ferjorosa/bne-hemeroteca-ocr-xix huggingface dataset:
Revista católica (Barcelona) (1857-04-01 00:00:00), página 75

No ignorais, V. H., cuántas son nuestras ansias y desvelos tocante á la situacion sobremanera triste á que se ve reducida en Helvecia nuestra santísima Religion, y recordaréis muy bien la alocucion que os dirigimos el dia 26 de julio del año anterior, en la cual rápidamente resumíamos los daños casi innumerables inferidos allí por el poder secular á la Iglesia, á su sagrada autoridad, derechos y propiedades, á los Obispos y ministros. Cuando lo creamos oportuno, pensamos hablaros en una alocucion especial de tan enojoso asunto, puesto que principalmente en aquel país cada dia prevalecen mas, y mas se multiplican los detestables atentados contra la Iglesia. Pero entre tanto, si bien Nos sirve de satisfaccion y consuelo el saber que el clero fiel de aquellos Estados, en su parte mas numerosa, entre las dificultades que le rodean cumple con celo los deberes de su ministerio, y con todas sus fuerzas pelea las batallas del Señor, no podemos sin embargo menos de manifestar que deploramos sobremanera, reprobamos y condenamos la perversa conducta de unos pocos eclesiásticos, que, secundando los depravados designios de la potestad civil y causando grave escándalo á todos los buenos católicos, en especial del canton del Tesino, no temieron atraer sobre sí la indignacion de Dios. Abrigamos, con todo, la confianza de que los gobernantes de aquellos países dén algun dia por fin entrada en su corazon á mejores sentimientos, y de que reconozcan que no puede cimentarse la verdadera felicidad de los pueblos y su prosperidad sin nuestra divina religion y su salvadora doctrina, sin reconocer, como corresponde, sus venerandos derechos. Y mas Nos induce á esperarlo así la noticia que se Nos ha dado, de que el Obispo desterrado va á ser llamado del destierro. Plegue á Dios que no queden fallidas tales esperanzas.

Por Nuestra parte, con la ayuda de Dios no faltarémos jamás á Nuestro deber, ni dejarémos nunca de emplear Nuestros esfuerzos, de aplicar todos los cuidados y dedicar todas las atenciones para tutelar y defender, como lo requiere Nuestro cargo apostólico, la causa de la Iglesia que la gracia de Dios Nos ha confiado. Mas entre tanto levantando unido con vosotros, V. H., el corazon y Nuestros ojos al monte excelso y santo, del cual confiamos Nos ha de venir el auxilio, no dejemos dia y noche de redoblar los ruegos y gemidos, orando al Dios y Padre de todo consuelo, implorando de su virtud omnipotente defienda y libre á su Iglesia santa
Revista católica (Barcelona) (1857-04-01 00:00:00), página 76

de tamañas calamidades como en aquellas y en otras regiones la alligen, y al propio tiempo se digne iluminar con su gracia celestial el corazon y el entendimiento, someterlos y volverlos del camino de impiedad y perdicion á las sendas de justicia y salvacion.

Texto de esta alocucion:

SS. DOMINI NOSTRI PII DIVINA PROVIDENTIA PAPÆ IX ALLOCUTIO HABITA IN CONSISTORIO SECRETO DIE XV DECEMBRIS MDCCLVI.

Venerabiles Fratres: — Nunquam fore putavissemus, Venerabiles Fratres, ut magno cum animi Nostri dolori afflictas ac prostratas etiam in Mexicana Republica catholicæ Ecclesiae res lamentari, ae deplorare compelleremur. Illud enim Gubernium postquam jam inde ab anno millesimo octingentesimo quinquagesimo tertio significaverat, suis in votis esse Conventionem inire cum hac Apostolica Sede, id ipsum insequeente anno per suum Ministrum dilectum filium Emmanuelem Larrainzar hac in urbe morantem ac debita potestate munitum enixe esflagitavit. Nos itaque spirituali illorum fidelium bono consulere, et ecclesiastica illius Republicæ negotia componere vel maxime optantes, hujusmodi postulationi perlibenter obsecundavimus, et opportunas cum eodem Mexicano Ministro tractationes suscipiendas esse constituiimus. Quae quidem tractationes inchoatae fuerunt, sed absolvi, et ad optatum exitum perduci minime potuere, propterea quod congruae retardabantur explicationes, quas a suo Gubernio commemoratus Plenipotentiarius Minister Romæ degens postulabat, qui deinde in Mexicum fuit revocatus ob notissimam rerum conversionem, et Gubernii immutationem, cui Mexicana Respublica misere fuit obnoxia.

