ferjorosa/bne-hemeroteca-ocr-xix huggingface dataset:
Revista católica (Barcelona) (1856-02-01 00:00:00), página 37

ciones de cualesquiera iglesias, cabildos y otros lugares pios aunque revestidos de la confirmacion apostólica ó de cualquiera otra formalidad; no obstante privilegios, indultos y Letras apostólicas concedidas, confirmadas y renovadas en sentido contrario; y no obstante, en fin, cualquiera otra disposicion en contrario; á todas las cuales y cada una de por sí, habiéndolas por expresadas y por insertas textualmente en las presentes, las derogamos especial y expresamente, pero solo para que el susodicho convenio tenga todo su efecto; queriendo que en cuanto á lo demás aquellas conserven toda su fuerza. Además, como sería difícil exhibir el original de las presentes Letras apostólicas en todos los lugares en que sea necesario darles fe, decretamos y ordenamos en virtud de la misma autoridad apostólica, que las copias aun impresas que se hagan de la presente, siempre que estén autorizadas con la firma de un notario público, y provistas de un sello de persona constituida en dignidad eclesiástica, sean tenidas por auténticas en todas partes, y que se les dé entera fe y crédito absolutamente como si se les presentase el original. Además, si aconteciese que alguna persona, cualquiera que fuese la autoridad de que estuviese revestida, á sabiendas ó por ignorancia, osase intentar algo en contrario, lo declaramos nulo y de ningun efecto. Nadie, pues, se permita violar estas Letras en que se encuentran expuestas nuestras concesiones, aprobaciones, ratificaciones, aceptaciones, moniciones, exhortaciones, decretos, derogaciones, mandatos y voluntades; nadie tenga el atrevimiento y temeridad de oponerse á ellas. Si alguno se atreviese á cometer tal atentado, sepa que incurre en la indignacion de Dios todopoderoso y de sus bienaventurados apóstoles Pedro y Pablo.

Dado en Roma el año de la Encarnacion del Señor mil ochocientos cincuenta y cinco, el tres de las nonas de noviembre (3 de noviembre), de nuestro pontificado, año décimo.—V. P. Card. Pro-Datario.—V. Card. Macchi.

Litterae apostolicae quibus conventio cum Austriae Imperatore Rege apostolico inita confirmatur.

Pius episcopus servus servorum Dei ad perpetuam rei memoriam.

Deus humanae salutis auctor, qui super petram fundavit Ecclesiam, mirabilia in ea quotidian operatur spiritum mani-
Revista católica (Barcelona) (1856-02-01 00:00:00), página 38

festando consilii, sapientiae et fortitudinis, ne ipsa adversa quaeque aut infensa unquam extimescat, imo constantior et firmior in his inveniatur, atque in soliditate fidei pro tuenda justitia roboretur. Quo sane spiritu ab eo ducti beatus Petrus et Romani Pontifices Successores ejus, Apostolicae exercentes servitutis officium, tempestates redegerunt in tranquillum, fecerunt aspera in vias planas, atque ea jugiter operati sunt, quae christiano populo ad quietem et ad vitam profuerunt sempiternam. Et Nobis qui, Deo sic disponente, fuimus in tanto publicarum rerum motu et conversione, quam nemo non novit, ad regimen vocati universalis Ecclesiae, non modo ipse adfuit clementissime leniendo angustias et tribulationes, sed est magnam interdum causam afferendo et gaudii et consolationis. Divinæ miseratioris argumentum est quod amplissimi Imperii Austriaci ditioni eum Principem novissime præposuerit in quo summa sunt omnia, et cui hoc est maxime persuasum sic a Deo fuisse mortalia composita et distributa, ut inter se copularentur sacerdotium et imperium ad humani generis incolumitatem. Et vero gravissima diuturnaque mala, quae in Austriaci imperii ditionibus dudum Ecclesia Dei et Religio Catholica experiebantur, nunquam non reparare studuerunt Romani Pontifices Successores Nostri. Verum Dei gratia, ac Carissimi in Christo Filii Nostri Francisci Josephi Austriæ Imperatoris Regis Apostolici insigni pietate ac religione nunc tandem factum est, ut ecclesiastica religiosaque ejusdem inlyti imperii negotia opportune componere Nos potuerimus. Conventione solenni hoc egimus, cui Dilectus Filius Noster Michael S. R. E. Presbyter Cardinalis Viale Prela apud Vindobonensem Aulam Imperialem a pluribus jam annis Nuntius Apostolicus, honore auctus Plenipotentiarii Nostri, ac Venerabilis Frater Joseph Othmarus Archiepiscopus Vindobonensis Imperatoris Austriæ Plenipotentiarius die decima octava Augusti proximi subscripserunt.

