floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Laat Barlovento deur, dat hy zijn afscheyt neme
Van u wraakgier'ge Vorst, ik wil mijn gaan vervreemen
Van u gebiedt; en gaan weêr na mijn Vaderlandt,
Alwaar de Koningen met een veel milder handt
Begonstigen 't gemeen, ô! al te felle slagen
Voor mijne zorg en vlijt, die 'k voor u heb gedragen.
Komt nader mijn getrouwe; want gy zijt maar alleen,
Die ik met deze naam rechtvaardig mach bekleên.
Door dien gy my uw trouw betoont in vreugt en lyen,
Zegt gy waarom dit Rijk van Vorst zich wil bevryen,
En hem benamen met de schandelijke naam
Van dol; zeg op mijn vrient, of staat gy 't ook te zaam.
Door dien zy nevens my u groote dolheyt proeven.
Wat zegt gy? 'k voel mijn hart weêr rot de doodt bedroeven
Door deze reên, ô goôn!
Valsch en ondankb're Vorst,
Ziet hier de tekens, op mijn armen en mijn borst,
Van uwe dolheyt, dien u razerny verkonden,
Och, och, mijn pijn, och, och, hoe smarten my dees wonden.
Wat meent gy? dat mijn vlees ondankbaar was van steen?
Gelijk u hart, ô pijn, en denkt dat niet, ô! neen,
Foey u ondankbare.
Heb ik zulks doen gebieden?
Gy zelfs, en woud dat zulks zouw aan u knecht geschieden,
Gy scheurde het papier, en u begon een koors
Te quellen, die in hit beschaamt Meduzaas toors.
'k En weet niet wat ik zal, mijn hart en zinnen twisten,
Het schijnt de Koningin, door haar Ulysses listen
My mijn verstandt beneemt, en maakt 't oproerig Rijk
Onwillig tot mijn wil, willig haar wil gelijk.
Wat Circe is zoo stout, die door haar gifts vervormen
Bereykt mijn Majesteyt, en durft mijn troon bestormen?
Ach! 't is met my gedaan, ik voel dat al mijn leên
Haar kracht verliezen, en veranderen in steen,
Door het aanschouwen van u nikkerlijke vlechten.
Van hier Meduza, voort, ik wil mijn wraakrecht slechten.
Van hier, noch eens van hier.
Het Seciljaanse Hooft,
O hemel, wordt geheel van zijn verstandt berooft.
Ik ben Orphé gelijk, die aan de waterkanten
Van Hebrus, was omheynt met woedende Bachanten.
Giftmengster, weg, van hier: neen, reykt my u fenijn,
Die kracht zal dan de kracht van mijn vermoogen zijn.
Gunt my onlukkige, geheel van 't luk verwurpen,
Ik eeuwig op dees steê de vrucht'bre dauw mach slurpen
Des dageraats, (ô goôn!) tot teken van de vloedt
Van plagen; die u haat mijn grootheyt zendt te moet.
Kom Myterbergse schaar, wilt mijne leên bekranssen
Met kranssen, en vol rouw mijn laatste uytvaart danssen,
Tot tuygen van mijn val.
Wel hoe! mijn Heer, bedaart.
Hoe! is den nevel daar zoo schielijk opgeklaart
Van mijn verdriet: wat is 't, wie wil den Koning spreken?
Hy flauwt, helaas! hy sterft.
Zijn krachten zijn geweken.
Hoe is het al mijn Heer?
Ziet hoe den hemel straft
D'hoogmoedige, en elk rechtvaarde loon verschaft.
Hoe ben ik zoo gelijk, door deze mijn vertooning,
In wezen 't voorbeelt van den Baby loonsen koning,
Die op 't begraasde veldt zoo lang ten wey most gaan
Gelijk een beest, tot hy den hemel had voldaan.
Ik zal zoo lang mijn kroon, mijn stoel en scepter laten,
Zoo lang den hemel my verlaten zal en haten.
Vaart wel Vorstin, vaart wel: den hemel maakt dit Rijk,
't Welk my mijn Kroon ontzeydt, op aarden geen gelijk.
