Revista católica (Barcelona) (1855-09-01 00:00:00), página 46

vantando nuestra voz en este vuestro concurso, volvemos de nuevo á reclamar sobre todo lo que se ha ejecutado, etc."

Sanctissimi Domini nostri Pii, divina Providentia Papae IX, Allocutio habita in consistorio secreto die 26 juli 1853.

Venerabiles Fratres: Cum sæpe in hoc vestro consessu, veluti optimæ nostris, Venerabiles Fratres, non sine maximo animi Nostri dolore afflictas in Subalpino Regno sanctissimae Religionis res lamentati simus, tum praesertim in Allocutione die vigesimo secundo Januarii hujus anni ad Vos habita, typisque edita denuo conquesti sumus acerbissima sane vulnera, quae plures ab hinc annos Subalpinum Gubernium catholicæ Ecclesiae, ejusque potestati, juribus, sacrisque Ministris, Episcopis, ac supremae Nostræ et hujus Sanctæ Sedis potestati et dignitatí in dies imponere non desinuit. Qua quidem Allocutione Apostolicam Nostram iterum extolleutes vocem reprobavimus, damnavimus, et irrita prorsus ac nulla declaravimus tum omnia et singula decreta ab eodem Gubernio in Religionis, Ecclesiae, et hujus Sanctæ Sedis juriurn detrimentum edita, tum injustissimam, funestissimamque legem tunc in medio positam, qua inter alia proponebatur, omnes fere Monasticas ac Religiosas utriusque sexus Familias, et Collegiales Ecclesias, ac simplicia Beneficia juris quoque patronatus penitus esse extinguenda, illorumque reditus et bona civilis potestatis administrationi et arbitrio subjicienda. Neque omissimus tantorum malorum auctores, fautoresque eadem Allocutione monere, ut etiam atque etiam animo reputarent censuras, poenasque spirituales, quas Apostolicæ Constitutiones, et OEcumenicorum Conciliorum decreta contra juriurn, bonorumque Ecclesie invasores facto ipso incurrendas infliquunt. Ea porro spe sustentabantur, fore, ut ipsi, qui catholicó nomine gloriantur, et in eo morantur Regno, in quo vel ipsum Statutum decernit catholicam Religionem esse debere solam ipsius Regni religionem, ac simul prescribit, omnes proprietates sine ulla exceptione inviolabilés esse tuendas, tandem aliquando justissimis Venerabilium Fratrum ipsius Regni praestantium Antistitium postulationibus, ac Nostris iteratis reclamationibus, querelis, paternisque monitis commoti suas mentes, voluntatesque ad saniora consilia revocarent, atque à divexanda Ecclesia desisterent, et gravissima dannae eidem allata reparare properarent. Quam spem ostendebant nonnulla potissimum promissa iisdem Episcopis facta, quibus fidem haberi posse arbitrabamur.

At dolentes dicimus, non solum Subalpinum Gubernium nec suorum Episcoporum postulationibus, nec Nostris vocibus auditum praebuit, verum etiam graviores semper Ecclesiae ac Nostræ et hujus Apostolicæ Sedis auctoritati inferens injurias, ac plures Nostras protestationes et paterna etiam monita plane contemnuens haud reformidavit commemoratam quoque legem, verbis licet, et specie quadam immutatam, sed re tamen, fine ac spirito prorsus eamdem approbare, sancire, et promulgare. Equidem gravissimum, molestissimumque Nobis est, Venerabiles Fratres, debere ab ea mansuetudine ac lenitate, quam á natura ipsa hausimus, expressimus, atque ab eterno Pastorum Principi didicimus, et quam idcirco constanti voluntate semper libentissime exercimus, deflectere, ac severitas partes, á quibus paterne Noster animus vel maxime abhorret, suscipere. Attamen cum videamus, omnem curam, sollicitudinem, longanimitatem et patientiam pro reparandis illic Ecclesiae ruinis á Nobis sex et amplius ab hinc annos adhibitam nihil valuisse, nullamque affulgere spem