floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Sinjoor Quitino? maar cierto, de Schipper heeft réden,
Récht uit gezeid, al is hy wat kwalyk te vréden.
Kees Koenen,
De pikken haal de vént.
Na men béste weeten,
Héb ik men vyf zinnen, al wierd ik straks dol geheeten.
Wél, gebruik jou zinnen dan wat béter, Sinjoor;
En praat anders.
Wél vrinden, hoor;
Dat ik je verplicht bén, weet ik, maar dit, én dat moet me schénnen,
Zo 'k weet een van beiden ooit ghezien te hébben, of te kénnen.
Och! hy is zen zinnen kwyt!
Diablos! dat is te slécht.
Wél; maar hélp me te récht,
Hoe kén je me? zo'k dol bén, dat zal me doen bedaaren.
Jy myn factoor, vrind? zou ik ook gék weezen? ik vrees 't,
Ik weet nérgens van; maar vaar voort.
Héb je me niet ófelaaden
Met boomolie, tabak, blankos, en moskevaden?
Héb je my in jou bevrachting geen twé last goed toegestaan,
Die je me straks franco gegeven hébt?
Héb je me niet beloofd de boomery van drie duizend gulden
Die op veertien dagen zigt was, als jou eigen' schulden
An te neemen? bin je niet mit de Bodemers verakkerdeerd,
Dat j'er kontant betaalen zoud, én....
Kees Koenen
Of houw je me veur de gék, dat j'er niet van wilt weeten?
Ja wél, is't waar, dat je zégt, zo bén ik krankzinnig, dat's wis.
Maar verhaal al voort, zo'er nóch wat te verhaalen is.
Weet je niet, dat wy, om de bodemery kontant te betalen,
Hier na een' Smaus zóchten?
Wat vraagen is dat Patroon? Wél éffen voor
De beurstijd; toen ik de Smaus, én de Schipper zou spreeken;
Toen... je weet wél... Ik zal niet veel' woorden den hals breeken:
Dat Meisje... in dat huis... daar... Sinjoor, verstaje 't niet!
Toen je jou zélf 't goud niet vertrouden, én 't in mijn' bewaaring
							liet.
Déze kruizaaten, die 'k de Smaus veur zen bót zou geeven,
Als hy 't zilver in onze hérbérg bréngen wou: van myn leeven
Héb ik je zo wonderlyk niet gezien.
Wél waarom kon
Ze de Smaus niet wisselen?
Om dat ik hém 'er niet von,
En om dat hy ook niet t'huis kwam, daarom kom ik ze jou bréngen.
Weet jy 't niet bést? moeten 'er niet twé honderd in weezen?
'k Mag my houden, óf ik de man bén; kon ik 'er zo beleezen,
Dat ze my 't géld gaven, ik zou heur men kranzinnigheid
Duur genoeg verkoopen.
Récht uit gezeid,
Ik kan me niet langer gék houwen, al zou ik de wédding niet winnen.
Geef me maar de zakjes mét kruizaaten, dat ik die ga
Verwisselen.
Ay, vertél eerst eens...
Maar Sinjoor, wy gaan meê na de Smaus, vertél ons terwyl....
Strakjes
Zal ik 't je mét zinnen vertéllen, hoe het wédspul is.
Ik moet om réden alleen by de Smaus gaan; maar om je niet mis
Teloopen, zo blyfhierstaan, 'k zal strak weêr by je weezen.
Je hoeft 'er niet veur te vreezen;
'k Bén by de Smaus geweest, én 't zilver leit 'er al ófgetéld.
Wie Drommel zou droomen,
Dat men mét krankzinnigheid an zulk een' schat zou komen.
HY moet érgens kluchtig tydverdryf
Ehad hébben. Weet je ook waer hy eweest is?
Dorst ik 't je vertrouwen.
HOe, vind ik je hier
Schipper Kees? hou me ten bésten, dat ik, tégen de manier
Van eerlyke luy, men woord wat lankzaam héb gehouwen,
Je waart éffen uitgegaan, zo als ik in de hérbérg kwam, zey me
							Bouwen.
