ferjorosa/bne-hemeroteca-ocr-xix huggingface dataset:
Revista católica (Barcelona) (1866-10-01 00:00:00), página 479

DOCUMENTOS OFICIALES.

Sanctissimi Domini nostri Pii divina providentia Papæ IX Allocutio habita in Consistorio secreto die 29 octobris 1866.

Venerabiles Fratres: Non semel, Venerabiles Fratres, afflictas jamdiu in Italia sanctissimæ nostræ religionis res, gravissimasque Nobis et Apostolicæ Sedi à Subalpino Gubernio illatas injurias, tum Nostris Litteris in lucem editis, tum variis Allocutionibus in hoc amplissimo Vestro consessu habitis, pro Nostrí Apostolici muneris officio deploravimus, ac vel facile intelligitis quanto in dies consiciamur mœrore, cum videamus, idem Gubernium majore quotidianie impetu catholicam Ecclesiam, salutares ejus leges, sacrosque ministros indesinenter impetere. Etenim proh dolor! Sacrorum Antistites, et integerrimi utriusque Cleri viri, et alii honestissimi catholici cives, nulla religionis, justitiae, ac vel ipsius humanitatis ratione habita, ab ipso Gubernio magis in dies vel in exilium ejecti, vel in carcerem detrusi, vel ad coactum domicilium damnati, indignis quibusque modis vexati, Dioeceses cum maximo animarum damno suis orbatae pastoribus, Virgines Deo sacræ à propriis Monasteriis expulsæ, et ad mendicitatem redactæ, Dei Templà violata, episcopalia Clericorum Seminaria clausa, miseræ juventutis institutio christianæ disciplinae erecta, erroris, et iniquitatis magistris commissa, et Ecclesiæ patrimonium usurpatum ac distractum.

Cum autem Gubernium idem, ecclesiasticis despectis censuris, ac justissimis Nostris, et Venerabilium Fratrum Sacrorum in Italia Antistitum reclamationibus plane spretis, plures constituerit leges catholicæ Ecclesiae, ejusque doctrinæ, juribusque maxime adversas, et iccirco à Nobis damnatas, non dubitavit quoque de civili, uti appellant, matrimonio legem ferre, que non solum catholicæ doctrinæ, verum etiam civilis societatis bono summopere adversatur. Hac enim lege matrimonii Sacramenti dignitas, et sanctitas proculcatur, ejusque institutio evertitur, ac turpissimus foveitur concubinatus. Namque inter fideles matrimonium esse non potest, quin uno eodemque tempore sit Sacramentum, ideoque ad Ecclesiae potestatem omnino spectat
Revista católica (Barcelona) (1866-10-01 00:00:00), página 48

acertada ó desacertada que estas le impriman. Si para desgracia suya y del pueblo logran dominar su ánimo los tres ó cuatro caciques medio volterianos que acaso haya por allí, dará días muy amargos á la poblacion y al cura; pero si este acierta á ganar su confianza y poder dirigirle, tendrá en él un auxiliar excelente para la religiosa educacion de la juventud.

A esto podrán contribuir, haciéndolas con la debida prudencia, las visitas semanales á la escuela; porque algunos de esos jóvenes maestros no han tratado ningún eclesiástico, y no tienen del clero otra idea que la formada en las lecturas que hicieron ó en las conversaciones que oyeron, á menudo poco caritativas para con los ministros del Señor: mas si es precisado á tratar con el cura, porque va á visitarle en su clase, encuentra en él una persona instruida y bien educada, como son en general los curas, por mas que la impiedad se complazca en decir calumniosamente otra cosa; un padre, un director, un amigo, fácilmente formará un concepto justo y favorable, y tendrá á honra dejarse guiar por él.

Mas, aun cuando no logre todo esto, aun cuando el maestro fuese un impío, le contendrá la presencia del párroco en los límites, al menos del reglamento, sirviéndole de eficaz estímulo para que, si no por voluntad, por temor, cumpla lo que la ley le manda respecto á enseñanza religiosa.

Créannos los párrocos jóvenes para quienes señaladamente hacemos estas observaciones: el trabajo que se tomen para la educacion de los niños les producirá indudablemente el ciento por uno. Aparte el premio que deben esperar de Dios, que ha prometido remunerar como si á su divina Majestad acogiese, á quien acoge á uno de esos pequeñuelos (Matth. c. xviii, 5) se prepararán así para su edad avanzada una paz envidiable y muchas satisfacciones inefables. Acaso en algun pueblo se hallen verdaderas dificultades nacidas de circunstancias singulares para introducirse en la escuela; pero, llevándose con prudencia y sin pretensiones impropias, inspirándose en el amor de Dios, y ayudándose en caso necesario del prelado, pocas veces las habrá que no puedan superarse.

