El Consultor de los párrocos (1873-03-06 00:00:00), página 6

Hae non sunt nisi simplices observationes, quas exponere audemus. Agitur de lege, seu potius de praxi ad disciplinam pertinenti, quae mutari quidem potest, et haec de causis loquimur. Si disciplinialis questio non esset, labia nostra nec verbum quidem proferrent. Ast quidquid sit, Ecclesia resolutioni standum.

TERCER CASO.

Homo, catholicus quidem, in Constantinopolim, ubi pagani innumeri sunt, pergit. Ibi foeminae quamdam carnaliter cognoscit. Post cum filia non baptizata foemine quam carnis litter cognovit, matrimonium contrahere desiderat. Hoc ut consequatur, filia disposita apparat ad fidem catholicam acceptandam, baptismumque Sacramentum suscipiendum. Impe- dimentum igitur disparitatis cultus non existit. Sed quid dicendum de impedimento affinitatis? Illa, nempe sponsa, filia est ipsius foeminea cum qua futurus ejus sponsus carnalem copulant habuit. Est ne hic affinitatis impedimentum? Vide- tur esse quia ejus sponsus et ejus mater copulam inter se habuere, et videtur non esse, quia affinitas impedimentum est jure tantum Ecclesiasticum introductum, et Ecclesiae leges gentiles, mahumetanos, judaeos, et omnes non baptizatos un- mine comprehendunt. Juxta hoc, si exposita de qua agitur, baptizata nullatenus est, ob sponsi sui copulam cum matre habitam, affinitatis impedimentum non contrahit.

Sed potamie hoc impedimentum contrahere postquam baptis- tum accepit, seu christiana diei possit? En questione nunc solvenda.

Trullench hanc ipsam quaestionem examinatus, ait: «Ad in- telligientiam adverte convenire doctores, ex copula conjugal- orii de jure nature affinitatem, etiam inter infidelites, quia per illum coniuges efficiuntur una caro, ratione ejus quill- bet conjux sit affinis consanguineis alterius conjux, utpote accedens ad alterius sanguinem. Hinc est, ut apud omnes gentes oritur amicitia inter affines, idque etiam apud illos sunt imposita nomina ad significandum hejusmodi affinita- tem, ut socii, sorores, tridigni, nurus, etc., atque ita docet S. Thomas (1), Sotus et alii apud Sanchez. Oritur enim ex matrimonio quaedam amicitia inter affines, ut docet Aristote- les, VIII Ethicorum, 12. (2).

Et hoc dicendum de affinitate orta ex copula conjugalis; sed quid dicendum de affinitate que a copula illicita provenit? Ipsum Trullench audimus: «Differunt tamen doctores, in- quirit, an etiam de jure nature oriatur affinitas ex copula for- nicaria. Affirmant Coninch et Hurtado, quia ut dicunt, etiam fornicarii fluent una caro. Oppositum tamen cense probabilitus ut docent Navarro, Victoria, Henríquez, Sanchez, Villalobos, et Fillinclus.

»Et confirmatur, quia inter consanguineos viri, et femi- nam fornicarii ab eo cognitant, non oritur aliqua naturalis amici- tia, sed potius inimicitia, et odium, et non sunt imposita nomina ulia tali conjunctione» (3).

Seguitur Trullench: «In hac re, ait, conveniant doctores affinitatem in secundo et aliis gradibus non dirimere matri- monium jure naturali, quia nec id efficit consanguinitas, quae est strictior propinquitas. Difficiliter est, an in primo gradu dirimatur matrimonium futurum jure naturali. Dico igitur, affini- tatem in primo gradu lineae transversalis non dirimere ma- trimonium jure naturali. Ita S. Thomas (4), Cajetanus (5)

Sanchez (1), Basilius (2), Hurtado (3), Fillinclus (4), Villalpa- dus (5), et cum alii Bonacina (6), et Henríquez (7).

