ferjorosa/bne-hemeroteca-ocr-xix huggingface dataset:
Revista católica (Barcelona) (1865-01-01 00:00:00), página 493

familiis. Etenim funestissimum Communismi et Socialismi docentes ac profitentes errorem assentunt «societatem domesticae seu familiam totam suae existentiae rationem à jure dumtaxat civili mutuari; proindeque ex lege tantum civili dimanare ac pendere jura omnia parentum in filios, cum primis vero jus institutionis, educationisque curandae.» Quibus impiis opinionibus, machinationibusque in id praecipue intendunt fallacissimi isti homines, ut salutifera catholicæ Ecclesiae doctrina ac vis à juventutis institutione et educatione prorsus eliminetur, ac teneri flexibilesque juvenum animi pernitosis quibusque erroribus, vitiisque misere insciantur ac depraeventur. Siquidem omnes qui rem tum sacram, tum publicam perturbare, ac rectum societatis ordinem evertere et jura omnia divina et humana delere sunt conati, omnia nefaria sua consilia, studia et operam in improvidam praesertim juventutem decipiendam ac depravandum, ut supra innuimus, semper contulerunt, omnemque spem in ipsius juventutis corruptela collocarunt. Quocirca nunquam cessant utrumque clerum, ex quo, veluti certissima historiae monumenta splendidè testantur, tot magna in christianam civilem, et litterariam rempublicam commoda redundarunt, quibuscumque infandis modis divexare, et edicere, ipsum Clerum autpote vero, utilique scientiae et civilitatis progressui inimicum ab omni juventutis instituendae educandaeque cura et officio esse amovendum.»

At vero alii instaurantes prava ac toties damnata novatorum commenta, insigni impudentia audent, Ecclesiae et hujus Apostolicae Sedis Supremam auctoritatem à Christo Domino ei tributam civilis auctoritatis arbitrio subjicere, et omnia ejusdem Ecclesiae et Sedis jura denegare circa ea quae ad exteriorum ordinem pertinent. Namque ipsos minime pudeat affirmare «Ecclesiae leges non obligare in conscientia, nisi cum promulgantur à civili potestate; acta et decreta Romanorum Pontificum ad religionem et Ecclesiam spectantia indigere sanctione et approbatione, vel minimum asseosu potestatis civilis; constitutiones Apostolicas, quibus damnantur clandestinæ societates, sive in eis exigatur, sive non exigatur juramentum de secreto servando, earumqueasseclæ et autores anathematem multantur, nullam habere vim in illis orbis regionibus ubi ejusmodi aggregationes tolerantur à civili gubernio; excommunicationem à Con-

1 Clement. XII, In eminenti; Benedict. XIV, Providas Romanorum; Pii VII, Ecclesiam; Leonis XII, Quo graviora.
Revista católica (Barcelona) (1865-01-01 00:00:00), página 494

«cilio Tridentino et Romanis Pontificibus latam in eos qui «jura possessionesque Ecclesiae invadunt, et usurpant, niti «confusione ordinis spiritualis, ordinisque civilis ac politici «ad mundanum dumtaxat bonum prosequendum; Ecclesiam «nihil debere decernere, quod obstringere possit fidelium «conscientias in ordine ad usum rerum temporalium, Ec- «clesiae jus non competere violatores legum suarum poenis «temporalibus coercendi; conforme esse sacræ theologiae, «jurisque publici principii, bonorum proprietatem, quae ab «Ecclesiae, à Familia religiosis, alisque locis piis possiden- «tur, civili gubernio asserere, et vindicare.» Neque erubes- «cunt palam publiceque profiteri haereticorum essatum et principium, ex quo tot perversae oriuntur sententiae atque errores. Dictitant enim «Ecclesiasticam potestatem non esse «jure divino distinctam et independentem à potestate civili, «neque ejusmodi distinctionem, et independentiam servari «posse, quin ab Ecclesia invadantur et usurpentur essentia- «lia jura potestatis civilis.» Atque silentio praeterire non possumus eorum audaciam, qui sanam non sustinentes doc- «trinam contendunt «illis Apostolicæ Sedis judiciis, et decre- «tis, quorum objectum ad bonum generale Ecclesiae, ejus- «demque jura, ac disciplinam spectare declaratur, dummodo «fidei morumque dogmata non attingat, posse assensum et «obedientiam detrectari absque peccato, et absque ulla ca- «tholicæ professionis jactura.» Quod quidem quantopere adversetur catholicæ dogmati plenae potestatis Romano Pon- «tifici ab ipso Christo Domino Divinitus collatae universalem pascendi, regendi, et gubernandi Ecclesiam, nemo est qui non clare aperteque videat et intelligat.