Moet je om dat kompelemént weêrom kommen? haal jy 't géld
Van de Smaus maar; óf maak je ons wat wys, is 't niet ofetéld?
Voor dat Kees, én ik jou daadlyk verlósten uit de handen
Van vier, óf vyfkaerels, die je veur dol scholden, én anrandden,
Om vast te binden, én wég te voeren.
Niemand heeft my angerand. Wat óf hier uit worden zal?
't Wédspul moet je veul waerd weezen, dat je zo daadelyk
Weêr van miening verandert; maar 't is myn te schaadelyk
In men kredyt, dat ik de luy zo laet naeloopen.
Wél ja 't;
Maar daarom kwam ik na je toe, myn kameraad;
Maar van wat wédspul spreek je?
Je woud het ons niet verhaalen;
Om dat je eerst de kruizaaten woud gaan betaalen
Veur 't zilver géld, dat al geried lag, zo je zey.
'k Héb je gezien, nóch gesproken, Schipper; nóch, jou Antonie,
Als voor de middag.
Zie mét welk een stoute tronie
Durft hy 't staande houwen, of 't waar was.
Neen, ik geloof, jy bént weréntig dol,
Gelyk die béstevaâr zey, die je wou doen binden.
Maar tier je zo mal niet an, Kwieryn, blyven we vrinden;
En wil je 't zelf niet doen, laet hém de kruizaaten wisselen; hoor.
Sinjoor,
'k Héb ze jou ommers gelangd.
Ja, in myn prezénsie,
Zo daadelyk.
Ho, ho; hier trék ik de kwintessénsie
Uit jou malle klap; mien je me de kruizaaten op die manier
Afhandigh te maaken? neen zo niet. Kom: kom: geef hier,
Geef hier de zakjes.
Ay, houw je niet, of je gék bént, 'k zég nóch, 'k heb je van men
							leeven
Zo wonderlyk niet ezien: óch, die béstevaar had groot récht,
Dat hy je veur dol hield.
Capitan, wy waaren slécht,
Dat wy hém ontzétten, hadden we hém liever hélpen binden.
Ja, ons gemoed
Zou ons overtuigen van jou in die staat hier te laaten;
Want je loopt prykel van je lyf, én van je krurzaaten.
Elewéken! moet ik dat hooren, én lyen, én zwygen stil!
Geef me de kruizaaten, zég ik, én weet, dat ik ze hébben wil;
Of 't zal tusschen jou, én my wakker op 't land waaijen.
Buiten twyffel héb je 't géld verspeeld, verslémpt, of verhoerd;
En wou je me zo afzetten?
't Is, bygét, gien boert;
Eêr hy doller word, vatten we hém an, kom, niet te gaapen,
Schiet toe.
Hélp! wapen! wapen!
Staat me by burgers! hélp! hélp! moord! moord! brand!
Jórden, De Oudste Kwieryn. Antonio, Kees Koener, Bélie, Tys
						Tafelbézem.
Hélp! hélp, 't is schand,
Een Ménsch gewéld te zien doen, én dat op Heerestraten.
Toen ik hem vast had, was't praaten
Hiel aârs.
Nét van pas;
Ik jou Man? én héb jy me vast gehad, jou bezukte
Ouwe schélm.
Maar béstevaâr, is hy jou schoonzeun? dat 's een vreemd bescheid,
Waer woont hy dan?
Jy mist
Mift hy? trouwen!
Je ként malkander als kaks niet, niet waar? hoe kunnen z'er houwen!
Het is van dézen dag nou al de twéde of darde reis,
Dat die ouwe Tovenaarster....
De Nikker op je vleisch,
Jonge deugniet. Zél men zen Vrouwtje zo afgronteeren?
't Is van daag de dérde reis, dat me dat verbruft oud wyf
Wys wil maaken, dat ik 'er man bén; én een schélm vier óf vyf
Opgemaakt heeft, om het me te hélpen overstryen;
Gelyk die ouwe rammelaar, én die schavuit daar bezyen.
En 't heele wérk
Is op myn' zakjes mét kruizaaten aangeleid, zo ik mérk.
Maar ik docht weréntig weinig, dat ze 't mét jou hielen;
En dat jy 'er de oorzaak van waart, jou schynheilige fielen.
