El Consultor de los párrocos (1873-05-22 00:00:00), página 3

dum et ad exprimendum actum cum conditione debita illi ex natura sua, vel ad summum cum reverentia externa» (1).

Nunc Diiane opinionem exponamus.

Inquit etiam: «An qui in Paschate communicavit indigna satisfecerit praecipto Ecclesiae? Negative respondent Sylvius (2) et ali, quia, ut ajunt, cum praecipuum Ecclesiae sit quaedam explicatio, et determinatio praecipti divini, non est dubitandum, quod intendat praecipere communionem talem, quam Christus praecipit, id est, piam et religiosam. Et hanc sententiam tenet Nuno etiam (3). Sed ego affirmativam sententiam probabilitatem esse judico, quia Ecclesia nihil aliud praecipit, quam ut in Paschate corpus Domini sumatur (4). Ergo licet communicans indigne sacrilegium faciat, tamen quondam substantiam, implet praecipuum Ecclesiae» (5).

Soto, quamlibet expressum questionem hanc non expendit, agens de modo praecpta impleendi, doctrinam tradit, juxta quam, Trullench ac Diiane opinio potest facilem sustineri (6).

Videamus quomodo haec super re Salmanticenses loquuntur. «Tertia difficultas est, inquit, au implicatur hoc, Ecclesia praeciptum per voluntariam susceptionem Sacramenti, etiamsi indigne suscipiatur? Sententia affirmans non indiguit ulim probabilitate (sallet extrinseca, cum tot doctorum gravium tutela esset mutata). Ast post SS. D. N. Innocentii XI decretem, defendere minusque illam in praxim ducere possimus; defendere quidem sub excommunicationis majoris poena; ac in praxim illam ducere nequimus sub culpa lethali, ut patet ex contextu ipsius decreti» (7).

Igitur, addunt Salmanticenses, «sit nostra conclusio negativa, scilicet, nullo modo adimpleri hoc Ecclesiae praeciptum per indignum ac sacrilegum Eucharisticie sumptionem. Hanc sententiam tenuerit Durandus, Capreolus, Adrianus, Bartolomeanus ab Angelo, Sylvius et ali. Et probatur:

1.º Quia in verbis praecipti de recipienda Eucharistia ponitur vox reverenter, indicans reverentiam spiritualium dignae sumptionis.

2.º Quia hoc praeciptum ecclesiasticum est determinativum praecipi divini: sed divinum praeciptum, non solum obligat ad sumptionem Eucharistiae, sed ad dignam sumptionem, et in statu gratiae: ergo similliter ecclesiasticum.

3.º Quin Ecclesia non praecipit communionem, qua quis a Christo se separat, et iudicium sibi manducet, sed qua Christo mancat, et unitur, atque in aeternum vivat. Ergo communio indigne, et sacrilega praecipto ecclesiae satisfieri minime potest, cum in executione non ponitur commune praeciptum» (8).

Post haec dicunt Salmanticenses: «Tandem conclusio roburatur decreto SS. D. N. Innocentii XI, edito die 2 Martii, anni 1679, quo ex 65 propositionibus damnatis annuente sequens, que est 55: Praeceptum communionis annuae sufficit per sacrilegum Domini mandationem. Ergo Ecclesia praeciptum, annua siclitet communionis, non adimplet per sacrilegum

Domini mandationem: igitur post dictum decretum sententia negans est amplectenda, affirmans vero omnino abolenda.

Unde, loquuntur semper Salmanticenses, in hac tercia editione supervacuum duximus sententiam affirmantem proponere cum suis fundamentis, a tot gravius doctoribus, in numero plus quam viginti olim in aliis editionibus traditam» (1).

Concina de eadem re agens, inquit: «Communismus (2) olim erat sententia affirmans sacrilegia communionis praeciptum istud implei. Eam propugnabant graves et plurimi theologi (3).

