El Consultor de los párrocos (1876-12-29 00:00:00), página 2

die 16 Decembris 1576 coram Seraphino, et in una Oriol. Canonicatus 14 Martii 1622 coram Navarro (1).

Ex quibus patet, canonicum absentem, sive non residentem suo beneficio privari non possa si absens non fuit per triginta sex menses aut tres integros annos. Alter poenarum gradus a Tridentino praescripti necessario servandi non servantur, et ideo juxta Sacrae Rotae Romanae citatas decisiones, sententia privationis nulla absudio erit.

Adjungit idem Ferraris: «Licit enim secundum aliquos canones Canonicius absens privari posset beneficio, si infra congruum terminum sibi praeium ad residentiam non reddisset, ut habetur cap. Perennit 28, De appellat. Et cap. Inter quatuor dies. Et cap. Clericos 17, De Clericis, non residentibus; tamen ex nova dispositione Concilii Tridentini (sess. 24, cap. 12), Canonicus ob absentiam privari non potest titulo, nisi post lapsum tritem annorum, ut declaravit Sacra Congregatio ipsius Concilii interpretes. Cum enim Episcopus Tarentinus olim petiisset declarari a S. C. C., an recte processisset contra subcantorem Canonicum Ecclesiae sue jam decem et octo menses absentem, cum ei comminatus fuissest poenam privationis, si intra mensem non resideret, Sacra Congregatio declaravit, Concilium clare dispositivae expectandum esse lapsum trium annorum, antequam ad privationem in totum procedatur. Nam in primo anno amittit non residentis dimidiam partem fructuum, in secundo omnes fructus, et in tertio privat titulum. Ita rescriptum fuit plurimis Episcopis. Sic precise refert Fagnanus (2), et Garcia (3). Quia adducit aliam declarationem Sacrae Congregationis Concilii, qua sic habet: Redarguitur Episcopus, qui primo anno in Cathedrali, vel Collegiata Ecclesia non residentem privat. Disputit enim expresse Concilium, ut post primum, et secundum annum absentia Canonicorum, crescente contumacia, contra eos juxta Sacrorum Canonum Constitutiones procedatur. Unde postquam juxta Concilium Canonicus absens fuit privatus pro primo anno mediate fructu, et pro secundo anno omnibus fructibus, si sine legitimo impedimento sit adhuc contumaciter absens, debet juxta Sacrorum Canonum Constitutiones, si securit ubi existit, personaliter moneri, seu citari, ut redeat ad residendum in termino congruo arbitrio Episcopi sibi praefigendo, sub pena privationis nisi respiciat. Si vero ignoratur ubi existat, tune trima citationes edito in valvis Ecclesiae beneficii affligendo, debet vocari, seu citari, atque post ultimam citationem per sex menses expectari, quibus elapsis, si sine legitimo probato impedimento Canonicus residere neglexerit non amplius privandus est fructibus, sed beneficio est omnino spoliandus. Sic decisum fuisse a S. Congregatione referunt Armendares et Barbosa» (4).

Ait adhuc laudatus Author: «Ad propositionem jubeat adducere quo in una Cathac. fuerunt quaestia, et a S. Congregatione resoluta.

1. An in causa privationis beneficii ob non residentiam debeant servari dilatationes trium annorum a S. Concilio praescriptae?
2. An servatio dictarum dilatationum sit arbitraria Ordinario in canonicatibus?
3. An ex eo quod Canonicatus Cathaece, quatenus etiam consistaret in solis distributionibus, sine Prebenda, aut massa grossa, in illius privationem ob non residentiam, dictae temporum dilatationes a S. Concilio praescriptae po-

tuecent ab Ordinario remitti eo quod illius capituli dispositio non applicetur, cum non existentibus fructibus, non potuerit fieri sequestrum?
4. An ex eo quod idem Canonicus absens fuerit spatio duorum, et plus annorum, post quorum lapsum tantum fuerit montus, currat eidem terminus trium annorum a S. Concilio indultorum, vel sex mensium a die absentiae, vel a die primee monitionis?
5. An a privatione etiam ser. ser. facta ab Ordinario de Canonicatu ob non residentiam, detur appellatio suspensiva, vel tantum devolutiva?

Die 14 Novembris 1671 eadem Congregatio re mature discussa, censuit:
Ad primum. Affirmative.
Ad secundum. Negative.
Ad tertium. In casu proposito posse omitti sequestrationes fructuum, non vero dilatationes temporum.
Ad quartum. Incipere triennium a die absentiae.
Ad quintum. Non dari suspensivam.

Hae S. Congregationis declaratione exposita, adjungit Ferraris: «Et cum postea in eadem causa pro dilucidatio- no quarto dubii quaestium esset, an contra dictum Canonicum non residentem posset procedi ad privationem juxta Sacrorum Canonum Constitutiones post lapsum trium mensium et ultra secundi anni, vel expectandum esse, quod laboretur tertius annus integre?»

Die 21 Maii 1672 Sacra Congregatio censuit expectandum esse triennium completum (1).

Ex quibus omnibus evidentissime apparat, Canonicum absentem sive non residentem suo beneficio juxta regulas canonicas privari non possa nisi post tres integros annos absentiae sive non residentiae

Nec dicatur ita Ecclesia disciplinam relaxari. Nam hec non est relaxatio disciplinae, sed ipsa disciplina a S. Concilio Tridentino statuta. Praeterea, absentia non triennalis, modo sit culpabilis sine contumacia, ponsis aliis valet puniti. Potest enim Canonicus culpabiliter non residentis vel excommunicatione vel suspensione vel alio modo canonice corripi. Hic ergo non dicitur nec absentiam esse culpam immunem nec impunem omnino esse relinquendam. Nihil minus. Hic non negatur poena; sed distinguitur inter poenas, sive inter poenarum gradus. Ex eo quod non pecuniari privatione beneficii deduci nequit vel alias poenas non posse imponi, vel imputatiunam absolutam proclamari. Privatio beneficii est ultimus poene gradus, et ad gradum ultimum, nonnisi post inferiores pervenitur. Justitia exigit, ut ultima poena non statim infligatur.

SEGUNDO CASO.

En el mes de Julio, á eso de las cuatro de la tarde, cuando el sol caía como fuego abrasador sobre las cabezas, se da parte al Párroco del pueblo N. de que un niño, muerto veinticuatro horas antes, y ya en estado de descomposicion, no podía ser enterrado por no haberse obtenido aun la licencia necesaria de la autoridad civil. El Párroco, que creyó que en este caso la salud pública era lo primero, para evitar el peligro de contagio, dio sepultura al cadáver. Por esto ha sido condenado por la justicia civil. ¿Es justa esta sentencia?

Es conveniente, mucho más conveniente de lo que á primera vista parecía, que no se da sepultura á ningún cadáver sin que preceda la autorización de la potestad civil. Esto libra al Párroco de una responsabilidad que puede ser grande y hasta abrumadora. Aunque en la mayoría de

(1) Bibliotheca Canonica, loco citato, nums. 25 et 26.