El Consultor de los párrocos (1876-07-08 00:00:00), página 4

catoris in confessione, quasi medicus vulnus (1), et judex causam, quia frequentar quae pra confessione confitens taceret, interrogatus revelat (2). Diligens inquisitor, et subtilis investigator sapienter, et quasi astate interrogat a poniuntate quod forsitan ignorat, vel pra verecundia vel occultare (3). Confessorio moraliter constare debet de bona dispositione penitentis, alias absolvendo peccavit mortaliter (4). Rudiores in confessione ordinarie adjuvandi sunt (5), quod absque examine, seu si non interrogatur, prout per se patet fieri neguit.

Et ipsum jus canonicum praescribit, ut «sacerdos sit discretus, diligentier inquirans et peccatoris circumstantias, et peccatis» (6).

Sed duiutis in hoc non immorsemur. Ipsa enim naturalis ratio ostendit, confessarium tenentem penitentem patienter audire, et si hoc non sufficit, eum diligentier interrogare, ut verum ejus animae statum apprime valeat cognoscere. His ergo pratermissis, ad alia scita magis necessaria proponamus.

IV.

Question 3.* Qua cantela in confessione sit interrogandum?

Supposita ergo obligatione interrogandi, theologi explicare pergunt quomodo seu qua prudentia interrogari debeat. Heic sunt duo extrema, sive extitula, et idoneo omni consu statuenda. Si parum vel nihil interrogatur, animo morbi nullatenus agnoscuntur. Si contra interrogatur nimis, vel molesta, vel etiam periculoosa reditur confessio. Mala hec ut vitentur, autores certas tradunt regulas, quas summatum, exacte tamen, exponere debemus.

Biluarii inquit: «Examine morali, non summo et exquisito, sed humano et mediocri, et conformiter ad capacitatem penitentis, opus est. Non enim sacerdos tenetur plus examinare, quam ponitens ipsa tenetur se examinare, cum confessarius in defectum penitentis, tenetur ipsum examinare. Penitens autem non tenetur se examinare summa et exquisita diligentia, sed humana et morali. Nec refert quod si confessarius plus examinaret, forte plus invenerit, non enim hic attendendum est solutum ad integratorem materialium confessions, sed etiam non summa, et minima industria in examinando, redatur Sacramentum penitentibus onerosum, et odiosum» (7).

Salmanticenses junt: «Certo summa prudentia opus est ad interrogandum» (8). Confessarius inquit S. Alphonsus, «non sit nimis anxius in interrogando, sed interroget tantum de his, que probabilit penitenti convenient, juxta statum conditionem» (9). Penitentes, dicit ipse Antoine, «non sunt interrogandi, nisi de peccatis, que potuerint ab illis veriti, militer committit; idem prius intelligat confessore statum, sexum, conditionem, statum, minus penitentis, et prudenter, ac moderato cum interroget de peccatis, que a personis talis etatis, sexus, conditionis, status, professionis admitti solent» (10). La Croix inquit: «Non debet confessarius adeo

emungere penitentem, ut eliciat sanguinem; attamen tunc tur interrogando juvare, ut integram faciat confessionem» (1). Non oportet inquint Salmanticenses, «de omnibus rebus, que in mentem venire possunt, perquirere, sed de is quae considerata conditione penitentis, probabiler possunt in ipsum convenire» (2).

Sanctus Bonaventura ait: «In talibus autem inquisitionibus cavenda est superflua curiositas, et negligentia. Quamnam enim sunt, quae non debat inquirent in speciali confessore, sic sunt peccata incognita, et enormia, et contra naturam, et de talibus intelligat ilud Prover., cap. 11: Investigator malorum apprimatur ab istis. Et ratio hujus est, quia frequentiter adiscit penitentis, quod non novaret, et contigit ipsum confessorem, in talibus consenti. Et ideo non debet talia quaere re, nisi in generali, er quasi de longinquio, per quasdam circumlocutiones, ut, si fecit, qui constitut, intelligat; si non fecit, non addiscat. Aliar vera sunt inquirenda, scilicet transgressio decem praecipitorum, commissio septem capitalium, abuso quique scuum: et de his potest quaere, quando videt negligentiam vel ignorantiam esse ipsum penitentem. Hoc autem semper est attendendum, ut inquisitione conferat statui penitentis. Et ideo dicitur, Prover 18. Justus in principio accusator est sui; velit amicus ejus et interrogavi eum. Et cum magna prudentia oportet, hoc facere. Et ideo necesse est, confessores esse discretos» (3).

Et Divus Thomas ait: «In interrogationibus faciendis tria sunt attendenda. Primo, ut quilibet peccator interrogetur de peccatis, que consequerunt in hominibus illius conditionis abundare: non enim oportet quod a milite queratur de pecca to clerorum, aut religiosorum, et e converso. Secundo, ut non fiat explicita interrogatio de peccatis, nisi de illis, que omnibus manifesta sunt: de aliis autem adinvencionibus pec catorum, ita dolet a longinquio fieri interrogatio, ut si com missit, dicat; si non commisit, non addiscat. Tertio, ut de peccatis, praecipue carnalibus, non descendat nimis ad parti culares circumstantias: quia hujumodi delectabilia, quanto magis in speculi considerandis, magis conspicucientiam nata sunt movere. Et ideo potest continger, ut confessore talia quaereat, et sibi et conditenti nocat, et sic quandoque deficiant in suo scrutinio scrutantes inquisitionem» (4).

Sanctus Alphonsus dicit: «Prudentis confessoris est caute, et a longe, tum proprius interrogare» (5). Confessarios, inquit La Croix, «potest praesumere quod penitens apprehendit objectum, sicut secundum se malum est; proinde opus non erit interrogare, qua mente, vel cum eum qua conscientia fecerit» (6). Penitentes, dicit Salmanticenses, «non sunt indiscreti interrogationibus fatigandi de his peccatis, que eos commississe nulla probabilis suspicio adeo» (7). Adjungunt ipse Salmanticenses: «Non requiritur in examinatione peni tentium exactissima diligentia, quam habi possit, quaque redat hoc iudicium nimis durum, aut onerosum» (8).

Curiositas, ait Concinia, «numquam impellat ad superfusas investigationes. Extrema caveat confessarius» (9). Et addit ipse Concinia: «A importuniis, et nimium frequentibus inter rogationibus abstinentium diligentier est» (10). Concludit idem Concinia: «Si advertat, peccata, que communiter talem statum comitari solent, seu patrii a personis ejusdem status,

(1) Mediens non perscrutatur vulnus, quando perscrutatio ipsa vulnere periculosior est.
(2) In 4 Sent. Dist. 19.
(3) D. Augustinus, sive auctor libri De Vera et falsa pa nitentia.
(4) S. Alphonsus a Ligorio, loco citato, n. 606.
(5) S. Alph. loco citato, n. 607.
(6) Ex cap. Omnis, de genit.
(7) Cursus Theologiae, pars. 3, tr. De poenit. diss. 6, art. 10, parag. 2.
(8) Cursus Theol. Mor., t. 1, tr. 6, cap. 12, punct. 2, n. 20.
(9) Loco citato, n. 607.
(10) Theol. Mor. Univ., t. 2, tr. De poenit., cap. 3, art. 3, quest. 2, observ. 2.