In tanta igitur depravatarum opinionum perversitate, Nos Apostolici Nostri officii probe memores, ac de sanctissima nostra religione, de sana doctrina, et animarum salute No- «bis divinitus commissa, ac de ipsius humanæ societatis bono maxime solliciti, Apostolicam Nostram vocem iterum ex- «tollere existimavimus. Itaque omnes et singulas pravas opi- «niones ac doctrinas singillatim hisce Litteris commemoratas auctoritate Nostra Apostolica reprobamus, proscribimus at- «que damnamus, easque ab omnibus catholicæ Ecclesiae filiis, veluti reprobatas, proscriptas atque damnatas omnino ha- «beri volumus et mandamus.

An præter ea, optime scitis Venerabiles Fratres, hisce temporibus omnis veritatis justitiaque osores, et accerrimos nostræ religionis hostes, per pestiferos libros, libellos, et
Revista católica (Barcelona) (1865-01-01 00:00:00), página 495

ephemerides toto terrarum orbe dispersas populis illudentes, ac malitiose mentientes alias impias quasque disseminare doctrinas. Neque ignoratis, ac etiam nostra ætate, nonnullo reperiri, qui satanæ spiritu permoti, et incitati eo impietas deveneunt, ut Dominatorem Dominum Nostrum Jesum Christum negare, ejusque Divinitatem scelerata procacitate oppugnare non paveant. Hic vero haud possumus, quin maximis meritisque laudibus Vos efferamus, Venerabiles Fratres, qui episcopalem vestram vocem contra tantam impietatem omni zelo attollere minime omisisistis.

Itaque hisce Nostris Litteris Vos iterum amantissime alloquimur, qui in sollicitudinis Nostræ partem vocati summo Nobis inter maximas Nostras acerbitates solatio, laetitia, et consolationi estis propter egregiam, qua praestatis religionem, pietatem, ac propter mirum illum amorem, fidem, et observantiam qua Nobis et huic Apostolicae Sedi concordissimis animis obstricti gravissimum episcopale vestrurn ministerium strenue ac sedulo implere contenditis. Etenim ab eximio vestro pastorali zelo expectamus, ut assumentes gladium spiritus, quod est verbum Dei, et confortati in gratia Domini Nostri Jesu Christi velitis ingeminatis studiis quotidianie magis prospicere, ut fideles curae vestrae concredit «absentiant ab herbis noxiis, quas Jesus Christus non colit, quia «non sunt plantatio Patris 1.» Atque eisdem fidelibus inculcare nunquam desinite, omnem veram felicitatem in homines ex augusta nostra religione, ejusque doctrina et exercitio redundare, ac beatum esse populum, cujus Dominus Deus ejus 2. Docete «catholicæ Fidei fundamento regna «subsistere 3: et nihil tam mortiferum, tam præceps ad causum, tam expositum ad omnia pericula si hoc solum nobis «putantes posse sufficere, quod liberum arbitrium, cum nasceremur, accepimus, ultra jam à Dcmino nihil quæramus, «idest, auctoris nostri obliiti, ejus potentiam, ut nos osten-«damus liberos, abjuremus 4.» Atque etiam ne omittatis docere regiam potestatem non ad solum mundi regimen, sed maxime ad Ecclesiae praesidium esse collatam 5, et nihil esse quod civitatum Principibus, et Regibus majori fructui, gloriaeque esse possit, quam si, ut sapientissimus fortissimus-

