El Consultor de los párrocos (1874-05-14 00:00:00), página 3

nere? Nobis indubium est, plures existere moribundos impenitentis, qui ob mundi timorem aut humanos respectus, latius incrudelitatem jactitant, quam in corde minime habent.

In iis quoque, qui à fide catholica recedunt, magna et non paucae ad inveneri assolent contradiciones. Nos ipsi quendam novimus hominem, qui fidem omnino amisse publice affirmabat. Hoc tamen non obstante, quadam in occasione in Calpe (1) perorxit, et eum in ipso horribilem templo contra Immaculam Virginem blaspheme audivit, statim, sua fide interna, quam exterius negabat, motus, in ministrum protestantem insurgens, omni mentis ejus vi, errores profigare, atque catholicum dogma defendere tentavit.

Hac et alia similia facta usque ad evidentiam demonstrant, existere hypocrismi impicitatis, sicut est pietatis hypocritica. Sunt proculdubio qui velut impii velit impii apparere, quin reapse verae impii sint. Et erit forte impossibile, ut hominimodii impii, qui non nisi heretici materiales sunt, cum usum sensuum amittunt, et a mundi laqueis liberi inventur, de corum salute serio cogitent, et ad Dominum convertantur, sive, prout inquit Divus Augustinus, intus penitentes jaceant?

In moribundis, igitur, qui sensibus sunt destituti, nulla est de impenitentia certitudine, ac proinde illis, ob imponitiam certitudinem absolutio negari non debet.

Secunda ratio. Quando certo de impenitentia non constat, moribundo absolutio conditionata neganda non est, nisi quando aliqua Ecclesia lege illum concedere prohibeamur. Sed nulla fuit nec est Ecclesiae lex, qua hae conditionata absolutio prohibeat; ergo nullo modo in casu proposito neganda est.

Questio, de qua agitur, nova minime est. A multo enim jam tempore theologiae illam exsudant, et ali si, ali vero sic eam resolvunt. Ecclesia autem quae apprime cognoscit sentientiam negativam seu rigidaam, et sentientiam affirmativam sive benignam, expressa lege nec probavit primam nec secundam rejectit. Ergo non est ac in re lex prohibens. Ergo in casu proposito absolutio conditionata non est prohibita. Et si non est prohibita, quomodo negabitur? Ad quid hie minus rigor? Licetnum sit onus, quod Sancta Mater Ecclesia non imponit, imponere?

Præterea peccatum non est nisi legis divinae aut ecclesiastice infractioni. Ubi non est lex, praevaccatio esse nequit. Ergo actio, quae lege non est prohibita, peccaminosa nullatenus est. Ergo cum absolutio conditionata, moribundo in casu proposito concessa, lege prohibita non sit, Sacerdos, quis absolutio nem hanc imperitatur, minime peccat, seu illicite non absolvit. Et si illicita hae absolutio non est, cur neganda?

Tertia ratio. Ubi non est impenitentia certitudine, nec Ecclesia lex absolutiorem conditionatam prohibens, ut hae absolutio negari quest, necessarium est, ut saltum communis sit theologorum doctrina, hane absolutiorem non posse concedi tradamus. Sed nulla est communis theologicorum doctrina, justa quam, hae conditionata absolutio negari debeat; ergo negari non debet.

Hujus syllogismi vis omnibus pater, et magis adhinc ex postea dicendis patebit.

Quarta ratio. Absolutio conditionata non negatur, quando illam concedendo Sacramenti dignitas valet salvati. Sed in casu proposito dignitas Sacramenti penitus salvator; ergo non neganda hae conditionata absolutio.

