El Consultor de los párrocos (1877-03-23 00:00:00), página 4

esset, intimam vim et significationem verae peregrinationum istarum, quas hoc tempore cerebro iterari videmus, quo Romanus Pontificatus tenebrum bellum experitur. Siciliet ille non eo valent tantum ut amorem et observantiam fidelium prodant erga humilitatem Nostram, sed manifestum proboent indicium sollicitudinis et anxietatum quae eorum corda perturbant, quod communis Parentis in abnormi prorsus ac incongrua conditione versatur. Nique haec anxietas et sollicitudo conquiscet, imo augurium oportet, donec in possessionem plena et verae libertatis Pastor universae Ecclesiae restitutur.

Interea nihil magis optimus, Venerabiles Fratres, quam ut voles Nosstres ex hoc partem siet ad ultimos terrarum fines manent, ut totius orbis fidelibus pro illustribus que continentur ipsi exhibent filialis dilectionis et obsequii argumentum, sensus gratissimi animi Nostris testatur. Optamus enim lis gratias agare pro pia liberalitate, qua etiam interdum difficultates rerum suarum oblici Nobis opitulantur, agnoscentes Deo offerri quidquid Ecclesia tribuitur, gratulare pro magnanimitate et virtute, qua impiorum iras et irisiones despiciunt, Nosque iis devinctos profiteri pro alacritate qua significations sui amoris Nobis offerte student ad celebrandam anniversarium diei illius memoriam, quo ante quinquaginta annos Episcopalis consecrations munus, licet indigni suscepsimus. Nec minus Nobis in votis est, ut omnes otiam Ecclesiarum que late per orbem diffuse sunt Pastores, voces has Nostras exsiliantes ex his incitamentum sumant, ut significant fidelibus suis pericula, oppugnationes et incommoda quotidie graviora, quibus premiur, eosque simul certiores faciant, Nos quidem nuncupam destitutos quicumque rerum exitus futuri sit, ab improbibus iniquitatibus que coram Nobis patrantur; necum fieri posse aliquando cum propter legas nuper rotatas, tum propter alias que praenunciabant etiam seviores, ut vox Nostra usque ad eos nonbus rarius, et agere admodum per interpositas difficulitates possit afforiri. In his tamen remur aduniat Pastores ipsos excitamus, ut greges suos praesenteant, non fallaciebus capiantur actibus quibus homines fraudulenti veram rerum conditionem in qua positum sumus verbis invertente et deformeare nituntur, sive celantes acerbitatem ejus, sive libertatem Nostram extollentes, et potestatem Nostram nemini obnoxiam esse affirmantes, dum vero rem totam sie paucis complecti possimus: scilicet Ecclesiam Dei in Italia vim et persecutionem pati: Christi Viscum negare libertate, neque expedito plenoque usu sum potestatis frui.

Cum res hoc loo sint, nihil opportunius ducimus, nihij cupimus impensius, quam ut idem omnes Sacrorum An- tistites qui miram concordiam in tuendis Ecclesiae jurebus et egregiam in Apostolico Sedem voluntatem sum multicipli judicio Nobis constanter probabant, fideles quibus present exsistent, ut ea ratione ac ope quam jura sinunt cujusque regionis, sedulo agent apud eos qui summam rei publicae tenent, quo accuratus gravis conditio perpetuaretur in qua Caput catholicae Ecclesiae dagit, atque efficacia adhibantur consilia obstaculis amollendi, quae veram ac plenam independentiam ejus impediunt. Quoniam autem Dei omnipotens est mentibus lumen immittere et flore hominum corda, non solum Vos regamus, Venerabiles Fratres, ut servidis apud Eum precibus hoc maxime tempore utamini, sed ut ipsos catholicorum omnium populorum Pastores vehementer hortamur, ut fideles sibi con- creditos in sacra templo convenire curent, ubi pro Eccle- siae matris salute, pro inimicorum Nostrorum conversione, et fine malorum tam gravium latere pacationem humi- les preces ex intimo animo effundant. Exciptat, ut fir- miter confidimus, orationem populi ad se clamatans Deus, cui benefactum est super timentes Eum, et in eis qui sperant super misericordia Ejus.

