El Consultor de los párrocos (1874-11-14 00:00:00), página 5

nat, qui projecta effrenataque procacis libertatis cupiditate essuntantes, toti in eo sunt, ut jura quaeque principatum la- befactent (1).

Hac doctrina, que omnium Summorum Pontificum est, supposita, tanquam omnino certum affirmare possimus, ac dehessum:

1.º Nullam existere pontificiam Bullam, in qua prohibe- tur fidelibus ne gubernii infidelibus, in rebus mere civilibus, et periculo perversions remoto, deserviant.

2.º Nullam esse pontificium Syllabum, in quo damnatur, aut saltem aliquo modo improbatur propositione statutae fida- les, debitis conditionibus appositis, infidelibus gubernii posse servire.

Hoc ut comprobemus, de praecipuis hisce Syllabis verba aliqua faciemus.

Principi etsim hujusmodi Syllabi sunt:

1.º Martini V, qui per Bullam Inter cunctas, dum ea qua in Concilio Constantiensi probari debabant, probavit, Wicel- litarum ac Hussitarum perniciosos errores condemnavit. Ast- hoc in Syllabo sequente reprobatum propositiones: Nullus est dominus civilis, dum est in peccato mortalí (2). Populares possunt ad sumum libelum dominos delinquentes corrige (3). Si- ignit hoc tamquam falsum damnatur, necessario, tamquam verum edoctur, «dominos civiles, quamlibet in peccato mor- tali sint, sorum potestatem non amittere.» atque etiam «pop- ulares, per se ipsos non posse dominos, quos delinquentes existiment, corrige.» Hoc ergo in Syllabo, quam traditi- mus doctrina roburstat, non autem infirmatur.

2.º Leonis X, qui anno 1520, per Bullam Exurge Domine, 41 Lutheri propositiones damnavit.

3.º Pii V, Gregorii XIII et Urbani VIII, qui specialibus Bullis 79 Michaelis Bajii propositiones condemnaverit.

4.º Innocentii X, qui anno 1638, in Bulla, Cum occasio- ne 5 Jansenii, famosas propositiones reprobavit.

5.º Innocentii XII, qui anno 1687, in Bulla Ad abolendum 68 Michaelis Molinos propositiones rejectit.

6.º Innocentii XII, qui anno 1690, per Bullam Cum has 23 propositiones Fenslon, ab ipso Fenslon quoque reprobatas, reprobavit.

7.º Clementis XI, qui per Bullas Vincian domini, anni 1705, et Unigenitur, anni 1713, 5 Jansenii propositiones iterum damnavit, et 101 jansenista Quesnelli improbavit.

8.º Alexandri VII, qui die 24 Septembris, anni 1665, damnavit 28 propositiones ad materiam morum seu ad Theolo- giam Moralem pertinentes.

9.º Eisdem Alexandri VII, qui decreto 18 Martii ipsius anni 15 alias propositiones, ad materiam morum quoque per- nientes condemnavit.

10. Innocentii XI, qui die 2 Martii anni 1679 proposi- tiones 65 ex diversis Auctoribus extractas, reprobavit.

11. Alexandri VIII, qui die 24 Aprilis anni 1690 duns, et decreto 7 Decembri ejusdem anni 31 alias propositiones damnavit.

12. Benedicti XIV, qui per Bullam Detestabilem, anni 1752, propositiones 5 improbavit.

13. Pii VI, qui per Bullam Anctorem fidelí, anni 1794, jan- senistarum siva pistorianensium 85 propositiones rejectit.

His omnibus in Syllabus nihil, absoluti nihil statuitur contra affirmantes gubernia infidelia vera esse gubernia, proindeque ipsis in omnibus legi Dei non oppositis, obedientiam deberi. Et notandum, Bullam Anctorem fidelí editam fuisse anno 1794,

