El Consultor de los párrocos (1876-12-23 00:00:00), página 2

gravis ratio, qua hanc dilationem suadeat, timor prudens sin minus scandalii, saltum admirationis? Quia videheat supponunt cognati et parochiali pastorem habere pecuniarn servatam ex beneficio parochiali sufficientem reditum ad congruum sustentationem producenti: ideo conjecturae et suspicione orientur, si vidèrent praedium alienari.

Dubium 4. Gubernium sibi retinet 25 per 100 seu quartam partem stipendi concordati pro toto anno economico 1876-77, ad publici ararii necessitates sublevandas. Juxta Ligorium, l. 4, n. 673, parochus non recitans officium, quartam fructuum partem restituiere tenetur. Ideo queritur: Excusatur a restitutione, quia Gubernium illi retinet quartam partem?

Resp. affirmative juxta resolutionem Consultoris, respons. I, paragraphi 4, n. 56, 17 Dec. 1878. Et cum sit valde probabile hanc quartae partis retentionem esse faciendam non solum in praesenti anno economico, sed etiam in sequentibus, potest Parochus hoc modo paulatim sibi compensare, seu differe restitutionem debitam.

Sed obijcios. Hac quartae partis deductio seu retentio habet rationem cessionis voluntariae ad publicas necessitates sublevandas; sed restitutio fieri debet pauperibus aut fabricae Ecclesiae: aerarium publicum non intelligitur nomine pauperum: ergo, etc.

Respond. I. Haec cessio quartae partis est voluntaria nomine tenuis, sed revera coacta, ut omnibus patet. Parochus hoc scribens, ea privatur non explorata ejus voluntate, ideo non est voluntaria.

2. Aerarium publicum etiam nomine pauperum intelligi potest, quia agitur de bono publico, quod privato pauperum praeferrri dolet; et in hoc supposito parochus ad restitutionem obligatus potest applicare hanc cessionem 4. partis aerario tamquam pauperi, et hoc modo restituere. Potest, ergo, efformare intentionem conditionatum: v.g. Cedo voluntarie quartam partem orario, si hoc modo ab obligatione restitutionis liberor; secus juns meum servo ad partem quartam, et invitus ea privor.

Dubium 5. Quid de illo, qui voluntarie et advertenter distractus, imo dii recitat officium pravis cogitationibus odi, vindice gravis, impudicitiae, fere tota recitationis tempore occupatus? Tenetur restituiere tam quam non recitans, quia male et sacrilegio recitavit?

Resp. negative: 1. Quia attentio interna, est dubium magnum inter autores un sit de essentia. 2. Quia legi satisfact, qui in ea implenda peccat. Ista Gury de legibus, cap. 5, art. 2, et Ligorius ab eo citatus. Sic Missae auditione satisfact, qui in ea occupatur pravis cogitationibus.

Obijcios ad 1. S. Lig. l. 4, n. 698 «non posse damnari ad restitutionem eum qui bona fide sine attentione interna recitat, ergo eum qui mala fide recitat sine attentione damnat ad restitutionem. Quid bona fides in casu?»

Respond. Bona fides est in eo, qui format conscienciam non esse de essentia attentionem, innoxius principii probabilismi.

Ad hanc doctrinam respondeo etiam illum, qui mala vel dubia fide inattente recitavit, non teneri ad restitutionem, nam adimplevit praecipitum Ecclesiae, quia posuit actum praecipitum, liest povererit ob malam voluntatem. Legi enim satisfact, qui opus praecipitum agit: intentio adimplendi non requiritur, nec finis praecipiit cadit sub praecipto.

Ad 2 obijcios. Qui occupatur pravis cogitationibus toto recitationis tempore, non ponit substantiam actus praecipti, nempe orationis. Quae enim oratio ejus, qui dum orat actu peccat? Nec valet paritas auditionis Missae, nam in missa non praecipitur orare ad praecipitum auditionis implementum, sed tantum Deum colere. Retorquo argumentum. Quomodo colit Deum, ille qui dum colit, actu peccat?

2. Liceat sic recitantis officium non sit impetratoria sibi oratio, tamen est impetratoria alius, nempe fidelibus et Ecclesiae, ejus nomine ut minister orat sacerdos in officio; ut patet in Extremaunctione, cuius forma est deprecatoria; idem licet sacerdos, actu quo eam administrat pecet, tamen impetrat gratiam infirmo.

Dubium 6. Tota haec doctrina dubii praecedentis; potest applicari illi, qui in sepulchris cantat officium defunctorum distractus dubia fide vel mala, at actu peccatis? Quia hic est veluti contractus bilateralis inter defuncti familiam et sacerdotem. Solvo pecuniarn, ut ores pro defuncto.

Resp. Utique: sed hic etiam assistentia et cantus solemnitas remuneratur. Sed hoc est accessorium, et sublato principali, corrupt accessorium, ideo si male orat, et proinde ad restitutionem tenetur, nihil pro assistentia et cantu retinere potest.

Potest in hoc casu flori restitutio per suffragia privata, v.g., Rosaria, auditionem missae, etc.?

«Respondeo affirmative.»

En nova dubia nune circa Parochorum restitutionem et restituenti modum, nobis proposita. Proximo in numero omnia singillatim expenduntur ad solventur.

SEGUNDO CASO.

¿Estará dispensado de la obligación de asistir a coro un Canónigo que sea completamente sordo, ó que no oiga nada de lo que se lea ó canta?

De ninguna manera. El Canónigo que es sordo puede ocupar su puesto rezando en voz baja para no desentonar. La sordera no es incompatible con la residencia. Si no oye, y esto le basta para seguir el coro en todo. Tal es la doctrina común de los canonistas, sancionada además por la Santa Sede. Para comprobarlo, pudiéramos presentar aquí testimonios de muchos y muy autorizados canonistas. Sin embargo, por brevedad y por tratarse de un punto que no ofrece dudas de ningún género, citaremos solo al tan célebre y tan respetado canonista Ferraris. Dice, pues, este tan grave autor: «Canonici qui evasi surdus, non lucratur distributiones, nisi praesentiam in choro praestet. Ita decisum fuit a Sacra Congregatione Episcoporum et Regularium in Thean. 12 Martii 1619. Non sic autem canonicus factus caus, quia hie distributiones acquirit, quamvis non intersit Divinis. Hoc sic declaravit. Sacra Congregatio Concilii die 26 Januarii anni 1616» (1).

Aquí, como se ve, se admite una gran diferencia entre el sordo y el ciego. La razón es obvia. El sordo puede ocupar su asiento sin perturbar á nadie, mientras que el ciego no puede ni aun dar un paso sin exponerse á entorpecerlo todo.

La asistencia al coro supone tres cosas diversas, á saber: la asistencia material, conveniente para el esplendor del culto; el rezo del oficio divino, y este mismo rezo en alta voz. La dispensa de esto último, que es lo que se concede al sordo, no lleva consigo dispensa por lo segundo y lo primero.

Agréguese á esto que el rezo en alta voz no es cosa esencial ó gravemente obligatoria. Ferraris, tratando este mismo punto, dice: «Canonici ea decentia debent alta voce cantare in choro, et Episcopus potest illos ad hos hortari,

(1) Bibliotheca Canonica, Verbo Distributiones, art. 2, num. 28 et 29, edit. 1766, tom. 2, pag. 699, col. 1.