floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Dat zél je rouwen: Dat gaer, récht toe récht an, nae je wyf,
Die zél ik al 't bruitje zéggen, én stuuren je die op 't lyf,
Die zél je 'er veur begroeten, én dat moes janken wel verleeren,
En doen je dat vrolyk half uurtje ten nagelen uytzweeren.
Wat droes wil dat zéggen? is 't vólk hier altemaal zót óf buis,
Ofscheeren zy malkaar zo wat? Maar wie komt daar weêr uit den huis?
MEn Heer Kwieryn, onze Juffrouw doet je zeer minnelyk vraagen,
Of je dit yzertjen iens na de Goudsmid wilt draagen,
En zy bid je, dat je 't teugen een aar, wat zwaerder van goud
Verruilt, óf dit oopkooken, én wat wyer laeten maaken woudt.
Dat zélfde yzertje héb je weleor,
Mét een behéndigheidt uit je wyfs béste Kas genomen.
Hoe, weet je 't niet; is 't je vergeeten? 't was ommers nóch krom.
Wacht, wacht, laat ik my bedénken, ja, ja, 't is waar; ik kom
'Er weer op; ik héb'er dat zélfde yzertje gegeven:
Maar die twé ringen, die ik 'er by gaf, waar zyn die gebleeven?
Mag ik je wat vérgen? 'k héb in lang van je schâ niet gehoord.
Ik zél 't weer an je verdienen, én wél iens zovlytig loopen,
Als je me van doen hébt, én passen, als een vink, op je geboôn.
Fiat; héb j'er maar goud toe; ik zal dan het arbeidtsloon
Wel betaalen.
Wél, je hoeft me gien gouwe te geeven;
Een zulvere zélt me wel doen.
Daar is niet veel an bedreeven;
Dat zal ik wel doen mét de allereerste gelégen'tydt.
Ja, zég, ik ga 't mét alle vlyt
Zo bestéllen: dat is, ik ga 't mét ten eersten verkoopen.
Wat! ryd je de koekkoek, meid?
'k Bid je om réden, gae maar wég;
Wég, wég dóch, 'k zél 't je daer nae wél zéggen; doet dóch wat ik je
							zég;
Ik bid je, hoor nae men woorden zonder lang te draalen.
JA, laat jy me maar betien;
Ik zweer 't je, ik zél hém dat ten duursten op doen breeken:
Mienden hy me dat schélmstuk zo heimelyk te besteeken?
Mén béste jak, mén béste jak, ik vergeef 't hém men leeven niet,
En men gouwe yzertjen, dat ik noch van onze Peete Griet
Geörft héb, zél hy dat an zen snóllen, an zen hoeren geeven,
En nóch alle daag mét myn in zulk een' onienigheid leeven?
De Jongste Kwieryn, meenende in 't huis van Lievyntje te
							gaen.
Hoe, kén hy dat zo onthouwen? 't is hém al lang vergeeten.
Hoe, jou jak?
Wie? ik? ik geef nérgens na.
Schaamje, Tys, dat je zo liegt, ik jou wénken? ik jou?
Wat schort 'er? wil je 't me niet zéggen?
Hoe slécht houdt hy hém? by mient het mét een stout bakkes
							t'ontléggen.
Watz'er te doen? heeft het Els ons buurwyf ook weer verknoeid.
Wil de meid de betielen niet weer koopen,
Die ze gebrooken heeft?
Hiel je je strak niet dronken? én héb je me niet gezeid,
Dat me de key leuterde, dat je myn, nóch myns gelyken
Noit gekénd had?
Ik kom zo van den Olifant te kyken,
Die heeft me tót nouw opgehouwen mét de kunsjes, die hy deê.
Mén ként je wél: je beeldt jou in (maar ik lach'er meê)
Dat ik altyd zou zwygen, én de hand op de mond léggen:
Maar, spyt je bakkes, ik héb 't je wyf allegaâr gaen zéggen,
Al 't bruitje vertéld, én wat je veur een' lichte veugel bint.
Wat heeft hy je vertéld? wat is het? zég het me; wil je kind?