Concluirémos observando que, como para ser respetado de los demás se necesita comenzar por respetarles á ellos, es conveniente que el cura, por regla general, se abstenga
Revista católica (Barcelona) (1866-10-01 00:00:00), página 480

ea omnia decernere, quae ad matrimonii Sacramentum possunt pertinere.

Atque etiam idem Gubernium manifeste laedens publicae Consiliorum evangelicorum professionis statum, qui in Ecclesiae Dei semper viguit et vigebit, planeque contemnens maxima beneficia Regularium Ordinum, qui à Sanctis viris fundati, et ab Apostolica Sede probati tot gloriosis laboribus, ac piis, utilibusque operibus de christiana, civili, ac litteraria republica optime sunt meriti, minime reformidavit legem sancire, qua in omnibus regionibus sibi subjectis omnes utriusque sexus Religiosas Familias suppressit, earumque omnia, et alia multa Ecclesiae bona sibi usurpavit, ac dividenda constituit. Antequam vero in possessionem Venerae Provinciae pedem poneret, ad illas quoque regiones eadem decreta et easdem leges extendere non dubitavit, et Conventionem à Nobis cum Carissimo in Christo Filio Nostro Francisco Josepho Austriae Imperatore initam ibi penitus delendam, ac nullam vim nullumque robur habere contra omnes leges et jura decrevit.

Itaque juxta gravissimum Nostri Apostolici ministerii officium in hoc nobilissimo Vestro conventu iterum pro Religione, pro Ecclesia, sacrisque ejus legibus, pro hujus Petri Cathedrae juriibus et auctoritate Pontificiam Nostram vocem attollimus, et omnia et singula, quae sive in his, sive in aliis rebus ad Ecclesiam, ejusque jura pertinentibus contra ipsam Ecclesiam, et illius jura ac leges à Sobalpino Gubernio, et ab inferioribus quibuscumque Magistratibus decreta, gesta et attentata sunt, vehementissime querimur et reprobamus. Ac decreta ipsa cum omnibus inde sequutis Auctoritate Nostra Apostolica abrogamus, ac nullius prorsus roboris et valoris fuisse et fore declaramus. Ipsi autem illorum auctores, qui christiano nomine gloriantur, meminerint, ac serio considerent, se misere incidisse in censuras, poenasque spirituales, quas Apostolicæ Constitutiones, et Oecumenicorum Conciliorum Decreta in Ecclesiae jurium invasores ipso facto incurrendas infligunt.

Nostis autem, Venerabiles Fratres, quomodo quidam homines callidi Nobis objiciant, et ad eorum arbitrium perperam interpretentur Benedictionem, quam Italiae imperativimus, ubi nullis certe Nostris meritis, sed inscrutabili Dei judicio ad hanc Apostolicam Sedem evecti venie pacisque verba pro Nostra in Pontificie Ditionis populos caritate sponte emisimus. Equisdem Nos, de universi Dominici
Revista católica (Barcelona) (1866-10-01 00:00:00), página 481

gregis bono veraque felicitate vehementer solliciti, tunc Italiae bene precantes à Deo humiliter impenseque efflagitavimus, ut eam ab impendentibus malis liberaret, utque pretiosissimum catholicæ fidei donum in Italia majorem in modum vigeret, ac morum honestas, justitia, caritas, omnesque christianæ virtutes quotidie magis efflorescèrent. Atque etiam nunc haud omitimus ferventissimas Deo semper adhibere preces, ut catholicos Italiae populos propitius eripiat à tot ac tantis omnis generis calamitatibus, quibus Italiae moderatorum, et multiformis persecutionis opera misere opprimuntur, ac divexantur. In primis vero clementissimum Dominum exoramus, ut eosdem Italiam populos caelesti sua ope adjuvet et roboret, quo in divina sua fide et religione stabiles et immoti permaneant, et christiana fortitudine tot adversa ac plane tristia ferre ac tolerare possint.

