El Consultor de los párrocos (1874-07-24 00:00:00), página 3

Et addit idem Summus Pontifex: «Quare Pastores monere debent eosdem fideles, ut participes esse cuipientes eos sacre mense (quod maxime probandum diximus), studient tempus, locum, et circumstantias, quibus et ipsi juxtorum votorum suorum composes evadant, nec instituta illa pietatis impediant» (1).

Et sequitur Benedictus XIV: «Hisque pastorum suorum monitis fideles esse dociles praebentes, cavebunt, ne sibi injuriam faciant querantur, si quandoque pro tempore, loco, et personis, Episcopus minime opportunum censuerit, a Sacerdote celebrante Eucharistiam distribui iis, qui adstant, quibus scilicet eo ipso tempore facili, et obvia suppositio ratio ad camdem Mensem accedendi pluribus aliis locis coeunt instru- tam.»

Sunt igitur casus, in quibus Episcopus potest prohibere, ne in aliquibus Ecclesiis, et quibusdam durantibus solemni- tibus, Eucharistia fidelibus distributur. Hoc cum ac- cident, fideles, si vere fideles sunt, Episcopi mandatis humiliter parere tenentur.

Inquit tandem laudatus Papa: «Sin autem idem fideles ita moniti, importune insistente pro accipienda Eucharistia in his temporibus, loci, et personarum circumstantiis (2), quas ex- piendae causisset Episcopus, Ritualis Romani auctoritate etiam fretus, hinc illum petitio, utpote nec justa, nec ratio- nabilis, contumacae, ac refractarium animum demonstrat, cupidumque perturbationis, ac proinde minime compositionis Eucharistiae, qua per est pietate accipiendo.»

Ex his Summi Pontificis, Benedicti XIV verbis apparat, hominem, ut uti justificatum se existimet, communionem indig- num se ostendere, quando irrationalitatem aut importune illam petat, ac quod proprio amore, vanitate, superbave deceptus, proprium ejus commodum supra totius communitatis com- modum exollere intendant.

Sed pro corone Abreu, qui tot tamque utilia ad Parochi eruditionem scripsit, audiamus. Ait etiam: «Quoties aliquid de suo populo Sacramentum petit, tenetur Parochus illud mi- nistrare sine mora, et nullo habito respectu propriae quietis, aut commoditatis; hoc enim pertinet ad ejus officium, contra quod delinquit, si destit in tam praecipua parte muners sui. Sunt namque Sacramenta, non solum passae animarum, sed et medicinae spiritualis morborum, ad quas fideles us habent, et Parochus requisitus meminisse debet potestem uti jure suo, et peter ab eo, qui dare tenetur. Unde fraudabilitatem injuste, si nulla legitima causa intercedente, vel negat, vel differt, seque non levii culpa maculabit. Si enim medici corporum ope sum non negant, nec negare possunt sine culpa, quo- modo Parochi, animarum medici, poterunt sine peccato no- gare Sacramentorum medicamenta? (3).»

Et addit Abreu: «Accedit primo ad hanc obligationem ur- gendum damnum spirituale animarum, quod ex negatione, mora, aut negligentia sequi potest. Nam tempore, quo al- quis Sacramentum postulat, gratiae Dei sitibundus accedit, motusque ad ejus amicitiam procurandam; presumendum- que est, peccata vera detestari, dispositumque esse ad illud recipiendum. Unde si Parochus vel neget, vel differt, forte non erit amplius locus curandi animam illam, vel quia prop- ter supervenientem mortem, vel propter humanam incons- tantiam, de remedio ulterius non curabit. Qua ergo ratione piger, et crudelis Parochus damnum illud compensabit? Et quamvis hunc damnam non semper timeantur, saltem contra charitatem faciet Parochus, quia charitas Pastoris se non coeret: ad obsequia debita, sed quodcumque officium, quod animabus prodesse potest, id totum sibi dobitum esse ju- dicta» (1).

