El Consultor de los párrocos (1877-12-23 00:00:00), página 3

II. At quoniam in hanc materiam ingressus sum, plura nunc mihi veniunt in mentem ab Eminentiss. Vostris postulanda, eo quod non una eademque servetur praxis habendi ac disutentiandi concursum in curis episcopalis; omnium vero suffragiorum numerus alibi major est, alibi minor, videlicet hic duodevinti, illic centum, quod nil aut parum retinet, tantum enim valet unum ex decem, quanti decem ex centum, immo sepe multitudine suffragiorum facilitatem praebet notandi non modo rectitudinem responsionis, verum et illius eruditionem per auctoritates allatas vel S. Scripturae, aut SS. PP., aut per propositiones ab Ecclesia damnatas, etc. Sed multum interest cuimam dicta suffragiorum puncta tribuere quae; sunt enim curiae in quibus puncta predicta sunt 120, quorum 60 accipit Episcopus, et cui vult tribuit, et alia 60 examinatores dividunt inter se viginti scilicet pro unoquoque. In alius curiae, ut in hanc, Episcopus nullum sibi punctum reservat, sed omnium taxat paritatem, vel singularitatem dirimit juxta Tridentinum. Verum nec uniformiter paritas hec aut singularitas intelligitur. Quidam sentiunt paritatem esse si duo examinanti aequalem suffragiorum ad probationis numerum tulerint, tunc Episcopus paritatem dirimit, eligendo quem maluerit, aut si quis modietalem tulerit suffragiorum, Episcopus dirimit paritatem accedendo adprobatione aut reprobatione. Et simillime si examinatores sunt quatuor, et duo consentiunt pro adprobatione vel reprobatione, vel pro dato numero punctorum; ali vero duo dissentient, Episcopus dirimit.

Sic partiter de singularitate opinatur diversimodo.

III. Quod ad electionem vero inter approbatos ab Episcopo faciendum dissimilis etiam curiarum est praxis. Alibi sufficit aliquem esse adprobatum licet minori suffragiorum numero, quam alios ut valeat illum Episcopus eligere; hic autem non potest Episcopus eligere, nisi quem maior suffragiorum numerus digniori demonstrat, quia digniori eligere debet, unde hujusmodi electio non est libera in Episcopo, sed pondet a suffragis examinatorum.

Et ita de aliis distributibus, ne nimium vos fastidiam, Emi. ac Rimi Patres, dicendum asset. Hinc normam authenticae ab ista S. Congregatione sanciendam et in praxi ab omnibus servandam crederem opportunam, si ita vobis quoque videbitur, vel saltiem me omnium imperitissimum edocere velitatis.

Hicce perfectus rescripsi: per Summaria precum. Hodie itaque disceptandum a vobis duxi quaestionum. At quoniam cum dirimere videtur Garcias, De benef., part. 9, num. 38, et seqq., ubi refer declarationem Synodi Toletanae ad Constitutionem Pii V. in conferendas a S. Congregatione adprobata anno 1557, hinc opera pretium existimavi eadem verba praefati auctoris referre, ut tuto pende incedere valeret. Garcias itaque De beneficiis, part. 9, num. 38 et seqq., haec habet:

«Quamvis Zerola in Praxi Episcopali, 1 part., verbo Parochia, par. 2, 2 dub., et Cechus, De repub. eccl., capituli 28, de paroch., num. 6, dicant edictum esse necessarium ex dicta Bulla Pii V et declaratione S. Congregationis dicentibus collationem parochialem factam sine examine per concursum esse nullam, tamen falluntur, nam edictum non est praecise necessarium ad concursum, qui sine edicto fieri potest, ut in dicto decreto Concilii. In quo etiam novissime fallitur Joan. Franciscus Leo, In Thesaur. fort. eccl., cap. 18, num. 28. Terminus edicti currit ex quo tam in valvis Ecclesiae cathedralis quam Ecclesiae beneficii praesidium est, expectandum erit quod labatur terminus ex quo ultimo prefixum est. Nec est necessarium quod edictum stet affixum per illorum viginti dierum spatium, sed est arbitrium quanto tempore debeat manere affixum. Zerola, Prax. Episcop., par. 2, 2 dub. Tocin, de cit., art. 23, q. 10, Rebuff. ad 11. Gall., tract. de cit., in praef. 102, et Novissime Cevall., q. 898, num. 36, dicens quod edictum debeat manere affixum per aliquod tempus, etc.

