floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
En zétje vast om jouw moet wil.
Kam jou dat man in den zin
Y zolt it jou bekloogen, ik bin ein Jonker, dat y ’t weeten;
Des zo vang mi de Deeven, odder jy werd étter und blood zweeten.
Hoe Messieurs jy lacht; hébje mét mekaâr bestémt
My wat te foppen? dat voegtje niet, én ’t dunktme vrémt
Neen, wy lachchen niet om u; maar om zyn redeneren
En al zyn spoorloosheid: want wy hébben hém niet konnen weerén
Naar uwent toe te gaan. Hy verstaat de manier hier niet.
Waar is de manier
Te vangen, datmen ziet nóch weet? ik zat by myn Vrouw an ’t vier.
En praatte; mit word’er gebonst, óf men ’t huis in wouw klóppen:
Maar wie dócht dat het was om my hier zo te fóppen.
Ik vraagde wat hy begeerde. Hy zêi: ga daad’lyk mêe;
lk héb een beurs met hondert vyftig Dukaaten verlooren, én zal jou ter
							steê
Bréngen, daar ’t my ontstolen is, je moet niet toeven.
Ik dócht dat hy my in een gezélschap van Dieven, én Boeven
Zouw bréngen, én was misnoegt dat ik maar twé Dienders had.
Ik werd mie euver die bekloogen;
Zo groeten onreed’likheid zag ik niemolen van mien dogen.
IK wist wél datje by de Schout niet opdoen zoud;
Maar geloof my, ik weet béter middel als de Schout.
Deze goede Heer, weet waar de Dieven saamen vergaaren,
En spreekt heur taal, indien hy wil hy zéltje wel klaaren,
Dat je weer aan je budel, en de dukaten raakt.
Maar ’t is nodig dat men maakt
Dat hy der uitziet, als u lieden, in postuur én klêren*
Worom nicht? jo dóch.
To Hoes héb ik nóch drie kleider, und sieben Perroeken,
Alle van den zulfstén hoor, und wand, he kan eine gébroeken
Van jet wéderen.
’t Is reputierlich und héb ik noch wel ein dozyn kroogen
Und krawaten met knupken, om dogeliks te droogen,*
Al op een fatsoon, meinen jy hoozekóppen veel licht,
Dat wy jet wéder ding afzonderlich maaken? dat do wy nicht.
Wie lachchen oek mit joe Hoozekóppen;
Und zoe zeetman de eine hélft von der wéld de ander fóppen.
Kaam jy man morgen vreug in onzer Hérberg an,
Zoe ’t joe beleeft, on hold joe woerd als ein eerlik man;
Ik werd joe stoot’lich oet monst’ren, ond Perroekieren.
Jy moten mi verékskuzieren,
Ik moot alzoe bald bi meiner Jonfer zein; ond it is mein tiet.
Ga hier naast in Nantes verand’ren van kleeren,
En verkleed jou weêr in jouw Hérberg, je kunt straks weêrkeeren.
Waarachtig Willem, je hébt daar een wérk begonnen
Dat wél gerokkent is: maar nóch niet afgesponnen.
Vraagje dat? dienst te doen aan d’een én d’aar
Ik weet dat de Juffer Eelhart bemind, én krygenze malkaar....
Je bént te zwaarhoofdig Herman. Is hy niet lukkig genoeg zyn Dukaaten
Zo weêr te krygen? zonder ons was hy ze ommers kwyt:
Maar daar komenze.
Wat werd ik minen Herrn toe seiner tyd
Vereeren, wan ik min Dokooten wéder bekaamen?
Niet mét allen,
Als de eer van uw vrindschap, zo’t je kan gevallen.
Man mag den ander Du, ond Baerenhoeter neumen, cojonnieren,
Und alle alberheid andoon, oon offencieren.
Alle Narrenpotsen sunt vrie, oetgezondert dem sloon,
Und man mag dat in kein beuzen zin nemen, oder verstoon.
Ik zol ’t joe vergeven,
Dat zweer ik bi miner eeren, dat is jo meer, als it leven.
