El Consultor de los párrocos (1874-04-23 00:00:00), página 6

pugnare decreto Clementis VIII, cum diversam contineat rationem (1).

Ex quo conclusit Benedictus XIV, in casu de quo agimus, penitentem, qui per alios ostendit suum confitendi propositionem, non obstante Clementis VIII decreto, a Confessore posse absolvii (2).

Objecitio 2. «In propositione prima ex damnatis ab Innocencio XI reprobantur usus opinionum probabilitum, relicita tutioribus, in collatione Sacramentorum. Sed in casu, de quo agitur, si datur absolutio moribundo qui nequit conferri, usus fit opinionis probabilis, relicita tutiore, in administratione Sacramenti Penitentiae; ergo hoc non est licitum.»

Neganda absudio est minori lusus syllogismi. In easce etiam propositione, qui absolutio theologicorum doctrinam sequens, et cum Ecclesiae approbatione, quae tutiori opinionem relinquat, utitur illa unica opinione, qua in adeo magna ac extrema necessitate uti quid. Innocentius XI donum simile datum, valdeque, uti opinione probabili (3), et ad hoc probabilitatem opinionem relinquere. Jam vero, cum hoc ultimum in casu propositione minime fiat, evidens est, doctrinam quam cum omnibus fere theologia sustinuerit, nullatenus ab Innocentio XI reprobari.

Inter gravissimos autores doceunt, quin hae unquam Ecclesia daretur, ut in casu extreme necessitatis, de quo agitur, licere uti, non solum opinione probabilitur antiprobabilis, sed etiam parum probabilis et vel temere probabilitatis. Ad hoc confirmandum, aliquot theologicorum testimonia adducimus.

La Croix inquit: «Est gravissim obligatio ex charitate, ut Sacerdotes in extrema necessitate proximi operetur ex opinione probabilitate sicut aliorum, ut habet communis sententia cum Mo-ya: immo opinio etiam tenuerit tantum probabilitas practicari debet, si alias proxime perillitaretur salus aeterna proximi, uti tenent multi et graves autores» (4). Et Reiffenstuel ait: «Cum tamen in Sacramento Baptismi in relieto alterutra materia possit conditionate adhiberi materia, quae tantum si mili modo tenuerit esset probabilitas, quod ad valorem sufficit; cur non partier in Sacramento Penitentiae?» (5) Et novas Ecclesiae Doctor, Sanctus Alphonsus a Ligorio, dicit: «In casu extreme vel urgentis necessitatis, licet non uti materiae materiae dubia, praestat uti opinione ad quod theologia probato, ut sit Jue- nlin (6). Hoc caus enim possimus uti opinione adhuc tenere pro- babilitates, ut restitut ait Sanchez, Vivía, et Croix cum Gobat, et fuit probat Cardenas cum Navarro, Soto et Filgueira (7).

Ne plus adunc testimonia proferamus, Gury denique tradit: «Absolutio potest, ut debit, saltem conditionate quilibet mori- bundus, in quo attrito et confessio praesumit possunt aliquo modo, quantumque tenuerit probabilitas; quia in casu extreme necessitatis, licet uti opinione etiam perium fundata, in ipsa Sacramentorum administratione» (8).

Igitur doctrina, quam admissum, non continetur in propositione prima ab Innocentio XI damnata.

Objecitio 3. «Prout omnes theologi docent, Sacramentum Penitentiae institutum fuit per modum sensibilis judicis. Ergo, quando non est accusatus, non potest esse absolutio. Sed in casu propositione moribundo non accusatus, ergo non quatt absolvit.

Nego quodque minorem. Moribundus atomi accusatorem mo- do unico, quo valet accussari. Si vero intus, in corde suo non accusatus, respsse non absorbitur, nam absolutio, quae suppo- nit conditionem doloris et desiderii confitendi, nullus est va- loris si haec omnino necessaria conditio non impletur. Con- fessarius non dicit simpliciter: Ego te absolvo; sed modo condi- tionato loquens, ait: Si bene dispositus est, si contributionem aliquid desiderium confitendi et satisfaciendi, et de cetero non peccandi habes, ego te absolvo.

Non est ergo absolutio, si non est accusatio (9).

III.

Ad secundam propositionem, ut deveniamus, quid agendum, quando homo, qui catholicus est, et tamquam catholicus vivit, subito sensus destituitur et nec coram aliis antea potuit, nec post, presente Confessore, nulla doloris sig- na potest dare? Britne abisse conditionali absolutione reli- quendus?

