El Consultor de los párrocos (1876-08-14 00:00:00), página 3

5 Septembris 1605, et sape alibi, ut vide est in Daeretis allatis a Nicolio, in Flosculis v. Ancilii (1).

Hac est doctrina. An facta in consultatione exposita illi conformentur aut non, ali vidant. Nos omnium aliarum rerum prorsus oblitii, de doctrina tantummodo curavimus.

QUINTO CASO.

An confessarii monialium in eorum monasteria ingredi licite valeant? Nescimus, an in hoc aliqui sint corrigendi subus. Hoc nostra minima refert. Est namque factorum particularium quaestio, et questiones hujusmodi, non ad nostrum, sed ad Superiorum monasticorum provinciarum spectant. Ipsa ergo, rebus optimae cognitis, atque perspiciens, judicium proferant. Nos ititur hoce quid factum fuerit minime considerantes, quid faciendum sit, juxta veram ac communem theologicorum doctrinam, exponamus.

Iterum ergo citatum Ferraris audiamus. Ait enim: «Pro confessariis monialium, quavis de iure communi satis sit statas ad Sacerdotium requisita, ut patet de parochiis, qui statim ac in Sacerdotio constituti, alia statuta non spectata, suarum oviun utriusque sexis confessiones excludunt. Nihilominus Sacra Congregatio Episcoporum et Regularium in una Venetiarem 2 Maii 1617 et 7 Iunii 1620 statuit, confessarios monialium debere esse in statuta supra 40 annos; quod pro confessariis Ordinis Minorum de Observantia statuit etiam sua statuta Sambucana, cap. 11, par. 17, n. 1, et hoc extendi debet atiam ad confessarios extraordinarios, pro reformatis declaravit Sacra Congregatio Concilii in Polentina 26 Novembris 1679. Et juxta epistolam encyclicam sub die 16 Martii 1703, de mandato Successorium directam omnibus Ordinariis Italiae, et insularum adjacentium, debent confessarii monialium esse statuta proiecti, prandontes, celantes, et vita exemplari conspicui. Socii autem confessariorum debent esse statuta ultra quinquaginta annos, vitaeque exemplaris, ut decrevit Sacra Congregatio Episcoporum et Regularium in Nodana 21 Februarii 1617, et Alexander VII, constitutione incipiente, Felici, par. 9, statuit, quod socii sint probati vitae, et maturae statutis.

Confessarii monialium non possunt ingredi clausuram, ad sepeliendas moniales vel pro celebrandis exequis. Sic expressae decrevit Sacra Congregatio Episcoporum et Regularium in Beatina, 10 Martii 1577, in una Dominicaeorum, 30 Januarii 1582, in Ulyssipone, 11 Augusti 1630, Alias omnes culpabiles incurrunt excommunicatione violato claustrum. Eadem Sacra Congregatio in Dononien. 20 Augusti 1506 apud Nicolio, in Flosculis, V. Sepultura, n. 6. Et de facto Alexander VII, in Constitutione, que incept Felici, par. 9, specificalis actusad lectionem ingressum confessarii in claustrum, non memorat ingressum ad peragendum officium funeris, sed solum ad peragenda alia officia et ministeria, ibi: Ad haec confessores sanctimonialium, tam ordinarios, quamextraordinarios, maxime ingrediatur septa monasterii, nisi ad sacramentum penitentialis, eucharistiae et extremae unctionis, ministrandam monialibus vel aliis personis infirmis ibi degentibus, necnon ad comendandum animam agonizantium. Ubi, ut vides, Pontificius utitur dictione usi quae est exclusiva aliorum ceterorum per Sperell.

