floriandebaene/DutchDraCor4ML huggingface dataset:
Eer ik het mét fatzoen uit den huis héb gekreegen;
Myn wyf merkte, dat ik wat droeg, daarom hiel ze me teegen;
Zy wou me t' huis houwen, maar ik had wat anders in 't zin.
Dartig gulden, maar 't moest zo heen loopen,
De kooper heeft d' uitdraagster betaald, 't is vry géld.
Waar ben je nu jy bloeds, die je van een oud wyf laat plaagen,
Die uit haar handen aazen moet, en zien na haar gezikht,
Vólg myn eksémpel, ik héb een héldenstuk verticht.
O! die zo op zyn zaaken lét, is nooit verlégen.
O! je bént een eerlyk man.
De Jongste Kwieryn,
Hei, alle zórgen laat vaaren;
't Zyn gékken, die maar toeléggen, om schatten te vergaâren;
Een glaasje wyn is 't zaakje by een vriendlyk gezicht.
Ja 't eeten liegt 'er ook niet om, bloed! had ik men datmen al dicht.
Maar, Tysje, ik was noch al anders in myn jonge tyd,
Gelyk ik je wel vertéld héb; ik raakte myn broêr vroeg kwyt.
Toen héb ik wél zo veel géldt met zwélgen en dobbelen verbruid,
Als ik zwaar bén: want ik wierd weeldrig opgetoogen.
Tót dat ik op 't lést, om myn sélf in fatsoen te houwen,
Dezen ouwen drommel om haar géldtje héb gaen trouwen.
Ze kon wél dénken dat iemandt zo fiks op zyn kooten, zyn lyf
En leeven niet verflyten zou met een versléten oud wyf.
Daarom mien ik nu by Lievyntje in floribus te gaan zitten,
En daar een Jonasje, óf een Daniélt je over te kitten.
Ja, maar klóp niet styf,
Wil je wél doen.
Waarom niet? hoe na vrees je veur je wyf?
Klóp niet, daar is Lievyntje zélf. Wég mét de Zon; zyn straalen
Kunnen 't by de schoonheid van dat zoete bakkes je niet halen.
Ja 't is een zoet meisje! maer ze zél nóch veul zoeter zyn,
Als ik men darmen vol eeten héb, en men maag vol wyn.
Kyk! ze vergeet myn te groeten.
Jy bént maar een ootje in 't syffer, je geldt 'er niet, man:
Maar hoe vaarje Kwieryntje lief? hoe kom je zo zélden an,
Vergeetje jou Lievyntje?
Bloed! dat is een woord van kracht
En ik zél 't je weêrem mét alle dankbaarheid vergélden;
Een Fulp jak! een Fulp jak!
Niet waar? dat beurt je zélden.
Hoe héb je 't je wyf ontfutselt, hartje, want ze is loos,
En, gelijk je me wél gezeid hébt, als de nikker, zo boos;
'k Wéd je hébt het' niet zonder moeite uit den huis gekreegen;
Wou ze je 't uitgaan niet belétten; hielt ze je niet tégen?
Ja; ik verzéker je dat,
Ik heb 'er zulk een afgryzelijk wérk meê gehad,
Dat ik lichter de haan van de Wéster tooren zou neemen.
Want mijn wyf was my overal achter na, en mét haar teemen
Maakte ze me de kóp dol, 't was, waar wil je nu weêr heen?
Wat fursel je, wat draag je? 'k zey, laat me mét vreên,
Of jy zult goed koop de drommel tót een nieuw jaar krygen;
En by den éldremént ze most ook kort zwygen;
Ik raasde, als de droes tégen haar aan uit al myn kracht,
Wél, zou ik niet, ik bevind, dat ze myn anders niet acht;
En een vrouw is schuldig haar éghte man eer te bewyzen.
Zou een wyf teugen 'er man opstaan, als hy iet wil,
Ly dat, by gêt, niet; trék liever alle daag op den tril.
