El Consultor de los párrocos (1873-04-16 00:00:00), página 3

inque civitatum, vicisitudines, commutationesque, ut inde praepadiantur ipsi haud raro, quominus spiritualibus populorum necessitatibus prompte, libereque subveniant. Possent enim ab iis potissimum, qui secundum elementa mundi sapient, crapi in invidiam auctoritas corumdem, quasi studio partium permoti judicium, quodammodo de personarum juri- bus ferant, si pluribus de principatu contendentibus quidplurim ipsi pro illarum regionum Ecclesias, ac praesertim ad eorum Episcopos adscendendo decernant, re cum iis collata, quid ac- tu ibidem summa rerum potuintur.» Instans hane, pernicio- samque suspicionem omni fere estate insestati sunt Romani Pontifices; quorum tanti interest, ipsius fallaciump atefieri, quanti statu eterna illorum salus, quibus ob id causae oppor- tuna denegentur, vel saltem diutius, ac par est differentur auxilia.

II. Huc sane dumtaxat expectavit felices recordationis predecessor noster Clementis V., quin in Generali Viennensi Con- cilio saluberrima Constitutione cauit edictit, ut si qua Summus Pontifex sub titulo cuiuslibet dignitatis ex certa scientia, verbis, constitutione, vel litteris nominet, honoret, seu quo- vis alio modo tractet, per hoc in dignitate illa ipsum approbare non intelligatur, aut quidquid ei tribueri nont jure (1).

III. Id et luculentissime testatus est Joannes XXII, quando ad Robertum Brussium, qui regem Scotorum agebat, lit- teras concordiae causa se dare scripsit sub regia intitulatio- ne, proba gnarus, per eam ex Clementine Constitutione pre- scripto nec juri regis Angliae detrahi, nec nisi novum aliquod jus acquiri. Quod ne dum binis ad ipsum Robertum litteris denuciavit, sed et epistola, officii plena expresse admonuit Eduardum Angliae regem, cum quo de Scotie dominatio con- tentio illa farrebat, ne scilicet per hujuscemodi institutionem censeret quidplurim alterutrius jure vel acrevise vel esse de- tractum (2).

IV. Nec absimili consilio Pius II, usus est, quando de Hun- garorum principatu inter imperatorem Fridericum, et Mat- thiam Johannis Huniadis filium dimicabatur. Respondit quip- pe, illum a se ex more nuncepariregmi, qui regnum teneret, quo actu nulli inquit detrimentum, se arbitrari illatum (3).

V. Hanc porro agendi rationem, quam ab apostolica Sede vel a priscis temporibus servatum novimus, Constitutione, quam in perpetuum validam et irrefragabilim dixit, ratam habuit Xistus IV, fel. rec. partier predecessor noster, atque specialiter confirmavit, ut nimirum si quis pro regibus, aut in aliqua dignitate constituti a romani Pontificis recepti, no- minati, aut tractati fuerit tam per se, quam per Nuncios, aut ipsimet se nominaverit, et ab aliis quibuslibet pro talibus no- minati, recepti, vel tractati fuerit, ac si personaliter aut per eorum ordines in Consistorio, vel aliis quibuslibet actibus col- locati, vel admissi etiam coram Pontifice existente, nullum ip- sis ex similibus actibus in regnis et dignitatibus hujuscemodi jus quomodolibet de novo acquiratur, vel attis jux habentibus pro- judicium aliquod inferatur (4).

VI. Hunc ad praesitiam hisce Constitutionibus normam superiori sacculo Clemens XI, immortalis memoria Pontifex necdum titulo Catholici Regis Serenissimorum Austriae Archi- ducem Carolum nuncupavit, sed et juriurum illi adnexorum usum, quod ditiones, quas tenet, seu forsan ipsum de cetero tenere contigisset, minima in posterum se denegeturum monuit, diserte in Consistorio professus, se praenuntiatus Praedecess-

sorum Constitutiones adprobare, et innovare ut ita jura eo- rum preservent, qui de Hispaniae Regni successione content- debant, qualiter sive remanerent (1).

