El Consultor de los párrocos (1873-01-09 00:00:00), página 2

Sancta Synodus, ut in provinciali Synodo, per metropolitanum habenda, praescribatur quibusvis locis, et provinciae propria examinis, seu Inquisitionis, aut instructionis faciendae forma, Sanctissimi Romani Pontificis arbitrio approbando, que magis eisdem locis utilis, atque opportuna esse videbatur: ita tamen ut cum deinde hoc examen, seu inquisitio de persona promovenda, perfecta fuerit (1) ea in instrumentum publicum redacta, omn toto testimonio, ac professione fidelis ab eo facta, quamprimum ad Sanctissimum Romanum Pontificem omnino transmittatur: ut ipse Summus Pontifex, plena totius negotii, ac personarum notitia habita, pro gregis Dominici commodo, de illis, si idonei per examen, seu per inquisitionem factam reperti fuerint, Ecclesiae possit utiles providere.(2)

Pius VI, suo in Brevi, die 12 aprilis anni 1791 edito, sic haec super re loquitur: «Hae jurisdictionis conferenda potestas, ex nova disciplina a pluribus seculis jam recepta à Conciliis generalibus, et ab ipsis Concordatiora confirmata, ne ad metropolitanos quidem potest ullo modo attinere, utpote quae illic reversa unde discesserat, unice residet apud Sedem Apostolicam.»

Non defuere publici sive occulti Ecclesiae hostes qui hanc subalternam disciplinam convellere conarentur; Ecclesia tamen firmiter et semper ois restituit.

In Concilio Basileensi, a Sancta Sede minime confirmato, in Sessione XII, anno 1433, fuit decretum «per electiones et confirmaciones canonicas, secundum juris communis dispositionem, Ecclesiae metropolitanae et cathedralibus vacantibus, debite providere deberi.»

Hae doctrina fuit ab Ecclesia rejecta. Attamen, etiam si admitteretur (quod abstiri), minime favere ullo modo potuisset causae electorum ab hodierno Hispaniae gubernio. Ipso etiam in Concilio Basileensi, suo spiritu schismatico non obstante, proclamatum fuit electiones et confirmaciones canonicas esse deberre, ant secundum juris communis dispositionem faciendas. Est, estime hoc fideliter observatum in casu nobis proposito? Ubi est hic electio canonica? Quae ecclesiasticae potestas electio- nem secundum juris communis dispositionem confirmavit? Presenti in casu, non repertur neque electio canonica, nec confirmatio juxta ius commune facta. Quid ergo dicendum? Proh dolor! Miseri Sacerdotes qui electionem, de qua nunc verba agimus, acceperunt, et dura cervice, et corde incircumciso, Spiritui-Sancto resistente, sustinent potestatem ecclesiasticam, non a Christi Vicario, sed a laica penitus auctoritate accipere esset. Lugenda occasio!

Ecclesia gallicana, ut omnes norunt, schismati valde inclinata, in adeo celebre Pragmatica sanctione, in Comitiis Biuriensibus edita, doctrinam Concilii Basileensis, nuper expositam, proclamare maluit. Ecclesia vero Catholica, hanc schismaticam proclamacionem, statim et semel ac iterum, toto suis viribus rejecit. Ipsa Ecclesia gallicana, in Concordato tempore regis Francisci I celebrato, a sua recedens, Catholicam doctrinam admissit.(3)

Ipse Napoleon I, per se Episcoporum electionem facere non audens, Parisiis, anno 1811, provinciale, sen nationale concilium convocavit. Circumstantiae valde erant difficiles, temporaque omnino periculoosa. Summus Pontifex Pius VII, iecti in carcere detentus, et Episcopi omnes exiliunt ad minus praec oculis habentes, ut sanam Ecclesie doctrinam firmiter tenerent, uno ore Imperatoris Napoleonis sinque gubernii schismaticae doctrinam repuliere. Sic ergo quod Galliarum gubernio concessum fuit, totum his in sequentibus verbis, ad litteram continetur: «Consul primus ad Episcopales Sedes que in posterum vacaverint, novos antistites nominabit (1); atque, juxta formas relative ad Gallias ante regiminis commutationem, Apostolica Sede canonicae dabit institutionem.»