Maar laat me gaan, zég ik; óf ik zal tieren, én een klók
Opsteeken, dat de heele Stad....
Och, sluit hém in een hok;
Hy is dol, zie je 't niet? hy schuimbékt.
Stop hém deuze neusdoek in de mond; zo zél hy an 't zwygen raaken,
En dan kén je luy mét verdrag spreeken.
Hélp! hélp! hélp!
jy zélt 'er je snuit niet in steeken;
Maar zwygen, tót dat ick edaen héb, verstae je dat.
Ja laat 'er één gelyk spreeken; ik héb ook al wat
Te zéggen, én ik zal voor ons beiden antwoorden.
Hoor toe dan. Waarom was 't, dat jy luy myn verstoorden,
Toen ik Kwieryn binden wou?
Wy dóchten, dat je par abuis
Een' verkeerd' man neemen woudt.
Neen, 'k wou hém in zen huis
By zen wyf draagen laeten, om dat hy dol was, vrinden.
Dat hy dol was, hébbenwe éndelyk konnen bevinden;
Maar dat dit zyn huis, én dat zyn' Vrouw is, béstevaâr,
Daar héb jy ongelyk in.
Wil je 't niet looven, ik zél je overtuigen
Mit al de buuren.
Ze meugen wat uit 'er poot zuigen;
Maar dat kan niet weezen.
Ik geloof, dat jy hém béter ként,
Als ik, niet waer Portegys?
Zou ik niet? 't is nou omtrént
Vyf jaar, óf wat meêr, dat ik in Brazil by hém kwam woonen;
Maar 'k heb goed pagamento gehad, de Altissimo wil't hém loonen,
En nu kom ik eerst mét hém van Lissabon in déze Stad;
Wy zyn 'ernóch maar drie dagen geweest, versta je dat?
Maar al dat hy zeit, is de waarheit, dat weet ik wis,
En zéker.
Was-liegen-latyn, zokon jy luy de Studénten wél prommeveeren;
Want in dat kunstje bén je de béste professer van 't land.
Ik bén zyn kameraad, zyn linkermand,
Zyn koksmés wél drie jaar geweeft.
Wél, wil, je 't an de buuren
Niet stéllen?
An wélke? die je der licht ébt toe gaan huuren.
Neen; an myn Vyanden; maar die h ém zo wél kénnen, als ik,
Tót men leed weezen; daer in dat huis kénnen ze hém op ien prik,
De Waerd, de Smots, én de Meid; 't scheelt me niet, wie wil je 't
							vraagen.
Hier breckt de bommel uit. Die hoer heeft hém d'eerste laagen
Huiden mórgen op zen beurs geleid, én is, gelyk déze schóft.
(Nou zie ik 't klaar) van jouluy tót de schélmery omgekóft.
Hoor, Schipper: óf 't past of niet, ik kan het niet verzwygen;
Kwieryn meenden déze morgen het goud gewisselt te krygen;
Maar vondt de Smaus niet, én verzeilden in dat huis;
Doch was zo wys, dat hy my 't goud gaf, want 't leek 'er niet heel
							pluis;
Daar is hém wis wat in zen wyngedaan, dat zeer vinnig
Op de harssens wérken moet: want hy is 'er krankzinnigh
Van geworden: én dat vólk zou ons scheijen; dénk wat 'er van is.
Dókter Polifémus, Jórden, Antonio, Bélie, Tys Tafelbézem, Kees Koenen, De
						Oudste Kwieryn.
WAt is hier te doen! houwt uw rust mannen; wél hoe!
Wat zie ik? wie staat daar?
Wat vreemde zaaken
Beleeft men! uw Kwieryn?
Zy zouden ons graâg wys maaken,
Dat het haar Man was; én 't is een vreemdeling, myn Heer,
Die maar drie dagen in de Stad geweest is, én niet meêr.
Dat is onze kwéstie, buurman; 't gaapt ommers, als een oven;
En zy zyn zo dom, dat ze ons niet konnen gelooven,
Of ze doen 't al willends.
Ey, wouw je dat doen,
Je deed ons vriendschap.