(1) Ex Enyclica Mirari vos, jam citata.
(2) Proposition 15.
(3) Proposition 17.
(4) Proposition 63.
(5) Exercitus Marci Aurelii, de quo loquitur.
(6) Historia Ecclesiastica, saeculo 2.º, cap. 5.º, num. 4.º, editionis 1741, tomo 5.º, pag. 63.
(7) Loco citato, pag. 64.
(8) Loco citato, cap. 6.
(9) Tertullianus, Ad Scapulam, cap. 4.º.
(10) Natalis Alexander, Hist. Eccl., saeculo 3.º, capi- te ult., num. 10.
(11) Bolland, ad diem 14 Majii, Sancti Pontii Acta.
(12) Natalis Alexander, loco citato, tomo 6.º, pag. 87.
(13) Lib. 7.º, cap. 13.

seu annos quinque post proclamationem impiorum principi- rum anni 1789, que tot malorum fuerint causa.

14. denique. Pii IX, qui anno 1843 tempestates nostrae prae- cipuas errores ad 80 propositiones reducuit, condemnavit. Jam vero in Syllabo hoc, non solum non improbat nor assertio nostra, sed econtra damnantur qui docent «legitimis principi- bus obedientiam detrectare, immo et rebellare licere» (1). Et Christi Vicarius hie loquitur, non de principibus catholici- is dumtaxat, sed de omnibus principibus, sive catholicí, sive protestantes, sive infideles sint. Non eripit mortalía, qui regna dat ecclesía.

Summi Pontifices ergo nec suis in Bullis, nec eorum in Sil- labis nostram thessum reprobavere. Et hos ita cum sit, quod modo est qui audeat condemnare doctrinam, quam Romanus Pontífex, Christi Vicarius, unquam condemnavit?

VII.

Veterum christianorum exemplo conclusio nostra quoque demonstratur.

De celebri Legione Thebana, cum jam aliqua dixerimus, ne acta iterum agamus, nihil hie est dicendum. Satis sit nunc innumere milites, qui illam esfornabant, omnes christia- nos esse semper paratos imperatori obediendo, in rebus divi- ne legi minime oppositis.

De Melitida Legione, Thebanæ simillima, ait Natalis Alex- ander: «Eo in bello, cum siti opprimeretur, ac pana deficeret (2), Melitida Legio, quae christiana orat, laborantem plu- via, etc.» (3). Marcus Aurelius, fide ad beneficio motus, «christianis aditum publicum ad dignitates pefecit» (4). Hoc confirmans, inquit Tertullianus: «At nos a contraria edimus protectorum, si litterae Marci Aurelii gravissimi imperatoris requirantur» (5).

Alius imperator, Severus, «Proculum christianum requisit- vit, et in palatio suo habitus usque ad mortem eius, quem Antoninus optimè novaret, lacte christiano educatus; sed et clarissimas feminas, et clarissimos viros Severus sciens hu- jus sectae esse, non modo non hesit, verum et testimonio exornavit» (6).

Primus imperator christianus exxitit Philippus (7). Sanctus Pontius Martyr dux Philippus Caesarès, patrem et filium, ad fidem Christi conversos memorat (8). Philippus occulte dumat- taxat Christum coluerat. Non sinebat autem rerum temporumque conditio, ut palam christianus innotesceret, utque templum gentilium dirueret, quia non satis firmum erat ejus imperium, et Senatus, populique romani, atque exercitus inconstantia, et levitas in principibus mandantis, ratio erat occultande eucharistiae sue religiositatis, ut vita sua atque imperio consuleret. Sic enim Ecclesia rebus utilibus erat, quam si hocce rerum statu palam se christianum professus esset (9).

Attamen Philippus, quamvis palam Christi fidem non au- derat profiteri, post fidem acceptam, nec occulte nec publice gentium dis, sive idolis munera obluit. Nec dubium est, inquit Orosius, «quon Philippos hujus tantæ devotionis gratiam, et honorem ad Christum ei ad Ecclesiam reportavit: quoniam vel ascensum fuisse ab eo Capitolium, immolatas que ex more hostias, nullus auctor ostendit» (10).