El Consultor de los párrocos (1872-10-31 00:00:00), página 3

esse. Etsi enim verum sit, quod serbis, teneam probabilitatem, non esse, eorum probabilitatem, nihilominus evidens est, quod est aliqua probabilitas, quaedammodum tenuis peritia, ac fortitudine est aliqua peritia et fortitudo. At quod est falsum, id nullam omnino probabilitatem habet; sc promide ne teneam quidem.

At, inquis, id valde durum est, ut nullocasu, nullo moveto recedere ab eiusmodi praecipto liceat, cum sit disciplinare. At velim adverteras, hec agi de lege irritante, et qua in Ecclesie disciplina inter graviores numeratur, quemadmodum monet Rigantius in praedicto suo Commentario ad Regulas Cancelleriae, Reg. 48, in princi. Iuie ipsi ocurrere objectiones, quam tu proponis. Jam vero id proprium est legum irritantium, praesertim graviorum, ut episcopum excludant, quemadmodum fusc docte Suarez, De Legib. lib. V, cap. 23, prescriptum Num. 3, et 4. Quod, si duri un privatist est, tamen, cum bono atque ordini publico necessarium censeatur, merito est ferendum quandoquidem bono privato publicum prevalere, aquin est. Itaque etiam in foro civili id servari vides, in quo ex gr. testamentum debitis sollemnitatis destitutum irriutum inexorabiliter habetur; licet, necessitate impe- rante, sollemnitates neglectae huerit. Quod sane heredi ac legataris durissimum videri debet.

At, instas, diversa hec ratio est. Agitur enim non de lucro, aut detrimento temporalis, sed de favore animarum. Quil enim, inquis, Parchus respondent moribu- do conquerenti: Omnia in Drum commissa peccata di- mittente poesi: que contra Ecclesia praecpta patrata sunt, non poesi? Respondite minucium, se dimittere omnia peccata sine contra divinas, sive contra ecclesias- ticas leges perpratit; dimittere, dummodo sincere po- niteat, eunuchatus delictum eosque protractum, di- mittere omnes actus fornicarios, sive incestuosos, dimi- ttere spretum in his perpetrandi sive divinae, sive eccle- siasticae legis; atque eiusmodi ratione eum (concubina- animo saltum relata), si excludi et domo in eo artificio necat paradisum, licet matrimonialis vinculi exsorsent, introire libere poss: sed habilitare illum ad matrimonium (ceteroque horre momento morte abrupendum), cum necessaria facultate sit destinatus, non posse; nec si faciat, eiusmodi actum quidquid esse valiturn; signi- dem ad peccata dimittenda, non ad leges solvendas sibi facientis data est. Que sane allis compluribus exemplis, per alias nullitates, et inhabilitates discurres, que sa- mari, vel tolli a Confessorio certe non possunt, tute ipse facile confirmare poteris.

Velim tibi satisfacisse. Si tamen id non praestit, mece tribue imperiae. Nihilominus hoc certum habeto, opinionem, que dat Episcopus facultatem dispensandi in ex- trema necessitate ab impedimentis dirimentibus, que publica sint, hec omnino reprobari.

Rogo te, ut gratia habeas ea, que tibi renovo, obsequii eximiaeque existimationis sensa.

Rome die 12 Octobris 1872.
C. Tarquini, e Societate Jesu.

OTRA CARTA NUESTRA AL P. TARQUINI.

Reverendissimo P. Tarquini,
Dilectissime Domine,

Grafas tibi pleno corde tiam ob novissimam litteram ago. Quidquid tibi humiliter de te sentiens appareat, m hi multisque aliis procudublio magne utilitates futi.

Certe tu in ipsa minime loquaris nisi ut Do-tor priva- tus; attamen nemo non videt te non posse dicere nisi que, vel a Sacros Congregationibus probatur, vel in Vaticano velut consensu catholicae doctrinae habentur. Sic res considerata evidens est magni nostra referre Ro- ma doctrinam cognoscere, te, tantauctoritatis viro, interprete. Queso ergo ut mihi denuo pro tua erga me benevolentia ignoses, si ob bonum Hispanae Ecclesiae, tuam litteram evuleavi, aliquantulum legis modestia tua milii impositae, obfutus.