VII. Verum si hoc fuit semper in more positum, instituto- que Apostolicae Sedis, sub memoratis conditionibus recte se- curorum rerum procurationi ubique instare, quin illa inde pro cognoscendis, decernendisve Dominantium juriibus sancta- censeetur dispositio; in certa multo magis in tanta rerum publicarum movilitate, atque in crebris ipsarum conversioni- bus curandum Nobis est, ac humanis ac rationibus deservere quodammodo Ecclesiae causam videauer.

VIII. Quare audita selecta Venerabilium Fratrum Nost- rorum S. R. E. Cardinalium Congregatione, de Apostolicae potestatis plenitudine, motu proprio, ac de matura deliberatione, predicant Constitutionem felicis recordationis Cle- ments V. Praedecessoris Nostri, quam occasione non absimili- sum super aliquo Principatu contentionem ceteri Praedeces- sores Nostri Joannes XXII, Pius II, Xistus IV et Clemens XI approbabant et innovabant exemplis eorumdem inditci, ille- quae praesens inhaerentes, similiter approbamus, ac denuo san- cimus, declarantes pro futuris quoque temporibus quod si quis a nobis vel a Successoribus Nostri, ad spiritualis Ecclesiarum fideliunque regiminis negotia compendia, titulo cuiuslibet dignitatis etiam regalis ex certa scientia, verbis, constitutione, vel litteris, aut legatos quoque hinc inde or- tonibus nominetur, honoretur, seu quovis alio modo, actave, quibus tali in eo dignitas facto agnoscatur, aut si easdem ob causas cum iis, qui alio quocumque gubernationis genere rei publicae prosumt, tractari, aut sanciraliquali confingat, nullum ex actibus, ordinacionibus et conventionibus id generis jux isdem attributum, acquisitum, probatumque sit, ac nul- lum adversus ceterorum jura et privilegia ac patronatus discrimen, juraque et immutabilis argumentum illam censeri possit ac debet; quam quidem de jurem partium incolumitate conditionem pro adepta actibus istiusmodi ha- bendam semper esse edicimus, decernimus, et mandamus, illud iterum Nostro ac Romanorum Pontificum Successorum Nostrorum nomine denuciantes, in hujuscemodi temporum, locorum, personarumque circumstantiis ea tantum quae, gya Christi sunt; atque unice, veluti suscepcionis consiliorum finem, ea ob oculos versari, quae ad spiritualam aeternamque populorum felicitatem facilius conducant.

IX. Decernentes, hunc litteras semper firmas validas et efficaces existere et fore, suosque plenarios et integros effec- tus sortiri et obtinere, atque ab eis ad quos spectat et pro tempore quondamque speciatib inviolabiliter observari de- bere: in contrarium facientibus etiam expressa specifica et individua mentione dignis non obstantibus quibuscumque. Nulli ergo omnino hominum licet hanc paginam nostrae approbationis, sanctionis, declarationis, denunciationis, decreti, mandati ac voluntatis infringere vel ei ausu temerario con- traire: si quis autem hoc attentare praesumperit, indignationem Omnipotenti Dei ac Beatorum Petri et Pauli Apostolo- rum ejus se noverti incursurum. Datum Roma apud Sanctam Mariam Majorem Anno incarnationis Domini millesi- mo octingentesimo trigesimo primo, Nonis Augusti, Pontifi- catus Nostri anno primo.—B. Card. Pacca Pro-Dat.—TH. Card. Benetius.—Visa de Curia.—D. Testa —Loco Plumbi.—V. Cugnonius.

(1) Cap. St. Summus Pontifex. De sententia excommunicationis in Clement. Vide apud Labbeum Acta Concilii Vienensis circa finem.
(2) Extant tres in eam rem Epistolae Joannis XXII apud Rondaldum ad annum 1320, par. 40, 41, 42.
(3) Apud Raynald. ad. an. 1459, par. 18.
(4) Xistus IV Const. Hac in perpetuam Kal. feb. 1476.