Ik bedank u by provizie. Is 'er niemand van de buuren,
Die mén mét 'er haast eens tót onzent kan stuuren?
Ey ga, vrind, neem de moeit,
En zég tégen Kwieryn, die ghy daar vindenzult, dat hy hém spoeit
Om hier daadelyk te komen, én dat alles klaar, én wel is.
Ik spreek van die andere Kwieryn,
Die tót mynent zit, én wacht me.
Maar wacht u een woord te zéggen van't geen hier geschiedt;
Alleen, dat ik de pais mét zyn' huisvrouw gemaakt héb, én meêr niet.
Négendf tooneel.
Dókter Polifemus, Bélie, De Oudste Kwieryn, Antonio, Jórden, Kees
						Koenen.
WAarom houd ghy hém vast, én wat belét hém te
spreeken?
Dókter, we hébben hém een neusdoek in de mond esteeken;
Hébben we niet wél edaen?
Is 't van de gék? haalt z'er uit.
Kom hier, jou overgeven guit,
Die ik zo veel goedts gedaan héb...
Dat ik wist...
Is geen wonder. Tót mynent héb ik iemand gelaaten,
Die hier daadelyk weezen zal, én die na al zyn praaten
Kwieryn is, zo lang men ulieden ziet, noch van ulieden weer.
Hy komt by my mét twee zakjes vol goude kluiten,
En badt me de pais met zyn' huisvrouw te maaken, die hem buiten
Geslooten had, zo hy zey; maar daar komt hy zélver an.
Bélie, Jórden, Antonio, Kees Koenen, Dókter Polifémus, De Jongsye
						Kwieryn, Tys Tafeleézem, De Oudste Kwieryn.
Héb ik 't je niet gezeid? daar schuilt al de warring achter.
Wat zie ik? is 't spook? is hy ik? ofbén ik hy, die daar staat?
Ben ik betoverd? óf is 't kérmisspul? sint félten!
Droom ik? bén ik wakker? óf rydt de heele waereld op stélten?
De Oudste Kwieryn
Wel, wat bén jy voor een kwant?
Wél, hoe lyk je my zo? dat 's wat wonders!
Niet te kyven, vrinden; laat ik u scheijen; ik weet een' kunst,
Om de réchte man te vinden: maer doe my dóch de gunst,
En zég, wie heet Kwieryn?
Dat is een gruuwlyk,
En wonderlyk wérk; hoe! naam, én toenaam bey évenééns?
Maar die meen ik, wiens Vader in tabak planten gedaan heeft,
En te Amesfoord altyd in de Katolyke Kérk gegaan heeft
En myn zéggen daar blyf ik by
Me schiet daar wat in. Vrienden, ik zal je béter scheiden.
Maar zég me eerst zonder gékscheeren, wie van je beiden
Kwam hier voor drie dagen eerst mét ons van Lissebon?
Neen, ik zél je hélpen. Wie van je luy ging te nochtend zo an?
Maar jy Kwieryn Stoffelsz, Tabakkooper
Van Amesfoord, of liever Duiveljaager, én Landlooper,
Die een ménsch al zyn' naamen zo diefachtig ontsteelt, én daar by
Je zélf vertoverd hébt in myn mans eigen viesemy,
Jy wandelt impersybel, óf jy hébt je érgens verschoolen
In menhuis; want dat pak, dat je an hébt, is gestoolen.
Ontstél je niet, Béstevaàr:
Ootmoedige schalk, zey de Duyvel teugen de Kluizenaar.
Ontstél je niet, Bésje. Kyk, is't niet van't zélfde laken,
Dat men man veur schuld nam, daer hy twie pakken van liet maken,
Die hy deur mékaâr droeg, daar jy't ien van an hébt, schoft;
En hy't aar.
De Oudste Kwieryn,
Jy verzintje, 'k heb 't op de Nieuwemart gekóft,
Van een' Uitdraagster.
't Kan zyn. 'k Had het Tafelbézem om te verkoopen gegeeven,
Om dat ik juist géld van doen had, én 'er jou niet om vraagen wou.