Of je 't niet wist? is me men jak niet uit den huis ontdraagen?
En men goud yzertje? heeft dat ook niemand wég gebrógt?
Bén je 't kwyt? je meende ommers, dat je 't verleid had, én zócht
'Er lang na; je zélt het nóch wél érgens in een 'hoek vinden.
Of je veinst, óf niet; dat kluwentje zél hém wél ontwinden
Ontkén van den hoogen boom óf, én lieg vry al je bést.
Hou jy je bakkes. Kind, wat zég jy?
Dat heeft die schobberd uit zen duim gezoogen, liefsten, ik zweer 't:
Hy liegt het deur zen hals; 'k héb 't 'er maar te leen gegeeven.
Lien ik jou tuig wél uit? zêg; zél je zo mét myn goed leeven?
Hou jy je més niet by je; geef ik het men buuren wel te lien,
Of je mantel, óf zo. Laet jy myn goetje dan ook betien.
Aârs zél ik je belétten,
Dat je jou voeten niet weêr over men drumpel zélt zétten,
Of je bienen niet by men onder steeken, verstae je dat.
Gelyk óf ik dan by niemand naapen, óf logys vinden kon,
Die me wél trakteeren zou. Wél nou, 'k ga 't jak haalen.
Wél vriend Tafelbeuzem, ik kén je dienst niet betaalen:
Maar ik zél je weêr hélpen, ontsteelen ze je wat uyt den huis.
't Kan nu niet zyn; Sta een beetje. Weet je wél waarom dat ik kom?
Ik héb je flus een jak, én korts een goud yzertje gegeeven,
Geef me dat eens weêr, want men wyf weet het allegaâr,
Hoe 't toegegaan is: Ei békje, geef het memaar;
Ik zél je daar na wél eens zo veul moijigheid koopen.
Je bént ommers éffen mét het jak nae de Snyer geloopen,
Om'er een bonte rand an te zétten, én 't yzertje zou jy
Ommers doen verruilen; want het klémde an d'iene zy.
Hoe? ik het jak, én 't goud yzertje? dat is geloogen.
Ik zweer, dat ik geen van beijen sédert flusjes mét men oogen
Gézien héb. Ik kom zo uit de spullen, én nu zie 'k je eerst weêr.
Ik héb je geneust; maar 'k geef je jou bést de doen, klaar me dat
							meer.
De Jongste Kwieryn
'k Héb'er geen gedachten toe: wat! zou ik daarom liegen?
Loopt'er meê heen, 'k héb je'er niet om gebeên. Wie hét zen dagen?
Dat men wyf...
Jou wyf? neen, zég jou andere scheuken, én hoeren,
Versmeert het daer meê. Maar 't roert me niet.
't Hoef je ook niet te roeren,
Varken.
OOu zék, hoe staat de hond én slampt! 'k héb te veel gezoopen.
Waar of mén hérbérg is? héb ik nóch niet lang genoegh geloopen?
Wéi, bén ik gék? me dunkt, ik bén weêr op de zelfde plaats,
Daar ik flus geweest héb: dat komt by me zoolen faats;
Een half uur geloopen, én niet een' voerstap vérder te raaken.
Men kóp draait me, als een' tol. Kon ik een reis braaken,
't Zou wél overgaan. Die verbruide wyn het mor in zen gat;
Maar hy ging zo zoet in, én hy smaakten.... Holla wat,
Sta vast, hey daar, 'k moest niet vallen. Maar by den elestreeken
							weeken,
Woont dat zoetertje daar niet? ja ze dóch. Hou me die
Ten bésten, vriendin. Ze moest me hier bylo niet zien,
Of 't jak, én 't yzertje, zo ze me zag, raakte misschien
In de loop. Maar hoe kom ik t'huis? hoe hiet de straat, daar Bouwen
Ook woont? de Schaapskooy, óf de Bokskooy. Wél zouwen
Die luy, die daar aan komen, het niet weeten? ja,
Ik mag by 'er gaan, en vragen d'er eens na.
Ik zou hém évenwél uitstryken,
Dat het zen oogen verkeerde.