Je weet waar je in kunt komen; jouw Lievyntje
Zél je altyd verwéllekoomen met een lékker Wyntje,
En zo veul minnelykheid, als je zélver begeert.
Ik bid je, kom maar in huis; want ik vind me vereerd,
Als ik jou gezélschap geniet: 'k zél je anders onthaalen
Als je wyf, en je mildigheid weêr betaalen
Met een vriendelyk kusje, dat je swarigheid verzétten kan;
Daarom, myn lieve Kwieryn, steurt 'er jou niet iens an,
Stélt 'er je teugen, raast ze wat; veur wie heb je te vreezen?
Dat héb ik ook gedócht, daarom heb ik 't huis verlaaten,
En kom by jou, myn troosje, je weet na myn zin te praaten;
Jy bent het, die ik meer, als myn eigen wyf, bemin;
Ik kan niet van je duuren, je speelt me gestaâg in de zin;
Daarom schenk ik je dit jak, en je moogt nóch meêr hoopen.
O! hy zél je nóch al meer koopen.
Hoor Tys; hou jy je mond,
En wacht tót men jou wat vraagt.
Dat is een téken,
Tafelbézem, dat ze me uit al haar hart bemint.
Geef maar zonder ophouwen, ze zél jou van al 'er leeven
Niet verlaeten.
'k Had het myn wyf tot een Sinter Klaas gegeeven
En dócht haar gunst daar meê te winnen, en dat ze 't me dank
Zou weeten, maar dat knorren houd niet op, het duur éven lank.
Hoe zél je tóch? jatrouwen?
Ik bid je, dat je 't me ten goeden gelieft te houwen,
Dat ik zo vrypóstig anneem, het geen je me vereert;
Maar je meugt weêr vryelijk van myn eysschen, al wat je begeert,
Ik zal jou ten dienst staan by dagen en by nachten.
Wil je zweezerikken, karmenade, óf poel jefrikassé,
Os een gebraân kappoen, óf frikkedellen, en in steê
Van bankét, wat sausyzen de Bolonje, én olyven?
Bedénk dan wat aârs, zég maar op, waer dat je trék
Toe hébt, wil je een hoentje, óf wat snippen met 'er drék?
Neen, ik héb béter lust tót een verbuist kóstje:
Zie, dat je wat baers tót watervisch krygt, met een póstje,
En wat spiering, of grondeltjes; bak die in de pan.
O, dat smaakt zo Lievyntje! daar hou ik meerder van.
Maar, jemoest me beloovēn,
Dat bet, in een uur, óf anderhalf ten langsten gereed
Zal weezen.
Wél, we zullen tégen die tyd veurzéker wéderkeeren,
En terwijl jy 't toemaakt, gaan wy t' zamèn een boodschap doen.
Ik zél me spoên,
Maar zie toe, dat jy je tyd zélver niet komt te verpraaten.
KNiertje, Kniertje,
Juffrouw, ik stae hier ommers an de deur,
Lievyntje
Wél nou, dat 's wél. Joost Smuiger kom je ook iens veur.
Kom mit der haest, vaâr; bin je daar? 'k moet je een boodschap
							belasten.
Hoor, zéker heer zél me vergasten,
Zie, dat je Ybaers tot watervisch krygt, met wat póst,
Ook grundeltjes, óf een karper, zie toe wat het kóst,
Daer zyn drie achtentwintigen; kom, doe je boodschap ter deegen;
Is 'er leevendige zalm, zo bréng een moot, maar lêt wél op het
							weegen;
Ik zél terwijl vuur an laeten leggen, en maaken alles klaar,
't Moet in anderhalf uur reed weezen; loop ras, zélje vaar;
Want ik geloof men gasten hébben van daag niet gegeeten.
Maar wat gasten zél je trakteeren? dat diende ik te weeten.
En jy de darde; de droes nóch toe, dat zijn 'er wél tien;
Want Tafelbézem kan allien teugen acht man vretten.
Kniertje, gaen we nou nae Annemary myn labaar haalen,
Mét men witte schoenen, en men barndestiene kraalen,
Die ik 'er te nacht geliend héb.