1 S. Ignatius M. ad Philadelph. 3.
2 Psalm. cXLIII.
3 S. Coelest. epist. 22 ad Synod. Ephes. apud Coust. p. 1200.
4 S. Innocent. I, epist. 29 ad Episc. conc. Carthag. apud Coust. p. 891.
5 S. Leo, epist. 156-125.
Revista católica (Barcelona) (1865-01-01 00:00:00), página 496

que alter Prædecessor Noster S. Felix Zenoni Imperatori perscribebat, Ecclesiam catholicam... sinant uti legibus suis, nec libertati ejus quemquam permittant obstiere... Certum est enim hoc rebus suis esse salutare, ut, cum de causis Dei agatur, juxta ipsius constitutum regiam voluntatem Sacerdotibus Christi studeant subdere non præferre 1.»

Sed si semper, Venerabiles Fratres, nunc potissimum in tantis Ecclesiæ, civilisque societatis calamitatibus, in tanta adversariorum contra rem catholicam, et hanc Apostolicam Sedem conspiratione tantaque errorum congerie, necesse omnino est, ut adeamus cum fiducia ad thronum gratiæ, ut misericordiam consequamur, et gratiam inveniamus in auxilio opportuno. Quocirca omnium fidelium pietatem excitare existimavimus, ut una Nobiscum Vobisque clementissimum luminum et misericordiarum Patrem ferventissimus humillimisque precibus sine intermissione orent, et obsecrent, et in plenitudine fidei semper confugiant ad Dominum Nostrum Jesum Christum, qui redemit nos Deo in sanguine suo. Ejusque dulcissimum Cor flagrantissimæ erga nos charitatis victimam enixe jugiterque exorent, ut amoris sui vinculis omnia ad scipsum trahat, utque omnes homines sanctissimo suo amore inflammati secundum Cor Ejus ambulent dignè Deo per omnia placentes, in omni bono opere fructificantes. Cum autem sine dubio gratiores sint Deo hominum preces, si animis ab omni labe puris ad ipsum accedant, isticco coelestes Ecclesiae thesauros dispensationi Nostræ commissos Christi fidelibus Apostolica liberalitate reserare censuimus, ut iudem fideles ad veram pietatem vehementius incensi, ac per Pœnitentiae Sacramentum à peccatorum maculis expiati sidentius suas preces ad Deum effundant, ejusque misericordiam et gratiam consequantur.

Hisce igitur Litteris auctoritate Nostra Apostolica omnibus et singulis utriusque sexus catholicí orbis fidelibus Ple- nariam Indulgentiam ad instar Jubilæi concedimus intra unius tantum mensis spatium usque ad totum futurum annum 1865 et non ultra à Vobis, Venerabiles Fratres, aliisque legitimis locorum Ordinariis statuendum, eodem propræs modo et forma, qua ab initio supremi Nostri Pontificatus concessimus per Apostolicas Nostras Litteras in forma Brevis die 20 mensis novembri anno 1846 datas, et ad universum episcopalem vestrurn Ordinem missas, quarum ini-

1 Pius VII, epist. encycl. Diu satis, 13 maii 1800.
Revista católica (Barcelona) (1865-01-01 00:00:00), página 497

tium «Arcano Divinæ Providentiae consilio,» et cum omnibus eisdem facultatibus, quae per ipsas Litteras à Nobis datæ fuerunt. Volumus tamen, ut ea omnia serventur, quae in commemoratis Litteris praescripta sunt, ut ea excipiantur, quae excepta esse declaravimus. Atque id concedimus, non obstantibus in contrarium facientibus quibuscumque, etiam speciali et individua mentione, ac derogatione dignis. Ut autem omnis dubitatio et difficultas amoveatur, earumdem Litterarum exemplar ad Vos perferri jussimus.