En gy, ô Frederik, u zy van my gegeven
Mijn nicht, den hemel laat u lang te zamen leven:
Ik razende, blijf steets beswangert met een quel
Van eereloos verdriet, het welk my mijne hel
Hier op der aarden strekt.
Wie hoorden oyt voor dezen
Van zulken vreemden ziekt'?
Die elk behoort te vrezen.
Blus uyt Siciliën a eeuwigvlammendt vyer;
Want grooter brandt bezit mijn boezem, goden stier
My weder op het pad van reden, doet my teeken
Van u mildadigheyt, daar elk een af moet spreeken.
Matilde en Porsia uyt.
LAas Porsia, ik voel dat dees ontsteken gloet
My langs hoe meer verteert het lievende gemoedt;
Schoon ik het met een mist van veynzen wil bedekken
Voor Karels oogen, die 't vermoogen my onttrekken.
De warring van dit Rijk, en Karels dolheyt, spruyt
Alleen uyt mijn vernuft, en overwijs besluyt
Des ouden Graaf. Princes hier is in 't minst geen vrezen,
Mijn Karel is noch die, die dien hy placht te wezen.
Al 't geen der is geschiet, heb ik tot nat van 't landt
En koninkrijk volvoert. ach! geeft my raadt nu; want
Goe raad en bystant strekt in noot een toets der vrinden,
Ach! was hem kenbaar, hoe Matilde hem beminden:
Ik weet hy dankbaarlijk, schultplichtig met ootmoet,
Mijn min bedanken zou, en vallen my te voet.
Indien haar Majesteyt is yvrig, en begeerig
Te weten of hy mint, zoo toont u zelfs af keerig
Van zijn persoon, en doet door daden hem de weet,
Dat gy zijn trots veracht, hem gantschelijk vergeet.
Schiet op d'ondankb're borst, die uwe borst deed vonken,
Noyt blijde draalen van u goddelijke lonken;
Veracht zijn moogentheyt, verwerpt zijn lossen raadt:
Scheurt zijne wetten, toont hem voor uw min uw haat.
Dees raadt my eerbaar dunkt, om zoo uyt Karel zelven,
't Geheym zijns boezems klaar, en naaktlijk op te delven.
Hoe steektge zoo vol vuur, eerwaardige Vorstin?
De schets uw's liefd' is teer, en in zijn eerst begin.
Men zag dik waarde gonst, onwaardelijk versmeten,
Vernietigen door smaat, te niet gaan door vergeten.
Een die zich in de min hulpzaam, gezatig toont,
Verwint in 't laatst de koelt, en word met min beloont.
De grootste kracht der min, bestaat in deze deelen:
In doen, in laten, in volbrengen en beveelen,
In schijngonst, in bedrog, in jaloezy, in haat,
In arge achterdocht, in radelooze raadt.
Porsia, neen, ô neen! men moet hun teugel vieren,
Dat menze vierend' blijft, door wijsselijk bestieren:
Gy moet my hulpzaam zijn, en Karel zeggen, dat
Hy zich te nacht vervoegt voor u Paleys; en wat
Meer is, gy zult hem voor my om weêrliefde smeken.
En zal ik my hier door in geen oneere steken?
O neen! in 't minde deel, 't ontkennen gelt hier niet
Van mijne min die 'k hem toedragendt ben: doch iet
My daar te vooren komt, door welken kracht ik heden
Zijn hoogmoedt dempen zal, en t'eenemaal vertreden.
'k Zal in zijn byzijn al de zaken van het Rijk
Verrichten, en aan elk gehoor vergunnen, 'k wijk
Van mijn voorgaande list, en looze minnenyver.
Karel luystert.
Mijn pagie ga, en zegt aan mijn geheymeschrijver
Dat hy straks hier verschijn.
Ik ga, genaad'ge vrouw.
VErgeef my hemel, 't geen ik door dees warring brouw.
O hemel! welk gerucht ontfang ik in dees ooren?
