El Consultor de los párrocos (1873-09-11 00:00:00), página 3

modi, si quas contra hujus prohibitionis formam flori contigerit, omnino nullas alque inanes decernit.»

Postea, anno nempe 1657, Innocentius XII, allo decreto precedens Urbanii VIII, decretum confirmans, ac explicant, inquit: «Super primo Sacra Congregatioens decreto de celebratio nis missarum, quo prohibetur ne Episcopi in dioecesana Synodo, aut generales in Capitulis generalibus, vel alias quo-quo modo, redactum onera alla missarum celebrandarum, aut post idem Concilium imposita, aut in limine fundationis.

Quaritior, quid, si legatum sit ita tenne, ut non sit qui ve lit onus illi injunctum subire; et si recursumd it ad Sedem Apostolicam pro moderatione oneris, totum aut fere to tum insendum sit pro expensis ad id necessariis?

Et quid, si permitteatur Episcopo in fundatione, ut possit injusmodi onera moderari?»

Ad que «Sacra Congregatio Cardinalium Concilii Tridentini Interpretum, auctoritate sibi a Sanctissimo Domino nostro attributa ad hunc modum respondit, videbile:

»Ad primam, etsi legatum sit adeo tenne, nihilominus pro reductione onoris, ut supra, impositi ab iis, ad quos pertinet, Sedem Apostolicam esse adecundum, quae absqueulla impensa, id statut quod magis in Domino e re esse judicaverit.

»Verumtamen, si in ipsa beneficii erectione expresso cantum fuerit ut licet Episcopo injunctum onus reducere, ac moderari legem hanc fundatoris, quam decretum hac de re edita non sustulerunt, esse validum et observandum» (1).

In alio decreto ipsius Sacra Congregatioens, edito die 20 Junii 1682, dicitur:

«An Episcopus possit onera missarum nondum accepta reducere, absque beneplacito Sedis Apostolicae, sive hujus Sacrae Congregatioens, quosque reductionem necessariam esse judicaverit, ex eo quod locus eius legatum acceptare recuset, non diminuto onere. S. Congregatio die 20 Junii 1682, Respondit negativus» (2).

Hae sunt Sacrae Congregatioens generales resolutiones. Ut novam inter ac veterem disciplinam, que hae super re existit differentia agnosceatur, oportet ut hae decreta omn de creto Concilii Tridentini, quod derogant, vel saltem admodum restringunt, sunt sedulo comparanda aut conferenda.

V. Ast hae decreta, quibus Tridentini decretum limitatur aut derogatur, summe in vigore saltem in Hispania? Hae questio post Syllogum et Concilium Vaticanum, jam non est nec esse potest que stio. Oportet tamen illum expendere sal tem ut videatur qua caueta legendi sunt Auctores, qui ante praefata decreta scripsere, aut tempore quo nimium regalia vigebant eorum opera evulgavere.

Tempore, quo praedicta decreta fuere edita, seculo nempe XVII, acriter pro regalia jure disceptabantur, non solum in Gallia, sed etiam in Hispania (3). Post, regnabatibus Philippo V ac ejus Filio Carlo III, spud nos quoque canonistae non pauci extitere, qui Deo, quod Dii orat negarent, ut Caesar, quod Caesaris non est, potuissent dare.

Hinc tot adversus Apostolicam Sedem quærala ac diffi dentiae. Hinc tot tamque vanissime regalistarum declamationes. Hinc tot schismatici vel schismati proxima doctrinae. Hinc tot libri ab ipsis nullis evulgati ad Regiam exequiari sustinendum. Hinc demum quod tot tamque magna celebratiis theologi, regalistarum sophismatisbus decepti, nonnumquam assereuer aduent Pontificis Summi leges obligatorias non esse, antequam a gubernio civili, juxta praxim tunc temporis admittam, promulgerentur.

Hae prailibanda videantur, ut que statim dicturi sumus bene ac justae, valeant comprehendi ac judicari.

His orgo suppositis, summe in vigore citata Urbanii VIII ac Innocentii XII decreta in Hispania?

