El Consultor de los párrocos (1877-08-02 00:00:00), página 3

aut, termino ipso, juxta Praedecessoris sui iusjurandum completo, debita visitationem conficere tenetur. Quae verba non eum habent sensum, ut Episcopus successor se tenere visitare pro omnibus trienniis etc., pro quibus ejus praedecessor non visitavit... sed illa verba ita sunt accipienda, ut Episcopus nuper consecratus, si eo triennio etc., quod eo tempore currit, ejus praedecessor non visitaverit, tenenteque ipse visitationem perfecere.» Si proinde incepto jam triennio etc. Episcopus SS. Limina adverit, relationemque sue dioecesis exhibuerit, ac postea e vivis migraverit, neunum repetere successor tenetur; persolutio enim praedecessoris successori suffragatur (1).

10. E contra si quis dioeceses curam assumperit paulo ante quam triennium etc. sub antecessore inceptum ad exitum perveniret, cum temporis defectu nondum in promp- tu possit habere que ad statum propriae Ecclesiae referendum requiruntur, succurrerit remedium implorande prorogationis, que, hisce presertim in adjunctis, a Sede facile imperitur.

11. Notum est ipsam Sixtinam legem Episcopis consule- re, qui, legitimo impedimento detenti, ad Apostolorum sepulcra personaliter se conferre non possunt; id enim per Procuratorem ipsis praestare permititur. Immo quod ad Procuratoris deputationem facilius ac remissius agi cepit, ut inde a sua etate animadvertet b s. m. Bened. XIV (2), et pristinus rigor progressu temporis valde temperatus est. Unde si Episcopus justo quolibet impedimento detentus a S. C. licentiam petat visitandi Limina per Procuratorem, atque etiam in eum finem deputandi canonicium aliquem, aut Sacerdotem dioecesis sue jam in Urbe existentem, et privatis suis rebus vacantam, vel etiam ordinarii suum negotiorum gestorem aut agentem, de rebus Ecclesiae et dioecesis proiectum, dummodo ecclesiasticis carac- tere insignitus sit, facta Rom. Pontifici per Secretarium ipsius Congregationis instantia illius relatione, non ita frequenter rejici solet, ut olim evenisse constat; sed petitia licentia et facultas passim beneigne conceditur. Pariter ad Procuratoris munus olim haud admittiebatur Sacerdos regularis, nisi probata deficientia Capituli et cleri secularis, exceptis fortasse Ecclesiae remotissimum regionum (3); sed in hoc etiam sequioribus temporibus S. Sedes esse faci- liorem praebere consuevit.

12. Que communiora ac potissima sint impedimenta, quibus Episcopi a Romano itinere suscipiendo excursantur, vide et penes rerum canonicarum tractatores ad Cap. IV. Ego N. de juricur. Ea vero sic perstringit Catalanus (4): «Est quidem munus et reipublice officium episcopatibus adjunctum..., item etas gravis, hostilitas quoque ac timor hostium, incursus latronum, pestis et alia id genus, quo- rum iamen quaedam impedimenta Antistites profecto ex- cussant a visitatione personali tantum. non vero ab illa, que per certum nuntium, veluti agritudo, decrepitas, munus episcopati adjunctum, que personam respiciunt ipsius Episcopi. Sunt autem quaedam alia, que etiam a mit- tendo Romanum certum nuntium Episcopos excusant, ut ex- gr. pestis, viarum obsessio, hostilitas, modo tales sint, quae impediunt accessum diocesanorum ad Urbem.» Cete- rum tot esse possunt hujusmodi impedimenta, quot pecu- liares cujusque persone circumstantiae, quibus fiat, ut sine magna difficultate aut gravi incommodo urbs Romae adiri non possit.

13. Sed facile quisque intelliget ordinarias causas, quae personalem visitationem impediunt, nostra hac etate non nisi raro locum habere; ea enim invenit humanum ingenium adjuncta ad varias locorum distantias percurrendas, ut incredibili ferme celerritate et facilitate longissima qua- que itineris terra marique perfici valeant. Et, si ad debitum Visitations officium commode, ut ipse ait, explendum Six- tus V. predicta temporum intervalla prescrispsit, varian- ut verbis utamur Benedicti XIV (1), locorum atque dieces- sium ab Urbe distantiam summa equitatis ratione per- pendens; quid in praesens tam facile, quam intra ea inter- valla ad Urbem accedere? S. igitur Congregatio sibi persuas- det, SS. Antistes hunc muneri, cui sese, interposito sacra- mento, obstinxerunt, nedom statis a Sexto V. temporibus nunquam esse deturutos, sed immo spem foret in Domino, ut, magistrorum veritatis Petri et Pauli sepulcra, fidelium animas illuminantia, coram veneraturi, sum huic present- iam sapient etiam exhibeant. Quod certe ipsi libenter praestabant, modo attenta consideratione revolvant illud Sardicensis Concilii (2) «optimum et valde congruentis- simum esso, si ad caput, idest ad Petri Apostoli Sedem de singulis quibuscumque provinciis domini referant Sacer- dotes.» Ita enim fit, ut Rom. Pontifex, cui omnium Eccle- siarum sollicitudo concredita est, Presulum Romanum adventantium opera et adjutorium, ubique locorum christiani gre- gis necessitates agnosceret, spiritualium ovium morbos in- telligere, et aptiora remedia adhibere valeat, nec quidquam ipsum lateat earum rerum, quas ad Dei gloria augendam, ad Religionem propagandam, ad animarum bonum promo- vendum necessario eum seire oportet. Plura sane negotia per epistolam possunt expediti; nemo tamen inficias ivirit, plurae esse alia, quae melius nequeant prætractari, quam si os ad os alloquentur. Accedit etiam, quaedam aliquando occurre, que secreti fidem ita postulant, ut ea scripto mandare periculosum sit; hinc id. rec. Bened. XII, in Rom. Synodo an. 1725 (3), Episcopos monet, «ne ita passim personali ab hac Visitazione se dispensent, monita hic multa et sane proficia eorumdem SS. Ecclesiae Principium patrocinio et summi Pontificis vive vocis oraculo percep- turi que scriptis aliudque nequeunt consignari.»

14. Ne itaque pigeat SS. Antistes ad Urbem, quam Apostolorum Principes suo sanguine consecrarunt, ex dis- sitis etiam regionibus properare, eum etiam in finem, ut arctioribus usque vinculis cum Supremo Ecclesiae Capite et deuce conjuncti, eo fortius prelarii praelia Domini perrant, quo majore in dies impetu ac velut agmine facto christia- ne Republica hostes eam oppotere admittuntur.

15. Hane autem S. Congregationis instructionem SSMo D. N. Pio PP. IX. per me infrascriptum Secretarium in audi- dientia diei 18 elapsi mensis relatum Sanctitas Sua benigne in omnibus adprobavit, eique apostolice sue auctoritatis robur adjectit.

Datum Roma ex edibus dictae S. C. die I Junii 1877.

MINISTERIO DE GRACIA Y JUSTICIA.

Real cédula.

El Rey, Muy Rds, en Cristo Padres Arzobispos, Reveren- dos Obispos y Vicarios capitulares de las iglesias de esta monarquía. Ya sabéis que por la ley 12, tit. 3.º, lib. 2.º de la

(1) Loc. cit. n. 5.
(2) Episc. Syn. ad Jul. I. Rom. Pont. apud Labbeum Tom. II col. 690 edit. Venet.
(3) Tit. XIII Cap. I.