El Consultor de los párrocos (1877-08-16 00:00:00), página 7

Adversus illicitum gentilium spectaculum, concedo; adversus spectacula omnia, nego. Sancti Patres unquam prohibebant quod ad Deo vel ab Ecclesia prohibitum non est.

Objectio 14. «Concilia spectacula reprobant.»

Nullum est Concilium, in quo spectacula omnia indiscriminatim reprobentur. Rigoriste hand raro leges quae non existant, existere supponunt. Hae falsa legum suppositio certissime a Conciliis reprobatur.

Objectio 15. «Summos Pontifices adversus spectacula clamare unquam cessarunt.»

Ubi est vel vetus, vel recentis bulla pontificia, in qua omnes honestae recreations improbantur? A Sancto Petro usque ad Pium IX, nullus repertit Christi Vicarius, qui expositam Divi Thome doctrinam daret.

Objectio 16. «Sancti spectaculi non assistabant.»

Hoc nihil probat. Austeritas voluntaria seu vita perfectionis non est, nec esse potest ipsa austeritas obligatoria, seu vitae praecipuum. Austeritas eorum qui servant mandata non est austeritas eorum, qui vadunt, vendunt quae habent, et Iesum Christum sequuntur.

Objectio 17. «Monachi etiam clerici ab spectaculis arcentur.»

Monachis ac clerici major austeritas quam laicis fidelibus praescribitur. Praeterea, quamlibet publica spectacula monachis ac clerici generaliter: interdicitur, non omnes honestae recreations, scilicet, quae eorum statum non deecent, illis prohibentur. Vel ipsi Apostoli assistabant nupsiis in Cana Galilaeae, et pergebant in desertum ad requiescendum pustillum.

Objectio 18. «Aut rejicienda spectacula, aut comburendi sunt plurimi Theologiae Morales celebrant Tractatus.»

Nec rejicienda sunt spectacula, quae non sint illicita, nec probandi Theologiae Morales tractatus, qui dement quod ab Ecclesia damnatum non fuit. Morales rigoristarum, in ea parte quae rigoristarum proprias est, non est Morales Ecclesiae catholicae.

Objectio 19. «Saltem negari nequit Theologiae mixticae tractatores spectacula omnia reprehendere.»

Theologiae mixticae tractatores rejiciunt omnia quae vitae perfectionis sunt impedimenta. Cum enim loquantur his, qui perfecti esse desiderant, illis ostendunt orare in Ecclesia semper esse utilisimum, et spectacula licitis assistere, et si peccatum non sit, saltem devotionis fervori nocere. Theologia mixtica, in his quae ejus propria sunt, docet quod est perfectus, non autem quod est ad salutem omnino necessarium.

Objectio 20. «Fideles scandalizantur cum sciunt, absolutionem facillime concedi illis, qui frequentissime comedis spectaculisque assistunt.»

Hae alia omnino dissimili est quaestio. Abusus ubique sit, semper erit improbandus. Qui frequentissime spectaculis assistat, raro, ne dicam fere umquam, absolutione erit dignus.

Objectio 21. «Qui comedunt frequenter aut frequentissime assistunt, difficulter ad luxuriam non provocabuntur.»

Ita profecto; ast hie medius terminus mutatur. Agebamus namque de spectaculis licitis, quae non sunt nisi honestae recreations, et heic agitur de frequenti, et etiam de frequentissima spectaculis assistentia, quae raro peccatum et quidem gravissimum, non erit.

Objectio 22. «Qui spectaculis assistunt, hoc faciunt ob vanitatem, ut videant quod vide non licet, et videantur a quibus videri non debent.»

Si ita est, absolutio negetur, non ob spectacula; sed ob pravam intentionem, qua spectaculis assistit.

Objectio 23. «Theatra luxum fovent.»

Profecto quidem; ast, ne innecessarie difficultates suscitentur, hoc in easo oportet de theatris non loqui, et contra luxum prudenter, ast fortiter, et constanter clamare. Haec via facillior atque securior est.

Objectio 24. «Theatris frequens assistentia multos, magnosque sumptus exigit, qui familiarium ruina, et sepissime etiam corruptio sunt.»

Heic quoque medius mutatur. Agitur etenim, non de recreations honesta, quae ubique licet, sed de recreationsibus, quae non possunt non esse vitiosae, quia et frequentes sunt, et sumptus facultatibus superioribus exsuscitent. Hic ergo de linquuntur, et quidem graviter, ob tempus quod cum damno propriorum negotiorum teritur, et ob sumptus, qui eo quod redditus excedant, domus familiaque interitus non quent non esse. Hoc in casu ob tempus, quod illicite tertiaur, et ob sumptus, qui superflue fiunt, si non adeit vera penitentia, neganda est absolutio.

Objectio 25. «In spectaculis teritur tempus, quod Deo, familiae, propriisque negotiis esset de precepto consecrando.»

Certissime hoc ita esse potest; ast cum hoc ita sit, adest theatrum, quod quid non esse in se illicitum, et temporis perditio, quae absudibio peccaminosa est. Negetur ergo propter hanc illicitam temporis perditionem quae petitur absolutio. Necesse non est querere peccatum dubium, cum peccatum certissimum adest.

Objectio 26. «Theatra causae sunt hujuscem culpabilis temporis perditio.»

Minime quidem. Theatra in hypothesi hac non sunt nisi effectus. Causa vera est immoderata libido, seu vitiosa voluntas nimium bonorum sensibilium fruendi. In hoc malo radix culpabilis reperitur. Heic secur applicetur.

Objectio 27. «Spectacula faciunt, ut propria negotia cuius gravi propri et aliorum damno negligentur.»

Hoc, sic aut antea, ne faciunt spectacula; sed vitiosa voluptas, quae convallenda protectio est. Theatro idebre omisso, puniantur idoneo hinc vitiosa voluptas, et hinc culpabilis negotiorum neglectio.

Objectio 28. «Similiter spectacula faciunt, ut filiorum educatio culpabilitas negligentur, et etiam pentitas relinquatur.»

Idem omnino dicendum. Puniantur hinc culpabilis negligentio aut derelictio. Ostendatur, illicium, seu grave esse peccatum omne quod munere hoc fungi impedit, non necessario quia est quod est, sed quia munere hoc fungi impedit.

NOTICIAS DE INTERÉS GENERAL.

El Cardenal Bernetti, Secretario de Estado de tres Papas, Leon XII, Pío VIII y Gregorio XVI (dice L'Unità Catolica), poseía una admirable perspicacia, y cuando muchos se forjaban todavía ilusiones acerca del famoso La Mennais, él, con fecha 30 de Agosto de 1824, seis años por lo menos antes de su apostasía, en carta al Duque de Laval Montmorency, decía lo que sigue: «Yo creo que no corresponde en todo á su inmensa reputación. Además de sus opiniones, exagera también sus sentimientos, dando á la verdad un tinte de exaltación y severidad que Roma no puede aceptar. Aquí tenemos nosotros la moderación de la verdadera fuerza. La Mennais y los suyos nos defienden con ira y con pasión» (1).

(1) Hé aquí las palabras mismas del Cardenal Bernetti: «Io trovo che non corrisponde in tutto alla sua immensa riputazione. Oltre le sue opinioni, egli esagera anche i suoi