El Consultor de los párrocos (1876-06-26 00:00:00), página 5

TERCER CASO.

Vir quidam, nefando onanismi vitio foedatus, cum ad feminam suam accedit, ne filios ginnat, extra vas semen effundit. Frustra quo hoc sit, tenabatur ad debitum solvendum? Peccabit forsum ob ejus cooperationem saltem materiale mariti peccato?

Hic ante omnia tria sunt præmotanda, videlicet:

1.º Maritum, de quo in casu, absudio gravissimum crimen contra naturam committere.

2.º Feminam ejus peccare etiam gravissima, si formaliter crimini cooperatur, id est, si vult aut consentit effusionem extra vas ad proles conceptionem impedirendam, vel propter aliquem alium finem, quicumque ille sit. Unquam enim licet extra vas velle effundere.

3.º Feminam mariti detestandæ actionis posse cooperari, non formeller, seu consentiente; sed dumtaxat materialiter, sive more passive se habentem, ut quantum in se est, sceleris perpetrationem prudenter impediere conantur.

Quod primum et secundum ex his tribus causibus, nullum est, nec esses potest dabimus. Certissimum enim est, gravissime delinquere tam virum, qui extra vas vult effundere, quam uxorem, que hoc vult aut probat. Questio idcirco tantummodo esse potest in tertio et ultimo casu, scilicet, quando femina, que peccatum nolit et voluitse vitare, vel rogata solvat, vel jure suo utens, debitum petat. Et his suppositis, quid in casu dicendum? «Peccabit feminam, que sciens maritum ejus paratum esse ad effundendum extra vas, dobitum solvit aut petit?»

Hac super re, Sacra Penitentiariae proposita fuit sequens consulta: «Berta virum habet, que constanti experientia cognoscit esse onanistam. In vanum omnia tentavit media, ut illum a tam nefando criminé retraheret. Quinimo gravissima, aut saltem gravior mala ei imminente nunc probabiliter, ita ut vel hoc mala incurrenta debeat, vel fugere e domo mitti, nisi permittat saltem aliquando abusum matrimonii, etc.»

Hilo consultationis Sacra Penitentiaria sic respondit: «Cum in proposito casu mulier a sua quidem parte nihil contra naturam agat, detque operam rei licita, tota autem actus inordinatio ex viri malitia procedat, qui loco consummandi, retrahit se, et extra vas effundit; idquoe si mulier post debitas admonitiones nihil proficiat, vir autem instet minando aut mortem aut alla gravissima mala, poteritpsa (ut probati Theologi docent) citra peccatum permissive se habere, cum in his rerum adjunctis ipsa viri sui peccatum simpliciter permittat, idquoe ex gravi causa, que eam excusat, quoniam charitas, qua illud impedit tenetur, cum tanto incommodo non obligat» (1).

Hac eadem questione iterum proposita, die 19 Novembris anni Domini 1816, sic Sacra Penitentiaria respondit: «Probati castigatique morales Theologi in hoc consentiant, ut licet uxori debitum reddere, si ex ejus donagione male habenda sit a viro suo, et grave inde incommodum sibi timere possit, neque enim, ajunt, hoc in casu censetur uxoris viri sui peccato formaliter cooperari, sed illud tantummodo ex justa et rationabili causa permettere. Moneat tamen orator hujusmodi uxorem, ut non cesset prudenter commovere virum suum, ut ab haec turpitudine desistat» (2).

Episcopus Conomanensis, D. Bouvier, magni quidem nominis theologus, quod rem, de qua agitur, sequentem ipsi Summo Pontifici proposuit consultationem: «Beatissime Pa-

ter. Episcopus Conomanensis in Gallis, ad pedes Sanctitatis Vestræ summa cum reverentia provolutus, ea, qua sequuntur, humiliter representat.

Fere annos juniores sponsi numerosiorem prolem habere nolunt, et tamen ab actu conjugalí abstineunt moraliter nequeunt. A confessario interrogati circa modum, quo jurius matrimonii utantur, graviter communis offendì solent, et moniti, nec ab acta conjugalí temperant, nec ad nimium pro lis multiplicationem determinari queunt. Tune adversus confessarios musstantes, Sacramenta Penitentiae et Eucharistiae derelinquunt, malum praebent exemplum liberis, famulis, aliisque Christi fidelibus; lugendum inde oritur Religiosis detrimentum. Numerus eorum, qui ad sacram Penitentiae tribunal accedunt, multibis in locis ab anno in annum decrescit presertim ubi hanc causam, fatientes plurisque Parochi pietae, scientia, et experientia magis conspicuis.

Quomodo ergo olim (ajunt multi) agebant confessores? Non plures quam hodie committer nescabantur liberi ex singulis matrimonii, conjuges non erant castores, et nihilominus preceptis annue confessionis ac Communionis Paschalis non deerant. Omnes liberum admittunt, infidelitatem erga comportam et abortus attentationem maximum esse peccatum. At vix ac na vix quidem persuaderi possunt, se tamen sub pecto mortalí, aut perfectam in matrimonio servare castitatem, aut incurriere periculum innumerarum generandi prolem.

Presatus Conomanensis Episcopus, ingentia lincei aventura esse mala pravidiens, et anxietate turbatus, a Beatitudine Vesta sollicito exquirit:

1.º An conjuges, qui matrimonio eo utuntur modo, ut conceptionem praecaveant, actum per sa moraliter malum exercant?

2.º Si actus habendus sit ut moraliter malus, an conjuges, de illo se non accusantes considerari possint tanguum in ea constituti bona fide, que eos a gravi culpa excuset?

3.º An probanda sit agendi ratio confessariorum, qui, ne conjugatos offendant, illos circa motum, quo juribus matrimonii utuntur, non interrogant?

Ad quam consultationem Sacra Penitentiaria, mature perpessis propositis questionibus, die 8 Junii 1812, sic respondit: «Ad primum. Cum tota actus coordinatio ex viri militia procedat, qui, loco consummandi, retrahit se, et extra vas effundit; ido, si mulier post debitas admonitiones, nihil proficiat; vir autem instet minando vevera aut mortem, poterit ipsa, ut probati theologi docent, citra peccatum simpliciter permettere, idquoe ex gravi causa, que eam excusat, quoniam charitas, qua illud impedit tenetur, cum tanto incommodo non obligat.

Ad secundum et tertium. Quod presatus confessarius revocet in mentem adagium illud, Sancta sancte esse tralculanda; atque etiam verba perpendat Sancti Alphonsi de Ligorio, viri docti et harum verum pertinissimi, quia Praxi confessariorum, par. 4, n. 41, inquit: Circa autem peccata conjugum respectu ad debitum conjugale, ordinari loquendo, confessarius non tenetur, nec decet interrogare, nisi uxores, an illud reddiderint, modestior modo quo posset... de aliis taceat, nisi interrogatus fuerit. Nec non alios probatos auctores consulere non omittat.»

His non obstantibus, eadem quæsto Summo Pontifici sequentibus in terminis fuit denuo proposita: «Quaritur a Sa- de Apostolica qua nota theologiae dignae sint tres propo- sitiones sequentes, nimium:

1.º Ob rationes honestas conjugibus uti licet matrimonio eo modo, quo usus est Onan.

2.º Probabilis est istum matrimonii usum non esse prohibi- tum de jure naturali.

3.º Nunquam expedit interrogari de hac materia utrius-