floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Waer uyt ghy leest wat in ons hert gheschreven staet,
Ons droeve klachten, laes! sijn hoogheyt niet en belgen,
Den Hemel sal op 't lest ons t'eenemael verdelghen.
Dus langhe heeft hy steeds ons vleughelen ghekort,
En d'een op d'ander mael den blixem neer ghestort
Van sijne gramschap, ach! siet hoe ons velden schynen
Niet dan een wildernis en doornige woestynen,
Ons bomen zijn niet meer met vruchten schoon bekleet,
Noch d'aerde met geen groen tapyten meer bespreet,
De bloemen zijn verwelckt, de kruyden en de loven
Zyn met hun lieflijckheyt en soeten reuck verstorven,
Waer op Aurora eer met 't kriecken vanden dag
De tranen vanden dau te distilleren plag,
Zephyrus voert niet meer op syne sagte vlogels
Den blyden Echo van de sorgeloose vogels,
Noch 't soet gelureluer van Pans veel gaetsche pijp
In langen niet gehoort is in dit rondt begrijp,
Het veltsche Beestiael is schielijcken gestorven,
Den droeven Ackerman sijn velden siet bedorven,
Sijn ploegen is vergeefs, sijn zaeysel is onnut,
Sijn ackers liggen woest en mager uytgeput,
Den Herder laet sijn vee, den Iager 't wout gehugtig,
Den Bouwer syne ploeg, den Visscher 't net doorlugtig,
Den Vogh'laer synen strick daer eertijds 't sorgeloos
Wilt vogelken so dick sijn vryheyt in verloos.
Maer, och! ontydelijck met dat sich eerst uytstreckte
De schaduw deses nachts, ontydelijck ons weckte,
Een jammerlijck geschrey, als een die onder s'Leeuws
Grijp-klauwen sich alleen verweert met met veel geschreeuws;
Wy vlogen al verbaest, ach! 't wert van tijt noch eeuwen
Soo lange d'outheyt ons grijs-harig sal besneeuwen,
Uyt ons gemoet gewischt, wy vlugen al verbaest
Naer 't bedde van die ons op 't herte lagen naest,
Te spade, eylaes! te spaed, de doot ons hier verraste;
De pols was wech eer elck al bevende noch taste
Naer 't leven van sijn kint, en yder moeder sag
Soo haest als van de kaers scheen eenen lichten dag,
In 't droefste vanden nacht, in eenen slaep te vaste
Het wit yvooren beelt, het schepsel van albaste
Sijns kints in 't pluymig bed: elck kreesch, elck riep terstont
Des spigels krystalijn op s'kints verbleecten mondt:
Maer ziel en leven was vervlogen met den aessem,
Want 't glasige krystal bleef suyver sonder waessem,
De roosen waren op de kaecxkens al verwelct,
't Corael waer met soo dick dees' borsten zijn gemelct,
Was vande lippen weg, de stralen sonderlingen
Van d'ooghskens vriendelijck (die plagten te doordringen,
Dit moederlijcke hert, ach! dat soo veel verliest)
En flickerden niet meer, maer waren al bevliest,
Van twee wijnbrauwen droef; dat liever noyt dees' ooren,
En hadden 't soete woort van Moeder mogen hooren
Ach! ongevallig eynde! ontydelijcke doot!
Gy treft met uwen flits die eerst uyt s'moeders schoot,
Beschouden s'Hemels licht, eylaes! voor al de smerte
En pijn, wats mynen loon? niet dan 't doorschoten herte
Van myn verkoren bloet: ach! eer gy oyt verreest.
Had beter s' moeders buyck u doncker tomb geweest:
Hoe is dus mynen troost, hoe is dus mynen roeme
Op eenen nacht verwelckt gelijck een dorre bloeme.