Dat zél ik wél doen. Sinjeur Pórtegys, gae jy nou mét je zakken
Maar voort, zo 't je belieft.
Patroon, je hébt me wél verteld,
Dat, toen je hier gestolen wierdt, én tégen wil op 't Schip gestéld,
Dat je een twélingbroér t'huis liet, licht zal't déze weezen;
En misschien dat hier uit al de warring is gereezen:
Want jou Vader, jou geboorte plaats, jou naam, én styl van doen,
Zyn éven ééns.
Antonio, 'twas me lief: maar na alle vermoên
Kan dat niet weezen: want myn broeder plagt Klaas te heeten.
Ik héb altyd Klaas tót myn tien jaren toe geheeten; maar sint
Vader jou kwyt raakte, zo bleefik't eenig kind,
En hy noemde my Kwieryn, om dat hy Grootvaârs naam niet wou missen.
Wél is 't meugelyk! wie zou dat hébben kunnen gissen?
Victoria, Victoria,
Viva, bon tiempo, allegressa, gloria, gloria,
Ik héb het uitgevonden.
Daar, Antonio, ga mét de Schipper heenen,
Verwissélt ze, betaal de Bodemers, én bréng met éénen
Het jak, én 't yzertjen hier, dat ik in de kist geslooten had;
Doet zo, als een man, loop wat rad,
En kom mét de Schipper weér, we zéllen gasten, én brassen.
Tréflyk gesprooken. Sellement, hoe wil ik kiskassen,
Linksch, én réchtsch toetasten.
Dókter Polifémus, Jórden, Bélie, De Jongste Kwieryn., De Oudste Kwieryn,
						Tys Tafelbésem.
VRinden, 'tzy met uw' permissie gezégd;
Was't onbillyk, dat my voor myn' moeite wat wierd toegelégd?
Om dat ik my tót uw' dienst zo gereed héb laten vinden,
En te meér, dat ik ute recht geholpen heb, vrienden.
Ja Bollefémert buur, 'kzél
Jou een' dubbelde Roozenobel vereeren, verstae je't wel,
Die me men Peet op een' Korstyd in men Deuvekater
Estoken hét, toen ik dusken maisje was.
Wél, ik laet'er
My meé genoegen, buurvrouw; want ik doe veel om uwent wil;
Maar 'k heb meér an vizieten verzuimd. Waar is ze?
Wat zou dat wezen,
Dat ik niet doen zou? wordt vry allegaat ziek, 'kzal je geneezen,
Mediantibus.
Dat je je bèst
Néffens myn doet, om hier uit onze buurt dat olyk hoerenést?
Dat heb ik in't zin, én ik zal myn bést doen, dat die mótkas voort
Van hier, én de hoer in't Spinhuis raakt; kan ik 't maar maaken.
De eene, dat je niet gedurig knort, kyft, én rédemént,
Als ik tót onzent iemand in brnég; want ik bén gewénd
Vrolyk te leven, én jy zult myn' gasten vriendelyk onthaalen.
Dat's een woord na myn' zin. Keel, én darmen sta jy nou maar vast.
Bélie'
Wat is't aàr?
Dat je van al die gasten éen' alleen uitzondert,
Al wilde ik hém nooden.
Ik zég, of't zo quam, én dat me déze kwaadheid verliet;
Zo zal jy belétten, dat we vrinden worden.
Tys Tafelbézem,
Séldrement, was zy heure ooren,
Of hy zen tong kwyt! Kwieryn, wat drommel; ay hoor eens, breur;
Hoor je wél.
'k Zél je zo believen,
En oppassen.
Niet veul woorden, zég ik, én voort an een' zy,
Ofje krygt hondert stókslagen toe.
Zo raakt men in de ly
Als men zen bék niet houwen kén. Maar ik ga, óf ik kryg slagen.
Wél, daer doe je nae men zin; maar die vetmaledyde hoer...
Die zal ik éveneens handelen; 'k beloof 't je: maar bro
Gaan we binnen' 'k bén moê rén héb nóch niet gegeet.
Wél, zo komt binnen dan; wat gezeeten,
En een glaasje gedronken; terwyl bereld ik de maaltyd vast.
