El Consultor de los párrocos (1874-04-23 00:00:00), página 7

quitur Benedictus XIV, qui opus citati Pontas, latine reddidit, additionibus locupletavit, praedicto casu 4, animaverit, non tantum quidem faciendum esse rationem illam ad adversarii celebratam, quod scilicet, cum penitentis actus non adsunt, materia desit Sacramenti Penitentiae. Nec enim certum est, materiam Sacramenti esse hujusmodi penitentis actus, cum Tridentinum Concilium illos, haud praeceste materiam, sed quasi materiam Sacramenti appellavisset, ut videre sit Sess XIV, de Penitentia, cap. III (1).

Et adjunxit Benedictus XIV: «Et haec quidem sententia inter Theologos novissimis temporibus tantum invaluit, ut autem Theologiae Moralis ad usum Seminarii Petrocoriensis, dum eam subi nequaque probati significat, ad ultimum tamen admittat, ejusmodi moribundis absolutioeum dari possit sub conditione. Similiter Pater Petri aperte docens, et juxta scholae rigorem, ejusmodi initio morbi die possant absolutioeum capaces, cum essent to esse iudicatos morbos eiros, qui eosque capacitatem admittunt, ac quae constitutum in retroacta illorum vitae probitate, ac pietae, conditionatum absolutioeum formam cum ipsis adhiberi posse, non inficiant» (2).

Reifflensit hac eadem de re agens dicit: «Ejusmodi ca- su is, qui prius christiane et pie vixit, atque nullo dato talis expresso signo, quod ad spesrimendum dolorem de peccatis committere adhiberi solet (si tale ob vim amplius dare nec- queat) potest prohibiter absolvit sub conditione. Ita ex Or- dine Franciscano theologi ratis communiter» (3).

Billuart, hoc confirmans ait: «Moribundus, qui professus est Religionem Christianam, etiam nullum speciale signum doloris dediderit, antequam privaretur sensibus, est absolutio- dus. Huius conclusio contradicunt plures et graves theologi. Videtur tamen nunc communiter» (4).

Salmanticenses, hac sententia exposita, inquint: «Ita Ga- briel a Sancto Vincentio, qui ut quod licet alias oppositae fuerit sententie, re tamen maturius conscioreata, et cum vi- ris doctis discussa, et ob facti contingentiam, haec sequi, et praecari testamento eadem sequi, si causae occurra. Et pro ea referit Dina, Marchantium, Pellicariam, Przemoli et Tam- burinum. Pro ista: Irenicum, rector Leandrum, Januarium, Molfesium, Homobonum, sustulerit Leonardi, Litterarum, Rainaudum, Caruelum et alios. Pro ista etiam citat Londer, Lotherium, Lupum, Jacobum, Bajum, Tureblanecam, et alios. Item Philippus Servius. Fandem temt Antonius a Spiritu Sancto, et cum pluribus Belgii doctoribus, Herinx, affirmans Malderum Episcopum Antverpiensem, perpensis hujus sententiae fundamentis, consensus probabili, et Archiepiscopum Cameracensem, Gasparem Nemium, coram publico au- ditorio declarasse vere probabilem, et in praxi secutum» (5).

Post haec auctorum testimonia allegasse, Salmanticenses argumenta pro corum sententia confirmandae adducunt, et sententiae opposite objectiones refellunt (6).

Bassaeus hanc opinionem, velut probabilem acceptat(7). Con- cina, hae in re laxissimi hand suspensus, ait: «Quamvis proba- lis sit opinio illorum qui defendunt, christianos sensibus destitutos absolviendos esse, quando eorumdem proba, et bene morata vita haberi prudenter possit pro signo, et testi- monio voluntatis coniunct, atque adeo pro materia Sacra- menti administrandi, etc.» (8). Sanctus Alphonsus a Ligorio hanc opinionem, non solum adhemit, sed etiam omnino sa- quandum esse sustinet (9). De Litterarum hanc opinionem non solam posse, sed etiam in casu proposito deberi amplecti cre- dit (10). Gury demum dicit: «Absolvendi sunt sub conditione moribundi omnes sensibus omnino destituti, qui christiane vixerunt; etsi nullum signum doloris dedederint» (11).

Igitur certum est, licere absolvere moribundum, qui catholicus est, et velut talis vixit, licet, eo quod sit sensibus prossus destitutus, nullum quae doloris signum offere.