In nou te meer Kniertje, om dat ik het flus andoen moet;
Want Kwieryn, gelyk je hoort, zal déze middag hier slémpen,
En 't is een olyke spreeuw; hy zou 'er anders op schémpen,
Als ik niet wél opgeschikt was; kom réppen we ons dan;
Ga schuur jy de kétel, terwijl lég ik het vuur vast an.
De Droes mag den Smaus wél halen, die 't goud zou koopen,
Mét dat heen en weêr gaan, loopt men zich aan 't énd.
't Is waar, ook meende ik dat Liffebon groot was: maar (ik bekén 't)
't Is niet meer, als een Dórp, by Amsterdam te gelyken.
Ja, 'k raakten 'er mijn Vader kwyt,
Al was het toen zo groot niet.
'k Héb je dat eens hooren vertéllen;
Maar heel confuso; ey Patroon, dorst ik j'er om kwéllen,
En is 't je niet vergeeten, zo verhaal men eens ter deeg,
Hoe dat het toeging, we loopen dóch nóch wél een uurtje leeg;
Zo we dé Smaus niet eer, als op de beurs, spreeken zouwen.
Wèl, laat ons hier dan schiltwacht houwen,
Terwijl je 't vertélt; zo kunnen w' em zien, òf hy licht nóch kwam.
't Is nou juist zés en twintig jaar, dat ik hier t' Amsterdam
Mét men Vader te Kérmis voer, daar hy my in de spullen
En in de kraamen omleide, én een hoopen prullen
En poppegoed kócht, want hy had my gewéldig bezind.
Ontmoete, die hém an de praat hielt, én wat nieuws verhaalde;
Zo als ik zeer gedrongen wierd, én van hém of dwaalde.
Ik kon deur, nóch over 't wólk kijken: want de drang was dicht,
En ik kleyn, zo raakten ik daadlyk myn Vader uit het gezigt.
Ik wierd benaauwd, én liep mét huilende oogen, in alle hoeken,
By de spullen, én deur de kraamen, na myn Vader zoeken;
Maar vergeefs. Endelyk komt'er een man van fatzoen, zo 't scheen,
Die me vriendelyk vroeg: Vryer, wie zoek je? waar loop je heen?
'k Zey, dat ik men Vader zócht. Wél, zeid'hy, wie kan jou Vaârs naam
							droomen?
Hoe hiet hy? 'k zey hém, wat ik wist; en hy had naauw vernomen,
Dat myn Vader Stoffel heete, én dat hy buyten de Stad
Van Amesfoord, daar hy woonde, veel' tabakplanteryen had,
Of hy zey, Vreyer wees gerust, kom ga mét me, ik zél maaken,
Dat je weêrom by je Vader te récht zélt raaken;
Ik kén hém zeer wél, 't is myn Vriend; hy heeft my gebeêu,
Dat ik jou zou hélpen zoeken, en als ik je vond, mét één
In een hérbérg bréngen, daar we menkaâr zéllen verbeijen.
Of ik gaauw, óf dom na myn jaaren was, is my onbekénd,
Altyd dit héb ik onthouwen, dat die looze vént
My zo veel op de mouw spélde, dat hy, me, mét een schoon praatje,
Mét hém sleepte, na een kroegje, in een klein achterstraatje,
Daar wy myn Vader, als kaks, zouden wachten, die vast niet kwam.
Hy maakte me terwyl half dronken, én toen 't donker was, nam,
Hy me, én wou me in 't Amesfoorder Schip bréngen, zo hy zeide:
Maar het was in een heel ander Schip, daar hy me leide,
Daar ik een hoopen Jongens vond, omtrent van mynen doen,
D' een wat jonger, d' ander wat ouwer, van allerley fatsoen;
Waar meê ik, hoe zeer dat wy al te gaâr huilden, én kreeten,
Na Téssel gevoerd wierd, én op en groot schip gesmeeten,
Dat ons, na lang zeilen, veur den droes, na Nova Spanje brógt,
Alwaar ik an een rijk, maar een goed Meester wierd verkócht,
Die ik zo na de oogen zag, oppaste, diende, én smeerde,
Dat hy me vry liet, én nóch een mooije stuiver vereerde.
