El Consultor de los párrocos (1877-05-07 00:00:00), página 5

libellistis injungi debeat omnes poena a jure instituta in sceleris delationis, sed in maximo gradu; istis, id est, libellisti, ratione magno publicitatis injuriae quam inferunt; et illis, anonymistis scilicet, quia omnes codices legum, pronoideque penalismus hispanus, consentanturque imputatis a reo quaestias esse circumstantiam aggravatam in commissione delictorum; et anonymista, suo nomine tacendo, imputatam querit.

Responsio ad quartam interrogationem.

Anonymista et libellista committunt peccatum adversus virtutem charitatis tum ob infamiam proximi, tum etiam quia abhorrent a correctione fraternae quam Christus Dominus praecipit: «si peccaverit frater tuus, vade et correpe eum inter te et ipsum solum» etc. Alterum peccatum etiam committunt adversus iustitiam, quia sunt calumniatores etiamsi sint vere noxae que contra proximum denuntiant. Ex dictis seimus mendacium sient falsum testimonium et calumniarum, juxta omnes moralistas, inter quos eminet Divus Alfonso, dividi in practicum et speculativum: illud est, dictum contrarium rationi vel menti; istud vero dictum contradivinum menti. Anonymista et libellista sunt igitur calumniatores practici quia indebita et adversus prescriptions legum delicta proximi manifesta faciunt.

Si vero calumnia est speculativa peccant quoque adversus veritatem.

Cum autem leges ecclesiasticæ et civiles vetent anonymum libellumque infamatorum, eorum auctores peccant etiam adversus virtutem obedientiae spernendo legislatoris praecepta.

Ad postremam partem ejusdem interrogationis que sit: «ad quid tenentur anonymistae, ut sua conscientia in pace quiescat?» respondentium est, ut anonymistae debeat comparere utroque apud judicem ad probanda delicta ab ipso demonstrata, et ita iubet diserte Constitutio pape Gregorii in decreto Gratiani inducta (1); unde fit quod confessarius denegare debat absolutionem anonymistae qui non comparret apud legitimum judicem probaturus assertum vel consensus seculi falsae delationis.

Auctor hujus nefandi criminis restituturus est omnia damnam proximo calumniato illata in honore bonisque fortunæ; et idem dicendum de instigatoribus et sceleris participibus qui in solidum subjunctur restitutione.

Cum persolvam quintas interrogationis, «quibus penitibilibatice et anonymistae hodie sint feriendi?» repetam quod jam ante pateteci. Ex jure canonico, si laicus est, cum excommunicatione majore feriendus est, in quam incurrir ipso facto, vel si transactis quadraginta diebus non comparuerit, iuxta pacta Petri Hispani; et infamis evadit. Si ecclesiasticus est, praeter relatas poenas dehonoratur; et si calumnia anonyma tondit in proclamat degradandus est et muletare exilio seu perpetua reclusione in monasterio.

Jus civile patrium, cum e medio tollitur in hodiernis codicibus Talionis supplicium, punit falsum calumniatorem cum pena præsidii correctionalis in ejus medio et maximo gradu, si crimen effectum esset grave; et apprehensionis correctionalis si tamen esset simplex defectio que imputatur: et in utroque caso muletare ad persuendum ex mille ad decem milia regalium (Codex penalis, art. 341.)

Calumnia per scriptum (non vero falsam delationem apud tribunalia) praeditus codex punit ut constat ex articulo 468, cum apprehensione correctionali et muletare duo-

(1) Causa 5, cap. 2., «Infamis cum sit, ait Glossa, in odium suum et in favorem rei admittitur ad accusationem, licet non prosequatur suam injuriam.»

rum usque ad viginti milia regalium: et injuriam per scrip- tum (et ad hanc referenda est anonyma calumnia, cum circumstantia etiam aggravanti) cum exilio in medio et maximo gradu et muletca mille ad decem milia regalium.

Jam confecti igitur, in quantum mea infirma virae mihi permiserunt, dissectionem immundi et venenosii reptilis anonymi a quo, cum hie accommodetur verba cujusdam par- illistris ac celebris oratoris civitatis meas, oculos cum hor- rore et stomachum cum nausea altio deflectere debemus.

Non est charitas, nec amor boni publici, nec desiderium tuendi iura justitia que anonymistam movent; sunt e contrario simulatio, zelotipia indigna, immobiliisque passiones que eum compellant per tortuosam et obscuram semitam destructionis anonymous.

Si versus spiritus humilitatis et charitatis eum amaret, intenderet proprie perfectioni, et ejecerit primum trabem de octo suo ad videndum festinans in oculo proximi, cam ejiciendo cum prudentia et charitate: «Considerans, ei dicen- mus cum Diuo Paulo, ne et tu tentaris: fratres, et si prae- cupatus fuerit homo in aliquo delito, vos... hujusmodi instruite in spiritu lenitatis, et alterius onora portate, et sit adeimplitus lex Christi.» Deponite, addamus cum Diuo Petro, deponite igitur omnem malitiam et omnes de- structiones... et fraternitatem diligite.

Et ego, minime inter omnes, vobis dicam, pauperulum opus meum conclusendi: «neminem lassii, neminem corripi, nemine circumveni;» et si, deficientia mea, aliquibus moles- tus fuisti, sustinebo obsecro modicum quid insipientiae meae, et supportate me: liberente enim suffertis instipientibus.

Saluto vos omnes, fratres dilectissimi, observando cum eodem Apostolo Paulo ut gratia Domini nostri Jesu-Christi, et charitas Dei, et communicatio Sancti Spiritus, sit sem- per cum omnibus nobis.—Eduardus Maeso Campos, Paro- cie Sancti Petri Rector.

La Revista Popular de Barcelona publica el siguiente artículo:

«NUESTRA CONDUCTA.

1.

La religión verdadera siempre ha sido más ó menos combatida en el mundo. Vieja la humana naturaleza por el pecado de origen, las pasiones, semejantes á caballo indómi- to, han rechazado y rechazarán siempre el saludable freno religioso. Militia est vita hominis super terram, texto sagrado, bellamente traducido por Delavigne en el siguiente verso: La vie est un combat dont la palme est au ciel: Lid es la vida, y su palma es el cielo. Lo que no había vuelto á suceder hace siglos es que las naciones fuesen, oficialmente hablando, enemigas del Catolicismo. Una pequeña república del nuevo mundo era, hasta hace poco, la sola excepción de esta regla. La impiedad no podía sentir tan asombroso espectáculo, reproducir tan elocuente, y el esforzado y virtuoso García Moreno pagó con la vida su heroísmo. No logró de pronto la revolución su intento: pasó el poder á manos del Presidente Borgero, amigo de la inmolada víctima; pero algún tiempo después estalló un motín, y la impiedad se pasea triunfante por la redondez toda de la tierra, incluso la república del Ecuador. Con García Moreno bajó á la tumba el último gobernante verdaderamente católico.

Habrá sin duda (y lo digo para no herir susceptibilidades siempre dignas de respeto) Reyes, Príncipes y Ministros que, personalmente considerados son católicos; pero lo que