Minorem Auctorum textibus ostendimus. Basans etenim ait: «Tune (2) nulla fit injuria huic Sacramento, quando sub

conditione imperitur absolutio, unde si non repertitur dispositus, absolutio habetur pro non data, et sic professe, non autem nocere potestas» (1). Et La Croix, hac eadem de re aegens, inquit: «Nescio idei fit irreverentia Sacramento, nam Sacramenta sunt instituta ad salutem hominum, ergo non est contra eorum reverentiam, sed maxime est secundum eorum finem, si prout possunt, conferantur, ubi extrema pericolitutur salus hominis» (2). Et adunquit ipse La Croix: «Deinde conditio salutis reverentiam Sacramenti, si enim moribundus non sit capax, non fit Sacramentum. Preterea proximi necessitas excusat ad irreverentias» (3). Denum Sanctus Alphonsus a Ligorio dicit: «Necessitas efficit, ut hiee possit ministeri Sacramentum sub conditione IN QUOCUMQUE DUBIO; per conditionem enim satis reparatur injuria Sacramenti, et eodem tempore satis consultur salutis proximae» (4).

Ergo, prout duximus, cum in casu extreme necessitatis sub conditione absolutur, nulla Sacramento injuria fit. Ergo ob hejus injurie timorem, conditionata absolutio in casu extreme necessitatis negari non debet.

Quinta ratio. Ut benigne sit seclusa, conditionata absolutio moribundo licite queat negari, necessarium est ut nulla sit theologorum probabilis, licet sit tenuis probabilitates, opinio, juxta quam hae absolutio, in hoc extreme necessitatis casu valeat dari. Sed existit hiee probabilis opinio, et nos iliam admittere et sequi ex charitate tenemur; ergo in casu proposito minime nobis licet absolutiorem conditionatam negare.

Hoc Auctorum testimonia demonstrare oportet.

Aversa idcirco ait: «Quare, siueut in extrema necessitate licitum esset baptizare in aliquo liquore, de quo dubitaretur, an sit aqua naturalis; quando certa aqua haberi non possit, ha in extrema necessitate licitum erit absolvere in dubio confessionis, quin, si forte moribundus eo modo, quo potuit, confessionem petit, jam adhibuit ex parte sua materiam necessariam» (5). Reiffenstuel inquit: «Cum tamen in Sacramento baptismi, in defectu alterius materie, possit conditionate adhiberi materia quae tantum tenuiter esset probabilis, quod ad valorem sufficiat, cur non pariter in Sacramento poenitentiae?» (6) Et La Croix dicit: «Est gravis obligatio ex charitate, ut Sacerdos in extrema necessitate proximi operetur ex opinione probabilis saltem otorum; immo opinio tenuiter probabilis practicari debet, si alios proxima periclitaretur salus aeterna proximis» (7). Sanctus Alphonsus a Ligorio, hanc doctrinam confirmans, ait: «Hic sadulo notandum, quod in extrema necessitate, si nequit haberi materia certa, potest et debet adhiberi qualiscumque dubia sub conditione. Et hoc procedit, non solum quando est tantum probabilis opinio pro valore Sacramenti, sed etiam quando est tenuiter probabilis» (8). Et addit Sanctus Alphonsus: «Quando minister potest Sacramentum baptismi, vel poenitentiae sic conferre, ad id tenetur quidem sub gravi, ex præcepto charitatis» (9).

(1) Flores Totius Theol. Pract., t. I, Verb. Absolutio, numero 13.
(2) Theol. Moral., t. II, lib. VI, part. 2, num. 1.156.
(3) Loco citato.
(4) Theol. Moral., t. IV, lib. VI, tract. 4, cap. 1, num. 482.
(5) De Sacram. Poenitentiae, quest. 12, sect. 18.
(6) Theol. Moral., t. II, tract. 14, distinct. 7, quest. 4, num. 71.
(7) Loco citato, num. 1.172.
(8) Theol. Moral., t. III, lib. VI, tract. 2, cap. 1, num. 103, par. 3.
(9) Loco citato, in fine.
(10) Hoc notandum Sanctum Alphonsum loquentem de opinione tenuiter probabilis, hae dicere: «Tenuis autem probabilites nequit divi verae probabilis, scint tenuis fortitudine, aut tenuis peritia dii nequit vera fortitudine et vera peritia, sed potius di-