El Consultor de los párrocos (1873-01-28 00:00:00), página 7

PIUS EPISCOPUS,
servus servorum Dei, sacro approbante
Concilii, ad perpetuam rei memoriam.

Pastor veterum et episcopus amarum nostrorum, ut salutifimum. Redemptionis sue opus perenne reddiderit, Sanctam ecclesiam Ecclesiae decretivit, in quae veluti in domo Dei viventem fidem, omniumque fidelis et charitatis visum conser- nerentur. Quapropter, primum claritatis ratione, rogavit Patrem non pro apostolis tantum sed et pro his, qui credituri erant per verbum eorum in ipsum, ut omnes unum essent, sicut ipse Filius et Pater unum sunt (Joannes XVII, 1, 20). Quemadmodum igitur apostolos, quos sibi de mundo eleg- ret, misit, scitque missus erat a Patre: ita in Ecclesia sua Pastores et Doctores usque ad consummationem saeculi esse voluit. Ut vero Episcopatus ipse unus et indivisus esset, et per coherentes sibi invicem Sacerdotes, credentium multitudine universa in fidel et communiones unitate conservaretur, B. Petrum ceteris apostolis praeposuit in ipso instituit per- petuum utriusque unitatis principium ac visibile fundamen- tum, super cujus fortitudinem aeternum exstrueretur templum, et Ecclesiae colo inferenda sublinitas, in hujus fidei virtute consurgent (1). Et quoniam portae inferi ad ever- tendam non possit, Ecclesiam contra ejus fundamentum divinum posuisse, aut in eos diec oculo unguis insurgnit; Nos itaque ad catholicos grexit apostolicos institutum, aug- mentum, sacro approbante Concilio, necessarium esse, etiam cum doctrinam de institutione, perpetuatate, ac natura sa- ceri Apostolici primatus, in quo totius Ecclesiae vis ac solidi- tates consistit olimuis fidelibus credendum et tenendum, secun- dum antiquam atque constantem universalis Ecclesiae fidem, proponere, atque contrarios dominico gregi adeo perniciosos errores proscibere et condemnare.

CAPUT I.
De apostolici primatus in beato Petro institutione.

I. Docemus itaque et declaramus, juxta Evangelii testimonia, primatum jurisdictionis in universam Dei Ecclesiam immediate et directe beato Petro Apostolo promissum atque collatum a Christo Domino iussu. Ad unum enim Simonem, cui dixit: Tu vocaboris, Cophas (2); postquam ille suam confessionem exhibuit: Tu es Christus, Filius Dei vivi, locutas est Dominus inquit: Sic est mons Beat. Iona, quia caro et san- guis non revolvit tibi: sed Pater meus, qui in celis est: et ego dico tibi, quia tu es Petrus, et super te nomen aedif- icabo Ecclesiam meam, et porte inferi non praevalebit ad- versus eam: et tibi dabo claves regni coelorum: et quodcumque ligaveritis super terram, erit ligatum et in celis; et quod- cumque solvitis super terram, erit solutum in celis (3). At- que uni Simon Petro contulit Jesus post paucis annis, respon- nem summi pastoris et rectoris jurisdictionem in totum suum ovile, dicens: Pascue agnos meos: Pasce oves meas (4).
Huic tam manifeste sacrarum Scripturarum doctrina, ut ab Ecclesia catholica semper intellecta est, aperte opponnitur prave eorum sententia, qui constitutam a Christo Domino in sua Ecclesia regiminis formam pervertentes, negant, so- lum Petrum pra easteris Apostolis, sive sacerdotum singulis, sive omnibus simul, vero proprieque jurisdictionis primatu fuisse a Christo institutam; aut qui affirmant eundem pri- matum non immediate, directeque ipsi beato Petro, sed Ecce- siae, et per hanc illi de ipsius Ecclesiae ministro datum fuisse.

II. Si quis itigitur dixerit, beatum Petrum Apostolum a Christo Domino constitutum non esse Apostolorum omnium principem et totius Ecclesiae militantis visible caput; vel eundem honoris tantum, non autem vera proprietate juris- dictions primatus, aut obesse Domino nostro Jesu Christo di- recte et immediate accipisse, anathema sit.

CAPUT II.
De perpetuitate primatus Petri in Romanis Pontificibus.

