El Consultor de los párrocos (1877-03-23 00:00:00), página 3

cia in quibus Nos quidem ignoscimur miseris qui ea promunt, sed tamen in offensionem maximam fidelium cedunt quorum communis Pater violatur, et eo tendunt ut immutetur apud eos existimatior anctoritas veneratio, quam Vicariatus Christi quem indigui sustinuerimus, suprema dignitas et sanctitas postulat. Vellamus eos testes esse proborum et calumniarum quibus tum amplissimus ordo vester, tum sacri Ecclesiae Magistratus omnibus modis impeditur, tanto cum administrationis eorum detrimento; testes esse irruens ac indubiti quo augusti ritus ac institutiones catholicae Ecclesiae dehonestantur, patulientes qua sanctissima religionis mysteria profanantur, ac conspicere publicis honoris significatioribus et pompis decoratae impietatem et atheos homines, dum contra religiosae supplicationes et pompe vetantur, quas avita italorum pietas libere solum celebrare solennibus temporibus consuevit. Vellamus etiam ipsis notas esse blasphemiás, quae impune, auctoritate publica dissimulant, contra Ecclesiam in legumulatorum conventu conjunctivitatem, in quo Ecclesia ipsi subvertendi et aggressiendi criminatio est illata, libertas ejus nefarium ac fatale principium vocatum est, doctrina ejus prurvse, ac societatí et moribus adversantes appellate sunt, vis et auctoritas ejus tamquam civili consortio perniciosa incusatá fuit. Neque possint idem conducta Nostrae libertatis praecaus iniciari tot multitudines continuas graves occasiones in id comparatas ut incauta juventus inflammatís cupiditatis corrumperat, ac ex ejus animo catholica fides radicibus extirparet. Si ipsi demum vias ejus urbis, que per B. Patris cathedralis religionis sedes et caput est obirent, judicare percommode possent utrum templum acatholici cultus his temporibus excitata, schola corruptionis quaquaversus diffuse, tot domus portionis passim constituta, obscena et foeda spectacula que oculis populi offerantur, talem rerum conditionem faciant, que tolerabilis sit ei qui pro sui apostolatus officio debat quidem et velit tot malis occurrere, at contra omnibus medius et rationibus, omni potestatis exercitio privatur, quo possit vel uni tantum ex tot malis necessaria re media adhibere, et animabus in exitium ruentibus opem ferre. Hic tandem est, Venerabiles Fratres, status cui subesse cogimur opera ejus Gubernii quod in hac urbe dominatur, hoc est illa libertas et potestas exercendae ministrii Nostrí cujus nomine abutuntur et qua Nos potiri impudenter jactitant: libertas scilicet videndi demolitionem in dies deteriorum ordinis et constitutionis ecclesiasticarum rerum, videndi exitium animarum, quin operam Nos trum ad tot damna opportuno reparando impenderet et navare possimus; His ita se habentibus, nonne nova amarulenta irrisio et ludibrium existimandum est illo quod sepe dicitur, nempe debere Nos conciliationis et concordiae consilia cum novis dominatoribus inire, cum haec conciliationis ratio non alid ex parte nostra esset, nisi omnino prodero non modo summa Sanctae hujus Sedis jura, quam tamquam sacrum et inviolabile depositum ad hanc supremam cathedralm evecti custodienda ac tenenda receipimus, sedfietiam et praecipue prodero divinum ministerium Nobis pro salute animarum commissum, tradere hereditatem Christi in manus auctoritatis hujusmodi, cujus opera ad ipsum catholicae religionis nomen, si fieri possit, delendum diriguntur? Nunc profecto terrarum orbis claro in lumine omnique ex parte conscienda prebuerit vis vigor fides earum concessionum, quibus ad fidem illusionem hostes Nostrí libertatem et dignitatem Romani Pontificis tueri se velle ostentabant, que fundamentum suum positum habent in arbitrio ac hostili voluntate reipublicae moderatorum, quorum in potestate est juxta sua consilia et rationes, ac pro lubita eas aptare, servare, interpretari, atque executio- ni mandare. Haudquaquam certe, haudquaquam Romanus Pontifex est aut erit unquam plena libertatis compos, ac sue plene potestates, donec alii in urbe sua dominantibus subjiciantur. Aliis ejus sors Rome esse non potest nisi aut supremi Principis aut captivi: nec unquam catholicae Ecclesiae universae pax securitas tranquillitas constare pote- rit, donec exercitium supremi Apostolici ministrii obnox- iuum fuerit studis partium, arbitrio dominantium, vicibus politicarum electionum, consilii et operibus hominum cal- lidorum ac utilitatem justitia preferantium.

