ferjorosa/bne-hemeroteca-ocr-xix huggingface dataset:
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 65

Barcelona 20 de julio de 1867.

REVISTA CATÓLICA.

SECCION HISTÓRICA.

ROMA.

Notable es la situacion del mundo en la que el Sumo Pontífice ha querido ostentar el espíritu y la vida de que, á pesar de todas las contradicciones, disfruta la Iglesia católica. La profusion de elementos sociales aglomerados junto á la cátedra de Pedro en ocasion del décimoctavo aniversario secular prueba á la faz del mundo que la Iglesia se basta á sí misma, y que nada le importa tener contra sí la política universal para seguir siendo la institucion mas organizada. El hecho mismo de no haber asistido á la imponente solemnidad monarca alguno, como no sea el destronado de Nápoles, es un dato elocuentísimo. El esplendor de las fiestas romanas se debe todo á la fuerza y atractivo de las virtudes, así de los Santos, objeto de tan excepcionales cultos, como de los fieles que se los tributaban.

Los hombres asustadizos, ó mejor, aquellos á quienes puede achacárseles poquedad de fe, tienen en este suceso una garantía de triunfo que ha de infundirles plena confianza en el porvenir.

Jamás fue tan atendida la invitacion de la Santa Silla como en la ocasion presente.

Cerca de quinientos prelados han atestiguado con su presencia el extraordinario interés que se toman por la prosperidad y gloria de la Santa Silla; por otra parte el grande Pontífice que en ella se sienta corresponde, por sus miras verdaderamente elevadas y por su corazon anchuroso, al fervor y adhesion del mundo creyente.

La alocucion habida en el consistorio del 26 de junio es otro de los documentos que caracterizarán ante la posteridad la firmeza é inteligencia de Pio IX. Es un documento histórico que vamos á transcribir:
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 66

Sanctissimi domini nostri Pii divina providentia Papæ IX allocutio habita in consistorio publico die XXVI Junii, anno MDCCLXVII.

«Venerabiles Fratres: Singulari quidem inter maximas Nostras acerbitates gudio et consolatione afficimur, cum iterum gratissimo conspectu ac frequentia vestra perfrui, vosque coram alloqui in hoc amplissimo conventu possimus, Venerabiles Fratres. Vos enim ex omnibus terrarum regionibus desiderii Nostri significatione et vestrae pietatis instinctu in hanc Urbem adducti, Vos eximia religione praestantes, in sollicitudinis Nostræ partem vocati nihil potius habetis, quam calamitosis hisce temporibus omnem in re catholica tuenda animarumque salute curanda vestram opem Nobis ferre, multiplices mœores Nostros lenire, ac ampliora in dies vestrae fidei voluntatis et obsequii, erga hanc Petri Cathedram experimenta prebere. Hoc vestro adspectu recreamur vehementer, hoc novo pietatis et amoris vestri argumento ac testimonio de illis libenter recordamur, quae usque ad hanc diem concordibus animis, non uno studiorum genere, non intermissis curis, non deterriti adversis certatim edidistis. Quae porro rerum suavissimarum memoria alte Nobis in animo infixa, semperque mansura, illud efficit, ut gratus Nostræ caritatis sensus, multo nunc quam alias ardentior atque vividior, erga universum vestrum ordinem perspicua testificatione et luculentioribus signis, palam publiceque gestiat erumpere.

«Sed si haec leviter raptimque perstricta superiorum temporum recordatio Nos adeo percellit atque solatur, Vos ippos, Venerabiles Fratres, facile intellecturos arbitramur qua laetitia exultet, qua caritate flagret hodie cor Nostrum, dum iterum observantia et frequentia vestra perfruimur, qui ex remotioribus etiam catholicis provinciis Nostro desiderio perspecto, una omnes pietate et amore acti ad Nos convenistis. Nihil enim Nobis optatius, nihil jucundius esse potest quam vestro in coetu versari, vestraeque Nobiscum conjunctionis fructum capere, in iis potissimum solemnibus peragendis in quibus omnia, quae versantur ante oculos, de Catholicæ Ecclesiæ unitate, de immobili unitatis fundamento, de praclaro ejus tuendæ servandæque studio, ae gloria loquuntur. De illa scilicet admirabilí unitate loquuntur, qua, veluti quadam vena, Divini Spiritus charismata
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 67

