floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Of is door ouderdom uw vrouwezucht gesleeten,
Dat werde uw' ouderdom, en geene vrou geweeten.
Wy leeraeren vergeefs: gy zingt een' zelven zang,
En gaet, tot ons verdriet, doorgaens den kreeftegang.
Wy haeten geene vrou, noch schoonheit, maer misbruiken
Van 's hemels gaven. laet de roos op doornestruiken
Vry plukken, en den geur verquikken 't flaeuwe hart;
Maer niemant quets' de hant aen dorens, tot zijn smart.
Hy quetst zich zelven, die zijn hart verhangt aen veelen.
De weerelt wort bevolkt door liefde en kinderteelen.
Gy kent den oirbaer niet, die blint u zelve streelt.
Door tal van vrouwen wort 's mans liefde en trou gedeelt,
Die anders kort in een, en dicht en naeu gedrongen,
Hem sterker prikkelt: want de min, die onbedwongen
Magh weiden, spilt haer kracht: maer werktze op een vriendin,
Zoo brengtze een ongelijk veel grooter vrientschap in.
Verstontge dit, gy zoudt, niet belghziek noch verbolgen,
Uw heerschap prikkelen Godts wijzen raet te volgen.
Wy zijn'er t'edel toe, om naer uw strenge wijs
Ons lief te noodigen op eenerhande spijs,
Waer van de snoeplust walght. de brant wort meer ontsteeken,
Indien men liefde door verandering wil queeken,
En aenvoên met meer gloets. dat's vrientschap en gerief.
De minnaer, in den schoot ontfangen van zijn lief,
Is aengenaemer dan de daeu op dorre kruiden
Door uitstel; doch dit is geen kost voor slechte luiden,
Maer edelmoedigen, die hoofsche spraek verstaen.
O pest van 't zuivre bed! meer vrouwen aen te slaen
Dan eene alleen, dat wil u beide deerlijk smarten.
Wat is natuurlijker dan twee verliefde harten,
Verknocht door eenen bant van ongeschende trou!
Mijn voorbeelt laet den man niet toe dan eene vrou.
De stommen leeren ons met eene weêrga paeren.
Uw eigen vader, out en hoogh op zijne jaeren,
Sloegh eerst twee vrouwen aen, waeraen hy zoonen won.
Hoe scheltge 't huwen aen meer vrouwen dan de bron
Van alle elenden, uit veelvoudigheit van vrouwen
Gesprooten, waerom Godt de schepping schijnt te rouwen?
Het voeght den zoone dat hy 's vaders schande dekt.
Een booswicht, die zijn hant met 's grootvaêrs bloet bevlekt,
En zelf zijn eigen bedt, door 't geil verdubbeleeren
Van vrouwen, onbeschaemt durf schenden en schoffeeren,
Gaf 't leven aen een' zoon, die voor geen grooten zwicht,
Maer klitst hun onbeschaemt en stout in 't aengezicht
De zelve vuilicheên, die op den vader kleven.
'k Vergeef het gaerne, wil 't de hemel u vergeven,
Wiens afgezant ik ben. hardtnekkigen, nu staekt
Dit wederspreeken. hoort wat onheil u genaekt.
Heft op uwe oogen naer die drift van zwarte wolken,
Gezogen uit de zeen en diepe waterkolken.
De gansche lucht verkeert in eene baere zee,
Een voorbo van den vloet, en 't endelooze wee.
De lucht hangt zwanger van stortregen, zonder vlaegen.
Verwacht een' langen nacht, een' nacht van veertigh dagen,
Of veertigh etmael, zoo veel zeen op een geperst.
Waer berght zich 't menschdom! och, zoo dra de hemel berst
Met weêrlicht, blixemen, en balderenden donder;
Terwijl een oceaen opwellen komt van onder,
Zoo dra de hooghste hant uit 's aerdtrijx sponsi duwt
Al 't water, dat het zoogh en inzwolgh. menschen gruwt,
Bekeert u. lust het u Godts goetheit meer te vergen?
Gy troost u, och vergeefs, en waent op hooge bergen
Dien vloek t'ontvlughten, in bosschaedje en eiken boom:
Maer och die worden door den storm, en sterken stroom
Verdelght, en afgerukt van hunnen gront en wortel.
De torens storten in, geplet aen gruis en mortel.
