El Consultor de los párrocos (1873-01-28 00:00:00), página 8

V. Et quoniam divino Apostolici primatus iure Romanus Pontifex universalis Ecclesiae praest, docuitus etiam et declaratus, eum esse judicem supream fidemini (1), et in omnibus causis ad examen ecclesiasticum spectantibus ad ipsius possesse judicium rectum (2). Satis vix Apostolico, cuius auctoritate major non est, adiudicatum est, ut ecclesia, neque cuicumque de his licere judicare jubeat. Si quis autem recto veritatis trahite aberrant, qui affirmit, licere ab iudicis Romanorum Pontificum ad oecumenicum Concilium tamquam ad auctoritatem Romano Pontificio superiorem appellare.

VI. Si quis itaque dixerit, Romanum Pontificem habere tantummodo officium inspectionis vel directionis, non autem plenam et supremam potestatem jurisdictionis in universam Ecclesiam, non solum in rebus, quae ad fidem et mores, sed etiam quae ad disciplinam et regimen Ecclesiae per totum orbem diffusa pertinent; aut eum habere tantum potestas partes, non vero totam plenitudinem hujus supremae potestatis; aut hanc ejus potestatem non esse ordinariam et immedialive in omnes ac singulas ecclesias sine in omnes et singulos pastores et fideles; anathema sit.

CAPUT IV.
De Romani Pontificis infallibili Magisterio.

I. Inso autem Apostolico primatu, quem Romanus Pontifex tuncquam Patri Principi Apostolorum successor in universalis Ecclesiae obtine, ut eumnam quoque magistri potestatem comprehendit, hanc Sancta Sedes semper tenuit, perpetuas Ecclesiae usus comprobavit, ipsam oecumenicae Conciliae, ea imprimis, in quibus Oriens et Occidentem in fidelis charitatissime unionem convocaret, declaravit. Praeterea enim Concilii Constantinopolitanii quarti, majorum vestitio inharente, hanc sollemne ediderint professionem: Prima salus est recte fidei regulam custodiri. Et quia non potestas Domini nostri Jesu Christi prætermittit sententia dicens: Tu es Petrus, et super hanc petram edificabo Ecclesiam meam (4), haec, qua dicta sunt, rerum probantur effectibus, quia in Sede Apostolica immaculata est semper catholicæ reservata religio, et sancta celebrata doctrina. Ab hujus ergo fide et doctrina separati minime cupientes, speramus, ut in una communiune, quam Sedes Apostolica predicat, esse meamur, in qua est integra et vera Christiani religionis soliditas (5). Approbato vero Lugdunensi Concilio secundo, Graeci prossunt: Sanctam Romanam Ecclesiam summum et plenum primum et principatum super universam Ecclesiam catholicam obtine, quem se ubi ipso Domino in beato Petro Apostolo, primo princeps sive vertice, cuius Romanus Pontifex successor, cum omnium Christianorum ac fidelium character et humilitatis recognoscat, et sic praes catenis tenetur fidelitatem defendere, si et, si que de fide subortae inerint questiones, suo debitum judicio definiti, Florentinum dogmaticum concilium definitivit: Pontificem Romanum, verum Christi Vicarium, totiusque Ecclesiae caput et omnium Christianorum patrem ac doctorem existente et ipsi in beato Petro passendi, regendi ac gubernandi universalem Ecclesiam a Domino nostro Iesu Christo plenam potestatem traditam esse (6).

II. Hinc pastorali muneri ut satisfacerint, Praedecessores Nostris indefessam semper operam dedorunt, ut salutari Christi doctrina apud omnes terrae populos propagaretur, parique cura vigilarunt, ut, ubi recepta esset, sincera et pura conservaretur. Quoniam totius orbis Antistes nunc singuli, nunc in Synodis congregati, longam Ecclesiarum consuetudinem (7) et antiquae regulae formam sequentes (8), ea praesertim pericula, quae in negotiis fidei emergabant, ad hanc Sedem Apostolicam retulerunt, ut ibi potissimum resarcirentur damna fidei, ubi fides non potest sentire defectum (9); Ro-

