El Consultor de los párrocos (1876-08-04 00:00:00), página 2

ritatis, et lex justitia. Juxta primam, absudio parceret, sicut Sancti martyres omnes, qui Christi Salvatoris nostri ad exemplum, omnes eorum persecutoribus ac torturibus ponebantur. Juxta secundam, et si non tenuerit, potest a tribunalia punitionem a lege designatam exponere. Parochus eo quod sit Parochus, nec desinit esse homo, nec jus ad legum protectionem exigendam ac recipiendam amittit. Divus Paulus, ut a quodam suplicii genere liberaretur, et cives romanum esse, et ad Caesarem appellare dicere non dubitavit. Cur ergo idem omnibus Dei ministris non licet? Injuriae et percussiones, quas Parochi perpetuuntur, eodem modo puniuntur ac a ceteris civibus perpessae. Parochus ergo ius indubium habet ad justitiam coram laico tribunal petendum. Hoc certissimum est. Expedit tamen? Si hoc suo certissimo jure utitur, accusacionem in forma debita et testibus eam probare tenetur. Et quid de hoc strepitu judiciali dicendum? Aut timetur, aut non timetur reincidentia. Si primum, non accusare idem erit ac gravissimum malum non velle praecavero. Misericordia impunitas non est foeda. Aliud est poniunti parce, et aliud non poniunti sive indurot pecatori iterum atque iterum proximo suo damnum permittere. Si vero secundum accidit, hoc est, si reincidentia non videtur probabilis, tunc consulae erit indulgentia, nam in hoc casu charitas delicti perpetrationem non fvet, sed velo humanae fragilitatis singularem lapsum obtegit.

Et licet reincidentia non immerito timeatur, omissenda etiam est accusatio quando judicia rectitudine cum fundamento gravi suspecta apparent. Quid enim proderit justitia, que obtinenda non est, reclamare? Hoc cum timeatur, conveniens erit, ad mala scandalagio non multiplicandae, taere ac dissimulare. Criminis imputa unquam manebunt. Et quia illa perpetrant, et quia illarum perpetratores, cum debeat punire non puniant, et coram Deo et etiam in hoc mundo suis factis digna recipient. Hic in rem irimum fulita Deo constitutum systema ponale. Quantumvis justitia obiti vivant homines, semper per quae quis peccet, per hunc et torquet. Contempta et persequuta cito videbitur potestas, que Ecclesiae auctoritatem contemni permittat. Sed de hoc, satis.

Dubium 3º In quas possas canonicas hi clerici percussores incurrunt?

In Bulla Apostolica Sedis, anni 1859, imponitur excommunicaatio major, latice sententiae, Summo Pontifici, non autem speciali modo, reservata, contra illos qui, suadeente diabolo, manus violentas in clericos vel utriusque sexus monachos injicierint. Hoc est ergo pena canonica, quam in essu incurrent saorilegi illi parochiani, qui suadeente diabolo, manus violentas in proprium eorum parochiam injecerint.

Hoc certissimum est. Ast quid in praxi agendum? Responsio ex solutione questionum, que in eadem consultatione proponuntur, patet. Haec questiones sunt:

Quatt. 1º Potestas parochus, per se, virtute sue potestatis, ex suggesto sive sacro pulpite, publicos hos clerici percussores, sicut excommunicatos vitandos denuntiare?

Resp. Cum nemo debet judex in causa proprii esse, sporet, ut hoc in adeo gravi conflitto, ad Episcopum recurreat, eique omnia, tam favorabilia quam adversa, exacte et cum omnibus suis circumstantiis referat. Ita Ordinarium pro sua scientia ac prudentia, quod justius convenientiusque sit, providavit. Parochus per se, episcopo inconsulto, nihil agat.

Præterea, antequam Prelatus qualis faciendum sit determinat, periculoseus satis erit in concionibus habi de re logui. Nisi necessitas cogat, raro expedit, ut ipse parochus percussus possas contra ejus percussorem latae publicet, aut annunciet. Si ita fuerit, cum homines difficiliter humanae fragilitate exanuntur, facilissime credi potuisset, velum non ab amo re justitia, sed a propria vindictae desiderio procedera. Suggestas Spiritus Sancti cathedra appellant, quia in illa, non homo, quem hominis suae, sed Dei minister, et quae ad Dei honorem et gloriae pertinent, predicat. In pulpite, non nos, sed Jesum Christum, et hunc crucifixum, ut Divus Paulus, predicamus.