Oft desen dooden mondt noyt Vader, Vader riep,
Dees wiens liefde in myn hert begraven lag soo diep,
Die letterlijcken stondt in myn gemoet geschreven,
De Sonne van myn vreugt, de Ziele van myn leven,
Den rechten erfgenaem, en d'aldernaesten oor
Van al myn rijcke haef, van 't gout in myn thresoor,
Ia 't beelt mijns aengesichts, de wortel die de vruchten
Myns zaets beloofden voort te brengen met genuchten
‘Wat is ons leven? ach! wat is ons leven oock?
‘Een lieffelijcke bloem, bel, bobbel, damp en roock
‘Oft smoock, die inde locht verblaesen en verswenen
‘Gelijck een schauw verstuyft, en ydel vliegt daer henen:
‘Het duert een wyle maer een tydeloosen eeuw,
‘En smelt weer lichter als een wit-gevlocte sneeuw,
‘Oft als een ysen beelt, 't welck spoedig overwonnen
‘Syn statua verliest met stralen eender Sonnen,
‘'T is als een blixems licht, dat nauw om schynen poogt
‘En mist sijn heerlijckheyt met dat het sich vertoogt,
‘Een torts die duerig schynt en smeltet al besweken,
‘Met dat heur lemmet sparct, met dat sy is ontsteken:
‘Hoe vlien ons dagen weg, als waren sy gevlerckt,
‘Ons uyren zijn bestemt, en onsen tijdt beperckt,
‘Ons wiege wert ons graf, ons leven is verloren,
‘Wanneer wy naulijcx zijn uyt s' moeders schoot geboren.
Dus schreyden d'ouders vast in sulcken harden proef,
Ons oogen vloeyden, laes! als twee fonteynen droef,
De suster op heur sus, de broeder op syn broeder
Riep, oft noyt uyt den schoot van een verkooren Moeder
Wy beyd' waren geteelt, och! oft wy noyt met smert
En pijn hadden gedruckt een selfde Moeders hert;
Och! waren wy noyt beyd' uyt eenen bloet geronnen,
Noch noyt door eenen rinck geraeckt in 't ligt der Sonnen,
Noch van een Vader noyt in sijne liefde soet
Gewonnen op een Koets, noch met de melck gevoedt
Die uyt een ader vloot, noch t'samen opgevoestert,
Noch in een wanckel wieg met pijnen opgekoestert;
Soo'n had u droevig eynd, alst ommers wesen most
Ons soo veel suchten (laes!) noch tranen niet gekost,
Wat hebdy meer misdaen als wy, dat s' doodts verstaelden
Gescherpten schicht met een dees borsten niet doorstraelden?
O! helschen Atropos, Wie dacht, wien hadt gedacht.
Dat gy huns levens draet sout korten desen nacht?
Wy hadden uwe komst wel vlijtig waer genomen,
En niet den sachten slaep roet Lethes laten stromen,
Op ons gesloten oog, en noch voor 't laest adieu
Dees wangen eens gekust, eer uwe vlimme hieu,
En scheyden ziel en lijf wraeckgierig vanden and'ren,
Voor eeuwig hadden wy noch eens omhelst malkand'ren.
Ach! saliger ist Lyck 't welck hier ligt uytgestreckt
Dat nu den rouwe met heur vleugelen bedeckt,
Als wy, die treurig om dees droefheyt te versachten
Ons over stelpen in ons tranen en ons klachten.
Tweemael vijf straffen wy, eylaes! hebben gevoelt,
En worden altijt meer van droefheyt noch bespoelt,
Den Hemel even streng houdt zijnen boog gespannen,
Dies bidden wy verlaet d'Isralijtsche mannen,
Verlatet den Hebreen, ontsluyt Egyptenlandt,
Op dat sy hunnen Godt voldoen sijn Offerhandt,
Ontslaetse doch van 't Iock van al haer slavernyen,
En wilt ons alle voor een grooter straf bevryen.
