El Consultor de los párrocos (1877-08-10 00:00:00), página 4

lia. Del Estado, porque la razón y la ley le exigen que evite un mal, que es la perversión y la corrupción de la juventud. Y de los padres de familia, porque están obligados á velar por la fe y pureza de costumbres de sus hijos.

Objeccion 12. «Pagado ya un Profesor no católico, debe aceptarse para no repetir gastos.»

¡Qué absurdo! ¡Qué máxima, tan impía y tan funesta! Supóngase que se compra un alimento, que se cree sano y después se sabe que está envenenado. ¿Qué se hará? ¿Se llevará á la mesa, pretextando que debe aprovecharse, porque ya está hecho el gasto? ¿No sería esto exponerse á perder la salud y á un la vida por no perder los pecos maravillosos que puede haber costado el alimento que no se quiere inutilizar? ¿No sería esto un acto de verdadera demencia?

Pagar un Maestro malo es gastar como ciento. Oír sus explicaciones es gastar como cien mil, ó más bien, encender la te a que ha de convertirse en cenizas todo lo que poseamos. Cuando, pues, se tenga la desgracia de tropezar con un Maestro malo, lo más económico será dejarlo solo, aislarlo, y obligarlo á que produzca en un desierto, aunque sea preciso duplicar ó triplicar los gastos para sostener otros Profesores. La mala enseñanza es una ruina espiritual, moral y material. ¡Que no se olvide por Dios esto!

SEGUNDO CASO.

Opus, cui titulus: De Locis Theologicis Dissertationes decem Joannis Opstrat, Theologi Lovaniensis, debente inter libros necne lectionis consummari? Licetibit ejus lectionem libere etiam Sacrae Theologiae candidatis, tironibusque permittere?

Honor debitus personae admodum reverenda, quae nobis consultationem hanc proposita, exigit, ut non verbis nostris, sed factis, textibusque ab ipso hoc opere depropmis, respondeamus. Sic non a nobis, sed a se ipso, contra se loquenti liber damnabitur. Hoc ergo in opere, innumeris aliis praetermissis, sequentia, qua certe improbando reji- cientique sunt, reperturiant:

1. Doctrina protestantium juxta quam licita passim est omnibus Sacra Scriptura lectione etiam in lingua vulgari (1). Opstrat, fucum imperitis ut faciat, permulta ex Sacris Litteris, Sanctis Patribus, Historiaque Ecclesiastica excepit, eaque male interpretatur et applicat, ut valeat ostendere, Regulam quartam Indicis, vel legem Ecclesiae, qua prohibetur Sacram Scripturam passim et sine discrimine in lingua vulgari legere, contrarium esse universalis constantiae usque ad solumque xvi Ecclesiastica traditioni. Hae lex ergo, adeo justa ac necessaria, et in omni Ecclesiae traditione fundata, veluti mera innovatio, a necessitate non petit, depingitur.

Post hae, tamquam ad operis coronidem, adjungit Opstrat: «Etsi ante Regulam quartam Indicis nulla exteriit lex positiva humana, que lectionem Sacrae Scripturae, sive in lingua vulgari, sive in alia prohiberet, semper tamen extitit lex quaedam naturalis, que ut olim, ita et hodie, circa illius lectionem non in vulgari solam, sed et in quibus idiomate servanda est» (2). Et paulo post subjungit: «Ex quibus patet, quod si hotie non obliget Regula IV Indicis nequiquam tamen passim omnibus sic communda sit Sacrae Scripturae lectione, ac si nullus ab ea arcendum foret, aut cuivis utile esset quaevis Biblia, et quacumque Bibliorum partes, et Biblia tota disserre» (3).

(1) Dissert. I, De Sacra Scriptura, quest. II, editio- nis Venetae anni 1873, qua utimur, a pagina 71.
(2) Loco citato, pag. 87.
(3) Loco citato, num. 4.