«Rogamus, Venerabiles Fratres, de intimo corde et de tota mente misericordiam Dei quia et ipse addidit dicens: misericordiam autem meam non dispergam ab eis. Petamus et accipiemus, et si accipiendi mora et tarditas fuerit quoniam graviter offendimus, pulsemus, quia et pulsanti aperietur, si modo pulsent ostium preces, gemitus, et lacrimae nostrae, quibus insistere et immorari oportet, et si sit unanimis oratio... unuusquisque oret Deum non pro se tantum, sed pro omnibus fratribus, sicut Dominus orare nos docuit 1.» Quo vero facilius Deus Nostris, Vestrisque, et omnium fidelium precibus, votisque annuat, cum omni fiducia deprecaticem apud eum adhibeamus Immaculatam sanctissimamque Deiparam Virginem Mariam, quae cunctas haereses interemit in universo mundo, quaeque omnium nostrum amantissima Mater «tota suavis est... ac plena misericordiae... omnibus sese exorabilem, omnibus clementissimam præbet, omnium necessitates amplissimo quodam miseratur affectu 2,» atque utpote Regina adstans à dextris Unigeniti Filii Sui Domini Nostri Jesu Christi in vestita deaurato circumamicta varietate nihil est, quod ab eo impetrare non valeat. Suffragia quoque petamus Beatissimi Petri Apostolorum Principis, et Coapostoli ejus Pauli, omniumque Sanctorum Cœlitum, qui facti jam amici Dei venerunt ad coelestia regna, et coronati possident palmam, ac de sua immortalitate securi, de nostra sunt salute solliciti.

Denique coelestium omnium donorum copiam Vobis à Deo ex animo adprecantes singularis Nostræ in Vos charitatis pignus Apostolicam Benedictionem ex intimo corde profectam Vobis ipsis Venerabiles Fratres, cunctisque Cle-

1 S. Cypr. epist. 11.
2 S. Bern. serm. de duodecim prærogativis B. M. V. ex verbis Apocalyp.
Revista católica (Barcelona) (1865-01-01 00:00:00), página 498

ricis, Laicisque fidelibus curae vestrae commissis peramant ter impertimus.

Datum Romae apud S. Petrum die 8 decembris anno 1864, decimo à Dogmatica Definitione Immaculatae Conceptionis Deiparæ Virginis Mariae.
Pontificatus Nostri Anno Decimonono.—PIUS, PP. IX.

Syllabus complectens praecipuos nostræ ætatis errores qui notantur in allocutionibus consistorialibus, in encyclicis aliisque apostolicis litteris sanctissimi domini nostri Pii Papæ IX.

§ I.—Pantheismus, Naturalismus et Rationalismus absolutus.

I. Nullum supremum, sapientissimum, providentissimumque Numen divinum existit ab hac rerum universitate distinctum, et Deus idem est ac rerum natura et isticco immutationibus obnoxius, Deusque reapse fit in homine et mundo, atque omnia Deus sunt et ipsissimam Dei habent substantiam; ac una eademque res est Deus cum mundo, et proinde spiritus cum materia, necessitas cum libertate, verum cum falso, bonum cum malo, et justum cum injusto.
Alloc. Maxima quidem 9 junii 1862.

II. Neganda est omnis Dei actio in homines et mundum.
Alloc. Maxima quidem 9 junii 1862.

III. Humana ratio, nullo prorsus Dei respectu habito, unicus est veri et falsi, boni et mali arbiter, sibi ipsi est lex et naturalibus suis viribus ad hominum ac populorum bonum curandum sufficit.
Alloc. Maxima quidem 9 junii 1862.