Maar wat zélder uit zuuren
Zei de Bakker, én hy kakten in de Tróch? vind hy jou
In zyn schyn te moesjanken, by zyn toekomende vrouw?
Ja wél Jufvrouw, je zéndme heen, én ’t is zo jouw wil,
Maar ik wouw nóch wél een woordje spreeken, zo ’t je gevil.
Wat wou je zéggen?*
Me dunkt, je zinnetjes loopen speulen,
Dat jy zo geweldig verlangd naar die Malmeulen,
Die Própdarm.
De daad ook, ’t is schand,
Dat j’em veur Eelhart kiest; want gien eeler Borst is’er in ’t Land.
Om dat Moeder verstaan heeft,
Dat ik niet meer mét Eelhart verkeeren zouw.
Wél wie raakt’et meer,
Jou, of jouw Moêr?
En ze zouw’t nooit toegelaaten hébben, dat weet ik zéker;
O zeize altyd, zie toe, Eelhart is zulken fynen Aptéker.
Wachtje veur hém, hy praat als een Engel; maar, maar,
Lietmen hem betyën, een Dochters eer liep gevaar,
Alhoewel dat ik zulks nooit aan hém héb bevonden:
En door dien ik vreezde, dat zyn zaaken niet wél stonden,
Héb ik hém de zak gegeeven.
Maar hoe kwam het by,
Dat’et zo op een sprong geschiede?
Wat, wat, mét al dat gevry,
Is’et niet te doen; ik zag dat’et jaaren an zouw loopen,
Zo als hy ’t anlei, én wat was’er tóch voor hém te hoopen;
Hy deê niet als zuchten, én spreeken met eerbiedigheid;
En ik héb hém wél honderd én honderd maal gezeid:
Eelhart, ’t is te vergeefs; ze zullen my an jou niet geeven;
Ik draag je wél een goed hert toe; maar een Dóchter moet leeven,
Na heur Ouwers zin; én zo lang als men my mét kracht niet dwingd
Dat ik een Vrouw word; ofje pypt, ofje zingt, ofje springt,
Zo zélder niet van worden; behoorden hy niet te dénken,
Dat het een eerlyke Dóchter niet past haar zelve wég te schénken.
Maar men heit sommes de koerasi niet, al het men de wil;
Uit vrees van jou kwaad te maaken, was hy licht beschroomd én stil.
Een Jongman van verstand, weet uit een Dochters oog te merken
Wat haar liefde én genegenheid alteméts uit kan werken.
Och Truitje, hoe praatje! jy bent zo dom, als een Koe.
Kyk ik bén nooit gediend geweest mét veel malle en laffe vleyery,
Maar openhartige betuiging van liefde staat een jongman vry:
Want men moet niet meenen met heel stil te zwygen ons hart te winnen,
De Vryers die dat doen zyn Sullen, en weeten niet hoe men moet
							beminnen.
Maar asmen hiel onbezuist
En stout ien Juffer an boord komt, behaagd ien ménsch dat juist.
Tusschen eerlyke vrymoedigheid, en onbeschofte treeken
Is een heel groot onderscheid te maaken, na ik het reeken.
Ik bin ook van dat gevoelen, ’k héb ook iens een Vryër ehad
Die zo blo was, én niet als meesmuilen deê, dog’t was ien rechte Jan
							Gat:
Maar Jonker Própdarm zel die na jou verstand beter bedyën?
Och Jufvrouw, de Moffen houwen ’t mit de Beeker, ze zyn te grof in
							minneryen.
Dat zel ik aan de tyd bevoolen laaten, hoor iens, de trouw
Maakt de menschen vrypostiger, én een man hoeft zyn vrouw*
Juist altyd mét geen weidsche komplementen te streelen.
Wat drommel zie je dóch in die verbruste Knoet,
Eelhart is duizendmaal mooyer, en veel beeter opgevoed.
Ik zie der niet veul in; maar liet ik ’t werkje sleuren,
En wachten op een andere Vryër; wie weet wanneer’t zou beuren.