»Et probatur, tunc quia Pontifices in eo gradu dispensarunt, tum quia id constat ex S. Scriptura, tum quia consanguinitas, quamvis strictior sit affinitate, non dirimit matrimonium jure naturali in eo gradu, tum denique quia nulla inter affi- nes lineae transverse repertur superioritas, aut quasi super- ioritas ex natura rei, ac proinde dicta affinitas non dirimit matrimonium ex natura rei, inmo neque impedita, quia si di- rimeret, aut impediret, esset quia commixtio carnalis, ad quam matrimonium ordinatur, posset absque irreverentia fieri» (8).

Hae quaed affinitatem a copula illicita proveniens in linea transversali. Quod cumdem affinitatem in linea directa, inquit ipse Trullench: «Major difficultas est an affinitas dirimatur jure naturali matrimonium in primo gradu lineae rectae, ut inter socrum et nurn, vel inter socrum et generum, ex gr. Affirmant Sotus (9), Coninch (10), etalii. Probabilior tamen est pars negans, quam saquantor Divis Thomas (11), Cajetanus, Henríquez, Basilius, Hurtado, Sanchez, Fillinclus, Bonacina, et Villalobos (12), quia in istis nulla repertur superioritas. Tum quia nil non sunt principium naturale anterius, nec apparet in illo repugnancia ulli ali primario aut secundario matrimonio, et reverentia solum oritur erga parentes veleros, non affines; et quia non appareat tanta indiciatio inter has personas, quanta est inter consanguineos in primo gradu, nec tanta tur- pitudo repertur, quae videatur sufficiens ad irritandum ma- trimonium jure naturali. Tum quia referunt doctores affini- tatis: et fact, quod Pontifices non raro pro foro conscientia dispensant in dicta affinitate, ex dicta copula formicaria orta.

»Ex quo etiam patet, affinitatem in primo gradu non diri- mere jure divino positivum; non evangelicum, quia tale jure non repertur. Rostat ergo quod affinitas solum dirimit matrimonium jure ecclesiasticum» (13).

Quod non baptizatis, uti ipse Trullench: «Ex dictis cons- tat, non baptizatos valide contrahere matrimonium cum qua- vis sibi affine, quia quamvis ante baptismum contrahatur affinitas, tamen ante baptismum non dirimit, quia jure ecclesiasticum, quo solo affinitas dirimit matrimonium, non ligat ante baptismum.

»At si infidelis baptizaretur, invalidae postea contrahendi cum affinitate orta ante baptismum, quia dicti affines jam post baptismum tenentur jure ecclesiastico dirimente matri- monium.

»Quare si fidelis habeat copulam cum infidelii, fit affinis sororis illius (14). Unde si haec convertatur, non potest ilam ducere, nam quamvis illa ante baptismum non contruxit hanc affinitatem, contraxit tamen illam tempore quo baptizata fuit, sicut qui habet copulam cum Joanna, fit affinis cum so- rore ejus, quae post multum temporis nascetur» (15).

Ex his inferitur in casu proposito sponsam, post baptismum

(1) Lib. VII, disp. 66, n. 11.
(2) Lib. VII, c. 34.
(3) Disp. 20, diff. 3, n. 10.
(4) Tomo I, tr. 10, P. 2, c. 6, u. 281.
(5) P. 1, tr. 14, diff. 17, n. 11.
(6) T. 1, Q. 3, de matr., P. 12, n. 6.
(7) L. 12, c. 9, n. 5.
(8) Trullench, l. c., n. 15.
(9) In IV Sent. dist. 41, Q. 1, a. 3.
(10) Disp. 32, d. 4.
(11) 2. 2. 2. Q. 154, art. 9, ad 3.m.
(12) Locis anterioribus.
(13) Trullench, l. c., n. 15.
(14) Item dicendo de filia, vel matre.
(15) Trullench, l. c., n. 16.