Ik trok toen, veur Kargadoor, in 't een, en 't ander land:
Maar sloeg eyndelyk in Brazil het Tabakplanten by der hand.
Ik deê men bést, Antonio; én 't geluk liep me niet tégen,
En dus héb ik dit Kargezoentje by malkander gekreegen,
Dat ik nou overbréng: Antonio, zo komt het te pas.
Wat zél ik zéggen? alles gaat mét den eenen te vooren,
En een ander is weêr op Sinte Galperts nacht gebooren,
Drie dagen voor 't geluk, gelyk als ik bén. 't Is te slécht,
Ik héb al men leven knécht geweest, én nóch bén ik knécht.
Ik héb je nou vijfjaar gediend, én een goê huur gewonnen,
En, eêr ik jou Kommies wierd, ménige rós tabak gesponnen,
Daar ik een schoone stuiver op had; maar récht uit gezeid,
Ik weet niet, waar 't blijft, 'k bén arm en blyf't in der eeuwigheid.
Zo niet, als jy. Maar a propo, hoestaan me men nieuwe kleêren?
Wat dunk je? zél ik 'er-wél fatsoenlyk, én mét eeren
Meê verschynen konnen, by myn Vrienden t' Amesfoord?
Je lykt 'er een volslagen Sinjoor uit, in forma, als 't behoort;
Dat pak past je zo zjentiel, óf 't na je lyfgemaakt was,
En daar by héb je 'er zulk een koopjen an, óf het get aakt was.
De Uitdraagster sópt niet vét, zo ze veel zulke komanschap doet:
Daarom geloof ik, Antonio, het is gestoolen goed.
Zo dat waaris, én d' eigenaar komt je onder wége eens tégen,
Zo weet ik je vangst wél.
Wél guit, staat myn weezen diefachtig? wie zou zo schéndig doolen?
Als 't al beurde, men zou 'er op de Komédie niet van speulen,
Nóch 't in de Kronyk zétten. Want je moet weeten, dat
Het van valsche débbelaars grimmelt in deeze Stad;
Dat 'er millioenen zijn van allerhande schavuiten,
Slampampers, Hoerejaagers, én zulk slag van guiten.
De Beurzesnyders bénnen hier zo listig en stout,
Ruiken ze je géld, Sinjoor, ariba, wég is je goud.
Men vindt hier, als te Lissebon, Kortisanen, als paerden,
Die 't samen staan mét de Roffianen, én Hoerewaerden.
Ze zyn drommels doortrapt, arglistigh, én gaauw;
Kom je by 'er, ze krygen je siguro in 't naauw;
Ze zéllen je mét een abelheid de beurs ontloeren.
Ik héb ook wél gemérkt, dat je liever je géld besteed,
Om een wyf in 't hémbd, als een man in 't harnas te groeten;
En dan zou je aen myn een drommelsche kóp ontmoeten.
Als ik op myn paerd raak, zo deug ik niet, dat weet je wél:
En daarom is 't béter, dat ik myn hart te vreeden stél;
Want ik vrees zéker, je zout de Kruizaaden licht verzoenen,
En dan zoud ik je mét bastonnaden het gat uit boenen.
Ho, Sinjeur Kwieryn, bén je daer al riets; je maakt me schier bang,
Als óf ik te lang getoesd had: want het zou niet wél passen,
Dat de Gasten heur Waerd, eer hy geried is, kommen verrassen.
Hoe, kén je my, Vriend? Ik loof je zinnen zyn verward.
Wél, hoe is 't hier? scheeren we mekaâr, óf maaken we mekaâr zwart?
Zou ik jou niet kénnen? ik kén je van boven tót ond'ren.