Constitutum primo in eadem Conventione est, ut Religio Catholica, Apostolica, Romana in toto Austriae Imperio, et singulis quibus constat ditionibus sarta tecta conservetur cum iis juribus et praerogativis, quibus ex divina institutione sua, et sacrorum Canonum sanctione ipsa potitur. Et in rebus spiritualibus, et negotiis ecclesiasticis libera prorsus nullique civilis Gubernii veniae erit obnoxia sive Episcoporum, sive Cleri, sive Populi cum hae Apostolica Sede communicatio, nec super negotia eadem Nostræ aut Successorum Nos-
Revista católica (Barcelona) (1856-02-01 00:00:00), página 39

trorum pontificiae auctoritatis exercitium ullo modo impedietur. Episcopis asserta et vindicata potestas est libere communicandi cum propriæ Diœcesis clero et populo, eaque omnia exercendi quae propria sunt pastoralis officii.

Eorum auctoritati subsunt seminaria, in quae adolescentes excipient ad sortem Domini vocatos, iisque rectores et magistros libere præficiant. Publicas preces, supplicationes sacras, peregrinationes, et ecclesiasticas alias functiones Canonum servatis præscriptis, indicere et moderari Episcoporum est, unaque ad eos spectat Synodos Diœcesanas, vel Provinciaia Concilia convocare et celebrare, opportuna quæque in illis statuere, ac statuta in lucem edere et evulgare. Libera item Episcoporum est animadvertendi potestas in propriæ Diœcesis clericos, nec unquam ipsi impeditentur quominus etiam in laicos sacrarum legum et canonum transgressores censuris Ecclesiae animadvertant. Atque ad puritatem doctrinae catholicæ tuendam, et ad morum honestatem ac probitatem strenue servandam statutum est, ut iidem Episcopi libros religioni aut bonis moribus adversos censura ecclesiastica libere perstringant, quos ab imperii ditionibus avertere ac propulsare civilis auctoritatis administrati omni studio contendent. Egimus etiam in eadem Conventione de causis ecclesiasticis, de matrimonialibus ac de sponsalibus ab ecclesiastica potestate pro religiosa eorumdem indole cognoscendis ac dijudicandis. De Regularium familiis cautum est, ut, decretis Sedis Apostolicae servatis, ad propria tirocinia atque ad religiosæ vitae professionem in tota Austriaci imperii ditione postulantes libere admittantur: nec ullum erit illic impedimentum, quo Præsides generales hic Romæ communicent in iis, quae regularis instituti sunt, cum suis sodalibus, aut eorumdem visitationem in Austriaci imperii ditionibus instituant. Christianæ juvemum educationi sedulo prospeximus, et nativam Episcoporum in gravissima hac sane re potestatem tueri et propugnare studuimus. Eorumdem vigilantiae in tota Austriaci imperii ditione scholæ suberunt tum publicæ tum privatæ ad catholicam juventutem erudiendam institute: docendi ratio cum doctrina omnino congruet Religionis sanctissimæ; Episcopi de libris judicabant qui magis usui esse possint juventuti in religione instituendæ. Magistri aut professoris munus in gymnasiis, aut scholis, quas frequentat juventus catholicæ, obibunt catholici homines: theologiae ac sacras disciplinas tam publice quam privatim ii solummodo docebunt, quibus Epis-
Revista católica (Barcelona) (1856-02-01 00:00:00), página 4

Iglesia y la felicidad de los imperios, en donde con ellas se le permite vivir y hacer el bien.

Francisco José el Grande—que tal dictado os reserva la imparcial historia,—ilustre vástago y digno sucesor de los Pepinos y Carlomagnos, el mundo católico os saluda. ¡Salve, Príncipe de la Paz de nuestro siglo! En el Concordato que acabais de celebrar con Pío IX, habeis merecido bien de la Iglesia y del Estado: habeis proporcionado en vuestro ejemplo una enseñanza lealmente católica á otros Príncipes y Estados, á cuyo frente habeis con decision abrazado la causa del Catolicismo, dando de mano á rencoresas y desacreditadas prevenciones; venciendo obstáculos amontonados entre el Sacerdocio y el Imperio por chismosos enemigos de uno y otro; devolviendo á la Iglesia su libertad vital, y recobrando vos mismo la verdadera libertad vital del trono, que, si es católico, la tiene cifrada, radicada en la libertad é independencia de la Iglesia, madre y tutora nata, en su espíritu de caridad, para los tronos y para los pueblos.