Wat praat je luy? én wat valt'er te kyken?
Bén ik dronken, wat raakt dat jou? 't heeft je geen geld gekóst.
Wat z'er an gelégen? 't gaat over, als een mensch zen water lóst.
Ik wou wel vraagen, waar hier een waerd woont, die Bouwen
Aghterlam hiet, érgens in de Bokskooy; ze houwen
Der Droôgastery; de scheele blindeman hangt 'er uit.
Kyk, hoe dronken is hy. Hoe kén je zo lang zwygen?
Jou guit,
Bén je zo onbeschaamd, dat je nóch onder men oogen
Koomen durft.
Wat schort je Totebél? je bént bedroogen,
Meen je my te fóppen; want ik fóp de luy in 't gemien.
Dat's een walbarken aenzigt. Durfje nóch kikken? of zien
Men in mon tronie, opsnapper? durf jy me nóch toespreeken?
Vrouwménsch, blaf tégen men afrerste vry een half jaar lank;
Had jy geleeft in de tyen van het metamórfozeeren,
Ovidius had je, als Hecuba, in een hond doen transformeeren.
Om dat zy deê, dat jy nu doet; en dat ze met'er mond
Elk een anblafte, die ze anzag, daarom moest ze een hond weezen.
Ik kén het niet lyen; én 'k zél het niet lyen; kyk Kwieryn,
'k Wou liever, zo jong, als ik bin, op staende voeten
Een' weeuw weezen, als dat ik die parten sou lyen moeten.
Laat me sléchts mét vreeden; óf is 't hier in de Stad
De manier zo, dat men de vrcomdelingen om'er te kwéllen,
Zo wat uitschéld, én sprookjes van 't rood kousje gaat vertéllen.
Wat sprookjes! 'k zég, dat ik dat leeven niet lyen zél,
Om d'onderste stien boven, Kwieryn, verstae jé dat wél?
Leef weeuw, én blyf weeuw, honderd jaar over een boeg,
Of tót je in stukken van malkaar valt, is 't niet lang genoeg.
Maar, schaam je jou niet, dat je daatelyk dorst ontkénnen,
Dat je van 't jak niet wist? daer héb je 't nou.
Heb ik je toegesprooken, woudaap? je bént boos, én stout.
Ik zie, je légt het op de kaap an; én me dunkt, jé woudt
Me 't jak wel ofhandigh maaken, om dat ik zo wat beschonken
Of verheugd bén; maar dat gat boor je niet; al zijn we dronken,
We kénnen'er wel, die't ons gegeven heeft; jy lykt ze niet,
Troony van élf schillingen. Kyk, hoe behoorlyk dat ze ziet?
Zou jy mét 'er deelen, als zy de buit had? Maar, na ik zie,
t Is die zélfde huikevaak van daatelyk. Wél slokspék, wie
Heeft jou gehuurd, om altyd de vreemdelingen
An te randen; 't zyn wél onfatsoenelyke dingen.
Wie heeft jou myn naam gezeid? want ik mérk, die Vrouw
Kén het van niemant anders weeten, als van jou.
Och, wat gaet men an? Men man begint del óf mal te worden;
Die hoer hét hém berooverd. Loop Tys; roep Jórden,
Men Vader, én zég, dat hy óf komt, zo hy boven is;
En vertél hém met 'er haest de hiele geschiedenis.
IK beloof't jou veugel, ik zél 't allegaâr an Vader zeggen,
Al jou boevestikken, én hoe all' de zaaken leggen.
Myn boevestukken? rydt je de Drommel, wyf, óf bén je zót?
't Is hiel wél, jou draak, spót,
Spót maar mit me, als je me men jak, én yzertje gaet ontdraagen,
En an jou hoeren bréngt, dan héb ik nóch gien réden te klaagen,
Vrouwménsch, je tréft men in hiel gôe luimen an,
Dat ik die overdadige zóttigheid zo verdraagen kan.
'k Weet niet, wie je meent veur te hébben, sleeplénden;
Maar jy, én Dukdalf zalr. zyn men eeven goê bekénden.