Desipiunt vero qui ex hoc inferunt, et exoscere non desinunt, ut Nos per apertissimam injustitiam, pluribus Pontificiæ Nostræ Ditionis provinciis jam spoliati, civilem Nostrum et Apostolicæ hujus Sedis principatum ejuremus. Quisque certe videt, quam injusta, et quam perniciosa Ecclesiae sit hujusmodi petitio. Singulari enim Divinae Providentiae consilio, veluti alias innuimus, factum est, ut Romano Imperio everso, et in plura regna diversasque ditiones diviso, Romanus Pontifex in tanta Regnorum varietate, ac praesenti humanæ societatis statu civilem suum principatum haberet, quo nulli unquam civili potestati subjectus omni libertate supremam suam auctoritatem jurisdictionemque in universam Ecclesiam sibi à Christo Domino divinitus collatam exerceat; ac fideles ipsius Pontificis decretis, monitis, mandatis plena conscientiæ tranquillitate et fiducia obsequantur, acquiescant, quin unquam vel leviter suspicari queant, ipsius Pontificis acta alicuius Principis, civilisque potestatis voluntati et impulsui esse ullo modo obnoxia. Nos itaque civilem Principatum divino Providentiae consilio in bonum universalis Ecclesiae constitutum non solum renunciare haud possimus, verum etiam omnia ipsius civilis Principatus jura debemus strenue tueri ac defendere, et sacrilegam Sanctae Sedis provinciarum usurpationem vehementer expostulare, veluti sæpe expostulavimus, et hac quoque occasione etiam atque etiam expostulamus et reclamamus. Omnes autem agnoscunt quanto studio sacrorum catholicici orbis Antistites civilem Nostrum et hujus Apostolicæ Sedis
Revista católica (Barcelona) (1866-10-01 00:00:00), página 482

principatum tum voce, tum scriptis propugnaverint, ac declaraverint, eumdem principatum in praesenti potissimum rerum mundanarum conditione necessarium omnino esse ad plenam Romani Pontificis in universo catholicó grege passcendo libertatem tuendam et vindicandam, quae cum totius Ecclesiae libertate est plane conjuncta.

Neque hujusmodi homines verentur clamatire, Nos debere cum Italia, scilicet cum nostrae religionis hostibus, qui Italiam se constitueri jactant, in gratiam redire. Sed quomodo Nos, qui sanctissimae religionis, salutarisque doctrinæ, ac virtutis justitiaeque assertores et vindices constituti omnium salutem procurare debemus, cum iis convenire unquam possumus, qui sanam non sustinentes doctrinam, et à veritate auditum avertentes à Nobis fugiunt, ac ne illis quidem Nostris desiderii et postulationibus obsequi voluerunt, quae eo spectabant, ut tot in Italia Dioeceses pastorali orbatae solatio et praesidio suos haberent Episcopos?

Unam vero ii omnes, qui Ecclesiam, Nos, et hanc Apostolicam Sedem tam vehementer oppugnant, oculos animumque in veritatem justitiamque intendentes aliquando illuminentur, et resipiscant, ac in se reversi, et animarum suarum bono consultentles salutari poenitentia adducti ad Nos venire contendant. Nihil certe Nobis gratius esse posset, quam Evangelici Patris more et exemplo illis occurrere, eosque complecti summopere in Domino gaudentes, quod filii mortui erant, et revixerunt, perierant, et inventi sunt. Ac tunc plane perspicerent quantum augusta nostra religio virtutum omnium secunda parens et altrix, ac vitiorum expultrix, tum privatæ cujusque, tum publicæ omnium felicitati conducat. Ubi enim ipsa religio, ejusque salutaris dominatur doctrina, ibi necesse est, ut morum honestas, integritas, pax, justitia, caritas, et omnes virtutes vigeant; nec populi illis gravissimis divexantur malis, quibus misere opprimuntur, ubi cadem religio, ejusque doctrina despiciitur et conculeatur.

Jam vero ex luctuosissimis factis raptim, dolenterque commemoratis, atque ex tristissimis quotidianis in Italia eventis omnes vel facile videre et conjicere possunt, quibus quantisque haec Apostolica Sedes sit objecta periculis, et quomodo acerbissimis rebellionis minis, incredulorum odii, et inimicorum crucis Chisti iris exposita. Furiales undique voces continenter personant, quibus acerrimi hostes clamare non cessant, hanc urbem Romam funestissimae hujus Itali-
Revista católica (Barcelona) (1866-10-01 00:00:00), página 483

cæ perturbationis, ac rebellionis participem, immo caput esse debere. At dives in misericordia Deus hæc impia inimicorum hominum consilia ac desideria omnipotenti sua virtute disperdat, et nunquam permittat, ut alma hæc Urbs Nobis carissima, ubi maximo, ac plane singulari suo beneficio Petri Cathedram collocavit, quæ inexpugnabile est divinæ suæ fidei religionisque fundamentum, ad calamitosissimum illum redgat statum à sancto Prædecessore Nostro Magno Leone tam graphicè expressum¹, cum primum Beatissimus Apostolorum Princeps eamdem hanc urbem tunc mundi Dominam est ingressus.