Kom hier een reis, Drâvis; zie, dat is Zalm, dat 's een moot,
Krimp, óf gien géld, én als een koraal zo rood;
En kyk die waterscheeps tongen, ze zinnen zo dik als planken;
Van de watervisch, weet ik wél, zel je je ook bedanken:
De baers is hier alle gaâr in 't Y gevangen, dicht veur Stad:
Dat zyn póssen? Aal zey, ze hét 'er leven gien grooter gehad;
Al hommers, der is niet een kuitvischjen onder gekomen,
En 'k héb 'er wat Grundeltjes om te bakken by genomen.
Loop, bréngt de visch in huis, Drâvis; én zég teugen onze Meid,
Dat ze de visch breekt, én vraag, óf 'er al vuur an leidt.
Laet zien, ik hébje betaald. Maar laet ze je iens Kérmisbier
							schénken.
WÉl, wat dunk je, zél 'er eeten genoeg weezen? want ziet,
Ik héb maar staat gemaakt op drie persoonen, én meer niet,
En zo deuze Vriend meê blyst, óf dat 'er nóch meêr gasten kwamen.
Wél kén je heur naamen
Niet zo wél, als ik? Ik mien jon linkermand, Tys, jou groote maat.
Myn groote maat? wél hey, deeze Vént lykt wél gék an zen praat.
Wy hébben geen Tafelbeuzems van doen,
Daar wat te eeten is, veegen wy de tafel zélf mét goed fatsoen.
Daer héb jy lik an, Sieur Kwieryn: maar je moet wat pasjenteeren,
Dat ik eerst alles ried maak.
Zég eens, fijn man mét eeren,
Hoe veul geeft me veur vracht van hier op Leiden omtrént?
Wél, ik zél jou een daalder geeven, ga al jou bést heen tyen,
En laat je daar na behooren, fijntjes van de key snyen:
Want ze leutert jou dapper, dat is zéker, en wis.
Mét een vreemd man te gekken, dunkt me, dat zeer onreedlyk is.
Wél hey, kén je me niet? Ik bén Joost Smuiger, de waerd van Bommel.
Wél kyk, hoe houdt hy hém? 't is óf we mekaâr vreemd bénnen.
Ik tót jouwent? ik weet niet wie je bént, nóch wie Lievyntje is.
Weet je niet, wie ik bén? wél, ik bén ommers niet dronken?
Héb ik je niet zo dikwils van den onden hond ingeschonken,
Als je tót onzent vrolyk bént, én vaak overzit tót den dag.
Jy my dikwils wyn ingeschonken, die in zo veel' jaaren
Hier niet in 't land geweest bén? wat zél me nóch wédervaaren?
Zou ik't niet ontkénnen? wél dat komt zéker schoon.
Wie? ik daar woonen? 'k wou liever, dat ik 't huis in brand zag
							steeken.
Ik zou jou raeden, als men Vriend,
Dat je jou zélven van jou angebooden daalder dient,
En dat je, mét een ongeveegde naers, na Leijen gaet tyen,
En laet je daer na behooren, fyntjes van de key snyen.
Want ik vrees récht uit, groeit jou key geduurig zo voort,
Zo word ze mit een snap zo groot, als de key van Amersfoord.
Maar, zo jou krank hoofd niet toelaet zo vér heen te trékken,
Zo weet ik béter raed: loop gunder. in 't Gasthuis van de gékken;
Alias het Lazarus huis, én koop daer goed koop jou kóst.
Gae je wég? wat? malle dîngen;
Bén je kwaed, dat ik je weêr scheer? je meugt mit men omspringen,
En kwéllen me zo je wilt, ik bén 't al van je gewénd;
Want als 'er je wyf niet by is, bén je al een kóddige vént.
Ik zég niet. Maar ik zou schier vreezen,
Dat 'er hachchelyk gien visch genoeg na je zin zél weezen
Want Lievyntje mag wél wat, én Tys dóbbelt niet mis.
Loop aan de galg mét jou Lievyntje, jou Tys, en je visch,
Cient diablos, laat Sinjoor mét vreên, óf anders kanailje....
