El Consultor de los párrocos (1873-05-08 00:00:00), página 3

tum, neque aliter conducant ad vitam matris conservandam, nisi in quantum causant abortum.» (1).

Sporor, prout patet, eadem ac Sanchez sustinet opinionem et proponit doctrinam. Juxta cum etenim, directe abortum procurare est homicidii peccatum committere.

VII.

Bonacinam, tante auctoritatis theologum, nunc audiamus. Inquit ita:

«Quæres secundo, utrum liceat dare pharmacum matri gravida, dum periculum existit, ut foetus moriatur?
»Pro solutione hujus quaestû, notandum est pharmacum, aut esse mortiferum ex natura sua, aut sanativum, aut salutiferum talis morbi. Si est sanativum, aut adhibetur intentione occidendi foetus ut mater vivat; aut solum adhibetur, ut servetur vita matris, permettendo mortem foetus. Præterea, aut foetus est animatus anima rationali, aut inanimatus.
»Hoc posito, respondentium numquam licitum esse ante vel post animationem foetus, dare materi gravidae pharmacum mortiferum fœtus, seu ex sua vi ordinatum ad abortum, vel mortem foetus.» (2)

Post Bonacinam citat aliquos auctores suam opinionem sustinentes, et subdit:

«Ratio cur non liceat ante animationem febus, est quia intenderè vel procurare abortum ob sanitatem matris, est contra naturam generationis. Hec ratio multo magis ostendit, non esse licitum dare pharmacum post animationem foetus, aliquo directe occidi videretur innocens ad servandum alterum, quod non est licitum» (3).

Et sequitur Bonacina: «Quando mater periculo laborat, et non superest alius remedium, praeter pharmacum ex sua natura curativum illius morbi, potest hujusmodi pharmacum adhiberi cum intentione expelliendi morbum, licet non foetus nondum animalis secutura sit. Ita Sylvester (4), Lessius (5), Navarro, Sanchez, Enriquez, Sa, Filliucius et Turrimus. Ratio est, quia mater utitur jure suo, cum habeat jus servandi vitam per remedia ordinaria, quamvis inde per accidens sequestrat mors foetus, non animalis anima rationali.

«Dixi, licet mors foetus nondum animalis probabiliter secutur sit, nam quando foetus est animatus, vel dubitatur an sit animatus, non licet in morbo periculo usus matris adhiberè pharmacum ex sua natura sanativum illius morbi, etiamsi adhibeatur cum intentione expelliendi morbum. Ratio est quia proles censetur esse in extrema necessitate spirituali (6), et salus spiritualis praferenda est proprie corporali» (7).

Et prosquittur Bonacina: «Addo tamen cum Lessio, Clave Regia et Sanchez, quando nulla est spes, ut vivus edatur partus et ex alia parte adest spes sanitatis matris, si adhibeatur sanativum remedium (8), possè hujusmodi remedium, etiamsi forte auge sit ordinatum ad matris salutem et ad foetus mortem, adhiberi, cum mater videat uti iure suo, nec tenetur vitam exponere, quando non exstas spes salutis spiritualis proximi, modo remediium sitque ex suo genere sanativum; nam remediium ex sua natura mortiferum foeti non

potest licite adhiberi, etiamsi adhibeatur absque directa intentione perimendi foetus» (1).

Et en jam Bonacina doctrina propriis ejus verbis exposita.

VIII.

Cognoscere etiam oportet respectabilem valde Trullench sentiam.

Sic itigit Trullench loquitur:

«Convenient Doctores, inquit, nullo periculo matri immuni tanti licere ad abortum sumere medicinas, etiamsi fetus sit inanimatus, impediti nemque sine causa prolis futurae generati onem, quod est mortale peccatum.

Ita-Enriquez, Filliucius, Azor, et communiter inter Doctores.

Est autem peccatum levius aut gravius, prout accedit ad animationem, et ad perfectum homicidium. Quare levissimum (2) est si impeditur conceptio; gravius, si postquàm est conceptus; gravissimum postquàm est animatus.

Quod si foetus nondum est animatus, ejusque expulsio unicum est remedium ad vitam matris, licet etham ex intentione (quid quid in contrarium dicant Lassius, Filliucius, Bonacina et Navarro) sumere medicamentum ad illud expellendum: nam vita praesens matris presiat future profis: tum etham, quia foetus inanimatus expulso non est tam intrinsece mala, quin possit et aliqua causa honestari» (3).

Et prosquittur Trullench: «Aliqui auctores existimant, si alius non suppetat remedium, licere procurare abortum foetus causam inanimatus, ad evitandum periculum vitae et infans puelle praegnantis (4), sicut diximus licere ad evitandum mortem naturalem. Hoc autem opinio non omnino placet Dianae, et merito quidem, propter rationem a nobis allata, non temer videtur improbabilis, probabili tamen et verior ut nostra sententia» (5).

Hoc prout patet non negatur prabiliem esse opinionem aëjunctum foetus non animatum expelli posses in casu necessitatis et ad matris vitam salvandam. Hoc damnatum non est, sed à theologia communiter reprobatur. Hanc opinionem autem, quamvis nobis non arrireat, exponimus ut nostri lec tores omnia que pro et contra dicuntur, ut per se judicare possint, pre oculis habeant.

Adjunct Trullench: «Quod si foetus sit jam animatus, vel dubitant de morbo, peccatum mortale homicidii est di recte dare medicinam tendente ad abortum: est enim homicidium innocentis, et intrinsec malum. Illictum ergo est, secundum communem sententiam, medicinas magis ad foetus expulsionem, quam ad salutem ordinatas sumere, quale est venenum, dilaceratio, percusio, etc.

«Licet tamen praegnanti sumere pharmaca præcipue et per se ordinata ad pravos humores expellendos, quamvis per accidens sequatur foetus animati expulsio, ut sunt sanguinis emissio, balnea, et aliae purgationes, etiamsi probabiliter abhorret foetus animati timetur, si haec omnia ad matris salutem desiderantur. Ratio est quia expulsio humorum est per se, foetus, per accidens: actiones autem morales ab objecto per se, et non per accidens sumunt speciem» (6).

Et addit Trullench: «Oaterum si medicamentum seque ad abortum, et matris salutem ordinatar, Lopez, Rodriguez et Sayrus existimant non licere illud sumere, quia exponunt se

(1) Theolog. Sacrament. p. 4, cap 4, num. 710.
(2) Hic agitur de morte foetus, sive sit per medicinas, sive instrumentorum chirurgicorum ope.
V. Theolog. Moralis, tomo 2, Perestitutione in particulari, Disp. 2, Sect. 1, Puncto 7, Quest. 3.
(3) Loco citato.
(4) Verbo Medicina, Quest. 4.
(5) De Iust et Jure, lib. 2, cap. 9. Dub. 10, n. 61.
(6) Quod comprehenderi nolunt materialiste.
(7) Bonacina, loco citato, ubi pro ss citat. S. Antonium Placentia, Sylvestrum, Navarrum, Lessium, Sanchez, et Filliucium.
(8) Sanativum, id est directe tendens ad salutem matris, non ad mortem foetus.
(1) Loco citato.
(2) Hoc nimis haxum videtur.
(3) Operis Moralis, tomo 2, Expositio Decalogi, lib. 5, cap. 1, Dub. 4, n. 1
(4) Innocentius XI. Propositione 31 damnavit hunc error: Licet procurare abortum ante animationem, ne puella de prehensa gravi occidatur, aut infametur.
(5) Trullench, loco otto.
(6) Trullench, loco citato.