O! ongestaad'ge vrouw, waar toe ben ik gebooren!
Ziet hoe de lukkige, die 't was naar wensch gelukt,
En wil, onlukkig wordt van al zijn macht geplukt.
Mijn zinnen swieren als de tomelooze winden
Door 't swevendt swerk , helaas! zal ik geen uytkomst vinden?
Bedaart u Karel, sta, en stelt u zinnen schrap:
Beraadt u en grijpt moedt, zoo krijgt u wraak een trap.
Ludovicus uyt met eenige papieren.
VOlvoert u ampt terstondt, en wilt 's Rijks nodigheden
Voor ons vertoogen, en volkomentlijk ontleden.
Mevrouw, ziet wat gy doet, de Vorst is in de zaal.
'k Ben voor zijn klachten doof, voor zijn verzoek van staal.
De posten van Lions, van Napels en van Roomen,
Vertrekken, dies Mevrou, om Karels macht te toomen,
Zoo teykent deze brief die van u buw'lijk melt,
Op dar zijn Heyligheyt hier goede ordre stelt.
Hier in beklaagt zich 't Rijk in veel gedane zaken
Van Karel, en verzoekt zijn Heyligheyt wil maken
Te niete uwen echt; dat Karel wordt verklaart
Onwettig tot de kroon, tot uwe min onwaart.
Gedult, gedult mijn ziel, op datge in uw tooren
Niet wraak loos zonder wraak, ellendig komt te smooren
In dit geschrift verzoekt eendrachtig het Gemeen,
Dat gy hun keuren, eer door Karels macht vertreên,
Weêr wilt bevestigen, en met meer kracht versterken.
Zulks moet niet vollegen; want hy in zulke werken
Buyten ons orderen, in 't minste heeft gedaan.
Is 't moog'lijk 't geen ik hoor, hoe zal 't noch met my gaan?
O pijn! ô hartewee, met recht vervloekte woorden,
Die Karels grootse ziel door uwe prikkels moorden.
In deze wort verzocht, dat zy van nu voortaan
De naam van Karel gants en al te niet gedaan,
Zoo wel in schriften als in openbare zaaken,
Op dat dees staat weêr in haar voor'ge stant mach raaken.
Dat staa ik toe, want ik geen Karel meer en ken.
Ach! wat heb ik geweest, by dat ik heden ben.
Is 'er noch iemant die haar Majesteyt wil spreeken?
Die wort gehoor vergunt.
Mijn harte schijnt te breeken
Van spijt, vermits mijn Rijk won 't Rijk eens Amazoon,
Wijl vrouwen heerschen, en berichten volk, en kroon.
Frederico uyt.
Mevrouw, het Koninkrijk doet u door my vermanen,
Of men aan Karel nu, den Marquis van Catanen,
Inwilgen zal het gelt tot d'oorelog beraamt.
Ik wederroep zijn wil, vermidts het niet betaamt
Dat men den toom des Rijks een dollen stelt in handen:
De Slot-voogt kan dees last verkondigen de Standen.
't Is reden dat men kiest van twee het minste quaat;
Want zonder kroon en macht my 't leven eerloos staat.
Pompeo uyt.
Ik was wel eer Mevrouw, ten aanzien van mijn jaaren,
En deught, uw Voedster-heer en Opper-rader, daaren-
Tegen heeft Karel my uyt mijnen staat gezet,
En mijn doorluchte naam met lastering besmet.
Uw deught houdt ons verplicht, Pompeo Graaf, van dezen
Tijt, blijft u waard' by ons gelijkze plach te wezen.
Hier kom ik wel te pas, terwijl het is een dagh
Dat yder wijs of zot hier recht verzoeken magh;
Zoo kom ik, ô Vorstin, hier voor u neder buygen
Die dit van beyd's bezit, mijn reden zullen tuygen
Dat ik rechtvaardig kniel voor hare Majesteyt.
Wel wat is u verzoek?
Dat gy d'ondankbaarheyt
Van Karel straffen zult, ey wilt hem doen betalen
Mijn lang verdiende loon, vergult my met de stralen
Van uw goetaardigheyt.
