El Consultor de los párrocos (1877-03-23 00:00:00), página 1

SUMARIO.

Texto latino de la última allocución de Su Santidad.—Decreto de la Sagrada Congregación del Concilio mandando lo definido en el Concilio Vaticano II a la antigua fórmula de la profesión de la fe.—Indulgencia plenaria para el día 3 de Junio.—El mes de San José.—Gracias concedidas a esta devoción.—Pastoril del Sr. Arzobispo de Santiago acerca de la peregrinación.—La del Sr. Obispo de Vitoria.—La del Sr. Obispo de Ávila.—Carta dirigida por el presidente de la Juventud Católica de Italia al Sr. Obispo de Málaga.

SECCION DE DOCUMENTOS.

Sanctissimi Domini Nostri Pii Divina Providentia Papa IX Allocutio habita die 13, 1877, ad S. R. E. Cardinalis in editibus Vaticanis.

Venerabiles Fratres, Luctuosis exagitati Nostri Pontificatus temporibus pluris vestrum amplitissimum ordinem in has aedas advocavimus, ea mento ut gravia mala apud Vos deploremus quibus Ecclesia indigne affligitur, et contra ea que sive in Italia sive in aliis regionibus in perniciem Ecclesiae ac Sedis Apostolicae patra sunt, Nosstras protestationes ederemus. Novissimis vero hisce annis novos et violentiores usque impetus atque injurias spectare debimus, quas Ecclesia Dei in variis Orbis catholici partibus pertulit ab infensis hostibus, qui opportunum satis occasionem Jesu Christi sponsam oppugnandi reputaverunt calamitosam conditionem rerum Nostrarum, et solitudinem eam in qua Nos omni humana ope destituti veramur. Optassemus quidem hodierna die, Venerabiles Fratres, menti et cogitatione vestre proponere immanem hanc lataque diffusa persecutionem, que in pluribus Europae regionibus contra Ecclesiam savi, sed habentes in animo acerbam hanc descriptionem alio Vobis tempore exhibero, interim facere non possimus, quin Ecclesia in hac Italia labores et vexationes in dies asperioris Vobis commemoramus, ac pericula que quotidiani majora Nobis et huius Apostolicae Sedis impendere conspiciimus, aperiamus.

Septimus jam procedit annus, ex quo invasores civilis Nostri Principatus, omnibus divinis ac humanis iuribus proculsatis, solemnum pactumque fide violata, et culmi- tates illustris Nationis catholicae opportunatam suam reputantes, vi atque armis provincias que in Nostra potestate adhuc erant occupant, hunc sanctam civitatem expugnavere, ac tanta iniquitatis opera Ecclesiam universalis iuncta ac dolore compleverunt. Simulata atque infida promissiones, quas illis funestis diebus ipsi super rebus Nostriis Gubernatoribus exteri obtuler, declarantes se vel- le obsequium et honorem red dere libertati Ecclesiae, et liberae ac plenam esse velle Romani Pontificis potestatem, efficere non potuerunt ut Nos vana spe illicit non penitus precipuepos animo, que luctuosa ac misera Nos sub eo rum dominatione manerant; quin probe consci consilio- rum impiorum qua propria sunt hominum quos novarum rerum studia et sceleratum fodus consociat, aperte pran- nunciaevimus eam sacrilegiam invasionem non tantum spectare ad civilem Nostrum Principatum opprimendum, quam- tum ad destruendas facilis, temporalis Nostra dominatione oppressa, institutiones omnes Ecclesiae, ad evertendum Sanctae Sedis autoritatem, ad vicariam Christi potesta- tem, quam licet immerent es gerimus in terris, omnino la- befactandam.

