El Consultor de los párrocos (1877-01-12 00:00:00), página 7

recente conversae iter christiane Religionis inceptum feliciter perficiere valeant (1).

Sexta conditio. Ut scortis, prout talibus scortis, ob quaestionem ex meretricio obtentum tributa nullatenus imponantur. Hoe enim esset meretricium approbare, aut veluti licitum commercium considerare. Nicephorus (2) de hoc tributo loquens, ait esse ecclecia, et portorium impurum, delestabile, absurdum. Deoque invisum, feris quibusque barbaris indignum, et excravandum piaclatum (3). Ipse Nicephorus, loco citato, summis laudibus effert Anastasium qui imperialis magnificatia immundum hoc tributum sustulit. Summus Pontifex Gregorius XIII, quoade hoc inquit: Exactiones illas, que a maliciarum vanitatis sin gutis annis, singulitque sex mensibus, aut alias, sub nomine TIBUTI fieri solebant omnino prohibemus (4). Unde, si aliquando in aliquibus regnis observatum fuit praedictum vectigal, nunc vero talis lex, aut editum omnino contraria consuetudine abolitum est (5).

Ad meretrices, sive meretricium domos licite tolerandas tria necessario requiruntur, scilicet:
1. Ut alteri difficilis admodum sit majora mala, ut die tum est, impediare.
2. Ut nullo modo, nec directe nec indirecte meretricium approbaret, aut tamquam in se bonum, aut licitum commercium inspiciaret. Potestas publica potestas illud absque culpa aliquando tolerare; sed meretrices unquam absque gravissimo peccato illud excrebunt.
3. Ut summo studio scandalum et publice obscenitates vitentur.

Haec conditiones si non implentur, unquam licita erit meretricio permissio.

TERCER CASO.

An licite permitti possint meretricium patroni?

Ante resolutionem sciendum est, quod meretricium patroni, seu patres dicuntur quidam homines, quibus auctoritate publica meretricium cura demandata est: ac proinde invigilare tenentur, tune ad eas incolumes servandas, tune ad propioscendum carum saluti, ne cum illis se commiscerent, contagio inficiantur.

His sic stabilitas, P. Thomas Sanchez alt, meretricium patronos difficultate absolvit posse (6). Et ratio est, quia etsi liceat, quando hoc manus obviant, non ut meretricio faveant, sed ut incolumes meretrices servent, disuadantique, an morbo contagioso laborent; tamen ultra hoc nummos ipsis meretricibus mutuo dant, ut splendide induantur, et sie melius homines ad sui amorem aliectant; et eas ad mundinas ducent, quo multi confluent, ut vel sic majorem questionem meretricium comparant. Et quamvis tale mutuum, et ductio ad mundinas sint ex se indifferentia, postinque a pravo fine separari, at nulla necessitate coguntur id facere; sed id ordinant, ut ampliori questiu a meretricibus comparato, faciliorrem ipsi sui solutionem stipendi oblineant, etne ample questiu inescate discedant. Praeterea,

quia non solum pratum justum pro vestibus conductis, pro domo, et cibo exigunt; sed eum eas propterea esse sibi debitrices volunt. Iam aptiores feminas ad quemque conquirunt. Sed haec omnia mala sunt, quia, ut patet, meretricio favent: ergo tales patroni absolutione indigni sunt seu raro eis absolutio est concedenda. Ita P. Thomas Sanchez, loco citato.

Sed P. Ledesma (1), et Thomas Hurtado (2) absolute concedunt, esse licitos hujusmodi patronos, et eorum officium necessarium in republica, supposita meretricium permissione. Quia, ut iniquum, licitum est meretrices ab impugnabili defendere, et curare ne alios morbo contagioso inficiant. Ergo ob bonum commune possunt permitti hujusmodi patroni, etsi inde eis occasio peccandi eveniat. Conmittari vero illas ad mundinas, quando patroni ad id non inducant, ex se malum non est. Si vero ad id eas inducant, peccatum est, eumad fornicationem cooperentur. Similiter, si illis nummos clariquant ad amandas vestes, et cibos necessarios, tunc peccatum non est. Si vero eos mutuent ad profanos ornatus, ost fare meretricio, et idem illicitum. Et sic explicated sententia Sanchez, vera est, et idem pedentium hujusmodi patronis absolutio impendenda (3).

Expositus duabus his sententiis, quid hic super re consilendum sit, salvo semper meliori paritorum judicio, paucis apariens. Ni multum fallimur, quod ista hae salebrosa nimis in praxi, bene solvi non valet, quin pro oculis habeat:

1. Officium hoc, sive patronatum hunc meretricium ex se indoeos valde esse. Impossibile nobis videtur ut homines justi, digni atque honorati infamie hujusmodi munus sive patronatum acceptent. Difficile esset ad officium hoc inventire homines qui et Daum timant et pudorem habent. Munus ergo quod tantummodo exercetur ab hominibus et Dei timore et pudore humano carentibus, ex se saltum ut suspensum valde inspici debet.
2. Difficile eodem modo videri, ut hi patroni meretrices curent, defendant, protegant, atque comitentur, quin aliquo modo, directe vel indirecte, meretricio favent.
3. Patronos hos homines esse, et prout tales particulio incontinentiae se exponere, aut in occasione proxima voluntaria peccandi versari. Si semel aut vis a tentatione liberantur, absudiblio aliquo in casu incident. Spiritus Sanctus docet, eum qui amat periculum in illo perire, et dum sterna hae veritas subsistat, semper verum est, patronos obstetricium periculum amare, et idem in illo debere pare.

Sic ergo nos patronis, de quibus agitur absolutione minimo concederemus, nisi sequentibus fideliter ac scrupulose servatis conditionibus:
1. Ut non sponte, sed quasi coacti, propter obedientiam munus hoc admittant.
2. Ut sint, non solum atatis provectae, sed senes, vere senes, ita ut saltum sexaginta annos habeant.
3. Ut limitentur ad functiones suas exercendas, juxta strictos terminos legis, ita ut nihil aliud faciant, nisi ut judices, vim et injurias impediire, et, ut medici, publicae saluti prospiciere.
4. Uti, juxta leges terminos, teneatur ad alimenta vestes meretricibus praestandum, hoc nullo modo faciat, tangam qui commercium legitimum exercet, nisi velit quod preceptum superioris contra suam voluntatem attammodo propter obedientiam implet.

(1) Piissima hae instituta qua, et extitere etiam nunc existunt, destinata sunt meretricibus conversis, que ob earum paupertatem, soliditudinem, vel nimiam fragilitatem, difficile in scena diaboli insidiis habitarant.
(2) Historia Ecclesiastica, lib. 16, cap. 20.
(3) Vide Navarricum, Manuale, cap. 17, n. 105.
(4) Constitutio Dom rector, n. 26.
(5) Videatur Ricciulus, opere citato, cap. 37.
Vide etiam Salmanticenses, loco citato a n. 94 usque ad 96.
(6) Summa, lib. 1, cap. 7, n. 82.
(1) Summa, tr. 27, cap. 9, concl. 6, diff. 2.
(2) Resolutio Morales, tr. 1, cap. 5, res. 15.
(3) Salmanticenses, loco cit., ns. 49, 100 et 101.