IV. Omnes religionis veritates ex nativa humanæ rationis vi derivant; hinc ratio est princeps norma qua homo cognitionem omnium cujuscumque generis veritatem assequi possit ac debeat.
Epist. Encycl. Qui pluribus 9 novembres 1846.
Epist. Encycl. Singulari quidem 17 martii 1856.
Alloc. Maxima quidem 9 junii 1862.

V. Divina revelatio est imperfecta et isticco subjecta continuo et indefinito progressui qui humanæ rationis progressioni respondeat.
Epist. Encycl. Qui pluribus 9 novembres 1846.
Alloc. Maxima quidem 9 junii 1862.

VI. Christi fides humanæ refragatur rationi; divinaque revelatio non solum nihil prodest, verum etiam nocet hominis perfectioni.
Revista católica (Barcelona) (1865-01-01 00:00:00), página 499

Epist. Encycl. Qui pluribus 9 novembris 1846.
Alloc. Maxima quidem 9 junii 1862.

VII. Prophetiae et miracula in sacris Litteris exposita et narrata sunt poetarum commenta, et christianae fidei mysteria philosophicarum investigationum summa; et utriusque Testamenti libris mythica continentur inventa; ipseque Jesus Christus est mythica fictio.
Epist. Encycl. Qui pluribus 9 novembris 1846.
Alloc. Maxima quidem 9 junii 1862.

§ II.—Rationalismus moderatus.

VIII. Quum ratio humana ipsi religioni æquiparetur, iccirco theologicæ disciplinae perinde ac philosophicæ tractandæ sunt.
Alloc. Singulari quadam perfusi 9 decembris 1854.

IX. Omnia indiscriminatim dogmata religionis christianiæ sunt objectum naturalis scientiæ seu philosophiæ; et humana ratio historice tantum exculta potest ex suis naturalibus viribus et principiis ad veram de omnibus etiam reconditionibus dogmatibus scientiam pervenire, modo haec dogmata ipsi rationi tamquam objectum proposita fuerint.
Epist. ad Archiep. Frising. Gravissimas 11 decembris 1862.
Epist. ad eundem Tuas libenter 21 decembris 1863.

X. Quum alius sit philosophus, alind philosophia, ille jus et officium habet se submittendi auctoritati, quam veram ipse probaverit; at philosophia neque potest, neque debet ulli sese submittere auctoritati.
Epist. ad Archiep. Frising. Gravissimas 11 decembris 1862.
Epist. ad eundem Tuas libenter 21 decembris 1863.

XI. Ecclesia non solum non debet in philosophiam unquam animadverttere, verum etiam debet ipsius philosophiæ tolerare errores, eisque relinquere ut ipsa se corrigat.
Epist. ad Archiep. Frising. Gravissimas 11 decembris 1862.

XII. Apostolicæ Sedis, romanarumque Congregationum decreta liberum scientiae progressum impediunt.
Epist. ad Archiep. Frising. Tuas libenter 21 decembris 1863.

XIII. Methodus et principia, quibus antiqui Doctores scholastici Theologiam excoluerunt, temporum nostrorum
Revista católica (Barcelona) (1865-01-01 00:00:00), página 5

Barcelona 10 de enero de 1865.

REVISTA CATÓLICA.

RESEÑA HISTÓRICA.

ESPAÑA.

La reseña que hoy reanudamos es siempre una de las mas interesantes para todo buen católico español. La minuciosa revista de los acontecimientos religiosos de la patria no solo sirve para ilustrar el porvenir sobre los asuntos de la actualidad, sino para dar á los que constituimos la sociedad contemporánea una idea cabal del estado de los intereses religiosos y morales, y por lo tanto de la índole de las necesidades que al fomento de los mismos afectan. Por desgracia no es tan serena como de desear fuera la situación de nuestro país, observada desde el punto de vista que nos incumbe. No puede decirse que la Iglesia en España establecida atraviese un período de paz, pues, como demostraremos á medida que á los respectivos datos les llegue el turno, los principios sobre los que descansa el Catolicismo son atacados con desenfreno por varios elementos á la vez. No anticipemos juicios desagradables; concretémonos á desempeñar, del modo que sea á Dios servido inspirarnos, el papel de cronistas que aquí nos hemos impuesto. Empecemos ocupándonos de los intereses mas sagrados, que son los de

El Episcopado.

