El Consultor de los párrocos (1877-07-18 00:00:00), página 3

que quiere y dice Su Santidad en la Alocución Luctuosís. Por el contrario, las peregrinaciones, dirigidas por seglares que á la vez sean jefes de partido, aunque así no se quiera, aparecerán como de carácter político y suministrarán pretextos de desconfianza á las autoridades civiles que deseen oponerse á ellas. Por esta razón se ha dicho, y no sin fundamento, que querer peregrinaciones dirigidas por hombres políticos, es lo mismo que no querer peregrinaciones.

No insistimos más en este punto. Creemos haber dicho ya lo suficiente. Oigamos al Papa, sigámos á los Obispos, hagamos cuanto se prescribe en la Alocución Luctuosís, busquemos ante todo el reino de Dios y su justicia, y lo demás, que es secundario, vendrá por añadidura.

Basta por hoy. Hechas estas consideraciones preliminares, en artículos sucesivos iremos exponiendo la historia de la última peregrinación, y examinando y resolviendo las cuestiones que al paso se nos susciten.

SECCION DE TEOLÓGIA MORAL Y MÍSTICA.

CASOS DE CONCIENCIA.

PRIMER CASO.

Pénitens quidam confessario inquit: «Ego fice, simulare, vel absque consensu matrimonium contraxi. Estne validum hoc sacramentum? Et si non est, quid agere debeo?»

Pénitens hic tria, et quidem enormia flagitia commisit, videlet:

1.º Contra veritatem, quia falso se consensusse dixit.
2.º Contra justitiáam, quia damnum ingens, atque irrepurabile ejus sponsa intulit.
3.º Contra virtutem religiosis, quia sancta sancte non tractavit, aut horroendi sacrilegií reum se facit.
4.º Contra castitatem, si vel matrimonium consummavit, vel aliquo modo aut sextum Decalogi praeceptum infregit, aut illud infringendi periculo se expositit. Matrimonium namque cum validum minime forét, nullum jus ad debitum petendum reddendumve ab eo potuit promanare.

Ex his peccatis ullimum fragilitatis sive humanae miserie est; cetera vero omnia, hoc est, primum, secundum, et tertium, perversitas sive pura malignitas, seu contra Spiritum Sanctum sunt, hoc est, ex his, que facillime cum cor inducent, non nisi difficile admodum pénitentia vera detentur. Hec sedulo notanda, ut cum de satisfactione agatur, pénitentiae, non solum satisfactionis seu punitive, sed etiam preventiva vel medicinales, prout oportet, in jungantur.

His praenotatis, ad casus solutionem ut deveniamus, dicendum est:

1.º Matrimonium validum non esse, nam, ut supponitur, consensus, ad ejus valorum necessarius, certissime defuit.
2.º Pénitentem in foro externo non possa credi, quoniam non est nisi testis unicus, ac infidus attatim, et ejus unicum testimonium ad nullitatem declarandam minime sufficit.
3.º Non posse nec in matrimonio perseverare, quia nulum est, nec a conjuíge se separare, quia nullitatem probare nequit.
4.º Ideo, ut incontinentiam periculum, scandalumque videntur, teneri ad matrimonium, consensus non ficio, seu vero adhibito, convallidandum. Ad hoc nulla requirunt vel Summi Pontificis, vel Episcopi dispensatio, quoniam sacramentum nullum fuit, non ob impedimentum aliquod disiméns aut impediens, sed ob defectum materiae et formae, qui modo ab Auctoribus praescripto, suppleri debet.
Matrimonium ergo, de quo in casu, validum non est; sed convallidari debet.
Contra hoc sequentes opponuntur objectiones:
Objetio 1.a. «Gravissimus Theologus Estius, quem permultí alií sequuntur, docet, Deum supremo suo dominico unius, et etiam amborum conjugum consensus posse supplere (1). Igitur asseri nequit matrimonium fuisse nullum.»
Negandum consequens. Absudibio theologi non pauci haec Estii sententiam admittunt; ast quomodo ostenditur Deus in casu proposito consensus voluisse supplere? Heic non agitur de eo quod Deus potest facere, sed de eo quod vel a Deo, vel a conjugé factum fuisse constat. Et constat Deum consensus voluisse supplere? Minime quidem. Constat conjugem necessarium adhibuisse consensus? Nullo modo. Futilis idcirco est quam impressionari dilimum objectio.
Objetio 2.a. «Ad sacramenti matrimonii valorem non requiritur nisi consensus externus vel legalis, hoc est, consensus qui in ipsa solenni matrimonii celebratione apparet, sive quem ipse Ecclesiae ceremoniae evidentiter supponunt.»
Hie distinctione est opus. Consensus non verus, sive mere externus, aut ceremonialis sufficit, ut nisi alíud probetur, matrimonium ut validum habeatur in foro externo, concedo; in foro interno, aut coram Deo, nego. In foro conscientiae pénitens sincerus supponitur; in foro autem externo aut judiciali non nisi que probantur admittuntur. Matrimonium ergo nullum est, quia consensus defuit, et, ut validum sustinetur, quia scientia confessarii non sufficit ad sententiam judicis, sive quia lic consensus defectus juridice ostendi nequit.
Nec dicatur in hoc contradictionem judicem inter ac confessarium existere. Hæc contradicito, ad res valde dissimiles cum referatur, non nisi apparent est. Judex, juxta allegata et probata, sententiam profert; confessarius autem, semper sub conditione, nempe supposita dictorum veritate, et absque prejudicii tertií, quod agendum est praescriptum. Pénitens creditur; ast non absolute, et unquam cum in aliorum prejudicium loquitur. In Pénitentia Tribunalí punitur pénitens, qui se ipsum accusat; at non alií praet pénitentem.
In casu proposito confessarius non afirmat modo absolutó matrimonium esse nullum, sed dumtaxat inquit: «Si verum est quod mihi dicitur, si reapse consensus defuit, matrimonium nullum est.» Hinc quod pénitenti tantummodo credit in his, quae illí soli nocent, non autem in his quae ejus coniugi nocere valent. Pénitentias pénitenti injunct ob ejus peccata; ast matrimonium dissolví, aut conjugem innoxientem posse relinquí nullatenus assercere audet, nec valet. Ut patet, ideo, nec confessarius adversus judicem, nec judex adversus confessarium agit.
Objetio 3. «Consensus probari quet vel scriptura vel testibus.»
Hæc non est quaestio. Heic non agitur de consensus externo, qui probari potest, et certo probatur; sed de consensus interno, sive non ficio, qui, modo non adsit Del specialis revelationi, solo pénitentis testimonio agnosci quet. Scripturae testesque ostendent proculdubio consensus externum aparent; sed unquam ostendere poterunt, consensus, qui aparet, fictum aut falsum non fuisse. Consensus ab intimis cordis procedit, et cordis intima non nisi a Deo videntur. Igitur matrimonium, de quo in casu, licet in foro externo

(1) In 4 Sententiarum, dist. 27, parag. 3.