's Konincx Koetser ook gebaerde oft luyde riep,
De redeloose vlucht al even swijmich liep,
Nu bin nu buyten spoors, al sonder wech te peylen,
Geen schip ons volgen mocht met opgeblasen zeylen.
Dus stoof den voortocht vast als eenen water-vliet
Die vant geberchte valt, tot daermen Pharos ziet
Weerhoudeloos verbaest in hunnen loop ten vollen,
Gelijckmen eenen steen ziet vande klippen rollen,
Hoe 't grondeloose diep meer zants en waters spoog,
Hoe heftiger verschrickt elck ros om zeerste vloog,
Tot door het storm geblas een Crocodille stranden,
De grootste die hier oyt gezien mocht zijn te landen,
Dicht aenden boort des strants, int minst van drymael vijf
Cubiten, over sterck gewapent op het lijf
Met dobbel schelpen hert, 't hooft zeltsaem om aenschouwen,
Zoo eysselijck en groot dat het elck dede grouwen,
Scherptandich inden mont: zo haest ons lacht vernam
Dit zeltsaem monster, 't welck heel heftig na hun quam,
Sy hunnen loop op nieus verdobbelden verbolgen,
De koetse mocht geswint heur op het snelste volgen,
Alst koppel honden heet het Hert volgt op de hiel,
Tot dat een holligheydt den wagen weder hiel,
Waer door sy wt 't gespan van hun gareelen raeckten,
En krack, krack, tot tweemael den grooten wagen kraecten,
Die eyndelijck verswackt, niet wederhouden mocht
Met my slack op het strant de beenen inde locht!
Hier lach de dissel, gins het speeck, en daer de raden,
Tot ick my smorgens van Morpheus vont verraden.
Den droom bediet wat vreemts, hoe wel hy zomtijts liegt,
En met sijn Iden als een schaduwe vervliegt,
Want onlancx zyn gesien de dreygende Cometen,
Verscheyden beeltsels oock van bloedie Planeten,
En tot dry nachten toe een geestelijck gespoock
Is voor wijn slaeps gesicht verswenen als den roock:
De Pyramiden van de Koninglijcke graven
Drymalen zijn beweegt, een vlucht van swarte raven
't Meyr opgeworpen heeft, graf-vogels die graf graf
Egypten dreygen gruw met d'een oft d'ander straf
De grootste Zarcken vande Tomben zijn gereten,
En 't nare Kerck-hof heeft doods-beenders opgesmeten,
Isidis heyligh beelt. tot voorspel van ons leet,
Heeft eenen regen vocht van bloedig sweet gesweet!
Osiris na den Nyl heeft sich gekeert verbolgen,
Ontwijffelijck hier na moet d'een oft d'ander volgen:
Gy Sienders, my den gront van dese zaeck verklaert.
Tiph.
Den Koning sy hier in bekommert noch beswaert.
Serax.
Den droom rijst wt een hert beslommert met veel zorgen.
Phar.
Hy rijst waer wt hy wil, wat isser in verborgen?
Gantsch niet grootmogent Vorst.
Nochtans den droom bediet
En wijst op 't geen daer nae gemeynelijck geschiet.
Pilaer van 't grootste rijck, de droomen zijn verscheden,
En eens-deels anders niet dan ydelheyt verbreden;
Ten and'ren Prophetisch, Voorlooper, deens gebaer
De komst boodschappen van de suyver waerheyt klaer;
Ten derden, twijfelijck, en doncker int aenschouwen,
Daer niemant, dan die wil, 't geloov' op hoeft te bouwen:
Nu 't beelt van s' Konincx droom, ten aenzien ongewis,
Van yl, en twyffel t'saem in een versmolten is,
Zoo datter niet en waer yet sekers wt te ramen.
Belangende 't gespoock met dees voorteeckens t'samen,
Een deele schynet wel tot quaet te zyn geneycht,
En acht wy werden van de Goden dus gedreycht,
Om dat wy zuymich zyn, en werden lancx hoe sloffer
Int heylige gesmoock en dienst van onsen offer,
Om d'ander Goden straf t'ontslaen en maken quijt
Op den Altaren die den Priesters toegewijt
Bevolen zijn van outs, den Koning tot een teecken
Van boet, hun heylig doe het offer-vuyt ontsteken,
Op dat den Hemel (die ons dreygen schynt met wee)
Syn staet mach wederom bekleeden met der schee,
End' offerhanden als een zoeten reuck ontfangen
Wechnemende de straf, die toornich schynt te hangen
Ons alleen boven 't hooft: dat oock den Koning weer
De Godsdienst, die allencx vervallen meer en meer
Is in het gantsche Rijck, op nieuws mocht wederbaren
Geheel op 't oud gebruyck van over vele jaren,
Dat oock des Heylichdoms hoochtijt by yeder mocht
Devotich zijn geviert, en alles wederbrocht
Wert op den ouden voet, &c.