At in tantis malis quibus laboramusst premium ne putas, Venerabiles Fratres, aut animum Nostrum fractum concidere, aut iliam in Nobis fiduciam datere quae Omnipotens et Altissimi decreta expectamus. Nos quidem con- silium cum inssessimus post occupationem ditionis Nostra Romae potius manendi quam querendi alienis in terris tranquillum hospitium, idque ea mente ut penes Beati Patri superiorum pro re catholicá vigiles exubias ageremus, numquam destitutus auxiliante Dó pro causa. Eius buen- da certare, et quotidian certamuis nullibi loco cedentes hos- ti nisi vi depulsi, ut perpauca illa quae adhuc reliqua sunt ab impetu diripientium et pervertere omnia conantium vindicamus. Ubi autem existera Nos defecerunt praesidia quibus Ecclesia et religionis rationes tueramur, Nos No- stre voce et nostrorum expositationum officio usi sumus; ejusque rei testes estis ipsi quibus communia paricia com- munis Nostríulum dolo fuit: saps namque verba excepitis publica a Nobis prolatá sive ut nova facinora reproba- remus et contra insaluentiam hostium violentiam protestarem, sive ut aptis monitis fideles instrueremus ne insidiis improborum et simulato religionis specie, nee noxios falsorum fratum doctrinis disceperent. Utinam vocebus Nostris tandem admoveant aures animumque adji- cianti illi quorum ad officium pertinet et maxime interest, auctoritatem Nostram sustentara, et causam qua nulla justior et sanctior, virilitter tueri! Nam qui fieri potest ut illorum prudentiam fugiat, frustra solidam ac verae prosperitatem in nationibus, tranquillitatem ac ordinem in po- pulis, stabilitatem potestatis in iis qui scepta tenent ex- pectari, si Ecclesiae auctoritasque sociitates omnes recte constitutas vinculo religionis continet, impune contem- nutur et violetur, eisque Caput Supremum in suo minis- terio obnudo plena libertate uti negeant, et potestatis alterius sit obnoxius arbitrio?

Illud sane feliciter accidisse laetamur, ut voces Nostra ab universo catholicó populo filiali pietate Nobis obstrecto, libertissime magnoque cum fructu excepte fuerint; talia enim sunt que ab ipsis acceptimus dictionis assidua et iterata testimonia, ut et ipsi et Ecclesia summam gloria- rimam conferant, et bene sperare Nos jubeant letores dies eidem Ecclesiae et huic Apostolicae Sedis orijuris. Ac pro- fecto vix verbis require possumus jucunditatem solatii quod percipimus validis licet auxiliis undique destituti, intuentes egregios animorum motus et generosa studia que sponte excitata latius in dies propagantur inter gentes etiam remotissimas, ut Romani Pontificatus et humilitas Nostrae causam suscipiant, dignitatem tuentur. Libera- litas subsidia quae ex omni terrarum parte ad Nos perve- niant ut urgentibus necessitatibus Sanctae hujus Sedis propiciamus, et frequenter tot filiorum Nostrorum qui ad has Vaticanas ades ex omnium gente confluent ut visibili Ecclesiae cupiti devotam voluntatem suam testentur, ejus- modi pignora animorum fidelium sunt, pro quibus paros agere gratias divinæ bonitatis omnino nequeamus. Vellamus tamen ab omnibus intelligi, quod salutaris documenti loco