Je hebt me goed uit te lachchen, maar lach Vader iens uit
Kykom, daer komt hy, kén jy hem ook niet, zég schavuit.
Ja, zo wél, als Marten van Róssen: zou ik niet? jou weezen
En 't zyne kén ik nou zo wél, als oit veur dézen.
Je ként me niet? je ként men Vaâr niet? dat 's een' schelmery.
VEul' goê dagen
Moet je hébben, kindertjes; wat's 'er te doen! wat's 'er te klaagen!
Hoe kyk je zo bedroefd? wat schort hém, dat hy zoo toornig ziet?
Héb je kwéstie mit mekaâr chad? spreek, wat is 'er eschied?
Wie hér schult? allebey? zég 't me, maar zonder veul' woorden.
Nou Bélie, wat héb jy hum edaen? Wat schort jou man?
'k Héb hém niets misdaan, Vader; 'k bén nérgens schuldig an;
'k Wil van hém ofezét weezen.
Hy doet niet, als de gék mit me scheeren,
En daer by schélt hy men uit; én trakteert me, als óf
Hy me veur de honden evonden had.
Je maakt 'et zo gróf:
't Zél zo kwaed niet weezen: je moest menkaâr verdraagen,
En je veur 't kyven wachten, óf 't myn altyd niet komen klaagen.
Draag je, als 't ien vrouw betaamt;
Weest je man gehoorzaam. Foey! dat klaagen, én kyven; 't schaamt,
't Schaamt zen zélven; wat hy doet, laet hém doen, laet hém betyen,
Laet hém gaen, waer hy wil, zonder hém te verspiên.
Zou ik lyen,
Dat hy alle daag in 't hoerhuis gaet, én nóch hier in de buurt?
Maar jy behoorde hém zo te strooken, én te streelen,
Dat hém alle and're vrouwluy mogten walgen, én verveelen.
Of hy 't daer óf élders doet,
Is 't niet even veul? zou hy 't drinken om jou laeten? dat waar goed.
Dat ik als jy was, 'k zou hém 't kakken ook verbieden;
En belétten hém, dat hy voortaan mét de lieden
Geen gemeenschap hóudt: foey! schaam je Bélie, zou jou man
Jou oppassen, als een' meid; wél maakt'er liever een' dienstmeid van,
Doet hém schrobben, én failen, geeft hém een wébbetje te spinnen.
Wél dat 's me schoon veur esproken; riep ik je daerom van binnen,
Om zen Avekaat te weezen?
Maar als hy jou kliedt én riedt, een' meid veur houdt, en mit eeren
Zen huis veurstaet, hoorde je niet meer van je man te begeeren.
Maar hy ontsteelt me men kleêren, én men juweelen uit nen kas,
En schénkt ze an de hoer, daer hy by te gastereeren was.
Dat 's kwaelyk edaen, zo hy dat doet; zo niet, zoo doe jy kwaelyk,
Dat jy d'onnózele betygt; ô kynd! dat staet laelyk.
Ja, 't is een onnózeltje, kyk Sieur Jórden, kyk hém iens an;
Hy heeft het jak nóch onder zen mantel, weet hy 'er niet van?
Kyk, kyk, hy heeft het yzertjen ook nóch in zen handen;
Hy had het de hoer al gegeeven.
Wél, wél, wat ik hoor! wél Kwieryn, hoe stae je zo stom?
Béstevaâr, wie bén je? hoe is je naam? want ik zweer,
By honderd duizend....
Dat ik die Vrouw, die me zo uit durft luchten,
Dit jak niet ontdragen héb.
Dat dunkt men ook. Ik zie wél, die schélm heeft jou myn' naam gezeid,
En je meent me zo wat te fóppen; wél fóptme, maar mét bescheid;
Schéld me veur geen dief; de schéld woorden moest je achtterlaaten.
Héb je daer 't jak niet nóch, dat je me te nochtent uittenhuis
Steelswys ontdraagen hébt, óf geschieden het par abuis?
Héb ik men voeten over heur drumpel gehad, ik zweer je,
Dat ik nooit mag komen, daar ik gaeren weezen wou. Begeer je.