Moyses ende Aaron tot Pharao.
Groot Koning vande stranden
Des Nyls, den Koning die den Scepter voert in handen
Van Hemel, Aerd, en Zee, die uwen glantz verdooft,
Der Koningen Monarch, en aller Princen Hooft,
Heeft ons gezonden hier.
Wiens Scepter oft wiens Kroon is
Ontzienelijcker als den Rijcx-staf Pharaonis?
'T onsterflijck wesen zelfs, de Heere Zebaoth.
Wie kenter neffens my een grooter Heer oft Godt?
Breyt sich myn Heerlijckheyt niet wt aen alle kanten.
Van een almachtig Heer wy beyde zyn Gezanten,
Van Godt die sijnen Troon op 's Hemels vout pilaert.
Regeert hy inde Locht, ick heersch hier op der Aerd.
Hy is die 's Hemels loop stiert op de hooge Polen.
Ick denck gelijck de Nyl omdraeyt de water-molen.
Hy is den Donder-god, en blixemende licht.
Den Donder is myn stem, den bliexem myn gesicht.
Syn Godelijck woort bewegt de blauwe Firmamenten.
Het Aerdrijc schut en beeft van myne dreygementen:
Wat ist dat gy verzoeckt? Ziet wien gy rebelleert.
De God van Abraham op Pharao begeert
Dat hy van 't jock ontslae en buyten de liemiten
Egypti trecken laet de slaefsche Israliten,
Dat sy hem mogen doen een offerhande vry
Van 't Heydensche gezicht, die hem behaeglijck zy
Daer Horeb 't voorhooft bercht ten Hemel inde Wolcken.
Dus oorloft nu 't vetreck aen al d'Hebreeusche volken.
Genade, ô Iupiter! Wie zyt gy die zoo licht
V hielen tegens my den grootsten Koning licht
Help Isis, en Osir! Ick zweer u by de sickel
Saturni, dat gy 't hooft zult steken aenden prickel
Wie isser die sich derf opwerpen tegens my?
Dwing-volck, Kroon drager van de grootste heerschappy:
Ick zweer by 't hoog Tooneel van mijn rechtveerdig leven,
Gy hebt u eygen roe my inde handt gegeven:
Als tegens sijnen Heer de Slave sich opwerpt,
Noot zakelijcken moet de roede zyn gescherpt,
Het lastich jock verswaert, den hals hem overwogen,
En sijn hardneckicheyt gebroken en gebogen,
Den stouten hoogmoet van sijn vleugelen gekort,
Hoe 't bedde sachter is, hoe hy veel trager wort,
En hoemen hem meer rechts en voordeels sal aenbieden
Hoe hem veel meer te kort sal duncken te geschieden:
't Is weelde die u jeuckt, al lang genoeg verschoont,
Best datmen u verdruck en houd in d'oud' gewoont,
De roed' is vanden neers en eerst in 't vuyr gesmeten,
Nu 't langer niet en smert de strammen zyn vergeten,
Gelijck den gladden henghst die op den stal verkoelt
Syns Heeren sporen niet in lang en heeft gevolt,
Nog toom, oog breydels dwang, alreede quaet om temmen,
Te noo laet sijnen Heer weer op den zadel klemmen,
Het steygert en het briescht, van weelden ongesont,
Nu schort u oock 't gebit van yser inden mont,
't Is best datmen u weer dees sieckte doe wtsweeten,
En voor een vette sop geeft slagen voor u eten:
Gaet henen in 't gareel, gaet henen bout en slaeft,
Ick wil dat gy den weg van u vertreck op-graeft.
Wy zijn de Boden Gods, dus laet u niet verrucken,
Hoort gy syn stemme niet sijn handt die zal u drucken,
Daer ligt de Roede tot een teecken opder eert,
Ziet hoe zy in een Slang lichaamelijck verkeert,
Sy krunckelt en sy kruypt: indien by u ons spreken
Niet eene pluym en weegt: gelooft ons by dit teecken,
En looft Israëls Godt, die u 't geloof versterckt,
En door dees wonder-daet soo krachtelijcken werckt:
Geloofdy 't niet om 't eerst, gelooft dan met den and'ren,
Het tweede als in root bloet het water sal verand'ren,
De Visch versterven sal in der Rivieren stanck,
Die Godt de Heere slaen sal zeven dagen lanck.
En dynenen lieven Godt vertoont hy sich soo brave,
Om dat hy in een Slang verandert uwen Stave?