El Consultor de los párrocos (1876-08-20 00:00:00), página 1

EL CONSULTOR DE LOS PÁRROCOS.

REVISTA DE CIENCIAS ECLESIÁSTICAS.

Periódico semanal.—Al año se forma un volumen de 504 páginas con índices.
Consulta gratis para los suscriptores sobre las materias objeto de esta Revista.

PAGO DE LA SUSCRIPCIÓN.—Por un año, pagándolo en el primer trimestre, 44 re.; semestral, 24, y trimestre 12.—Estos precios son en la Administración del periódico, Carretas, 12, 2.º, Madrid.

SUMARIO.

SECCIÓN DE TEOLÓGIA MORAL Y MÍSTICA.

Casos de conciencia. I. Licetne matrimonium consummari ante benedictionem nuptialis, sive antequam benedictiones nuptiales suscipiantur?—II. Quando in baptismo aliquis suscipit infantem per procuratorem, quis spirituali excommunicatione contrahit?—Contrahit illum principalis, an procurator?—III. Utrum sponsus proxime nuptiarum licent tactus, oscula, amplexus, et verbis amoratis?—IV. An validum sit matrimonium imidelium cum impedimento dirimenti ex his, que tantum sunt iuris ecclesiastici, celebratum?—Quid agendum casu que hi infideles ad idem convertantur?—V. A un Curia párroco se le pide que en una partida de bautismo omita el nombre de la madre del bautizado, para que, por ser adultera, no conste su crimen.—¿Qué ha de hacer?

Noticias de interés general.—La enfermedad del Cardenal Antenelli.—La enseñanza de la Teología en las universidades de Francia.—La cuestión religiosa en Oriente.—Tractatus de Sacramentis, por el Sr. Llúdio y Rojo, Canónico de Toledo.—Advertencias.

SECCIÓN DE TEOLÓGIA MORAL Y MÍSTICA.

CASOS DE CONCIENCIA.

PRIMER CASO.

An licitum sit matrimonium ante benedictionem nuptialis consummari?

Duo sunt haec super re sentientes. Prima rigida admodum. Concine, qui ait: «Pecant igitur et quidem mortaliter, qui ante haec benedictionem matrimonium consummant; quid quid in oppositum assentant recentores nonnulli contra universae Ecclesiae antiquitatem» (1). Secunda, primum penitus contraria, et si bene dicunt nuptiales praecipitavim seu obligatoriam esse docant, sustinet ubique ea matrimonium rite contractum licite possesse consummari. Fundamenta huius secundae sententiae, proculdubio amplectendae, sequentia sunt:

1.º Benediction nuptialis non est sacramentum matrimonii, nec quid ad hujus sacramenti essentiam vel integratatem pertinens. Sine illa, matrimonium in facie Ecclesiae, juxta normam Tridentini, valide ac licite quod celebratur, et de facto sepsissima celebratur. Hec benediction nuptialis ergo minime confundenda cum presentia parochii ad valorem sacramenti matrimonii post Tridentini decretum omnino necessarium. Hec benediction, inquit P. Thomas Sanchez, «non est sacramentum, sed sacramentale quoddam, et non tanti momenti, quanti sacramentalia, quae Baptismo praemittuntur» (2). Et hoc est communis theologorum ac canonistarum doctrina.

(1) Theologia Christiana, t. 10, lib. 2, diss. 2, c. 5, n. 13, quest. 9.
(2) De Matrimonio, lib. 7, disp. 82, n. 6, in fine. Vide etiam Ferraris, Bibliotheca Canonica, Verbo Benedictio, art. 4.

Si ergo benediction nuptialis sacramentum non est, jura, quae a Sacramento sunt, ab ipsa non possunt pendere.

2.º Benediction nuptialis est quidem obligatoria; sed non ita ut necessario recipi debat statim ac sacramentum recipitur. Immo aliquoties et etiam sope matrimonium celebratur et benedictio hinc non nisi aliquot dies post suscipitur. Benediction nuptialis non quidem dari nisi in Ecclesia, a proprio párroco (1), et inter Missarum solemnia (2). Matrimonium ecclesiae, licet in Ecclesia celebrari oporteat, domi privata tamem abaque peccato valde celebrari. Ordinarium, ait Ferraris, «non potest prohibere, quin matrimonia domi celebrarent, servata Concilii forma, sed cum maxime deest, ut in Ecclesia celebraret, id hortari debet, non praecipiere. Sic decusum fuisse a Sacra Congregatio Concilii referunt Barbosa (3), Gravantus (4), et ullo (5). Et addidit Ferrari: «Matrimonium licite celebrari potest extra Ecclesiam, quia ad hoc, ut dicitur celebrari in facie Ecclesiae, non est opus, ut in ipsa materiali Ecclesia, vel in ejusdem limine celebretur, sed sufficit, ut servatis ritibus Ecclesiae, fiat coram aliqua fidelium multitudine, quae tamquam quadam catholicorum congregatione consensi potest Ecclesia» (6).

Prefere, Concilium Tridentinum, cum de hac benedictione agit, haec tantummodo habet: «Eadem Sancta Synodus hortatur, ut conjuges ante benedictionem sacerdotalem, in templo suscipiendam, in eadem domo non cohabitent» (7). Hele Sancta Synodus non preceptum imponit, nam non jubeit; sed consilium dat, sicutum dumtaxat, hortatur. Rigorista abs dubio hoc non videt. Insuper, Concilium non prohibet, sed solutummodo exoptat, ut conjuges, antequam in templo benedictionem sacerdotalem accipiant, in eadem domo non cohabitent. Et estne hoc matrimonii consummationem sub gravi culpa prohibere? Valente consilia cum preceptis confundi? Rigorismus quod legislator non dicit teneere dicer audet. In hoc evidens potestatis legislativa usurpatio est. Legem extendere, ut facient rigoristae, sicut legem restringere, ut faciant laxistae; id est ac novam condere legem, quod privato homini unquam licet.

Denique Theologi omnes docent benedictionem hanc nullo modo esse contaminandam; ast contemptu remoto, aliquando licite posse omitteri, vel saitem diffiri. Quod hoc inquit jam laudatus Sanchez: «Estantem praecptum recipiendi benedictiones has nuptiales. Compelluntur enim sponsi in omnibus

(1) Benedictionem a proprio párroco faciendam; neque a quocumque, nisi ab ipso párroco, vel ab ordinario licentiam ad praefectam benedictionem faciendam concedi possit. Trident., sess. 24, c. 1.
(2) Sacra Congregatio Concilii decre, 13 Juli 1630.
(3) Dr. Offic. et Postel. Episcopi, alleg. 22, n. 16.
(4) Manualis episcop. Verb. Matrimonii celebratio, n. 20.
(5) Biblioth. Canon. Verb. Matrimonium, art. 2, n. 57.
(6) Loco citato, n. 38.
(7) Sess. 24, cap. 1.