Ik zal hem dwingen, dat
Hy u ter banden stelt die lang beloofden schat,
Zoo gy my schriftelijk hier kunt zijn hant vertoonen.
O neen! ik heb den bras van diergelijk beloonen,
't Welk my mijn rug, ô ramp! aan stukken heeft gerekt.
Van hier gy lompen bloet; 't is tijdt dat gy vertrekt.
Dat roert u niet schavuyt, ik zal den dagh noch leven,
Dat gy zult voor 't gebodt van Barlovento beven.
Fortuyn u drayend' radt zy eeuwiglijk gevloekt.
Is 'er noch iemant die gehoor, of recht verzoekt?
Die kome voor den dagh.
Mijn onheyl derft u smeeken
Om recht, terwijl ik zie 't hier veylig is te spreeken.
Van hier gy razenden, en ongebonden zot.
Onlijdelijke, gaat uyt ons gezicht, wat lot
Of onluk voert u hier: het rouwt my, ik oyt eerden
Uw' dwaze zeên, die my mijn mogentheyt verteerden.
'k Ben zulken straf wel waart.
Lafharte, dit verlies
Is uyt uw haat gebaart.
Met u verlof, Marquies,
'k Verwacht u t'avont voor mijn veynster.
Ik zal blijven
Uw dienaar, en dees eer doen aan Mevrouw beklijven.
Mevrouw, met u verlof.
Eer spreekt niet, maar vertrekt
Gy razende.
Eer gy mijn toorn verwekt.
Binnen behalven Karel.
Karel, kan u gemoet verdragen of gedoogen,
Dat het zich ziet ontleegt van Koninklijk vermoogen?
En zijtge niet de geen, die van een slecht soldaat
Staakt na de heerschappy, en Koninklijke staat.
Wel op mijn moedig hart, gy zult de Kroon verwerven,
Of manlijk en vol moedt voor haar betrachting sterven.
En gy mijn gezellin, die dorstig en verwoet
Veel boezemen ontsloot, 't is over tijdt, gy moet
U slurrepende tong, en holle bloetdorst laven
In 't deughtverbastert bloet mijns machts ontglipte slaven.
Mijn zorg rust met de nacht, verlaatme t' wijl ik schrijf
Den doodt mijns haters, en mijn hinderpalen drijf
De ziel ten boezem uyt, op dat de toom der landen
My zy gelijk voorheen gestelt in dees' mijn handen.
Gelukkig is die geen die op der aarden leeft
Zonder eergierigheyt, of staatzucht: maar daar zwee.
My iets in net gedacht, 't welk vordert mijn betracting,
Dat 's Porsiaas verzoek, mijn ziele neem in achting
Uw welvaart, rooyrt de vrees, dat u dooriuchte naam
De koopre mont ontsluyt van de gewiekte faam.
Den Hartoogh moet van kant, wil ik haar min verwerven,
Dies ik zijn vonnis vel, en schrijve, hy moet sterven.
Maar zacht, noch zwiert my iets in 't woelende verstant,
Dat is Matikles doodt: mijn hart de vierschaar spant
Van de rechtvaardigheyt; wil ik de Kroon verwerven,
En echten Porsia, zoo moet Matilde sterven:
Te meer, vermits dit Rijk my voor baar Koning koor.
Karel, Hendricus met de handt op de deegen.
MAar hoe! wat wil dit zijn, my dunkt ik iemant hoor.
O hemel! wat 't zal zijn? bedriegen my mijn oogen:
Is 't droom of spookery? wat komt zich hier vertoogen?
Zou 't wel d'inbeelding zijn van mijn bezwalkre geest?
Of is 't de schaduw van mijn dolheyt, dik gevreest
Van mijne haters? (ach!) ik voel mijn hart bedelven
Met vreze, in wat vloet beschouw ik zelfs my zelven.
Wie zijtge?
'k Ben u zelfs.
Wat zoekt gy, zeg, waar heen?