Daer drijven duizenden van dooden, dieren, vee
En drenkelingen heene, in 't ronde, in 't lang en breê,
De hooftgebouwen en de daeken, hoven, huizen.
Hier gelt geen wederstant van dammen, dijken, sluizen.
De moeder pooght haer vrucht, de vader zijnen zoon
Te redden, och te spa, men hoort al eenen toon
Van jammeren, gespreit op 't zwalpen van de wateren.
Nu zwijght de bruiloftsgalm. dat juichen, lachen, schateren
Wort snel misschapen in een ysselijk gekarm.
De bruit verdronken, sterft in 's bruigoms moeden arm.
Het uiterste overschot, een drom van dootsche schimmen,
Aen 't klautren op 't geberght, pooght hygende, onder 't klimmen,
Haer ziel te bergen: maer de grimmige oceaen,
Gedreven van de wraek, verschrikt de bleeke maen,
Die ziet de golven, als een blaes vol wint, opzwellen.
De hooghste berghkruin zinkt in 't water vijftien ellen.
Aldus verzinkt het al wat op den aerdtboôm leeft.
't Geschrey wort stom, zoo dra het al dien dootsnik geeft.
Een slechte vogel zwicht voor 's molox dreigementen:
De wijzen laeten zich geene ydle vrees inprenten.
Gy Joffers zingt en danst eens achter deze haegh.
Wy trotsen midlerwijl op 't hof dees bruiloftsplaegh.
Zou het al zinken en vergaen,
Waer bleef de zwaen?
Waer bleef de zwaen,
De zwaen, dat vrolijke waterdier,
Noit zat van kussen?
Geen watren blussen
Haer minnevier.
't Lust haer te nestlen op den vloet.
Zy queekt den gloet,
Zy queekt den gloet
Met haere vrolijke wederga,
En kipt haere eiers,
En acht geen schreiers,
Noch vreest geen scha.
Vliegende jongen zwemmen me,
Door stroom en zee,
Door stroom en zee.
Zy groeit in 't levendigh element,
En wast de veêren,
En vaert spansseeren
Tot 's levens endt.
Stervende zingtze een vrolijk liet
In 't suikerriet,
In 't suikerriet.
Zy tart de nijdige doot uit lust,
Met quinkeleeren,
En triomfeeren,
En sterft gerust.
Stervende zoekt haer flaeu gezicht
Noch eens het licht,
Den bruitschat, van de natuur te leen
Aen elk gegeven,
Om bly te leven.
Zoo vaertze heen.
Hoe bitter wil in 't endt dees bruiloft hun opbreeken!
Geen woorden gelden hier: de klaere daet moet spreeken.
Eer Godt door 't eeuwigh woort
De strijdige krakkeelen
Des Bajerts quam te deelen,
Lagh d'aerde in zee gesmoort.
De geest der godtheit weide
Op 't water, zonder licht.
't Had al een aengezicht.
Toen schoof Godts hant en scheide
Het nat en droogh. zoo stont
Het zakkende aerdtrijk boven,
En 't water neêrgeschoven
Toogh naer den diepen gront.
Het water, wuft van zinnen,
Durf tegens 's hemels reên
Zijn perk niet overtreên,
Uit zucht om lant te winnen.
Dus blijvenze elk in staet.
Godts almaght steltze een maet.
Nu dienen aerde en zee
Het menschdom, als zijn slaven,
Op dat het 's hemels gaven
Gebruike in vollen vre:
Maer 't misbruik ingesloopen,
Verbittert Godts gedult,
En, diep geraekt in schult,
Behoeft geen' zoen te hoopen.
Men ziet den schouburgh van
De weerelt ter stellaedje,
Voor Noahs boubosschaedje,
Vertoonen den tyran,
Bekoort van snoode boelen,
Verworpen Noahs raet,
Volharden in het quaet,
Om geilen brant te koelen.
Dit treurspel keert te dra.
Verwacht het slot hier na.
Godts scherprecht wil, als roên,
Eer vaek het oogh koom' luiken,
Het water streng gebruiken.
Nu zal de misdaet bloên.
De zee, dus lang te temmen,
Te stuiten op het strant,
Wil, springende uit den bant,
De wanhoop leeren zwemmen.
De hooghste, om Noah niet
Te smooren in dien rouwe,
Zoo hy 's volx druk aenschouwe,
En hoore met verdriet,
Belast Uriël buiten
Met eene donderstem
De drijfark achter hem,
Na'et intreên, toe te sluiten,
En teffens oor en oogh.
