Revista católica (Barcelona) (1865-04-01 00:00:00), página 198

aromanos, que han recibido del Salvador en la persona del Príncipe de los Apóstoles la carga y el poder de gobernar la Iglesia católica, jamás han cesado de favorecer con sus rum Principis fuit commissa suprema cura et potestas universam regendi ac moderandi Ecclesiam, nunquam intermiserunt indefessis consiliis et laboribus sanctissimam Christi fidem, religionemque diffundere per omnes terras, et secundum Domini praeceptum confirmare Fratres, et homines nutantes sustinere, et imperitos docere, et laborantes erigere, et devios revocare, et incertos duere, ac vel haeresis, vel schismatis contagione infectos ad catholicæ unitatis centrum reducere, et spirituali omnium populorum bono consulere, et omnia peragere, quae majori Ecclesiae utilitati quovis modo conducere possent. Cum autem Ecclesia à Christo Domino fundata uoa omnino sit, eaque ex Occidentis et Orientis populis constet, tum idem Romani Pontifices suas omnes paternas curas cogitationesque in Orientalis quoque Ecclesia gentes assidue contulerunt, quae tot habuit viros ingenio, consilio, sacraque praesertim doctrina, eruditione, eloquentia, ac sapientissimis scriptis, magnorumque recte factorum, et sanctitatis gloria insignes.

Et sane ut in Oriente integrum inviolatumque catholicæ fidei servaretur depositum, utque ecclesiastica disciplina prosperè procederet, et sacra liturgia omni sanctitate ac splendore fulgeret idem Pontifices, ubi primum Ecclesiae pax fuit donata, et plura convocarent Concilia, et varias ediderent Constitutiones, decreta, nihilque intentatum reliquerre, ut Orientalium utilitatem promoverent. Quod quidem singulare Romanorum Pontificum, et hujus Sanctae Sedis erga orientales populos studium et amor semper viguit, ac vel maxime euituit, cum aliqua praesertim oborta est haeresis aut schisma excitatum, quandoquidem idem Pontifices nullis sibi curis parendum esse duxerunt, ut in Oriente catholicæ servaretur, et magis in dies propagaretur unitas. Atque haec fidei unitas cum legitimerum rituum varietate optimè consistit, ex quibus immo major in Ecclesiam ipsam splendor et majestas mirifice redducit. Hinc ipsi Decessores nostri non solum in animo numquam habuerent orientales gentes ad ritum latinum duere, verum etiam quoties opportunum esse existimabant, luculentissimos verbis clare aperteque declarabant, se nolle proprios orientalium Ecclesiarum ritus, utpote venerabilis sue originis antiquitate, et Sanctorum Patrum auctoritate commendatos, destruere vel immutare, sed unice velle ne quid in ritus ipsos forsitan induceretur, quod fidei catholicæ adversetur, vel periculum generet animarum, vel ecclesiasticæ deroget honestati, quemadmodum immortalis memoriae Benedictus XIV decessor noster copiose demonstravit suis Encyclicis Litteris ad orientales Missionarios, die 16 Julii anno 1753 datis, quarum initium Allata sunt. Quod si orientales ritus aliquis arbitrario aliquando immutati fuerint, id numquam Apostolicae huic Sedi est tribuendum.

Majores vero, ac potissima post funestissimum, et nunquam satis lugendum Photii schisma curae et sollicitudines pro orientalibus à Romanis Pontificibus, et ab hac Apostolica Sede adhibita fuere, quae opotissimum in Florentino Concilio assequae sunt exitum, cum in eodem Concilio sancta catholicæ unio, jamdui tam vehementer expetita fuerit restituta. Cum vero Marcus Archiepiscopus Ephesus tanquam novus Photius hujusmodi unionem insigni prorsus audacia convellere el labefactare est conatus, Romani Pontifices omnem dedérunt ope-