Dat 's tot daer en toe. Maar 'k loof, de visch is nou al gebroken;
Ik zél de glazen gaen spoelen, én 't vuur lustig an stooken,
Op dat alles tied wordt: maar ey lieve, je moest niet vét gaen:
Ik zél teugen Lievyntje zéggen, dat ik je hier liet staen.
DEur is de schobbejak. Kom Antonio, lustig voort;
Zoeken we de Smaus op de Beurs. 'k Wil morgen na Amesfoord;
Ik bén het hier reeds zo moê, ik kan 't je niet zéggen?
Diablos, Sinjoor, ik loof dat daar Putas t' huis léggen,
En dat die Schrobber de Roffiaan is, héb ik sléchts niet gemist.
Ze hébben over al Spions, om 't vólk in 'er nét te sleepen,
En zo haast zét hier niemand zen voeten op 't land,
Of hy wordt van 'er nagespeurd, én datelyk angerand.
Dien ze krygen, wordt kaal geplukt; het kan niet missen,
Die daar wat meent te trékken, zal hém leelyk vergissen.
Je hébt gelyk, kom voort; kort beraad, goed beraad,
Want hoe nader by 't vuur, hoe meêr gevaar van branden.
Sinjoor! Sinjoor!
Men zou 'er wél een zieke bruid meê spaaren, na 't lykt aan die
							zwier.
DOe de deur niet achter me toe, Kniertje; laet ze zo maar anstaen;
Ze moet niet in 't slót weezen; want ik zél 'er niet vér van gaen;
En gae jy terwyl nae afteren, en maak daer alle ding klaar.
Blyf je veur deur staeń? wat schort je? wil je niet in komen?
Je bint ommers doen en laeten t' onzent, én ten minsten zo vry,
Als in jou eigen huis. 'k Moet je wat zéggen; én daer by
Zél de Watervisch, in een klein ommezientje klaar weezen,
Of ze is licht al in de kétel, én ze mag nou al gaar weezen.
Kom maar in; eer jy jou mantel óf doet, én jou handen wast,
Zel de kók schaffen, en de visch op tafel weezen. Treê binnen;
Waer wacht je nae, kom, gaen we anzitten, én beginnen.
Tégen wie, dénk ik, heeft het dit Vrouwménsch? zoek je kwestie kind?
Wacht je gasten? wél, ik bén 'er geen, of 't is me vergeeten.
Wél, Juffrouw Karonje, wat schort je? waarom rand je ons an?
Wat begeer je van myn Patroon? je bént by een verkeerd man.
Wat je zégt! trouwen,
'k Zou je gelooven, had hy me gien rond jaar onderhouwen.
Niemand is 'er in de waereld, die 't zo wél mit me mient;
Zo veul mooije dingen het hy myn zen leeven wél geschonken.
We kommen 'er eerst, zéggen de hangelaars; binnen acht dagen
Zéllen we misschien nóch wél andere potsen én kwinkslagen
Verneemen. Datgoed is arger, als de daommel, énzen moer.
Maar laat myn eens mét 'er omspringen, ik zél 'et 'er verleeren
En zéggen, waar 't op staat. Hoor hier eens, Juffrouw.
'k Héb men voeten t' Amsterdam in geen zés en twintigh jaaren
Gehad, als daags veur eergisteren.
Ay, alle gékken laet vaaren,
Myn eigen Kwieryntje, wat doe je hier op straet? kom hier van daan.
Antonio, was 's dat? ze noemt me.
Wél, dat heeft ze licht te raân;
Die vént van strak heeft ons verspied, én het haar ingestooken.
Hy heeft wis de lucht van de Kruisados gerooken,
En daar vlamt zy op; 't is de buit daar ze gaeren after was.
Neem jy bey de zakjes by jou. Ik héb lust om te weeten,
Of 't op myn, óf op men goud gemunt is.
Waerom héb je 't me dan belast
Ried te maaken?
Brócht je me gien Fulp jak meê, je had het jou wyf nóch ófgenomen,
Zo je me zey.
