ferjorosa/bne-hemeroteca-ocr-xix huggingface dataset:
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 291

to, sess. 24, cap. 12 de Reform., quo statutum est, ut Canonicci Episcopo celebranti aut alia pontificalia exercenti assistere et inservire debeant, allegabatur auctoritas Fagnani qui l. III, decr. c. Licet, n. 168 de præb., ex eo decreto arguit, quotidianas distributiones deberi Canoniciis, qui tenentur assistere, et inservire Episcopo celebranti, et pontificalia exercenti, tum in cathedrali, tum in aliis civitatis locis, atque ejus suburbii. Quod etiam magis declarat Benedictus XIV, Instit. eccles. 107, § 9, n. 60, docens, Canonicos qui operam præbent Episcopo, in cathedrali solemniter celebranti, praesto etiam debere eidem Episcopo, etiam extra cathedralem, sive Ordinationes obeunti, sive Pontificalia peragenti. Imo jam præiverat S. Congregatio eamdem firmans doctrinam, præsertim in Licien. 17 Agusti 1641, cujus resolutionem videbis in calce.

Quare subjungebatur, cum in hujusmodi circumstantiis Canonicci adistentes et inservientes Episcopo necessarium munus adimpleant, juxta praescriptum Tridentini Concilii jam inde colligi posse videbatur, Canonicos Episcopo inservientes, Missam tantum privatam celebranti, distributiones non lucrari, ceu etiam S. Congregatio definitivit in una Pisarum 23 Januarii 1623, lib. 12, Decret. p. 253. Dubio enim proposito: «An canonici inservientes Episcopo, Missam privatam celebranti, distributiones quotidianas lucernatur, censuit respondere: non lucrari.» Item alibi censuit.

Quod quartum dubium.—Querebant Canonicci, an possent lucrari distributiones quotidianas illi, qui manent penes Archiepiscopum ob Curiæ negotia expedienda, et ii etiam qui Archiepiscopum per diversa dioceses loca, vel alibi comitantur. Ad haec enotanda, animadvertetur tum ex capitie Decatero, De cler. non resid., tum ex capitie Olim, De verb. signific., Canonicos quorum opera utuntur Episcopi, hujusmodi durante servitio, tamquam præsentes haberi ad effectum lucrandi fructus suarum præbendarum, non vero victualia (seu distributiones) quae non consueverant absentibus exhiberi, vel manualia beneficia quae dantur, singulis diebus, illis tantum qui intersunt divinis. Quibus dissona non sunt, quae à Concilio Tridentino sunt statuta, sess. 24, c. 12. Nec aliter S. C. C. censuit. Etenim in Sorana 1587, lib. 3, Decret. p. 301, definitivit: Canonicos inservientes Episcopis lucrari fructus præbendarum, non autem quotidianas distributiones. Et in Brixien. 18 Septem. anno 1626, lib. 13, Decret. p. 3, censuit: unum vel duos Cano-
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 292

nicos Episcopo inservientes, juxta privilegium ad favorem Episcoporum in capite De cætero... lucrari præbendam (seu fructus) suorum canonicatum, non tamen distributiones quotidianas; si vero reditus omnes distributionibus consent, duas tantum ex illarum tribus partibus lucrari.

Nec aliter dicebatur statutum fuisse à S. C. C. pro iis Canonicis, qui Episcopum in visitatione dioecesis comitantur. Benedictus XIV, Instit. eccles. 107, n. 59. Fagnanus, loc. cit., n. 109. Et attenta solummodo tenuitate redituum, S. Congregatio C. distributiones quotidianas quibusdam Canonicis, Episcopum in S. Visitatione comitantibus, concessit in una S. Miniatis 8 Februar. 1817.

