El Consultor de los párrocos (1872-09-26 00:00:00), página 3

gregationis Cardinalium, que passim circumferuntur, habeant vim legis; et sic non solum obligent in conscientia per modum sententiae pro illo casti particulari, pro quo dantur; sed etiam per modum legis ad alios similes decernendos.

Et ipso in loco, num. 30, addunt Salmantinenses: «Sed hoc non obstante, probabile est, tales declarationes, quamvis maximi ponderis sint, et auctoritatis, solum habendas esse ut doctrinales a gravissimis et doctissimis Patribus editas: non vero habere vim legis, nec robur obligandi semper, et perpetuos». Et paulo post: «Et si videmus multoties contrariasse (sic)et, declarations, et in una abrogari, quod in altera sanctius».

Sanctus Alphonsus a Ligorio in Theologia Morali, libro I, tractatu II, De Legibus, capit. I, Dubio 2, numero 106, Queritur 2, eadem de re agens, se loquitur: «Secunda vero sententia dicit quod, licet tales declarationes magri sint ponderis, non obligant tamen universae, nisi non solum Papa constituto et mandante editae, sed etiam ejus mandato speciali; solemniter promulgate pro tota Ecclesia, ita ut praecipiat Pontificem ab omnibus illis observari. Tunc enim tantum ipse loquitur ut Ecclesia caput et Doctor; aliquis videtur loqui sub initio Proses illius Congregationis cui non videtur tuae communicare tuam suam auctoritatem et infallibilitatem».

Potestas hie de trina sustinebit? Est e contra, damnata vel reprehensa? Dum hanc questionem Ecclesia ipsa, nempe Summus Pontifex, non solvet, magnis terribilibusque dubitis catholicorum conscientia angetur.

Aitiam aliam, si licet, considerationem exponam.

Sacra Penitentiaria, die 5 Iulii 1831, in responsione ad cardinalem Arch. Vesontinensem, declaravit:

1. "Sacre Theologiae Professorum, opiniones, quas in sua Theologia Morali propositur B. Alphonsus a Ligorio, sequi jube posse, ac profiteri.

2. "Non esse iniquandandum confessarium qui omnes B. Alphonsi a Ligorio sequitur opiniones in praef. Sacri Penitentiarii tribunalis.

Et haec declaratio anni 1831, poteritne considerari tamquam saltem indirecta derogatio resolutionis Sacrae Congregationsis concilii Locidien Matrimonii, 28 Maii, 1796?

Declaratio S. Penitentiariae est, ut patet, valde posterior. En nobis ratio dubitandi.

Ipse Sanctus Alphonsus a Ligorio, novissimus et quem gloriae summae universalis Ecclesiae Doctor, Operc. citato, libro I, tractatu I, capit. III, n. 49, haec, meo judicio, notabilis digna, habet: «In extrema necessitate bene uti possumus qualibet opinione, non solum probabili, sed stiam tenuiter probabili pro valore Sacramenti, modo Sacramentum conferatur sub conditione, quae conditio satis reparat Sacramenti iurium».

Ipse Sanctus Ecclesiae Doctor, opere citato, libro VI, tractatu VI, capit. III, dubio 3, n. 1.116, adjungit: «In casu extrema vel urgentis necessitatis licitum est uti opinione eiam tenuiter probabili, quia id quod esset indecorum erga Sacramentum, non est indecens quando necessitas et bonum animae urget».

Hoc nos tanguntur tum et ab Ecclesia probatum in Seminariis episcopalis didicimus. Est ne periculosum aut falsum? Damnata ne uti hae Sanctissimi Episcopi Agathensis doctrina ab Ecclesia?

Denique, ne tia nimis patientia abutam, alium et quidem ultimum textum Sancti Alphonsi in medium afferram.