Dit jammer schreit te hoogh.
Moght grootvaêr Adam spa
Eens opzien, als herboren,
En dit gejammer hooren
En zien met d'echte ga,
Zijne Eva, die op d'aerde
Lijfeigen aen de doot,
In wee en baerens noot,
Haer vruchten won en baerde;
Zy riepen: och waer toe
Geploeght, gezweet, geronnen,
En afkomste aengewonnen?
Gestrenge waterroe,
Straf d'ouders, die veroordeelt,
Om 't ingevoerde quaet,
Bedorven al hun zaet
Bekoort door 't eerste voorbeelt.
De schiltwacht sloot Godts hof,
Nu d'ark. ô jammerstof!
CHAM. NOË.
Belieft heer vader my te spreeken, ik zal hooren?
Wel Cham, wat broutge?
die klinkt in niemants ooren:
Nu baeut de weêrgalm van het bosch uw boschspraek na.
Ik hiel gesprek met vorst Achimans wederga.
Wie raet u, buiten last van vader, haer te spreeken?
Ik houme by der hant.
de dagh is schier verstreeken,
Om met uw gemaelin te treeden binnen d'ark.
Dees tijding valtme op 't hart, gelijk een zwaere zark.
Uw vader, moeder, broêrs en zusters, hun getrouden,
Staen reede, en willen u in d'ark gezelschap houden.
Heer vader, gunme toch te volgen mijnen zin.
Geef vader reden, zoon, en stel u willigh in.
Wien lust het willigh in een' beestestal te kruipen?
Dat's min bezwaerlijk dan een heele zee te zuipen.
De zee deist achterwaert: noch lijdenwe geen' last.
Gy hoort hoe schrikkelijk dees springvloet bruist en wast.
Hoe lang zoude eene zee dat houte moorthol schokken?
Tot dat de zonnekar haer ronde hebb' voltrokken.
Een jaer, het gansche jaer uitharden met verdriet?
Die voerman staet niet stil, een jaer verveele u niet.
Gy plaght de ledigheit, een hooftgebrek, te straffen.
Zijt onbezorght: men zal u werx genoegh beschaffen.
Hier valt geen hartevangst, noch wilde zwijnejaght.
Hier schijnen zon noch maen. hier is het eeuwigh nacht.
In een spelonk van hout kan niemant adem scheppen,
Maer boozen stank, een goot te roeren noch te reppen.
Wat zal hier uit ontstaen? wat anders dan een pest?
O tuchthuis, verkenskot, ô katte- ô hondenest!
Indien u 't werken lust, zoo toon u als een hoeder,
Met Sem en Jafed. woel, bestel den dieren voeder,
En drank en water, hoy en haver, aes en vleisch.
Verschoonze. vaegh hun hok. geef elk zijn' vollen eisch.
O tuchthuis! moet zich Cham hierin te berste slaven?
Dat heet geen leven, maer te leven als begraven:
Te sterven, in geen graf van marmer, maer van hout,
Uw eigen huisgezin tot hartewee gebout:
Door last van hooger hant tot ons behout geklonken.
Veel liever eenwerf dan tienduizentwerf verdronken.
Ik sprong van ongedult en wanhoop in den vloet.
Uw vader zal getrou u sterken: hou slechts moedt.
Gedoogh eerst dat ik my verdaedige met reden.
De tijt gehengt naeu in een lang gesprek te treden.
Doch 'k wil u dit verzoek niet weigren. spreek, mijn zoon.
Gy zet geen' vader, maer scherprechter op den troon,
Die elke struikling telt, de misdaet naeu wil weegen,
En dreigen 's menschen hals met eenen blooten deegen.
Gy beelt de godtheit uit, gelijk een' wilden beer.
Een beer, een everzwijn rukt een bosschaedje neêr,
De dwingelant een rijk; de godtheit alle rijken,
Ja al de weerelt. wie zagh grooter ongelijken!
Zoo veele wateren en wolken aengezakt,
En aen de lucht allengs met kracht op een gepakt,
Aen 't scheuren, zullen volk en bergen teffens smooren,
Wy 's weerelts jongsten snik, in eenen dootsnik hooren.
Wort Godt verbolgen en oploopende, als een vrou?
Wort Godts voorzienigheit geraekt van naberou?