et dona in mysticum Christi corpus manant, ac in singulis ejus membris tanta illa fidei et caritatis exempla excitant, quae universum hominum genus in admirationem impellunt. Agitur enim, Venerabiles Fratres, hoc tempore ut Sanctorum honores decernantur tot inclitis Ecclesiae Heroibus, quorum plerique gloriosum martyrii certamen certantes, alii pro tuendo Apostolicae Cathedrae, in qua veritatis et unitatis est centrum, Principatu, alii pro integritate ac unitate fidei vindicanda, alii pro restituendis Catholicæ Ecclesiae hominibus schismate avulsis pretiosam mortem libenter oppetierunt, adeo ut mirum divinae Providentiae consilium satis eluceat, quae tum maxime exempla adserendæ catholicæ unitatis, et triumphos Adsertorum proposuit, cum Catholicæ fides et Apostolica Sedis auctoritas infestioribus inimicorum artibus conflictaretur. Agitur præterea ut memoriam diei auspiciatissimi solenni ritu recolamus, quo die Beatissimus Petrus et Coapostolus ejus Paulus ante annos mille octingentos illustri martyrio in hac urbe perfuncti, immobilem Catholicæ unitatis arcem suo sanguine consecrarent. Quid igitur, Venerabiles Fratres, Nobis optabilius et tantorum Martyrum triumphis congruentius esse poterat, quam ut in eorum honoribus pulcherrima Catholicæ unitatis exempla ac spectacula, majore qua possent significatio-ne et luce fulgerent? Quid aequius erat, quam ut hæc ipsa de Apostolorum Principum triumphis gratulatio quæ ad totius Catholicæ nominis religionem pertinet, vestro etiam adventu studioque celebraretur? Quid dignius demum, quam ut tot tantorumque rerum splendor pietatis lætitiaeque vestrae accessione fieret illustrior!

«At non solum apta rebus et grata Nobis, Venerabiles Fratres, hæc pietas, et concors cum Apostolica Sede conjunctio, sed præterea tanti momenti est, ut maximi ex ea ac salutares admodum fructus sive ad comprimendam impiorum audaciam, sive ad communem fidelium et vestrarum singulorum utilitatem, omnino debeant existere. Ex hac nimirum Religionis oppugnatores intelligent necesse est, quam vigeat, qua vita polleat Catholicæ Ecclesia, quam infensis animis insectari non desinunt: discent quam inepto stultoque convicio eam veluti exhaustam viribus et suis defunctam temporibus incusarint: discent demum quam male suis triumphis plaudant, ac suis consiliis et conatibus fi-dant, satis perspicientes tantam virium compagem convelli non posse, quam Jesu Christi spiritus et divina virtus in
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 68

Apostolicae confessionis petra coagmentavit. Profecto si unquam alias hoc maxime tempore, Venerabiles Fratres, omnibus pateat necesse est, ibi solum animos arctissima inter se conjunctione contineri posse, ubi unus idemque Dei spiritus omnibus dominatur, at Deo relichto, Ecclesiae auctoritate contempta, homines felicitatis ejus quam per scelera quærunt expertes, in turbulentissimis tempestatibus misere, dissidiisque jactari.

«Sed si fidelium communis spectetur utilitas, quidnam, Venerabiles Fratres, opportunius ac salutarius ad incrementum obsequii erga Nos et Apostolicam Cathedram Catholicis gentibus esse potest, quam si videant quanti à Pastoribus suis Catholicae unitatis jura et sanctitas fiat, eamque ob causam cernant eos magna terrarum spatia marisque transmittere, nec ullis deterreri incommodis, quominus ad Romanam Cathedram advolent, ut in Nostræ humilitatis persona Petri Successorem et Christi in terris Vicarium reverantur? Hac nempe auctoritate exempli longe melius quam subtiliori qualibet doctrina agnoscat, qua veneratio-ne, obedientia et obsequio erga Nos uti debeant; Quibus in persona Petri à Christo Domino dictum est: «Pasce agnos meos, pasce oves meas,» iisque verbis suprema sollicitudo ac potestas in universam Ecclesiam credita est atque commissa.