Fielebout
óf de dókter tégens dank
Nil Volentibus Arduum: Fielebout, óf de dókter tégens dank. Amsterdam:
						Pieter Rotterdam, 1716.
Wobbetje
Rykert
Lusyntje
Volkert
Dr. Smuller
Dr. Nypewyn
Dr. Teemer
Dr. Rabbelaar
Huibert
Melis
Pieternel
Pleuntje
Tryntje
Krelis
Klaas
Symen
FIELEBOUT, ÓF DE DÓKTER TÉGENS DANK, KLUCHTIG BLYSPÉL.
[Vignet: Nil Voléntibus Arduum.]
Te AMSTERDAM,
By PIETER ROTTERDAM, Boekverkooper op de Vygendam, op de hoek van de
					Beurspoort. 1716.
Aan den E.E. HEERE WILLEM HOOFD, Sékrétaris der Stad AMSTERDAM, En De E. E.
					MEJUFVROUW MARIA DE WIT, Tégenwoordige Bruidegom en Bruid.
MYN HEER, MEJUFVROUW,
Wy kunnen plichts, nóch genegenheitshalven nalaaten mede ons deel te hebben in de
					vreugd van Uwer E. Ed. bloedvrinden, én genegene bekénden over Uwer E. Ed. zo
					gelukkiglyk getroffen Huuwelyk, waar uit zulke Mannen verwacht worden, als daar
					Uwe E. Ed. uitgesprooten zyn. En overleggende, hoe wy ons deel in die vreugt
					best uiten, én aan de Waereld zouden bekénd maaken, dacht ons dat een
					Bruiloftsdicht al te gemeen voor zulk een ongemeen Paar zoude zyn, behalven dat
					zelfs de allerfraayste gedichten, ééns geleezen, en herleezen zynde, hunne
					werking gedaan hebben, én der vergeetenheid opgeófferd worden: waarom wy, op
					iets ongewooners, én duurzamers oogende, ons verstouten in déze toestand aan Uwe
					E. Ed. gezaamendlyk op te dragen dit kluchtig Blyspel, de Dókter tegens Dank, om
					dat het buiten twyfel in veeler handen zal geraken, én na alle schyn wel eenige
					stand op ons Tooneel houden, op dat ieder één, die Uwer E. Ed. naam ziet, mede
					deel aan onze blydschap hébben, én met ééne onze geneegenheid en eerbiedenis te
					Uwaarts moogen kénnen.
Veelen zal misschien vreemd schynen, dat déze opdragt aan Uwe E. Ed. zo laat, en
					voor een werkje komt, dat al lang op ons Schouwtoneel vertoond is, aangezien de
					gewoonte wil dat men de spélen doe drukken, én de Opdragt daar van maake, eer
					die gespeeld werden. Maar alle gewoontens zyn niet goed, het gebeurt dikmaals,
					dat iemand vervoerd door eigene liefde (daar wy mede niet vry van zyn) zyn werk
					door eene doorluchtige naam denkt te vereeren, dewelke in tegendeel die naam
					door de sléchte uytval zyns werks onteert. Men gaat veel zekerer mét een Spel,
					dat zyn lót uitgestaan heeft: en hier in volgen wy de deftige Fransche
					Tooneel-dichters, die tót een grond van hunne opdragten aan de grootste Prinsen,
					én Prinsessen stellen het geluk, dat hunne werken gehad hebben van aan de beste
					wel te gevallen: én dewyl wy ons van het lót dezes Blyspels gansch niet te
					beklaagen hebben, durven wy hoopen, dat onze vryigheid van het zelve aan Uwe E.
					Ed. op te offeren, indien niet beaangenaamd, ten minsten verschoond zal worden.
					Het voornaamste, dat hier op te zeggen mogt vallen, is, dat de stof ontleend, en
					daar by laag zynde, de eer van Uwer E. Ed. aanneming niet verdient; maar die de
					moeite neemt van beide de Fransche Stukjens, daar dit uit gehaald is, eens na te
					zien, zal lichtelyk aan de kunst van veranderinge zo in schikking, als plaats en
					tyd, de kleine eer niet weigeren, die in het gemeen met eigene vindingen behaald
					wordt; en wanneer eene stof maar wel behandelt is, de laagheid zal die niet
					geheel onsmaakelyk maaken. Séneca en Teréntius hebben beide een zeer grote, doch
					ieder hunne byzondere lóf ingelegd.