Schaam je, Kwieryn, foey! schaam je in jou bloed,
Dat je zonder blieken óf bloozen, ontkennen durft, noit voet
Gehad te hébben in 't huis, daer je in woont.
Béstevaâr, zég jy dat...
Durf jy 't mét onbeschaamde koonen
Nóch iens lochenen?
Wél Bestevaâr,
Waar? óf waarom dat?
Waarom? om jou ontkénnen goed te maaken.
Maar Vader, hy hét voorgenomen alles te verzaaken,
En ons veur de gék te houwen.
Nou alle gékken laet vaaren, Kwieryn; wat beduit
Al dit wiewaauwelen? antwoordt me, als 't behoort, te dégen.
Wat bén jy veur een vént? én wat is my an jou gelégen?
Wat héb ik jou gedaan? wat rydt dat bezukte wyf?
Dat 's goed. Ay Tys, loop iens nae Dókter Bollesémert toe, én zég,
Dat hy hier strikstrak komt.
Ay, blyf tóch niet lang wég;
Hoe branden ze? 't klam me zwiet breekt hém uit.
Bén ik niet bedroogen,
Zo willen ze me wys maaken, dat ik krankzinnig bén.
Ik moet me eens houden, óf ik 't was, zo 'k me maar zo houwen kén,
Om heur veur al heur gékscheeren van myn te doen verschrikken.
Hoe rékt hy hém? hoe geeuwt hy? kyk, dat zinnen een paar blikken.
Trarare, pomp pomp; zing nou, van snélrebél, van 't juk 't juk 't
							juk;
Wakker, dans: op Maay, fraay Maay, phoe! tiereliere, fa la. Wie houdt
							me
Daar by myn' beenen vast? is 't die bezéten' Teef? het rouwt me,
Dat ik haar de hals niet breek; én die bezukte oliebok daar,
Die weêrwolf, die scheeven hond, die hangwiek, die saggelaar.
Ik vat je daadlyk by de lurven,
Jou donderkat, jou woudaap; kryg ik je by de króp,
Ik duw je mét een gloeijend barnhout d'oogen uit je kóp.
Zél je zéggen,
Dat ik dol bén? ik dol? 'k zél je dat wél anders uitléggen.
Jy bent dol, jou ouwe sasa; hou smoel; én jy ook, toverhéks;
Of ik sluitje de bék mét vuisten toe, héb je nóch meer béks:
Wég rakaalje, rapaalje, kanaal je, vlieg uit myn' oogen.
Loop wég, kynt, loop om een' hoek, óf hy zou jou loogen
Zo blaeuw, als een tin.
'k Zél. Maat bin ik niet een' éléndige vrouw?
DAar bén ik al van 't wyf ontslaagen. Wég is ze. Ik wou,
Dat hy ook al haasop was.
't Zél wél lukken hoop ik. Ik mag men dolligheid weer beginnen.
Wél stinkbok, vuilbaard, yzegrim, schuddeból, asbeer, schurk,
Zeun van Róbbert de Duivel, neef van den grooten Turk,
Me dunkt, dat me men geest schynt te profeteeren,
Dat ik je mét jou kruk de lénden wat óf moet smeeren,
Blond, én blaauw slaan, én breeken jou armen, beenen én je hals.
Ik neem je daadlyk by jou ouwe beenen, én scheurje
Van malkander; óf kryg ik érgens een byl, ik hak
De beenen uit je lyf, om jou dor, én mager vleisch zo strak
Tót bekwaam pasteyvleisch mét je mervét te deursmouten,
En jou ingewand tót een schélmsch rareteitje in te zouten.
'k Héb 't 'er eindelyk nóch toe gebragt, maar ik mag
Men hérbérg nou wéer gaan zoeken, het wordt laat op den dag.
DEur gaet hy. Bélie.
Doe de deur open,
Kwieryn is wég.
Ik arme Vrouw! hoe zél 't nóch óf loopen!
Wie kén 't weeten, kynd? maar Tys
Blyft lang uit mit de Dókter; had hy zen boodschap presys
Gedaen, als 't hoort, hy had hém hier nóch kénnen vinden.