Ubi autem novum extitit Gubernium, statim acerrimum Ecclesiae, ejusque sacris rebus, juribus, Ministris bellum indixit. Postquam enim Clerum in popularibus electionibus utroque suffragio privavit, legem die vigesimo tertio mensis novembres superiore anno condidit, qua ecclesiasticum forum de medio sustulit, quod in universa Mexicana Republica semper viguerat. Etsi vero Venerabilis Frater Lazarus Archiepiscopus Mexicanus tum suo, tum omnium illius Republicæ Sacrorum Antistitum et Cléri nomine contra hauc legem protestari haud omiserit, tamen irrita fuit ejusmodi
Revista católica (Barcelona) (1857-04-01 00:00:00), página 77

reclamatio, et Gubernium minime extimuit declarare, se nunquam sua acta supremae hujus Apostolicae Sedis auctoritati esse subjecturum. Atque idem Gubernium molestissime ferens indignationem, quam fidelis praesertim Angelopolitanus populus ostenderat ob eadem legem, duo edit decretum, quorum altero omnia Angelopolitanæ Ecclesiae bona civilis auctoritatis potestati et arbitrio subjicit, adjudicavit, altero normam praescripsit, qua bona ipsa essent administranda. Cum autem Venerabilis Frater Pelagius Episcopus Angelopolitanus suo munere egregie fungens contra tam injusta æque ac sacrilega decreta episcopalem extulerit vocem, tum Gubernium eumdem Antistitem vexare, insecatari, eumque militari manu comprehendere, et in exilium pellere minime reformidavit. Ac nihil valuerex postulatio-nes Venerabilis Fratris Aloisii Archiepiscopi Damasceni Nostri ibi Delegati Apostolici, et Venerabilium Fratrum tum Petri Episcopi Guadalaxarensis, tum Petri Episcopi S. Aloisii Potosiensis, qui omni studio apud idem Gubernium agere non destiterunt, ut illa abrogarentur decreta. Mexicanum enim Gubernium his quoque instantissimis reclamationibus plane despectis, ulterius progrediens, et bona omnia, quæ Ecclesia in tota illa Republica possidet, sibi ansu prorsus temerario et sacrilego vindicare cupiens, alind die vigesimo quinto junii hujus anni editum decretum, illudque die vigesimo octavo ejusdem mensis vulgavit, quo Ecclesiam suis omnibus in eadem Republica bonis ac proprietatibus omnino spoliare non exhorruit. Contra tam injustum decretum suam vocem attollere haud omiserunt Venerabiles Fratres Lazarus Archiepiscopus Mexicanus, Clemens Episcopus Mecoacanus, et Petrus Episcopus Guadalaxarensis, qui suis expostulationibus eidem obstinentes decreto, Ecclesiae causam strenue propugnarunt. Mexicanum vero Gubernium hujusmodi Sacrorum Antistitum reclamationes non solum contempsit, rejecit, verum etiam decretivit, Episcopum Guadalaxarensem exilio esse multandum et legem promulgatam celeriter ac severe exsequendam. Et quo facilius ac citius sacrilega haec bonorum Ecclesiae spoliatio consiceretur, haud extimuit varias stipulari alienationes, et ecclesiasticis cœtibus permittere, ut fundos distraherent, quin adhaerent normæ ab ipso Gubernio praescriptae, dummodo tamen solveretur quod sibi Gubernium arrogat ob titulum translati dominii, et aliae servarentur conditiones in eadem lege statutæ.

