El Consultor de los párrocos (1874-06-25 00:00:00), página 3

Quarta ratio. Ratio ob quam aliqui theologi docent, minime licere post copulam licitam communicare est mentis distractione, quae, prout existimant, copulam somnere aut fare semper consequitur. Hoc tamen omnino certum minime apparet. Ait namque praaludatus Author: «Preterquam quod falsos supponunt Doctores, copulam uxoriam semper mentis distractionem causare. In hoc casu copula vagam non reddit mentem, imo in quietem redigitur, sedata carnis passiones» (1).

Quinta ratio. Propert minus bonum majus bonum prohiberi non debet. Sed Eucharistiae receptionem post copulam habitam impedire est minus bonum, quam ipsius Eucharistiae receptionem hoc in casu permittere; ergo impediens non debet. Minor theologorum auctoritate demonstratur.

Joannes Sanchez inquit: «Suscipere Eucharistiam post habitam copulam conjugalem nullum est peccatum, ut concedunt adversarii. Quamquam ratione est salubritas consilium non agere illud quod secundum se est perfectius, cum ex alia parte in exercendo actum non repertit peccatum?» (2) Et addit: «Si conjux velit die habite copule communicare, et die etiam sequenti: ob quam rationem defrandandus erit in die copula tam uberibus bonis, cum illa uno et altero die possit adipsici?» (3) Et adhuc: «Qui post jam habitam copulam ab Eucharistia abstinent reverentio ergo, licet quidem actum religionis exercat, impedit tamen actum excellenteris religionis, scilicet realen susceptionem Eucharistiae» (4). Inquit demum Joannes Sanchez: «Ex dictis infertur, validum revocatum esse votum emissionis ab uxorato abstinenti a communionie die habi te copula. Cum enim melius bonum sit sacram Eucharistiam suscipere die habita copula, quam communioni non incumbere, fit materiam voti non esse abstinentiam a communiione» (5).

Juxta hanc ergo doctrinam, melius seu perfectius est in die copula Eucharistiam suscipere, quam a communicando abstine.

Sexta ratio. Pater Thomas Sanchez ait: «Veritas catholicae est, actum conjugalem esso ex es licitum, posseque absque omni culpa exerceris» (6). Et addit: «Hino manieste inferitur, actum conjugalem in gratia exerestium, dabitus circumstantiis vestitum, esse meritorium, prout in coeteris bonis actibus contingentis» (7).

Si igitur copula conjugalis est bonus actus justitia, et acus de se lictus, et siiam meritorius, cur necessario considerandus velut impedimentum ad Sacram Eucharistiam suscipiendam?

Septima ratio. Joannes Sanchez, toties, prout oportet, hac in re citatus, dicit: «Nulla irregatur irreverentia Eucharistiae, si post habitam conjugalem copulam suscipiatur» (8). Leander, loquens de communiione post copulam licitam, ait: «Probabiliter respondeo, nullo esse peccatum, quia nec lexis ad hunc irregatur irreverentia, cum nulla adest prohibiti communiandi in dicto casu: ergo licitum eritis» (9). Et deinde ipse Leander, contraria sententia historice exposita, inquit: «Aequo probabiliter respondeo dicendum, quod licet consumendum sit conjugatus, ut noto precedente communiione a copula abstinent, dato tamen quod non abstinerint, non est consultendum illis, quod non communicent, si alia non adsit causa, quia suscipere Eucharistiam eo die, quo habita est copula, nullum est peccatum» (1). Et Tamburinus ait: «Vazquez docet, non esse nec veniale gutden, si quis comitantur accedat cum affectu actuale ad venitale, sive cum venialibus habitualiter, sine aliqua displicientia de illis» (2).

Sanctus Alphonsus a Ligorio inquit: «An copula conjugalis impedit ad communionem? Alii absolute putant, non excusari a culpa veniali (3), conjugum copulam habentem die communionis. E converso nihil nullam in hoc culpam agnoscent (4), dicentes tantum esse de honestate, uta communione abstineat. Sed dicendum cum communi Doctorum, esse veniale accedere ad communionem eodem die, quo habita est copula causa voluntatis (5), quia id excusari non potest ab ali qua indecentia (6). Et adjungit Sanctus Alphonsus: «Si vero copula fiat sine peccato, puta causa generanda proles, tunc estum est apud omnes, quod, licet congruum sit abstinere illa die a communicatione, hoc tamen est tantum consilia sine obligatione. Ratio autem hujus communis sententiae est, quia finis procreationis, cum sit omnino honestus, et a Deo volitus, satis reparat quandam illam indecentiam, que adest in communicando post copulam» (7).

Igitur copula conjugalis, recto fine intenta, et debito modo habita, cum sit actus justitia, licitus, ac meritorius, per se communionem non impedit.

Octava ratio. Sanctus Thomas ait: «Ex necessitate quidem impedit hominem ab hujus Sacramenti perceptione solutum peccatum mortale» (8). Et adjungit Angelicus Doctor: «Ex necessitate quidem non impeditur homo a sumptione hujus sacramenti, nisi propter peccatum mortale, sed ex quadam conveniencia potest homo impediari propter alia causas» (9).

Ergo, juxta Divum Thomam, peccatum mortale dumtaxat, ex necessitate, est, ex praecipto, hominem ab Eucharistiae perceptione impedit. Jam vero, in legitima copula conjugal peccatum mortale, ut omnes fatentur, non est; ergo hae copula ex necessitate, sive ex praecipto sacram communionem non impedit.

Nona ratio. Praeterea, communicare post copulam licitam, juxta sententiam valde probabilem, non est peccatum veniale, et licet concideretur esse, peccatum veniale, quod ab hoc Sacramento deletur, ejus receptionis impedimentum esse non valet. Sed quid Auctores doceant videamus.

Salmanticenses inquint: «Conjugale debitum exigens (10) ex anima carnis coniscipiens, et voluptatis capiendo gratia, regulariter (11) culpam veniam admittebimus accedens post eam copulam ad Eucharistiam, quia oritur magna distractio (12) mentisque hebetudo» (13).

Hoc non ab omnibus probatur. Econtra non desunt, qui nec peccatum veniale hoc in casu admittant. Major, non in-

(1) Loco citato, quest. 5.
(2) De Methodo Communicaundi, cap. 1, parag. 4, ubi hoc tamquam probable admittit.
(3) Notetur hoc bene. Nemo loquitur de culpa mortali.
(4) S. Alphonsus hanc opinionem nec falsam nec vel improbabilem dicit.
(5) Notetur hoc etiam. Juxta S. Doctorem, ut culpa sit venialis necessum est, ut copula habeatur causa voluntatis, hoc est, non ad prolem procedam, nec ad debitum redendum, nec ad incontinentiam vituum.
(6) Theol. Mor., tomo IV, lib. VI, tract. 3, cap. 2, n. 273.
(7) Loco citato, n. 273, in fine.
(8) Summa Theologica, 3 p., q. 80, art. 7, in corpore.
(9) Loco citato, dd. 1.
(10) Notetur hoc. Non ait: Reddens.
(11) Non inquit: Semper.
(12) Hoc negat Joannes Sanchez, ut antea diximus.
(13) Cursus Theologiae Moralis, tomo I, tract. 4, cap. 7, punct. 4, num. 63.