El Consultor de los párrocos (1877-08-06 00:00:00), página 1

SUMARIO.

Alocución pontificia del 22 de Junio.—Fiestas de Santiago.—Discurso de Su Ema. el Cardenal Payá y Rico.—Peregrinación a Alba de Tormes.—Santuario del Tremedal.—Despedida del Sr. Monescillo al salir de Jaén para Valencia.

SECCION DE DOCUMENTOS.

SANCTISSIMI DOMINI NOSTRI PIU DIVINA PROVIDENTIA PAPAE IX.
Allocutio habita die 22 Junii 1877 ad S. R. E. cardinales in eisdus vaticanis.

Venerabiles fratres. Gratissimum est Nobis hodie conspicu frui frequentiaque Vestra, non solum ut Vobiscum agamus de novis praestantibus viris in amplissimum ordinem vestrum cooptandis, sed etiam ut justissimum, quod Nobis maxime cordi est, officium erga Venerabiles Fratres Ecclesiarum Catholicorum Orbis Antistites, et erga Christifideles universos impieamus, ac intimos sensus ad eos exprimamus, quos corde contine non possimus. Dedit enim Nobis nuper divinae Clementiae amplitudo praeter tot alia insignia bonitatis sue argumenta, ut quinquagesimum natalem diem Episcopatus Nostri consecrationis videremus, atque hoc munus situm etiam munierunt cumulavit, ut nempe tam efusum hac occasione erga Nos et Sanctam hanc Sedem dictionem omnium ordinum, tum Urbis Nostras, tum aliorum populorum et nationum longissimo etiam terro marisque tractu a nobis dissitaram, tum mira obsequii, pie- tatis, et liberalitatis eorum experientur officia, quae vere magnum spectaculum fuerunt mundo, et Angelis et homi- nibus. Agnoscamus Nos quidem et publica cum commen- datione, ut nostis, declarare non omissimus in Allocutione ad Vos habita die 12 elapsi Martii, Catholicum populum universum Nobis et huic Apostolicae Cathedrae esse devinc- tissimum; sed hoc ipsum Fideles ita splendidis nuper indi- citis, omnibusque modis pulm publicique ostendere et con- firmare voluerunt, ut quae ad eorum laudem pertinebant in magnam admirationem persus converterint, et gloriae Deo tribuentes, Nos jucundissima consolatione perfuderint. In omni enim pene mundi regione illae dies divinae erga Nos benignantatis et miserationis a populo Dei publicis leititia et religionis significatiohibus celebratus est, undeque ad nos litterae allate sunt pleae filialis affectus, plene doloris, ob iniquum bellum cui obnoxii sumus, quasi tum primum post longa intervallo illorum vox compressa eruisset: ipsi etiam catholicarum nationum rectores, altitie principes viri et feminae non solum amplissima nobilitate, sed regali etiam sanguine spectabiles sum Nobis devinctae voluntatis officia exhibuerunt, luculentiter ostendentes suum religiosum studium ab aliorum pietate non vinci. Frequen- tia autem ac multitudine Fidelium ex omni lingua popul et natione, ex omniorum estate et sexu, qui praecipitum Pas- toribus suis, peregrinatione suscepit, ex remotissimis etiam regionibus ad nos venerunt, fide et amore eorum animos in- ter tot cujusque generis incommoda sustentante, comperta est Vobis Venerabiles Fratres, qui tantum vim directionis admirantes de ea, in Vostre gratulationis officio apud Nos amanter implendo, glorificatis Denu, et super ipso divina- rum gratiarum largitatum largitatem vobis vestris implo- rastis. Vos enim vidistis conferbissima aeginia ad has aedes Nostras ita in dies singulos confluentia, ut satis ostenderent quam euperent diuturnum desiderium Patris sui conspicien- di et alloquendi explore, vidistis amantissimos filios voce

