El Consultor de los párrocos (1876-07-17 00:00:00), página 5

bretur solum coram parocho sponsi, non consentiente, et etiam reclamante parocho sponsae.

Hae tamen quæsto nesc nova est, nec facilis solutionis semper visa fuit omnibus. Ipsa Sacra Congregatio Concilii illam absque aliqua vacillatione non resolvit. In hujus rei confirmationem sit Ferraris: «Matrimonium contractum in parochia habitatio uxoris coram parocho viri, et e converso, validum est. Sic deciesm fuit a Sacra Congregatione Concilii apud Barbosam in cit. Summa, n. 17, recedens a priori contraria decisione, que inventur apud eundem Barbosam, de officio et potestate parochi, cap. 21, n. 45» (1).

Hoc quod valorem. Quod licitudinem non semper idem omino dicendum. Consecutio enim expostulat, ut in parochia uxoris non celebretur matrimonium coram parocho viri absque primi licentia, et nec consecutio, iste lex obligatoria non sit, non infringatur, quin parochi sponsae dignitas aliquid, non quidem leve, pastitur. Aliquis, et etiam pluribus in casibus aperte contemnuntur cum non levi ejus auctoritatis detrimento.

Hinc quod parochus viri, hoc in hypothesi appellatus, ad honorem parochi nomine tuendum, lege charitatis, et etiam decentiae atque congruentiae tenetur ad malum hoc impedirendum. Nullo igitur modo matrimonii celebrationi assistere debet, quin antea in verbis aut in scriptis consensus parochi, qui a conjugibus, vel ab eorum familias desertur, obtinuerit. Si ita non est, omnibus inconvenientibus, et etiam scandalosa videbitur agenda ratio unius Christi Ministri, qui competentui alterius Ministri Christi, ejus fratris, cooperatur.

Si propter inimicitias, parvis in oppidibus adeo frequentes, expediret, ut matrimonium non celebraretur coram Parocho sponsae, sic fiat; sed servatis semper omnibus servandis, ne quod iti in dedecus Parochi derelicti cedat. Hac in re malum exemplum quod esse funestissimum. Oves, quae carum Pastorem spurnunt, ad Pastores omnes Ecclesiae æque spernendos parantur.

In casu, ad conflictum omnem vitandum, nec Parochus viri appellatus debeat facile peregare, nec Parochus nomine dorelicitus debeat difficile permissionem concedere. Si secus foret, quod admodum legendum, primus ad honorem secundi defendendum, et secundus ad primi non penitus culpabilem omissionem operiendam teneatur. Parochus viri debeat dicere: «Matrimonii celebrationi non assistam, meo fratre invito vel inconsolito.» Parochus sponsae e contrario statim et palam omnibus deberet dicere: «Meus frater, uti Parochus unius ex conjugibus, meo consensu non indiget; at si illo indigere, etiam si non sollicitassit, illum accipiet. Fratres enim sumus, et mea omnia, in quantum possim, illius prosum sunt.»

Postes, si prout similibus in casibus evanire solet, hoc vel murmurationum vel commentariorium occasio esset, etiam non omnes sequa prudentes sint. Parochus offensus lege charitatis praeturaque tenetur ad dissimulandum, ad tacendum, et ad magna cum resignatione patientem. Siallet, toleratique, non nisi unum scandalum erit. Si, ut christiani non suffert, et tamquam homo egit; si respondet stulto juxta studitiam sium, et si similem se ipsum efficit, et loco unius, duo erunt scandalis. Malo posteriori malum prius non destruitur. Mala summantur, augmentur, atque propagantur. Si ergo in uno prudentia deest, in altero minime deest. His in rerum adjunctis abnegatio etiam miracula operari valet. Imprudentem vel ipsi ejus amici secreto saltum reprehendent; prudentem vero, omnis, ejus inimici hand excep- tis, extollent, etque laudabant. Hic vincere est vinci, et vinci vincere. Humilitas, abnegatio, et prudentia arma sunt omnium.