Et sequitur: «Qui ergo sponte accedentibus ad hoc sacros fontes, seu Sacramenta potestibus dare recusat, vel moratur, Dei liberalitatem restringit, et fontes misericordiae quadam modo claudit, qui proinde timere potest, ut omniproprie sa- luti necessitas veniat, pro se coelestes hos fontes clausos in- veniat, qui cosdem cateres per infirium occultit, quia judi- cium sine misericordia illi, qua non facit misericordiam» (2).

Et adhuc: «Addo, non solum non debere Parochium non negare Sacramenta potestibus, sed illa offerte, ad ea invitantio, et hortando cum omni studio; ut in sua Parochia sit frequens usus Penitentiae, et Eucharistiae. Et certa ubi fuerit hic usus frequens et devotus, non poterit Parochus non esse fervidus, ac celosus in suo munere» (3).

Et adjungit: «Freterea montium illum esso velim, ut in sa- cramentorum administratione aequali affectu, et diligentia omnibus succurrat, quia aequaliter omnium Pastor, et de omnibus Deo rationem dabit; et ideo non est cur unum magis, quam alteri inserviat; cur unum diligit, et alterum contem- nat; ido Soli comparavit, qui aequaliter omnes illuminat, et rubibus, quae imbes in omnium campos aequaliter effun- dent. Certae acceptio personarum in hac materia multa mala causare potest, quia dum pauperes, et humiles se vident a suo pastore contemni, illoque putant minus de ipsius sacramen- talu sollicitum, et totum occupari cum divitibus, et nobili- bus, non solum obmurmurant, sed minime e fidendum pu- tant, et quandoque ab ipsis sacramentis removentur. Quo- modo sunt sollicitudinem ad solos divites extendat, sciens pro pauperes, et rusticos, non minus, quam pro divite, et nobi- bilis, Christi sanguinem fissae effusum? Si eadem gehenna, si percant, paniperi, et diviti manet, cur non utriusque salus aequaliter procurares est?» (4)

Et alibi: «Parochus debet communionem dare omnibus adultis potestibus, qui nullo impedimento detinentur, quia est Pastor, ad quem ex officio pertinet pascere oves Christi sibi commissas suberrimis Sacramentorum pascuis, maxi- me penitentia, et Eucharistia, quae specialiter ordinantur ad vitam animae procurandam, et augmentandam. Unde nullam personam, quamvis vilissimum, aut vilissimum exeretium tractantem, repellere debet, modo sit extra statum peccati» (5).

Et loquens de his fidelibus, qui extranei seu qui subditii non sunt, ait demum Abreu: «Liceat de jure Parochio non li- ceat communicare alienas oves, extra causas necessitatis; ex usu et praxi universalis licet communicare, non solum vagos, et peregrinos, qui Sacramenta recipiunt in locis, in quibus reperturiunt; sed etiam eos, qui ex vicinis Parochiis ad festa confluent devotionis causa, ne frustra sua devotionis amit- tant. Solum in Paschate non licebit, nisi credereet communi- care ex devotione, quia vel jam praecptum communionis paschalis implementur, vel postea implebunt in propria Paro- chia» (6).

Hae est doctrina. Quomodo autem applicanda sit, hand difficile erit scire.

(1) Hoc idem est ac dicere, fideles esse monendos, ut communione non patiant nisi quando videant illis posse conce- di, quin divina officia perturbentur, aut impediuntur.
(2) Id est, quando divina officia, aut publica pietatis opera impediunt possunt.
(3) Institutio Parochi, seu Speculum Parochorum, lib. II, cap. 7., num. 58.
(1) Loco citato, n. 69, editio 1744, pag. 51.
(2) Loco citato, n. 62, pag. 51.
(3) Loco citato, n. 68.
(4) Loco citato, num. 63 et 64.
(5) Operae citato, lib. IX, sectio 5, parag. 1, num. 179, pa- gins 498 et 499.
(6) Loco citato, num. 183.