Ceterum, Venerabiles Fratres, confortemur in Domino et in potentia virtutis Ejus, atque indui armaturam Dei, loricae justitiae et sentium fidei, praedicemus strenue ac fortiter adversus potestatem tenebrarum, et nequitiam hujus saeculi. Itam certe studium omnia misericordia pertur- bandique eo devenit, ut torrentis instar omnia se in praecaps tractaturum minitetur, nec pauci ex his qui novarum rerum autores aut fautores exfuerint respectant contem- rit operis ipsi sui formidantes effectus. At Deus Nobiscum est, eritque usque ad consummationem saeculi. Tendum est illis de quibus scriptum est «Vidi eos qui operantur iniquitatem et seminant dolores et metunt eos flante Deo perisse, et spiritu ira Ejus esse consumptos» Ad Deum timentibus et certantibus in nomine Ipsius ac in Ejus po- tentia sperantibus misericordia et praesidium reservatum est, neque dubitantium quin cum Ejus sit causa, Ejus sit pugna, Ipse certantes adjutet ad victoriam.

Decreto de la Sagrada Congregacion del Concilio acerca de la profesion de fe.

Quod a priscis Ecclesiae temporibus semper fuit in mor- ut Christifidelibus certa proponeretur ac determinata for- mula, qua fidem profiterentur, atque inviolantes ejus- que statis heroices solemniter detestarentur, idipsum, sa- crosancta Tridentina Synodo feliciter absoluta, sapienter pristitit Summus Pontifex Pius IV, qui Tridentinorum Patrum decreta innotantant exequi proprors, edita Idi- bus Novembris 1564 Constitutione Injunctionem Nobis, form- man concinnavit professionis fidel recitandum ab his, qui cathedralibus et superioribus Ecclesiae praeficienderent, quive illarum dignitates, canonicatos, altaria beneficia ecclesiasticas quocumque curam animarum habentia essent, consecuti, et ab omnibus aliis, ad quos ex decretis ip- sius Concilii spectat: ne non ab his, quos de monasteriis, conventibus, dominis, et alibus quibuscumque locis regula, rium quorumque Ordinem, etiam militarium, quo- cumque nomine vel titulo provideri contigerit. Quod et alla Constitutione edita eodem die et anno incipit. In sa- crosancta salubriter preterea extendit omnes Doctores, magistros, regantes, vel alios quibuscumque artis et facul- tatis professores, sive clericos, sive laicos, vel quovis Ordinis regularis, quibuslibet in locis publice vel privatim quocumque profientes, seu lectiones aliquas habentes vel exercentes, ao tandem ad ipsos hujusmodi gradibus decorandos.

Jam vero, cum postmodum coadunatum fuerit sacro- sanctum Concilium Vaticanum, et ante ejus suspensionem per Litte ras Apostolicas Postquam Dei munere diei 20 Octobris 1870 indictam, bine ab eodem solemniter promul- gata sint dogmaticae Constitutiones, prima scioliect de Fide Catholica, quae incipit Dei Filius, et altera de Ecclesia Christi, quae incipit Pastor aeternus, non solum opportu- num sed etiam necessarium adjudicatum est, ut in fidei professione dogmaticae quoque preemorantur Vaticani Con- cili definitionib us, prout cerde, ita et ore publica solem- nisque fieri deberet adhesion. Quapropter Sanctissimus D. N. Pius Papa IX, exquisito ea desuper re voto specialis Congregationis Eminentissimorum S. R. E. Patrum Cardinalium, statuit, praecipit, atque mandavit, eum per pres- sium decretum praecipit et mandat, ut in praecitata Piana formula professionis fidei, post verba «precipue a sacro- sancta Tridentina Synodo» dicatur: «et ab accumenico