Quatt. 2º Parochus percussus potest ejus percussori sacramenta sepulturamque ecclesiasticam denegare?

Ad sepulturam ecclesiasticam quod attinet, si tempus hoc sint, nihil agendum. Ordinario loci insecso. Res haec delicata salebrosaque admodum cum sit, non nisi summa cum prudentia tractanda. Nec Ecclesia jura sunt speranda nec absque consilio est agendum, ut post factum, non peniteamus. Prudentia exigit, ut negatio sepulturam ecclesiasticam sententia sit Episcopis reservata. Reservatio haec a jure profecto non sulti prescripta; at nostra hac in calamitosa tempestate a consuetudine, ubique terrarum prudenter alimissa, praescribitur. Veteres canones Parochio facultatem quidem concedunt ad sepulturam ecclesiasticam denegandum; et attamen non prohibent, quoniam Episcopum consultent, et ejus consilia inimi, omni cum securitate procedat. In parochi judicio privatae inimicitie: quaeunt suspici; in sententia autem Episcopi, quae solemnior est, nonnisi justitia perspectur.

Porro, si forte conflictus duas inter potestates surgeret, Parochus, ab omnibus responsabilitate liber, questionem intergum ejus Ordinario, qui facilius et se et jura Ecclesiae defendere valit, relinquat.

Quaed sacramenta, oportet, ut Parochus alium quereret sacerdotem, qui judex haec in causa sit. Parochus offensus, extra casum necessitatis, suum offensionem judicare haud debet. Si vero vel alius non sit Sacerdos, vel infirmus non nisi Parochium appetat, hie magna cautela summaque prudentia opus habebit, ad vitandum ut justitiae rigor veluti stimulus vindicati non appareat. Parochus his in gravissimis circumstantiis, sui suorumque penitus obitibus, omnibus suis actibus, verbis, signisque ostendere debet damnata sibi illata omnino et libentissime parce, et non damnare, nisi ut Dominus non dement, vel ut peccantem ab aeterna poenitentia salvet. Ad sacramenta recipienda quaedam requiruntur conditions, in quibus dispensare non licet. Si ergo desunt, ministri sacramenta non possunt. Parochus idcirco infermo, ejus initio dicit: «Sum homo et sum Dei minister. Pront homo, et tibi jam pepercit, et iterum, et etiam milles, si necessasset esset, toto me corde tibi pareremus. Da hoc, fili mihii, non dubites. Ast, ut minister Dei, omittere haud valeo quod, ut scis. Deus ut fiat praecipit. Fas egitur quod Deus jubeat, ut in judicio non condemnaris. In hoc non meam vindicatum, sed tuam aeternam salutem quero. Tua peccata fateri incipe, tamquam si ego tibi esses prourus ignotus. Ego autem tnam exciplam confessionem, veluti si numquam te cognovisset. Cito facto demonstrabant, me in te non videre, nisi infirmum, quem sanare tota mea anima conor. Non ego loquar; sed Jesus Christus, qui et pro me et pro te sanguinem ejus fudit, per me loquetur. Non secundum meam voluntatem, sed juxta Dei Ecclesiaeque praecipita ac judicia.» His altissive similibus sermonibus prohibitis, Parochus, qui jam non est homo offensus, sed Dei minister, dabat exi gare dolorem, confessionem, et necessarium satisfactionem. Omnibusque in verbis appuro debeat charitas; attamen nullo in facto praeterniti potestat justitia. Misericordia penitens attrahat, ut justitia a damnatione liberetur.

Sacramenta, quae hoc in casu ministri possunt quatuor sunt, videheto: Poenitentia, Eucharistia, Matrimonium, et Extrema Unctio.

Absolutio modo absoluta non danda, nisi constet de dolore, ad ipsum omnino necessario. Si temem infirmus sensibus