Decisione 66, n. 32. Neque consuetudine excusat a censura inflicta adversus violatores claustrum, nec ab ea que instituit ab Alexandro VII in dicta constitutione Felici, quia pontifex omnibus et singulis, etiam consuetudinibus quod ab ea, quae statutis in dicta constitutione adversantur, expresse et specialiter derogat, sublata quilibet facultate et auctoritate alter judicandi, et interpretandi, ac adjecta clausula decreti irritantis, ut palet in fine ejusdem constitutionis. Unde sequitur, quod Episcopi, aliique superiores in hoc casu jam declarato per Sacram Congregationem et Summum Pontificem, non necessario, non valeant licentiam concedere, nec permettura, estollerare, quo praetextu consultulinius (quae potius corrupta est) confessarii ingrediendam claustrum ad officium funeris peragendum. Hinc confessarii caute legant Auctores contrarium scribentes, et relaxe advertant, quod si pro tali officio claustrum ingrediatur, excommunicationem incurruant, juxta supra laudata decreta, ut recte firmat Pax Jordan, t. 2, lib. 7, tit. 12, n. 88, vers. Item neque praetextu n. 176. Nicolius, in Flosculis, v. Sepultura, n. 6, ubi citata decreta afferit, Moncett. (1), Matthaei (2), et ali. Videantur etiam Pignatell. (3), Gavant. (4), Barb. (5).

Confessarii monialium claustrum ingressus ad administra- tranda Sanctissima Sacramento, recta via, ut absque diversitie et, redateque, nec in alta monasterii parte divagetur, etiam occasione visitandi alias infirmas, quibus sacramentorum administratio non est necessaria. Sacra Congregatio Episcoporum at Regularium 13 Septembris 1583 apud Barbosam (6), Lezama (7), Gavant. (8), Cum aliqua monialis laborat in extremis, concedit confessario pernotcatio in sua solita mansione extra claustrum propo monasterium, ut ingrediuntur necessitate illico presto esse possit vocatu. Eadem Sacra Congregatio 22 Decembris 1592 apud Pignatell. (9).

Confessarius monialis infirme confessionem audiente, colle janua aperta remanente, et ambo comitariates ad ejusdem colle januam morrent, ita ut confessarius et infirma ab eis commode earum possint. Eadem Sacra Congregatio die 13 Septembris 1578, et novissime Innocentius XI per epistolam Encyclicam ejusdem Sacra Congregations, sub datam Rome 21 Martii 1682. Confessarius quovis tempore de nocte in casu necessitatis possunt claustrum ingredi. Eadem Sacra Congregatio 13 Septembris 1583. Confessarius non potest ingredi claustrum ad audiendum confessionem infirme, que potest accedere ad sedem confessionalis. Eadem Sacra Congregatio 13 Septembris 1583. Confessarius nullatenus ingredi potest claustrum praetextu committendi operarios, medicos, chirurgos, vel alios. Eadem Sacra Congregatio 13 Septembris 1583. Confessarius non potest ingredi claustrum ad conspargendum cellas monialium, aut alia loca aqua benedicta in die Sabbati Sancti, aut qualibet alio tempore. Sacra Cong. Episc. 4 Septembris 1596. Confessarius nequinti ingredi claustrum ad exorcisandum monialium enervatum. Sacra Cong. Episc. et Reg. 1 Iulii 1605.

Confessarius non potest ingredi claustrum monialium ad initii Missam celebrandam, ut pluris declaravit Sacra Congregatio Episcop., et signanter 16 Juli 1685, 13 Junii 1591 et 2 Januarii 1601. An autem confessarius ingredi possit claustrum ad sumendum particulam consecratam ipsi in actu communicandi moniales in Ecclesiam interiorem elapsam? Variant Doctores. Negativam sententiam tenent Blasius, Castaldus, Quartus, et alii volentes, particulam in tali casu esse colligandam a monialibus vel Abbatis, et confessario, seu Sacerdoti porrigidam, quia dicunt ipsi, ingressus in monasterium strictius prohibetur, quam tautus hostiae consecratus

(1) Part. 1, tit. 9, formula 3, nos. 8 y 9.
(2) Offic. Curiae, cap. 13, n. 79.
(3) T. 5, consult. 53, n. 234.
(4) In Manual. Epis., v. Monialium claustra, n. 40.
(5) Jus Eccl. Unio., lib. 1, cap. 44, n. 133.
(6) In Summa Apost. Decis. v. Confess. Monialium, n. 2.
(7) Summa Quest. Reg., t. 3, v. Claustra, n. 2.
(8) Manual. Rts., v. Monial Claustra, n. 44.
(9) Loco citato, n. 233.