Dat 's geen voorzienigheit, maer krankheit, ongestadigh,
En wispeltuur. ay zijt u zelven eerst genadigh.
O Cham, wien lastertge? och wat hoore ik? waertge stom
Geboren! zwijgh, verdriet van vaders ouderdom,
En erfschand van mijn huis. och waertge vroegh gestorven!
Uwe eigezinnigheit en waen heeft u bedorven.
Ik vreeze, ô hemel, keer het voorspook van 't geval,
Dat vaders vloek uw hooft rechtvaerdigh treffen zal.
Ik weete, Godt zy lof, dat krachten ons ontbreeken
Om zonder stameren van Gods natuur te spreeken,
Een onbegrijpzaemheit, geen steurnis onderdaen.
Men moet door 's menschen spraek Godts eigenschap verstaen.
Naeryver, naberou, de toorne en wraekzucht hechten
Oneigen op dien heer en rechter, streng in 't rechten.
Hier geeft des menschen tong alleen een krank geluit,
En drukt de beelden van de ziel door dootverf uit.
Een rechter straft de quaên, die van hun boosheit roemen.
Zou Godt dan geen gewelt en dwinglandy verdoemen,
En 's aerdtrijx aenzicht rein afwasschen van zijn smet?
Twee vruchtbre takken, een van Kaïn, een van Seth,
En beide uit eenen stam, vervullend 's weerelts luchten
Met ongelijke, d'een met wilde en wrange vruchten,
En d'ander met een ooft, gezont en zoet van smaek.
Dees geeft genoegen: maer de wrange terght Godts wraek.
Der vroomen aert wort door verbastert zaet bedorven.
Nu eischt de boosheit straf. de deught is uitgestorven.
Heer vader, stoor u niet: ik stelle my bereit
Te volgen 't hoogh gebodt, en uit gehoorzaemheit,
Uw voorbeelt eerende, te schroomen, noch te schrikken,
Al zoude ik in dees kist, een rechte dootkist, stikken.
Achimans lustgenoote, een rechte vyandin
Van eer en deught, ley toe om al ons huisgezin
Door u te splissen, zelf den vader tegens moeder,
Schoondochters tegens een, den broeder tegens broeder
Te rokkenen. het hoogh beleit heeft dit geschut.
Een achtgetal in d'ark zal 't zaet en eene stut
Des menschdoms strekken, als het uit den vloet herboren,
Herstelle al 't leven, dat in 't water quam te smooren.
Ga heene zoon, verdaegh al d'andren: het wort tijt
Den jongsten slagh t'ontgaen, die naulijx uitstel lijdt.
Daer koomenze al gereet. nu moeder, tre vry nader.
Schoonzusters, Jafed, Sem, gebroeders haest u: vader
Verwacht u hier ter stede, om 's menschdoms staet bedroeft.
Naerdien de noot ons jaeght, waer toe te lang getoeft?
SEM. JAFED. NOË. REY.
De gront, heer vader, wort schier vlot beneên ons voeten.
Vrou moeder, en uw zoons, en uw schoondochters moeten
Zich troosten heen te spoên naer 't groote zeegevaert;
Dies komenwe al gereet te gader herrewaert.
Wy staen reisvaerdigh: het gelieve u ons te leiden.
Wat anders is 't van ver, wat anders in het scheiden,
En onder d'oogen. ik, gemat en afgetreurt,
Wort met gewelt en kracht van 't menschdom afgescheurt.
De liefde tot hun heil werkt krachtighst in het ende:
En komtge nu getroost, als ballingen, d'elende,
De zwaericheên op zee te draegen neffens my?
Zoo sta u d'almaght van den allerhooghsten by.
Ik zalze ontvouwen, om uw harten tegens lijden
Te wapenen. staet vast, en helpt uw' vader strijden.
Dien Godt beschermt, ontziet noch vier noch watersnoot.
Hy kan ons redden in het midden van de doot.
Gy ziet de hemel hangt van gruwzaem onweêr zwanger,
En wacht tot datwe d'ark intreden, ook niet langer.
De hant des engels zal haer met een' donderslagh
Toebonzen, datze dreune en davre: want ik magh
Noch kan dien ondergang der weerelt zien noch hooren.
Och moghtenwe in een zee van droeve traenen smooren,
En 't menschdom helpen, 'k schreide een zee van traenen uit!