Atque hic, Venerabiles Fratres, illud vel maxime dolen-
Revista católica (Barcelona) (1857-04-01 00:00:00), página 78

dum, quod nonnulli ex Religiosis Familii reperti sint viri, qui propriae vocationis, officii, et instituti prorsus obliiti, ac regularem disciplinam perosi non erubuere cum maximo fidelium scandalo, et honorum omnium luctu Apostolicae Visitacioni à Nobis in ipsos Regulares constituta, et Venerabili Fratri Episcopo Mecoacano commissae impudenter resistere, adversari, et nefariis Ecclesiae hostium consilii favere, et commemoratam legem amplecti, ac proprii Cœnobii fundos divendere, gravissimis quibusque Canonicis sanctionibus et poenis omnino despectis, et contemptis. Ac pari dolore dicere cogimur, aliquos etiam è Clero Sæculari fuisse viros, qui suae dignitatis, muneris, sacrorumque Canonum immemores et Ecclesiae causam deserere, et eadem injustissima lege uti, et Gubernii voluntati obsequi haud veriti sunt.

Sed Mexicanum Gubernium, ecclesiasticis bonis direptis, alia fecit decreta, quorum una legem de quadam Religiosa Familia in Mexicum revocanda abolevit, altero vero declavavit, se omnem opem et operam praebere iis omnibus utriusque sexus Regularium Ordinum Sodalibus, qui à suscepita religiosa vita desciscere, claustra deserere, seque à debita propriis Moderatoribus obedientia eximere vellent. Neque id satis. Namque Nationalis ille Conventus Deputatorum Consilio inter plurima contra sanctissimam nostram religionem, ejusque sacros Ministros, Pastores, et Christi hic in terris Vicarium maledicta, et convicia novam proposuit Constitutionem multis conflatatam articulis, quorum plures divinae ipsi religioni, ejusque salutari doctrinæ sanctissimique institutis et juribus plane adversantur. Hac enim nova proposita Constitutione praeter alia, et omne ecclesiastici fori privilegium tollitur, et statuitur, neminem ullo prorsus emolumento perfrui posse, quod grave sit societati; et cuique interdictur, ut aliqua se obligatione obstringat seu contractus, seu promissionis, seu religiosi voti causa; et ad populorum mores animosque corrumpendos, ac detestabilem, teterrimamque indifferentismi pestem propagandam ac sanctissimam nostram Religionem convellendam admittitur liberniones, cogitationesque palam publiceque manifestandi ple- na tribuitur potestas. Et quoniam Angelopolitanus praecipue Clerus, ejusque Vicarius Generalis illum Deputatorum Congressum impensissime rogarunt, et obsecrarunt ut saltem articulus de libertate cujusque religionis exercendæ nunquam sanciretur, idcirco plures spectatissimi, tum eccle-
Revista católica (Barcelona) (1857-04-01 00:00:00), página 79

siastici, tum laici Angeloviri, idemque Vicarius Generalis senectute licet confectus pulsi sunt in exilium, et alii etiam egregii Mexicanae civitatis sacerdotes comprehensi et in oppidum Veræ Crucis exportati, ut in externas traducerentur regiones. Ne autem ad fideles illos populos suorum Antistitum voces, et salutaria monita perveniant, qui pro pastoralis muneris officio in tanta contra Ecclesiam violentia, tan-taque insectatione silere non possunt, Mexicanum Gubernium omnibus illarum regionum Gubernatoribus severissime præcepit, ut assidue speculentur, et omni adhibita ratione impediant, quominus ullo modo Pastorales Episcoporum Litterae vel vulgentur, vel circumferantur, vel in sacris ædibus legantur. Ac simul pravissimas in ecclesiasticos potissimum viros constituit poenas, qui huic injusto nou obsequentes mandato, erunt etiam à loco ubi morantur expellendi, et alio asportandi, vel in Mexicanam civitatem deducendi. Ad hæc Gubernium idem jam penitus extinxit Religiosam Familiam Ordinis S. Francisci in eadem Mexicana civitate sitam, ejusque reditus ad pia legata pertinentes nationali ærarior attribuit, Cœnobii ædificium magna ex parte destruxit, et nonnullos ejusdem Familiae religiosos Sodales in carcerem conjecit. Atque ipsius Gubernii jussu Venerabilis Frater Clemens Episcopus Mecoacanus comprehensus, et à sua Diœcesi crudeliter divulsus in ipsam Mexicanam civitatem interim fuit relegatus. Utinam ne alii egregii Sacrorum Antistites, et ecclesiastici, laicique viri eadem exagitentur procella!