Droom je vrouwménsch? ófschort het je in 't hoofd?
Ay, waerom kwél je me zo? én waerom dingen t' ontkénnen,
Die uit je eige vrye wil hier zo daadlyk geschied bénnen?
Wat is 't dat ik niet bekénnen wil? en waar weer ik van?
'k Héb men Ieeven geen wyf gehad, dat zweer ik mét eeden,
En ik kwam veur drie dagen eerst uit het schip, hier an 't land.
'k Zie, je hébt lust te lachchen. Wél kom binnen;
't Zel daer béter val hébben.
Je bént niet wél by jou zinnen;
Ik bén de man niet, die je zoekt; het zal een ander zyn.
Bén je niet Kwieryn
Van Amesfoord? Hiet je Vaâr gien Stoffel, die daer lange jaaren
Gewoond heeft, én veel geld gewonnen met Tabakblaaren
Te planten, én verkoopen?
Dat lieg je niet, al kunje 't wél
Por Vida mia, de hoer kan héksen; kruis je betover;
Sta van me Karonje; ik zég, Puta, komt 'er niet over.
Hey, hey, je zoud van een veest wél een donderslaag maaken:
Rust jy jou hoofd maar, Antonio, 'k zél der wél deurraken?
't Meisje is niet leelik van smuil, én 't vétje, dat ze me komt biên,
Is geen brók om te vermuilen; 'k moet dat haertjen eens overzien.
Mét die tovenaarster? Ellémént hoe wilt je opbreeken!
Maar Sinjoor ...
Die Portugies zou 't alles an myn wyf gaan overbrieven;
En dan was het spul verbrod, dat kun je wél verstaan;
Maar als je nu wilt, laat ons binnen treên, én eeten gaan.
Na Tys Tafelbeuzem? is 't malligheid? mét geen' gedachten.
Ik wou wel, dat je men an 't Fulpe jak dat je me terstond
Vereerde, een rand liet zétten van 't nieuwe keuninksbont.
Kyk, men Engeltje, 'k héb dat uit noodzaakelykheid verzonnen;
Want, zo doende, zél 't jou wyf onmeuglyk niet kénnen konnen,
Schoon genomen ik had 'et an, én ze moete myn op straet.
Ik héb zo wat voor,
Ja wel, een méntch is zo wél een ménsch, als een ménsch een ménsch
							is.
Por Santo Crispino Sinjoor! kén je nóch geen hoeren?
Zy zyn de drommel te slim, Patroon; ze zéllen je loeren:
Daar by kan déze toveren, krygt ze jou ééns in 't nét,
Je bint bedurven; ze plukt je zo kaal, als een vink, ja zét
Iou licht op een' beuzemstok, én doet je voor sint félten
De schoorsteen uit ryen; ziet toe; de drommel ryt'er op stélten;
'k Vrees ....
Zie toe; word je 'er ééns by de neus gevat ....
O! 'k zél wél zwygen; je hébt me veur je raadsman niet gehuurd,
Bewaar ondertusschen bei de zakjes mét kruisaaren;
En vind je de Smaus op de beurs, je meugt ze hém veur zen bót laaten,
Zo hy het zulvergéldt in onze hérberg bréngen wil.
Bréng de Schipper Kees Koenen meê, óf 't zo gevil,
Dat j' em 'er vond; 'k zél te twéén t'huis weezen zonder missen;
Of kom myn hier mét hém zoeken, zo ik me'er wat mogt vergissen.
Ja, zie jy maar toe, dat je niet te gast gaat, als de hond op de
							worst.
Wél Tafelbeuzem, bén je daer? ik wensch je goeden dag;
't Is al wat ongemiens, dunkt me, als men jou ien reis spreeken mag.
Je bragt men daaglyks wat nauws, en kwamt me de Krant veur leezen:
Maar men ziet je 'dikwyls nou niet in de tydt van een half jaar.
'k Was eergistren nóch by Kwieryn, tót jouwent, en veur acht dagen
Had ik een hoopen nieuws, én liet wél exprés nae je vraagen:
Maar je waert niet t' huis.