Daar staan wél vyftien partyen, die my kwaamen haalen
By verscheiden pasjénten; wel veertig mét urinaalen,
Daar z'er water in hébben; én wél vyf dozyn, óf meer,
Die an schurftheid, melaatsheid, én an diergelyke zeer
Laboreeren, daar ik van daag nóch dranken moet voor doen kooken.
Behalven een man, die zyn' hals, én ribben heeft gebrooken,
En die een lyk is, wordt hy niet straks gehólpen; maar om Kwieryn
En jou zét ik alles an een' kant. Toont hém my dan, kan 't zyn.
O Tys, dat hy toen sprak, leek wél réden, én bescheid,
By dat hy daer nae deê.
Hy leek wél bezéten, óch! hy had zulke greepen, én grillen.
Wat schort hém? heeft hém ook lpook verschrikt, dat hém érgens
							verscheen?
Heeft hy de vallende zickte ook? óf zyn 't lichtelyk stuipen?
Vraag jy 't ons, 'k docht dat jy hém gezond zoud maaken,
Altyd ten minsten zyn krankheid weeten.
Hoor, zo wy den Pasjent zullen trachten te doen bedaaren,
Zal 't noodig zyn, dat ghy hém 't hoofd niet veel mét vraagen breekt,
En hém bezaadigd antwoordt, indien hy tégen u liên spreekt.
De Jongste Kwieryn, Bélie, Jórden, Dókter Polifémus, Tys
						Tafelbézem.
'k Moet je van die dingen
Alleen spreeken.
Gae by hém; want nae men an zen weezen ziet,
Is hy vry bedaard. Kwieryn, wou jy'er allien spreeken?
Dat is een téken
Van bedaardheid.
Gaen wy an een' zy, óf't lichtelyk gevil;
Dat zy hém stilde.
Je moet me ten bésten houwen,
Al houw ik men woord niet; je meugt me wél vertrouwen,
Dat ik men best gedaan héb; maar die vermaledyde hoer
Wou me 't jak, nóch 't yzertje geeven; 'k wou dat ze op Marken voer.
Neen liefste? 'k wil je wel zweeren;
Dat ik men bést gedaan héb; maar zy antwoorde my, dat
Ze my 't jak, én 't yzertje zo éven weêr gegeeven had.
Ze schoor me, én vunste men uit daar by. Ik dócht, die hoeren
Geeven in 't gemeeen zulk loon; zy zél me niet weêr loeren:
Ik mogt niet veul spuls om de buuren maaken; maar
'k Dócht, 'k zél men wyf zien te vreên te stéllen.
Neen zéker; 'k meen 't liefste, én 'k zél voortaan zo wél mit je
							leeven,
Dat je zéggen zult....
Je hébt het hier strak nóch gehad; je wént je een vuil gebrék
Van ontkénnen an.
Ik het strak gehad? zo mag ik wel lyen,
Dat men myn..:.
Vader, Vader, kom hier; och, de frenezyen
Beginnen weêr.
Ja wél, hy ontként,
Dat hy 't jak daadlyk niet ehad hét.
Hoe? by den élemént,
Wou je me dat wys maaken?
Dat 's die schélm zyn bedryfweêr; maar 'k zél hém de rug meeten,
Dat zweer ik hém, dien ondankbaaren, onbeleefden schavuit.
Jy mógt hém noch meêr versteuren;
Loop bérg je in huis; jy ook Bélie.
Had ik een' stók gevonden! is hy wég? men wyfook? wél Vader,
Ik zweer...
Zou ik geen gevoel hébben? ik bén niet melaats.
Buurman weest voor my niet beschroomd, maar geef de réden plaats,
Ik zal u lieden hélpen.
Ik héb geen hulp van noode;
Hélp je zélf.
Zég my eens, buurman: houdt gy 't mét de roode,
Of witte wyn?
Drinkt ghy binnenbier,
Of Wézeper?
Wil je mét eenen niet weeten,
Of ik men géld mét tarwe, rógge, óf witte brood te eeten,
Of in geveêrde visschen, óf geschobde vogels verteer?