De donder, blixem, vier, en weêrlicht zal 't geluit
Van 't jammerlijk gekerm der stervenden verdooven.
Dan stort gestrenge wraek slaghregens neêr van boven.
Wel veertigh etmael lang, getroost u krak op krak
Te hooren, zonder schrik; het kraeken op het dak
Van hagelsteenen en stortregen, zonder buien;
Een' storm van oost en west, van noorden en het zuien,
Vier winden tegens een, hardnekkigh en verstokt.
Dan rijzenwe aen het zwerk, geslingert en geschokt.
Zoo slijtenwe den tijt, in schaduwen en dampen,
En leven by geen zon, maer traen en rook van lampen.
Heer vader, schroom niet: vaer met u verhael vry voort.
d'Almaghtige betemt de baren met een woort.
Wy zullen, hemelhoogh gedraegen van de golven,
Als in een levend graf, al levendigh gedolven,
Heendrijven, hobbelen, en schokken nacht en dagh,
Dryhondert etmael lang en seventigh. de slagh
En 't klotsen van den vloet en holle waterbaren
Zou 't allerstoutste hart ter neêr slaen onder 't vaeren,
Daer 't oor niet anders dan gedruisch en buldren hoort
Van wateren en wint; de dootschrik voor de poort
Geduurigh aenklopt, en het aengevochten leven,
In noot van kistbreuk [schoon de kist is toegedreven
Met werk, en vet geteert, bezorght van hars en pek,]
Blijft hangen in een schael gewogen: daer een lek
Of berst, of balkbreuk of vergaering, na het sloopen,
Het water inliet. dus ten halve schier verzoopen,
Met zulk een zwaere vracht van levenden; wat raet?
Maer schroomt noch siddert niet: de hooghste, ons toeverlaet
Is maghtigh 't overschot der weerelt, in de vloeden
En 's afgronts waterkolk, te waeren en te hoeden.
Hy toomt de golven, schoon geen roer 't gevaerte stiert,
En ook den wilden aert van 't ingescheept gediert.
Hier huilt geen hongrig wolf. men hoort geen leeuwen brullen,
Noch wreede tigers, die het woudt met dootschrik vullen.
Men tell' de nagels, met den hamer stijf en sterk
Geklonken in dees kist; dit eenigh wonderwerk
Begrijpt meer wonderen dan nagels, wonderdommen
Waer voor godtlochenaers verbaest staen en verstommen.
Zoo kan een scheutvry hart de pijlen tegenstaen.
De zee zal, zonder strant te kennen, weiden gaen,
Gelijk voorheene, eer Godt, om d'aerde te bereiden
Tot 's menschen woonplaets, haer van 't water quam te scheiden,
Het schuimende element te stuiten op het strant.
Die zelve almogentheit bevat met eene hant
Dit wonderlijk heelal, gewogen op zijn zwaerte.
Zy kan ons bergen, en behoeft geen zeegevaerte
Van balken, dicht in een gedreven, alswe zien,
Op dat het u en my tot eenen vryburgh dien'.
Waertoe den arbeit van eene eeu hier aen gehangen,
En onrechtvaerdigen, in hun verkeerde gangen,
Gesteven? nutter waer hun 't leven kort ontzeit.
De hooghste goetheit zocht hen door langkmoedigheit
Te brengen tot berou en afstant van misbruiken:
Nu wilze, op datwe zulk een' waterval ontduiken,
Door middel van deze ark behoên het overschot
Der levendigen, op een driftigh watervlot.
Beliefde 't haer, zy kon een ander middel vinden,
En hoeft de noothulp aen geen houten vlot te binden:
Maer dit's het raetbesluit van Godts voorzienigheit.
Hier tegens opstaen waer een reukloos onbescheit.
Die 't leven allereerst den menschen heeft geschonken
Kon hen veranderen van zinnen, en ontvonken
In liefde, om onderdaen te volgen Godts geboôn.
Hy schonkze een' vryen wil, van weêrzijde even schoon,
Een goude hantvest, keur het goet of quaet te kiezen.
By nootdwang zou 't gerecht des oppersten verliezen
Betaeling t'eischen van een opgedronge schult.
Nu eischt de schultheer straf, na zijn misbruikt gedult.
Nu blijft de mensch, verstokt in schendige gebreken,
En niet de godtheit, in dees schult rechtvaerdigh steeken.
Zoo stervenze eeuwigh, die door 's waters noot vergaen?