Eelhart heeft de kans verkeeken, en zo ik Própdarm nou niet nam,
Licht dat’er in een heel rond jaar geen ander Vryër uitkwam.
Ook hoeft’er zo veel grasy niet om een man te worden
Hy is stark en gezond, én dat ’s een groote zaak.
Maar zulken Jorden,
Eelhart is meê gien Popperuiter.
Zwyg van Eelhart stil;
’t Is een koelen troevert.
Maar zwyg jy, én doe myn wil;
Het moet’er nou zo me deur, ik derf niet van hém spreeken hooren.
Ga na myn Própdarmpje, dat ’s nou myn’ uitverkooren,
En zeg hém, dat hy.... maar daar is hy zelf.
Jonfer Olido,
Sto jy hier zoe? goon wi in hoes, om de Grovomino,
Von Eelharts wegen; he mocht ons zeen, ond ich zol nicht zwigten.
Ik moet joe einmaal sekreetlik vryën, ond léggen joe oet,
Wie it mi it zonder om’t hart licht.
Hoe dus Jonker,
Zonder licht?
Zeen wie nicht verlooft? ’t is under ons.
Ai maar....
Zeker ’t moet ien Haan weezen zouwmen zéggen an zen kraayén:
ô, Daar ’t zo begind te stormen, zel ’t gemienlyk op ’t land waayen!
Man wél dat’er komt, loot kein ménsch in hoes tréden,
Op ongenoden; ik moot mit der Jonfer wat zonderlings reeden.
Ja wat zonderlings zég ik’er teugen, nou wat raakt’et myn;
Ik héb’er myn profyten óf; maar hoe bedriegt de schyn;
’t Leek zulken Hotsklóts; ik dócht, hoe hébben z’em evonden.
Men mag wél zéggen, stille waters hébben diepe gronden.*
Wachtje veur die Moffen; óf zyn knécht ook zo is
Deink ik? maar daar komt hy an, zien myn’ oogen niet mis.
Hébje mien Jonker nicht gezeen? ’t is ongeveer den achten
Und om half achten moest hy jo by jouw Jonfer zien.
’t Mag nóch niet geschiên;
Want hy hét’et myn wél duidelyk verbooden, daarom wild jouw veurneem
							staaken.
Je zélt’er niet binnen, al was je boodschap nóch zo groot:
Want hy hétme belast, dat ik jou zélf niet deur zou laaten,
Daarom wacht mét myn hier, én laat ons wat praaten.
Waar komje zo verheistert van daan?*
Ik bin gien Maagd,
Zo ik je versta.
De Beudel? nee; man de de Deeven geit vangen.
Ik wold im mit bragt hébben, man...
Dat zund jo einige sekreeten,
Dé ik nicht weet óf Jonker wil, dat y zollen weeten.
Zonsten Jonfer....
Wég, wég, de Schout! Ik loof datje mit me spót
Je hebt kwaelyk verstaen, Mof, óf jouw Miester is puursteeken zót.
Ik zol’et joe wol zagen...
Neen ’t roerdme niet, kén jy het zwygen,
Aber Jonfer.....
Ik begeer geen weetenschop te krygen,
Van verboode dingen.
Man Jonfer....
Ik hiet gien Jonfer, kyk,
Ik hiet Truitje, én ik zou Jufvrouw hieten, was ik ryk.
’k Hiet gien Troetje,
Ik hiet Truitje.
Malle Gek, Knoetje;
Jy kent onze naamen niet prommeseeren.
Dat leuf ik wól; ’t loet zo potsierlik, Truutje!
Ho, ho,
Je scheertme loof ik; maar jou naam?
Myn leeven
Hoorden ik van geen Oelke, ik wouw’er myn naam niet veur geeven.
By ons nént man ein Fagelken bi den zulfsten noomen nóch;
Oelken is ein bekenden noomen.
De naam is goed,
Al pastze juist niet in de mond van zo een domme Knoet.
Meine jy den geslacht noomen, door hi is von hérkaamen,
Oder zein veurnoomen?
He hit
Olof Harmensz.
