El Consultor de los párrocos (1876-11-12 00:00:00), página 3

aliquibus in locis complectatur, non solum durum vel trium leucarum spatium ut in themate, sed etiam multoque magis, veluti in America, ubi parochiae inventurunt extense plus quam dioeceses: et cum plurimum una vel alter aut plures ecclesiae sint intra confinia istarum parochiarum, parochianii nec in eodem loco confluente divina consensuont: ita ut facta dismembratione parochiae, procul dubio nulla prorsus usset difficultas quominus angustia uniuscujusque loci per se admitteretur; cum vero contra evenire potuisset ut in loco revera angusto duplex parochia sit. Nulla ergo esse debet relatio parochiae ad angustiam loci judicandam: notum est enim quod in iure expressa nocent, non expressa non nocent; legislator quod voluit expressit, quod non expressit noluit, et cum in verbis nulla ambiguitas est non debet admitti voluntatis questio. Arg. 1. ille vel. illa 25 ft. de legat., igitur dicendum etiam videtur angustiam loci non protrahendam ad angustiam parochiae.

Hoc statuto principio veluti primo alveo fluit resolutio duobrum oratoris: 1. Angustia loci desumit non debet ex numero fociorum parochiae ejusdem; sed ex numero fociorum uniuscujusque loci in quo degunt oratores. 2. Consequenter evenire potest, ut praedicta causa habeant etiam oratores pertinentes ad parochiam, quae teneorium fociorum numerum excedat, dummodo locus seu vicus vel oppidum in quo degunt sit sufficiens exigua. Etenim in sola curia Oveten. invaleuit consultudo limitandi angustiam loci ad angustiam parochiae, cum nec jura, nec DD. certo exstant hae limitationes, neque praxi communi observantur. 3. Licet obscurum vel contradictorium videatur hoc dubium, in genere tamen dei potest: absque dubio angustia loci, veluti alia quocumque causa dispensationum allegari nequit in casu in quo revera non veritetur, cum vel sine respectu ad parochiam. 4. Minime quidem attendendum est ad numerum fociorum, qui inventurum in unauque leuca quadrata. Quod absolutum proposit est ex jure, doctoribus ac praxi communi: praeterquam quod adversus hanc limitationem cadent militant rationem momenta, ac adversus limitationem ad parochiam. Quaequemque innovatio, prout novitatem, difficilis admodum esset in praxi, pra angustia loci uniuscujusque morali quidem modo ac naturali verbi sensu intellecta: igitur satis provisum est a jure id casu.

Sed demique notandum est, quod in themate agitur de consuetudine omnino singulari curiae Oveten. que fundamento destituta et penitus injusta iudicatur, ex eo quod angustia loci strictiori interpretatione intelligitur, cum jura, doctores et praxis communes interpretationem potius latam et benigniorem admittant; ideoque nihil obstare videtur quominus episcopus consulando auctores et utendo jure suo, aliam consuetudinem seu praxim introducat, quam in Domino expedire judicaverit.

Nihilominus crit sapientiae, religionis, ac prudentiae RE. VV. decernere an et quomodo dimitteunde sunt hujusmodi preces.

Quare, etc.

Sacra Congregatio Concilii censuit: Dilata, et ad mentem. Die 8 Julii 1876.

¿QUÉ ENFERMEDADES EXCUSAN DE LA RESIDENCIA CANÓNICA?

La Sagrada Congregación del Concilio, resolviendo una cuestión de residencia suscitada en España, en la diócesis del Burgo de Osma, dice lo que sigue:

«OXOMEN. INDULTI. Die 8 Julii 1876. Amatus Palacio Canonicus Ecclesiae cathedralis Oxomensis in Hispania, supplem sacramissimo principi exhibuit libellum, in quo exponit, quod ob morbum vulgo una bronchite cronica, a Burgo Oxomensi (capite dioecesis a qua nomen accipit) die 24 Junii 1872 diseessit, et in nativam regionem in dioecesi Santanderensi sitam se contulit, ubi per duos annos moratus est; redditum autem ad canonicam residentiam anno 1874, die 20 Junii choro interfuit. Ast vero paulo post cum videret adhuc sibi impossibile esse in oppido supradicto comorari absque gravi salutis sue periculo, iterum abit in regionem suam. Et licet capitulum assensum prebuerit pro spatio triginta dieorum, ipse tamen per binos annos abfuit. Secunda autem vice etai capituli consensus retulerit pro alis triginta diebus, ipsa tamen ad residentiam nondum redire potuit.

Quare hamilliter petit ut summus Pontifex declarare dignetur, ss in istis annis absentiae fractus et distributiones canonicatus lucratum fuisse, et insuper eidem facultas concedatur abessendi per alterum annum ut salutem suam magis reliquit, aut saltum dissermin declinet gravirem redendi infirmitatem.

Hoc libello accepto rescriptum fuit: Episcopo pro informatione et voto, audito capitulo, referat de legitima petitionis causa. Mandato S. C. Concilii Episcopos Oxom. obtemperans respondit morbum oratoris esse una bronchite, quo exacerbescente sanguinolenta spatia emitit. Juxta medicos aer frigidus et humidis Oxomae ei nocet. Subdit autem, quod juxta praestatos medicos si lyemem bene transigit, catere tempestates haud ei nocent. Praeterea ait colum Oxomense in estate esse valde calidum, et in aliquibus verbis mensibus neque humidum neque frigidum esse. Dacernendum tamen esse existimat utram, et quibus in mensibus causa legitima praest sit, ut orator non resident, cum vel frigus, vel calor aut citu aut serius in verbis, aut autunni tempestativus incipiat.

Praeterea subjuncti juxta constitutiones capitulares, quae antiquissimas sunt, ad capitulum pertinere licentiam abessendi canonicum concedere, sed oratorum formalitates constitutionum haud observasse, et capitulum per solos 30 dies consensus prebuerit. Præstat integrum informationem perlegere quae typis impressa separatum distribuitur.

His explicitis, editum fuit decretum: Per summario precum. Hodie praes proponuntur; præstat hinc aliqua delibare ex lis, quae in jure et praxi habentur.

Videretur dicendum oratorum non solum distributiones, sed etiam fractus praebendas amississe; volat enim per omnia orum tritum illud principium, beneficium propter officium; qui igitur officii oneribus non fungitur, neque ejusdem emolumentis frui debet. Praeterea scitum est omnes ecclesias cathedrales vel collegiatis addictos teneri ad chorum convente ut divino officio satisfaciant: praecipuum enim canonicorum munus est in domo Domini quasi ad simulacionem almae Sionis, divinas laudes per psalmodiam cantare, et Deum trinum et unicum semper predicare, proter aliam obligationem omnibus presbyteris communem SSimum missae sacrificium celebrandi. Quod officium ut rite expletant canones et beneficiati ecclesiarum cathedralium vel collegiatarum, servare debent legem residentiae, et presentiam in choro præstare; c. 6, 7, 10 De Cler. non resid., c. un., in sexto ejusdem titul. et syn. Trid., sess. 24, c. 12, de Ref., ubi haec praescribit: «Praeterea obtinentibus in iisdem cathedralibus aut collegiatis dignitatibus, canoniciatus, praebendas, aut portiones, non licet vigore ejuslibet statuti, aut consuetudinis, ultra tres menses ab iisdem ecclesiae qualibet anno abesse, salvis nihilominus earum ecclesiarum constitutionibus, que longius servitii tempus requirant; aliocquin primo anno privetur uniuscujusque dimidia parte fractum, quos ratione etiam praebende, ac residentia fecit suos. Quod si ite-