El Consultor de los párrocos (1873-07-31 00:00:00), página 4

magistri, propter imprudentiam vel praecipitationem medici, aut eo quod integritas ac justitia, benignitas atque patientia in judice deficient!

Sed, supposita necessitate confessiones patienter et benigno, non festinatar nec impatienter audiendi, penitens exsisti tari etiam debet ad confessionem integrum faciendum, seu ad omnia sua peccata, absque timore, prout sunt in conscientia, detegenda. Ad hoc consequendum, plurimum jubeat difficultates quae integritatem confessionis impediunt, presupponere, et tamquam objectiones obiter refellere, ut penitens a metu omnium liberetur, confessio, quamquam ipsi Deo, totum suam conscientiam aperiat. Experientia continua ostendit plures penitentes, qui bene vel male confiteantur secundum quod eis praebetur vel non praebetur opportunitas auxilium.

Sed de his, ad confessarium cum pertineant, plura dicere non expedit. Medici etiam sunt in Israel, et scunt inter lepram et lepram discernere, et malum a bono distinguere, ut in confessionali, ob eorum culpam, penitens non invenerit «pro pane venenum, pro piscis serpente, et pro medicina vulnus», ut inquit Summus Pontifex Benedictus XIV.

Sed ad questionem primam, ceteris omissis, redeamus.

Si penitens tacet ob memorie defectum, confessarius facie potestat malum hoc vitare. Bona fides non deest, prout supponitur, et idem confessarius vel levis indicatio penitenti erit magna lux, qua vel obscuriora clara apparebunt.

Si penitens silat ob timorem, necessarium est attente serioque animo expenderae, an inventatur in aliquo ex casibus, in quibus integritas moralis, sive omissione manifestationis alienae peccati non interdictur. Hoc sedulo notandum est, nam erubro in parvis oppidis, et hodie praesertim, accidere solet.

Penitens, ex gratia, quem confessarius apprime cognoscit, potest aliquod peccatum contra bona, famam, vel etiam vitam confessarii commississe, et timere illud confessarii ipsi patiaceare. Praeterea, evanire potest ut penitens et confessarius ad oppositas fractiones politicae pertinent, et penitens, qui alium confessarium non invexit, nolit Sacerdoti, familia ejus adversario, aliquo pandere delicta, quae ad fractionis politicae secretoria attingent.

Illis et similibus causibus confessarius summa prudentia opus habet, ut curiosus videatur, fiduciam penitenti valeat infundere. Ad hoc magni interest, ut confessarius, difficulatem prevideat, omnibus opportunitatis legibus servatis, ad penitentem dicas: «Frater dilectissime, ego sum homo et Dei minister. Extra Ecclesiam, tamquam homo potero et sentire et etiam loqui; in Ecclesia vero, et praecipue in confessionali non sum, et non loquar nisi tamquam Dei minister. Hece ergo nec scire volo, an sint vel non sint politicae opiniones meae oppositte. Hece mihi non sunt amici nec inimici, sed tantummodo penitentes. Hece, omnium humanarum affectionum propris obliquis, optimi mihi videntur, non qui ad meas politicas fractiones pertinent, sed qui verius ac sincerius penitent. Hece, prout Christi minister, animas quero, et cetera aliis reiique. Hece denique audio, et quod audio, tamquam si omnino non audivisset, perpetuo silentio obstegans. Quod in confessione audio erit mihi velut omnino ignoratum, quoniam umquam, nota bene, umquam, nec aliis illud revelabo nec mihi ipsi ad meas utilitatem repetam. Eja ergo, dilectissime frater, ne times. Non homini, sed Deo loquitor. Tuam animam emunda, et de ceteris, quae ad hanc miseram vitam spectant, nunc ne cogites quidem.»

