El Consultor de los párrocos (1874-01-29 00:00:00), página 2

dicentes hoc per se esse peccatum mortale, quia per se alius grave scandalum affert: et hoc probari inquitur ex Sanctis Patribus, qui hujusmodi consuetudinem magno pereire incerant.

Cum ego munus concionatoris gessi, pluris etiam hunc perniciosum usum fortiter conatus sum exprobare; sed cum hic officium agam scriptoris de scientia moralis, oportet ut dicam quod juxta veritatem sentio, et quod a Doctoribus didici.

Non nego primum quod illae feminae, que hunc morum aliquibi introducerent, sane graviter peccarent.

Non nego secundum quod denudatio pectoris possit esse ita immoderata, ut per se non possit excusari a scandallo gravi, tamquam valde ad lasciviam provocans, uti bene ait Sporer (1).

Dico vero tertium quod si denudatio non esset taliter immoderata, et aliqui adessef consuetudo, ut mulieres sic inciderent, esset quidem exprobanda, sed non omnino damnanda de peccato mortalii. Id tenent communissime Navarrus, Cajetanus, Lessius, Laymam, Bonacina, Salmanticenses, et ali plurimi.

Navarros (2) sic ait: Negue enim faminae mortaliter peccant ostentantes pectora nuda, quo pulchrioribus videantur, absque alia mala intentione mortalit; quia nullo iure naturali, divino, aut humano, saltem ad mortale obligante, velutari. Idem dicit Cajetanus (3), qui sic ait: Pecus a multibus audium aliqui defertur, quod juxta morum patriae non est de se mortalit. Idem docet Lessius (4), dicens: Potest esse peccatum mortiferum, si quando- da non satis tegentur, secus in nudando pectore, nam partem illam nec natura, aut pudor postnatal absolute legi. Grave tamen esset hujusmodi morum introducere.

Sententiam hane dicit esse communem Laymann (5). Idem consent Azorius, Sanchez, Bonacina, Salmanticenses, etc.; quia, dicunt, pectus non est purus velhaanter provocans ad lasciviam. Videtur etiam huic adhaerere Sanctus Thomas (6), ubi loquens de ornatu superfluo mulierum, ut patet ex ter- tia objectione, sic ait: Et si quidem hab intensione se ornent, ut alios provocent ad concupiscientiam, mortaliter peccant. Si autem ex quadam testitate, vel etiam ex quadam vanitate propter fac- tantiam quamdam, non semper est peccatum mortale, sed qua- doque veniale. Deinde addit: In quo tamen casu possint aliqua a peccato excusari, quando hoc non fuerit ex aliqua vanitate, sed propter contrariam consuetudinem: quoniam talis consuetudo non sit lataabilis (7).

Et post hac dixisset, sententiae oppositae objectiones sol- vans, inquit iterum Sanctus Alphonsus: Deridet autem Roncaglia hane rationem consuetudinis excusantis, dicens: Potestine quocumque consuetudo dare jus ad id quod alitis de sua natura prohet gravem occasionem peccati? Sed immorto deri- det, nam patet, quod consuetudo sie incendi, non quidem det ius ad id quod est contra ius naturalis, sed bene diminuat vim concupiscientiae; ubi enim non est usus, majus scandalum dabunt ille mulieres, que brachia aut crura ostendent, quam ea que pectus, modo denudatio sit moderata, ubi talis viget consuetudo, quia assuescat efficit, ut viri ex tali visu minus movantur ad concupiscientiam, prout experientia constat. Sancti autem Patres aut modo concionatorio sunt loquuti, vel de usu immoderato, ut diximus.

Tandem idem Roncaglia (8) concedit modicum discooper-

tionem pectoris excusare a peccato gravi. Et idem docet doc- tissimus Sylvius, 2.a, 2.n Q. 169, art. 2.n (1).

Objectionibus sic disjectis, practicam solutionem propo- nens, ait Sanctus Alphonsus: «Ceterum non dubito, quin oporteat, ut prudentis confessarius sententia supra relata mag- na cum discretionie utatur, ne indulget nimite mulierum li- centiae, quae libidinem involvat, cum pie viventes non sic incadant. Bene enim La Croix (2) cum Elizalde advertit, quod ejusmodi femineae denudatione pectoris non raro querunt inhoneste appeti a viris, ut illos sibi irretiant, et captivent; et hanc ob causam recte putat Elizalde plures feminas damnationem pati. Hinc non dubito, quin hujusmodi indecens eos enixe a predicaturibus, et confessariis, quantum fieri potest, coereendus sit, et extirpandus» (3).

Et adhuc, citato Divo Antonino (4), addit Sanctus Alphonsus: «Si enim de usum patriae est, ut mulieres defarent vestes versus collum scissa usque ad ostentationem mammillarum, ut in partibus Rheni, valde turpis et impudicus est talis usus, et idem non servandus. Si enim mulier se ornet secun- dum decentiam sui status et morum patriae, et non sit ibi mul- tus excessus, et ex hoc aspicientes rapiantur ad concepcionem ejus, erit ibi occasio potius accepta quam data; unde non mulieri, sed ei soli qui ruat imputabitur ad mortale. Poterit autem esse tantus excessus, quod erit occasio etiam datas» (5).

Et, citato quoque Divo Antonino, ut id quod in praxi faciendum sit inuitat, conclusit Sanctus Alphonsus: «Ex pres- dictis igitur videtur dicendum, quod ubi in hujusmodi ornati- bus confessio inventi clare, et indubitante mortalit, talen non absolut, nisi proponat abstinere a talis crimine. Si vero non potest clare percipere, utrum sit mortalit, non videtur tunc precipiendam sententia, scilicet, ut denegat propter hoc absolutionem, vel illi faciat conscientiam de mortalit, quia fa- ciendo postea contra illud, etiam si illud non esset mortalit, ei erit mortalit, quia omne quod est contra conscientiam, adscifit ad gehennam. Et cum promptiora sint jura ad sol- vendum quam ligandum, et melius sit Domino reddere ratio- nem de nimia misericordia, quam de nimis severitate, potius videtur absolutendum, et divino examini dimittendum. Fecer- tamen, quod et predicatores in predicando, et confessores in audienda confessionum debent talia det estari, persuaderi ad dimittendum, cum sit nimia et excessiva; non tamen ita in- distincte assercere esse mortalit» (6).

Sancti Alphonsi, Salmanticensium, et aliorum omnium grati assimorum doctorum sententiam late expositum. Nunc ergo, qui judices sunt, per se ipsos judicent, et quid in praxi fieri oporteat ipsi discernant (7).

SEGUNDO CASO.

¿Es lecho el lujo o el excesivo adorno que suele observarse en las mujeres?

Esta cuestión es grave, gravísima. En nuestros días está siendo el tormento de los Confesores y causa de la eterna perdición de muchas almas. Por esto se necesita examinarla con gran cuidado, y resolverla con toda la posible prudencia.

Para evitar escollos, que son horribles, es preciso conciliar dos cosas que á primera vista parecen inconciliables. En efecto, se necesita no negar la absolución, cuando la ley moral

(1) Ligorius, loco citado.
(2) Theol. Mor., lib. 2, núm. 248.
(3) S. Alphonsus, loco citato.
(4) Summa, 2.a P., tit. 4, cap. 5.
(5) S. Alphonsus, loco citato.
(6) Loco citato.
(7) Qui plur. hae de re cupiat, videat Concina, Theologia Christiana, tomo 2, lib. 1, dissert. 9, cap. 9, parag. 9, ubi multa conceditoribus ac confessariis utihissima tradit.