El Consultor de los párrocos (1874-06-03 00:00:00), página 4

Diana, qui rigidus theologus non est, immo tamquam lapus non semel a Concilia reprehenditur, questionem hanc ex profeso, et late perpendens, inter alia multa haec habet: «Dicendum, teneri per se loquendo, et exclusis circumstantiis, que excusare possunt, illud (1) confiteri, antequam communicet, quia praecipuum obligat, non tantum ad confessionem ante communionem, sed simpliciter ad confitenda omnia mortalita peccata, quorum quis sibi conscius fuerit (2). Et sequitur Diana: «Addo, quod sicut quantumcumque quis se contritum putet, atque adeo in statu gratiae tenetur adhuc confiteri ante communionem; ita, quamvis confessus fuerit de suis peccatis, ac proinde etiam de obitibus indirecte saltem absolutas, et justificatus, adhuc tenetur de peccatis postea in memoriam occurrentibus confiteri, et directe absolvii, antequam communicet» (3). Et adjungit: «Unda apparet contra legendum esse Praepositum, qui in Tertia Parte, quest. 80, articulo 5, dub. 3, num. 15, negativam sententiam tenuit (4). Et tandem: «Nec obstat dicere, quod, qui confessus est cum debita preparatione, et obitibus alienus peccati mortiferi, non gravatur amplius conscientia illius peccati, cum illo sit absolutus, licet indirecte. Si idcirco conscientia peccati mortiferi illum non gravat, nec tenetur confiteri ante communionem. Quod sine dubio est falsum, et contra omnium Doctores, et totius Ecclesiae praxim (5). Deinde per contritionem veram etiam remittitur peccatum, non minus quam per illum absolutionem indirectam, imo magis directe, et propriè ergo, si qui conceptit contritionem sui peccati idque probabiliter notit, non amplius gravatur illius conscientia, et sic poterit communicare sine confessione sacramentali, quamvis copiam confessoris habeat, quod est contra Concilium. Diendum ergo, illum gravari conscientia peccati mortiferi, juxta Concilium, qui scit se illud commississe, et nondum subjecisse, clavibus Ecclesiae, ut ab illo directe absolvatur. Haec est mens Concilii» (6).

Bonacina, jam antea citatus, alibi hac eadem de re, inquit: «Si vero recordetur ante communionem, tenetur per se loquendo, peccatum mortale obitum confiteri antequam ad communionem accedat, nullus enim potest ad Eucharistiam accedere, nisi confessionem peccatorum, quorum habet conscientiam, præmittat» (7).

Concina ait: «Qui post obtentam absolutionem recordatur, se aliquod perpetrase grave crimen, quod ex inculpabil obivione non est confessus, docte ante communionem ad confessionem redire? Affirmat communis, et vera sententia, quando id absque scandalo, et infamie periculo fieri potest» (8).

La Croix inquit: «Qui confessus est, sed inculpabiliter omitit mortale, tenetur hoc confiteri, antequam communicet, uti habet communissima cum Lugo, et Dicastillo. Neque opposita videtur tuta in grati, quamuis illam aliqui teneant, alií probabilem judicent cum Honorato Fabri (9), et male pro hac citatur Reginaldus, uti ostendit Moya (10). Item male citatur Praepositus, uti ostendit Gobat. Rationes autem com-

muniter affieri solite pro hac ultima sententia (1) nihil evincunt, uti ostendunt Lugo, Dicastillo, et Sylvius, idoque Arriaga dicit absolute defendi non posse; Moya vocat improbabilitem» (2).

