El Consultor de los párrocos (1874-11-14 00:00:00), página 2

nisi a Deo. Quae autem sunt, a Deo ordinata sunt. Itaque qui resistit potestati, Dei ordinationi resistit. Qui autem resistunt, ipsi sibi damnationem acquirunt. Ideo necessitate subditi estote, non solum propter iram, sed etiam propter conscientiam. Ideo enim et tributa prestatis: ministri enim Dei sunt, in hoc ipsum servientes. Reddite ergo omnibus debita, cui tributum, tributum: cui vectigal, vectigal: cui timorem, timorem: cui honorem, honorem (1).

- In Epistola ad Titum adjungit Apostolus: «Admove illos Principibus et potestatibus subditos esse (2), dicto obediens» (3). Et ad hebraeos aejebat: «Obedite prepositos vestris(4), et subjaceite eis» (5).

Et Sanctus Petrus, Apostolorum princeps, inquit: «Subjec- ti igitur estote omni humane creature propter Deum; sive Regi, quasi praescelenti; sive ducibus, tamquam ab eo missis. Deum timete, Regem honorificate. Servi, subditi estote in omni timore domini, non tantum bonis, et modestis, sed etiam discolis» (6).

Christi estate principes omnes prævaricatores erant, atque videbantur. Hoc tamen non obstante, Dominus noster ac Redemptor, de illis loquens, ait: «Reddite ergo quos sunt Cessa- ris, Cesari, et quos sunt Dei, Deo» (7).

Victoria, theologus gravissimus, celeberrimi Malchioris Cani magister, ac amicus, hac eadem de re agens, inquit: «Peccatum mortale non impedit dominium civile, et verum dominium. Scriptura Sacra sape nominat Reges illos, qui mali erant, et peccatores, ut patet de Salomone, Acha, et alii multis. David vocabat Saulum dominum summum, et regem tempore quo persequebatur eum (8). Imo ipse David aliquando peccavit, nec propterea perdidit regnum. Genesius capitale 49, dicitur: Non auferetur scepterum de Juda, nec duce de seniore ejus donac nemiat, qui milites est, etc. Et tamen multi fuerunt regi reges. Potestas spiritualis non perditur per peccatum mortale: ergo nec civilis, quia multo minus videtur fundari in grata, quam spiritualis» (9).

Sequitur idem Victoria: «Infidelitas non est impedimen- tum, quominus aliquis sit vorus dominus. Hec conclusio est Sancti Thomae (10). Et probatur etiam primo. Quia Scriptu- ra vocat reges aliquos infideles, ut Sennacherib, et Pharao- nem, et multos alios reges. Item quia gravius peccatum est odium Dei, quam infidelitas. Sed per odium Dei potestas non amittitur: ergo nec per infidelitatem. Item Paulus (11), et Pe- trus (12) iubent praestare obedientiam principibus, qui tunc erant omnes infideles, et servos obdiren dominos. Ergo...etc. Item Tobias jubebat reddi hedum a gentilium captivum tam- quam furtivum (13). Quod non esset si gentiles non haberent dominium. Item Ioseph fecit totum terram Aegypti tributa- riam Pharaoni, qui erat infidelis (14). Item ratione Sancti Tho- maee. Quia infidelitas non tollit nec jus naturale, nec huma- num: sed dominium sunt vel de jure naturali, vel humano: ergo non tolluntur dominia per defectum fidei» (15).

(1) Ad Romanos, cap. 13, vs. 1, 2, 5, 6, et 7.
(2) Pro oculis habendum tune temporis principes omnes fidel christianae infidelissimos hostes esse.
(3) Ad Titum, cap. 3, v. 1.
(4) Non autem erant christiani.
(5) Ad Hebraeos, cap. 13, v. 17.
(6) Epistola 1, cap. 2, vs. 13, 14, 17 et 18.
(7) Matheei, cap. 22, v. 21.
(8) 1 Reg., cap. 16.
(9) Selectio Theologica, De Indis, Relectio prior, num. 7, editio 1768, pags. 192 et 193.
(10) Summa Theologica, 2.°, 2.°, quest. 10, art. 12.
(11) Ad Rom., cap. 13.
(12) 1 Petr., cap. 2.
(13) Tobiae, cap. 2.
(14) Genesis, cap. 47.
(15) Loco citato, num. 7, pag. 194.

