El Consultor de los párrocos (1873-01-28 00:00:00), página 4

sectionem infinitum; qui cum sit una singularis, simplex omnino et incommutabilis substantia spiritualis, praedicandus est re et essentia a mundo distinctus, in se et ex se beatissimus, et super omnia, quae praestet ipsum sunt, et concipi possunt, inefabiliter excelsus.

II. Hic solus verus Deus bonitate sua omniventi virtutis ad angendum suam beatitudinem, nec ad acquirendum, sed ad manifestandam perfectionem summae bona, que creatura imperatur, liberum condicio simul ab initio temporis hirange de nimbo contecta sustentatam, spiritualam et corporalem, angelicum videlicet et mundanam, ad deinde humanam quasi communem ex spiritu et corpore constituitam (1).

III. Universa vero, quae condidit Deus providentia sua tueitur atque gubernat, attingens a fine usque ad finem fortiter, et disponunt omnia suaviter (2). Unum enim nuda et aperta sunt oculis ejus (3), ea etiam, quae libera creaturarum actione futura sunt.

CAPUT II.
De revelatione.

I. Eadem sancta Mater Ecclesia tenet et docet, Deum, rerum omnium principium et finem, naturali humanae rationis lumine a rebus creatis certi cognoscendi posse; invisibilitas enim ipsius, a creatura mundi, per ea quae facta sunt, intellecta conspicitur (4): attamen placuit eis sapientiae et bonita- ti, ut quae supernaturales ea de qua praedicta habentur, istis sue doceat, humane quod recte, dicens Apostolo: Multifariam, multa, multos olim Deus loquens patribus in Prophetis, novissime diebus falsis loquentes esthibus in Filio (5).

II. Hic divinae revelationis tribunum quidem est, ut ea, quae in rebus divinis humanae ratione per se impervia non sunt; in praesenti quoque generis humani conditione ab omnibus expedita, firma certitudine et nullo admixto errore cognosci possint. Non lac tamen de causa revelatio absolute necessaria dicenda est, sed quin Deus ex infinita bonitate sua ordinavit hominem ad finem supernaturalem, ad participan- da sibi secet hominum divina, quae humanae mentis intelligentiam omnino superant; siquidem oculus non vidit, nec auris auditi, nec in eo hominis ascendit quod praeparavit Deus iuxta, qui diligent illum (6).

III. Hec porro supernaturalis revelatio, secundum universali Ecclesiae fidem, a sancta Tridentina Synodo declarata, continetur in libris scriptis et sine scripto traditionibus, quae ipsius Christi ora ab Apostolis acceptae, aut, ab ipsa Aposto- lis Spiritu Sancto dictae, quae per manus traditae, ad nos usque pervenerunt (7). Quod siudem veteris et novi Testamenti libri integri cum omnibus suis partibus, prout in ejusdem Concilii decreto recensentur, et in veteri vulgata latina editione habentur, pro sacris et canoniciis haberi, non idee quod sola humana industria concinnati, sua deinde autoritate sint approbati; nec idee dantaxat, quod revelationem sine errore continente; sed propere quod Spiritu Sancto inspirante conscripti Deum habent auctorem, atque ut tales ipsi Ecclesie tra- diti sunt.

IV. Quoniam vero, quae sancta Tridentina Synodus de interpretatione divina Scripturae ad coeperenda pertulanta ingenia salubriter decrevit, a quibusdam hominibus prava exponen- tur, Nos, idem decrem revocantes, haec illiusmodi esse declaramus, ut in rebus divinis, ad satisfactionem doctrinae christiana pertinentium, is pro verò sensu Sacrae Scripturae habendam sit, quem teneat ac tenet Sancta Mater Ecclesia, cuius est judicare de vero sensu et interpretatione Scripturarum sanctarum; atque idee nemini licere contra hunc sensum, aut etiam contra unicum consensus Patrum ipsam Scripturam Sacram interpretari.

CAPUT III.
De fide.

I. Quum homo a Deo tangam Creatori et Domino suo totus dependeat, et ratio creatae increatae veritate penitus sub- jecta sit, plenum revolvi Dei intellectus et voluntatis ob- sequium fide prestare tenemur. Hanc vero fidem, quae hu- manae salutis initium est, Ecclesia catholica profitetur, virtutem esse supernaturalem, qua, Dei aspirante et abjuvante gratia, ab eo revelata vera esse credimus, non propter in- trinsecam rerum veritatem naturali rationis lumen perspec- tam, sed propter auctoritatem ipsius Dei revolvens, qui nec fallit nec fallere potest. Est enim fides, testante Apostolo, sperandum substantia rerum, argumentum non apparentium (1).

