El Consultor de los párrocos (1876-07-17 00:00:00), página 2

consequendum necessaria absolutit, ac in confessione sacramentali commutationem voti, et absolutionem a pecasso reservato consequitur a confessario quodam, cui persuasum est privilegii frui possit Titium, plenariam indulgentiam item consequi adlaborarent; utpote qui nulli obnoxios culpae, privilegiis illis prima vice uti non valuisse. Queritur:
1. Utrum pluribus, infra tempus pro jubilo praescriptum, jubilatum acquiri possit.
2. Quia saltem de commutatione super vota collate in casu judicandum.
3. Quid de confessarii sententia.

Die 31 Januarii 1876 hora 3 1/4 pom.
Recitatur oratio de lantibus divi Pauli apostoli, quem cestus noster sibi patronum adlegit.

V.
Die 14 Februarii 1876 hora 4 pom.

Titius ex religiosa familia, in qua præter communis vota illud etiam agratis pestis laborantium ministriandi emittitur, e suo conobio ob gubernii legem ejusque id a S. Sede etiam obtinet, ut dimissu habitu apud suos redate, ut eisdem, qui ob adversam fortunam in gravi inopis versantur, sua industria succurrat. In potestatem domum igitur reversus, cum esset acrioris ingenii, et ad plurima aptus, ejusmodi munera consequitur ex quibus annuum censum dittissimum percipit. Inde factum est, ut ejus parentes, ac sorores lanta mensa, et splendida suppellectilis, commodam vitam ducentur. Accedit quod ab amico, qui eum novaret quanta cura sua familia consuleret, ad hoc ut ibis beneficis impendendis prosequeretur, haeres ex esse factus, sororibus pingue dotem, ex accepta pecunia parat, et cuidam nepoti, ut cum nobili puella nuptias contraheat, reliquam concedit. Pluribus interim in operibus ministerii parochio se alijutore prebat. Sed quo tempore in Urbe pestis grassabatur omnium praeremitit, et praesertim agratis spirituali ope succurrendo recusat, causas vitae sue periculum, quod cum familio damno conjunctum habebat. Verum his in adjunctis et ipse graviter decumbens, parochium ad suam sacramentalem confessionem excipiens, damnum advocat. Hic noscens Titii conditionem intercundum sequum querit:
1. Quid sentiendum de votis in religione emissis post suppressionem a lege civilis proclamatum.
2. Quid de iisdem votis si data sit religioso facultas in dominum paternam revendendi ut eidem succurrat.
3. Quid ei suggerendum.

VI.
Die 6 Martii 1876 hora 4 1/4 pom.

Maevia in generali confessione turpem elapsis annis consuetudinem cum viro conobita se habuisse vehementi animi dolore confessario aperit. Per illud vero temporis plurima ab eodem dona recepisse, et adhuc biscentorum scotatorum copiam sibi ab eo datam, apud se servare fatetur. Addit praeterea in presentiarum eum domi exciper, nulla tamen a pluribus mensibus renovata, nec nulla experta tentatione faucinoria, a quo et ille magnopere abhorret. Nihilominus confessarius Maeviam hortatur ut illum dimitiat: cui Maevia se id facere non posse dicit, eo quod adhuc pecuniam non quidem multam, quolibet mense ab eo recipiat. Sed iterum confessarius respondet, se eam non posse absolvere nisi antea accepta munera restituat, et nihil in posterum se ab eo accepturam promittat. Inabsoluta igitur Maevia discedit, et conobito iterum sa invisenti omnia narrat. Hic eam docet quae confessario reponat. Nempe: legitime antecato tempore datam esse pecuniam, tum ob facultatem, quae ei a suo generali data erat, impendendi pro lubitu quidquid sua industria sibi comparasset, tum ob quadem compensationem ex justitia debitam. Pecuniarn vero quae penes se ipsa retinebat a divite fratre in ejus subsidium obtinuisse. Tandem si etiam modo munera quandoque ei largiatur animadvertendum esse, se non diutius, ob gubernii legem, intra conobii claustra degra possesse; munera proinde largiri partim ex charitate, partim ut benevolam sibi optimam Maviam familiam reddat, apud quam savientibus magis Ecclesiae hostibus-configuretulo possit. Hac omnia Maevia confessario refert qui secum querit:
1. Quid constitutum munus a conobitis acceptum, et canonica lege vetitum.
2. Utrum hujusmodi prohibiti totam vim habeat, ex nova conditione, in qua modo conobilia versantur.
3. Quid de singulis in casu.

VII.
Die 20 Martii 1876, hora 4 1/4 pom.

Titius sacerdos defuncto patre primo ordinis negociatoris cunctis familiae negotiis totus incumbit, eo quod eadem gerenda ejus frater minus aptus reperitur. Et itaque epistolas scribit vel dictat, contractus cujuscumque generis init, rationem impensuram examini subjicit; uno verbo, in negotiatione omnia agit, excepta personali contractibus adistantia, et propria in cambii litteris subscriptione, quam a fratre fieri sinit, si tamen antea ipse provabant. Praeterea, cum in sua singulari peculio magnam pecuniae copiam habeat, ex ea plurima sibi acquirit, quae vulgo effetti publici dicuntur. Nec vero eadem sat est cadem permutare, si aliquod periculum passura esse videantur, sed quotidian hujusmodi permutationibus per emptionem, et venditionem ad lucrum majus captandum apud collegistas dat operam. Nec satis: homo cupidus occasione quaesita bis vel ter proprii nomine librorum et picturarum vim emit eo tamen fine, ut de emptis rebus aliquid sibi retineat, et quod reliquum est tanti vendat quanti omnium pretium exequatur. Tandem cum vina propria ipsi sit, non solum fola arborum quae in illa sunt, plurimi vendit, sed sapientis lege petenti concedit ut lucrum quod ex bombycibus habeat inter utrumque, sericeo proventa divendit, dividatur. Verum graviter aegrotans omnia haec confessario enarrat qui secum querit:
1. Qua ut quatenus clerici interdicta negotiatio sit, et sub quibus penes.
2. Utrum in singulis de quibus in casu negotiatio haebatur.
3. Quid Titio suggerendum.

VIII.
Die 3 Aprilis 1876 hora 4 1/2 pom.

Titius vir haereticus, sed a vulgo ob honestos quos praeferebat mores catholicus habitus, in morbum lethalem incidit. Eius mulier vera catholica ad parochium aciea peregit, eumque exire adprecatur, ut virum suum invitere dignetur eumque ad mortem christiano modo obendum disponat, ita tamen ut de indulgentiis, de Romani pontificis primatu, de sacramentali confessione omnino silent ex eo quod in his nulla spes felicis exitus habeat. Faciem se prebet parochus, et illico mulierem secutus Titium morti proximum, sed tamen sensibus non destitutum invenit. Cum eo proinde actum fidei in Deum unum, et trinum ejusque filium Christum Jesum elicat, et praecipua quae vera fides doceat credenda pro-