«Quin etiam Vos ipsi, Venerabiles Fratres, Vos in sacro vestro ministerio obeundo, ex hac erga Apostolicam Sedem observantia insignem fructum laturi estis. Quo enim majora vos necessitudinis fidei amorisque vincula cum angulari petra mystici ædificii devinxerint, eo magis etiam, uti omnium Ecclesiae temporum memoria docet, eam fortitudinem induemini ac robur, quod ab amplitudine ministerii vestri contra hostiles impetus, et adversitates rerum postulatur. Quid enim aliud Christus Dominus intelligi voluit cum Petrum tuendae fratrum firmitati praeficiens, «Ego, inquit, rogavi pro te, ut non desiccat fides tua, et tu ali-«quando conversus confirma fratres tuos!» Nimirum, ut S. Leo M. innuit, «specialis cura Petri à Domino suscipi-«tur et pro fide Petri propriè supplicatur, tamquam aliorum «status certior sit futurus, si mens Principis victa non fue-«rit. In Petro ergo omnium fortitudo monitur, et divinæ «gratiae ita ordinatur auxilium, ut firmitas quæ per Chris-

1 Luc. xxii, 32.
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 69

«tum Petro tribuitur, per Petrum apostolis cæteris conferatur.» Quapropter Nos semper persuasum habuimus fieri non posse ut ejus fortitudinis qua præcipuo Domini munere cumulatus est Petrus, non aliqua semper in vobis fieret accessio, quoties prope ipsam Petri personam qui suis in successoribus vivit presentes consisteretis, ac tantummodo solum attingeretis hujus urbis, quam sacri Apostolorum Principis sudores et triumphalis sanguis irrigavit. Immo etiam, Venerabiles Fratres, nunquam Nos dubitavimus quin ex ipso sepulcro ubi beatissimi Petri cineres ad religionem Orbis sempiternam quiescunt, quaedam arcana vis et salutaris virtus existat, quae Pastoribus Dominici gregis fortes ausus, ingentes spiritus, magnanimos sensus inspiret, quæque instaurato eorum robore efficit, ut impudens hostium audacia, catholicæ unitatis virtuti et potestati impar, impari etiam certamine residat et corruat.

«Nam quid Nos tandem dissimulemus, Venerabiles Fratres? Jamdiu in acie contra callidos et infestos hostes pro justitia et Religionis defensione versamur. Tam diurna, tam ingens dimicatio geritur, ut omnium quotquot in sacra militia consentur simul conjunctæ vires; non justo majores numero ad resistendum esse videantur. Nos quidem Ecclesiæ causam libertatem et jura pro supremi muneri Nostri ratione propugnantes, usque ad hanc diem Dei Omnipotentis ope ab exitialibus periculis incolumes fuimus, sed tamen rapimur et jactamur adhuc adversis ventis et fluctibus non quidem timentes naufragium quod Christi Domini praesens auxilium timere non sinit, sed intimo sane dolore affecti ob tot novarum doctrinarum monstra, tot impie in Ecclesiam ipsam et Apostolicam Sedem commissa, quae quidem jam alias damnata ac reprobata², palam nunc iterum pro sacri Nostri muneris officio reprehendimus et condemnamus. In hac tamen praesentis temporis ratione, et in ea quam capimus ex conspectu vestro laetitia, ultro commemorare prætermittimus tot sollicitudines, curas, angores qui cor nostrum gravi ac diuturno vulnere excruciant ac torquent. Hæc potius omnia apud altaria afferemus quæ Nostris assidue oneravimus precibus, respersimus lacrimis; hæc omnia Clementissimo misericordiarum Patri instauratis obsecrationibus aperiemus iterum ac revelabimus, in Eo omnino fiden-

