El Consultor de los párrocos (1877-01-24 00:00:00), página 4

probabilismi Concinnae, seu potius contra ipsum Concinnam, italica lingua edito (1).
3. P. Gagna, in epistolis adversus Concinam valde aeri style concinnatus (2).
4. P. Ghazzi, in reflexionibus, seu potius diris invec- tivis contra Concinam vulgatis (3).
5. P. Zach, in suo libro adversus excessivum rigorem tuitorismi, in quo rigorismum hunc moderare intendens, sepe in benignitatem ruore videtur (4).
De his omnibus Auctoribus, alias doctrina, eruditione, pieitateque certe laudandis, haud immirto cum Horatio po- tuisset dixi: Dum vitant stulti vitia in contraria ruunt. Et re quidem vera, ab abysso rigorismi fugientes, non raro in oppositam laxismi abyssum incidere videntur. Veritas in lege domini, unica veritatis via est, non autem in ejus li- mitibus aut extremis. Extrema etiam, sive sint dextera- sive sinistrae partes, extrema, non vero via sunt. Rigorismus et laxismus eodem modo in impietatem evahunt. Pri- mus per desperationem; secundus per morum relaxatio- nem.
Nona regula. Auctoritas unius Patris, licet sanctissimi ac sapientissimi, unquam preponenda auctoritati Ec- clesiae. Jansenistes ad contemnendum Petri ipsius Cathedrae, Sancti Augustini doctrinam supra eandem Ecclesiae doctrinam extolbant. Hinc quod a Sancta Apostolica Se- de damnata fuisse sequens eorum propositio: Ubi quis in- venerit doctrinam in Augustino clare fundatam, illum absolute potest tenere, et docere, non repudiando ad ullam Pontificis Bullam (5). Ut docent theologi omnes, utique auctoritate et ratione evidentissime potissimum de- monstrari, Ecclesia doctrina repetitur in unanimi Pa- trum consensu, non autem in unius Patris singularis opini- o (6).
Decima regula. Auctoritas unius tantum theologi, per se solam, nullo modo consideranda erit ut sufficiens ad solidam probabilitatem constituantur. Securitas ac pro- babilitas, quae ad prudenter agendum requiruntur, qua- rendae sunt in omnibus aut saltem in pluribus, non vero in paucis theologiae. Ubi sit singularitas raro non erit pericu- lum. Hinc quod Ecclesia sequentem damnasset propositionem: Si liber sit aliquus juniorius, et moderni, debet opi- nio censori probabilis, dum non constet rejectam fuisse a Sede Apostolica tamquam improbabilem (7).
Undecima et ultima regula. Propria ac singularis opi- nio unquam veluti tuta erit inspicienda. Hoc grave admo- dum est. Vae illis, qui aut singulares sententias praefuerint, aut de eorum proprio iudicio satis non diffidint! Ipse Spi- ritus Sanctus ait: Ne inimitis prudentiae tuae (8), id est, lex Domini, Ecclesia doctrina, sive probatorum Aucto- rum sententia, non autem sua propria ac singularis opinio sit tibi in morum regulam. Dominus dicit: Perdam sa- pientiam sapientiam, et prudentiam prudentium repro- babo (9). Et qui sunt hi sapientes et hi prudentes, quorum sapientia perdenda, et quorum prudentia a Domino est reprehendenda? Sapientes et prudentes hujus saeculi, qui vani, superbique sunt, et in se ipso, non in Deum credunt; qui Deum non timent, et se ipso valde amant; qui tandem non Christi, sed propriam gloriae in omnibus quaerunt. Qui ergo nec falli nec fallere velit, diligenter quaerat, non quod ipse vult, sed quod Deus revelavit, quod Ecclesia docet, vel saltet, quando Ecclesia nondum loquuta fuerit, quod probati Auctores unanimi consensu vel ad minus communiter tradunt. Summo studio rejiciatur semper singularismus, sive amor singularitatis.
Contra hanc regulam peccare solent:
1. Increduli aut rationalistas, qui non nisi sua propria placita, ut legem considerant.
2. Laxistas, qui Domini timoris oblieti, et divina misericordiae plus quam par est fidentes, futilibus rationumlis- sive argutis legum obligationem eludere conuntur.
3. Rigoristas, qui ad veritatem, justitiam, charitatemque cum non respiciant, propria particularia sensa, obsti- nato animo, adversus eandem Ecclesiae doctrinam volunt ut pravealent.
4. Quidam homines, a diabolo misere decepti, qui allu- cicati cum sint, perfectos se existimant, et oculos clau- dent, ne nisi quod videre volunt videant. Hi, valuti si a Domino edocti, scientiam insusam acceperint, nec proba- tos Auctores consultunt, nec legunt nisi quod scribunt, nec audunt, nisi quod dicunt. In hoc alia est singularitatis species profecto periculosior nimis. Satanas in angelum lu- cisis transformatus, illos pervertit, et facit ut causa sint multorum perversio- nis.
Fugiamus ideo semper et in omnibus a spiritu singulari- tatis, qui aliud non est ni spiritus vanitatis atque super- bie. Ad tantum malum vitandum, audiamus vocem Eccle- siae, quae veritatis infallibilis est magistra, et si Ecclesia adhuc non est loquuta, probatorum Auctorum communem sententiam quaeramus, ac acceptemus.

SEGUNDO CASO.

Una mujer ve que su marido va á cometer un hurto, y aunque su deseo fuese que no lo cometiera, calla, nada le dice ni en pro ni en contra, no le presta auxilio material ni moral para la perpetracion del crimen, y le deja obrar. Despues, cometido ya el delito, participa de lo hurtado. ¿Pecará al proceder asi? ¿Contrará obligacion de resti- tituir?

Aunque la consulta está expuesta con bastante claridad, por si se ha omitido ó disimulado alguna circunstancia, para evitar todo peligro de error, expondremos y exami- naremos los casos en que se contrae obligacion de resti- tuir. De esta manera, el mismo penitente podrá resolver por si solo la duda.

Despues del autor del hurto, la obligacion de restituir se contrae:

1.º Por el que manda. Jussio. En esta parte no hay cuestion. La mujer no podia mandar ni intentó mandar que se hurtase.

2.º Por el que aconseja. Consilium. Tampoco es este el caso. La mujer, como se supone, no aconsejó ni directa ni indirectamente que se cometiese el crimen. Y decimos ni indirectamente, porque si la mujer pedía dinero con ins- sistencia ó se lamentaba de su pobreza, sabiendo que su marido tenía propósitos de hurtar, aunque de un modo in- directo, empujaba, ó, por lo menos, inclinaba á que se hurtase. Una esposa que se queja demasiado de vivir con estricchez, aun sin intentarlo, puede ser causa de muchos crímenes. Esto prueba cuán prudente debe ser la mujer en todas las circunstancias de la vida.

3.º Por el que presta su consentimiento. Consensus.