Et sufficit quod nuntius vel notarius referat quod edictum fuit affixum in loco, licet non dicat quanto tempore stetit, ad Bar. in extravag. Ad reprimendum, verbo publice: Soc. et Rebuff. supra Maran., 6 par., memb. 1 de citat., numero 96; et ita praetextatur. Et illa verba decreti Concilii Compostellani per viginti dies ut minimum praedigatur, designant terminum edicti, non tempus affixionis: quamvis Cechus d. num. 6 circa fin. dicit quod edictum debeat stare affixum per totum tempus illius.... Et quamvis Zerola, d. 1 dub. dicit quod edictum ipsum primum debeat legi publice et postea affigi, ex Bart. et Maran. supra Fuschus, De Visit., lib. 2, cap. 5., num. 1 ad fin., tamen id etiam non est necessarium, nec servatur, sed sufficit quod affigitur et Fuschus ibi cit. ali quod non in omnibus servatur....

Apparet ex dicta declaratione Toletana, par. b, examen ad parochiales vacantias debeere fieri cum examinatoribus saltem tribus, quod patet ex ipso Concilio, cap. 18: «Idi: Non spaciortibus quam tribus.» ei notat Petrus Ledesma, 2 p., Summ trac. 7, cap. 1., 7 conc. circa 13 diff., et Nucr. Ant. Geniens. in prax., cap. 66, in adnot., num. 17: «Circa quod S. Congreg. Concilii declaravit quod non statuit praecise sint examinatores sint tres, sed quod non possint adesse «spaciortus tribus, ita, quod si tres sunt tantum examinatores, vota non possint esse paria, sed singula, quando singuli singulos approbant. Declaravit etiam, quod satisfactum fuerit huius decreto si tertius examinator examina- verit et sit presens in approbatione, licet votum sum non expoliavit...» Apparet ex dicta declaratione Toletana, par. 5, quod si vota examinatorum paria aut singula fuerint, accedere potest Episcopus seu vicarius, quibus magis ei videbitur, ut patet ex ipso Concilio, versus Transacto. Nam, ut censuit S. Congregatio, Episcopus tantum vel ejus vicarius habet votum decisivum in hoc casu.

Et ita Flaminus Parisius (De re benef., lib. 8., q. 9, nums. 105 y 106), ait per S. Congregationem fuisse resolutum examen esse faciendum coram Episcopo vel ejus vicario, abique ipsorum voto decisivo, et tantum eos posse accedere ubi vota sunt paria, vel singularia, quod etiam ait Cechus d. num. 6 et 7, et Gratianus, decisis. 97, num. 18 Sbroz., De Vic. Episcopi, lib. 2., q. 211, num. 8, et in addit. ibi Ugol., De off. Epist., cap. 50 par. 3, num. 1, et par 12, num. 3.

Accedit etiam alia declaratio S. Congregationis, que sic ait: An si existentibus quattuor examinatoribus singuli examinari dimidium tantum suffragiorum reportarent, ex non approbatus Episcopus aliquem possit facere approbatum? Congregatio censuit: Posse. Que accessio Episcopi seu vicarii debeberi fieri in ipso examine, seu coram ipsis examinatoribus simul congregatis, et non separatis: nam approba- tio reprobatio eorum qui examinantur non potest fieri separati, sed examinatoribus simul cum ordinario congregatis ut in dicto verbo Transacto, et in vers. seq. Adveniente. Quamvis electio ex adprobatis facienda ab Episcopo ex vers. Peracto deinde examine, possit ab eo fieri ex post facto et separati, cum ad ipsum solum spectet uti diximus infra v. 13 appareat.

Illud autem quod dicitur de votis singularibus quod Episcopus seu Vicarius possit accedere quibus magis vide- bitur, non procedit quando singuli examinatores approbent unum quem ali reprouant; nam tunc revera non sunt vota singulares, ut in sequenti declaratione S. Congregationis:

I. Utrum stantibus verbis Concilii, ibi quorum votis si pares aut singulares fuerint, et si ex tribus examinatori