Después de haber oído las gratulatorias y autorizadísimas revelaciones hechas en la venerable asamblea del Consistorio secreto de 3 de noviembre último por el Santo Padre, no le admirará al lector ese arranque de entusiasmo en nuestra desautorizada pluma.

Toda aquella inmortal alocución pontificia no es, en efecto, mas que una razonada y elocuente apología del magnánimo José Francisco I, atribuyendo, después de Dios, la conclusión del nuevo tratado á la «filial piedad de dicho religiosísimo Príncipe.» Los mas honrosos calificativos le parecen poco para enaltecer la cooperación espontánea, eficaz y desinteresada con que se brindó el católico Soberano á la Santa Sede «pidiéndola con instancia que tuviese á bien pactar con «él un Concordato que, en virtud de la Autoridad apostólica, arreglase los negocios eclesiásticos en su Imperio, y «proveyese mejor que hasta entonces á las necesidades espirituales de sus pueblos.» «Peticion tan loable (dice Su «Santidad...) respondiendo perfectamente á Nuestros pro-
Revista católica (Barcelona) (1856-02-01 00:00:00), página 40

copi id rite pro cognita eorumdem scientia, fide ac pietate censuerint permittendum. Et pro custodienda in qualibet Dioecesi fidei morumque doctrina, pro disciplina Ecclesiae tutanda, pro sacrís ejus ritibus, cæremoniis atque institutionibus tuendis asservandisque, præsidium, quum opus fuerit, Episcopis præsto erit Imperialis Gubernii, quod est efficax præstabít cum in clericos officii sui oblitos pœnis Episcopi iisdem animadverterint. Enim vero Imperator religiosissimus omnibus imperii sui magistratibus mandabit, ut sacrís Antistitibus et Clero omnem continuo exhibeant honorem et reverentiam.

Episcopi curam animarum dignis atque idoneis parochis, publico indicto concursu, ac servatis Tridentini Concilii præscriptis, committent. De Canonicorum Collegiis Ecclesiárum Cathedralium in quibus collationi Nostræ et Sedis Apostolicae primam, aut alteram, si illa laicalis patronatus fuerit, dignitatem reservavimus, salvo Celsissimi Imperatoris, nec non Patronorum jure nominandi, cautum est, ut illis ecclesiasticis viris locus ad ea pateat, qui et dotes habent a sacrís Canonibus requisitas, et in munere procura-tionis animarum, vel in tradendis sacrís disciplinis aut aliis ecclesiasticis negotiis expediendis fuerint cum laude versati. Prebendam Canonicici penitentiarii ac theologalis in Cathedralibus ipsis, ubi illae adhuc desint, ac theologalis in Collegiatis Ecclesiis, Episcopi, juxta modum ab eadem Tridentina Synodo ac pontificiis decretis præscriptum, ubi primum fieri potuerit, constituent, easque ecclesiasticis viris magis idoneis conferent. Episcoporum jus erit minora beneficia instituere, et collatis pro convenienti dote redituum cum Imperatore et Rege Apostolico consiliis, limites parceiarum statuere, easque dividere aut insimul conjungere.

Jus Ecclesiae possidendi et acquirendi quæcumque bona stabilia et frugifera ita agnatum ac firmatum in hac Conventione fuit, ut ea que nunc illa possidet, aut sequenti tempore in quibuslibet Austriaci imperii regionibus possidebit, integra atque inviolata prorsus esse debeant. Et de Ecclesia decimis que apud plerasque ejus imperii regiones in præterita publicarum rerum conversione abolitae civili lege fuerunt, cautum est, ut salvo jure eas exigendi, ubi adhuc de facto existunt, amissa bonis fundisque stabilibus aut pecunia super publico imperii ærario assignata compensentur. Et quoniam plurima in Austriaci imperii ditione bona sunt, quæ mensam, sive fundos, ut aiunt, religionis ac studio-
Revista católica (Barcelona) (1856-02-01 00:00:00), página 41

