El Consultor de los párrocos (1877-09-15 00:00:00), página 1

EL CONSULTOR DE LOS PÁRROCOS.

REVISTA DE CIENCIAS ECLESIÁSTICAS.

Periódico semanal.—Al año se forma un volumen de 504 páginas con índices.
Consulta gratis para los suscriptores sobre las materias objeto de esta Revista.

SUMARIO.

SECCIÓN DE TEOLÓGIA MORAL Y MÍSTICA.

Casos de conciencia. I. ¿Dónde pedirse permiso a la autoridad civil para las procesiones?—II. ¿Qué autoridad tienen los decretos de una Sagrada Congregación?—III. ¿Qué ha de hacerse cuando se cree que se equivoca el calendario de la diócesis?—IV. ¿Es lícito alimentar con aceite que no sea de olivas la lámpara que arde ante el Santísimo Sacramento?—V. ¿Es preciso rezar de rodillas la oración Sacramentel?—VI. ¿Se debe inclinar la cabeza cuando al fin de los salmos se dice Gloria Patri?—VII. ¿Hay obligación de rezar de rodillas las preces fúnebres y la antífona final de la Santísima Virgen?

Noticias de interés general.—Carta del Sr. Castellar á la viuda de Thiers.—Notas á esta curia.—Fúnebres espiritistas.—Trabajos de un salón de la secta.—Peregrinación al santuario de Santa Teresa.—Resolución de la Sagrada Congregación del Consejo acerca del estipendio de la misa en los casos en que un Párroco diga dos.

SECCIÓN DE TEOLÓGIA MORAL Y MÍSTICA.

CASOS DE CONCIENCIA.

PRIMER CASO.

Aliquisbus in locis, ut nunc in Italia accidit, a gubernio solet prohiberi ne publicae processiones absque civili licentiam auctoritatum licentiae flant.

Cum hoc eventiat, eritne licitum licentiam hanc sollicitare? Sacra Penitentiaria, questionem hanc solvens, dixit:
«S. Penitentiaria ad praemissa rescribit, sacris Pastoribus et Ecclesiarum Rectoribus omnino abstinentium esse a predicta facultate petenda. Tolerari tamen posse, ut eam aliae persona sacerulares vel etiam ecclesiasticas, dummodo hae privatae sint, suo, non vero Ecclesie nomine, impetrare conentur. Quod si agatur de processionebus ex fundatio ne instituendis earumque facultas predicto more obtineri nequest, Ordinarii crit modum eas peragendi prescribere, quem magis in Domino expedire visum fuerit.
»Datum Roma, in S. Penitentiaria, die 30 Septembris 1876.—A. Pellegrini, S. P. Reg.—Hip. Palombi, S. P., Secretario.»

Ex quibus patet:
1. Parochos, sive Ecclesiarum Rectores hanc licentiam a se ipsis hanc licentiam petere non posse. Et hoc Parochia censere non valent, nec ut personae publicae, nec ut homines privati. Sacra Penitentiaria namque expressa ait, Sacris Pastoribus, et Ecclesiarum Rectoribus omnino abstinentium esse a predicta facultate petenda. Heie tamen non reprobatur agendi ratio Parochi, qui amicum aliquem ad-

hortetur, ut, si commode, et absque periculo, potest licentiam obtinere, illam obtineat.
2. Tolerari posse, ut licentiam, de qua agitur, petant alii, sive sint ecclesiastici, sive sacerdotes, dummodo sint personae private, et earum nomine, non autem nomine Ecclesiae loquuntur. Personae private hoc in casu dicendu qua, licet Sacerdotes sint, nec beneficium ecclesiasticum habeant, nec in dignitate ecclesiastica constitutae sint, nec auctoritatem Ecclesiasticam ullo modo exercant.
3. Facultatem ad novas processiones ex fundatione instituendis minime a civili potestate posse impetrari.
4. Hoc in conflictu, Episcopum, non vero Parochium, per se solum, dubium solvere debere. Ait enim Sacra Penitentiaria: Ordinarii erit modum eas processiones peragendi prescribere, quem magis in Domino expedire visum fuerit.
Hoc et a ratione consultari, et a prudentia exigitur. Episcopus etenim altiori in loco collocatus, et clariss videt, et majori cum auctoritate loquitur, et melius leges intelligere censetur, et facilis ad Sanctam Apostolicam Sedem recurere, et Christi Vicarii voluntatem cognoscere quet.
Animadvertendum, Sacra Penitentiariam agere de guberniis, quae processiones prohibent in odium Ecclesiae, vel quia sunt regalist, gallicana, liberalia, aut Religionem cum persequantur, alind non intendunt nisi vel Ecclesiae auctoritatem negare, vel potestates ecclesiasticas civilibus subterlile submittere. Hoc cum accidat, quin unquam vera prudentiae obliviscamur, et quidquid evenire possit, Deo pru- quam hominibus servendum est. Cesari quod Cesaris, sed Deo quod Dei est semper tributar.

Animadvertendum est quoque, Sacram Penitentiariam non prohibere licentiam impetrare, quando hae previa licentia impetrati, praescripta fuerit, non in odium fidei aut Religionis, sed ob rationes graves salutis publicae, pacis perturbationis, inimicorum invasionis temorem, etc., etcetera. His Omnibus in casibus, cum predicta rationes vera sint, et recte ac bona fide procedatur, quin Deo quod Dei est negetur, Cesari quod Cesaris est debit tribui. Hinc quod et medici, cum rationes allegatae hygienice sint; et auctoritates civiles, si de pacis periculo agitur; et denique exercitum duces, cum bellum fiat, debeat audiri. Ecclesia unquam obsequium exigit quod rationabile non sit.
Predictum Sacre Penitentiariam decretum contrarium est spiritui legibusque persecutionis, no autem vel saluti publice, vel poci, vel manuum defensioni aut praesidio opusitum. Deo quod Dei, Cesari quod Cesaris. En vera, atque certissima Dei voluntas.

SEGUNDO CASO.

Quae auctoritas tribunidae decretis aut declarationibus Sacrae Rituum Congregationi?
Ipsa Sacra Rituum Congregatio, propositum dubium sol-