El Consultor de los párrocos (1876-07-17 00:00:00), página 3

ponit, eumdemque ad dolendum de omnibus culpis in antea- ta vita admittis omissis omni industria exsedit. Hinc tandem ei sacramentalem absolutionem sub conditione concedit. Viro defuncto mulier iterum ad parochum pergit, ut cum eo de funere peregendo constituit. Sed modo parochus accepit ha- ret, et adpreceatus mulierem, ut panio post ad se redate, vi- ciniorem parochum edit, ab eoque tota re enarrata consilium postulat. Hie secum querit:
1. Utrum parochus al virum hereticum in mortis periculo constitutum accedere debat.
2. Utrum, et quando eadem possit absolutio dart, preservi- si antequam in heresim inciderit idem catholicam professus fuerit.
3. An Titius absolvi potuerit, et taliter absolutus in loco saceri sepulti possit.

IX.
Die 24 Aprilis 1876 hora 5 1/4 pom.

Titius peritissimus in arte chirurgus omnem industriam adhibet, ut Maviam infelici partu laboranti opem ferat. At omnes conatus in iritum cedunt: hinc, exhibito sociorum consilio, matrem filiumque brevi morituros proclamat. Una tantum, sit, est via servandi matrem, si per operationem qua dicitur craniotriptica infans extrahatur. At nonnulli ex familia Maviae ob vitam, ne dicam corporalem, sed spiritual- lem pueri, id fieri recusant. Quibus Titius se antea illum baptizari posse declarat, aquam ita injiciendo ut ejus corpus certo tangat. Hinc contradicito levior evadit. Interea tamen hanc questionem agrotta multa admonavit, et dubitant de eo quod sibi agendum sit parocham ad se advocat. Hic re audita suspensus heret, et providens agrotta, ejusque con- sanguineos, qui ejus mortis motu chirurgis favere videntur, sententiam suam non facile accepit iri, in suo judicio pro- rendo moras trahit: sed interim ob periculum quod est in mora Titius ad operationem propositam, Maviam non obsta- tante, manus admoveit: hinc parochus servato silente disco- dit. Dominum reversus rem alteri parochio enarrat, et cum eo querit:
1. An sententia tua occidere infantem licere docet ad ser- vandam matrem quando ambo sint perituri, sustineri possit.
2. An semper, quod certo tenendum est, declarari debat.
3. Quid de sua egendi ratione in casu.

X.
Die 8 Maii 1876 hora 5 1/4 pom.

Mavia ex delicto gravide saum famam ex proximo parti- esse periclitaturam queritur. Ad eam solandam peritissimus chirurgus adiucetur, qui se septimo a conceptione mense, posse factum extrahere eidem assentit, quin nemo id sciat, dum tamem ipsa usque ad illud tempus ventrem celare facile possit. Neque timendum, att, de morte pueri vel matris cum tanta modo sit chirurgiae artis industria, ut hujusmodi operationes prospera cadant. Quisvit Titia, et tempore op- portuno advinente, res executioni felici exitu demandata est. Badem vero Titia non paulo post, iterum cum amasio peccat: et cum infra mensem se iterum esse gravidam sus- picaretur, cujusdam familae consilio, quasdam potionem su- mit, et post aliquot dies talia e simi emittit, que ipsa no- vum factum existimat. Paschatis tempore omnia confessario dolentissime enarrat. At hic duplici peccato abortus eam esse ream judicat, itemque se iliam non posse absolvere tes- tatur eo quod modo Romae ejusmodi facinora Emo. Card. vicario sint reservata. Nihilominus post dimissam Maviam rem melius recolens a viro theologo querit:
1. Quid sit abortus, et quando illicitum illum procurare.
2. Quae, quando, et in quos urgent para, late in eos qui hoc facinosos admittant.
3. Utrum Romae revera sit causas reservatus.

XL.
Die 22 Maii 1876 hora 5 1/4 pom.

Titius causarum civilium celebris patronus cum iuspar sit omnium titibus agentis, qui ejus flagitant pacificum, eos defendendus suscipit, qui majora lucra si pollicerint. Itaque non semel postquam suo examini subjecrat allegationes, et documenta cujusdam causae pro viro cuius jus, sin minus certe tamem probabile sibi videbatur, rejecta ejusdem causae defensione adversari partes, lucri amore ductus assepit. Ba- dem de causa ditiioribus clientibus obstestans se non posse co- rurn causam agere, ut eorum tandem causam tuendam ag- grediarit, prater ordinariam mercedem plurima hand exigua dona; quia olim decem litis partem, seu rei de cuius do- mino disputabatur, sibi reservatam vultit, si causa prospera cederet. Praeterea cum optimae causa cujusdam in egestate versantis manus illico admoveo non posset, ut ille rogabat, satius duxit pecuniae vim eidem concedere, qua juri suo res- ponderet, habita tamen pro se causae seu litii cessione. In ex- cipiens autem causis, omnem defendendas suscipit, que probabilitas justae sibi videtur. Si vero quaedam in media discussione injustas agnosceret de causo falsitate clientem fideliter admonet: eas tamen non descriit, eo quod habent sua sidera lites. Hoc omnium ipse Titius confessionem generali- peragens aliquando confessorio enarrat. Hic secum querit:
1. An et quando patroni causae agentis suscipere valcat.
2. An liquidum acciperi praeter salarium a lege prescriptum, tum etiam ipsas causas redimere possint.
3. An et quando de damno clienti vel etiam adversario illa- to teneantur.

XII.
Die 12 Iunii 1876 hora 6 1/4 pom.

Titius ferrarius faber non exiguus consensus in corum numerum adegitur, qui in nova judiciorum forma jurati nuncupantur. Vir plane timoratus conscientiae, sed ingenio rudis ab amico suo juris peritissimo, quomodo in judicio offormando se gerere debat instantissime petit. Hic eum docet esse attendendum ab criminis probationem: qua deficientia reus haud damnari potest, quique existente utique damnandus, licet judici ex privata scientia innotescat illum esse innocentem. Sed alter æque peritissimus ex adverso assertit haec regulam falsam esse, vel saltum non a judicibus qui jurati dicantur sequen- dam. Isti etnonim judicium supra criminis existentiam ex in- tima uti animi convictione professe debent, quam probationes contra reum allate, vel ejus defendens momenta in eorum animis excitarent juxta par. 408 penalis codicis pedemontai- ni. Interim Titius cujusdam causae discussioni ut judex adsis- tit et ex ea nihil contra reum esse agnoscit, nisi indicia gra- visima quidem, nullam tamen proprie dictam protationem: Inter autem tot et tantia quæ ex utraque parte in contrarium disputabant in ejus mente ea confusio oboritur, ut quid sibi agentum sit non intelligat. Advientiæ interim die in quo sententia proferri debet ad summum confessarium confugit, ei- que tamem rem enarrat, et simul ab eo querit utrum in hac miserrima sua conditione judicium negativum in favorem rei- professe debat, vel potius judicio quorundam sociorum suorum, qui contra-reum stare videntur, quique probatissi- mi, et peritissimi sunt, annuere tuta conscientia possit. Confessarius cuncta recolens secum querit:
1. Utrum sententia prioris jurisprudentis admitti possit,