Ik zoek mijn graf.
Door ongerechtigheên.
Hoe! zijtge dan al doodt?
Des doodts onzaadb're kaken
Mijn afgesturven geest weder bestaan te braaken,
Om u te maaken kond u ongeboorzaamheyt
Diege hebt gepleegt.
Aan hare Majesteyt.
Hendrik binnen.
Toeft gy snelvluchte schaauw, en spiegel daar mijn leden
In afgebeelt haar zelfs bezagen, hoort mijn beden:
Maar waarom of ik volg? terwijl het is een rook,
Een niet, een yd'le wint, misschien de damp of smook
Van mijn bedwelmde geeft: 'k wil mijn ondankbaarheden
Berispen, en van nu mijn hoogmoet gants vertreden,
Ik wil my dankbaarlijk, schultplichtig, vol berouw
Gaan werpen voor de voet van mijn hooghwaarde vrouw,
Ik blijf haar dienstb're slaaf, terwijl dat deze bode
My zulks belast, gewis een voorschik van de Gode.
Porsia, schoon uw min in 't venster my verwacht,
Ik offer mijne schult Matilde, heyl'ge nacht
Weest mijn behullepzaam, wilt met a floers bestelpen
Mijn qualen, en mijn ziel uyt deze warring helpen,
De Grave Pompeo vervolgt van den ouden harder
                    Lisardus.
GY ouden, houdt gemak.
Lisar.
Hoe kan dat mooglijk wezen?
Gy zijt het, die de helft, en 't steunsel hebt van dezen
Elendigen gerooft, dat 's Henderik mijn zoon:
Ach! zegt my waar hy is, of stelt hem my ten toon.
Hebt toch medogen met het hoog getal mijn 's jaren,
Hebt toch medogen met dees wit besneenwde haren,
Ach! hoe bedroeft gy zoo een vaders hart? mijn Heer
Zoo gy mijn steunsel rooft, zoo plots dees ouden neêr;
Dies geeft my rekening van 't ovrig deel mijn 's leven.
Lisardus, zijt gerust.
'k En kan my niet begeven
Tot ruste, hoe! wat 's dit? onthout gy my mijn zoon?
Noch eens, stelt u gerust.
Ik daagh u voor den troon
Des Koninks, by aldien gy my niet stelt ter hande
Mijn zoon.
DAar is de Vorst, komt volgtme, dat mijn schande
My niet verrast: ik ga.
Pompeo binnen.
Hoe qualijk kan een hart,
Van oneer overtuygt, zich veynzen, als het wart
Van Goddelijk ontzag, en hooge macht beschenen.
Och, och, 't is met my uyt. helaas! waar wil dit henen?
'k Vrees hy in 's Graven dienst zijn leven heeft gespilt?
Maar daar 's den Koning, ach! dit oude lichaam trilt
Gelijk het leut'rend riet, met neêrgeslagen oogen
Val ik angstvallige, van vaderlijk medogen
Geprikkelt, u te voet, viens hevl'ge mont 't gebit
Van reden voert, en hier als goddelijk bezit
De hoogste Heerschapp, ach! wilt u doch erbarmen
Over dees ouden stok, en vaderlijk bescharmen
Uw armen onderdaan, die van gedult berooft
De handen deerlijk wringt, en 't zilver-hairig hooft
Van 't overige hair, door misvertrouwen, plondert.
Wie zijt gy, wat 's u beê?
Ik ben een dienaar onder
't Gebiedt van dezen Graaf, die my van mijnen zoon
Berooft heeft, tegens wil des vaders; toon, ey toon
U toch meewarigh, ach! doet my mijn zoon verwerven.
Zoo hy uw' zoon u niet ter handt stelt, zal hy sterven;
Rijst op, en zijl gerust.
Ik ku's de heyl'ge treên
Van uwe voeten, Vorst.
Staat op, en zijt te vreên.
Is 't droom, of spokery, of vleyen my mijn oogen?
O hemel! wat een vreught, kom wilt de tranen droogen
Die langs 't geploegde vel neêr rollen, ô mijn zoon!