mani autem Pontifices, prout temporum et reum conditio suadebat, nunce convocatos oecumenicis Concilii aut regata Ecclesiae per orbem dispersae sententia, nunce per Synodos particulares, nunc alibi, quae divina suppositudat provident, adiutibus auxiliis, ex tenenda definiturum, quae sacris Scripturae et apostolicis traditumbrum consentanea, Dei iudicia cooptant, ut, quae eum Pater superioris Spiritus Sanctus promisit est, ut eum rosum, utrumque doctrinam praefecerint, sed ut, eo assistente, traditam per Apostolos revelationem seu fidei depositum sancte custodient et fideliter exponent. Quorum, quidem apostolicam doctrinam omnes venerabilis Patres amplexi et sancti doctores orthodoxi venerati atque secuti sunt; plenissime scientes, ianu Sancti Petri Sedem ab omni semper errore illibatam permanere secundum Domini Salvatoris nostrui divinam pollicitationem discipulorum suorum principi factam: Ego rogavi pra te, ut non deficiat fides tuae, et tu aliquando conversus confirma fratres tuos (1).

III. Hoc igitur veritatis et fidei non deficientis charisma Petro ejusque in hanc Cathedra successoribus divinitus colatum est, ut ex eo suo munere in omnium salutem fungentur, ut universus Christi grex per eos ab erroris vene- nosa esca aversus, ecclesiae doctrinae pabulo nutriatur, ut sublata schismatis occasione Ecclesia tota una conservetur, atque suo fundamento innoxia firma adversus inferi portas consistat.

IV. At vero cum hoc ipsa estate, qua salutifera Apostolici numeris efficacia vel maxime requiritur, non pauci invocan- tur, qui illius auctoritati obstant, necessarium omnino esse consensus, prærogativam, quam unigenitus Dei Filius cum summo pastorali officio conjungere dignatus est, solem- niter.

V. Itaque Nos traditioni a fidei Christianae exordio per- cepto fideliter inherendo, ad Dei Salvatoris nostri gloriae, religiosis Catholicis exaltationem, et Christianorum populorum salutem, sacro approbante Concilio, docuimus et divinis- tus revelatum dogma esse definitivum. Romanum Pontificem, cum ex Cathedra loquitur, id est, cum omnium Christianorum Pastoris et Doctoris munere fungens, pro supra sua Apostolica auctoritate doctrinam de fide vel moribus ad uni- versam Ecclesiam tenendum definit, per assentientiam divinam, ipsi in beato Petro promissam, ea infallibilitate pollere, qua divinus Redemptor Ecclesiam suam in definitienda doctrina de fide vel moribus instructam esse vult; ideoque ejusmodi Roman Pontificis definitiones ex esse, non autem ex consen- su Ecclesiae, irrefragabiles esse.

Si quis autem hunc Nostre definitioni contradicere, quod Deus avertat, presumeret; anathema sit.
Datum Romae, in publica Sessione in Vaticana Basilico sa- lute, anno Incarnationis Domini millesimo octingentesimo septagesimo, die decima octava Julio, Pontificalibus nostri anni vigesimo quinto.

Ia est.—JOSEPHUS. Episcopus & H populi, Secretarius Concilii Vaticani.
Da mandato SSmi, in Christo Patris et Domini Nostri divina Providentia PII PP. IX, anno à Nativitate Domini MDCCLXX. Indict. XIII, die vero XVIII Iulii, Pontifica- tus ejusdem SSmi. Domini Nostri anno XXV, presens Constitutio Apostolica affixa et publicata fuit ad valvas Basilicarum S. Joannis in Laterano, Principis Apostolorum, et S. Mariae Majoris, Cancelleriae Apostolicae, ac Magna Innocentiae, atque in Acie Campi Florae per Aloisium Seragni Apost. Curs.

Philippus Ossani Magist. Curs.

Las palabras con que el Padre Santo hizo la definición y confirmación, fueron las siguientes:
Decreta ei Canones, qui in Constitutione modo lecta conti- nentur, placerunt omnibus Patribus, duobus exceptis; Nosque, sacro approbante Concilio, illa et illos, ha ut lecta sunt, definitum, et Apostolica auctoritate confirmamus.

(1) CE. S. Agathon. epist. ad Imp. a Conc. oecum. VI. approbata.

O. S. C. S. E. C. A. R.

Director-proprietario, D. FERMIN ABELLA.

MADRID.—Imprenta de E. de la Riva, Alcalá, 7, bajo.