Praterea, Concina citat Azor, Vazquez, Suarez, Filliucius, Henríquez, Ss. Granados, Trullench, Lugo, Bonacina, Fagundez, Villalobos, Diana, Ghetius, Ochagavía, et Leander, qui omnes, ante Innocentium XI cum scripsissent, Praeceptum Ecclesiae per sacrilegum Communionem implei sustinebant.

Magni profecto interest horum Auctorum nomina cognoscere, ut cum eorum opera consultantur, hac in parte debita cum cautela legantur.

Denique, Sanctum Alphonsum a Ligorio audiamus: «Praeceptum hoc communicandi in Paschate, inquit, impleatur etiam per communionem sacrilegum, ut habet communis contra Durando, et Sylvio. Et patet quia Ecclesia tantum praeciptum actum externum, nec finis praecipti cadit super praeciptum. Hoe tamen, addit Ligorio, damnatum est in Propositione 55 Innocentii XI (4).

Hodie ergo nemo catholicorum inificatur praeciptum annuae communionis per sacrilegum Christi mandationem non implei (5).

Hane questionem tanta cum extensione pertractare voluimus:

1.m Ad demonstrandum Ecclesiae praeciptum per sacrilegam communionem minimo implei.

2.m Ut designarentur et cognoscerentur Auctores qui hac super re erraverent.

3.m Ad ostendendum, ante Innocentium XI consideratam fuisse etiam tamquam communem, opinionem assentientium per sacrilegam communionem Praeceptum paschale implei.

Nunc ergo, ut ad initium redamus, si lex synodalis, de qua in casu, lata fuit ante decretum Innocentii XI, potest inspici tamquam fundata in doctrina, que tune communior, ut dicit Sanctus Alphonsus a Ligorio, apparebat. Si ergo ita est, susteneri potest in dubio proposito, sacrilegio communi- cantium nec praeciptum implei, nec excommunicatione virtute legis Synodalis evadere. Praeceptum non implei, quia definitum est ab Ecclesia praeciptum non implei quando indigne communicatur. Et excommunicationem non evadere, quoniam lex, prout supponitur, lata cum asset ante Innocentii XI decretum, doctrina tune temporis communissima fulcibat, et actum externum sollemmodo respiciebat, quin de internu cogitaret.

Hae interpretatio, hodie in praxi adeo necessaria, ratione theologiae, validissima quidem, confirmari valet. Resapte etiam, Episcopi cum leges synodales conlunt, theologiorem

(1) Loco citato, ubi Trullench pro se Filliucium ac Coninch. citat.
(2) In 3 P., Q. 80, Art. 11, quæritur 2.
(3) In 3 P., Q. 80, Art. 1 diffe 2, Dub. ult.
(4) Non obliuiscendum hanc opinionem jam esse damnatam.
(5) Revolutionum Moralem 3 pars, tractatu 4, Resol. 43, ubi 7 autore pro se citat.
(6) De Justitia et Iure, Lib. 2, Q. 3, Art. 10.
(7) Cursus Theologiae Moralis, tom. 1, tract. 4, cap. 8, punct. 2, pr. 24.
(8) Loco citato. Risi hic aliquantulum a proposito nostro recedere videamur, volumus Ecclesiae doctrina fundamenta exponere, quoniam cum narrare sit docere, si errores expoununtur, quin convellantur, veritati potest hand leve praedicium irrogari.

(1) Loco citato, n. 25 et 26.
(2) Reservatur ad opinionem ajentium Ecclesiae praeciptum per sacrilegam Communionem adimpleri.
(3) Theologia Christiana, tomo 5, lib. 4, dissert. 1, cap. 3, n.1.
(4) Theologia Moralis, t. 4, lib. 6, tract. 3, cap. 2, dub. 2, art. 3, pr. 201.
(5) V. Billuart, Theologia, pars. 3, tractatus De Eucharistia, diss. 6, art. 1, par. 4, ubi objectiones contra hanc catholicam doctrinam singulatim solvuntur.