Mijn eenigste vermaak, komt gy my zoo ten toon.
Omhelst my, ach, ach, ach!
Gy ouden, wech ter zijden.
Bedroeft gy zoo het hart uw 's vaders, kund gy 't lijden?
O hemel! wat is dit? of maakt dit zijden kleet
U dus hoogmoedig, zeg, dat gy uw plicht vergeet?
Kom, gaat met my ter plaats, daar ik gerust dit leven
Zal enden, kom, ey kom, wilt u uyt 't Hof begeven,
Hendricus, ô mijn zoon! uw eer en lijdt het niet
Dat men u minder, als gy waardig zijt, aanziet.
't Is tijdt, en meer dan rijdt, u zelven weêr te voegen
By u gelaten vee, en plaatse vol vernoegen.
Na redens overleg, verwonder ik my van
't Bedrieghelijk gezicht, en oordeel van deez'man;
En hier in aldermeest, dat de gelijkenissen
Zijn 's zoons, den ouden doen, in keur, en oordeel missen,
Dat hy my waant te zijn, die hy verloeren heeft.
Is 't zoo, voorwaar 't is veel, dat in dit wezen zweeft
Het wezen van zijn zoon. De driften mijns gedachte
Zich schakelen te zaam aan d'achterdocht: ik achte
Dat dees voor zeeker is, die de voorlede nacht
Zich zelfs vertoonde, als my zelven, en gebracht
Door list des Koningins, daar ik, met tal van handen,
Gelijk een Gerion, de wraak een Vierschaar spanden.
Foey Karel, zijt gy zoo bedroogen van uw slaaf?
Niet Waardig u gezicht, ontbloot van goet en haaf.
Dit is re grooten schandt: Matilde uwe listen
Die hebben my misleydt, gebreydelt eer ik 't gisten.
Nu merk ik, dat dees boef mijn Koninklijke macht
Gebroken heeft, en al mijn mogentheyt verkracht,
Waar over zich mijn staat op 't hooghste heeft verwondert,
En door dees warring' zich van my, hun Vorst, gezondert.
Dees die my zoo gelijkt, onthoudt zich in 't salet
Des Koningins, wel op, de wraak haar tanden wet
Op zijn gelijkheyt; wacht, ik zal de deur opbreken,
En zijn vervloekte borst wraakgieriglijk doorsteken.
Vertoeft gy ouden.
Hoe! noemt gy mijn ouden, zoon,
Ben ik de naam onwaart van vader? toon, ey toon
U dankbaar aan die geen, die u voor ongelokken
Bevrijt heeft, en de muyl des wreeden doodts ontrokken.
Karel van binnen.
Ik zweer u by de Kroon, die deze hairen torst,
Dat ik doorstooten zal die eerelooze borst.
Bedriegbelijke kluys, die zoo lang hielt gevangen
Mijn eer, nu zijtge op, 'k zal hem zijn straffe langen;
En deze kamer doen bestroomen met de vloet
Zijns tranen, en de wandt vermalen met zijn bloet.
Karel en Hendrico met bleete degens.
'k Zal u, hoogmoedigen, uw' hooge moedt bepalen,
En door dit gladde staal u doen ter helle dalen.
Vermeet'le, breekt gy zoo mijn Koninklijk ontzag?
Vervloekte, 'k zweer, dat ik door dees gestroopte dag,
En Koninklijke handt, u zal ter helle zenden,
In 't eeuwigknagend dal, vol jammer, en ellenden.
Vreest gy den Koning niet?
Den Konink, die ben ik.
O Hemel! laat my toe dat ik mijn wraak beschik.
Hoe! zal een herder zich tegens mijn groothert zerten?
'k Zweer dat hy sterven zal.
Geen duyvelen beletten
Mijn wraak: ik vaar hem in.
Welk een gelijkenis
Brengt my in twijffel, wie van dees mijn zoone is.
Gy Heeren houwt gemak, en laat aan mijne jaren
Het oordeel, om u bey voor ongemak te sparen.