Sy vluchten metter ijl van daer het morgen root
Verrijst, tot daer het licht neerdaelt in Thetis schoot,
Voor Pluto trecken sy soo wijt ter hellen neder,
Tot daer sy nimmermeer en keeren herwaerts weder,
Sy reysen naer 't besneeuwt en 't kout behyselt noort,
Tot daermen nimmermeer van hun vertrecken hoort,
Sy laten dan den Nijl die overvloeyt van 't goede,
Tot daer hun al gelijck moet drucken d'arremoede:
't Weerspannigh slaefs gedrog, sy loopen al hun best,
Die ons gesont Climaet omsteecken als een pest,
Sy nemen al hun Vee, sy nemen al hun have,
En werden op het velt een spijse voor de rave,
Sy ruymen 't gantsche Rijck, sy loopen na hun doodt,
En erven Plutoos nest voor eenen sachten schoot.
Den Reye der Israeliten singhen.
HEbreen speelt s'Hemels lof
Nu op u luyte schoone,
Adieu Misraijns Hof,
Adieu Memphidis Throone.
Adieu Egypten-land,
Adieu Rijcx-staf en Kroone
Die Nylus sandig strandt
Beheerscht door Pharaone.
Adieu tyrannigh jock,
Adieu dienstbarig Gosen
Waer uyt de Heer ons trock
Door Aaron en door Mosen.
Israel wil 't belooft
Canaan nu gelucken,
Daer Juda syn voorhooft
Sal met een Kroone drucken,
Daer Iuda onder 't licht
En 't wanckel rondt der Manen
Syn Stoel en Setel sticht
By 't stroomen der Iordanen.
Gy Philistinen haest,
En gy ô Iebusiten!
Met Amaleck verbaest
Maeckt plaets met d'Ammoniten.
De Koning Iuda komt
Preuts in u schoenen treden,
O luyster! hoe hy tromt,
En naerdert met syn schreden.
Dat dynen hoogmoet daelt
Voor die syn Rijck wil vesten
Gelijck den blixem straelt
Van 't Oosten tot den Westen.
V Grentzen open sluyt
Voor onsen Prins personigh
En laet tot roof en buyt
V melck en uwen honingh.
Iordaen die vanden 't sop
Der heuvelen komt bruysschen,
Steeckt u blau hoorenen op,
En laet u bobbes tuysschen,
Golft in d'azure Zee,
Segt d'Oceaensche baren
Hoe Iuda op u Ree
Komt synen Throon pilaren.
Sinai maeckt dy ree,
Want op u hoogte steylig
Wil smoocken doen d'Hebree
Syn brant-offeren heylig.
Dat Horeb eewig staet
Geresen onder 't Maenschijn,
En tuygt wie heeft gedwaet
De tranen van ons aenschyn.
Menschen stappen sullen eer
Des Hemels Circkel meten,
Dan hunnes Coninghs eer
Israel sal vergeten.
Den Engel maeckt het spoor,
O laet ons niet verslappen
Ons Leyds-lien treden voor,
Wy volgen hunne stappen.
Pharao den Coninck. Albinus Velt-hooftman met sijn Heir-legher.
Die niet ontsiet den roem sijns Scepters te bevlecken,
Mach doen als Pharao, en laeten henen trecken
De Slaven van sijn Rijck, die onder s'Hemels wiel
Den Koning eygen zijn met lichaem en met ziel,
Die steets gehouden zijn den Koning toe te wyden
De vruchten van hun sweet, en honger selfs te lyden.
Die Slaef die s'Princen hooft met een gemarmort dack
Moet overwelven s'daegs, en onder 't Hemel-vlack
Self slapen al den nacht, en dobbel wert vergouden,
Wanneer by synen loon hy 't leven mach behouden,
Oft rekent synen Heer hem 't schuymsel vander aerdt,
En is hy op de helft nau soo veel eeren waert,
Geen vryheyt komt hem toe, ten zy hy 't mach verwerven
Door synes Konincx gonst, oft eyndelijck door sijn sterven.
