Revista católica (Barcelona) (1855-09-01 00:00:00), página 47

fore, ut tantorum ausuum auctores velint hortationibus dociles præbere aures, quandoquidem ipsi Nostris monitis omnino despectis non cessant injurias injuriae cumulare, et omnia conari, ut in Subalpino Regno Ecclesiam, ejusque potestatem, jura, libertatem opprimant, ac funditus evertant, cogimur in illos ecclesiastica severitate uti, ne officio Nostro deesse, et Ecclesia causam deserere videamus. Atque hac agendi ratione, veluti probe scitis, illustribus inhæremus exemplis tot Romanorum Pontificum Decessorum Nostrorum, qui sanctitate ac doctrina insignes non dubitarunt degeneres, contumacesque Ecclesiae filios, ejusque juriurn pertinaces violatores et usurpatores iis poenis plectere, que à Sacris Canonibus contra ejusmodi criminum reos sunt constituta.

Quamobrem in hoc amplissimo vestro conventu Apostolicam nostram iterum efferimus vocem, ac tam enunciatalem legem, quam alia omnia et singula facta et decreta à Subalpino Gubernio in Religionis, Ecclesiae, ac Nostra et hujus Sanctae Sedis auctoritatis et juriurn detrimentum edita, de quibus tum in Nostra Allocutione die vigesimo secundo Januarii vertentis anni habita, tum in hac presenti dolenter loquuti sumus, denuo reprobamus, condemnamus, ac nulla prossus et irrita decernimus.

Præterea, cum incredibili animi Nostris morore cogimur declarare, eos omnes, qui in Subalpino Regno prædicta decreta et legem contra Ecclesiam et hujus Sanctae Sedis jura proponere, probare, sancire non extimuerunt, nec non illorum mandantes, fautores, consultores, adhaerentes, executores majorem excommunicationem, aliasque censuras et poenas ecclesiasticas à Sacris Canonibus, Apostolicis Constitutionibus, et generalium Conciliorum, Tridentini præsertim (Sess. 22, cap. 11) decretis inflictae incurresse. Etsi vero inevitabili muneri Nostri impleendi necessitati compulsi Apostolicam adhibeamus severitatem, tamen probe noscimus, atque meminimus Illius vicariam hic in terris Nos licet immeritos gerere operam, qui cum iratus fuerit misericordiae recordatur. Quocirca levantes oculos Nostros ad Dominum Deum nostrum, ab Ipso humiliiter enique exposcere non desistimus, ut degeneres Ecclesiae sue sanctae filios cujusque ordinis, gradus, et conditionis tum laicos, tum Clericos sacro etiam charactere insignitos, quorum errata numquam satis lugeri possunt, caelestis sua gratiae lumine illustrare, illosque ad sanioriem mentem reducere velit, cum nihil cordi Nostro gratius, nihil optabilius, nihil jucundius esse possit, quam ut errantes resipiscant, ac redeant ad cor. Neque ommittimus in omni oratione, et obsecratione cum gratiarum actione ipsum divitem in misericordia Deum exorare, ut uberrimis quibusque divinae sum gratiae donis omnes Venerabiles Fratres Subalpini Regoi Archiepiscopos, et Episcopos in tot angustiis ac tribulationibus constitutos adjuvare, et consolari nunquam desinat, quo ipsi, veluti adhuc tanta cum sui nominis laude egereunt, pergent egregia sua episcopali virtute, constantia, et prudentia Religionis et Ecclesiae causam strenue defendere, ac proprii gregis saluti et incolumitati studiosissime advigilare. Atque humillimas quoque, fervidasque clementissimo miseratio num Domino sine intermissione offerimus preces, ut celesti sua ope confortare dignetur non modo fidelem illius Regni Clerum, qui maxima ex parte suorum Antistitum exempla sequens proprio munere praecare fungitur, verum etiam tot spectatissimos ipsius Regni laicos viros, qui catholicis sensibus egregie animati, ac Nobis, et huic Petri Cathedrae ex animo addicti eorum operam in Ecclesiae juribus tuerdis impendere vehementer gloriautur.