Ik zweer, hy sterven zal.
Gy Heeren, staakt dit woên,
Hoort reden, en geeft tijt, om uwe doodt te hoên.
Vertrekt nyt mijn gezicht, het schijnt de Oppermachten
My teug'len, dat ik u niet doe in 't bloedt versmachten.
Het schijnt den Hemel u, om uw gelijkenis,
Wil sparen, die gy hebt met d'onze, zijt gewis,
Ten waar der goden wil, het zouw hier anders enden.
Ten waar die macht my hiel, 'k zouw u ter hellen zenden.
Wie zijtge, en van waar?
De Konink Karel.
Die zal u sterven doen.
Zy vechten weder.
Gy Heeren, staak 't gevecht, ach! helpt dit onbeyl keeren,
Trawanten, dienaars helpt, ach! helpt gy vroome Heeren.
Matilde, Porsia, Helena, Frederico, Pompeo, Octavio, Floro,
                            Libio, Arnesto, Fabritio, Barlovento, gelijk uyt met bloote
                        degens.
'k HEb Karels stem gehoort.
Gy Heeren, staak 't gevecht,
Door ordre van Mevrouw de Koningin, en hecht
U aan de reed'lijkheyt.
'k Zal u mijn dapperheden
Doen proeven, en de kracht van dees gezwinde leden.
'k Zweer dat gy sterven zult.
Wel hoe! wat zal dit zijn?
Twee Koningen gelijk: Natuur bedriegt gy mijn?
Gy Heeren, die te gaar, met diergestaafde eeden
Verbonden zijt aan my, en mijne waardigheeden,
Verhoedt mijn ongelijk, en mannelijk verbreekt
De hoogmoedr van dees boef, die na mijn scepter steekt.
Gy Heeren, dit 's mijn beê, 't voorgaande te versmijten,
En hier voor my, uw Vorst, uw plicht en eedt te quijten,
Door dien uw oogen, van mijn tegenwoordigheên
Getuygen zijn geweest, kom helpt dees trots vertreên.
Ik sta en ben beducht, door de gelijkenisse
Van deze twee.
Wie zou uyt dees den Konink gisse.
Het hert dat ik hem draeg tuygt my wie Karel is.
Mevrouw en vaart niet voort met uw bedrog, gewis
U zal uyt dit uw doen, een grooten onheyl rijzen.
Doorloopt eens uw gemoet, ik weet dat gy zult dijzen
Van dit uw voorneem af, zijt zeker en gewis,
Dat dit mijn staat, uw eer op 't hoogste schand'iijk is.
Laat af, en wilt om reên, dees mijn gelijker royen
Uyt 't Hof, en brengt mijn eer weêr in haar eerste ployen:
Hy is gelijk een beelt dat cierlijk is vergult,
Zoo dat zijn gloet de plaats, waar dat hy staat, vervult
Met heerelijken glans; maar wilt gy onderwinden
Te toetsen zijn waardy, zult u bedrogen vinden;
Gelijk het heden blijkt, hy voert in 't oog de naam
Eens Konings, en in waard' zoo maaktse my bequaam,
Ik ken, en ik bely, als dat ik heb voor dezen
Mijn Koninklijke macht, en groote gonst bewezen
Aan een ondankbare, die d'opged ragen macht
Versmaat heeft, en zich zelfs uyt onze gonst gebracht:
Maar wie hy is van beyd', kan ik nier onderscheyden.
De eene is mijn zoon.
Wel, zeg ons wie van beyden
U zoon is, op dat ik daar door te wete kom
Wie dat Don Karel is, mijn eerde bruydegom.
Ik wil de gonst-goddin vast houden by haar vlechten
Terwijl zy my toelonkt, en Hendericus hechten
Aan 't Koninklijke recht, ik veyns en kies verkeert,
Door een geheym, 't welk my daar mijn gewisse leert.
De vaderlijke zucht kan door 't gezicht der oogen,
Mevrouw, tot geener tijt misleydt zijn of bedroogen,
Gy Heeren, met verlof, reykt my uw handen t' zaam,
Dat ik door kenlijkheên, mijn zoon, uw Konink, raam.