Wél Heer! wat Heidense naam is dit?
Holofarnus! ja wél, de kyëren zouwender van verschrikken!
’t Is ein goode Fomili to onzent; ond van ziner Moder
Is he van de Bulderbalgen, to Frankfórt ander Oder;
Beide Geslechter sunt Patrici, ond in den Rood,
Die oet ydel Própdarmen ond Bulderbalgen bestoot.
Wan ik joe mein sekreeten
Ontdékken darfde; jy zollen nach al meer weeten.
Moogdlein ik kon von joe
Mooken, wan ik man wolde, ein gants vorneeme Vroe,
Zo groet van stoot als jouw Jonfer, oder de Meesten;
Man gift mi eerst ein potsmôelken.
Je zélt wél veesten
Al eetje geen praai.
Wie meinje veur te hébben? de Knécht is als de Miester;
Hoe is het goed zo happig?
Je zunt jo min eigen Vriester,
Und ik werd joe min Vroe mooken.
Of ik wil, of niet;
Wan y mi wollen leuven
Ik wil jou in hoogen stoot stéllen.
Jy bint half zeuven,
Jy kaalvink, jy hébt pas nagels, tot’et klouwen van jouw poort.
Heurt, umb de Landen to bezeen, dat kóst, jo viel géld;
Und it is by mienen Voder zóe wét armzolig gestéld.
Waar zou ik dan een groote Vrouw op weezen? dat komt heerlik.
Door mooten y kein acht op sloon,
Wan wie oek al onz leeve doogen zolden bédelen goon,
Zoe is ons geslécht dóch goot.
Ja géld nóch béter, kaale vinken
Hoeven an myn niet iens te ruiken, óf ’t zouw’er stinken.
Ien klein Spaarpotje, dat ik zuinigjes héb vergaard,
Zouw’er niet veul in klikken, én was op mit’er vaard.
Ne, man die Sprooken
Zol he mi leeren looten, wan ik man leezen und schrieven kan.
Wie ik? Ik heude miens Voders zwinen.
MAn de donder nóch to! door zie ik mein Jonker verschienen,
Und jy zéggen mi, dat hy bi der Jonfer woor.
Bistu door
Oelke? goden ovond Truutje, woor is joe Modamme?
O ’t is ien Giest, wat komt men over! stae vamme,
Stae vamme, wat raad? moord! ien giest, ien giest: moord! brand!
Hoe roozen jy zoe? ’t is schand.
Sto mie bie,
Min troeste Oelken, min goode knécht.
Dit ’s een spulletje, wél de pleister,
Wie van tweën is myn Vryër?
Niet te véchten, Messieurs, maar laat toe dat ik je van malkander
							schei.
GERBRECH, TRUITJE, WILLEM, HERMAN, PRÓPDARM, EELHART, ALIDA,
						OELKE.
Wél Truitje, is dat een keel op steeken? wat is’er tóch te kwikken?
Hoe? légje hier, zo lang als je bent?
Hoe, twie Jonkers Própdarmen! zien men oogen niet mis?
Kénnen jy mi nicht,
Monster Willem?
Jy weeten wól....
Joe gedenkt wól....
Dat de Schélm....
Dat de Rakel....
Spreek de een veur, de ander na; want deur al dit gekakel
Weetme niet te deeg, wie men antwoorden zal.
Jy weeten jo wól hoe dat ik deur ein groet ongeval
Mein Budel kwiet rookte, ond dat joe Komerooten
Mi den zulften wédder belaafden, wan ik’em to wolde looten
Dat he mien kleider andede; ond der Bérenhuter geit
In meinen schien by der Jonfren; door oet ontsteit
Onze kwestion.
Jo, zo je zégd, is it togangen;
Man je héft mi den Pótsen gespield, oder ik loot mich hangen.
Alida, kén jy’er niet schaijen? zég, wie van’er twie
Is je Vryër?
Ja die straks bijër
’Epraat het, dat is heur eigen opréchte natuurlyke Vrijër.
Schaamje wat,
Een Jufvrouw te heeten liegen.