Vast hebben dees Hebreen verdobbelt sno en valsch
't Iock van hun dienstbaerheyt geschoven van den hals,
Door toverkonst huns Gods, die 't scheen ons sou verdelgen
En heel Egypten in sijn toornigheyt verswelgen.
Soo nu sijn rechte hant verlamt is noch verkort,
Hy neemt den hantschoen op die hem geboden wort.
Sy sijn wel uyt 't gesicht, maer noch niet uyt mijn handen,
Noch uyt hun slaverny, al schynense uyt de banden
Van 't slaefsche Iock te zijn: Sy werden na gedraeft,
En eer den vluggen tijdt de bleecke Son begraeft,
Sie ick hun achterhaelt en onversiens bedrogen,
Gelijck de vogel 't net wert over 't hooft getogen,
En als in 't bladig bosch soo schielijck 't bloode Hert
Beschreyt sijn vryheydt, alst in stricken is verwert,
Soo sal oock al betraent 't Heyr-leger der Hebreeuwen
Hun vryheyt sien berooft voor allen tijde en eeuwen.
Tsa Hooftman, waerwaerts ist dat sy getogen zijn?
Hooft.
Ontsiende 't bloedig stael des preutschen Philistijn,
Heer Koningh, al verbaest begaf sich desen swerme
Daer 't rood Arabisch Meirs gekromden woesten erme
Dit Rijck ten deel omvangt, en de woestijne dreygt,
Gewapent naulijcx, sy om stryden niet geneygt
En schenen, noch bequaem ten minsten hun vyanden
Het half ghelaet te bien, ick late staen hun tanden
Te breken met gewelt: indien gy desen Rey
Vervolgt, genadig Vorst! voort oorloogs velt-geschry.
Sy raken inde vlucht, en reppen t' saem hun zolen,
Als Schaeps-kud die de Wolf het herte heeft ontstolen,
Om geen beschermer denckt, maer van een bende haest
Wel hondert benden maeckt, en vluchtig al verbaest.
Wel aen de Rossen toomt om geenen tijdt versuymen.
Sy briesschen, en 't gebit huns breydels doen sy schuymen,
En zijn met strydtschen moedt gespannen in 't 't gareel,
De wagens toegerust, en 't Leger al geheel
Gehelmt, gestockt, gestaeft, vierkantig in slag-orden
Verlangt wanneer den tocht sal aengevangen worden.
Soo treedt de Koning voor, op trommel en trompet,
De wapen-roovers noodt tot 't bloedige banckt,
Dat elck sijn hielen licht, 't is geenen tijdt om hincken,
Nu in bestoven velt Mars synen schilt doet blincken,
Krijght onder zijn banier, hy leydt u aenden dans,
Des overwinners hooft omvlecht den Lauwer-krans,
Den weg is al gebaent, dus laet ons niet verslappen,
Soo verr' te vinden is het spoor van hunne slappen.
DIe den Hemel derf bekrygen,
Sal wel voor een wijl opstijgen,
Even als Neptunus vocht
Worpt sijn baren na de locht,
Die van selfs in korter stonden,
Weder vallen in d'afgronden,
Oft gelijck een vlam geswint,
Licht op na den Hemel klimt,
Diemen wederom sig zelven
En syn asschen siet bedelven:
Want de groote goetheyt Godts
Latet wel den Koning trots
Op het hoogste en even dolle
Woeden, doch wanneer hun rolle,
Is ten uytersten vol-speelt,
Op 't Theatrum getoneelt,
En wanneer hy met berommen
Meynt ten hoogsten zyn geklommen,
Stoot den Godlijcken Monarch
Hem afgrijsigh vanden Berg,
Hoe hy was den Hemel naerder
Hoe den val hem is te swaerder,
Hoe hy meerder opwaerts steeg
Hoe hy dieper valt om leeg,
Hoe hy meerder rees verkorselt
Hoe hy platter valt vermorselt.