Wél, hoe is 't nou? héb je nou niet en beet?
Neen. Maar évenwél dit moet ik je nóch in 't korte verklaaren,
Naamelyk, dat je zeun Kwieryn me daer zo leelyk heeft geloerd,
Straks waeren we nóch by één, én 't lykt, de droes heeft hém wég
							gevoerd.
Hy zey, hy wou me van daag eens ekselént trakteeren;
Maar ik vrees, hy geeft me van de wapper, én wil me wat scheeren.
'k Had hém, verstae je wél, een' overzeesch' Koopman toegebragt,
Daer hy een' mooye party van een duizend pond, óf acht
Geparste tabak an verkócht had, met groote avant aasie;
En je weet, ik bén gien makelaar, 'k verdien gien kortaasie;
Maar om 'er iens lustig voor te slémpen, dat kan ik, als een héld.
Daer stond en Kwakzalver, die zo grouwelyk, en verbaast
Schreuwde, én tierde, óf m'er de Duivel leevendig zou villen:
In 't énd was 't: hier héb je een olytje, om de tandtpyn te stillen,
Veur hooftpyn, kwatérnen, benaauwde borst, én een kwaê maag.
Ik dócht, dat is veur myn niet; de myne is me dikwils al te graag,
Bezonder, als ik maar iens daags, én dat tót mynent moet eeten.
Wél, dat 's te slécht veur zulk een gaauwerd, dat 's te groot een
							spyt.
'k Bekén 't, én 't verdriet men al, dat ik hém dus vergeefs loop
							zoeken.
Ik zou me zélfs schier zo wél, als de Kwakzalver vervloeken,
En op Hobooker hey wénschen, die dat marktschreijen eerst bédócht.
En al die pispraatjes, en kwakzalvers loopjes heeft opgebrógt,
Daer moest een keur weezen, waer by exprésselyk wierd verboden,
Dat al die te gast moesten gaen, óf die iemand te gast noodden,
By niemand van dit vólk moesten staan gaapen, op groote straf.
Daer 's by men keel te veul an gelégen: want daer het gaet, schénk,
							schaf,
Behoorde men al zyn affaeres om nae te laaten;
En die gien slémp verzuimde, mógt dat vólk wat hooren praaten.
Doe je bést om zulk een' keur; maar zie toe, dat j'ém terwyl niet
							mist,
En zélfs te laat komt, om van de brókken je deel te krygen.
Jy ook zo, Béstevâar. De Droes haal je wél wég,
Met al dat gevraag, al dat geteem, én al dat gezég.
Ziet hoe zwiert hy? hy zou 't mael wél schier weêr uitbraaken.
WEes maar te vreên, kind, ik zél je 't Jak zo nét laaten maaken,
Dat het je verwonderen zal.
Zél men me zo zonder wurmkruid loozen, én me laeten staen
By een Kwakzalver, om zonder my by Lievyntje te gaen.
Wat boodschappen? wat brieven? wat Kwakzalver? bén je dól,
Of zót vént? wat reutel je van scheeren? je hébt je gat vol.
Wat bruit me déze gék! wél hoe, ik weet niet, wie je bént.
Wél kaerel, wie moeit je! héb ik je ooit van men leeven
Gezien? ik zég laat me gaan, óf ik zél je een oorvyg geeven.
Wél, zou 'k het zéggen, als 't niet waar was; 'k zweer, dat ik je niet
							kén.
Wat valt'er veul op te passen:
Ik zél me van jou wél wachten, jy zélt me niet vertassen.
Ik die nooit wyf had, nóch van jou, nóch jouws gelyken weet,
Ik jakken steelen? voort vlégel, eer 'k je den rug eens meet.
Wél, Kwieryn, word je gek? zyn je de harsens benomen?
Ik flus het jak an, jou beest? meen je dat al de luy dronkerts zyn,
Als jy, én jous gelyk, die zich alle dagen in de wyn
Dol én vol zuipen, én niet weeten wat ze beginnen.