Quod quintum dubium.—Observabatur circa quintum dubium revisionem rationum redituum capitularium, comprehendi inter causas abessendi à choro et percipiendi distributiones, juxta decretum Bonifacii VIII. Haec enim revisio spectat ad utilitatem ecclesiae. Ecclesia enim, juxta, idem Decretum, ea intelligitur de cujus distributionibus percipiendis quaeritur. Fagnanus, loc. cit., n. 160. Cum ergo dubitari non possit negotium esse Capituli, adeoque et ecclesiae capitularis, ut recte procedat bonorum ipsius administratio, ut statutis temporibus, rationes peractae administrationis reddantur; non immerito Canonicis, qui revisioni rationum à Capitulo destinantur, videntur deberi distributiones tempore absentiae, ceu S. Congregatio docuit in Panormitana anni 1588, l. 3, Decret. p. 104, aperte declarans: Deberi oratori distributiones quotidianas pro tempore quo vere absuit pro negotiis Capituli. Ad tempus vero quod attinet determinandum pro hujusmodi negotiis impendendum, officium esse Ordinarii S. Congregatio censuit in Segobien. anni 1539, lib. 5, Decret. p. 287. Archiepiscopus porro in praesenti causa quindecim dies satis esse putabat.

Quod sextum dubium.—Quærebant Canonicci, an lucra-ri possint distributiones quotidianas illi, qui intra parœciae fines ministerium prædicationis exercent. Pro affirmativa sententia reportanda, asserebant curam animarum residere penes Capitulum, cui assertioni tamen Archiepiscopus refragabatur. Verum ex officio observabatur, heic agi de ministerio prædicandi verbi Dei, quod ministerium adnexum non erat præbendæ. Quare juxta ea quae tradit Fagnanus ex doctrina S. Congregationis, loc. cit., n. 114, Canonicci le- gentes vel sermocinantantes frui non debent distributionibus, licet fructus præbendarum consequi non impediantur.
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 293

Quoad septimum dubium.—Ad tuendam consuetudinem qua Canonici examinatores synodales distributiones percipiebant, dum à choro abessent ad examinandos Ordinandos, novosque Confessarios approbandos, tum Archiepiscopus tum Capitulum innitebantur necessitati, qua fieri nequit, ajebant, ut alii inter Clericos ad munus examinatorum assumerentur.

Verum animadvertebatur, licet Barbosa in suo opere De Canon. et dign. cap. 24, n. 9, et Zachias, De resid. Eccles., tit. de beneficat., n. 13, doceant, examinatores, qui causa examinis absunt à choro, gaudere distributionibus; attamen hujusmodi perceptionem distributionum constanter denegare consuevisse S. C. C. ceu vide est in una Brixien, die 19 Junii 1638, lib. 16, Decret. p. 38, in Cremonen. 20 Sept. anno 1642, lib. 17, Decret. p. 95, et Fagnanus, loc. cit., n. 100 et 104, qui addit hujusmodi examinatores distributiones non lucrari, etiamsi adsit contraria consuetudo in Synodo dioecesana confirmata.

Quoad octavum dubium.—Adnotabatur circa dubium octavum, multa privilegia Magistris Juris Pontificii aut sacrae Theologiae ex jure communi tribui, non excepto indulto abessendi à choro prout statuitur in cap. super specula 5, De magistris, quae privilegia ab ipso C. Tridentino confirma sunt cap. 1, sess. 3, de Reform. Attamen hujusmodi privilegia, fructus tantum praebendarum, non vero distributiones respiciunt. Glossa in cit. c. 5, De magistris, et Sacra congregatio C. in Feretrana 12 Julii 1817 et alibi. Quod si nulli, aut si exigui valde forent prehendae fructus, hoc in casu, Canonicus hoc privilegio gaudens, amittet tertiam partem universi proventus, duabus aliis sibi retentis, juxta ea quae Fagnanus docet de absentibus studiorum causa, loc. cit., n. 127, quibus Benedictus XIV, Instit. 107, n. 72, Magistros S. Theologiae vel Juris Pontificii æquiparat. Idem vero docet in specie S. Congreg. C. de Professoribus in Seminario docentibus in Limen. 18 Decembr. 1627, lib. 13, Decret. p. 366.

De Rectoribus Seminariorum laudatus Fagnanus, loc. cil., n. 109, docuit, eos distributiones non lucrari. Et animadvertebatur nullum casum forsan reperiri in Thesauro resolutionum, quo Rectores Seminariorum distributiones quotidianas jure exquisierint; idemque dicendum esse videbatur de Canonicis, qui juvenes in traditis disciplinis vel humanioribus literis examini subjiciunt. Quidquid porro de hisce
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 294

sit, praxis et S. C. C. qua, attentis peculiaribus circumstantiis, elargiri quandoque solet hujusmodi Canonicis Indulta pro absentia à choro; quae Indulta cohiberi solent clausula —amissis distributionibus— vel alia —ex gratia in exemplum non adducenda.