Cumple en este tiempo un año que consignábamos haber sido provistas todas las vacantes que la muerte ó la traslación había ocasionado en las sillas episcopales del reino el año 1863. Dejamos posesionados ya de sus respectivas diócesis á los obispos de Zamora y de León, y preconizados para las suyas á los señores arzobispo de Valladolid y obispos de Barcelona, Cádiz, Oviedo Plasencia y Badajoz.

El dia 15 de enero Barcelona tuvo la dicha de recibir en su seno al prelado que desde Badajoz le deparó la divina
Revista católica (Barcelona) (1865-01-01 00:00:00), página 50

gulari quadam del 9 de diciembre de 1854, y en la encíclica Quanto conficiamur maiorre del 10 de agosto de 1863.

§ V.—Errores relativos á la Iglesia y á sus derechos.

XIX. La Iglesia no es una verdadera y perfecta sociedad completamente libre, ni goza de sus derechos propios y constantes como los recibió de su divino Fundador, sino que pertenece al poder civil definir cuáles son los derechos de la Iglesia y los límites en que puede ejercerlos.
Aloc. Singulari quadam del 9 de diciembre de 1864.
Aloc. Multis gravibusque del 17 de diciembre de 1860.
Aloc. Maxima quidem del 9 de junio de 1862.

XX. El poder eclesiástico no debe ejercer su autoridad sin que preceda el permiso y el consentimiento del gobierno civil.
Aloc. Meminit cumquisque del 30 de setiembre de 1862.

XXI. La Iglesia no tiene poder para definir dogmáticamente que la religión de la Iglesia católica es únicamente la verdadera religión.
Carta apostólica Multiplices inter del 10 de junio de 1851.

XXII. La obligación que concierne á los maestros y á los escritores católicos se limita á las cosas que han sido definidas por el fallo infalible de la Iglesia como dogmas de fe que deben ser creídos por todos.
Carta al arzobispo de Frising, Tuas libenter del 21 de diciembre de 1863.

XXIII. Los Soberanos Pontífices y los concilios ecuménicos se han separado de los límites de su poder, han usurpado los derechos de los príncipes, y hasta han errado en las definiciones relativas á la fe y á las costumbres.
Carta apostólica Multiplices inter del 10 de junio de 1851.

XXIV. La Iglesia no tiene poder coactivo ni poder alguno temporal directo é indirecto.
Carta apostólica Ad apostolicæ del 22 de agosto de 1851.

XXV. Aparte del poder inherente al Episcopado, el resto es un poder temporal que se le ha concedido expresa ó tácitamente por la soberanía civil, y revocable por consiguiente á voluntad por esta misma autoridad civil.
Carta apostólica Ad apostolicæ del 22 de agosto de 1851.

XXVI. La Iglesia no tiene el derecho nativo y legítimo de adquirir y poseer.
Aloc. Nunquam fore del 15 de diciembre de 1856.
Encíc. Incredibili del 17 de setiembre de 1863.
Revista católica (Barcelona) (1865-01-01 00:00:00), página 500

necessitatibus scientiarumque progressui minime congruunt.
Epist. ad Archiep. Frising. Tuas libenter 21 decembris 1863.

XIV. Philosophia tractanda est, nulla supernaturalis revelationis habita ratione.
Epist. ad Archiep. Frising. Tuas libenter 21 decembris 1863.

N. B. Cum rationalismi systemate cohaerent maximam partem errores Antonii Günther, qui damnatur in Epist. ad Card. Coloniensem Eximiam tuam 15 junii 1847, et in Epist. ad Episc. Wratislaviensem Dolore haud mediocri 30 aprilis 1860.