☛ Dit blijckt aen Pharao straf,
Die soo blind'ling loopt na 't graf,
Die in s' Heeren straffe tydig
Blijft verstockt, versteent partijdig
Daer een yeder toe als vrient
Hem tot beteringhe dient:
Want de strengheyt Godts ten lesten
Yder een kastijdt ten besten,
En syn geessel al begrijft
Op een grooter roede wyst.
☛ Wie dan in der Sonnen luyster
Sluyt syn oogen in het duster,
Wie d'aenkloppers van 't gemoet
S'herten deur niet open doet,
Wie soo vele donderslagen
Luyden laet voor ydel vlagen,
Op het onversienste balt
S'Heeren blixem overvalt:
Gelijck desen Koning prachtig
Die geen teeckenen aendachtig
Mochten leyden uyt den tret
Van syn opstinaet opset.
Dies de Heere t' eenemalen
Hem ontreckt de helder stralen
Van syn Hemelsch aengesicht,
En verdustert hem int licht,
In verkeertheyt overgheven,
Tot hy eyndelijck ghedreven
Even als een roerloos schip,
Dryft al blind'ling op de klip
Van syn overgheven boosheyt,
Van syn stoute Goddeloosheyt,
Indien afgrondt en 't verleyt,
Van syn overgeventheyt.
Het vyfde en laetste deel
Fama, oft 't blasende gherucht.
't Heir-leger Israels (dat God selfs hadgeleyt
Onder sijn vleug'len uyt d'Egipt'sche dienstbaerheyt,
Dat God s'nacht voorging in een vierige Colomme
En s'daegs in eene Wolck) Pharao wederomme
Had eyndlijck achterhaelt, en met sijn oorlogs-heir
Omringt tusschen 't gebergt en tusschen 't roode Meir,
Dat met de Sonne quam de duysternis verrasschen,
Sich spiegelden verbaest in soo veel harrenasschen
In soo veel yser-blau, dies riepen sy, ten helpt,
Wy blyven 't samen hier in droefheyt ovestelpt,
Wy zijn besloten van 't gebergt en vande baren,
Van soo veel oorlogs-volck en toegeruste scharen:
Ha Amrams sonen snoo! die ons soo onbedogt
Vervoert, hier op een graf en kerck-hof hebt gebrogt:
O salig waren wy in arbeyt en in slaven
Eer in Egyptenlant gestorven en begraven:
Verraders vanden Rey en 't Leger der Hebreen,
Een yder wreeck sich self en worp den eersten steen.
Gelijck de Reysigher, (als in d'azure golven
Van eenen waterbergh bedeckt wort en bedolven
Het vlottig schip, wanneer sich Boreas verheft,
En 't golvig driftig hout met groene baren treft)
Den Schipper dreygen vast, soo voor de stuere winden
Hy 't opgeblasen zeyl wil strijcken noch ontbinden:
D'een met een bleeck gelaet na 't leven vast de doot
Afschildert, d'ander klaegt dat in Thetidis schoot
Hy vint syn duyster tombe, en d'ander dat syn leven
Ontijdelick hy moet den baren overgeven,
Dat ondertusschen heeft den Zeeman al ontrust
Genoeg te doen eer hy d'een stilt en d'ander sust.
Zoo oock in desen storm d'Israelijtsche Hoeders
Aaron en Moses beyd vertroosten hun gebroeders,
En roepen, Mackers denct dat uwen Koning leeft,
Die midden in s'doots noot de syne't leven geeft,
T'is eene vasten gront, en twijffelt niet zoo wancker,
Vest u geloov' op hem, en worpt der hopen ancker
Op Gods almachticheyt, die 't steyl gebergte kan
Tot dalen platten, en verdroogen d'Ocean,
Den jongsten toont hoe hun den Hemel is te goede,
En slaet met syne dood en levendige roede
Het woeste baergeplots dat sich verdeylet stuer,
En weder zijden maeckt een roo robijnen muer,
Een schutsel van crystal, en nemet syn afscheytsel
Zoo wijt dat midden blijft een guldich zant plaveytsel,
Een droogen vloer geschelpt, waer op dees Leytslien voor
'T gantsch Leger volgen doen hun stappen op het spoor.