Contra hoc, auctores opposite sententiae aliquas propo- nutnt objectiones, quas breviter expendere oportet.

Officium 1. «A absolutio dari nequit nisi illum potestibus. Sed moribundi, de quibus agitur, illum non potest; ergo ip- sis cam dare non licet.»

Nego minorem. His enim moribundis reapse absolutio non datur, si dispositi non sunt, aut corde absolutioeum desiderant. Absolutio conditionalis nulla penitus erit, si condi- tio, a qua penderit, non impletur. Falsum est ideo in casu proposito absolutioeum illum non potestari dari.

Officium 2. «Auctores permulti hanc absolutioeum dari non possae autumant. Ergo minime danda.»

Nego consequentiam. Eustenium olim multos essent auctores qui hoc creditissent, quae fere nullos inventi quae theolog- gus, quae religiosam Seminariam ad se non admittebat. Vel ipsi magis rigoristae auctores non auferent moribundum, de quo in casu, ab quae conditionata absolutio relinquere. Hoc probat, in praxi opinionem rigidi ab omnibus hodie rec- jecta.

Officium 3. «Ecclesia non damnavit opinionem negantium absolutioeum in casu proposito posse dari. Ergo hae opinio potest amplificari.»

Si Ecclesia hanc opinionem non damnavit, certissime be- nignae seu oppositae sententiae favet. Pratarea, si opinio rigida, seu negans in praxi admitterit, moribundus periculo aternae damnationis expuerit. Et dicne quod possit ampiec- tis opinionem adeo in praxi periculosam? Si opinio benigna ad- mittitur, nihil malit. Si e contra sententia rigida accepta- tur, externa animarum salus potest periclitari. Igitur ampiec- tenda est prima, et rejicienda secunda.

Officium 4. «Si Deus vult salutem unius peccatoris, vide- tur dicendum, quod eidem Deus tempus concederit, ut per confessionem, signo sensibili manifestatam, vel saltem per contitionem perfectum justificetur (1). Ergo necessarium non est moribundum in casu proposito absolvere.»

Nego consequentiam. Deus non potestasque quod in ob- jectione suppositum est a priori. Deus hoc facere? Non. Docte et Ecclesia relinquendum absque absolutio esse mo- ribundum, ut salvator, si Deus medio aliquo extraordinario illam salutem dierit? Dicunt tandem theologi peccare Sac- cordiorem qui moribundus, de quo in casu, ne pereat, sub conditione absolutivi? Nullo modo. Quia igitur vel ratione, vel auctoritate sustinetur, moribundum, qui pie vixit, conditionate non posse absolvit?

IV.

Ast quid dicendum, si moribundus, qui nulla doloris signa potest dare, impie vixit, aut in actu ipso mortaliter pecuni- sensibus fuit destitutus?

Concedimus aliquot esse auctores, qui sustinent, mori- bundum in hoc casu non posse absolviri. Etsi de easter silen- mus, Concinam audire opportunum nobis videtur. Sic lectors argumenta que pro hae rigida sententia mittant, pra oculis habebant, et cum plena causae cognitione poterunt judicare.

Pater Gormaz dixit: «Fit sexto etiam esse absolvendum eum de quo non constat, an vitae discernit, praevident, sive bene, sive male vixerit, et inventor sensibus destitutus et morti proximus.» Contra hae Patris Gormaz verba inquit Conchina: «igitur, sive bene, sive male vixerit, absolvit potest moribundus sensibus destitutus. Quia credidit. Sed male vixit. Quid interest? Creditur. Ergo praesumendum est illum velie absolutioeum. Exgere. Omnes qui damnabantur, vellent a damnatione se a peccatis, propter quae damnabantur, absolutioeum. Pater Gormaz sustit hanc opinionem transcri- pit ex Patre Moya. Sed hae opinionem, tanquam falsam, et laxam damnavit Societas F.ontis Parisiensis (2).

Ad hoc dicendum est:

1°. Concinam in hoc casu pro se nullam Ecclesiae Romanae sententiam proferre.

2°. Auctoritatem Facultatis parisiensis, quae toties erra- vit et etiam pertinaciior in errore perseveravit, quo ad rem nullus posse esse ponderis.

(1) Hoc est objective a Conchina proposita. Theologia Chris- tiana, loco citato, num. 14.
(2) Conchina, loco citato, num 15, in fine.