Ex quibus luctuosissimis sane factis, quæ dolenter commemoravimus, plane perspicitis, Venerabiles Fratres, quomodo à Mexicanæ Gubernio sanctissima nostra Religio fuerit perculta et afflictæ, et quantæ ab ipso catholicæ Ecclesiae, ejusque sacris juribus, Ministris, Pastorebus, ac supremæ Nostræ et hujus Sanctæ Sedis auctoritati injuriae fuerint infictæ. Absit vero, ut Nos in tanta sacrarum rerum perturbatione, et Ecclesiae, ejusque potestatis ac libertatis oppressione Apostolici Nostri ministerii munus obire unquam prætermittamus. Quapropter, ut fideles ibi degentes scient, et universus Catholicus Orbis cognoscat, à Nobis vehementer improbari ea omnia, quæ à Mexicanæ Reipublicæ Moderatoribus contra catholicam Religionem, Ecclesiam, ejusque sacros Ministros, Pastores, leges, jura, proprietates, et contra hujus Sanctæ Sedis auctoritatem gesta sunt, Pontificiam Nostram in hoc amplissimo vestro consessu apostolica liber-
Revista católica (Barcelona) (1857-04-01 00:00:00), página 8

«buen vino...: mas tú guardaste el buen vinó hasta ahora.»

La divinidad es la que dicta á Jesús esa respuesta al parecer desabrida, en que literalmente se envuelve un desconocimiento del carácter maternal de María y uno como reproche de intempestiva á la indicacion ó indirecta peticion con que le ruega socorra la necesidad y prevenga el bochor- no que, si no la remedia, experimentará el esposo por falta de vino. Si como hombre le respondiera, si su humanidad hablara, nunca la llamara mujer, sino madre, por ser este dictado mas respetuoso que aquel para todo buen hijo. Pero observad que si con darle ese título comun, cual si se tratase de una extraña, parece que se propuso humillarla y mortificarla, á su propia humanidad á la vez humilla y mortifica, igualándose con su madre en la primera parte de la respuesta: «¿Qué nos va á mí (se sobrentiende, Hijo de mujer), y á tú (Madre de hombre)?» Y para mas demostrarle que en nombre de la divinidad le responde, añade luego: «No es aun llegada mi hora:» quiere decir la hora designada en los decretos eternos para glorificar á su Padre celestial y glorificarse con él como Hijo de Dios, por medio de los milagros con que acompañará la predicacion de su doctrina. Pertrechada, no obstante la momentánea y tácita negativa, en su soberana prudencia y en el mismo merecimiento de tan sensible humillacion la vivísima fe de María, previene á los criados ejecuten lo que Jesús les diga: quodcumque dixerit vobis, facite. Acto continuo, ya porque, divulgada como antes no lo estaba la falta de vino en lo mas critico del festin, su omnipotente bondad divina se sintió apremiada á remediarla, ya por premiar en cuanto Dios la solicitud benéfica, la acrisolada abnegacion y la caridad ardiente de la Mujer, Madre de su divina persona, ó por entrambas razones á un mismo tiempo, complació á María y á sus bienaventurados huéspedes, haciendo el primero de sus milagros, con la conversion del agua en vino, en el cual se prefigura- ba el último y mas trascendental de la conversion ó transus- tanciacion del pan y del vino en su propio cuerpo y sangre.
Revista católica (Barcelona) (1857-04-01 00:00:00), página 80

tate vocem attollimus, et praedicta omnia decreta, ac cetera-
quae ibi à civili potestate cum tanto ecclesiasticæ auctorita-
tis, et hujus Apostolicae Sedis contemptu, ac tanta Religionis
et Sacrorum Antistitum et ecclesiasticorum praesertim homi-
num jactura, ac detrimento sancita sunt, damnamus, re-
probamus, et irrita prorsus ac nulla declaramus. Insuper
eos omnes, quorum opera, consilio, jussu illa patrata sunt,
gravissime monemus, ut serio reputent poenas et censuras,
quae adversus sacrarum personarum et rerum, atque eccle-
siasticæ libertatis et potestatis violatores, profanatores, et
hujus Sanctae Sedis jurium usurpatores ab Apostolicis Con-
stitutionibus, sacrisque Conciliorum Canonibus sunt cons-
titutae.

