El Consultor de los párrocos (1873-05-22 00:00:00), página 2

cationibus late sententiae, Episcopis reservatis agens, tres tantummodo esse asservit, inter quas excommunicatione, de qua in casu, nullatum inventur.

Hinc patet hanc excommunicationem vel jam non existere, siquidem non enumeratur, vel saltam reservatam nullo modo esse, quia inter Episcopis reservatas à Summo Pontificie non designatur.

Si ideo reservata non est, utpote non reservata, a qualibet legitimo confessario tolli profecto valet.

Animadvertendum tamen, Pium Papam IX, sua in citata Bulla minime Episcopos privasse potestate censurae imponeendi atque sibi ipsis reservandi. Quapropter, si Episcopus no viter excommunicationem possim imponit, sibique ejus abolutionem reservat, certe tamquam valide impositam riteque reservatam considerare tenemur.

Hac de causa distinguendum est inter id quod vetus lex Synodalis statuit, et id quod Episcopus in vigore conservari desiderat. Si enim Episcopus tacet, lex hoc in re, potest inspici tamquam abrogata. Si vero Episcopus loquitur, ejus verba legem constitunt, et lex ejus tantum valet quantum verba quibus exprimitur sonant.

II.

Post hanc, aliam expendere debemus, non quidem levis momenti, questionem.

Data hypothesi existentiae excommunicationis legis, incurreretur ne censura in casu quo, omissa confessione, communicetur?

Hic duae prorsus diversae quaestiones occurruunt, videlicet:
1.m Questio discipline generalis, seu relate ad legem totius Ecclesiae.
2.m Questio discipline particularis, seu relate ad legem synodalem, sive solis Dioecesos.

Quod primam, lex universalis Ecclesiae est decretum Concilii Lateranensis, capite Omnium, De Penitentia et Remissione, ubi statutur: «Omnis utriusque sexus fidelis, postquam ad annos discretionis pervenerit, semel saltam in anno confiteatur, suscipiens reverenter ad minus in Paschae Eucharistiae Sacramentum; aliquotque et vivens ab ingressu Ecclesiae arceatur, et moriens christiana caret sepultura.»

Hic prout patet, Ecclesia ingressus et sepultura christiana negantur his qui mortuuntur, quin paschale praepptum implaverint. Sed quibus haec pena est impossita? Oritatus canon loquitur de annua confessione et de communionie saltam in pascha, quod immure videtur confessionem et communionem posse separati. Sunt etsimem duo distincta praecpta, quae nullo modo confundi valent.

Ad confessionis praecptum implementum, sufficit confessio qualibet anni die facta; ad implementum tamen communionis praecptum opus est communicare saltam in Paschate.

Quoad secundam legem, seu que referitur ad disciplinam particularem, necessarium est textui legis Synodalis parare. Si etsimem haec lex confessionem et communionem simul in Pascha exigit, proculdubio pena incurreretur propter contumaciam inobedientiam, si communicatur, quin communioni confessio hoc in casu necessaria praecedat.

III.

Nunc autem, ut gravior ex propositis questionibus solvatur, incurreretur excommunicatione quando communio sacrilaga sit, seu in peccato mortali fiat?

Ut bene possit hunc interrogationi respondere, oportet ante omnia epocham fixam, qua lex synodalis fuit lata cognoscere.

Et hanc epocham adprime cognoscere oportet, quia lex necessario est interpretanda juxta doctrinam, que communior vi-debatur inter Doctores tempore quo fuit promulgata.

Sic ergo, quando edita fuit lex Synodalis in qua sub excommunicatione possa, Ecclesia praecptum de annua communi- nione servari iubetur?

Innocenti XI, Propositione 55, damnavit opinionem theologorum asserentium sacrilegiam communionem sufficientem esse ad praecptum paschale adimplendum (1). Quando igitur lex Synodalis de qua agitur, fuit promulgata? Post hoc Innocenti XI decretum? Antea? Hoc sciri debet ob rationes max exponendas.

Evidens est Episcopum, legis Synodalis auctorem, cum ejus legem condecerit, aliud noluisse nisi Ecclesia doctrinam quantum ex se erat, confirmaret. Hoc etsimem in principio omnes ecclesiastiche leges semper nituntur. Ergo cognita Ecclesiae doctrina, cognoscitur legislatoris scopus, ac proinde scitur quomodo lex interpretiari debet.

Post Innocentium XI vero, Ecclesia doctrina est quae affirmat communionem sacrilegam non sufficiere ad Ecclesia praecptum implementum. Ergo si lex Synodalis innocentianum decreto est posterior, hunc sensum habebit: «Praecptum communio- nis annue non impletur, quando sacrilegio communicatur. Ergo excommunicationis pena, imposita contra eos qui in passate non communicant complicitur omnes qui sacrilegio communicant, quia praecptum communicandi non implet.»

Est econtra hae lex Synodalis huic decreto anterior? Tunc alter sentendum, nam antequam Innocentius suo decreto questionem resolveret, res saltam dubia et valde dubia Theologis videbatur. Sed hoc grave cum sit, ineluctabilibus argumentis est demonstrandum.

Theologi, qui scripserunt ante Innocentium XI, distinguente inter praecptum divinum et praecptum ecclesiasticum. Quod praecptum divinum, sphaeram impleri non posse per communionem sacrilegam, quia Deus non exigit solum actum externum, sed etiam actum internum, seu animae dispositionem ad gratiam recipiendam. Quod praecptum ecclesiasticum autem, etsi aliqui contrarium sustinentur, major theologicorum pars opinabatur praecptum ecclesiasticum per communionem sacrilegam posse impleti, quin, ut inquebuit, Ecclesia non exigit nisi actum externum (2). Sed ipsos theolo- gos audiamus.

Trullench, qui scripsit ante citatum Innocentii XI decre- tum, ait: «Qui recipit Eucharistiam in peccato mortali non a dimitte praecptum divinum, quia recipit indigne, et judicium sibi manducat, et bibit. Tenetur enim iure divino se probare per pientitatem (3). Satisfaciit tamen praecptum Eccle- siae, ut docent Suarez, Villalobos, Fagundez et Bonacina cum multis contra Durandum et alias» (4).

Ratio est, sequitur Trullench, «quia recipiens Eucharis- tiam indigne cum peccato mortali, adimplet substantiam praecpti ecclesiasticum, quo praecipitur actualis communi- quavis non adimpleat modum, quo Eucharistia digna su- menda est» (5).

Et confirmatur, adjungit Trullench, «exemplo aliquorum sacramentorum, et praecptorum, nam jejunium, missa, baptismus, confirmatio et ordo etiam per actum peccaminis sum implantur, et vere suscipiuntur. Nec obstat quod in ver- bis praeceti ponatur vox reverenter, quia illa pertinet ad mo-

(1) En textus hujus damnatus Propositionis: Praecptum communi- nionis annue satisfit per sacrilegiam Domini manduca- tionem.
(2) Haec opinio, prout diximus, damnata est; sed antequam damnaretur, a permultis theologis docebatur.
(3) Probat autem se ipsum homo. Divus Paulus, 2.º Ad Corinthios.
(4) Trullench, In Decalogum, tomo I, lib. 3, cap. 5, dub. 2.º num. 13.
(5) Loco citato.