El Consultor de los párrocos (1876-08-26 00:00:00), página 1

EL CONSULTOR DE LOS PÁRROCOS.

REVISTA DE CIENCIAS Eclesiásticas.

Periodico semanal.—Al año se forma un volumen de 594 páginas son índices.
Consulta gratis para los suscriptores sobre las materias objeto de esta Revista.

Precio de la suscripción.—Por un año, pagándolo en el primer trimestre, 44 re.; semestre, 24, y trimestre 12.—Estos precios son en la Administración del periódico, Carretas, 12, 2º, Madrid.

SUMARIO.

SECCION DE TEOLoGÍA MORAL Y MÍSTICA.

Casos de conciencia. I. Licentes conjugibus inchoantam copulam, ne filios gignant, vel ob alienum causam, abrumptum?—II. An conjux qui de sui matrimonii valore dubitat licite petere et reddere debitum valeat?—III. ¿Son obligatorios en conciencia los testamentos privados ó las últimas voluntades declaradas sólo ante una persona?

Noticias de interés general. Envío de seminaristas españoles á Roma.—Carta sobre el uso exclusivo de la lengua latina en las ciencias eclesiásticas.—Carta de Su Santidad al Obispo y Cabildo catedral de Oviedo.—Opúsculo italiano sobre la ingenercia de la diplomacía en la elección de Papa.

SECCION DE TEOLoGÍA MORAL Y MÍSTICA.

CASOS DE CONCIENCIA.

PRIMER CASO.

Sunt aliqui conjuges, qui copulam inchoatam ante seminatiationem, ne filios gignant, aut ob alienam causam, abrumptum. Estne hoc licitum? Pro consilia habeantur, conjuges, de quibus in casu, apprime cognoscere opinionem Diana, Sporcer, P. Thomas Sanchez, Salmanticensium, aliorumque theologicorum hoc eis licere docentium. Et hoc supposito, quid agendum? Estne vere ac solide probatiles haec sententiae? Et si prout talis habenda sit, lisabit forte juxta illum operari?
Ad horum dubiorum, in praxi cerebro occurrintium, solutionem, praedictorum Authorum doctrinam exponamus, ac perpendamus.
Diana ait: «Quidam inchoabat copulam cum uxore, et postea ob morbi periculum, de ejus consensu se retrahebat; verum ex hoc aliando sequebatur pollutio. Quæsitum a me, an talis actus esset licitus, respondi affirmativae (1).
Diana, theologus certe gravis, est aliudquando, ut ait S. Alphonsus a Ligorio, nimis benignus, in hoc nullatenus est audientius. In hoc casu enim pollutio, quæ profecto pravissima est, quæit etiam saltem indirecta intendi, vel aliquo modo exoptari, quod umquam licet. Praeterea, difficile admodum, ne dicam proprus impossible, apparat, ut sic previsa ac etiam provocata pollutio, abit periculum in illam consentiendi. Etsi nosmetipsos velimus fallere, Deum quidem non fallamus. Diana, salvo illi debito honore, eo quod nimia sua be-
nignitate executiat, potius deceptor, quam praecaptor dicendus. Ejus doctrina, prout iacet, nullo modo valet probari.
Sporcer, in consultatione etiam citatus, inquit: «Etsi enim uxor sciat, maritum solere copulam abrumptare, et semen effundere, non autem pacaret nec petendo, nec reddendo, dummodo ipsa non consentiat, nec cooperetur, quia non sequitur ex actione uxoris, sed praecise ex malitia viri» (1).
Heic uxor jure suo utitur, et nihil agit quod ex se illicitum sit. Reddit, quia tenetur reddere, et petit, quoniam certum petendi jus habet. Preterea ad petendum temebitur, quando hoc ad periculum incontinentiae vitandum, ipsi necessarium sit. Effacerit ac prudenter maritum hortari debet, ut a detestando suo proposito desistat; nisi plura ad sacrificia peragenda minime est obligata. Volutit nubere, quia noluit uri, et charitas, quae illam suadet ad mariti peccata vitanda, non potest co peregere, ut ipsam uxorem in grave laudandi periculum inducat. His adjungatur, feminam nescire, an maritus semper in suo pravo animo perseveret, et sperare quoque posse, ut aliquando, ejus sausionibus victus, et Dei auxilio pravenitus, possit, atque corrigatur.
Sunt profecto theologi, rigidi admodum, qui hoc in casu feminam saltem ad non petendum cogunt. Sed quoque hoc faciant? Quid Dei vel Ecclesiae lege hec gravissima periculosaque valde privato imponitur? Nos, etiuplures et attente Anctores rigoristas legimus, ac etiam evolvimus, unquam legem hanc invovra potuimus. Mulier, de qua agitur, nec moschatur, quia ad ejus virum accedit; nec crimen contra naturam perpetrat, quia quantum ex se est, copulam perfectam habere intendit; nec tandem, conjuges peccato formalter cooperatur, quia quod ille facit non vult neque probat, immo toto suo consti impide desiderat. Nulla est ergo ratio, ob quam hujus uxoris actus velut illicitus condemnetur.
Oporteret quidem, ut haec uxor a petendo abstineret; sed hoc, quod melius est, tamquam consilium est snadendum, non autem veluti praecipuum exigendum. Consilia etiam et praecipua unquam confundi debant.
Sequitur Sporcer: «Ocessante omni periculo pollutiois in utroque conjugi, conjuges mutuo consensu inchoatam copulam abrumptantes, ne proles generetur, sive ob inopiam sive ob alienam causam, non peccare mortaliter, docent Doctores satis communitae» (2).
Hic tria reperiantur, quæ singillatim expendi debent. Supponitur enim primum, hoc non licere nisi causo quo omnino pollutiois periculum absit. At estne hoc mortaliter possibile? Copula semel ad sedandum concupiscientiam inchoata, si suspenditur, aut abrumptur, quis poterit asserere omnino pollutiois periculum abesse? Humana fragilitas hoc non patitur.

(1) Resolutionum Moralium, p. 3, res. 37.
(2) Loco citato, n. 490.