Revista católica (Barcelona) (1855-09-01 00:00:00), página 42

bem rediret. Vehementer quidem dolemus, propeterea quod illustrem Hispanam Nationem Nobis ob eximium ejus in rem catholicam studium, et egregia in Ecclesiam ac Nos, et banc Apostolicam Sedem merita summopere dilectam, ex hac nova sacrarum rerum perturbatione in Religionis periculum iterum adductam esse perspicimus. Cum autem Apostolici Nostri ministerii officium omnino postulet, ut Ecclesia causam Nobis divinitus commissam totis viribus propugnemus, tum haud possumus, quin palam publiceque ac sollemniore modo Nostras querelas et expostulationes proferamus.

Quapropter in hoc vestro consessu Nostram attolentes vocem etiam atque etiam de iis omnibus expostulamus quae in Hispania à laica po-testate perperam gesta sunt, et geruntur adversus Ecclesiam, ejusque libertatem, jura, et adversus Nostram, atque hujus Sanctae Sedis auctoritatem, ac praesertim majorem in modum lamentamur sollemnem Nostram Conventionem vel ipso gentium jure reclamante violatam, et propriam Episcoporum auctoritatem in sacri ministerii exercitio praepeditam, et violentiam contra ipsos Episcopos adhibitam, et Ecclesiae patrimonium contra omnia divina et humana jura usurpatum. Insuper commemoratas leges et decreta auctoritate Nostra Apostolica reprobamus, abrogamus, illaque prorsus irrita, ac nullius roboris fuisse et fore declaramus. Summa autem qua possumus contentione tantorum ausorum auctores monemus, hortamur et obsecramus, ut serio considerent, Dei manum eos, omnes effugere non posse, qui Ecclesiam suam sanctam affligere et vexare non reformidant.

Nunc Nobis temperare non possumus, quin vel maxime gratulemur, et amplissimas meritasque laudes deferamus Venerabilibus Fratribus Hispaniae Archiepiscopis et Episcopis, qui proprium obeuntes munus, nulloque periculo deterriti conjunctis animis, studii, consiliis episcopalem vocem efferre, et Ecclesiae causam strenue constanterque defendere non omiserunt. Praecipuas quoque laudes tribuamus oportet Hispaniensi fidelí Clero, qui propriae vocationis et officii memor sua omnia studia in id conferre non praetermisit. Debito etiam laudum praeconio prosequimur tot egregios laicos hispanos viros, qui singulare erga sanctissimam Religionem, Ecclesiam, et erga Nos atque hanc Sanctam Sedem pietate et obsequio spectati tum voce, tum scriptis, ipsius Ecclesiae jura defendere summopere sunt gloriae. Atque Apostolice Nostrae caritatis affectu deplorandam sane miserantes conditio-nem in qua illustris illa, Nobisque carissima Natio, ejusque Regina in praesentia versantur, enixis precibus Deo Optimo Maximo supplicamus, ut ipsam Nationem, Reginam omnipotenti sua virtute tueri, consolari, et á tantis angustiis eripere velit.

Jam vero noscatis velimus, Venerabiles Fratres, incredibili Nos angi agritudine ob luctuosissimum sane statum, ad quem redacta est sanc-tissima nostra Religio in Helvetia, ac praesertim, proh dolor! in quibusdam potioribus catholicis earum foederatarum regionum pagis. Namque ibi et catholica Ecclesia potestas, atque libertas oppressa, et Episcoporum, sanctaeque hujus Sedis proculeata auctoritas, et matrimonii ac jurisjuraundi sanctitas violata et sprela, et Clericorum Seminaria, ac Religiosarum Familiarum Cenobia vel penitus extincta, vel civilis potestatis arbitrio omnino subjecta, et beneficiorum collatio atque ecclesiastica bona usurpata, et catholicus Clerus miserandum in modum exagitatus ac divexus. Hæc sane tristissima, ac nunquam satis lugenda, et omnino improbanda Yobis hodierno die raptim significamus, quandoquidem consilium Nobis est in hoc vestro consessu alium super ejusmodi acerbissimo argumento habere sermonem.

Interim ne intermittamus unquam, Venerabiles Fratres, assiduis