rum constituant, quaeque sui originem ab Ecclesia repetunt, haec ut Ecclesiae nomine, et Episcopis inspiciensibus administrantur oportet, ea insuper conditione adjecta, ut subinde de Nostro ac Celsissimi Austriae Imperatoris consilio dividi illa possint, ac stabili dotis titulo sacris ædibus, clericorum seminariis, aut aliis quibusve ecclesiasticis institutis valeant assignari. At vero ab piissimi Imperatoris animo expectandum certissime est, ut quare nunc Ecclesiarum necessitatibus præsto sunt ex publico aerario subsidia augeantur, et pauperum parochorum sustentationi ac decori consultius prospiciatur. Dioeceses numero augere, earumque novam statuere in ditionibus Austriaci imperii circumscriptionem sancitum pariter est; adeoque, quum id noverimus animarum bonum postulare, collatis cum eodem Austriae Imperatore et Rege Apostolico consilia, prompto alacrique animo præstabilimus.

Haec, atque alia, quae ad sanctissimae Religionis tutelam, ad catholicæ fidei in ditionibus Austriaci imperii incrementum, pro locorum ac temporum ratione magis necessaria atque opportuna in Domino cognovimus, pacta et promissa in eadem Conventione sunt. Cum itaque omnia et singula promissa, pacta et concordata in omnibus et singulis punctis, clausulis, articulis, et conditionibus tum a Nobis, tum a Carissimo in Christo Filio Nostro Francisco Josepho Austriae Imperatore Rege Apostolico fuerint approbata, confirmata, et ratificata, pro firmiori eorum subsistentia robur adjicere volumus Apostolicæ firmitatis, ac solemniorem auctoritatem et decretum interponere. Hisce idcirco Litteris nostris Apostolicis nota facimus quæcumque pro catholicæ Religionis bono, ac fidei orthodoxæ et ecclesiasticæ disciplinae incremento in tota Austriaci imperii ditione fuerunt constituta. Initæ autem Conventionis tenor est qui sequitur, videlicet:

Conventio inter sanctissimum Dominum Pium IX, Summum Pontificem, et Majestatem Suam C. R. A. Franc. Josephum I Austriae Imperatorem.

In nomine Sanctissimae et Individuae Trinitatis.

Art. I. Religio Catholica Apostolica Romana in toto Austriae Imperio, et singulis, quibus constituitur, ditionibus sarta tecta conservabitur semper cum iis juribus et præ-
Revista católica (Barcelona) (1856-02-01 00:00:00), página 42

rogativis, quibus frui debet ex Dei ordinatione et canonicis sanctionibus.

Art. II. Cum Romanus Pontifex primatum tam honoris quam jurisdictionis in universam, qua late patet, Ecclesiam jure divino obtineat, Episcoporum, Cleri, et populi mutua cum S. Sede communicatio in rebus spiritualibus, et negotiis ecclesiasticis nulli placetum regium obtinendi necessitati suberit, sed prorsus libera erit.

Art. III. Archiepiscopi, omnesque locorum Ordinarii cum Clero et populo dioecesano pro munere officii pastoralis, libere communicabunt. Libere item suas de rebus ecclesiasticis instructiones et ordinationes publicabunt.

Art. IV. Archiepiscopis et Episcopis id quoque omne exercere liberum erit, quod pro regimine Dioecesium, sive ex declaratione, sive ex dispositione sacrorum Canonum juxta praesentem et a S. Sede adprobatam Ecclesiae disciplinam ipsis competit, ac praesertim:
(a) Vicarios, Consiliarios et adjutores administrationis suae constituere ecclesiasticos, quoscumque ad praedicta officia idoneos judicaverint;
(b) Ad statum clericalem assumere et ad sacros Ordines secundum Canones promovere, quos necessarios aut utiles Dioecesis suis judicaverint, et e contrario quos indignos censurint a susceptione Ordinum arcere;
(c) Beneficia minora erigere, atque collatis cum Caesarea Majestate consiliis, praesertim pro convenienti redituum assignatione, parochias instituere, dividere vel unire;
(d) Praescribere preces publicas aliaque pia opera, cum id bonum Ecclesiae aut Status populive postulet; sacras pariter supplicationes, et peregrinationes indicere, funera aliasque omnes-sacras functiones, servatis quoad omnia canonicis praescriptionibus, moderari;
(e) Convocare et celebrare ad sacrorum Canonum normam Concilia provincialia et Synodos Dioecesanas, eorumque acta vulgare.