Minime gentium. Protesto, inficiari nequit, aliquos fuisse auctores, rigidos valde nimis absudios, qui credere hoc in casu moribundum, qui catholicus est, et tamquam catholicus vivit, absque absolutio esse relinquendum (1); sed horum rigoristorum opinio merito commuenter a theologia fuit rejecta. De illa agentis, ut Benedictus XIV: «Adversus hanc, que communes appellari poterat opinio, insurrexit celebris auctor Joannes Morinus (2), hae innoxius rationes, quod si jam receptum, eratrum est, ut quia loquela usu destruitur, nullumque pontificium signum coram Sacerdoti exhibit, absolutio do- netur, quoties adstantes Sacerdoti testificantur eundem, ante illius adventum, vel confessionem suam audiri postulasse, etcetera; eo fortius absolvit, potest, vel potius debeat, cui, li- beri nemò testimonium reddat, quod ante adventum confessi- rii penitentiae signum dedisset, totum textus sunt de ejus pro- posto recipiendo sacramenti, non uti discrimine, quod sunt solus christianarum virtutum; quod confessio sacramentalis, et, si committuntur, Corporis Christi, quod non est religiosum et non est apes, quibus in universo vitae sine cursu manifesta- tum probationis specimen praebuit (3).

Sanctus Alphonsus a Ligorio, qui hanc Morini opinionem amplieetit, ad iliam confirmandam, Divinum Augustinum citat qui ait: «Catechumeni in hujus vitae ultimo constitutis, si morbo aut caus aliquo sic oppressi sunt, ut pater Bap- tismum non possint, prosit eis quod corum in pate christiana voleat voluntas est, ut eo modo baptizentur, quo baptizantur in- fantes, quorum voluntas nulla patuit (4). Ehiamsi voluntas ejus incerta est, multo satius est NOLENTI DARE, quam volenti negare, ubi velit an nolet sine non apparens (5). Et post citat Sanctus Alphonsus sequentiam quoque Sancti Augustini verba: «Que autem baptismatis, eadem reconciliations est caus (6), si forte penitentes, finientes vitae periculum praeocu- ratus, uti velles, possint eadem ex hac die sine aliqua sine pacis extrema vellet debere, ut Ecclesia (7).

Confirmatur etiam, hae opinio autoritatis Summi Pontifex- sis Gregorii XV, qui, cum esset Archiepiscopus Bononiensis, sustinuit possesse absolvitum moribundum assumptae frequentare confessionem, quamvis repente esset oppressus, Sacramen- tum non patienter (8).

Hae Morini opinio, inquit Benedictus XIV, complures se- catores inventit, ex his, qui post eum scripsérunt; quos inter numerandi sunt Marbesius (9), et Juenin (10), qui observat, hoc idem in Rituale Ecclesiae Tullensi, iussu Cardinalis de Bissy edito prescriptum fuisse: cui nos addimus etham illud bonae memoriae Cardinalis de Rohan (11).

Paulo post idem Summus Pontifex pro hac sententia citat Genatium (12), Tournely (13), Vannroy (14) Vitassa (15), Herri- cus a Sancto Ignatio (16), et Neesen (17). Anctor vero, se-

(1) Hos auctores citant, quamlibet non sequantur, Sal- manticenses, Cursus Theol. Mor., tom. I, tract. 6, cap. 8, punct. 4, num. 151, et Benedictus XIV, De Synodo Diocesana, lib. 7, cap. 15, num. 9, in medio.
(2) Tractatus de Sacramento Penitentiae, lib. 10, cap. 10.
(3) De Syn. Dioc., loco citato, n. 10.
(4) Notatur nobis beata.
(5) Divus Aug., lib. 1. De Adulter. Confi., cap. 26.
(6) Confirmatur, ut praecedentiam hae verba. Juxta Divum Augustinum etiam moribundo, qui bene vissit, dan- da est absolutio, scilicet infantibus ministriatur baptismus.
(7) Loco citato, cap. 28. Vide quoque Ligorio, Theol. Mor- ral., tom. 4, lib. 6, trat. 4, num. 482.
(8) Memorialis confessorum, cap. 1, num. 16.
(9) Dissertatione 4. de Penitentia, quest. 85.
(10) De Sacramentis, dissert. 6. De Penitentia, quest. 7, par. 3.
(11) De Syn. Dicas., loco citato, num. 11.
(12) Theol. Mor., t. 4, tract. 6, cap. 12, quest. 5.
(13) Prelect. Theol., t. 2, a pag. 175 edict. Parisiensis anni 1728.
(14) Theol. Morl., part. 4. tit. 5, cap. 9, quest. 13.
(15) De Sacram. Pénit., part. 2, pag. 836.
(16) Tom. 3. lib. 5.1, cap. 199 et 197.
(17) Tom. 2. tract. 5, dub. 14.