El Consultor de los párrocos (1877-10-05 00:00:00), página 2

Dios, por medio de los secuaces de Mahoma, humille á los secuaces de Focio.»

Así se expresa La Voce della Verità. Nuestros lectores verán si, tratándose de una cuestión tan grave como esta, han de seguir ó no á este periódico, que tan cerca está del Vaticano, y que además tiene á su lado á casi todos los periódicos católicos del mundo, que con maravillosa unanimidad señalan el lazo que une hoy á Rusia con Prusia é Italia, ó sea con la francesonería.

El Papa, el mismo Vicario de Jesucristo, ha dicho que sabe con certeza que sobre Rusia pesa gravemente la mano de Dios. Rusia no se arrepiente ni se enmienda. ¿Cómo, pues, hay católicos que se atreven á desechar que triunfe Rusia?

SEGUNDO CASO.

An post Bullam Apostolicae Sedis, anni 1869, excommunicationem aliquam incurrant, qui communicant cum excommunicato vitando?
Ad hujus dubii solutionem veterem Ecclesiae disciplinam exponamus, ut cum nova possit comparari. Sic facile videbitur quid addatur aut conservetur, supprimatur vel modificetur in Bulla Apostolicae Sedis.
Ante Concilium Constantiense omnes excommunicati, excommunicatione majori (1), erant vitandi (2). In cap. Nuper, De Sent. eccom. att Innocentius III: «Credimus distinguendum, an si quis nominatim excommunicato communicat, scienter in criminis communiect criminoso, ei consilium impendendo, auxilium vel favorem, aut alias in oratione vel osculo, aut orando secum aut etiam comedendo. In primo quidem articulo, quon talis communicet criminis, et parti- cipet criminis, ac per hoc ratione damnati criminis vide- tur in eum doleriique qui dannavit, ab eo vel ejus superio- re merito delicti tune erit absolutio requirenda, quon fa- cientes et consentientes per poena constringant. In secundo vero casu a suo Episcopo, vel a proprio Sacerdote, etc.»
Etin cap. Significavit, ejusdem tituli, inquit Clementis III: «Verum clerici, qui scienter et sponte participaverunt excommunicationis sententia cum ipsis non dubitamus in- volvi; quos etiam pro beneficio absolutionis habendo, ad nos volumus eum litterarum tuarum insinuatione remitti.»
Post autem Bullam Martini V Ad evitanda scandalata, haec veteris disciplina severitas non parum mitigata, ex- communicationi non inspiciabantur tamquam non tolerati sen- vitanti, nisi quando vel erant publici cerier percussores, vel quando nominatim, id est, proprio erum nomine excom- municabantur. Tunc, et tunc dumtaxat, cum illis communi- carer sub pena excommunicationis interdicatur.
Citatus Avanzini (3) questionem hanc partactrans, ait: «Multa autem in jure non sine ambigibus reperiturum cons- tituta de illis, qui cum excommunicatis communicarent, qui modo excommunicationem minorem ipso facto incur- rerent, modo majorem, secundum id in quo communica- rent (4), et modo reservatam, modo non reservatam. Eup- modi autem censure cohibite sunt post Martini V constitutionem (5) ad eos tantum, qui communicaret cum excom-

(1) Excommunication minor jam non subsistit. De ea enim nulla fit mentio in Bulla Apostolicae Sedis. Qui contrarium tenent falluntur absudio.
(2) Avanzini, De Constitutione Apostolicae Sedis Com- mentarii, editione 1876, pag. 58, nota 38.
(3) Clarissimus theologiae ac canonista nuper e vivis eruptus, director et fere unicus redactor ephemeridis roma- nae, cui titulus Acta Sanctae Sedis.
(4) In politices vel in sacris.
(5) Quam nuper citavimus.

municatis, sive nominatim, sive cum notoritis clericorum percussorisbus» (1). Et sequitur ipse Avanzini: «Hodie post Constitutionem, Apostolica Sedis, de qua agimus, cessat censura quaevis, quam antea contrahebant illi, qui com- municarent cum notorio clericorum percussore; quem de hac vera censura, quamvis minor appellaretur, non amplius fiat mentio. Quare hodie sub pena excommunicationis vi- tandi tantum manent NOMINATIM EXCOMMUNICATI A PAPA: eamque excommunicationem majorem, atque Romano Pontifici reservatam (2), incurrunt omnes, qui communicant eum his in criminis criminoso (3); et clerci scienter et sponte communi- cantes in divinis, et eos in officiis recipientes» (4). Et adhinc: «Hic secundus casus, de eo qui communicat extra crimen post Constitutionem Apostolicae Sedis, censuram minorem antea dietam non amplius seumfert. Manet autem tantum major excommunication et reservata, in omnes qui in criminis criminoso participent» (5).
In Bulla Apostolicae Sedis, quae hae in re novissimam continet disciplinam, quod hoc, hee et hee solutummodo habentur: «Communicantes cum excommunicato nominatim a Papa in criminis criminoso, ei silect impendendo auxilium vel favorem» (6).
Ex quo patet ad excommunicationem hanc incurrendum necessario requiri:
1. Ut excommunicatione imponatur ab ipso Papa.
2. Ut imponatur nominatim, id est, expresse nominan- do, sive proprio nomine aut officio designando personam ex- communicatam.
3. Ut communicatio sit non in re indifferenti aut in alio crimen, sed in ipso crimen, ob quod fertur censura.
4. Ut haec communicatio impendat auxilium vel favorem ad faciendum, quod prohibitur, sive omissendum, quod sub excommunicationis pena praescribitur.
Haec quattuor conditiones penitus necessariae sunt. Si ergo vel una sola deficit, communicatio sufficiens non erit ad censuram incurrendum. Agitur enim de lege penal, quae, juxta cognitam juris regulam, stricte est interpretabita.
Et addit eadem Bulla: «Clericci scienter et sponte communi- cati in divinis cum personis a Romano Pontifice nominatim excommunicatis, et ipsos in officiis recipien- tes» (7).
Liquet ergo, vel ipsos clericos, excommunicationem ob communicationem cum excommunicato vitando non incur- rare nisi in casibus sequentibus:
1. Quando excommunicatione fertur ab eodem Summo Pontifice.
2. Quando excommunicationis ab ipso Summo Pontifice excommunicatione fuissest, non modo generali, sed proprio ejus nomine, sive nominatim.
3. Quando communicatio cum hoc, et sic excommunicatione, est in divinis. Non enim sufficit communicatio in politi- cias.
4. Quando communicetur scienter, id est, cum plena ad- vertentia illicite ac prohibite communicationis.
5. Quando denique communicetur sponte, id est, absque coactione, vel meta gravi. Qui enim coacte, vel cum metu communicant, nec contumaces sunt, nec penam canonicam spernunt, nec in censura lege includuntur.

(1) Loco citato, nota 38, pag. 58.
(2) Non autem speciali modo, ut postea videbimus.
(3) Crimen criminosum est illud ob quod lata est cen- sura.
(4) Loco citato, lettera A, pag. 59.
(5) Loco citato, pag. 60.
(6) Cap. 2, excomm. 16.
(7) Cap. 2, excomm. 17.