Man ze had mi geschreeven
Dat ik’er bezoken zólde.
Loop haal ien kaars, Truitje, zo zél men mét gemak
Dit kluwentjen ontwarren, ja wél, van al myn dagen
Zag ik zulken spul niet, de Stad zélder nóch van wáagen!
Jonfer Alido,
Heur ein mool.
Ik sto
Und kiek it zonder, wie ein Oel op einder krékken.
Myn Heer, ekskuzeerme. ik hébje maar wat willen kwéllen;
Ik héb je Beurs, én komze je mét je Vryster weêr bestéllen,
Daar zynze beide.
Ik dank joe Broderken; mein leeve Broed,
(740) Vat mi om den hals.
Wat ’s dat veur ien praaten,
Hoe, is het Eelhart? hoe komt hy in dat weitse pak?
Wie weet wat hy in ’t zin ehad het? ’t is zulken veugel!
Zo ik het somtyds eens verknól, ik hélp alles weêr te récht;
Ik laat hem de Bruid vólgen, gelykje wél verstaan hébt.
Spreek. Het hy mit jou van avond allienig esprooken,
In Própdarms schyn?
Wél daar voor in huis
Wél Heer, Moeder....
Wél Heer, Moeder. Hy wist me zo mooi veur te praaten,
Dat ik hém altyd myn leeve daagen niet zel verlaaten.
Wél ja,
Maar ik begeer hem nou niet, zie dat is uit én daar na.
Wél ik most zélf eerst willen;
Wie zel myn dwingen, dénk ik?
Ik dócht van jou
Het zélfde; maar vaar voort met jouw begonnen trouw;
’t Is ommers een teiken van liefde, dat ik, om jou te behaagen,
Een ander myn plaats overgeef, al zouw ik’t me beklaagen.
Neen Eelhart, ik héb jou altyd bemind, én anders geen;
Had ik misverstand, vergeeft’et me.
Steurje daar niet an ’t is een eernaam van ouwe luy, men Vaar
Wat wil die gemeenzaamheid? och! ik zie hoe’t hier is geschapen,
Zo gaat’et als de meysjes zich aen ’t vryën vergaapen.
Men Heer Olóf ik zouje raaden, als een Vriendin,
Datje niemand tot’et Houwelyk dwongd, teugen zyn zin.
Ja vaar, dénkt’er niet an, bénje wys ik raadje als ien Vrouw mit
							eeren.
Of...
Of zo jy iets voor ’t Kontrakt eischt laat’et ons verblyven,
Aan d’Uitspraak van Goede Mannen.
Ja, an kwâ Wyven;
Want zy had al vast een groote Duwary ehad.
Ik wil kein profiet,
Mien eer is offensiert, und dat is it dat mie spiet;
Des zo wil ik mie alzo bald mit den Degen révenzieren.
(790) Door licht den Kontrakt, den Fochtel oet.
’k Zal véchten, zo ik het doen moet, al haat ik het gevécht:
Maar weet je wél wat wy gezeid hébben?
Dat, als ik jouw je Beurs wéderom ter hand zouw stéllen,
Dan zouden wy Broeders zyn, én dan zouw al ’t kwéllen
En potzenspeelen vry zyn; deeze Messieurs waarender by;
Is ’t niet zo?
Wél ter deegen stond het jou vry,
It is woor, woorhaftig, ein eerlik Duitscher moot zien woord hólden,
Wan zie ziene Vroe, ik zwieg broed, oek afzonen zólden.
Alle gode moots. Ik bin oek d’ongelukkigste nicht,
Schoon ik de Jonfer verleez, zie likt mi vrie wat licht;
Ond minen Budel wédder, is roem zoe viel gewonnen.
Door sunt nóch zo viel Jonfren onder der Zonnen,
Jo zulft in Amsterdam; is man Mof, Poep, oder Knoet,
Wan man geld héft, wie ik, zo zoken, wi ze man oet:
Morgen vreug werd man mi wól wédder een stieg Jonfren opdroogen.