Nos quidem etiamsi omni fere humana ope destituti, tamen officii Nostri probe memores, et omnipotentis Dei auxilio omnino fidentes, pari sumus cum ipsius vitae discrimine Ecclesiae causam Nobis à Christo Domino divinitus commissam impavide propugnare, et si oportuerit, eam adire regionem, ubi meliore, quo fieri possit, modo supremum Nostrum apostolicum ministerium exercere valeamus.

Cum autem in tam horribili procella unicum, ac validissimum praesidium sit oratio, idcirco omnibus Venerabilibus Fratribus totius catholicæ orbis sacrorum Antistitibus, universo catholicæ Clero, et cunctis Sanctae Matris Ecclesiae filiis, qui tot splendida erga Nos amoris et observantiae testimonia exhibere, et gravissimis Nostris et hujus Sanctae Sedis angustiis opitulari nunquam destiterunt, etiam atque etiam inculcamus, ut omni fide, spe et caritate orationes et obsecrationes Deo semper offerant ad Ecclesiae hostes expugnandos, illosque ad salutis semitas revocandos. «Magna enim, ut Chrysostomi verbis utamur, arma sunt preces, magna securitas, magnus thesaurus, magnus portus, tutissimus locus, modo sobrii et vigiles Dominum adeamus, mente nostra undique collecta, inimicoque nostræ salutis nullo aditu permisso².» In tautis autem, quibus opprimimur, laboribus, non mediocri certe utimur consolatione probe agnoscentes, Deum, quando Ecclesia sua humanis destituitur auxiliis, mira operari prodigia, quæ suam omnipotentiam, divinamque dexteram evidentissime manifestant, planeque confirmant, inferi portas nullo unquam tempore prævalituras adversus Ecclesiam, quæ proinde de suis hostibus semper triumphans immobilis stabit usque ad consummationem

¹ S. Leo serm. LXXXII al. LXXX in Natal. Apostolor. Petri et Pauli.
² S. Joan. Chrysost. Homil. XXX in cap. xi Genesis.
Revista católica (Barcelona) (1866-10-01 00:00:00), página 484

sæculi. Verum summopere dolendum, quod certum non sit, hanc, vel illam nationem pretiosissimum divinæ nostræ fidei, religionisque Thesaurum semper esse servaturam. Et quidem multi existunt populi, qui olim fidei depositum, morumque disciplinam fideliter custodiebant, nunc heu! ab ea divulsi sunt petra, cui Ecclesiae ædificium ininititur, et ab eo sejuncti, cui potestas tradita confirmandi fratres, ac pascendi agnos, et oves, atque inter se dissidentes, et errorum tenebris obruti in maximo salutis sue discrimine versantur. Atque hic haud possumus, quin pro Nostri munieris ratione omnes Summos Principes, aliosque populorum Moderatores vehementer in Domino obtestemur, ut aliquando intelligant, ac sedulo considerent gravissimum, quo tenentur, officium curandi, ut in populis religionis amor, cultusque augeatur, ac totius viribus impediendi, quomodo in eisdem populis fidei lumen extinguatur. Vae autem illis Dominantibus, qui obliviscentes se esse Ministros Dei in bonum, præstare id neglexerint, cum possint, ac debeant; et ipsi vehementer paveant et contremiscant, quando sua præsertim opera pretiosissimum destruunt thesaurum catholicæ fidei, sine qua impossibile est placere Deo. Namque ante tribunal Christi durissimum subeuntes judicium videbunt quam horrendum sit incidere in manus Dei viventis, ac severissimam ejus experiri justitiam.