Wy hoopen dan, dat ons inzigt van Uwer E. Ed. onze gedienstige eerbiedenis te
					doen blyken dat gebrek vervullen zal, en dat, indien wy alhier Uwer E. Ed.
					bysondere deugden, nóch de hooge luister van Uwer E. Ed. beider geslagten niet
					ophaalen, de vrees, die wy hebben, van mét al ons magteloos poogen niet te
					kunnen bereiken de deftigheid, en waerde, waar mede men het zelve behoorde te
					verhandelen, ons niet alleen verontschuldigen zal, maar dat Uwe E. Ed.
					gunstiglyk zullen opneemen, dat wy Uwe E. Ed. in het aanstaande Huuwelyk alle
					bedénkelyk genoegen, dat is, lange gezondheid, en geduurige aanwas van beider
					onderlinge geneegenheeden wenschen, en dat ons de eer gebeure van geacht te
					worden,
MYNHEER,
MEJUFVROUW.
Voor Uwer E. Ed. Ootmoedige Dienaars, Onder de naam NIL VOLENTIBUS ARDUUM.
A. Br. d’ASPEREN, 1677.
Ter Ordonnantie van de Staten
HERBERT van BEAUMONT.
Het KONSTGENOOTSCHAP heeft het Récht van de bovenstaande PRIVILEGIE, aangaande de
					DÓKTER tegens DANK, vergund aan ALBERT MAGNUS, Boekverkooper tót Amsterdam.
Pleuntje en
TryntjeBoer Meiden van Rykert.
Piet,
Krelis,
Klaas,
Hein en
Symen, Boeren in de buurt van Rykert.
Het Blyspél speelt in de Diemermeer, omtrent en op de Hofstéê van Rykert, en in
					de zelfde tyd, daar het in vertoond word.
HOu smoel, of anders meugje vreezen;
Wie pikken óf hier voogd zél weezen?
Ik wéd, dat ik ’t wél laeten zél:
Jy zélt nou naer myn’ pypen danssen,
En wérken gaen.
Wat is ’t een lastig tydverdryf,
Gekwéld te weezen mét een wyf!
Een wyf is, óf ik laet me villen,
Veul slimmer, als drie krókodillen,
Ja slimmer, als een droes vyf, zes,
Zo zeidt ons Aristotelés.
Kyk deuze wyshoofd, mit zyn Bouwen
Van Aris Stoffels.
Wijshoofd? trouwen!
Waar heeft men ooit een Hóvenier
Gevonden, die met zulk een’ zwier
Van alle ding kan disputeeren,
Als ik? Wat droes het lijkt wél scheeren,
Ik, die by ’t leeven van men Vaâr
De Rudementa op een haar
Van buiten kon; ík, die vijf jaaren
By een gelétterd, én érvaaren
Dóktoor gewoond héb, zoud ik nou
My laeten kwéllen van een’ Vrouw,
Die staag niet praat, als van te wérken,
En nimmermeer van ’t hart te stérken?
De Droes
Schén ’t varken! Maak me ’t hoofd niet kroes.
Dat uur vervloek ik van mijn leeven,
Toen ik jou ’t jawoord héb gegeeven.
En ik vervloek met meerder récht
Notaris Slik-op, en zyn knécht,
Die my dit huw’lyk deeden teek’nen,
Dat ik veur myn verderf mag reek’nen.
Schavuit, waar jy wél waerdig an
Ien’ Vrouw, als myn persoon, te trouwen?
’t Is waar, het eerste nachtje, dat
Ik by jou kwam te slaepen, had
Ik réden, om verblyd te weezen:
Het heugt me nóch, schoon lief gepreezen;
Maar, ô gantsch kranken! dwing me niet
Daar van te spreeken, wyf: want ziet,
Ik zou....
Bof! maar steeken
Wy daar een spéltje by. Ik weet
Wél, wat ik weet.