¹ Serm. III In Anniv. Asc. sue. — ² Alloc. consit. 29 Oct. 1866.
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 7

sabemos que en el rudo combate que venimos sosteniendo no seremos vencidos, porque quien nos guía y manda es Vuestra Santidad, jefe augusta del nuevo Israel, á cuya palabra el mar enrojecido se partirá, abriendo franco paso á las huestes del bien; no seremos vencidos, porque guiándonos Vuestra Santidad, nos guía un jefe infalible, indefectible, invencible.

Aceptamos para vencer la línea de conducta trazada á nuestros hermanos los sacerdotes que tuvieron la dicha de oír la alocución del 25 del dicho junio, asegurando á Vuestra Santidad que el bello ideal de esta Revista y de los humildes sacerdotes que la redactan es, inculcar la unidad y la doctrina católica, y la obediencia y reverencia debidas á esa cátedra de Pedro, madre de todas las Iglesias, á fin de que no sean los fieles llevados de uno á otro lado por el viento de toda doctrina.

Unidos á esa cátedra con el lazo del mas puro amor y respeto filial, y de la gratitud mas sincera, por la luz, la fuerza y la vida que de ella recibimos, nos creeríamos felices, Padre Santo, si este acto de adhesión con que inauguramos el vigésimosexto año de la existencia de este periódico nos valiera una nueva bendición de Vuestra Santidad, que sería otra garantía de la fecundidad de nuestros trabajos, que aunque desproporcionados á la importancia de la causa á que están consagrados, les inspira el mas desinteresado celo y la mas arraigada convicción. No nos desviaremos del recto camino, que es la exposición de la
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 70

tes qui Ecclesiae suae incolumitatem et gloria tueri novit et potest, quique judicium faciens omnibus injuriam patientibus de causa Nostra et adversantium Nobis, non fallente die, justo judicio judicabit.

«Interim vero vos, Venerabiles Fratres, pro spectata vestra sapientia recte intelligitis, quam vehementer intersit ad occurrendum impiorum consilia et tot detrimenta Ecclesiae sarienda, ut quae vestrum omnium cum Nobis et Apostolica hac Sede concordia tantopere enitet, altius in dies defixis radicibus roboretur. Quin immo, hic catholicæ conjunctionis amor, qui ubi semel inhæsit animis, ad aliorum etiam utilitatem late dimanat, hic profecto vos conquisce- re non sinet, nisi pariter in eadem catholica concordia ac indivulsa fidei, spei caritatisque consensione ecclesiasticos omnes viros quorum Duces estis, et universos fideles vobis concreditos una opera præstare connitamini. Nullum sane spectaculum angelorum atque hominum oculis pulchrius esse poterit, quam si in hac peregrinatione nostra, qua ab exilio ad patriam pergimus, æmula imago referatur et ordo peregrinationis illius, qua duodecim Israeliticæ Tribus ad felices Promissionis oras conjunctis itineribus contende- bant. Ingregiebantur enim omnes, singulæ suis discrete auctoribus, distinctæ nominibus, dirempta locis, parebant- que suis quæque familia patribus, bellatorum manus duci- bus, hominum multitudine principibus; sed tamen unus erat tot ex gentibus populus, qui eidem Deo et ad eamdem supplicabat aram, unus qui iisdem legibus, eidem Sacerdo- ti Maximo Aaroni, eidem Dei Legato obtemperabat Mosi, unus qui pari jure in bellorum laboribus et victoriarum fructibus utebatur, unus demum qui pariter sub tentoriis agens, et admirabili vescens cibo, eamdem concordibus vo- tis adspirabat ad metam.