Art. V. Omnis juventutis catholicæ institutio in cunctis scholis tam publicis quam privatis conformis erit doctrinae Religionis catholicæ, Episcopi autem ex proprii pastoralis officii munere dirigent religiosam juventutis educacionem in omnibus instructionis locis et publicis et privatis, atque diligentem advigilabant, ut in quavis tradenda disciplina nihil adsit, quod catholicæ Religioni, morumque honestati adversetur.
Revista católica (Barcelona) (1856-02-01 00:00:00), página 43

Art. VI. Nemo sacram Theologiam, disciplinam catecheticae, vel Religionis doctrinam in quocumque instituto vel publico vel privato tradet, nisi cum missionem tum auctoritatem obtinuerit ab Episcopo diocesano, cujus eadem revocare est, quando id opportunum censuerit. Publici Theologiae professores et disciplinae catecheticae magistri, postquam sacrorum Antistes de candidatorum fide, scientia ac pietate sententiam suam exposerit, nominabuntur ex iis, quibus docendi missionem et auctoritatem conferre paratum se exhibuerit. Ubi autem theologicae facultatis professorum quidam ab Episcopo ad Seminarii sui alumnos in Theologia erudiendos adhiberi solent, in ejusmodi professores numquam non assumuntur viri, quos sacrorum Antistes ad munus praedictum obetundum prae ceteris habiles censuerit. Pro examinibus eorum, qui ad gradum doctoris Theologiae vel sacrorum Canonum adspirant, dimidiam partem examinantium Episcopus diocesanus ex doctoribus Theologiae vel sacrorum Canonum constituet.

Art. VII. In gymnasiis et omnibus, quas medias vocant, scholis pro juventute catholica destinatis, nonnisi vii catholici in professores seu magistros nominabuntur, et omnis institutio ad vitae christianae legem cordibus inscribendam pro rei, quae tractatur, natura composita erit. Quinam libri in iisdem scholis ad religiosam tradendam instructionem adhibendi sint, Episcopi collatis inter se consiliis statuent. De Religionis magistris pro publicis gymnasiis mediisque scholis deputandis, firma maneunt, quae hac de re salubriter constituta sunt.

Art. VIII. Omnes scholarum elementarium pro catholicis destinatarum magistri inspectioni ecclesiasticæ subditi erunt. Inspectores scholarum diocesanos Majestas Sua Caesarea ex viris ab Antistite diocesano propositis nominabit. Casu quo iisdem in scholis instructioni religiosae haut sufficienter provisum sit, Episcopus virum ecclesiasticum, qui discipulis catechismum tradat, libere constituet. In ludimagistrum assumendi fides et conversatio intemerata sit opportet. Loco movebitur, qui a recto tramite deflexerit.

Art. IX. Archiepiscopi, Episcopi, omnesque locorum Ordinarii propriam auctoritatem omnimoda libertate exercebunt, ut libros Religioni, morumque honestati perniciosos censura perstringant, et fideles ab eorumdem lectione avertant. Sed et Gubernium, ne ejusmodi libri in Imperium divulgentur, quovis opportuno remedio cavebit.
Revista católica (Barcelona) (1856-02-01 00:00:00), página 44

Art. X. Quum causae ecclesiasticæ omnes, et in specie quæ fidem, sacramenta, sacras functiones, nec non officia et jura ministerio sacro adnexa respiciunt, ad Ecclesiae forum unice pertineant, easdem cognoscet judex ecclesiasticus, qui perinde de causis quoque matrimonialibus juxta sacros Canones et Tridentina cum primis decreta judicium feret, civilibus tantum matrimonii effectibus ad judicem sœcularem remissis. Sponsalia quod attinet, auctoritas ecclesiastica judicabit de eorum existentia, et quod matrimonium impediendum effectibus, servatis quae idem Concilium Tridentinum et Apostolicæ Litteræ, quarum initium « Auctorem fidei, » constituant.

