El Consultor de los párrocos (1874-07-24 00:00:00), página 2

Hac super re nulla est lex praecipiens vel prohibens, et ideo consulenda dumtaxat est pia Ecclesiae consuetudinem. Hae autem consuetudine ubique recepta, et nulli imputabili, permitit, ut sacra Communio, sive ante, sive post Missam fidelibus detur, semper ac indigui non sint, et licite opportuneque illam petant. Quod hoc nullum est dubium. Supervacuum igitur esset, plura ad veritatem non negatam confirmandam adjungere. Dicta idcirco sufficiant.

Questio III. An licet communione intra vel extra Missam dare in Altari, in quo Sanctissimum Sacramentum est expositum? Hoc regulariter loquendo non licet. Prohibitum enim fuit a Sacra Rituum Congregatione, decreto 12 Novembris anni 1681. Sed hac prohibito aut regula non est adeo rigorosa, ut aliquas exceptiones non admittat. De his, que admittit exceptionibus loquens, ait Herdt: «In casu necessitatis, ob defectum alterius Altaris, in Altari in quo est Sanctissimum Sacramentum expositum, Eucharistia potest fidelibus distribui» (1). Et paullo post, hanc doctrinam ad Missam etiam solemnem extendens, ait ipse Herdt: «Quae numero precedenti dicta sunt de Missa privata coram exposito Sanctissimo Sacramento, etiam in Missa solemni servanda sunt» (2).

Animadvertendum tamen, sequitur Herdt, quod si communi distributur extra Missam, benedictio dari debet, sed in cornu Evangelii, non in medio Altaris (3).

Hece doctrina justa, ac necessaria admodum est. Potest enim accidere, ut in aliquo oppido non existat nisi una Ecclesia cum uno solo Altari, in quo oporteat, et Sanctissimum Sacramentum magnis in solemnitatibus exponere, et fidelibus, ut preceptum adimpliant, indulgentiam aut jubilium valent lucrare, etc., Sacram Eucharisticum distribuire. Mens etenim Sacra Congregatio fuit prohibere, ut commune detur in Altari, in quo est expositum Sanctissimum Sacramentum, quando plura extent Altaria, vel quando vera ac magna necessitas non sit Sacram Communione distribuendi in Altari, in quo expositum est Sanctissimum Sacramentum.

Questio IV. Qua diei hora licet, et qua non licet Eucharistiam populo fidelis ministrare?

Ad hujus dubii solutionem probatorum Auctorum sentencias, prout oportet, exponamus.

Azorius, magne quidem auctoritatis theologus, inquit: «An post meridiem Sacram Communione accipere jure vel consuetudine prohibeantur? Negative respondentur» (4). Et post hae addit: «Qualibet diei hora potest, qui rem divinam non facit, Eucharistiam suscipere, si ejusnus sit, quia nullo canone aut jure sumere prohibitur» (5).

La Croix inquit: «Notat etiam Jordanus, Communione omni hora recipi posse, non tamen sine causa vesperi vel noctu. Aversa dicit tantum esse congruum, ut fiat mane; lisere autem etiam vespera» (6).

Sanctus Alphonsus a Ligorio domum ait: «Per se loquendo qualibet diei hora dispensari potest communio, quia circa hoc nulla adest prohibitio. Diximus per se loquendo, nam, ut dicunt omnes Auctores citati (7), non licet Eucharistiam ministrare noctu vel sub vesperis, id est, in extrema diei parte, tum propter scandalum, tum propter hodiernam Ecclesiae consuetudinem» (8).

Ex quo patet, juxta hodiernam Ecclesiae consuetudinem, Communionem distribui non licet, nisi in horis, in quibus licet utamini celebrare. Quando tamen media nocte celebratur, ut accidit in die Nativitatis Domini, in hac Missa, abscque speciali Summi Pontificis privilegio, Eucharistiam dispensare haud licet (1).

Questio V. An Sacerdos, qui Pastor, seu Parochus non est, tenetur fidelibus communionem potestibus, modo indigni non sint, illam semper concedere? Affirmative; sed non eodem modo ac Parochus, sive qui curam animarum habet. La Croix, questionem hanc expendens, inquit: «Minister, qui ex officio non est Pastor, non tenetur ex justitia ministriare Sacramentum; tenetur tamen ex charitate» (2).

Sed, ut melius obligatio haec comprehendatur, videantur postea in sexta ultimique questions solutione dicenda.

Questio VI, ac ultima. An Sacerdos, qui Parochus, sive Pastor est, tenetur Eucharistiam fidelibus ministrare toties quoties illam ab ipso exponerit?

Sanctus Alphonsus a Ligorio ait: «Quoties Parochus tenetur ministriare Eucharistiam suis oviibus? Aliqui dixerunt, Parochium teneri tantum tempore precepti, et in articulo mortis. Sed communiter hi rejiciuntur ab illis qui docent teneri ministriare quoties oves rationabiliter et opportune (3) petunt. Ratio est, quia Pastori incumbit providere, non solum ut oves adimpleant preceptum, sed etiam ut habent ea quae valde presunt suo profecto» (4).

Salmanticenses inquitunt: «Dicendum ergo est, teneri proprium Pastorem hoc Sacramentum ministriare quoties oves rationabiliter, et opportune petunt. Ratio est, quia Parochi alius aut subditus, non solum ad necessaria adimplenda praecatum, verum etiam ut ministrarent valde utilia, et opportuna saluti animarum; et hoc etiam maxime pertinet ad munus Pastorum, neque aliqui satis esset saluti oviun provisum» (5).

La Croix dicit: «Qui ex officio est Pastor, tenetur ex justitia suis subditis, etiam extra necessitatem grarem rationabiliter potestibus ministriare Sacramenta. Est communis» (6). Et adiungit ipse La Croix: «Pecetat Pastor qui exhibebat se morosum et difficiliter subditus absterret, quoniam petant Sacramenta» (7).

Possunt tamen, ajunt Salmanticenses, «esse excusari Parochi, vel propter rationabilem causam, vel quia habent aliquos coadjutores, ad quos possunt oves remittere. Regulariter tamen cavere tenentur, ne se ostendent difficiles in dispensanda Eucharistia, quin potius subditorum devotionem adfuerint, et quod fieri potest alicient, sicut notarunt Suarez, Filliucius, et alii» (8).

Benedictus XIV, in Bulla Cortiores effecti, die 13 Novembris anni 1742, exprse ad hanc questionem solvendam edita, inter alia, inquit: «Quoniam in Ecclesia christiana opus est cuncta ordinate, et convenienter disponi, Pastores vigilantiam, et curam suam conferent, ut ex una parte fidelium pietas minime fraudetur eo accessu, etque participatione, ex alia vero ita utrumque sortiatur, quin ulla in laudabilibus aliis institutis oriatur perturbatio, unde facile confusio etiam, et scandalum oriatur.»

(1) Lapurdi (Bayona) in Gallia, per privilegium, in die Nativitatis, in Missa media noctis in Cathedrali celebrata, fidelibus Sacra Communio distributur.
(2) Loco citato, num. 135.
(3) Loco citato, num. 135.
(4) Naturt hoc. Rationaliter et opportune petendum.
(5) Theol. Mor., tom. IV, lib. VI, tract. 3, num. 253.
(6) Cursus Theol. Moral., tom. I, tract. 4, cap. 9.º, punct. 2, num. 20.
(7) Loco citato, num. 138.
(8) Loco citato, num. 134.
(8) Loco citato, num. 30.