El Consultor de los párrocos (1873-12-17 00:00:00), página 3

privatis hominibus qui illi subsunt, tum a publicis magistratibus, ut reorum instar judicium sustineant, et in exercitio spiritualis muneris oeconomantur.

XI. Sic Ecclesia Christi sanctissima, cui solemnibus etiam iteraticoque supremorum Principum sponzionibus publicisque pactis conventus asserta fuerat necessaria et ple- na religionis libertas, nunc lugeri in iis locis omni suo spoliata jure, et infestis obnoxia viribus quod extremum illi minantur excludit; nova enim leges eo pertinent ne amplius possit existere. Nil mirum: ignitque religiosa tranquillitas pristina graviter co in Imperio perturbata fuerit ab hujsmodi logibus aliusque Borussici Gubernii consilii et actibus Ecclesiae insensimissimi. At perturbationis hujus culpam porporem omnino conicere quis vellet in Germanici Imperii Catholicos. Nam si istis vitio verendum est, quod legibus illis non acquiescant, quibus salva consolentia acquisescore nequeant, pari de causa parique modo ta- xandi essent Iesus Christi Apostoli et Martyres qui atrocissima quaeque supplicia et mortem ipsam subire maluerunt, quam proprium prodero officium sanctissimaeque sua religionis jura violare, impius obsequendo persecuto- rum Principum mandatis. Sane, Venerabilios Frates, si prater leges civilis imperii aliae nulla extarent, et he quidem sublimioris ordinis, quas agnoscere oportet, viola- rensefas; si properterae cedem eodem leges supremam constitutae conscientiae normam, sic ut impie juxta at ab- surde quidam contendunt, reprehensione potius quam ho- nore ei laude digni forent primi martyres et qui dein- ceps eos sagittati sunt dum pro Christi fide et Ecclesia li- bertate sanguinem fuderunt; invero ne licerent quidem obstantibus legibus invitiisque principibus christianam tradere et propagare religionem, Ecclesiam fondare. Fi- des tamen docet, et humana ratio demonstrat, duplicem existore rerum ordinem, simulque binas distinguendas esse potestates in terris, alteram naturaliorem que humana societas tranquillitati et secularibus negotiis propiciat, alteram vero, cujus origo supra naturam est, que praest civitati Dei, nimium Ecclesiae Christi ad pacem un- marum et salutem aeternam divinitus instituta. Haec autem duplicis potestatis officia sapientissime ordinata sunt, ut reddantur qua sunt Dei Deo, et propter Deum que sunt Caesaris Caesar; qui idem magnum est, quia calo minor est; illius culu est ipse, cuius culum est et omnis creatura (1). A quo certe divino mandato num- quam deflexit Ecclesia, quae semper et ubique fidel- ium suorum animis ingere contendit obsequium, quod inviolabilitur servare debet erga supremos Principes, eorumque jura quond saecularia; docuitque cum Aposto- lo, esse Principes non timori boni operis, sed mali, ju- bens fideles subditos esse non solum propter iram, quia Principis gladium portat vindex in iram ei qui malum agit, sed etiam propter conscientiam, quia in officio suo Dai minister est (2). Hunc autem Principium metum ipsa coli- butit ad opera mala, eundem plane excludens a divina le- gis observantia, memom ejus quod fidelis docuit beatus Petrus: Neano vestrum patiatur ut homicida, aut fur, aut male- dicus, aut alienorum appellant; si autem christianus, non eru- bescat, glorificet autem Deum in isto nomine (3).

XII. Quae cum ita sint, facile intelligitis, Venerabilis Frates, quanto animi dolore nos affici opportuniter legentes in epistola nuper ad nos data ab ipso Germanico Imperato- re criminationem non minus atrocem quam insperatam ad-

versus partem, ut ipse ait, catholicorum sibi subditorum, praesertim vero adversus catholicum Germaniae Clerum et Episcopos. Cujois criminationis ea causa est quod hi nec vincula et tribulationes verentes nec facientes animam suam pretiosiorem quam se (1), parere recusent commemoratis logibus, eadem constantia, quo pruisquam ille jubeantur, protestati fuerint denunciantes earum vitio, expositatio- nibus explicita gravibus, luculentis, solidissimis, quas to- to plandente orbe catholicum et non paucis etiam ex hetero- doxis, Principi, Administris ejus, atque ipsis supremis Regi- ni Comititis exhiberant. Ob eam rem nunc ipsi perduellio- nis criminis insinuabantur, quasi in unum consentiant et conspirent eum de quibus omnes humanae societatis ordines perturbare nituntur, posthabitis immumeris, praclarissimos argumentis, quae inconcussam eorum fidem et observan- tiam in Principem, studiumque incussum erga patriam evidentior testantur. Imo nos ipsi rogamus, ut catholicos illos et sacros Pastores adhortemur ad earum legum observan- tiam, quod eo valet ut Nostrum Ipsi operam gregi Christi opprimendo et dispersendo conferamus. Verum Deo freti confidimus, serenissimum Imperatorem, rebus melius comportis ac perspensis, rejecturum suspicionem tam inanem atque incredibilem erga subditos fidelissimos conceptam, neque passurum diutius, ut eorum honor tam foeda discraptur obtrectatione, et immerita adversus illos perduret insecutae. Ceterum Imperialem haec epistolam ultro praeterissimos hoc loco, nisi, Nobis plane insciis et more corte insueto, vulgata fuisse ad officiali Berolini ephemerede una cum alta manu Nostra exarata, qua serenissimi imperatoris justitiam pro Ecclesia catholicia in Borussia appellavimus.

XIII. Hae que huncque recentissimus, ante omnium ocu- posa positia sunt: quare dum ecenobite et Deo dovo- te virgines communi omnium civium libertate privan- tur et immanni asperitate ejiciuntur, dum publice schola- le, in quibus catholicae juventus instituitur, a salutari Ecclesiae magisterio ac vigilantia quotidie magis eximuntur, dum socialitia ad pietatem favendam instituta ipsa- qua Clericorum Seminaria dissolvuntur, dum libertas in- tercipitur Evangelicae predications, dum elementa reli- giosis institutionis in nonnullis regni partibus materna lingua tradit prohibentur, dum a suis abstrahuntur paro- cich Curiones quos iisdem Episcopi prelaticerunt, dum pres- sules ipsi reditus privantur, coercentur, multis carceris comminatione terruntur, dum catholici omnigenis vexa- tionibus exagitantur; fieri neque potest, ut in animis indicu- mus quod Nobis subjicietur, neque religionem Iesu Christi neque veritatem in causam vocari?

XIV. Neque hic finis injuriarum que catholicae Eccle- siae inferuntur. Nam accedit etiam patronicum in borussi- co, alhique Gubernis Germanici Imperii aperte suscep- tum pro novis illis hereticis, quise Veteres-catholicos dicunt per ejusmodi nominis abusione, quae ridicula plane foret, nisi tot errores monstrosi istius sectae adversus precipua catholicae fidei principia, tot sacrilegia in re divina con- ficienda et in sacramentorum administratione, tot gravissi- ma scandalia, tanta demum animarum Christi sanguine redemptarum perniciis vim laerymarum potius ab oculis exprimerent.

XV. Et sane quid moliantur ac spectant misanimi isti perditionis filii, luculenter patet tum ex aliis corum scriptis tum maxime ex impio illo et impudentiissimo quod nuper ab eo vulgatum fuit, quem ipsi modo pseudo episcopum sibi constituerunt. Quandoquidem inhelantur

(1) Act. 20, 24.