El Consultor de los párrocos (1877-05-07 00:00:00), página 4

sine nomine accusantis; ergo prima verba non referuntur ad libellum anonymum, sed ad libellum signatum ejus auctor, in casu proposito a Divo Ligorio, obligatur ad probatioque vel ad praemium si deficit.

Anonymista, nemin amponnus igitur, non est homo qui justitiam quaerit, qui charitatem diligit et cui com- burit zelus ob causam Domini; e contra, est indignus pha- risaeus qui cum videat nos manibus non lotis manducare panes et sermochari cum peccatoribus et publicanis, vi- tuperat. Noli judicare fratrem tuum ut non judicieris; in quo enim judicaveris, judicabere; et qua inflexibili virga mensus fuerit, remontetur tibi. Mane parum et de te ar- rogantius non sentias esse unum ex his reprobis doctori- bus qui, cum rigore discipline sint patres, per pietatis vis- cera matres esse norunt. Non confingas calaman quassatu- tum, nec extingas lignum fumigans; si occurrat frater sub peccatorum giro cursus, cade super collum ejus et assume benignos; non sis zelator pharisaeus qui exacerbes animas, et ita in malo obfirmes. Quid autem vides festucam in oculo fratris tui et trabem in oculo tuo non vides? Ejice primum trabem de oculo tuo et tum videbis ejicere festucam de oce- lo fratri tui, etenim qui allorium vitia puniunt prius sua corrige student (1). «Indictio filie de alterius errore, qui non habet quod in se ipso condemnet» (2) ait Divus Ambro- sius: «Primum nosmstipsum, cum Venerabilis Beda conclus- damus, deinde proximos debamus corriger» (3).

Libertas Deus nes vel momento putare sacerdotum posse committere nefandum crimen anonymi. Minime: manus que attollunt hostiam pacis, de hoc sum certus, num- quam maculabantur in atraeum anonymi; et si aliquis miserrimus minister Sanctuarii, maligno spirito suadente, id fecerit, stimula conscientiae illum voraret, et ipsiem se accusaret ad aliudplendum prescriptiones juris. Simplex detractio, non vero gravissima anonymi prorsus aliena est a ministris pacis et charitatis, quia omnes meminere debe- mus quae dicta sunt a Divo Augustino in sua epistola ad Julianum: sacerdos primum sua peccata, deinde alia detergat; ut sapiens medicus primum sciat curare sua vulnera et postea atiena sanare et non publicare; et do- rum consilium Sti. Fabiani Papae: Deus ergo, fratres sa- cerdotes, ad hoc præordinavit vos ut injustitia renovae- tis et presumptiones absolvatis (4): et magis etiam petit a charitate sacerdotis Gregorius IX: si sacerdos, ait, sciat pro certo aliquem esse reum aliquos criminis non debet eum arguere nominatione, sed indeterminato sicut Domi- nus Christus: cunus vestrum me traditores est (5).

Jam nunc agamus de poenis in quas incurret infamis libel- lista.

Anonymum hoc detractionis genus pestiferum, semper a jure punitur fuit severissimis poenis.

Adrianus Papa praecipit in cap. 49 ut libellista qui proba- re summ assumptum non possit, flagelletur. Imperatores Va- lentianianus et Valentinianus poenam capitis imposuerunt li- bellistis, et ei qui cum reperiat anonymum non corrumpat. «Si quis famosum libellum domi sive in publico vel quo- quoque loco ignarus reperit et non corrumpat, sit quasi auctorem delicti hujusmodi capitali sententia subjungan- dum» (6); et hoc accedat, juxta Glossam, si delictum quod imputabantur talis poena dignum erat, quia falsa dela- tori et libelliste imponebatur poena Talionis; et ita Gratia-

nus: «juxta canonicas Patrum sententias, ait, qui calum- niarum illam non probat poenam debet incurrere quam si »probasset reus utique sustineret» (1) hoc est, Talionis poena.

Alias lingua capulabatur falso delatori (2) seu exilio damnabatur.

Libellista anonymus infamiam contrahebat quemadmo- num preceperent Pontifices Adrianus, Eusebius et Hila- riusr (3), proindeque intestabilis evadebat et inhabilis ad munera publica obnubenda (4); et cum anonymista fuisse ecclesiasticus degradabatur ut calumniator et judici secu- lari subjiciebatur (5), et praeterea multabatur exilio (6); et hujusmodi poena et flagellationis et privationis ab officio impositae fuerunt sublazone Hilario quia probare non po- tutit delictum simoniae de quo accusabat diaconum Joann- em.

Anonymista qui non comparat ad assentum summ proban- dum orbatar receptione sacramentorum: quod si temere ad corum participationem accederet excommunicatus (7); quae poena erat late sententiae propraecognita in ea inimicabatur statim ac anonymista renuebat summ assentum probare: «quod si statim, ait Glossa, non fecerit, statim incidit in excommunicationem.»

Cum injuria vel calumnia ab ecclesiastico infertur pralati- tus, praeter excommunicationem majorem late sententiae in quam incurrat degradatur (8); et praeterea infamiam con- trahit et exilio muletatur (9); et hoc congruit dicto ab In- nocentio III: «clericis, inquit, in magnis seculibus depressi degradari debent et detruiti in artes monasterioris ad pon- tentiam paragendam» (10).

In hodierno iure, et devemus jam ad responsionem in- terrogationum que continentur in predicta ephemerede, poena ecclesiastica anonymistae imposita est excommunicatione maior in qua hic incurrat ipso facto non comparandi ad probandum delictum denuntiatur, vel transactis quadra- ginta diebus quin implementum predictam conditionem uti placet Petro Hispano. Secundum jus canonicum, declara- tur praeterea infamis; sed si ecclesiasticus sit, depositione et exilio damnari debet; et sic vidimus Pontificem Grego- rium eas poenas imposuisse subdiacono Hilario; et suspen- siones. Scholarum Magistro Palentino Cathedralis qui, cum accusasset de simonia suum episcopum, deuit in proba- tione (11).

Responsio ad secundam interrogationem.

Poena capulandi linguam et flagellationis a jure veteri anonymistae impositae, cum tam infamantes sint, extima- tions aquilatate in hodierno jure alia non possunt esse ne poena infamiae; quod si ecclesiasticus sit depositionis et exili vel perpetuae reclusionis in monasterio.

Ad tertiam interrogationem his terminis contentam: «Poena delatoribus imposita, quo sensu applicari possunt libellaticis et anonymistis?» respondeo ut anonymistis et

(1) Decret. Gratiani, causa 5.º, cap. 3.
(2) Adrian. Pap., cap. 49.—Codex Theodot., lib. 10, tit. 10.
(3) Adrian. in loco citato. Eusebius Papa, epist. 3.º ad episcopum Thusc. Hilar. epist. 1.º, c. 1.º
(4) Grat., caus. 6, quest. 1.
(5) Codex Justin.—Videatur Glossa in quest. 6.º, cap. 3, causae 5.
(6) Decret. Greg., tit. 2, cap. 1.
(7) Gregor. Pap., can. 130.
(8) Canon 18, cap. 11, quest. 1.º
(9) Alexander Papa in cap. 1, epist. 1.º—Esteph. Papa, epist. 2.º, cap. 28.
(10) Epist. ad episc. Londonensem.
(11) Decret. Greg. IX, lib. 5, tit. 2; et in sua epistola ad Antemium.