El Consultor de los párrocos (1874-03-21 00:00:00), página 1

SUMARIO.

El mes de Santo Tomás.—Biografía de Santo Tomás, tomada de nuestro Cursus Theologiae Dogmaticae.—Excomunión de un Sacerdote de las Ordenes militares.—Protéste de varios Sacerdotes católicos.

SECCION DE DOCUMENTOS.

EL MES DE SANTO TOMÁS DE AQUINO.

Así como se celebra el Mes del Sagrado Corazón de Jesús, Mes de María, Mes de Animas, etc., en lo sucesivo se celebrará en todas partes y por todos los católicos el Mes de Marzo, como Mes de San José, protector de la Iglesia, y Mes de Santo Tomás, patrono de la ciencia católica. Así como en Mayo se excita a los fieles para que aumenten su devoción e imiten a la Santísima Virgen, y así como durante el mes de Noviembre se recuerdan los sufrimientos de las almas benditas del Purgatorio, invitando a orar por ellas, en lo sucesivo se destinará el mes de Marzo a mover el corazón de los fieles para que pidan a Dios la ciencia de los Santos, o para que, a ejemplo de Santo Tomás de Aquino, se esfuercen por subordinar la fe a la razón y por despajar a las ciencias del carácter pagano, que el racionalismo se obstina en darles.

Por esto, además de lo que ya hemos dicho varias veces acerca de la conveniencia y aún necesidad de honrar a Santo Tomás para enaltecer la ciencia católica y protestar al mismo tiempo contra la ciencia de la incredulidad, publicamos en este número extraordinario la biografía de Santo Tomás, tomada de nuestro Cursus Theologiae Dogmaticae, primera parte, 6. Historia de la Teología:

«S. Thomas Aquinas ortum habitit in Castro, Roca-Sieca, anno Domini 1225. Eius pater fuit Comes Gandolphus Aquitanus.

Thomas, Deo natus, divina gratia praeventus, sui penitus oblitus, mundi omnia sprevit, ut non nisi Christo vivere. Vita ejus ab ipsis primis annis usque ad mortem claudii merito potuisset in his Divi Pauli sententias: «Quis me liberabit a corpore mortis hujus?» Cupio dissolvii esse cum Christo. Vivo ego, aut non ego: vivit autem in me Christus. Non enim hic manentem domum habemus, sed futuram inquituram.»

Hanc ob rationem, matris lacrymis, patris, fratribusque indignatione objurgationibusque non obstantibus, Thomas, mundum relinquens, ut Deum corde et thesaurum quaeraret, ad intellectum Predicatorem, seu S. Dominici Ordinem confugit. In ea, anno 1243, fuit admittus. Paulo post, anno nempe 1245, suorum superiorum voluntati obtiens, Thomas ut S. Albertum Magnum docentem audiret, prius ad Parisium, deinceps ad Coloniam Agrippinam perrexit. Anno 1256 Parisii Doctoris inuisis in periclerbe Academia, Sorbona dicta, fuit insignis.

S. Thomas decem continuos annis, generali omnium plausu atque admiratione, Luthetiae Parisiorum publica in Academia, Sacram Theologiam legit aut explicit.

In Italian reversus, anno 1265, Bononie tamquam Christi Apostolus ac Ecclesiae Doctor, et Evangelium populo prædicavit in Ecclesiis, et Sacram Theologiam philosophis acthologis in Universitate explicit.

Hoc in tempore sumum immortale opus Summam Theologicam silexit, composuit ac evulgavit. Prima pars lucem publicam vidi anno 1267, 2.a anno 1271, 3.a vero anno 1273.

Attamen haec ultima pars incomplete remansit, nam die 6 Decembres dicti anni 1273, morbo gravi oppressus, Angelicus Doctor a scribendo pro rursus cessavit. Sic nonnisi ad questio-

nem nonagesimam, de Peccantia in generali, ejus immensam laborem protracta est. Cæterum, sive Supplementum; hoc est, nonnigra novum alue quæstiones ab ullo, non a S. Thoma, fave conscripta. Hoc non obstante, doctrina quam continent ipsius est Divi Thomae, desumpta sollicit est libro IV suorum commentariorum in Libros Sententiarum.