Nou raakt hy hiel buiten wésten, hoor je 't niet? ay, ordonneer
Hém een reséptje, eer hy doller wordt.
Laat my betyen,
'k Moet hém nóch wat vraagen.
Je zelt mit vraagen niet bedyen;
Je moordt hem mit al dat vraagen.
Zég, veelt ghy uw gezicht,
Of uw' oogen niet dikwils styf staan?
Je ziet me licht
Veur een puistebyter óf sprinkhaan an, dat je me komt vraagen,
Of men oogen ook styf, én hard zyn.
Voelt gy ook by vlaagen
Somtyds de darmen rommelen, kraaken, óf morren, myn Vrind?
Ja van achteren, als ik raapen eet, rommelen ze deur de wind;
En als ik honger héb, zo doet'er de holheid morren, én kraaken.
Dat's geen dollemans antwoord; maar zég me eens, plaagt u 't waaken
's Nachts ook, of slaap je gerust tót de mórgen toe?
Ik slaap wél, maaken me men schuìdenaars 's ochtens 't hoofd niet
							moê.
Nu beginnen hém de zinnen heel t'ontstéllen, en te maalen;
Want hy dreigt zyn Dókter.
Hy schold zen wyf veur een' teef; én my veur een' weerwolf, en
							yzegrim.
Ja jy, die me dreigde te vermoorden, én woud me vinnigh
Verscheuren, an stukken kappen, inzouten, én 'k weet niet wat.
Wél, dan héb ik jou de Graaf van Brabant zien onthuldigen,
En een' oorvyg geeven; éven zo zag ik je grypen by de balg;
In 't gat smyten, én daar na geeselen onder de galg;
Zo héb ik je je Moer zien verkoopen, én je Vaar vermoorden.
Ik zal. Hoor buurman, bewaar my wat van zyn water in een glas.
Bén ik dol? hy is dol, én zen Dochter; die meug je geneezen.
'k Zél je by heurluy laaren, én flusjes weêr by je weezen,
Op hoop, dat heur fantasyen dan wat over zullen zyn.
Ik ga een straatje om; want ik zie dat zen fantasyen
Vermeêren mit me te zien, én dat men me t'huis niet mag lyen.
Dat's in 't gemeen
De dolle luy 'er wérk.
Ik meen
Dat het wel gaan zal; maar hy moest in onze magt weezen;
Want men moet hém sluiten; hoe krygt men hém?
Hy waart om het huis, én zey: dat hy hier strak weêrom
Zou kommen; zo niet, gae ik hem opzoeken, rondom
Deur de Stadt, én 'k zél niet rusten, óf 'k zél hém vinden.
Wél, als ghy hém vindt, doet hém ter dégen knévelen, én binden,
Dat hy niet wég raakt.
Laat zien; vier zou ik órdonneeren. Maar ghy moet u wat spoên.
Wilt ghy 't rykelyk betaalen? zo weet ik wel een plaats; want ziet,
Men hérbérgt die dolle luy zo om een weinigje niet.
Wél, ik gae nae hém zoeken, én zien óf ik hém vinden kan.
En ik hém wat órdonneeren. Vaar wél, Jórden; 'k wacht je dan.
't IS évenwél gien wys, iemand zo twie volslagen' uuren
Te doen wachten. Hoe veul goud mient hy uit 'er goud te puuren?
Een stuiver op élken kruizaat, is een' halve gulden op tien;
En op 't partytjen van twé honderd is het tien gulden.
Dat is wel veur hém; maar wat raakt dat myn schulden;
Ondertusschen loopen de Bodemers myn nae 't gat.
Hébben ze me daer niet veur die iene vertien dagen,
Lyk je weet, ien hiel half pérsént ófeslagen?
En mient hy 'er nae te laeten loopen, om eerst zen tabak
Kontant te verkoopen, én betaalen 't dan mit gemak?
Ik deê 't, als je weet, om synent wil, én om te betoonen,
Dat ik hém voorthélp, waer ik kén; maar zél hy 't me zo loonen?
Heeft hy ook al kruiz aaten gehad, óf fópt hy me tóch
Zo wat?