«Hujusmodi vos conjunctioni perpetuo retinendæ operam daturos, tot jam pignoribus vestrae fidei concordiaque acceptis, certum omnino ac exploratum habemus. Spondet id Nobis spectata vestra integritas, ac præstans virtus, que semper ubique sui similis, et omni periculo major effusit: spondet illud ingens studium et ardor qui vos ad æternam hominum salutem curandam, et ad divinam amplificandam gloriam rapit atque urget: spondet id demum ac certissime spondet sublimis illa oratio, quam Christus ipse ante extremos cruciatus suos ad Patrem obtulit, Illum precatus, ut omnes unum sint, sicut tu Pater in me et ego in Te, ut et
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 71

ipsi in me et ego in Nobis unum sint 1; cui precatio nee-ri nunquam potest, ut Divinus non adnuat pater.

«Nobis autem, Venerabiles Fratres, nihil optabilius est quam ut eum fructum quem maxime salutarem ac faustum Ecclesiae universae fore ducimus, ex hac eadem vestra cum Apostolica Sede conjunctione capiamus. Jamdiu enim animo agitavimus, quod pluribus etiam Venerabilium Fratrum Nostrorum pro rerum adjunctis innotuit, ac illud etiam, ubi primum optata Nobis opportunitas aderit, efficere aliquando posse confidimus, nempe ut sacrum oecumenicum et generale omnium Episcoporum catholic Orbi habeamus Concilium, quo collatis consilii conjunctisque studiis necessaria ac salutaria remedia, tot praesertim malis quibus Ecclesia premitur, Deo adjuvante adhibeantur. Ex hoc profecto uti maximam spem habemus eveniet, ut Catholicæ veritatis lux errorum tenebris, quibus mortalium mentes obvolvuntur amotis, salutare suum lumen diffundat, quo illi veram salutis et justitiae semitam, adspirante Dei gratia, agnoscant et instent. Ex hoc item eveniet, ut Ecclesia veluti invicta castrorum acies ordinata hostiles inimicorum conatus retundat, impetus frangat, ac de ipsis triumphans Jesu Christi Regnum in terris longe lateque propaget ac proferat.

«Nunc vero ut vota Nostra impleantur, utique Nostræ vestræque curæ uberes justitiae fructus Christianis afferant populis, ad Deum omnis justitiae et bonitatis fontem erigamus oculos, in quo omnis plenitudo praesidii, et gratiae ubertas sperantibus collocata est. Cum autem advocatum apud Patrem habeamus Jesum Christum Filium ejus, Pontificem magnum qui penetravit Coelos, qui semper vivens interpellat pro nobis, quique in admirabili Eucharistiae sacramento nobiscum est omnibus diebus usque ad consummationem sæculi, hunc Redemptorem amantissimum, Venerabiles Fratres, ponamus ut signaculum super cor nostrum, ut signaculum super brachium nostrum, atque ad altare illud, ubi ipse Auctor gratiae thronum misericordiæ constituit, ubi omnes qui laborant et onerati sunt, reficiendi cupidus expectat, nostras assidue preces omni cum fiducia deferamus. Eum itaque sine intermissione humiliterque obsecremus, ut Ecclesiam suam à tantis calamitatibus et omni discrimine eruat, eique lætam pacis vicem, victoriam—

1 Joh. xvn, 21.
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 72

que de hostibus, donet, ut Nobis ac Vobis novas usque vires ad sui Nominis gloriam provehendam addat, ut illo igne quem venit mittere in terras hominum animos inflammet, ac errantes omnes potenti sua virtute ad salutaria consilia convertat. Vestrae autem pietatis erit, Venerabiles Fratres, illud omni ope curare ut crediti vobis fideles in cognitione Domini Nostri Jesu Christi in dies crescat, Eumque in Sacramento Augusto presentem, constanti fide venerentur, redament ac frequenter invisant, nihilque erit vestro studio curaque dignius, quam ut vigilantibus ad Ejus aram ignibus, vigilet etiam in cordibus fidelium gratus pietatis sensus, vigilet indeficiens flamma caritatis.