Quoad nonum dubium.—Prono alveo dicebatur descendere responsionem nono dubio, ex iis quae dicta sunt in quinto dubio. Illi enim qui munere Provicarii vel Actuarii in Curia funguntur, licet universis Dioecesis negotiis pertractandis sint addicti, non tamen à choro absunt ob utilitatem illius ecclesiae à qua distributiones expostulant; ideoque sic absentes, hisce gaudere non possunt. Et ad haec confirmanda, adducebatur exemplum Vicarii generalis de quo S. C. C. in una Tarentina 9 Maji 1671, respondit: Inhaerendo declarationibus alias factis, Canonicum inservientem Episcopo in officio Vicarii, non lucrari distributiones quotidianas pro illis horis divinis quibus non intersit. Hinc. Fagnanus, loc. cit., n. 12, ex doctrina S. C. C. monet, non juvare hoc in casu consuetudinem vel ab immemorabili tempore invectam.

Quoad decimum et undecimum dubium.—Post haec nihil ultra observabatur circa duo subsequentia dubia, cum satis de hisce relatum sit in superioribus.

Quoad duodecimum dubium.—Archidiaconus nomine omnium capitularium rogaverat SSimum. Patrem, ut quoties adductae consuetudines approbari non mererentur, plenarium absolutionem et condonationem super illegitime perceptis distributionibus concedere dignaretur.

Circa quam supplicationem observabatur dubitari non posse, male perceptas distributiones esse restituendas. Ferraris, v. Distributiones, art. 2; S. Congregatio C. in Maceraten., 24 Jan. et 14 Martii 1778: attamen in praesenti causa, agi de Canonicis qui bona fide, ut videbatur, innixi consuetudinibus suae ecclesiae, aut debitas distributiones receperant, easdemque bona fide consumpserant. Porro hisce in adjunctis saltem non immerentes videbantur, ut per absolutionem et condonationem conscientiae suae prospicerent.

DUBIA.

I. An et quomodo Canonici, tempore divinorum Officiorum audientes Confessiones, censeri debeant presentes in Choro ad effectum lucrandi distributiones in casu.

II. An et quomodo idem Canonici, Missam celebrantes
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 295

tempore Divinorum Officiorum, tamquam praesentes haberi debeant in Choro ad eumdem effectum in casu.

III. An et quomodo Canonici assistentes Archiepiscopo in Pontificalibus aliisque functionibus, vel Missam privatam celebranti, absentes à Choro, lucentur distributiones in casu.

IV. An et quomodo lucentur distributiones iudem Canonici Archiepiscopo assistentes in pertractandis negotiis, vel ipsum in Diæcesi extra residentiam comitantes in casu.

V. An et quomodo lucentur distributiones Canonici absentes à Choro, ad expendendas rationes Massæ Capitularis in casu.

VI. An et quomodo lucentur distributiones Canonici absentes à Choro, ministerio praedicationis vacantes in casu.

VII. An et quomodo Canonici lucentur distributiones, dum absunt à Choro pro examine Ordinandorum vel Confessiorum in casu.

VIII. An et quomodo Canonici Rectoris, Administratoris, Professorum, et Examinalorum munus exercentes in Seminario, à Choro absentes lucentur distributiones in casu.

IX. An et quomodo lucentur distributiones Canonici absentes à Choro, ut Pro-Vicarii generalis, Cancellarii, et Actuarii, aliaque munera in Curia Archiepiscopali exercent in casu.

X. An et quomodo lucentur distributiones Canonici absentes à Choro, Rerum Capitularium vel Mensæ Archiepiscopalis administrationi vacantes in casu.

XI. An et quomodo Canonicus Cancellarius Capituli lucretur distributiones, pro Negotiis Capitularibus in archivio distentus in casu.

Et quatenus negative.