No viel geluks in heimrood, je mooten ’t joe nimmer bekloogen,
Kam goot mit mi in meinder Harbargen; wie zóllen zoepen
Dat wie op hénden ond veuten no béd zollen kroepen.
Hoor maak jy luy op myn feest een Tafelspél als men Heer had verzócht
Ik zélje...
Sonsten unzer kleider....
We zullen’er maar een uurtje blyven. Men vrouw is om my verlegen.
Men vergeet myn, wat zél ik hébben? wél dat komt beleeft!
Nou elk na zen huis. Jy ook Vrinden, het is by achten,
De Schouwburg is al lang uit, ze zellen t’huis mit eeten na je
							wachten.
Tragedie ofte treur-spel, van Edipes en Antigone
Willem de Baudous: Tragedie ofte treur-spel, van Edipes en Antigone.
						Amsterdam: Jan Mareusz, 1618.
1 Soldaet
2 Soldaet
Antetus
Broers hert
Cerbo
Creon
Edipes
Eteocle
Galo
Hemon
Ismene
Koddigert
Macolphus
Polenies
Prudentio
Sitolus
Vridies
TRAGEDIE, Ofte Treur-Spel, Van Edipes en Antígone.
Ghedicht door VV·D·BAVDOVS·
Incarnatie Regel op't Treur-Spel.
HIer aen ghI hooren kont, ô EDeL BorgerI,
VVat reIne LIefD' kan Doen, en s'KonInghs TIrannI.
't AMSTERDAM,
Voor Ian Mareusz, op de Dams-sluys, inde beslagen Bybel.
Ao. CIƆ. IƆ. XVIII
Sonnet·
ICK die door Yvers-lust, tot dichten werd' ghedreven,
Verwonder my te seer, dat ick niet raecken kan,
Een al te schoonen-wit, die my 't hert overwan:
Rust, lust gemoet, met noch meer daer beneven.
Want doen ick las 'tghedicht (het deed' my vreuchdich Leven)
Van u: ô Ytis-Spel, d'welck was myn eerste dan,
Die 'k in Batavien oyt met oogh' ginck mercken an:
Want ick myn selven corts, uyt Eng'landt had begeven,
Soo dat ick noyt voor dien van dichten had ghehoort;
Eer ick in't AmstelsPleyn (seer wydt vermaert) quam woonen,
waer ïck hier door lusts-dwanck, myn Yver moet betoonen,
Doch en deucht het niet veel, Rymers weest niet verstoort:
Want 't is uyt YverS-Ionst, om myn Duytsch te vermeeren,
‘En wat ick niet en kan, In tijdts hoop ick te leeren.’
VV. de Baudous. Leert in tijdts.
Toe-eygeningh aen de vrome ionghmans Cornelisz Iacobsz ende Heyndrick
					Iacobsz.
NAe dien dat hier in Amsterdam soo veel verscheyden Liefhebbers vande Rijm-konst
					zijn, daer ghylieden beyde mee Liefhebbers van zijt, (nae dat ick gehoort heb)