II. Ut nihilominus fidei nostrae obsquium rationi consen- taneeum esset, voluit Deus cum internis Spiritus Sancti auxilii externa jungi revelationis sua argumenta, facta scilicet divina, atque imprimis miracula et prophetias, quae omnium omnipotestatis et inducant scientiam laudabiliter commone- rent divina revelationis sine sunt, catassima et omnium intelligibilia accommodata. Quae tum Mosis et prophetae, tum ipsi magistri Chri- sti Dominus multa et multissima miracula et prophetias ediderunt; et de Apostolis legimus: Illi autem profeti predicaverunt ubique, Domino coopera- te, et sermonem confirmande sequentibus signis (2). Et rur- sum scriptum est: Habemus firmioriem prophetici sermo- nem, cui bene facitis attendentes, quasi lucernae lucente in caliginoso loco (3).

III. Licet autem fidelis assensus nequaquam sit motus ani- mi causus; nemino tamen evangelico predicatione consentire potest, sicut opertit ad salutem consequendam, absque illumina- tione et inspiratione Spiritus Sancti, qui dat omnibus suavitatem in consentiendo et credendo veritati (4). Quare fides ipsa in se, etiam per charitatem non operetur, donum Dei est, et actus ejus est praecipue ad salutem pertinent, quod homo liberam praestat ipso Deo obedientiam, gradus ejus, cui resis- tere possit, consentiendo et cooperando.

IV. Porro fide divina et catholicae ecclesiae omnium credenda sunt, quam in hoc Dei patroio vel traditum continentur, et ab Eccle- sia sive summo judice, sive ordinationi et universalis magis- tri quam divinitus revelata credenda proponuntur.

V. Quoniam vero sine fide impossibile est placere Deo, et ad filiorum ejus consortium pervenire; idee nemini unquam sine illa contigit justificatio, nec ullus, nisi in ea perseverans- veritasque in finem, vitam aeternam assequatur. Ut autem of- ficio veram fidem amplectendi, in eaque constanter perseverandi de satisfacere possim, Deus per filium summ unigenitum Ecclesiam instituit, sueque institutionis manifestis notis ins- truxit; ut ea tamquam custos et magistra verbi revelati ab omnibus possit agnoscendi. Ad solam enim catholicam Ecclesiam pertinet omnium, quae ad evidentiam fidelis christiana- creditatis tantum multa et tam mira divinitas sunt disposita. Quin etiam Ecclesia per se ipsa, ob sumum nempe admirabilem propagandam, omnium sanctitatem et omnium in omnibus bonis, accepsit, ut catholicae fidei, invicem invicem- tamque stabilitas, magnam quadam et perpetuum est motivum creditibilitatis et divinae sue lectionis testimonium irrefragabile.

VI. Quoq. ut ipsa veluti signum levatum in nationes (5), et ad se invitet, quondum crediderint, et filios suos cor- tices faciat, firmissimo niti fundamento fidem, quam profi- tentur. Qui quidem testimonio efficax subsidium accedit ex superna virtute. Etenim benignissimus Dominus et errantes gratia sua excitat atque atuat, ut ad aequitatem veritatis venire possint; et eos, quos de tenebris transluit in admirabili lumen sumnum, in hoc eodem lumine ut perseverent, gratia sua confirmat, non desercerit, nisi desertur. Quo uterque minime par est, conditio corum, qui per celestes fidelis domin catholicae veritatis adhesionem, utique formam, quae sancti episcoporum manus, falsam religionem sectantur; illi enim, qui fidem sub Ecclesia magisterio susceperint, et in unumnum habere pos- sunt sustinuerint, sustinent, aut in duabus fidei sustinuerint, rectam. Quo cum ita sint, gratias agentes Deo Patri, qui dignos nos fecit in parte sors sanctorum in lumine, tan- tam ne negligentiam salutem, sed aspicientes in auctorum fidei et consummatorem Jesum, teneamus spes nostrae confes- sionem indeclinabilem.

CAPUT IV.
De fide et ratione.

I. Hoc quoque perpetua Ecclesiae catholicae consensus ten- nit et tenet, duplicem esse ordinem cognitionis, non solum principio, sed objecto etiam distinctum: principio quidem, quia in altero naturali ratione, in altero fide divina cognosci-

(1) Cone. Later. IV. c. I. Firmiter.
(2) Sap. VIII. 1.
(3) Hebr. IV. 13.
(4) Rom. I. 20.
(5) Hebr. I. 1—2.
(6) Cor. II. 9.
(7) Conc. Trid., sess. IV. Decr. de Can. Script.