Ja cierto; én ik héb het goud meê na huis genomen,
Om dat de Smaus 't zilvergeld t'onzent bréngen zou.
O Kwieryn, ik houw
Niet meêr van je, houw je niet, dat je me beloofd hébt.
Ik spreek mét fatsoen;
Want schippers, én koopluy, zeit men, hébben veel te doen;
Dat doen is veel occupaciones in de zinnen,
En de zinnen zyn in ciervéllo, én 't ciervéllo is binnen
In de cabessa; érgo....
Ja wél, kedaer, ik ken je niet verstaen,
't Zyn geleerde'dingen, die myn verstand te boven gaen.
Ja maat, maar....
Waerom Vaar? hy is krankzinnig.
Och ja, hy is als een Tyger zo vinnig;
Daer by is hy zo vuil van praat, dat het hém zélf schaamt;
Ook doet hy zulke malle dingen, die 't hier niet betaamt
Te zéggen.
Weet je niet, waer hy is? 'k wou hém wel spreeken.
Bénditjo! 'k sla een kruis.
Maar Béstevaâr! heb je ook abuis?
Dan is 't geen wonder, dat we wachten. Maar 't lyken wel kuuren.
Jórden,
Gins komt hy op de brug an, in 't verschiet.
Blyst'er van daan Vaâr; daer is al raed in verschaft.
't Zal lichtelyk béter zyn, dat men hém laat beleezen
Van een goed Katolyk Priester, die wél ékzorsizeert.
Dat's goed in Portugaal; maar hier niet. Weetje, wat je 'em leert?
Jawy weeten 't. An een' zy maar; én laet ons mit hem betyen.
Zag hy ons, hy rékte licht deur. Hier bezyen,
Jy twie; jy twie daer. Bin je vaerdig mannen?
1.2. Arbeider.
3.4. Arbeider.
De Jongste Kwieryn, terwijl de vier Arbeiders hem
							anvatten.
VAn men lyf; laat lós; hoe is 't? wil je hier de Duivel bannen?
't Geschiedt je ten bésten, Kwieryn. Nou mannen vat hém an.
Hélp buuren, burgers; hélp! hélp alleman!
Waar meê moey jy jou? ziet wat je doet,
Vrienden, wat raakt jou myn' Schoonzeun?
Jou ouwe bloed,
Is 't jou Schoonzoon? laat hem gaan, 't is Sinjoor Quirino,
Myn patroon.
Por Santo Crispino,
Kon ik myn dégen uit krygen....
Canaillos, villacos, tradidores
Hy heeft zen iene hand in men broek, én 't is niet te lyen,
Zo nypt hy me; én mit d'andere heeft hy me by 't haar.
Maar;
Wat beweegt jou om dus ons veurnemen te belétten?
Wat Duikers gezicht is dat! drie van zulke is een moord.
Wat wacht je? voort.
Ja Vrindjes, wie je bént, de hémel beloon je dat,
Want t'avond had me zonder jou de moord licht gesteeken.
Wat? wat? daer valt niet van te spreeken;
't Is gaeren edaen.
Io son vuestro obligado, Sinjoor;
Maar wil je por caritades een discrecion doen, zo hoor:
Schénk me men vracht van men tabak, én twé kisten moskovaden,
Die je me toegelaaten hébt in jou bevrachting te laaden.
Wat moskovade? je bént me niet schuldig, men vriend;
Is 't malligheid, je hébt ter kontrarie veel an my verdiend.
Ik begeer geen vracht, nóch eisch iets; maar 'k zal 't je vergélden,
Waar ik kan, óf mag.
En ik begeer gien loon,
Als dat je me voort hélpt, én wisselt je kruizaaten.
Wat valt 'er te praaten
Van kruizaaten, van men hérbérg, én van de kassier?
Je hébt een verkeerd veur: want ik versta niet een zier
Van al dat gedoe.
Ay lieve, mekaâr niet te scheeren;
Hélp me voort, héb je in 't zin myn te doen afgronteeren?
Myn hérbérg? 'k moet lachchen.
Je lacht,