Divus Thomas inquit: «Fides Christi est justitiae principium, et causa. Etideo per fidem Jesu Christi non tollitur ordo justitia, sed magis firmatur. Ordo autem justitiae requirit ut inferiores suis superioribus obedient: alter enim non possit humanarum rerum status conservari. Et ideo per fidem Christi non excusantur fideles quin principibus secou- laribus obediere teneantur» (1).

Concina, laxissimi nullatenus suspectus, ex his aliusque heie omissis, concludit: «In principibus, quae praecipiant, spectanda sunt. Si justa praescribunt, et utilia bono commu- ni republicae, parendum est ipsis SIVE BONI SINT, SIVE MALI: quoniam illorum bonitas, aut malitia tunc illorum personas afficiet, nec communitati nocet. Haec autem obedi- dientia necessaria est ad publicam tranquillitatem» (2).

Summus Pontifex, Pius IX, sua auctoritate apostolica doctrinam hanc confirmans, dicit: «Moneantur itaque fideles per- tinens omnino ad naturam ipsam humane societatis, ut om- nes auctoritati obtemperare debeat legitime in illa consti- tute» (3). Et addit alio in loco: «Et si enim exemplum, ut viri principes, quibus a Domino data est potestas, avortantes aures suas a fraudulentis et perniciosis constituti, et custo- dientes justitiae legem, ac secundum Dei voluntatem ambu- lantes, ejusque Sanctae Ecclesiae iura et libertatem, pro co- rum religione, ac benignitate suorum populorum felicitatem prosperitatemque procurare non desistent (4), tamem veho- menter dolens in diversis locis nonnullos et populo existente, qui NOSTRO NOMINE TEMERE ABUTENTES, ET GRAVIS- SIMAM PERSONÆ NOSTRAE, AC SUPREME DIGNITATE INJURIAM INFERENTES, debitam erga principes subjectio- nem denegare, et contra illos turbas, pravosque molus concitare audent» (5).

His dimituat adjungens, Pium IX, Christi Vicarium, heie loqui: non de veteribus catholicis gubernis, sed de nostri seculi gubernis, de his scilicet, que, ut nemo nescit, omnia declinaverunt, simul inutilia facta sunt, et non est quod faciat bonum, non est usque ad unum.

III.

Sacre Scripturae factis seu exemplis hoc adhuc comproba- bitur.

Pharaoni, regi quidem pagano, tamquam primus ejus Mi- nister, seu primus a rege, in Aegypto servit Joseph, filius Jacob (6), quo et sibi, et patri suo, et fratribus ejus, et uni- verso populo Aegyptio etiam magna innumerabilia facere po- tuit bona.

Nabuchodonosor rex gentilis ac idolorum cultor erat. Hoc tamen non obstante, Prophetæ Danielis divina sapientia eru- ditus, exclamavit: «Vera Deus vester Deus deorum est, et Dominus regum» (7).

Et non solum Deum unicum verum sic fuit confessus, sed etiam posthae Dei Prophetam voluit honorare. Ait namque Scriptura: «Tunc rex Danielis in sublime exultit, et munera multa, et magna dedit ei: et constituit eum principem super omnes provincias Babylonis, et praefectum magistratuum super cunctos suplentes Babylonis» (8).

(1) Summa Theologica, 2.°, 2.°, quest. 104, art. 6.
(2) Theologia Christiana, tom. 4, lib. 6 in Decal., dissert. unic. cap. 14, num. 14.
(3) Encyclica Nostis et Nobiscum, 8 Decembri 1849.
(4) Notetur hoc. Summus Pontifex haec omnium acceptat: ast illa, velut conditionem ad potestatem habendam necesar- sariam minime exigit.
(5) Allocutio 4 Octobris anni 1847.
(6) Genesis, cap. 41.
(7) Danielis, cap. 2.°, v. 47.
(8) Danielis, cap. 2.°, v. 48.