Ten zyze stervende in het ende zich beraên,
Geraekt van naberou: maer die hardnekkigh smooren
Gaen door godtlasteringe en eige schult verloren.
De godtheit kon dees straf quijtschelden voor den spring.
Toen 's hemels rechter streng ter jongste vierschaer ging,
Daer Godts rechtvaerdigheit en Godts genade pleitten,
Kon geen verzoening by gequetste majesteiten
Verworven worden. d'een stont d'andere in het licht.
De tong der weeghschael zweegh, zoo langze in tegenwight
Bleef twijnen. entlijk quam de boosheit t'overweegen.
De vloek stont boven, na het zwichten van den zegen,
En 't menschdom, dat vergeefs zijn gruwelen verbloemt,
Wert door het vonnis streng der straffe toegedoemt.
Hoe zultge weeten of de watren weêr vertrekken?
Een rave of duif kan ons een trouwe postbo strekken.
De watren grimmelen van monstren, woest van aert.
Walvisschen kunnen met een' klink van hunnen staert
Dat houten zeegewelt te gronde slaen en sloopen.
Zy schroomen geen gewelt, die op Godts toezicht hoopen,
Al quaem een heele vloot, elk van een regement
Schuimbekkend hellespook bezeten; niemant kent
Zich maghtigh 't heiligh vlot te sloopen en ontsnoeren.
Geen Leviatan durf zijn' staert en vinnen roeren.
Aertsvader, spoe u voort. de goddelooze rot
Van Enaks trots gebroet, besluit, ten schimp van Godt,
Door boelen aengehitst, dees cedere bosschaedje
Aen brant te steeken, en voorwint uw timmeraedje
Met eenen stookebrant te delven in haere as.
Wat sammeltge? de zon helt over naer het gras.
Tre voor: wy volgen u, en komen uwe treden
In d'ark geleiden met voorspellinge en gebeden.
Bescherm, ô heer, ô toeverlaet
Van uw getrouwen, 't eenigh zaet
En al de hoop van Adams kinderen,
Dat hun geen holle baren hinderen.
Zy rusten op uw hemelwacht
Gerust en veiligh, met de vracht
Van wilden aert en tamme dieren.
Gy kunt den toom des afgronts vieren
En korten, zoo het u behaegh,
Na 's menschdoms droeve nederlaegh,
Waer Noë drijft op uw genade.
Behoe zijn huisgezin voor schade,
Op dat hy, na een lang verdragh
Van jammeren, belanden magh,
Wanneer, de wateren verschoven,
Hy stof vint uwen naem te loven.
Als uwe hant het zwaere slot
Ontsluit, zal hy, op uw gebodt
Te lande treênde, uwe eer ontvouwen,
U dankbaer eenen outer bouwen
Op eene Godgewijde ste,
En offren u het zuiver vee,
En reine vogels. d'offerhande
Wil u, terwijlze smooke en brande,
Behaegen, en den hemel deur
Verspreiden eenen zoeten geur.
Gy zult beloven zijne telgen
Door vloên te schenden noch verdelgen,
Schoon zy verwildren jaer op jaer,
Zoo lang het aerdtrijk vruchten baer',
De morgen aenbreeke uit den oosten,
Belofte om Noahs rou te troosten.
Hy zegent hem en zijn gezin,
Op dat de hooftstam telgen winn'.
Hy neemtze, als herder, in zijn hoede,
Verbiet al wat in zijnen bloede
Verstikte t'eeten, om geen wraek
Met bloet te voeden, en den smaek
Tot dolle menschemoorderyen
Te koesteren, en dwinglandyen.
Hy veilightze door eene wet,
En wil den dootslagh, als een smet,
Met bloet afwasschen door den degen,
En dootslagh tegens dootslagh weegen,
Op dat elk 's menschen waerde kenn',
En niemant woest de handen schenn'
Aen menschen, weerloos zonder wapen,
Gelijk een beelt, naer Godt geschapen.
De godtheit sterkt dit heilverbont
Met eenen eedt, uit haeren mont,
En zet een teken aen de wolken,
Den regenboogh voor alle volken,
Gebogen midden in de lijst
Der weerelt, daer hy daelt en rijst
Op 't oogh; een' boogh uit veele verven,
Die meest in blaeu en root versterven.