Denique dubitare non possumus, quin Vos, Venerabiles Fratres, Nostrorum laborum testes ac participes, pro eximia et perspecta vestra religione, pietate, ac singulari rei catholicæ studio, una cum Nobis, et universa Ecclesia velitis fervidas conjungere preces, et clementissimum misericordiarum Patrem assidue obsecrare, ut per merita Unigeniti Filii sui Domini Nostri Jesu Christi misereatur Italiae, ac totius Europæ, et universi orbis, et divina sua omnipotencia efficiat, ut, omnibus profligatis erroribus, ærumnis, ac perturbationibus, Ecclesia sua sancta ubique terrarum omni libertate ac pace fruatur, et humana societas à tantis, quibus jactatur, malis liberetur, omnesque populi occurrant in unitatem fidei, et agnitionis Filii ejus ambulantes per semitas Domini, et in omni bono opere fructificantes.
Revista católica (Barcelona) (1866-10-01 00:00:00), página 485

Altera Sanctissimi Domini nostri PII divina Providentia Papae IX Allocutio habita in Consistorio secreto die 29 octobris 1866.

Venerabiles Fratres: Luctuosum et nunquam satis deplorandum catholicæ Ecclesiae in Polonia Regno, ac Russiarum Imperio statum cum summo animi Nostri mœrore lamentari cogimur, Venerabiles Fratres. Optime cognoscitis, Nos vel ab ipso supremi Nostri Pontificatus exordio summopere cupientes afflictis ibi sanctissimæ nostræ religiosis rebus, ac spirituali illorum fidelium bono consulere, omnia suscepisse consilia, atque etiam cum Serenissimo ac Potentissimo Russiarum Imperatore, et Poloniae Rege Illustri iniisse Conventionem. Sed irritae fuere Nostræ omnes sollicitudines. Namque non solum illa Conventio maxima ex parte hand suit executioni mandata, ac omnino despecti gravissimi illi omnes Articuli, qui juxta promissiones ad opatum exitum erant adducendi, verum etiam magis quotidianie conculcata fuere pacta, ac promissa ab ipsis Russiarum Imperatoribus ac Poloniae Regibus facta, et bellum à Russico Gubernio rei catholicæ jamdiu indictum majorem in modum asperrimis hisce temporibus fuit conflatum ad catholicam fidem in illis regionibus funditus evertendam. Nil autem valuerunt Nostræ expostulationes per Nostrum Cardinalem à publicis negotiis factae apud illud Gubernium, nihil Nostræ Litteræ ad ipsum Serenissimum Principem scriptae, quibus nullum fuit datum responsum¹. Atque hic omittimus denuo percensere numerando ea omnia, quæ in Nostra Encyclica Epistola ad Venerabiles Fratres Sacrorum Poloniae, et Russiarum Imperii Antistites data, typisque edita vehementer deploravimus². Idem enim Gubernium majore in dies insectatione catholicam oppugnans Ecclesiam semper impedivit, quominus Chelmensis Episcopus tres et amplius abhinc annos à Nobis renunciatus episcopalem posset consecrationem accipere. Postquam vero Venerabilem Fratrem Segismundum Varsaviensem Archiepiscopum à suo grege divulsum in longinas amandavit regiones, ei severissime interdicta omni cum suæ Dioecesis fidelibus communicatione, Dilectum quoque Filium Paulum Rzewuski illius

¹ Lit. 22 April. 1863.
² Epist. Encycl. die 30 Julii 1864.
Revista católica (Barcelona) (1866-10-01 00:00:00), página 486

Vicarium Generalem et Suffraganeum Episcopum Prusensem in partibus Insidelium à Nobis electum, et nunquam ob impedimenta ab ipso Gubernio allata consecratum militari manu comprehensum in exilium ejecit. Atque id, properterea quia idem Vicarius de ecclesiasticis negotiis Rescripta à Nobis motu proprio data ad alios Poloniae Ordinarios perferenda curabat. Vix autem eodem Vicario Generali in exilium pulso, non dubitavit civilis Varsaviæ Praeses Metropolitanus Templi Varsaviensis Canonicos ad se vocare, eisque præcipere, ut, nulla interposita mora, Vicarium Capitularem à se propositum eligerent. Quibus injustis mandatis idem Canonici merito, et cum eorum laude obstituerunt, cum potissimum praesto essent alii, qui ab Archiepiscopo Varsaviensi ad Vicarii Generalis munus obeundum fuerant destinati, quoties commemoratus Dilectus Filius Paulus Rzewuski fuisset expulsus, quemadmodum infeliciter evenit. Wilnensis autem Episcopus è sua Dioecesi abrep- tus jamdiu in exilio misere vivit, quin ullo modo episcopale suum munus exercere, et gregis sibi commisi bono consu- lere possit.