					ende insonderheyt vanden sinrijcken Rijmer G.A. Bredero, niet te min soo bid ick
					V. L. beyde, ende laet dit gheringhe werck by V. L. huysvest hebben; die ick V.
					L. beyde toeeyghene, verhoopende dat het desghelijckx by V. L. beyde, ontfanghen
					sal zijn: Niet aensiende het slecht ghedicht, maer de goet gunsticheydt die ick
					V. L. beyde toedraghe. Want soo ick een jaer ofte twee inde Rijm-konst genocht
					gehadt hebbe, ende niet volbrocht en heb, soo heb ick int lest onder andere
					Historien (soo wel Fransch' als Duytsch') gevonden de treffelijcke historien
					(ofte treur-spelen) vanden vermaerden Poët (ofte Rijm-schryver) Robert Garnier:
					Alwaer ick dit teghenwoordighe treur-spel invondt, het welck my seer wel
					behaechden ende waerdigh achten om het selve uyt de Fransche rijm over te setten
					(in dese Nederduytsche rijm) ende in druck kte laten uyt gaen, om V. L. beyde te
					vereeren, het welck ick V. L. wilde bidden het selve in achtbaerheyt te
					ontfanghen: Al en is het nerghens nae de beste niet, nochtans hebbe ick het nae
					mijn best vermoghen ghedaen het welck seer kleyn is, door dien ick noyt in
					eenighe studie en heb ghestudeert, noch noyt in Vranckrijck en heb gheweest,
					maer altijdt in Engelandt heb ghewoont op een jaer drie ofte vier nae, waer over
					dat ick hope dat ghy lieden beyde kennisse daer van draghen sult, ende andere
					spotters ende berispers antwoort sult konnen gheven, dan ick hope die wat
					verstant heeft, die sal by zijn selven kennisse draghen, ende dencken dat daer
					niet een boeck en is sonder eenighe fauten, daerom soo daer eenighe fauten met
					rassicheydt van schryven of met drucken voor by gheslipt zijn (ghelijck het
					licht kon ghebeuren) wiltse doch ten besten keeren, (dan wat ist) tis
					hedensdaechs een manier dat yeder een balck in een anders oogh kan sien ende
					qualijcken een splinter in hun eyghen, dan ick denck als elck zijn werck wel
					doorsiet hy en sal't sonder fauten niet vinden. Voort soo daer eenighe waren die
					dit spel nae ginghen soecken inde Fransche Historie: Sy en sullen't niet vinden
					juyst ghelijck het Frans, want ick hebbe het soo hier ende daer wat verandert om
					op de Nederduydtsche manier best te voeghen, ende sooder eenighe uytheemsche
					woorden in zijn, soo denckt dat het uyt een uytheemsche tael over-gheset is,
					ende datter daerom te meer in gheslopen zijn als daer wel anders soude wesen,
					dan men kan yeder zijn niet doen. Dit ende het vervolghen is het gheen daer ick
					V. L. beyde over Heeren van maeck, V. L. beyde biddende het selve met sulcken
					goeden wille te ontfanghen als het V. L. beyde toegheeygent wert.
V.L. beyde dienstvv. Dienaer W. de Baudous.
Inhovdt
V allen dienst-vvillighen vriendt. Willem de Baudous.
Op het treur-spel, van Edipes en Antígone.
DE trouheyt van een Kindt tot haren Ouders out.
Cont ghy bemercken vvel, in't droevich Treur-spel bloedich
De vvilde raserny van tvvee ghebroeders vvoedich,
En haer haestighe moort (dat haer vrienden berout)
Stelt Baudous in't ghedicht. Hy oock voor u ontvout,
VVat dat een Coninck baert, in toornicheyt te spoedich;
VVat dat een Prins kan doen, die streng' is en hoogmoedich
Tegen 't benaude volck (ô Bataviers) onthout
Dees leeringe seer goet, in u leergier'ge herten.
Comt nu aensiet het Spel, op't dubbel root Tonneel
Beslibbert van het bloed der (te seer) lievers veel:
Die voor blijtschap en vreucht, kosen verdriet en smerten.
Dees vvreede harde moort, de Satan steeds belacht,
O Batavieren mijts', en houdt s'in u ghedacht.
H.L. Roghman. Wie blijft als een?
VVIl hem, die't lust te doen: deur soeckt met Yvers kracht
In Edipes en Antigone doot en leven;
Lust yemant vvat de heerschingh int gemoet kan geven?
Hy heeft het in het licht, en aen den dagh ghebracht.
Eelvvaerdich Engels-man, uyt plicht van u gheslacht,
Mindy dijn Burich-rijck, met lust daer toe ghedreven:
DE vvyl ghy uyt het Frans in Neerduyts hebt beschreven,
Bescheydenlijck de daa'n die uyt hun zijn ghewracht.
Anminnighe Lievers leest dees rype rymeryen:
V lusts vermaeck vindy en treurnis om te myen;
De trotse vvrevel, en veel hooghmoedighe spijts.
O droeve treur-spel ghy en zijt niet dan te houden,
Een leere voor de jeucht, een spieghel voor de ouden.