O zeldsaem wonder werck! wie zal ick best gelijcken
Israel die zoo haest een plaetse vint om wijcken,
Als by de watervloet, die stroomich op gehoopt
Een leeger diepte vint en snellijcken verloopt.
Terwijlen dus d'Hebreen (spijt 't wesen der natueren)
Vast dweerssen dese straet van crystalijne mueren,
Roept d'een, de Zee is droog, en 't water even vocht
Hangt ick en weet niet hoe tot boven inde locht,
En d'ander krijst, wat 's dit? t' roo meir schynt opgeblasen,
Thetis ciert heur parruyck in dese spiegel glasen:
Waer toe met schepen meer gevloten over 't nat,
Wanneer men doorgaens vint zulck eenen droogen pat?
Waer toe dient doch 't compas en d'opgespannen zeylen,
Oft grondloos diep-loot om de diepten met te pylen?
Dus in verwondering treet vast 't heyrlegher voort,
En vindet sich droogs voets van d'een op d'ander boort
Behouden op het strant, dies Pharao verbolgen
Verkiest den zelfden pat om flocx hun t' achtervolgen
Met al syn wapentuyg, met al syn krijchs gewelt,
En is nau int gebiet van 't zandich Zeesche velt
Oft den Hebreeuschen God beginnet sich te belgen,
Die om hun in een graft te samen te verswelgen,
Een slincx onweder van den Hemel neder worpt,
Dat 't slibberig gebergt weer in sijn holte slorpt,
Dat yder over hooft en hals in 't diepste sobbelt,
En comen door 't gegolf eens eyndling opgebobbelt
Met eysselijck geschreeuw, half levende en half doot:
De dooden zijn alree meer als der golven vloot:
D'eene roept Osiris, o! helpt my te boven klemmen
En d'ander, help Isis, op dat ick 't mach ontswemmen,
D'een is met 't harnas swaer gesoncken inden gront.
D'een hout sich aende Koets, oft aen de wielen ront,
En d'ander al verbaest, om boven 't water wacker
Noch 't hooft te houden op, grijpt synen naesten Macker
En sincken beyde gaer: de Zee dit altijt woelt,
Wat noch te boven drijft voorts inden afgront spoelt.
Den Prince vanden Nijl, die in sijn Koetse deftig,
Wert voorts getrocken van sneeu witte hengsten heftig,
Vervloeckt de troubel Zee, de golven sout geswint,
Den Hemel en de locht, de blixems en de wint,
En om ontyd'lijck noch de bleecke doot t'ontvlieden,
Derf hy den dullen storm 't hooft even dapper bieden,
En stijght de baren op, en krijschet, oft ghy schuymt,
Voor desen gaffel spits de wech nae 't strant op ruymt,
Ick ben Neptunus self den God van dese stranden,
Ontsiet myn blauwe spriet met dry gescherpte tanden:
Ghy bruyscht, ghy swalpt, en krielt, siet wie gy rebelleert;
Ick bent, die op het diep van uwen stroom laveert.
Den Ocean en past op vloecken noch op schelden,
Sijn dreygementen dweers en mogen hier niet gelden;
Nae dat hy sevenmael met 't woest getuymel vocht,
Sijn voorhooft heeft gebergt ten wolcken inde locht,
En weder sevenmael gedaelt is inde vesten
Van 't grondeloose diep, hem eyndelijck ten lesten
De vochtigheyt verswaert, ja alle hoop berooft,
En in heur grimmigheyt delft over hals en hooft.