Locus proxime laudatus, dubio IV, n. 1.122, haec dicit, «Addit Roncallia cum Pignatelli et Tamburini quod: etiam si impedimentum fuerit publicum, possit Episcopus dispensare, quando cadent intervenient rationes que sufficient ad dispensandum in impedimento occulto. Sed hae opinionem vim unquam puto posse habere locum in praxi, quia, cum impedimentum est publicum, esset ratio scandalis si sponsi a tali matrimonio desistunt; ideo praeventum ad eundum scandalum tenentur a nuptis desistere.»

Hoc quod Sanctus Alphonsus vix unquam habere posse locum in praxi putabat, nunc apud nos et facile et erubere accedere potest.

Concubinitus publicus, seu matrimonium civile, ut sois, divortium excludit, et perpetuitatem exigit. (Ley provisional del Matrimonio civil, 18 de Julio de 1870, art. 1.)

Hinc sepe seprios evenire potest ut, licet concubi- narii civili vinculo uniti separati velint, quod supponendum facile non est, lex separationem vetaret.

Quid ergo faciendum? Confessarius in extrema necessitate, si supponitur, appellatus, coram se, seminoritatum faminem videt. Ipse coelis in oculis elevatis, corde contrito, et voce jam pene extincta, ait: «Salva me, pater mi. Multa et quidem enormia nesciunt peccata. Sed, en vir, en filii mei. Mortar quin possim mei sponsi vera esse sponsae, et meorum filiorum vera in Deo esse ma- ter? Vir multij conjunctus meus consanguineus est tertio in gradu, ex gr. Exce morior. In Ecclesiae benignitate semper confidi, et eiam nunc confido. Dato ergo mihi, instantissime precor, sanctam conjugalem benefici- nem.»

Et quid hae adeo extrema urgentissimaque necessitate confessarius valebit facere?

Separationem exigit! Ut dixi, lex hoc vi etiam im- piedret.

Unionem permitte? Hoc Dei eterna lex damnat.

Ad Romanum pro dispensatione recurrit? Libentissime faceret; sed tempus propris deest.

Iturum dicam: quid ergo faciendum?

Si episcopus, si idem sacerdos benedictionem nuptia- lem hoc in confluitu dare nequeat, infirma peribit quin ullo modo possit nec a suo complice sesseparare, quia lex hoc prohibet, nec Deus se reconciliare, quia ejus concubi- natas, sive habituales status peccati impedit.

Non me latet te multij magnisque curis esse irre- titium; atamen, ut, si non ob tuam erga me benevolentiam, pro bono hispanae Ecclesiae, te iterum atque iterum, humillime ac vehementer rogno, ut si possibile est, fixum, claram, certamque regulam minii afferas.

Te tuam veniam expoco, et ob gratiam, fideliter ut jam concessam intueor, tibi meam ex anima cordeque grati- tudinem exhibeo.

Tibi vere addictus et serviendo semper paratissimus.—Matriti, 3 Septembris 1872.

SECCION DE TEOLGIA MORAL Y MISTICA.

CASOS DE CONCIENCIA.

PRIMER CASO.

¿Cuál es el origen del subdiaconado? ¿Es de institucion divina ó de institucion eclesiástica? (1).

Preguntar si el subdiaconado es de institucion divina equivale á preguntar si es ó no es sacramento.

Acerca de este punto, hay diversas opiniones entre los teólogos y canonistas. Santo Tomás cree que es sacramento y que por lo mismo fué instituido por Dios (2).

Sanchez, Bomeaín, Belarmino, Gonet y otros, á quienes ci-

(1) Resolvemos esta cuestión como resolveríamos todas las que hemos recibido de igual índole. Sin embargo, agradecemos á nuestros suscriptores que, prescindiendo de cuestiones especulativas, se fijen sólo en las cuestiones prácticas. Tenemos más de ciento cincuenta consultas pendientes y no podemos contar con el tiempo indispensable para evacuar, al mérito con la prontitud que deseamos, las que no sean de interés práctico y urgente.

(2) 3 P. Q. 57, art. 2 ad l.m y ad 3.m.