Reiffenstuel ait: «Per se loquendo, ac seclusis specialibus circumstantiis, que ipsum excusare possunt, talis obligatur confiteri peccatum mortale necdum in confessione depositum, antequam communicet» (3). Et adjungit Reiffenstuel: «Ratio est, quia praecipuum præmittendae confessionis ante communionem non obligat ad quomodocumque confitendum, sed simpliciter ad confitenda omnia peccata mortalia, quorum quis sibi conscius est» (4). Et addit: «Ex quibus communior Doctorum infert, hoc esse praecipuum juris divini, et non tantum ecclesiastici. Unde non sufficit sola absolutio indirecta. Et re vera, si quis pro prima vice possit in dicto casu communicare, possit etiam pro secunda, et tertia vice, inno toties quoties vellet idipsum facere, absque nova confessione, donec incidat in novum peccatum mortale, quod plane repugnat communi sensui fidelium» (5). Et iterum: «Quod si vero, vel non desit copia confessarii, vel saltum non urgent necessitas communicandi, stante conscientia peccati mortalis necdum confessi, abstinentium erit a communioni, donec præmittatur confessio, ut notat Scotus, Navarrus, et communi» (6). Et deique: «Nec obstat, quod talis vi Sacramenti Punitione jam sit justificatus, eique saltem indirecte remissum peccatum mortale, ob incupitam oblivionem non confessum, nam omnia peccata mortalita, quorum quis sibi conscius est, ante sacram communionem directe subjicienda sunt clavibus Ecclesiae, habita copia confessarii» (7).

Ex adductis auctorum testimoniorum, evidenter patet, commune, ne dicam commississimum esse sententiam, juxta quam, qui inculpabiliter, ob oblivionem peccata mortalita aliqua in confessione omissit, antequam communicet, si absque gravi incommodo potest, tenetur iterum confiteri, seu peccata obita directe clavibus Ecclesiae subjicere.

Haec igitur sententia est:
1.º Valde probabilis, probabilitate intrinseca, quia gravissimis rationibus, prout patet, fulcitur.
2.º Valde probabilis, probabilitate etiam extrinseca, quia, ut ostendimus, communis est, seu omnium fere theologorum auctoritate initiat.
3.º Tuta, quia, ut evidens est, qui illam in praxi sequuntur, nulli exponuntur, peccandi periculo.
Ergo, si gravis aliqua difficultas non obstet, in praxi videitur semper hoc sententia amplectenda.

II.

Contra doctrinam hanc, que, ut demonstravimus, communis est, objectitur l: «Dianum docet, ante communionem minime esse necessarium, peccata obita, atque indirecte remissa confiteri.»

Ad hanc objectionem refellendum, sufficit Dianum ipsum audire. Ali etiam: «Notandum est, hanc sententiam (8), docere etiam Hieronymum Garciam (9), qui tamen me adducit pro sententia negativa, quasi tenerem, peccata obita non esse

(1) Nempe peccatum mortale obitum.
(2) Resol. Moral., part. 9, tract. 3, res. 4, par. 7.
(3) Loco citato, in medio.
(4) Loco citato, par. 8, in medio.
(5) Notetur bene hæc qualificatio, quam de sententia negativa facit hic auctor.
(6) Loco citato, par. 9, ubi pro se citat Lessium, In Tertiam Partem Divi Thomae, quest. 8, art. 4, dub. 2, num. 8.
(7) De Sacramentis, disp. 5, quest. 3, sect. 2, punct. 4, num. 32.
(8) Theol. Christ., tomo VIII, lib. III, dissert. 1.ª, cap. II, num. 6.
(9) Apolog., tomo I, pag. 384.
(10) Tom. IV, quest. 5.

(1) Videlicet negativa.
(2) La Croix, Theol. Moral, tomo II, lib. VI, part. 1.ª, num. 530.
(3) Theol. Moral., t. II, tract. 14, dist. 2, num. 36, ubi pro hac sententia tres gravissimi auctores citantur.
(4) Loco citato.
(5) Loco citato, num. 37 in fine.
(6) Loco citato, num. 39.
(7) Loco citato, num. 37.
(8) Affirmativam scilicet.
(9) Ipse qui, ut vidimus, contrariam seu negativam probabilitem esse dicit.