Ick geef te dencken voorts, de Hebreen die 't aensagen
Hoe hunne vyant lach so corteling verslagen,
Hoe God so lichtelijck den pratten hoogen moet
Pharaos had gedempt vertreden onder voet,
Oft met een yders tong van vrolijckheyt ontsprongen,
Den drymael hoogen lof des Hemels heeft gesongen,
Als sy aenschouden vry van s'Conincx wreetheyt straf.
Dat hun verlossing werdt Pharao tot een graf,
Diens corten onderganck, diens droevig treurspel even
En onversienste doot hun strecte tot den leven.
De winden en het Meyr goetjonstig wierpen ruyt
d'Egyptsche wapening weer aenden oever uyt,
Wierp harnasch schilt en sweert juyst den Hebreen in handen,
Daer sy eerst werden met gedreygt van hun vyanden:
Dit heb ick self gesien, die heb ick self gehoort,
En deylt een yder voor de suyver waerheyt voort,
Veel wyder alsmen siet Son, Maen en Sterren blincken
Sal ick dees nieuwe-maer met mynen tromp doen klncken.
Hymne ofte Lof-sangh vanden Israelijtschen Reye.
NV singt, nu speelt, nu reyt en danst
Nu looft den Heer der Heeren
Die ons met d'overhant bekranst,
Vlegt hem een croon van eeren,
Hy is die al de banden van
Ons slavernye breken kan,
En onsen rou in vrolijcheyt verkeeren.
De Heere gedenckt aen sijn verbondt
Over syn uytvercoren,
Looft hem met ziele, tong, en mondt,
Die Israel staet vooren,
Die Iacobs Huys in dienstbaerheyt
Onder syn schaduwe bespreyt,
Prijst synen Naem, en wilt nu vreught orboren.
Hy is den God van Abraham
Isac en Iacob machtigh,
Die nu tot Koning salft den stam,
Den stamme Juda kragtig,
Die ons nae 't soet beloofde Landt
Geleydet door syn stercke handt
Om heerschen in 't landt Canaan eendragtig.
In 't Landt daer melc en honing vloeyt,
Daer de Iordaen beneven
Stroomt, die uyt soo veel beecxkens groeyt
Van 't steyl gebergt verheven:
Daer als de baren van der Zee
Of 't sant der stranden nu alree,
't Saet Israels doet syn vyanden beven,
Looft desen Krijghs-helt onvervaert.
Die paerden, ros en wagen,
't Gewapent heir met schilt en swaert
Heeft mannelijck verslagen,
Met den verstockten Koning trots,
Bout op dees klip en stercke rots,
Die niet en swigt voor stormen en zeevlagen.
Den root-scharlaken mantel breyt
Van 't roode Meir hy scheurde,
En heeft gult zandig geplaveyt
Een effen straet, waer deur de
Hebreen ontweken hun misval,
Tusschen twee mueren van crystal,
Daer Pharao den laetsten sucht betreurde.
Pharao die ons op de hiel
Vervolgde met syn scharen,
'T zee-water stormich overviel
Met 't swalpen vande baren,
Die 't voorhooft bergen in 't gestert,
Indien afgrondt vernedert wert,
Speelt s'Heeren lof op Harpen en op snaren.
Pharaos wimpelen ontdaen
En sag men niet meer swieren,
Noch 't bloet zeyl van syn oorlogs vaen,
Noch al syn roo banieren,
Syn wapens en geslepen stael
Sonck met syn rusting altemael,
Wilt hem op 't plat van syn Altaren vieren.
Bout al u hoop op desen Steen,
Bout u geloove vaste
Op den Monarche der Hebreen,
Die Pharao verraste,
Die des Tyrans voornemen schort,
Den hoogmoet van hun vleugels cort,
En met syn stercke schouders ons ontlaste.