(1) Bibliotheca canonica, ver. Matrimonium, art. 2, n. 18.

bus bellicis tormentis potentiora. In hoc, sicuet in omnibus, qui se humiliat exaltabitur, et qui se exaltat humiliabitur. Vae sacerdotibus, qui sacerdotes alios supposse esse volunt, aut permitteunt! Vae sacerdotibus, qui eorum exemplo Ecclesiæ auctoritatem contemnera docent: Hujusmodi sacerdotes, non ut Christi digiti mistri, sed ut vari Ecclesiæ hostes se gerunt. Populi indifferentismi pestis foveant et blasphemiis incredulorum, et malo exemplo catholicorum, praesertim sacerdotum. Rationalista, qui revelationem divinam non admitit, ait: «Ecclesia Pastorum auctoritas minime agnosceda.» Fanatici apostatae vel increduli, qui nomen dant sectae massonicae, catholicum religionem cum detestantur et etiam, si potuissent, destruere valent, ajunt: «Rationaliste dicunt Pastorum Ecclesia auctoritatem minime esse agnoscedam, et nos adjungimus, eam esse contemnendam et donata omni convellendam.» Et Sacerdotes, qui uti in casu proposito, ali sacerdoti debitum honores non reddunt, si non verbis, facitis, pestifero corum exemplo, sic loquuntur: «Siarationalist non agnosceunt, et sectarii massonici contemnunt, nos, qui et rationalistas et sectarios omnes tenemur convellere, de facto, ut rationalista Ecclesia pastorum auctoritatem non agnosceamus, et velut sectarii masonici, illam contemnemus.» Proh caesitas! Quanti ergo sunt, qui, cum speculative velint adificare, in praecipue propter eorum superbiam, vanitatem, ambitio- nem, odium, aut aliam humanam passionem, non faciunt si- des destruere! Dissolutio dissoluta est omnis terra, quia non est qui recognit cordes. Sed ad rem dicta sufficient. Ad medios ipsos cum imprimis tantum loquamur, satis sit illis dicere: Medice, cura te ipsum! Alios sanabis, et te sanare negleges? Morbis animae tua remedia effecta non applicabis? Oh crudelitas! Hor in ordine morbi verum ac immane suicidium est. And ant, qui aures habeat!

Sed intelligenti paucia dicenda.

CUARTO CASO.

An sacerdos, in una dioecesi, in hispalensi exempli gratia, tantummodo approbatus, si navigat per maria, pertinentia ad dioeceses alias, in quibus non est approbatus, extra casum necessitatis, possit penitentes, qui in navi reperiantur ab- solvere?

Quod est, antea apud theologos agitata, jam ab Ecclesia soluta est. Sacra etiam Congregatio, ad rem quod attinet, sequens editit decretem:

«NANNETEN. Feria IV, 17 Marzii 1869. Quam identidem inter theologos fuerit disceptatum super facultate, qua ab ordinariis locorum donari solent sacerdotes iter maritimum arripientes, exepiendi nimium fidium ejusdem itineris co- mitum confessiones, nec una cadeam ex super referunt Docto- rum, vel etiam SS. Urbis Congregationum sententia, nuper pro parte Reverendissimi Episcopi Nannetensis ea- demnem quodam propriae fuerit Supreme S. O. Congregationis judicio, sub dubii forma: An sacerdotes iter transmarinum suscepturi, facultate ab ordinario loci, unde naves solvent, do- novi passati ad exepiendos fidium confessiones, tempore navigacionis? Eminentissimi PP. Cardinalis in Universa Chris- tiana Republica Inquisitorum generales, ut in re satis gravi, quæ animum bonum respecti, omnis imposterum dubitati- di ratio, ac anxietatis occasionem renovaret, articulo formi- ter disseru, Feria IV, die 17 Marzii 1869, decreverunt: Posse sacerdotes iter arripientes ab ordinariis LOCORUM, UNDE NAVES SOLVUNT, adprobarti, iuie ut, itinere perduente, fidelium secum navigantium confessiones valide ac tute exire possint, usque dum personae ad locum, ubi alius superior ecclesiasti- cos jurisdictione potens constituit sit. Caedendum lamem ab episcop Ordinaris, ne ejusmodi facultatem tribuant sacerdolibus, qui idonei non fuerint recogniti ad transitus Concilii Tridenti-