El Consultor de los párrocos (1874-11-14 00:00:00), página 3

Daniel ergo, citra fidei jacturam, quinimo magna cum populi electi utilitate, regi idololatrici, Nabuchodonosori, inservit.

Rex Assuerus, quamvis impius, crudelissimusque fuisset, fidelitate prudentiaque Mardochaeum allectus, sceleratum Aman, ejus primum Consiliarium, in patibulo suspendit iussit, et populum israeliticum ab immunitate ecede, jam imminentem liberavit. Sed praestat quid hoc super re Sacra Litterae dicant audire. At ergo Scriptura: «Eo igitur tempora quo Mardochaeus ad regis januam morabatur, irati sunt Bagathian, et Thares, qui janitorres erant, et in primo palatii limine praesidabant: volunturque insurgere in regem, et occidere eum. Quod Mardochaeum non latuit (1), statimque nuntiavit Reginae Esther: et illa Regi, ex nomine Mardochai, qui ad se rem deuterulatus (2).

Paulo post, Rex Assuerus, facti hujus fortis recordatus, ait: «Quid pro hae fide honoris, ac praeemi Mardochaeus consequens est? Dixeruntque ei servi illius ac ministri: Nihil omnino mercuris acceptum.» Dum hae accidenter, impins Aman «interius atrium domus regie intraverat, ut suggeraret regi, et jubaret Mardochaeum affligi patibulo, quod ei fuerat preparatum (3). Cumque esset ingressus Aman, Rex ait illi: Qui debet fieri viro, quem rex honore desiderat? Respondit Aman: «Homo, quem Rex honorare cupit, debet indui vestibus regis, et imponi super equum, qui de sella Regis est, et accipere regium diadema super caput ejus, etc. Dixitque ei Rex: Fessina, et fac, ut locutus est, Mardochaeus (4), qui sese antefores palatii. Cave ne quidquam de his, quae locutus es, praemitteas! (5)» Et adjunxit Scriptura: «Suspensus est itaque Aman in patibulo quod paraverat Mardochaeus» (6).

En discrimen bonos inter ac pravos consiliarios seu ministros. Quin rex mutetur, si consilia mutantur, eadem ipsae leges modo diverso planeque contrario etiam applicantur. Iisdem etsim stantibus decretis, si ministri pravi sunt, justi, velut Mardochaeus, opprimuntur; si vero ministri sunt boni, scelerati, cicuti Aman, punitionem, quam merentur, accipiant.

Sed notata valde digna adhuc supersunt.

Impius Aman, populi Dei immittis ferusque inimicus, a Rege obtinuerat prescriptiones sententiam contra universos filios Israël. Ad hanc ergo exequendam sententiam, emisse sunt per cursores regis ad universas provincias, ut occiderent, atque dolerent omnes judaeos, a puero usque ad senem, parvulos et mulieres, uno die (7).

Eo ipso tempore, cum jam periculum immerget, dixit Rex ad Esther: «Que est petitio tua, ut detur tibi? Etiam si di- midiam partem regni mei peteritis, impetrabis. Ad quem illa respondit: Si inventi gratiam in oculis tuis, o rex, et si tribuas, dona mini animam meas, pro qua rogo, et populam meum, pro quo obsecro» (8).

Regina Esther sua eloquentia, suisque optimis consilii, Regis cor mutavit, et fuit consecuta, ut prima crudelissima lege revocata, alio posteriori decreto ediceretur ut filii Israël non trucidarentur. En quomodo vel in ipsis impiorum regum

palatii bona consilia, si bene opportuneque dantur, utilissima esse queunt!

Ex quibus patet:
1.º Josephum, Danielem, Mardochaeum, ac Esther, veri Dei cultores, gubernis infidelibus deservisse, quin in eorum infidelitate complices dici valeant.
2.º Infidelitatem sive idololatriam guberniorum, quibus serviebant, non potuisse erradicare aut saltem impedire.
3.º Hoc tamem non obstante, bona plurima fecisse, et mala pene innumera vitasse.
Sacrarum Litterarum clarissimis exemplis idcirco ostenditur, veri Dei cultores, secluso perversioris periculo, posse gubernis infidelibus, in his, quae ad infidelitatem non pertinent, inserire.

IV.

Patrum testimonis eadem doctrinam confirmabimus.
Sanctus Justinus Martyr ait: «Nos solus Deum adoramus: vobis autem (1) in rebus aliis tali servimus, reges et principes hominum esse agnoscentes» (2).
Theophilus Antiochenus ajebat: «Non ideo rex factus est, ut adoratur, sed ut legitimo honore observetur. Regem igitur cole, sed eum diligendo, eique parendo, et orando pro eo» (3).
Tertullianus inquit: «Nos pro salute imperatorum Deum invocamus externum: precantes sumus omnes semper pro omnibus imperatoribus vitam illis prolixam, imperium securum, dominum tutam, exercitus fortis: Senatum fidalem, populum probum, orben quietum, et quaenunc hominis et Caesaris vota sunt» (4).
Sequitur Tertullianus: «Vestra omnia implevimus, urbes, insulas, castella, municipia (5), conciliabula, castra ipsa, tribus, decurias, palatium, senatum, forum. SOLA VOBIS RE-LIQUIMUS TEMPLA» (6).
Ex quibus Tertulliani verbis, ab omnibus theologis approbat atque repetitatis (7), evidentissime eruitur primis christiani licitae gubernis infidelibus in exercitu, in municipiis, in senatu, in foro, et etiam in palatii deservire.
Et adjungit Tertullianus: «Utinam quidem nec vide possimus, que facere nobis nefas est! (8) Ceterum quid facient servi, vel liberi fidelis, item officiales (9), sacrificantium dominis, vel patronis presidibus suis adharentes? (10) Et conclusit: «Circa afficia privatorem et communei solemnitatem, ut toge purae, ut sponsalium, ut nuptialium (11) nullum putem periculum observari de idolatria idololatria, quae intervenit: causae enim sunt considerandae quibus praestatur officium. Ille mundus esse opinor per semitas, quia neque vestitus virilis, neque annulus, aut conjunction maritalis de aliquo idoli honore descendent» (12).
His Tertulliani verbis transcriptis, addit eruditissimus Palaestinus: «Omnia ista per Deum fieri licet, et quamvis his tunc accommodarentur sacrificii, ille tamen, cujus officium et negotium non erat in sacrificio, sed ex alia quaedam ratio-

(1) Gubernis civilibus, quae omnia tune infidelia erant.
(2) Apolog., 1, n. 12.
(3) Lib. I.º Ad Antiochum.
(4) Apolog., cap. 30.
(5) Tunc etiam matrimonia civiliter celebrabantur.
(6) Apolog., cap. 37.
(7) Ipse Gregorius XVI illa acceptat in Enycyclia Mirari eos.
(8) His verbis errores guberniorum infidelium reprehantur.
(9) Empleados.
(10) De Idololat., cap. 16, num. 17.
(11) Matrimonium civile.
(12) De Idololat., cap. 16.