Het blaeu bediet den weereltvloet;
Het root een' brant en weereltgloet,
Twee oordeelen, een nu gestreeken,
Het ander namaels uit te spreeken,
Wanneer het menschdom zal vergaen,
En voor de jongste vierschaer staen,
Zoo Enoch spelde lang te voren.
Godtvruchtigen ontzien Godts toren.
Het gansche huisgezin van Noë treet in 't slot
Van 't hol gevaerte, en eert het vaderlijk gebodt.
d'Aertsvader volgende, betuight eerst menighvuldigh
Al schreiende: och wy zijn aen dit bederf onschuldigh!
d'Aertsengel des gerechts Uriël komt, houdt stant.
Zijn gloênde fakkel barnt. hy bonst met d'andre hant
De deur des ingangs toe, dat zeven sloten kraeken.
Het nimmer slaepende oogh wil over Noë waeken.
URANIA. ACHIMAN. AERTSHERDER. HOFMEESTER.
De trotze reuzetroep trok op onze aendrift uit:
Maer d'aenslagh schijnt mislukt. wy hooren geen geluit,
Gebriesch van paerden, noch geen trommels en trompetten.
Hun last hiel dit gewest in lichten brant te zetten.
Het dwarsse nootlot heeft ons dees triomf benijt.
Hier komt de grootvorst aen, schuimbekkende van spijt.
Dat wiltbraet is in 't hol der arke ons jaght ontslopen.
Wy komen, hangends hoofts en suffende, afgedropen.
'k Vervloek my zelven, en dien aenslagh. ô verdriet!
Wie zou het denken! och wy waren al bespiet,
En d'oude suffer, een aendrijver van 's lants plaegen,
Gewaerschuwt dat ons stont een schoone kans te waegen,
Koos tijdigh in der yl de schaduw van zijn kist.
Ontbrak het u aen vier en fakkel; schiet de list
Van 't vossevel te kort, wanneer het schelmen ruiken,
Dan gelt de leeuwenhuit: men most gewelt gebruiken.
Het spookte afgrijslijk door het cederbosch in 't ront,
Waer Enaks schuttery opdonderde, daer stont
Het spook haer tegen, en beschermde d'ark en boomen
Met gloênde fakkelen. de stoutste reuzen schroomen,
Geblint door dit gezicht, dat sterk in d'oogen schijnt.
Wy hygen ademloos, van woelen afgepijnt.
De reuzebenden vliên verstroit uit dees bosschaedje.
De tovenaer beschut zijn bosch en timmeraedje.
Gedult, mijn heer, tot dat een beter avontuur
Geleden smaet vergoede, en treffe een andere uur,
Om zulk een' joffrevloek den lastermont te stoppen.
't Is wijsheit zijnen hoon by wijlen in te kroppen.
Van verre schijnt het dat een bleeke schim genaekt
En herwaert spoênde, naeu den gront van d'aerde raekt.
Het schijnt een postbo, die een' snellen dromedaris
Aenprikkelt. ik geloof dat ergens lantgevaer is.
Hy blaest den horen, melt ons onraet: staet nu vast,
Het is d'aertsherder.
al 't geberghte, in noot en last,
Zit overdrongen van gevlughten, uit waeranden,
Uit burgen, boomgaerden, en omgelege landen.
Zoo zittenze geberght?
behalve wat verdronk,
En, als een baksteen, los in 't water heenezonk.
Wie laet zich aen 't geberghte in stroom en water dompelen?
Het quam afstortende hen plotsling overrompelen,
Eer 't volk op 't laege lant 't geberghte winnen kon.
De hemel springt, gelijk een volle waterton,
Aen duigen uit den bant. geen banden langer klemmen.
De lantzaet pooght vergeefs dien waterval t'ontzwemmen.
Geen vlot op tonnen, met een koorde vast gehecht,
Beschut de driftigen in 't strenge waterrecht.
De drijvende eilanden van opgeborste veenen,
Gepakt met duizenden, die dootsch om noothulp steenen,
En kermen, zullen hen niet spijzen. hongersnoot,
Een scherrep zwaert, genaekt, en dreightze met de doot,
Al levenze eene poos, verdooft door 't yslijk bruizen
En schuim der watervloên, uit 's hemels ope sluizen
En watervallen, sterk met losgelaten toom
Afschietende uit de lucht. de zeen en stroom op stroom
Zien oevers aen noch strant. dryhondertjaerige eiken,