«Quo vero facilius Deus ad obsecrationes nostras aurem suam propitius inclinet, semper et enixe petamus suffragia, primum quidem Deiparae Virginis Mariae Immaculatae, quo nullum apud Deum potentius patrocinium; deinde Sanctorum Apostolorum Petri et Pauli quorum Natalitia aucturi sumus, nec non omnium Coelitum Sanctorum qui cum Christo regnantes in Coelis munera divinae largitatis hominibus sua deprecatione conciliant.

«Denique Vobis, Venerabiles Fratres, ac aliis omnibus Venerabilibus Fratribus catholicarum gentium Episcopis, item fidelibus omnibus Vestræ atque illorum curæ concretitis, quorum pietatis et amoris eximia semper testimonia accepimus et continenter in dies experimur, singulis universis Apostolicam Nostram Benedictionem cum omni felicitatis voto conjunctam, ex intimo corde amantissime impertimus.»

No podia permanecer mudo el Episcopado al recibir esta franca manifestacion de la verdad, y elocuente exposicion de los sentimientos paternales del Pontificice.

Los obispos reunidos en Roma nombraron una comision de veinte individuos, por supuesto, investidos de la alta autoridad episcopal, para redactar la contestacion á las palabras de Su Santidad. El nombramiento debia recaer en un número de obispos de cada nacion proporcionado al reunido en Roma.

Nada mas facil que ponerse de acuerdo sobre aquel documento: habiendo unidad de espíritu, hay unidad de doctrina; y siendo una la doctrina y uno el espíritu, se encuentra naturalmente la unidad de formula.

1 La traducción se insertó en la pág. 26 y siguientes de este tomo.
Revista católica (Barcelona) (1867-07-01 00:00:00), página 73

Hé ahí lo que los obispos han dicho al Papa:

«Beatissimae Pater: Apostolica Tua vox iterum auribus nostris insonuit, nuncians novum aeternae veritatis triumphum, sanctorum cœlitum gloria refulgentem, antiquum urbis aeternæ, Beatorum Apostolorum Petri et Pauli sanguine consecrate decus, quorum martyrii memoria sacerularis rediens, totum hodie Orbem christianum laetitia afficit et fidelium mentes ad salutarem maximarum rerum cogitationem extollit.

«Jucundissima apostolici oris ad festa talia nos peramanter invitantis verba percipere minime potuimus, quin continuo subiret animum solemnium illorum memoria, quæ ante annos quinque, Tuo lateri adstantes in urbe peregrimus, et grati recordaremur, qua tunc nos benignitate et humanitate habueris, qua nos paterna caritate fueris in illa faustissima gratulatione complexus. Hæc suavis recordatio, hæc amantissimi Patris non tam jubentis quam optantis vox il- lam animis nostris ad romanum iter capessendum alacritatem adjecit, quam Tibi, Beatissime Pater! satis luculenter amplissima hæc Antistitum frequentia, qui tertium ad Te confluxerunt, et communis omnium pietas ac fidelis observantia declarant. Tam ingenti Antistitum numero, cui vix simile quid in præteritarum aetaturn memoria reperitur, par solummodo est Tua in nos charitas ac benevolentia, par unice obsequii amorisque in Te nostri magnitudo. Hisce autem causis vehementius hodie excitamur, ut eximias virtutes Tuas, Sedem Apostolicam novo illustrantes lumine, novo etiam prosequamur honore, et augustissimum Tuum animum graves inter, quibus premeris at non concuteris, ærurnnas, iterato amoris et admirationis testimonio coram solemur.

«Sed dum votis obsecuti sumus Tuis, alium etiam optatissimum nobis spectavimus fructum, ut scilitet cor nostrum tot Ecclesiae malis sauciatum paterni Tui vultus recrearemus adspectu, fraternam inter nos concordiam magis magisque roboraremus, ac communem Tibi nobisque solatii et gaudii materiam quæreremus.

«Hanc vero laetandi causam Tu maximam nobis præstas, dum tot nova sanctorum nomina fastis Ecclesiae inscribens homines potenter edoces, quanta sit quamque inexhausta matris Ecclesiae fœcunditas. Hanc triumphantium gloriosus martyrurn sanguis exornat; hanc inviolatæ confessionis