Hoc est quod, Opstrat: ipso fatente, exigit lex quaedam naturae. Optime quidem. Ast quid est quod lex Ecclesiasticae Regula IV Indicis exigit? Haec ecclesiastica lex est: «Cum experimento manifestum sit, si Sacrae Scripturae vulgaris linguae passim sine discrimine permittantur, plus inde ob hominum temeritatem, detrimenti, quam utilitatis oriri; haec in parte judicium Episcopi statut, ut cum consilio Parochi, vel Confessarii Bibliorum a catholicis auctorum ver- sorum lectionem in vulgari lingua eis concedere possint, quos intellecterint ex hujsmodi lectione non dannum, sed fidei atque pietatis augmentum capere possit» (1).

Quae ergo existit differentia inter id quod exigit jus nature et id quod prescribit lex Ecclesiae? Nulla omnino. Econtra evidens est, Regulam IV Indicis omnino legi nature, legi divinae, rationi, traditionique ecclesiasticae conformari. Et haec ita cum sint, cur rejiciat haec lex Ecclesiae, quae, ut patet, in ipso iure nature fundatur, seu potius, non est nisi ipsius juris naturalis legitima utque authentica interpretabit? Cur supponitur, legem hanc ecclesiasticam posse obnubilare? Desideratur forte, ut fidelium dirigantur secundum ius nature, ab ipsis interpretabit, non autem secundum ipsum ius nature ab Ecclesia, quae columna ac firmamentum est veritatis, explicitam aut expositionem? Excluditurque Ecclesiae magisterium, ad proclamandum spiritu- tum privatum aut liberum uniuscuiusque examen? Opra- tract doctrina non est nisi protestantismus lavratius.

Pratera, Ecclesia non prohibet modo absoluto lectionem Sacrae Scripturae in lingua vulgari. Econtra, Sacra Congregatio Indicis, decreto 18 Junii anni 1757, declaravit, «quod si hujsmodi Bibliorum versiones vulgari lingua fuerint ab Apostolica Sede approbatae, aut editae cum adnotationibus desumptis ex Sanctis Ecclesiae Patribus, vel ex doctis, catholicisque viris, conceduntur» (2). Hac comittitur quidem ab Opstrat. Et cur? Cur aut, Ecclesiam prohibere lectionem Bibliorum in lingua vulgari, et non dicit dimitxatam prohibere lectionem hanc, quando versiones in lingua vulgari non fuerint ab Apostolica Sede approbatae aut editae cum adnotationibus? Quam magna est hujus omissionis significatio!

Addit Opstrat: «Vetuit semper lex naturae, vetatque ho- die, ne Sacram Scripturam legat is, qui ex illius lectione, ob suam temeritatem alienam pravam dispositionem, plus inde detrimenti quam utilitatis acciperet» (3). Et si hoc semper vetitum fuit á jure nature, cur non poterit prati- riter vetari á jure positivo sive á lege Ecclesiae?

Et sequitur: «Proinde omni tempore vigilare deberunt Pastores Ecclesiae, ut si quis prave illius dispositionis vi- tio laboraret, si a lectione Sacrae Scripturae arceretur, quamdiu duraret prava ista dispositio.» Et si hoc praecipito juris naturae semper fecerunt Ecclesiae Pastores, cur simili- liter facere non poterint praecipo juris nature, et etiam praecipo Ecclesiae?

Inquit quoque Opstrat: «Vetuit semper, vetatque adhuc lex naturae, ut passim non legantur Biblii corrupta ab haereticis, ob periculum perversions quod passim inde immi- nit; adeoque non hodie tantum, sed et olim cavendum fuit, ne Biblii hujsmodi non legerentur, nisi ubi justa necessi- tatis ratio periculum absterget» (4).

Et si lex nature vetuit ac vetat ne Biblia ab haereticis corrupta ab omnibus fidelibus legantur, quomodo periculo hoc vitatur, sive hae lex nature impletur, si Regu-

(1) V. Index Librorum prohibitorum, editio romana anni 1876, pag. 14.
(2) Index Librorum prohibitorum, edit. cit., pag. 79.
(3) Loco citato, num. 1.
(4) Loco citato, num. 2.