Nunc autem haud possumus, quin ex animo gratulemur,
et maximas, meritasque laudes tribuamus Venerabilibus
Fratribus illius Reipublicae Sacrorum Antistibus, qui proprii
episcopalis muneris optime memores singulari firmitate, et
constantia Ecclesiae causam impavide propugnarunt, et in-
victo animo dura queque et aspera pro ipsius Ecclesiae de-
fensione perpeti sunt gloriati. Debito quoque laudum præ-
conio illos omnes tum ecclesiasticos, tum laicos viros prose-
quimur, qui catholicis sensibus vere animati, et illustria
suorum Antistitum exempla sectantes in id ipsum suos etiam
labores pro viribus conferre haud omiserunt gravissima om-
nia subeuntes pericula et discrimina. Atque etiam summo-
pere collaudamus fidelem Mexicanæ Reipublicae populum,
qui ex parte longe maxima vehementer dolens, et indig-
nans tam tristia et iniqua contra suam Religionem, suos-
que Pastores facta, nihil antiquius habet, quam et catholi-
cam profiteri fidem, et suos Episcopos animi amore et ob-
sequio prosequi, ac Nobis, et huic Petri Cathedrae firmiter
constanterque adhaerere. Quocirca in eam spem erigimur
fore, ut dives in misericordia Deus super illam vineam suam
propitiatus respiciat, et eam ab omnibus, quibus tantopere
afligitur, malis eripiat.

Jam vero non minori moerore conscimur, Venerabiles
Fratres, ob gravissima sane damna, quibus Ecclesia in ple-
risque meridionalis etiam Americæ regionibus Hispaniarum
Regno olim subjectis à civili potestate miserandum in mo-
dum premitur ac divexatur. In illis enim regionibus laica
potestas, inter alia, sibi temere arrogat jus praesentandi Epis-
copos, et ab illis exigit ut ineant Diœcesium procurationem,
antequam ipsi canonicam ab hac Sancta Sede institutionem,
Revista católica (Barcelona) (1857-04-01 00:00:00), página 81

et Apostolicas Litteras accipient. Atque in iisdem regionibus prohibentur Episcopi libere damnare acatholica scripta, nec fas est eis sine Gubernii venia vel ipsas Apostolicas Litteras promulgare. Insuper coaretatur Ecclesiæ libertas in acqui-rendis proprietatibus, et impeditur executio gratiarum hujus Apostolicæ Sedis, et studiorum methodus in Clericorum Seminariis adhibenda civili auctoritati subjicitur, et ab ipsa laica potestate ecclesiasticæ decimae vel penitus sublatæ, vel publico ærario adjudicatae fuere, et injuncta est Episcopis, ecclesiasticisque viris obligatio jurandi plures res Ecclesiae juriibus adversas, quæ in civili Constitutione continentur. In una autem ex ipsis regionibus non solum hæc omnia contra Ecclesiae potestatem et jura geruntur, verum etiam civile Gubernium novam de Episcopis eligendis normam præscripsit, qua disciplina ab Ecclesia statuta labefactatur, et legem sancivit, qua ecclesiastici fori privilegium, decimæ, et parochorum emolumenta de medio sublata sunt. Præterea in hac eadem regione et nativum Ecclesiæ jus omnino oppugnatur, acquirendi scilicet proprietates; et non omnia admittuntur, matrimonialia impedimenta ab Ecclesia statuta; et nullæ proorsus declarantur gratiæ à Romano Pontifice concessæ, nisi per Gubernium fuerint imploratae; et proprio arbitrio immutata est ætas ab Ecclesia præscripta pro religiosa tam mulierum, quam virorum professione, et omnes Religiosæ Familiae neminem sine Gubernii permissu ad solemnia vota nuncupanda admittere possunt. Atque in aliis ejusdem Americæ meridionalis regionibus laica potestas eo temeritatis devenit, ut etiam res vel maxime sacras, et spirituales, quæ ab Episcoporum voluntate unice pendent, suæ auctoritati subjicere audeat.