Hy mijn of Karel.
Deez' is mijn Henderik.
Hy heeft zich zelfs vergeten
Pompeo, of dees man heeft van ons doen geweten.
Al lang genoeg, na buys, uw rol die is volspeelt,
Gemaakten Konink, kom, dit narren my verveelt.
Hendricus veynst.
Mevrouw, 'k zal u gehoorzaam wezen.
Ik sta gelijk vervormt door het gehoor van dezen
Meyneedigen rabaut. verrader, kent gy my?
Gy hebt noch recht noch reên, noch machten op nw zy,
Om u, als tegen reên, in 't Konings ampt te dringen,
Dit stout bestaan, gewis, zal voor uw scheenen springen:
Gy opgeblazen zot: onlukkige heeft uw
Dit hoofse kleedt gemaakt van uwen vader schuw?
Haar Majesteyt gelieft my 't spreken te vergeven.
Zijn booge moedt die zy den Grave toegeschreven,
Die hem, my tot een hoon, aantrok dit zijden kleedt,
Waar in den jongen gantsch en al zijn plicht vergeet.
Ha, dorst ik het bestaan, ik wed ik wel zou weten,
Wie dat hier Koning is, of wie dat dient versmeten,
En dat door deze seêl: wil ik? ik schey 'er uyt,
Eer dat een stok of dagg' dees mijne lippen sluyt.
O Hemel! krijgh ik zulk een looning' voor de daden,
Daar 'k u, en uwe Staat met zegen heb verladen?
Is dit bezolding' voor mijn diensten? hooge Goôn!
Hoe zwaar drukt my de last van Edowardoos Kroon.
'k Ontsla u van dien last, terwijl dat ik in ruste
Door uwe toedoen heers de Siciljaense kuste.
Ik dank u andermaal, en scheldt u 't dienen quijt,
Om te vertoonen meer, die die gy niet en zijt.
Wat zegtge? hoe? Mevrouw, met welken schijn van reden
Kunt gy dees schelmery voor mijnen staat bekleden?
Blijft diege zijt, en maak u tot uw reys bereyt,
Hier is geen meer van noô geveynsde Majesteyt.
O ramp! ik barst van spijt, doet gy mijn grootheydt deynzen?
Den herder is volmaakt, en aardig in zijn veynzen.
Uytmuntend' en beleeft, zijn nederigen staat
Scheelt veel van zijn vernuft, en loffelijke daat.
Hendrico zijt te vreên, uwe gelijkenissen,
Zullen mijn gonst tot u tot geener tijt uytwissen.
Zijn Majesteyt gelieft, om zaaken van gewicht,
Hem te vervoegen in den Breeden-raadt, 't gezicht
Van Karels oogen, doen my 't bloedt in d' ad'ren zieden:
Ik lief hem als my zelf, en moet zijn min noch vlieden.
Alle binnen, behalven Karel en Lisardus.
Vertrekt van hier gy slaaf, dat ik mijn levens boek
Eens overlees.
Ik ga verwaten zoon, die 'k vloek.
Ik weet hier gantsch niet af; maar luystert, 'k zal verhalen
Een Story, die u rouw en reden zal bepalen.
Eens was een Konink; houdt mijn Heer, en hoort gy niet?
Houw Karel, Henderik, of heerschap, ô verdriet!
Houw Konink.
Wel wat 's dit?
My dunkt dat gy ontwaakte
Alleenig op die naam, die u onlukkig maakte.
O onbedachte mensch, die naam is niet meer waart,
Voor u, gelijk voor my, een Konink in de kaart.
Gelijk het heden blijkt, dit Rijk wil discardeeren,
En acht een enkle Vrouw, of Aas meer als twee Heeren.
Uw kans die is gekeert, u luk dat is voorby.
Rampzalige, helaas, hoe spot gy noch met my.
Gy raast, gy baart, gy tiert, en worstelt met 't geen niet is,