So VVilhem de Baudoes aenwijst en LEERT IN TYTS.
I.P. 'Tbest is beter·
Klinck-dicht.
GH'lijc Pheb' d'aerd'bodem licht en heuch'lic doet verblyden
Soo oock dees rymery door tlieve soete dicht,
Mijn hert, mijn geest, mijn lust, manhaftich heeft gesticht,
Midts 'tloecke sins beleyt voorbeeldet sonder myden:
VVat onrecht vverct, en meed' vvat deucht hier al moet lyden,
Hoe dat een vvreede Prins zijnd' van het goet bericht
Zijn vvrevel moet betoont, een streng strafsvvaer gevvicht,
Die nochtans hoort te zijn deuchts krooner 'tallen tyden,
Dus Leser met aendacht vvickt reden nae't behoort,
En LEERT IN TIITS het goet: de vvreede vvreetheyt smoort
Laet dit spel spiegel sijn gestadich voor u oogen:
Hebt mely onder 't recht ghy grooten 'tis u eer,
En redens eer, die vvint die herten meer en meer,
Maer vvreede onrechts vvil doet vaeck veel niet vermoghen.
VVie faelt mach keeren.
Klinck-dicht·
Ter eeren, VVillem de Baudous.
COmt Rijm beminders al (die svvanger gaen te gader
Van const en vvetenschap) leest nu dit droevich Spel,
VVaer in de deucht omhelst, de kuysheyt, onrebel;
Het vvelck toont Antigoon, tot haer beminde Vader.
Ey lievers vande deucht! comt, comt dit doch vvat nader,
Pluct uyt dit schoon gedicht, Rijm-vvoort-jens, sonder quel,
VVant hier is stofs genoech, vermits Baudous seer snel
En braef in't dichten is, comt Leser zijt een rader
Van 'tvvel-gemaeckte Spel, de schoonheyt daer van tuygt,
‘t'Is vvijslijck datmen uyt het nut, de soetheydt, zuyght.’
Vol-mondich kan ick niet (ô Baudous!) meer uyt brommen
V diep ghevvortelt, of u scherp-sinnich verstant,
Met mijn (te slecht) ghedicht, of Rymerijt-je: vvant
V lof veel hoogher is, als 't spits Parnass gheclommen.
Heyndrick Lambertsz Roghman. VVie blijft als een?
Personagien van't teghenvvoordich spel.
Edipes, Coninck van Thebes.
Antígone, dochter van Edipes,
Bode van Polenies.
Hemon, Coninck Creons zoon.
Iocaste, Edipes Vrou.
Polenies, Edipes zoon.
Galo, een Capiteyn van Polenies.
Tvvee Soldaten, van Polenies.
Eteocle, Broeder van Polenies.
Ismene, Edipes dochter.
Sitolus, een Hovelingh
Macolphus.
Broers hert. 3. Dienaers.
Koddigert.
Creon de 2. Coninc van Thebes
Prudentio Creons Raedts-Heer.
Vredice,Vrou van Creon.
Cerbo, een Eedel-Man.
Antetus, Hovelingh-
Schilt knaep van Polenies stom.
Het eerste bedrijf, de eerste uytcomst.
Edipe, en Antígone.
ICk ouden man heel blindt, ick moet helaes gaen dolen,
Door Bergen Bos en Dal, door Putten en door Holen.
Mijn dochter Antígoon, ick bid u doch vertreckt,
Eer dat ghy laes u selfs tot droefheyt seer verweckt:
Want ick nae Cithron gae, om t'leven daer te enden,
En nimmer sal ick weer nae dese stadt toe wenden.
Daerom soo bid ick u, laet my mijn eyghen quaet
Beweenen met veel druck, en ghy doch van my gaet.
Verslijt niet uwe jeucht, met droeffelijcke claghen,
Maer gaet weer nae het hoff: en leeft nae u behaghen
Met uwe Broeders beyd en Moer die ick beclaech.
Van u ick niet en schey: maer t'leven ick me waech,