I. Quod autem in beato Apostolo Petro princeps pastorum et pastor magnus ovium Dominus Christus Jesus, in perpetui- tum salutem ac perenne bonum Ecclesiae instituit, et eodem auctore in Ecclesia, qua fundata super petram ad finem se- culorum usque firma stabit, juxta durare necesse est. Nulli enim dubium, imo seculis omnibus notum est, quod sanctus

beatissimusque Petrus, Apostolorum princeps et caput, fidei- que columna et Ecclesiae catholicae fundamentum, quia Domino nostro Jesu Christo et Salvatore humani generis ad Redemptor- te clavas regni accepit, ad hoc usque tempus et semper in suis successoribus, episcopis sanctae Romanae Sedis, ab ipso fundatus, ejusque consecratus sanguine, vivit et presidet et judicium exercet (1). Unde quicumque in hac Cathedra Petri succedat, est secundum Christi ipsius institutionem primatum Petri et universam Ecclesiam obtinet. Manet ergo dispositio variabilis, ut Petri sedes accepta, fortitudine petrarum pervenerat suscepta Ecclesiae gubernatoria non reli- quit (2). Hac de causis ad Romanam Ecclesiam propriam poten- tiam principalitatem necesse semper erat omnem convenire Ecclesiam, hoc est, eos, qui sunt unicum fidelium ut in ea sede e qua veneranda communio jura in omnes dinamant, tamquam membra in capitie consociata, in unum corpus compagnum coalescere (3).

II. Si quis ergo dixerit, non esse exipsius Christi Domini institutione seu jure divino, ut beatus Petrus in primatu super universam Ecclesiam habeat perpetuos successores; aut Romanum Pontificem non esse beati Petri in eodem pri- matu successorum; anathema sit.

CAPUT III.
De vi et ratione primatus Romanii Pontificis.

I. Quapropter apertis inmixti sacrum litterarum testimoniis et inherentes tum Predecessorum Nostrorum Romanorum Pontificum, tum Conciliorum generalium discessis, perspicuusque decreto, innovamus oecumenici Concili Florentini definitionem, qua credendum ab omnibus Christi fide- libus est, sanctam Apostolicam Sedem, et Romanum Pontifi- cem in universum orbem tenere primatum, et ipsum Ponti- ficem Romanum successorem esse beati Petri Apostolorum, et verum Christi Vicarium, totiusque Ecclesiae caput, et omnium Christianorum patrem ac doctorem existente; et ipsi in beato Petro passendi, regendi ac gubernandi universalis Ecclesiam a Domino nostro Jesu Christo plenam potestatem traditum esse; quaedammodum etiam in gestis meumcui- com Conciliorum et in sacris canibus continetur.

II. Docemus profunde et declaramus, Ecclesiam Romanam, disponere Domino, saper omnis alias ordinarii potestatis obtinere principatum, et ut Romanum Pontificem jurisdictionis potestatem, quam vera episcopus est, mediatorem esse: ergo quam cujuscumque ritus et dignitatis pastorum atque fidelis, tum seorsum singuli quam simul omnes, officio hiar- chicae subordinantium, veraque obedientia obstringuntur, non solum in rebus, quae ad fidem et mores, sed etiam in his quae ad disciplinam et regimen Ecclesiae per totum orbem diffusae, pertinent; ita ut custodia cum Romano Pontifice tum communionis, quam ejusdem fidei professionis unitate, Ecclesiae Christi et unus grex sub uno summo Pastore. Hoc est catholicae veritatis doctrina, a qua deviare, salva fide at- que salute, nemo potest.

III. Tantum autem abest, ut haec Summi Pontificis po- testates omissit ordinariae ac immediate illi episcopalis juris- dictiones potestatis, qui Episcopi, qui positi a Spiritu Sancto in Apostolicum locum successerunt (4), tamquam veri Pasto- res assignatus sibi greges, singuli singulos, pascunt et re- gunt, ut eadem ac suprema et universalis Pastore assurter, roboretur ac vindicetur, dicente sancto Gregorio Magno: Mens honor est homini universalis Ecclesiae: Mans honor est fratrium meorum solidus vigor: Tum ego vere honoratus sum, cum singulis quibusque pastores meos (5).

IV. Porro ex supra, illa Romanii Pontificis potestate gubernandi universam Ecclesiam juxta eidem esse consequi- tur, in hujus sui muners exercitio libere communicandi cum pastoriibus et gregebis totius Ecclesiae, ut idem ab ipso in via salutis doceri ac regi possint. Quare damnamus ac reprehens- mus illorum sententias, qui haec supremi capitis cum Pas- toribus et gregebis communicationem licite impediiri posse dicunt, aut eandem reddunt seculari potestate obnoxiam, ita ut contendant, que ab Apostolica Sede vel ejus auctoritate ad regimen Ecclesiae constituntur, vim ac valorum non habere, nisi potestatis secularis placito conferminetur.

(1) Cf. Ephesini Concilii Act. III et S. Petri Chrysol. ep. ad Eutych. probh.
(2) S. Leo M. sarm. IV. [al III] cap 2, in diem Natalis sui.
(3) Joan. I. 42.
(4) Math. XVI. 16-19.
(5) Joan XXI. 15-17.
(4) Cone. Trid. Sess. 23, cap. 4.
(5) S. Gregor. M. ad Eulog. Alexandrin. epistola XXX,