Ad rem ipsum ut deveniamus, ante omnia tibi aperire teneor mihi questionem jam penitus finisse. Etsi me non lateat alhud esse legem Ecclesiae, aliquidque quod Rome doctrina appellatur, ab ipsa juventute mea didi- ci semper tuitore esse vim Romae doctrinam liberter acceptare antequam Vaticanii decreta ipsam acceptare cogant. Video idcirco tuam, etsi nondum legam, jam Ecclesiae sententiam esse, ac prouide capitc inciliato, gratissimique animo meae, meoruncque professorum opinions penitus obfiviscor.

Mea in ephemerede, hac super re in posterum non nisi historice vel expostive loquendum. Hoc si non facerem viderer doctrinae romanae contrai e, quo nihil alienius a me exorcitari potest.

His non obstantibus (et hoc non animo in publicum lu- cem edendi, sed tantum in secreto, fiduciaque amicitiis colloquenti), aliqua et quidem perpauca (thi exponam ut mi si scrupuli vel potius mei timores, si possibile est, prosum evanescent).

Sanctus Alphonsus a Ligorio, in Theologia Morali, Tomo I, lib. I, trac. I, cap. III, num. 49, assertit in extrema necessitate bene nosse uti qualibet opinione, non solum probabili, sed etiam tenuerit probabiliti pro valore Sacramenti.

Sed quid Sanctus Alphonsus his verbis opinione te- nuiter probabiliti significare vult? Ipsio in opere, loco num- berando, num. 54, hoc habet: «Tennis probabilitas nequit dicit vera probabilitas, sicut tenus fortiti o aut tennis peritia dicit nequit vera fortitudine et vera peritia, sed potius dicenda est impedititas aut imperitia.»

Potestne haec Sancti Alphonsi doctrina applicationem nostru in casu habere? Opinionque episcopi etiam pa- rochis, facultatem tribuit ab impedimentis dirimentibus que publica sint, in extrema urgentissimaque necessita- te dispensandi, utrum etiam haec tenui probabilitate or- bata? Nec hoc in favorem animarum concedendum? Adeo grave erit praecipuum mere disciplinare judicandum ita ut nullo casu, nullo motivo, abeo recedere liceat?

Omnia Ecclesiae praecpta, quando magna intervenit necessitas, dispensationem ex se ipsae supponunt. Erunt una a exceptio in prejudicium legis impedimenta diri- mentia inutientes?

Tu videbis. Mihi, de facto questio omnino est soluta. Meo consilio beneficio nuptialis de qua agitur nullo in casu daretur.

Potuissest tamen evenire ut Parochus coram semimor- tus stans, hac vel similia alia audiret: «Tu, pater, facul- tatem omnimodam habes mihi omnia in Deum peccata commissa parcondi, et tantummodo parere nequis que contra Ecclesia praecpta delicta commissi? Estne gra- vier lege Dei lex Ecclesiastica?»

Adest adhuc et alia ratio que Sancti Alphonsi a Li- gorio discipulus non potest quin magne vis apparat. Sanctus igitur Doctor, suum proprium systema morale exponens, tamquam corollaria hec duo sequentia prin- cipia statuit, nempe: Lex dubia non obligat (Loco cita- to, num 69). Lex incerta non potest certam obligationem inducere (num. 75).

Et hoc supra sit, quid de auctoritate Sacrarum Congre- gationum dicendum? Sumine velut: leges earum decla- rationes accipienda? Non sunt theologi qui hoc negent? Fuit aliquando publico Ecclesia decreto haec theologo- rum opinio dominata? Minime quidem. Si ergo dubium existit, dub a est lex, si dubia est lex, vel vi obligan- di certamque obligationem induciendo caret, vel Sancti Alphonsi systema morale damnandum.

Et pre oculis habendum est hane doctrinam totum Sanctum Alphonsum esse. Haec si a Sancti Doctoris doc- trina expunguntur tota Sancti Doctoris doctrina explo- denda foret.