Obit S. Doctor in monasterio cisterciensi Fossae Novae, die 7 Martii anni 1274, cum iussu Summi Pontificis Gregorii X ad Concilium Lugduni, illo in anno celebrandum, peregret.

Joannes XXII, anno 1323, Angelicum Magistrum in Sanc- torum numerum restituit.

S. Pius V, anno 1567, Ecclesiae universalis Doctorem motu proprio S. Thomam declaravit.

Mira apparuit semper S. Thomae humilitas. Hoc ut ostendat, sufficit unius tantummodo facti hic recordari.

Divus Thomas, dum studeret, suas inter sodales, non ob ignorantiam, sed propter humilitatem, silenti lege obstre- tum se existimabat. Hac de causa ab ejus condiscipulis Bos- mades appellabatur. S. Albertus Magnus, hoc audiens, coram omnibus hae profert verba: «Nos vocamus istum Bovem magnum, sed ipso adeo talum dabit in doctrina magum, quod in toto mundo sonabit (1).

Hae S. Alberti Magni verba Divus Thomas audivit; ast, ut inquit ipse Thoco, «juvenis, qui cor suum in humilitatis fun- davisset pavimento, ex tanti magistri testimonio, et ex tam honorabilis actu scholasticis, non erexit in superbiam animum nec mutavit solite simplicitatis exemplum» (2).

S. Thomas sic crescebat etate, crescebat etiam sanctita- te et scientia apud Deum et apud homines. Gloria ejus augmentabatur et quotidian extendebatur, tamquam sol explen- dens nunquam sumum in occasioni declinans. Attamen quo majora erant merita, eo profundior erat in Divo Thoma hu- militas. Hac de causa, Deum, Deique Sapientiam solummodo desiderabat, sociolique honores responsabilitatem timens, gloriae non allerbus, nobilat ac rejiciens. Munus unicum quod a Summis Pontificibus, magno amore atque veneratio- ne S. Thomam prosequuntibus, acceptit fuit dignitas Sacri Palatii Magistri que S. Thomam Summum Pontificem suis in itineribus sequi cogebat (3).

Clemens IV qui Urbano IV successor, S. Thomam ad Archiepiscopatum Neapolis evehere voluit. Hoc cum scivisset S. Doctor affliczione commotus, confusionque plenus, ad Summum Pontificem ecceurit ut eum a tanto tamque terribili- li onere liberaret. Clemens IV ejus mororis turbationisque miserius, alium suo in loco elegit.

Divus Thomas postquam doctore ac scribere cepit nonnisi 20 annos vixit. Hac de causa, omnia quae tam brevi temporis spatio absolut, verum miraculi characterem habebant. Papa Clemens VI, in quadam sermone de laudibus S. Thomae ab his loquendo, hae inquit: «Scriptis S. Thomas tot et tanta, tam profunda et alta, quod mirabile est, quod ad hoc potuit sufficere tempus vitae sue.»

Joannes XXII, in Bulla canonizationis S. Thomae uit: «To- tus divinis operibus intentus, aut eruditioni qua precelle- bat, aut praedicationi qua immotus erat, aut orationi qua de votus, aut Scriptura Sacrae qua profundus, sedulus vacabat, adeo ut praeter naturalis necessitatis aut quietis horum nul- lum sibi aut vit tempori spatium relinqueret otiosum. Tam super Vetus quam super Novum Testamentum scripta, plur- imique alta opera in Dei laudem fidel dilatatorem, erudi- tionemque studium, non absque speciali Dei infusione per- fecit.»

(1) Guillelmus de Thoco, Vita S. Thome, c. III, n. 13.
(2) Loc. cit
(3) S. Thomas fuit Sacri Palatii Apostolici Magister tem- pore Urbani IV.