El Consultor de los párrocos (1877-03-23 00:00:00), página 2

derationi subductum publicum ac privatum doctrinarum et artium magisterium, et docendi munus concretitum hominibus suspectae fidei, aut apertis Ecclesiae inimicis et qui non dubitabant atheismi impietatem publice profiteri.

Occupatis hae ratione et eversis tot religiosissima magnique momenti institutionibus, id non satis visum est filii Ecclesiae desertoribus nisi etiam impedimenta ponerent sane- tuarii Ministri ne summ spiritualis ministerium valeant libere exerceret; atque hoc etiam nefario pervertum est ea lege in aula oratorum legibus ferendis novissime approba- ta, qua de Cleri abusibus inscribitur, cujus vigore crimi ni et noxie vertuntur Episcopis itemque sacerdotibus, ac gravibus penarum sanctionibus multantur illi actus, quos sub insidioso nomine perturbationis conscientiae quam di- cant publice, aut paucis familiarium praedicto legis auctoribus complectuntur. Ejus porro quam immutus legis iusssu, verba ac scripta omnis generis quibus Religionis admi- nistri decreta, leges aut alium quomque publica autoritatis actum vel rei sacrae jurius, vel Dei aut Ecclesiae legi- bus adversantem, pro sui officii ratione notandum se im- probabilius censeant, animadversioni et poenis perinde subjiciuntur, ac opera illorum qui predieta scripta edide- rint aut diffundierint, quocumque ex ordine ecclesiasticæ autoritatis, aut ex loco ipsa manaverint. Ubi hae lex per- lata et promulgata fuerit, integrum erit laico tribunal ju- dicium ferre, utrum ac quomodo sacerdos in sacramentis administrandis in divini verbii predicatio consciatiam publicam et domestican tranquillitatem perturbaverit, ac episcopalis et sacerdotalis vocis ac erit conditio ut ea comprimatur aut obstruatur, non minus quam vox ipsa Jesu Christi Vicarii, qui quamvis in se ipso nulli animad- versioni obnoxius dicitur ob rerum politicarum rationes, in persona tamem coram qui ejus noxae affines fuerint pu- niendus esse censetur, uti publions regni administer in conventu legumulatorum palam significare non dubitavit, cum respectu ad Nos habito aperte profiteretur nec novum aut insolitum esso in legibus, nec a juris criminalis ratio- ne scientia ac usu absonum, penas subjici partes episcopi- minis, ubi praecipuum auctor puniri non posset. Ex quo in- telligitur ad Nos etiam ex dominantium sententia hujus legis telum spectare, ita ut ibi Nossera verba aut acta in offensionem ejus legis incidant, Episcopi aut sacerdotes qui Nosseros sermones et monita aut vulgaritas aut executi fuerint penas latiri sint ejus praetens criminals, ejus rea- tum et culpam Nos uti praecipuum auctor sustinere indica- himur.

En Venerables Frates quemadmodum non solum tot presidia, tot instituta reborata sæculis, invicta tempestati- tibus, Ecclesia administrationi necessariae hostilit violen- tia ac demolitione apud Nos eversa sunt, sed eo etiam pro- grassum est, ut sublimis illud munus docendi, vigilandi, am- marum saluti prospiciendi, quod Ecclesia a suo divino con- ditore accepti, nefario modo impeditur, severissimis pen- nis inditiciis ad obstrenendum eos ministrorum ejus, qui dum docent populos servare omnia que Christus mandavit, dum instant opportune importune arguunt, observant, in- crepant in omni patientia et doctrina, illud agunt quod divina ois et Apostolica autoritate praecipitur. Alias au- tem tenebrosas motiones oppugnatorum Ecclesia silente preterimus, a quibus nonnullorum etiam ex publicis admin- strativis consilia et incitamina non absesse cognoscimus, que eo spectant ut maiorum tribulationum dies Ecclesiae ipsi adduciantur, vel promovendis schismatis occasionibus ubi futuri Pontificis electio inciderit, vel Episcoporum qui Ecclesiae Italie praesunt spiritualis auctoritatis usi impe- diendo, eniis rei causa Nos novissime declarare coacti