Quæ sane omnia incredibili animi Nostri ægritudine à Nobis breviter cursimque enunciata quam vehementer improbare ac detestari debeamus, probe intelligitis, Venerabiles Fratres, cum civilis potestas nefariis hisce molitionibus divinam Ecclesiæ institutionem, ejusque sanctissimam doctrinam, ac venerandam auctoritatem, disciplinam, omniaque ipsius Ecclesiæ jura, ac supremam hujus Apostolicæ Sedis dignitatem, potestatemque impetere, convellere et conculcare connitatur. In tanta vero acerbitate mirifice Nos recreat, et consolatur eximia Venerabilium Fratrum earundem meridionalis Americæ regionum Sacrorum Antistitum virtus, religio, pietas, qui divino auxilio freti ac proprii muners partes impletes eum immortali sui nominis et ordinis lau-
Revista católica (Barcelona) (1857-04-01 00:00:00), página 82

de non desistunt hisce sacerdotalis potestatis conatibus fortiter obstitere, et qua voce, qua scriptis Ecclesiae libertatem, ac jura tam injuste occupata tueri, repetere, et confidenter profiteri paralissimi ad omnia subeunda pericula.

At vero minime ignoratis, Venerabiles Fratres, quam vehementer anxii, et solliciti simus de tristissima conditione ad quam sanctissima nostra religio redacta est in Helvetia, ac profecto memineritis, Nos in Consistoriali oratione die vigesimo sexto mensis julii superiore anno habita raptim perscrinxisse innumera fere damna ibi à laica potestate Ecclesiae ejusque sacræ auctoritati, juribus, rebus, Episcopis, et ministris allata. Equidem Nobis in animo est, cum id opportunum existimabimus, peculiarem de hoc molestissimo sane argumento habere sermonem, cum praesertim in illis regionibus multiplices, et omnino detestandi contra Ecclesiam ausus, magis in dies invaluerint, et excreverint. Interim vero etiamsi non levi anini nostri solatio, et consolatione noscamus, fidelem illarum regionum Clerum ex parte longe maxima inter plurimas difficultates sui ministerii munia sedulo obire, et pro viribus praeliari bella Domini, tamen Nobis temperare non possumus quin summopere doleamus, improbemus, damnemus, perversam paucorum ecclesiasticorum hominum agendi rationem, qui nefariis laicæ potestatis conatibus favere, et in Ticinensi praesertim pago maximum bonis omnibus Catholicis scandalum asserre, ac Dei indignationem in se concitare non horrent. Ea porro spe sustentamur fore, ut illarum regionum Moderatores tandem aliquando velint saniora inire consilia, et cognoscere veram populorum felicitatem, prosperitatemque sine divina nostra Religione, ejusque salutari doctrina, ac debito erga veneranda Ecclesiae jura obsequio, et reverentia non posse consistere. In quam spem eo magis inducimur, quod audivimus, Episcopum ab exilio quamprimum revocatum iri. Faxit Deus, ut hujusmodi Nostræ spes minime sint fallaces.

Nos certe Deo auxiliante nunquam officio Nostro deerimus, et nunquam desinemus omnes perferre labores, omnes suscipere curas, omnia adhibere studia, ut Ecclesiae causam Nobis divinitus commissam pro Apostolici Nostri muneri debito viriliter tueamur ac propugnemus. Interea vero una Vobiscum, Venerabiles Fratres, levantes cor et oculos Nostros in montem excelsum et sanctum, unde omne Nobis auxilium affuturum confidimus, nunquam intermittemus dies noctesque assiduis precibus, gemitibusque misericor-