Ante omnia veteres theologos audiamus. Seraphinus Fröi tus, lustanus, anno 1636, ajebat: «Nec ostat declaratio Eminentissimorum Cardinalium sub Urbano VIII, quia non fuit recepta» (1).

Castro Palao ait: «Ad extremum aliqui non videbitur improbabile, hae Sacrae Congregatioens decreta, etiam rationi et aequitati conforma sint, vim legis, saltam, extra Italianam, non habere, quia illis de fact requisita publicatio (2), et Communitatis acceptatio (3), et jurisdictiois a Pontifice in totam Ecclesiam concessio» (4).

Mendo inquit: «Ubi fuerit acceptatum Urbanii decretum, non remanet locus huic dubitationi: de acceptatione dubitare audivi, saltam generali, sed, dum de opposito non constet, acceptatum fuisse est tenendum» (5).

Hanoi dixit: «Num autem aliqui Hispaniarum ex integro observaret, quod laude dignum foret (6), mo latet (7).

Serra ait: «De qua tamen prohibitione (8) mihi non constat (9), et multo minus de publicatione taliis prohibitionis sufficiente ad omnes provincias astringendas» (10).

Araujo, Segoviensis Episcopus, dicit: «Nam in regnis Hispaniae dubitavi semper de ejus acceptatione» (11).

Trullench inquit: «Et quia non constat de eo (de decreto) juridice et authenticis (12), nec sit usui receptum, in hoc et in aliis, in dicto decreto contentis, nec executioni mandatum, etcetera» (13).

Hurtado ait: «A multis viris doctis, et religiosis (14) audi vi, totum hoc decretum non esse usu receptum» (15).

Martínez a Prado dicit: «Declarationi autem in oppositum solet responderi, quod de ea non constat authenticum, vel quod contraria consuetudine est illi in Hispania derogatum» (16).

Denum aliis autuotectores, sicut Chassaing (17), et Verrecellli (18) qui sustinent Urbanii VIII decretum, legem non esse ac proinde probabilitatem non tollere sententiam decretu huius contrariae (19).

VI. His sententias expositis, ut veram ac sanam doctrinam tuentur, dicunt Salmanticensis: «Audienti ignitur non sunt dicti autores, nam decretum istud falsae sufficientia publicatum, constat exeo, quod in eo in fine dictur lusse publicatum ad Vulvas Basiliarensium Sancti Joannis Lateranensis, et Principis Apostolorum, ac in acie Campi Flore, ut videcerest

(1) Bullar. Ordinis B. Mariae de Mercede, in Bulla 4 Clement., 7, fol. 164, in fine.
(2) Regium exequiari.
(3) Communitas acceptatio! Quam hec sunt jansenismo seu frébronianismo proximal!
(4) Part. 6, trac. 29, disp. 5, De Censuris, puncto 8, n. 15.
(5) De Ordine Milit., Disp. 9, Q. 5, num. 44.
(6) Propriet metum regalistarum, non audet nec plura dicere, nec clarius loqui.
(7) De Sacrif. Misso, Disp. 33, Sect. 11, n. 117.
(8) De decreto Urbanii VIII.
(9) Ilam cognoscit at tamen inquit: Mihi non constat.
(10) 3 Part., Quest. 83, art. 1, Dub. 4, ad. 6.
(11) Questiones Varia et Selectae, tract. 2, Q. 17, num. 16.
(12) Ierum expositore Regium exequiari!
(13) Tomo 3, Praxis Sacram., lib. 3, cap. 8, Dub. 11, numero 10.
(14) Adeo genera erat contagium!
(15) Tomo 1. Variarum Resol., tract. 12, cap. 14, resol. 16, num. 164.
(16) 3 Part., Q. 89, Dub. 13, num. 21.
(17) Part. 2, Privil., trac. 8, cap. 1, prop. 8.
(18) Quest. Moral., trac. 2, Q. 6, num. 21.
(19) Videantur a pud Diana, Resol. Moral., Part. 11, trac tatus 2, resol. 43.