In koper steen, noch yser hert,
Alleen niet dees weldaden
En prent, maer schrijft oock in u hert
Godts goetheyt vol ghenaden,
Die ons 's doodts muyle heeft ontruckt,
Groen Palmen myrte tacken pluckt,
Kroont, ciert, en vlecht u hooft met Lauwer-bladen.
Moyses doet sijn Offerhande ende spreect.
Dewijl Israel ontruckt is uyt sijn slaefsche banden,
Soo styg ten Hemel-waert ons herte met 't gesmoock
Van desen Altaer, als een lieffelijcken roock
Ontfangt o Heer! ontfangt dees' heylige offerhanden.
Ontfangt dees' offerhand tot een danckbaerig teycken
Oft schoon den teeren mensch niet anders wedergeeft
Dan 't gene hy (eylaes!) van u ontfangen heeft,
Sijn swacke sterffelijckheyt niet hoogers mach bereycken.
Gy zijt de volheyt self, de spruytende fonteyne
Die oververvloeyt van 't goede: ô mensch! die niet en hebt
Yet goets, als 't geen gy uyt dees' suyver borne schept,
En zijt niet van u selfs als stof en asch onreyne.
Wat offert gy den Heer? niet anders als den lof der
Oprechter lippen vroom voor sijn weldadigheyt,
't Welck God veel meer behaegt als boc, stier, kalf of geyt,
‘Een danckbaer hert is hem den aengenaemsten offer,
't Is God die 't al uyt Niet heeft door sijn woort geschapen
Die 't wonderlijck geheel gegeven heeft den eysch,
Gewelft, gebout, geçiert gelijck een schoon Palleys,
De Stieren hooren hem de Kalveren en Schapen.
Niets isser soo gering of 't is van hem gevloten,
Hy hevet al gemaeckt, ô groot is uwen lof!
Die 't al hebt rijckelijck gebouwet sonder stof,
Soo ghy in uwen raet verholen hadt besloten.
Heer, dit bekennen wy noch eenemael met verlangen,
Wat wy op den Altaer in vier en vlammen root
Onsteken, is gevloeyt uyt uwen milden schoot,
Ia hebben ziel en lijf van u, ô Godt! ontsangen.
Den offer comt u toe, die Heer verteert tot asschen,
Neemt dat u toebehoort: den Altaer toebereyt
Alleene zy 't bewys van onse danckbaerheyt,
Dat gy ons aenschyn van de tranen hebt gewasschen.
Dat ons gemoet u viert inwendig na den geeste,
En dat ons herte brant, gelijck als in 's vuyrs gloet
Op 't Heylige gesteent ons offerhande doet,
En dat wy uwe Wet betrachten aldermeeste.
Soo dickwils als het bloet der bocken sal besprengen
Des Altaers hooge plat, sal ick gedencken aen
Hoe wy de straffe hant uws Engels zijn ontgaen,
Waer door gy 't samen ons wout uyt Egypten brengen.
Ick sal gedencken hoe om Pharaos verdinsten
Al d'eerstelingen van geheel Egyptenlant
Van menschen en van vee door uwe stercke hant
Geslagen werden van den meesten tot den minsten.
En hoe gy ons verlost hebt uyt de tyrannye
Van desen Coningh, die om sijn hartneckigheyt
Met syne hooghmoet nu in 't Meir begraven leyt,
Waer door wy zijn ontboeyt van al ons slavernye.
O Heer, bereyt den weg, en trect noch voor ons henen,
Gelijck gy tot noch toe gedaen hebt goedertier,
Des daegs in eene Wolck s'nachts in een vlammig vier
Vertsaegt voor onse comst de stoute Philistinen,
Waer in gy my oock zijt op Sinai verschenen.
Quetst hunnen preutschen moet, o Heer, blijft onsen borgt
En onsen schilt, op dat wy mogen onbesorght
Geraken door de dorre Arabische woestynen.