XII. An consulendum SSmo. pro absolutione et condonatione perceptarum distributionum in casu.

Solutio dubiorum.—Sacra Congregatio Concilii re matu-re discussa, die 20 Decembr. 1862 respondere censuit:
Ad I. Negative in omnibus, excepto Paenitentiario.
Ad II. Negative, nisi de Praefecti licentia et in Populi commodum.
Ad III. Affirmative ad primam partem prout in Lycien. 17 Augusti 1641; ad secundam partem Negative.
Ad IV. Negative in omnibus.
Ad V. Affirmative per tempus ab Ordinario praefinien-dum.
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 296

Ad VI. Negative in omnibus.
Ad VII. Negative in omnibus.
Ad VIII. Negative in omnibus.
Ad IX. Negative in omnibus.
Ad X. Quod Canonicum Administratorem Rerum Capitularium Affirmative pro diebus et horis quibus reapse incumbit in administrationem: in reliquis Negative.
Ad XI. Negative, nisi in casu urgentiae.
Ad XII. Affirmative celebrata unica Missa cum cantu, adstante universo Capitulo.

In causa Lycien. 17 Augusti 1641 quam S. C. C. indicavit, in dubii tertii resolutione, haec habentur; cum quaesitum fuissest à S. C. C., «An Decretum Concilii, cap. 12, sess. 24 de reform., vers. Omnes vero, locum habeat quando Episcopus in aliis ecclesiis sibi subjectis in civitate existentibus pontificaliter celebrat, vel paratus adsistit cum pluviali et mitra aut cum cappa divinis Officiis, et Missae solemnia vel alia pontificalia exercet... si numerus sufficiens Canonicorum, et Ministrorum in ecclesia cathedrali remaneat,» S. C. respondit: habere locum.

Ex iis omnibus inter alia plura colliges:
I. Distingui apprime inter se debere, in materia de qua agimus, fructus beneficii choralis, et distributiones quotidianas.
II. Hujusmodi distributiones regulariter consistere in tertia parte omnium beneficii choralis fructuum, quae iis distribuenda est qui choro intersunt.
III. Dari posse plures causas ob quas qui à choro abest fructus faciat suos, neque in poenas incurrat contra absentes sancitas à Tridentino Concilio.
IV. Tamen non omnes causas, quae ab his poenis incurrendis excusant, facultatem tribuere distributiones perciendi.
V. Causas generatim quae hanc facultatem tribuunt, esse insirmitatem seu justam et rationabilem corporalem necessitatem, aut evidentem ecclesiae choralis utilitatem.
VI. Solam autem consuetudinem abessendi à choro et distributiones perciendi, quamvis episcopali decreto confirmatam, non esse generatim legitimum titulum ad hanc perceptionem cohonestandam.
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 297

DE SPONSALIBUS CONTRACTIS INTER EOS QUI GRADU PROHIBITO CONSANGUINITATIS CONTINENTUR.

(Ex S. Congregatione Concilii.—Die 27 Jun. 1863.—Sess. 24, c. 1 De Reform. Matrim.).

Compendium facti. — Promiserat Titius Cajae suae consanguineae in tertio gradu, se illam in uxorem ducturum sub conditione—Si ipsa Caja se honestam servasset—ita ut si haec conditio impleretur, Titius sibi onus suscepisset impletandae à S. Sede dispensationis super consanguinitatis impedimento.

Accidit tamen ut Titius, mutato deinde consilio, cum alia adolescentula de nuptiis ineundis agere coeperit. Hanc Titii agendi rationem Caja passa non est, et penes Episcopalem Curiam impedimentum apposuit sponsalium adversus statum liberum Titii, accusato etiam Titio uti praegnantiæ, qua Caja gravabatur, auctore. Reclamavit Titius, et institit ut hoc removeretur impedimentum. Quare processu in Curia confecto, cum Episcopus à sententia ferenda se abstineret, Titius ad S. C. C. reclamavit. S. autem Congregatio rogavit Episcopum pro informatione et voto, atque ut referret de statu causæ et quid obstaret quominus sententia definitiva à curia ederetur. Transmissis itaque à Curia literis, quae huic mandato satisfaciebant; iterum S. C. ad eamdem Curiam scripsit, ut mulieri terminum praefigeret ad deducendum jura sua coram S. C. et de resultantibus certioraret, transmissis processus actis. Assignato à Curia unius mensis termino, eadem Curia transmisit una cum actis super examine testium confectis, quasdam etiam extrajudiciales aliorum testium depositiones, cura ipsius Cajae a publico Tabellione exceptas sub juramenti fide.