§ III.—Indifferentismus, Latitudinarismus.

XV. Liberum cuique homini est eam amplecti ac pro- fiteri religionem, quam rationis lumine quis ductus veram putaverit.
Litt. Apost. Multiplices inter 10 junii 1851.
Alloc. Maxima quidem 9 junii 1862.
XVI. Homines in cujusvis religionis cultu viam æternæ salutis reperire æternamque salutem assequi possunt.
Epist. Encycl. Qui pluribus 9 novembri 1846.
Alloc. Ubi primum 17 decembris 1847.
Epist. Encycl. Singulari quidem 17 martii 1856.
XVII. Saltem bene sperandum est de æterna illorum omnium salute, qui in vera Christi Ecclesia nequaquam versantur.
Alloc. Singulari quadam 9 decembris 1834.
Epist. Encycl. Quanto conficiamur 17 augusti 1863.
XVIII. Protestantismus non aliud est quam diversa veræ ejusdem christianæ religionis forma, in qua æque ac in Ecclesia catholica Deo placere datum est.
Epist. Encycl. Noscitis et Nobiscum 8 decembris 1849.

§ IV.—Socialismus, Communismus, Societates clandestinæ, Societates biblicæ, Societates clerico-liberales.

Ejusmodi pestes sœpe gravissimisque verborum formulis reprobantur in Epist. Encycl. Qui pluribus 9 novemb. 1846; in Alloc. Quibus quantisque 20 april. 1849; in Epist. Encycl. Noscitis et Nobiscum 8 dec. 1849; in Alloc. Singulari quadam 9 decemb. 1854; in Epist. Encycl. Quanto conficiamur mœrore 10 augusti 1863.
Revista católica (Barcelona) (1865-01-01 00:00:00), página 501

§ V.—Errores de Ecclesia ejusque juriibus.

XIX. Ecclesia non est vera perfectaque societas plane libera, nec pollet suis propriis et constantibus juribus sibi à divino suo fundatore collatis, sed civilis potestatis est desinire quae sint Ecclesiae jura ac limites, intra quos eadem jura exercere queat.
Alloc. Singulari quadam 9 decembris 1854.
Alloc. Multis gravibusque 17 decembris 1860.
Alloc. Maxima quidem 9 junii 1862.
XX. Ecclesiastica potestas suam auctoritatem exercere non debet absque civilis gubernii venia et assensu.
Alloc. Meminit unusquisque 30 septembris 1861.
XXI. Ecclesia non habet potestatem dogmatice definiendi, religionem catholicæ Ecclesiae esse unice veram religionem.
Litt. Apost. Multiplices inter 10 junii 1851.
XXII. Obligatio, qua catholici magistri et scriptores omnino adstringuntur, coarctatur in iis tantum, quae ab infallibili Ecclesiae judicio veluti fidei dogmata ab omnibus credenda proponuntur.
Epist. ad Archiep. Frising. Tuas libenter 21 decembris 1863.
XXIII. Romani Pontifices et Concilia oecumenica à limitibus suae potestatis recesserunt, jura principum usurparunt, atque etiam in rebus fidei et morum desiniendis errarunt.
Litt. Apost. Multiplices inter 10 junii 1851.
XXIV. Ecclesia vis inferendae potestatem non habet, neque potestatem ullam temporalem directam vel indiretam.
Litt. Apost. Ad apostolicae 22 augusti 1851.
XXV. Praeter potestatem episcopatui inhærentem, alia est attributa temporalis potestas à civili imperio vel expresse vel tacite concessa, revocanda propterea, cum libuerit, à civili imperio.
Litt. Ad apostolicae 22 augusti 1851.
XXVI. Ecclesia non habet nativum ac legitimum jus acquirendi ac possidendi.
Alloc. Nunquam fore 15 decembris 1856.
Epist. Encycl. Incredibili 17 septembris 1863.
XXVII. Sacri Ecclesiae ministri Romanusque Pontifex