Si his non obstabantibus, penitentis adhuc silet, confessarius addere potest: «Veraor ne aliquod scelus detegere renuas. Ad quid hoc? Quid ergo times? Peccasti in me, vel fratrem meum? Hece non sum ego, sed Christus. Hece non nosco alios fratres, quam animas, quas Christo luceare teneo. Patrem meum occidisti? Etiam si hoc ita esset, hic, non patris mei filius, sed Christi minister sum. Ne times, igitur ubi timendum non est. Confessarius sigillum est veluti pateum abscque fundo, in quo quae cadunt, usque in aeternum cadunt.»

Si tamen penitens adhuc tacet, et alunde vere dispositus apparat, confessarius supponere debet integritatem moralem facere, seu alterius confessori consilio aliquod peccatum recitare, et ei non valet absolutionem denegare (1).

Penitens potest quoque tacere aliquod peccatum propter verecundiam. Hoc in casu confessarius omni conatu tenetur adlaborare, ut penitens comprehendat animae morbos, sicut et corporis infirmitates, minime possa curari, si medico non manifesterantur. Porro, ei ostendere debet verecundiam excitaria diabolo ne penitentiam agat, ut animam ejus possit rapere. Poterit ergo dicere: «Perpende quae tibi accidunt. Diabolus, qui in te verecundiam non excitabat quando peccatum commisisti, nunc in te pudorem stimulat ne a peccato libereris. Proh Satanae maleficium artificium! Proh irrationabilis pudor! Proh animalium perniciem! His adde, vincere propter Deum pudoris repugnantiam opus valde meritorium apud ipsum Deum esset. Ne uitare times. Vanam hanc verecundiam rejicito, daemonem expelle, ipsum vince, et te a damnatione aeterna preserva.»

His et similibus exhortationibus confessarius potest et debet penitentem excitare ut nullum, omnino nullum peccatum occultet.

Potest, et etiam solet evenire, ut penitens velit tamquam justus ac puruscum ejus confessarii apparet, et hac de causa silet ne bonum iudicium de sua virtute offormetur mutetur. En horridum barathrum in quod non semel vel ipse plisisimne anima ruit. Ad malum hoc, adeo extimile impedien dum, necessarium est ut confessarius suis penitentibus, etiam devotioribus et perfectioribus, aliquando loquatur de penitentia multorum sanctorum qui, quamvis lapsi fuerint, penitentia amissa coronam denou obtinuerint. Poterit, vg., illos dicere: «Sanctitas non est apud homines, sed apud Deum. Gloria non in iudicio hominis consistit. Confessarius valebit dici; ast quis decipiet Deum, qui omnia videt? Praeterea, ejus est utilitas medieum deludere? Medicus poterit dicere: Non est infirmitas non subsistet? Porro, honor penitentis non consistit in ostensione falsae sanctitatis, sed in vera sanctitate. Jam vero sanctitas est innocentiam semper servare, sicut Sanctus Thomas Aquinas et Sanctus Alphonsus de Gonzalez, vel Davidem, Petrum, et Augustinum in penitentia imitari. Fili mi, es igitur purus? Ne tune glorieris, quia quid habes quod non acccepisti? Quid igitur habes a Deo est, et tibi concessum fuit, non ad superbiam excitandam, sed ad humilitatem in te pro movendum. Praeterea, quamquam nullus peccati sis conscius, time, sicut Divus Paulus, nam Deus te judicaturus est. Pec catum aliquod econtra commissisti? Cecidisti ut David? Davidem idecirco imitator. Ego sum ibi scint et medicus. Vulnus non acccepisti? Lector valde. Vulnus econtra accepisti? Tune quomodo latast, si milii vulnus tegis, ut te mederi hand queam?»

His aliasque ejusdem generis observationibus confessarius penitentem potest parare, ut si cadunt, possint resurgere. Hoc, ubique utilisimum, in parvis oppidis seu pagis, in quibus non nisi unum sacerdos est, valde necessarium est.

Penitens potest etiam tacere ob errorem, id est, eo quod credit non esse peccatum quod reapse peccatum est. Sunt, ex gratia, qui propter ignorantiam vel propter heresim, sustineant matrimonium mere civile non esse verum concubi-

(1) Videantur quae circa integritatem moralem Auctores omnes docent.