suimus, tolerari posse ut acta canonice institutionis eorum- dem Episcoporum laice potestati exhibeantur, ad occur- rendum, quantum in Nobis est, funestissimis rerum adjunctis, in quibus non amplius aegrotat de temporalium bono- rum possessione, sed ipsa fidelium conscientia, earum pax, animarum procuratio et salus, que suprema Nobis lex est, in apertum discrimen vocabantur. Verum in hoc quod egimus ad gravissima pericula remoranda, paleam ac iterum agnosci volumus, Nos injustam eam legem que reg- gium placentium vocatur omnino improbare ac detestari, aperte declarantes per ipsam iadi divinum Ecclesiae auctoritatem, ejusque libertatem violari.

Post hunc autem que haec tenus expositimus, ommittentes plurà alia, ad que deploranda sermone Nostrum produ- cere possimus, illud potitus, qua ratione fieri possit ut Ecclesiæ gubernare valeamus sub dominatione ejusmodi potestatis, quae omnia Nobis media et praesidia ad Aposto- talatam Nostrum exercendum continenter admittit, omnem viam obstruit, nova in dies impedimenta; novas difficulta- tes interponit, novos usque laquos insidiasque molitur? Protesto Nos satis mirari non possimus eos homines re- periri, quorum necessem utrum levitas an malitia major sit, quisive per publicas ephemrides, sive peculiarius scriptis, sive impudentilibus sermonibus plurium occasiona conventuum habitis, obtrudere et persuadere populis co- nantur, presentem Summi Pontificis in urbe conditionem talem esse, ut etiam sub alterius potestatis dominatione constitutas plena libertate fruatur, ac tranquille et plene possit su supraem spirituali primatu perfungi. Ad quam opinionem publico confirmandam nullam elabi occasionem- simunt sive cum Episcopi et fideles ex exteriis plagis ad Nos visendos accedunt, sive cum corum pios costos in conspectum Nostrum admittimus, sive cum impios ausus contra Ecclesiam nostris ad eos sermonibus deploramus, quin de industria et callido incautos insinuare studeant, Nos relipsa plena potestate et libertate frui tum loquendi tum excepienti fideles tum Ecclesiam universam adminis- trandi. Mirum Nobis est quod talia impudenter jactari possint, quasi exercitium illorum actuum qui recentiorum plene et omnino esset in Nostra potestate, et quasi in his tota gubernationis Ecclesiae ratio que ad munus Nostrum pertinet, continuerit. Quis enim nescit nos sub Nostra- sed sub dominantium potestate esse actus ejus libertatis quam tantoporeexcollunt, ita ut etiamus etiamus eosdem actus exercere possimus, quatenus et quamdiu hoc ab illo non impeditur? Quae tamen Nostrorum actuum libertas quantum sub eorum potestate sit, et si alia argumenta de- essent, satis inuit ac docet novissima ea lex quam nu- per deploravimus, qua liberum exercitium spiritualis Nos- træ potestatis, et ministerii ecclesiasticæ ordinis nova et intolerabilis oppresione constringitur. Quod si nonnullos actus Nos posses exercere permiserint, ea de causa quod agnoscant quantopore eorum interstit Nos sub corum domina- tionem liberos existimari, quam multa tamen gravissi- ma necessaria summique momenti sunt que ad formi- danda opera ministerii Nostrí pertinent, quibus reipsa ac rite perfeicendis, Nos dominantium juge subjecti omni nec- essaria facultate et libertate caremus? Vellemus quidem illos qui ea que retulimus scrubant aut loquuntur, oculos suos ad ea que circa Nos accident conjectare, ac alieno paulisper a partibus animo judicarent, utrum vere diei possit Ecclesia regende potestatem Nobis divinitus com- missam, cum eo statu ad quæ Nos adegit invasorum domi- natus possi componi. Vellemus eos agnoscer e convicia, inju- rias, contumeliae que etiam in aula oratorum populi con- tinenter contra hu militatem Nostram effunduntur, convi-