Jamvero hoc opus de molitionis et versionis omnium rerum quae pertinent ad ecclesiasticum aedificium atque ordinem, si non quod consilia ac eidum persecutorum, quod gravissimas tamen ruinas quas usque ad hunc diem congererunt pene consummatum diei potest; ac satis est oculos convertere ad leges et decreta ab initio nove dominations hie usque edita, ut luculentar persuiciatur No- bis singulatim ac sensim alia ex alis in dies media et pra- sidia fuisse sublata, quibus ad catholicam Ecclesiam ut par est regendam et gubernandam omnino indigemus. Enimvero iniquitas, que completa est supprimendis Ordin- nibus religiosis, Nos strenuis ac utilibus adiutoribus dam- nose spoliavit, quorum opera in expediendis ecclesiastica- rum Congregationum negotiis, in tot partibus ministri Nostri exercendis Nobis omnino necessaria est, ac eodem tempore hic in urbe Nostra tot domicilia delevit que reli- giosos viros ex externis nationibus excipiebant, qui statis temporibus in hanc metropolim convenire consueverant ad roborandum spiritum, ad rationes de suo ministerio reddendas, atque ab ipsis radicibus crudeliter absedit tot utiles et feraces plantas, que fructus benedictionis et pais in omnes terrae plagas afferebant. Eadem autem suppressionis injuria que Collegia percult pro sacris missio- nibus in urbe constituta ad dignos operarios efformandos, qui Evangelii lucem in dissitas etiam et inhospitas terras animose proferent, ea misere subduxit tot populis tam salutare pietatis et caritatis auxilium magno cum detri- mento ipsius civilis humanitatis et cultus, qui a Religio- nis nostrae saucitate doctrina virtute dimant. Hujusmo- di vro leges per se acerbissime et non solum Religionis, sed ipsius humane societatis utilitati perquam adversae, majorem etiam acerbitatem deinde accepero ex novis ordinationibus rei publicae ministrorum, quibus religiosa- rum familiarum communis in domo consociationes, et novae admissions pro regularibus utrinque sexus sub severis sanctionibus prohibentur. Disjectis Ordinibus religiosis Clero seculari destruendo consilia et opera conversa sunt, ac funesta ea lex lata fuit qua Nos et Pastores italic i pu- puli magno cum luctu videbimus juvenes clericos, Ecclesiae spem, a sanctuario nequiter avulsos, et coacta aetate ipsa qua se Deo solemniter consecrarent sunt, secu- laris militiae batale acciper, ac vitae genus perferre, quod ab institutis et a spiritu vocationis eorum longissima abhorret. Quid plura? Subsecutae sunt alia injusta leges quibus universum patrimonium, quod Ecclesia sacris du- turnis inviolabilibus titulis possidet, magna ex parte fuit creptum, substitutis ejus loco ac ex parte tantum exiguis redditis, qui ancipitibus temporum viibus et voluntati ac arbitrio publicae potestatis penitus subjicie- tur. Deplorare etiam coacti fuimus magno numero adi- cia que pietas fideliem gravibus admodum sumptibus toleratis exeret, que christianis Rome temporibus digna erant, quaeque pacatum hospitalium praebabant virginibus Deo devotis aut Regularium familias, indiscriminant le- gitimis possessoribus ejectis occupata fuisset, et in profa- nos usus destinata. Adempta insuper fuerunt potestati Nostre, et sacrorum ministrorum curationi, tot pia opa- ra et instituta caritati ac beneficentiae exercenda consu- crata, quorum nonnulla egestati aliisque miseris et nec- cessitatibus sublevandis mira munificentia ipsi Romani Pontifices predecessores Nostri et extarum gentium pia liberalitas considerabant; ac si qua ex ilis publica cari- tatis operibus adhuc sub Ecclesiae vigilantia manent, lex quaedam non serius roganda esse fectur, qua illa a Nobis subtrahantur aut funditutis abolantur, valuti publica docu- menta non dubie nec obscure pronunciant. Vidimus preterea, idque anima Nostra supra omnem modum dole- re perculta commemoramus, Ecclesiae auctoritati et mo-