Ik weet wél, zonder my te roemen,
Dat jy jou meugt gelukkig noemen,
Dat ik jou nam.
Wat noemje dan
Geluk? te trouwen mit ien Man,
Die staâg komt met ien volle bast t’huis,
En zéndt ons veur de wind nae ’t Gasthuis!
Ien fun, die deur zyn’ kleêren druipt,
En al myn mooye goed verzuipt!
Dat liegje: want de hélft vervreet, en
Versmook ik ruimpjes, wél te weeten.
Die my myn béd, daar ik op lég
Te slaepen, onder ’t lichchaam wég
Durft neemen, én verkoopt.
Te vroeger
Kunje opstaen.
In het kort, ien kroeger,
Die niet ien stukje huisraed in
Ons huis laet; maar myn koper, tin,
Sérvétten, tafellaken, sloopen,
Ja stoel, én banken gaet verkoopen.
Dat ’s, om dat jy, mét meer gemak
Verhuizen kunt.
Die in toebak,
Wyn, brandewyn, én bier, én kóffy
Zyn géld verkwist; en speult, als óf hy
Een kar met roozenobels had
Gebonden aan zyn kaale gat.
Melankoly is kwaad, en ’t speelen
Doet ons de tyd te min verveelen.
Wat zél ik ondertusschen mét
Myn’ kinders doen, zég, dronken slét?
Al wat je wilt. Gaet saamen slaepen.
Ik zit daer mit vier kleine schaepen,
Vier arme wormen op den hals.
Die schreyende, als
Verhongerd, myn om eeten kwéllen;
Hoe zél ik die te vréden stéllen?
Geeft heur de gard: want ik verstae,
Dat wyf, nóch kinders nimmer nae
Meer drank, óf eeten zullen taalen,
Als ik verzaad bén.
Zie dien kaalen
Verzoopen Deugniet. Mien je, dat
Ik lyen zél, dat jy jou gat
Staag vol zuipt; daer ik om te leeven
Gien brood in huis héb.
Liefste, geeven
Wy tóch mekaár gien réden tót
Misnoegen.
Liefste? kyk dien zót!
Het lykt schier, ’t is jou al vergeeten;
Want anders pleeg je ’t wél te weeten;
Dat ik vry kort van kóp ben: maar
Weêr lang van armen, én vry zwaar
Van vuisten.
Myn allerliefste schat, myn eigen,
De huid die jeukt jou weêr.
Jy zélt
Myn niet verschrikken mit gewéld
Te maaken, nóch mit al jou kyven.
Ik zél je de ooren komen vryven,
Myn liefste schaepje!
Ik zél jou smyten: maak men geest
Niet moeylyk.
Jy touwen? jy Jan Tryntjes, Guit,
Bedrieger, Lichtmis, Schelm, Schavuit,
Opsnapper, Deurslag, bloode Schyter,
Jy, Galgebrók? jy, Wyvesmyter?
Ho, ho! ik zie wél, waar ’t je lét;
Je moet wat hébben. Dat ’s an bét.
Houw op! óch hélp! ô myn!
Geen wisser
Remédie in de waereld is ’er
Om jou te vreên te stellen, wyf,
Als zo een stókslag vier, óf vyf.
O myn! myn arm, myn hooft, myn’ beenen,
Myn’ rug, myn’ heup, myn’ knien, myn’ scheenen.
HOuw Fielebout, foey, schaam je wat,
Uw’ Vrouw te smyten, wat lykt dat?
Sinjeur, dit beurt miest alle dagen,
In plaats van eeten, kryg ik slagen;
En was het daer nóch meê genoeg,
Dat hy zyn keelgat in de kroeg
Lardeeren gaet, én myn komt smyten,
Ik zou het hém niet iens verwyten;
Maar, óch Sinjeur! ik wordt schier dol,
Om dat...
Jy liegt, ik bén niet vol,
’k Héb maar drie borlesoesjes binnen.
Kyk, zo verzuipt hy al zen zinnen:
Maar ’t allerslimst van allen wél,
En dat hy noch beklaagen zél,
Dat is, dat hy zyn wérk laat steeken.