Porro ex judicialibus actis haec eruimus. Titius in judicio sub juramento retulit Cajam conditionem impositam non implevisse, eamque indiscriminatim cum omnibus et quidem suspectis admodum viris conversatam fuisse, in suspectis domibus dies et noctes protaxisse. Quam ob rem, «Ego (sunt verba Titii) cum ea conquestus sum, ipsa vero ita mihi respondit: Tu quod tibi placet agis, et ego quod mihi.» Insuper huic cum ceteris rationi agendi adscribebat Titius mulieris praegnantiæ.

Ex testibus vero juratis à Titio inductis, constabat consuetudinem amoris, Titium inter et Cajam, intercessisse,
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 298

nihil tamen certi eruebatur de contractis sponsalibus vel de commercio habito; super quo testes plenissimam ignorantiam favebantur.

Imo nonnullae aderant horum testium depositiones, quae dum honestatem Titii commendarent, suspectam apprime vitae rationem Cajae detegebant. Aderant insuper testes quae deponebant audivisse ex ore Cajae, se alium virum quaere-re, ut citius cum Titio nuptias iniret.

Inducti vero testes judiciales ab eadem Caja, eadem fere testabantur quae deposuerunt testes Titii, nempe amorem intercessisse inter eos, et virum ad mulieris domum accessisse, nihil tamen de commercio. Testes vero extrajudiciales, quos supra innuimus, studio mulieris coram Tabellione inducti, unanimiter deponebant Titium esse autorem praegnantiae mulieris. Haec ex actis. Quaestio itaque proposita fuit S. C. C. sub infrascripto dubio.

DISCEPTATIO SYNOPTICA.

Argumenta pro existentia sponsalium.—Favore mulieris observabatur ex officio, confessionem ipsam Titii satis esse in casu ad sponsalium promissionem sustinendam, repromissionem vero Cajae non immerito arguendum esse ex facto deflorationis, quam Caja passa est. Conscius, de Spons. vol. 7, § Rota, in Toletan. Matrim. coram Seraphino, n. 9. S. C. C. in Ugentina sponsalium 26 aprilis 1853.

Conditio autem quam vir sponsalibus apposuit, ducturum nempe se Cajam dummodo haec se honestam servasset, impleta videbatur. Septem enim testes, licet extrajudiciales, declaraverant: Cajam nunquam occasionem dedisse, qua vulgus, de ejusdem commercio cum aliis viris habito, loqueretur.

Neque ipsa consanguinitas mulieri nocere posse dicebatur, cum de impedimento agatur, super quo RR. Pontifices, justa intercedente causa, dispensare solent; praesertim cum Titius promiserat Cajae velle se hanc dispensationem à S. Sede impetrare. Quare juxta plurium Theologorum et Canonistarum sententiam observabatur saltem conditionate Titium obligatum existere, et ad conditionem ipsam, ope dispensationis, adimplendam teneri. Engel, in jus Canon., lib. 4, tit. 9, num. 6; Pirrhing., ibid., n. 27; Reiffenst., ibid., num. 28.

Argumenta pro sponsalium nullitate,—Verum animad-
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 299

vertebatur pariter ex officio, graviora rationum momenta militare favore Titii. Sponsalium enim contractus bilateralis est, atque hinc inde onerosus; ac propterea non sufficit ad ejus validitatem ut promissio ab una tantum parte proficiscatur, sed unius promissionem, alterius repromissio subsequi debet. S. Congregatio C. in Melevitana sponsalium 18 aprilis 1863 et passim. Nec satis esset ad sponsalia inducenda si una pars promittat, et altera promissionem acceptet. Dari enim potest ut quis acceptet alterius obligationem, et tamen seipsum liberum servare velit. Hanc acceptationem loco repromissionis valere, ceu ajunt Canonistae et Theologi, quoties mulier alioquin honesta, acceptando viri promissionem, sui corporis copiam ipsi fecerit.

At hujusmodi extrema in praesenti causa non videbantur verificari, nam licet de Titii promissione dubitari non poterat, haec tamen potius velleitas et animi votum videbatur, quam vera promissio cum intentione sese obligandi. Ipse enim de his nuptiis ineundis, ac de dispensatione obtinenda nihil fuit sollicitus. Imo etiamsi ex animo promisisset, cum nullibi mulieris repromissio reprehendatur, deerat illud quod ad contractum sponsalium constituendum requiritur.