Art. XI. Sacrorum Antistitibus liberum erit in Clericos honestum habitum clericalem eorum ordini et dignitati congruentem non deferentes, aut quomodocumque reprehensione dignos, poenas a sacris Canonibus statutas, et alias, quas ipsi Episcopi convenientes judicaverint, infligere, eosque in monasteriis, seminariis, aut domibus ad id destinandis custodire. Iidem nullatenus impedientur, quominus censuris animadvertant in quoscumque fideles ecclesiasticarum legum, et Canonum transgressores.

Art. XII. De jure patronatus judex ecclesiasticus cognoscet: consentit tamen S. Sedes, ut quando de laicali patronatu agatur, tribunalia sœcularia judicare possint de successione quoad eumdem patronatum, seu controversiae ipse inter veros et suppositos patronos agantur, seu inter ecclesiasticos viros, qui ab iisdem patronis designati fuerint.

Art. XIII. Temporum ratione habita Sanctitas Sua consentit, ut Clericorum causas mere civiles, prout contractuum, debitorum, bæreditatum, judices sœculares cognoscant et definiant.

Art. XIV. Eadem de causa S. Sedes haud impedit, quominus causæ ecclesiasticorum pro criminibus seu delictis, quæ poenalibus Imperii legibus animadvertuntur, ad judicem laicum deferantur, cui tamen incumbet Episcopum ea de re absque mora certiori reddere. Præterea in reo deprehendendo et detinendo ii adhibebuntur modi, quos reverentia status clericalis exigit. Quod si in ecclesiasticum virum mortis, vel carceris ultra quinquennium duraturi sententia feratur, Episcopo nunquam non acta judiciaria communicabuntur, et condemnatum audiendi facultas sit, in quantum necessarium sit, ut de poena ecclesiastica eidem infligenda cognoscere possit. Hoc idem, Antistite petente,
Revista católica (Barcelona) (1856-02-01 00:00:00), página 45

praestabitur, si minor poena decreta fuerit. Clerici carceris poenam semper in locis a secularibus separatis luent. Quod si autem ex delicto vel transgressione condemnati fuerint, in monasterio vel alia ecclesiastica domo recludentur.

In hujus Articuli dispositione minime comprehenduntur causae majores, de quibus S. Concil. Trid. (Sess. 24, c. 5, de Reform.) decrevit. Iis pertractandis Sanctissimus Pater et Majestas Sua Caesarea, si opus fuerit, providebunt.

Art. XV. Ut honoretur Domus Dei, qui est Rex Regum et Dominus Dominantium, sacrorum Templorum immunitas servabitur, in quantum id publica securitas, et ea, quae justitia exigit, fieri sinant.

Art. XVI. Augustissimus Imperator non patietur, ut Ecclesia Catholica, ejusque fides, liturgia, institutiones sive verbis, sive factis, sive scriptis contempoantur; aut Ecclesiarum Antistites, vel ministri in exercendo munere suo pro custodienda praesertim fidei ac morum doctrina, et disciplina Ecclesiae impediantur. Insuper efficax, si opus fuerit, auxilium praestabit, ut sententiae ab Episcopis in Clericos officiorum oblitos late executioni demandentur.

Desiderans praeterea, ut debitus, juxta divina mandata, sacris ministris honor servetur, non sint quidquam sieri, quod dedecus iisdem asserre, aut eos in contemptum adducere possit; immo vero mandabit, ut omnes imperii sui Magistratus et ipsis Archiepiscopis seu Episcopis, et Clero quamcumque occasione reverentiam atque honorem eorum dignitati debitum exhibeant.

Art. XVII. Seminaria episcopalia conservabuntur, et ubi dotatio eorum haud plene sufficiat fini, cui ad mentem S. Concilii Tridentini inservire debent, ipsi augendae congruo modo providebitur. Praesules dioecesani eadem, juxta sacrorum Canonum normam, pleno et libero jure gubernabant, et administrabant. Igitur praedictorum Seminariorum rectores, et professores, seu magistros nominabant, et quotiescumque necessarium aut utile ab ipsis censebitur, removebunt. Adolescentes et pueros in iis efformandos recipient, prout Dioecesis suis expedire in Domino judicaverint. Qui studiis in Seminariis hisce vacaverint, ad scholas alius cujuscumque instituti, praevo idoneitatis examine, admittit, nec non, servatis servandis, pro qualibet extra Seminarium cathedra concurrere poterunt.

Art. XVIII. Sancta Sedes, proprio utens jure, novas Dioeceses eriget ac novas earumdem peraget circumscriptio-