Nostras cupidissime haunire, et suis protestationibus ac ob- sequi significationibus quas laerimae interdum interrum- pabant in persona humilitatis Nostre Vicariam Christi po- testatem venerati, atque ipsum colere Apostolorum Principem, eujus dignitas in indigno licet haerede non deficit. Hanc autem venerationem illustriorem ac splendidioriem quoque Catholicus populus facere voluit, missis et allatis ad nos ex omnium parte uberibus largitionum subsidis, mis- sis et allatis muniberus, multitudine, varietate, pretio, ar- ticulo admirabilibus, quae dum Nobis facultatem praebent subveniendi hujus Apostolicae Sedis, et Ecclesiae suis bonis spoliator necessitatibus, christiane etiam caritatis vim et splendorum produnt, que non modo omnia suffert, omnia sustinet, sed etiam calamitatum et paupertatis impedimen- ta nesciens, talis est ut numquam excidat, numquam exhau- riatur.

Ai quis, Venerabiles Fratres, dies tribulationum nostrum in exercitationem et splendorum tantum virtutum convertit, quis tantum fidem ac pietalem extulit ac fovi, quis infirmitatem Nostre illud solatium concessit, ut tam il- lustrum exemplorum Populi Christiani spectatores et tes- tes essemus? Pater misericordiarum et Deus toto consola- tionis, qui ubi major est servorum suorum tenuitas et infirmitas, ibi magis suam gloria manifestare consuevit, in cujus manu sunt corda hominum, in cujus ditione enucle- ta sunt posita. Ipse fecit Nobiscum misericordiam suam, Ipse fecit cum tentatione proventum ut possemos sustine- re, Ipse gloriae suam in Ecclesia revellavit ostendens mundo eam quo magis impugnatur vires suas intentius exerere, quo magis deprimitur, altius attollit. Facere itaque non possimus quin in conspicu Vestro et coram universo orbe ex intimo corde gratiam et glorian tribuamus Deo clementissimo. Ipsi beneficentes et confientes quoniam benignus est et confortans in die tribulationis, et scientes sperantes in se, ac Eum precatores ut sacrificium laudis et benedictionis nostrae licet impar operibus misericordiae sue, in abundan- tia tamen sue dignitatis bonus ac propitious excipiat.

Hoc autem officii Nostri debito erga Divinam Bonitatem perfecti, aquam est nunc ut ad Vos, Venerabiles Fratres et Dilecti Filii, ex catholicis orbe universo, sermonem Nos- trum convertamus. Vellemus quidem, uti audas eos ex Vo- bis egimus, qui ad Nos accesserunt, ita etiam unicumque Vestrum a quibus amoris testimonios accipimus, gratissimi animi Nostri sensus declarare; sed cum id operosius et majus esse videamus, quam ut litterarum ministerio pres- tari possit, grave Vobis non sit, ut quemadmodum unum fuit omnium Vestrum cor, anima una in sequitis Nostis de- ferendis, ita etiam una sitoratio, qua dum universos publice allocuimus, erga singulos privatim intendimus grati animi Nostri officio perfungi. Vobis itaque, Venerabiles Fratres et Dilecti Filii, corona mea sicut Apostolus ait, et gaudium meum, singulares gratias et habemus et agimus, eo affectu et sensu qui melius intelligitur ab animis fidel- bus, quam verbis exprimi et auquari possit. Vos fecistis ut lucaret lux Vestra coram hominibus, Vos glorificateis Deum et Ecclesiam, Vos de immaculata Christi Sponsa ac Christi in terris Vicario optimae meruitis, ac pia liberalitate the- saurum Vobis fecistis non deficientem in caelo, ubi eum nec aergo corruptit, nec tinea demolitur.

Quod Nos autem dictionis Vestre memoria ex animo Nostro non excedit, inamo Ecclesiae fastis commendata ad exemplum etiam adificationem et praecornium posteriorum dimanabit, nec quidquam unquam erit Nobis antiquius, quam Pastorum Principem constanter rogare, ut Vobis, qui se ministris in benedictionibus de benedictionibus et metere a bunter largiatur.