Nec stuprum sive incestus quem mulier passa est, hanc repromissionem supplere videbatur. Nam praeterquamquod ex depositione testium incertus remanebat stupri auctor, semper dubitandum supererat, utrum explendae libidinis causa, an animo contrahendi matrimonium in tantum nefas Caja consenserit; praesertim cum ex allatis testium depositionibus, de ipsius honestate non parum suspicari liceret.

Caeterum, subjungebatur, et illud praeципue perpendendum in casu ocurrere, vinculum videlicet consanguinitatis. Quamvis Doctores, cum agitur de Sponsalibus sub condizione initis à consanguineis dummodo Summus Pontifex dispenset, in diversas abeant sententias, et pro nullitate subscribat Abbas, in Cap. super eo de condit. app. num. 8: pro validitate vero stet Sanchez, de Matrim., lib. 5, n. 12. De Justis, de dispensat., lib. 2, cap. 1, n. 78 ad 88, dummodo saltem impedimentum tale sit super quo dispensatio concedi soleat; in praxi tamen jam recepta esse videtur potius prima, quam altera sententia, etiamsi agatur de impedimentis super quibus dispensare Pontifex soleat. Observant enim auctores conditionem hujusmodi alienam esse à jure communi ab Ecclesia circa impedimenta constituto, neque
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 3

REVISTA CATÓLICA.

HISTORIA CONTEMPORÁNEA
DE LOS
PADECIMIENTOS Y TRIUNFOS
DE LA
IGLESIA DE JESUCRISTO,
redactada de las pastorales, cartas y escritos de los señores obispos y misioneros de ambos mundos, como también de documentos relativos á las misiones y al ministerio sacerdotal.

Tercera serie.—T. I.

BARCELONA:
IMPRENTA Y LIBRERÍA DEL HEREDERO DE PABLO RIERA,
calle de Robador, número 24 y 26.
1867.
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 30

licia, parezcan con razon ser mayores en número para resistir. Pues Nos, como nos corresponde por nuestro supremo cargo, defendiendo la causa, la libertad y los derechos de la Iglesia, hasta hoy, por gracia de Dios todopoderoso, nos hemos visto libres de grandes peligros, pero con todos nos vemos arrebatados y rodeados de adversos vientos y oleadas, no temiendo á la verdad el naufragio, que no nos deja temer el presente auxilio de Nuestro Señor JESUCRISTO, pero vivamente apesadumbrados por tantos mónstruos de nuevas doctrinas, tan impíamente suscitadas contra la misma Iglesia y la Sede apostólica, doctrinas que ya condenadas y reprobadas otras veces¹, hoy las reprobamos y condenamos de nuevo públicamente, según nos corresponde por obligación de nuestro sagrado cargo.

Sin embargo, con motivo de las presentes circunstancias, y especialmente con la alegría que nos causa vuestra presencia, no nos proponemos recordar tantos desvelos, cuidados y angustias que afligen y atormentan profundamente y cada dia nuestro corazon. Todo esto lo recordarémos al pie de los altares, elevando con llanto en los ojos nuestras continuas oraciones al Señor; todo esto lo manifestarémos una vez mas y lo harémos presente con reiteradas preces al clementísimo Padre de las misericordias, confiando plenamente en El, que conoce y puede defender la inculomidad y la gloria de su Iglesia, y que juzgando á todos los que sufren injurias por nuestra causa y por culpa de nuestros enemigos, juzgará con justicia irremisiblemente.

Entre tanto vosotros, venerables Hermanos, comprendéis muy bien, por vuestra probada sabiduría, cuán vivamente conviene para hacer frente á los consejos de los impíos y resarcir tantos daños de la Iglesia, que cada dia se arraigue mas y mas la union, que tan alto se manifiesta, de todos vosotros con Nos y esta Sede apostólica. Además, esta adhesion á la union católica, que una vez ha entrado en las almas se extiende y dilata para utilidad de los demás, no os dejaría satisfechos si al mismo tiempo no os esforzáseis unánimemente á reunir en la misma union católica é inalterable comunión de fe, esperanza y caridad, á todos los eclesiásticos de quienes sois guías, y á todos los fieles que os están confiados. Ningún espectáculo á la verdad puede ser mas hermoso á los ojos de los Angeles y de los hombres,

¹ Aloc. Consist. 29 oct. 1866.