Patet ergo, tantummodo concessum fuisse Napoleoni quod antea concessum fuerat Francisco I. Gubernium gallicum etenim nominare seu eligere tantum potuerat eos quibus Apostolica Sede institutionem datura erat si justum et Ecclesiae conveniens hoc ipsi visum fuerit.

Et adhuc in Concordato anni 1801, per articulum 17 conventum fuit nec hane nominationem, electionem, seu presentationem permitteandam, casu in quo aliquis ex successivis primi Consulti catholicam Religionem non profiteretur.

Hae exceptio adeo clara est ut expositione minime indigent. Sufficit nobis de ipsa hae paucia verba fecisse. Alii et memoria teneant, et si necessarium hoc existimant, dicta sibi applicent.

Utad Episcopos schismaticos, seu contra Ecclesiae canones electos redeamus, aliquorum Summorum Pontificium dispositionum mentionem aliquam hic faciemus.

Pius IX, sua in Bulla Apostolico Sedis, aut incurrere excommunicatione late sententie, speciali modo Roman Pontifici reservatam:

1.º Schismaticos et eos qui à Romani Pontificii pro tempore existentis obedientia pertinaciter se subtrahunt, vel recedunt.

2.º Surpantes aut sequestrantes jurisdictionem ad personas ecclesiasticas, ratione suarum ecclesiarum, aut beneficiorum pertinentem.

Insuper, idem Summus Pontifex, ipsa in citata Bulla, suspensionem ipso facto incurrerent et Sanctae Sedis reservatam imposuit: «Capitulis et Conventibus ecclesiarum et monasteriorum, alisque omnibus qui, ad capitulorum vel conventuum regimen et administrationem recipiunt Episcopos, aliasve Prelatos de prediletis Ecclesiae, seu monasterioris apud eamdem Sanctam Sedem quovis modo provisos, antequam ipsi exhiberint Litteras apostolicas de sua promotione.»

Ex quo evidentem erutur:
1.º Episcopos a presenti gubernio contra Ecclesiae canones electos, excommunicatos esse quia a Romani Pontificii obedientia pertinaciter recedunt, et jurisdictionem ecclesiasticam usurpant aut sequestrant.
2.º Capitula cathedrales illos accipere et recognoscere minime posse quis ipso facto suspensa maneat.

Ultimus socii proximi elapsi annis hae fuit suscita- ta quaestio in Gallia. Summus Pontifex Pius VI eam, ut debito modo resolveretur, fidelis propulo loquens, hae dixit: «Invasores omnes, sive Archiepiscopi, sive Episcopi, sive Parochi appellentur, ita deviate ut nihil cum illis sit vobis commune, praesertim in divinis» (2). Ipse Summus Pontifex, in Brevi, die 19 Martii, anni 1792 ex- pedio, addit: «Commendamus vobis atque praecipimus, ut legitimi vestris pastoribus semper herentem, cavea- tus ne ullo modo communiatis, praesertim in divinis, cum intruis et refractariis, quocumque nomine appe- lletur.» Et merito quidem, nam, ut alio in loco Pius VI ipse ait, Episcopos schismatici «novam involunt in regnum Ecclesiam, re, legibus et nomine a Jesu Christi Ecclesia diversam» (3). Denique, ipse Summus Pontifex Pius VI, in jam citata Brevi, die 13 aprilis anni 1791, ad Episcopos schismaticos, seu anticonnicie electos, verba faciens, haec habet: «Districte interdicimus perperam electis et illicitè consecratis, ne audiant episcopalem ju- risdictioinem, alienave ullam pro animarum regimine anactoritatem sibi arrozeare, declarantes et palam edientes, acta omnia, quae temerario ausu fierent, cum

(1) Hoe nullatenus factum repertimus in casu Episcoporum ab hodierno Hispaniae gubernio electorum.
(2) Sessione 24, De Reformatione, cap. I.
(3) Videatur Bouix, De Episcopo, t. I, p. 154.

(1) Nominare hic idem omnino significat ac eligere seu presentare.
(2) Ex Brevi die 13 aprilis anni 1791, edito.
(3) V. Brevis die 13 Junii, 1792 editus.