Insuper, Venerabiles Fratres, promulgata ab eodem Gubernio sunt decreta, quibus catholica Ecclesia, ejusque auctoritas, leges, ac disciplina procuculantur. Namque hisce decretis omnia pene Regularium utriusque sexus Ordinum Cœnobia de medio sublata fuere, atque omnia cujusque Regularis Ordinis bona publico ærario adjudicata, et pauci- ssimae Religiosæ Familiae, quæ adhuc supersunt, à suorum Summorum Moderatorum regime abstractæ, et Ordinariorum jurisdictioni subjectæ, et universus Catholicus Clerus tum in Polonia, tum in Russiarum Imperio omnibus suis bonis vel ad Episcopos, vel ad Canonicorum Collegia, vel ad parœcias, vel ad ecclesiastica beneficia, vel ad quælibet alia pia, et religiosa instituta pertinentibus spoliatur, et eorumdem bonorum redditus publici æris alieni administrationi committuntur. Atque eisdem decretis contra ecclesiasticas leges, contra supremam hujus Sanctæ Sedis auctoritatem, et omnia jura statuitur nova catholicí Cléri dispositio, nova in omnibus Dioecesibus cujusque Canonicorum Collegii existendi ratio, nova parœciarum divisio, et Capitula Collegialium Ecclesiarum abolentur, et Episcoporum plane destruitur auctoritas, ac libertas, cum ipsi sine Gubernii consensusum nullum parochum, nullum parochiarum admin- nistratorem, aut vicarium eligere possint. Ejusdem autem
Revista católica (Barcelona) (1866-10-01 00:00:00), página 487

Gubernii decreto Cameneciensis catholica Dioecesis supressa, ac proprio adempta pastori cum Luceoriensis, et Zitomeriensis Dioecesium administratione fuit conjuncta. Legitimi Sandomirensis, et Cracoviensis praesertim Dioecesium Parochi ad Gubernii arbitrium de una ad aliam parochiam traducti, de proprio gradu disturbati, aliique in eorum locum susfecti. Plocensis vero Dioeceseos Seminarii aedes confiscatae fuere, et illius Episcopus Clericos Alumnos in coenobium olim Franciscalis Ordinis extra civitatis moenia transferre coactus, omnibus ecclesiasticis viris commeatus denegatus, ne ultra mille passuum spatium à propria residentia discedere, et inter se communicare possint. Illorum autem fidelium cum hac Apostolica Sede communicatio à Russico Gubernio tanta severitate est interdicta, ac omnino sublata, ut Nos maximo animi Nostri dolore haud amplius ullo modo possimus pro supremi Nostri Apostolici ministeri officio dilectam illam Dominici gregis partem juvare, ejusque spiritualibus indigentis opem, auxiliuntque ferre. Atque utnam ne veri sint tristes nuncii, qui nuper ad Nos pervenerunt, designatum nempe Chelmensem Episcopum, et Cathedralis illius Templi Canonicos majore ex parte ab eodem Gubernio in ignotas regiones fuisse amandatos. Nihil vero dicimus de assiduis cujusque generis insidiis, artibus, et conatibus, quibus idem Gubernium catholicæ Ecclesiae filios ab ejus sinu abripere, eosque ad funestissimum schisma totis viribus pertrahere annititur, nihil de carceris, exilii, aliisque poenis, quibus Episcopi, sacrique Ecclesiae Ministri, religiosique Viri, et catholic i fideles suae religioni firmiter adhaerentes, et Ecclesiae jura propugnantes misere subjiciuntur.

Quae omnia manifestius apparent ex accurata rerum omnium expositione, quam opportunis documentis munitam, ac typis editam Vobis quamprimum tradendam jussimus. Atque ita universus catholicus orbis agnoscat, quam diuturnum sit bellum à Russico Gubernio sanctissimae nostrae religioni illatum, ut ipsa in Poloniae Regno, et Russiarum Imperio penitus deletatur. Haud ignoramus, ex funestissima, et omnino dammanda rebellione idem Gubernium arripuisse occasionem ad tam dira contra catholicam Ecclesiam suscipienda consilia, dum rebellionis rei debitis modis cohiberi, et puniri poterant, quin Ecclesiae tam grave bellum inferretur. Atque ita Deo placisset, ut nemo ex Ecclesiae potissimum Ministris se perniciosissimis fatalis hujusmodi per-