El Consultor de los párrocos (1872-10-31 00:00:00), página 2

At ad praxim quod pertinent, hoc certi simum est. Ecclesiae Praealtos, si quod nonnt SS. Congregationum responsum, nefas existimare ab eo recedere, sique recedant, reprehensione dignos haberi, ac revera repreendi. Quod igitur Praealtis ipsis non licet, id a privatis probabilitati fieri, quomodo dicit poterit?

At ratio evidens, qua Doctores illi oppugnantur, qui denegant responsis SS. Congregationum vim legis, ea ipsa est, quam indicavi in postrema epistola. Nimium autortitas SS. Congregationum ipsa est Summi Pontificis autortitas. Summus enim Pontifex neque solet, neque si velit, possit, Ecclesiae regimen per se ipsum exercere. Itaque Sacras Congregationes instituit, quibus tamquam organis utatur, ex quo sequitur, perinde esse SS. Congregationum decretis vim legis denegare, ac si Summi Pontificis denegaret: quod qui adeunt, eum porro probabilitat loqui, nemo certe diceret. Quia de re intelligere satis nuncupam valui, quod aliqui Doctores in responsis SS. Congregationum exigunt, nimium est constet de approbatio Romani Pontificis, quasi vero haec approbatio meridianae instar lucis perspicua non sit, sive ex ipsa institutione SS. Congregationum, sive ex publico et quotidiano curiae agendi mofo, qui, praesente ac veluti inspectante S. Pontifice, ac usque teneatur, sive ex notissima curiae praxi, qua Secretarii Congregationum, Romano ipso Pontifici solent reerre quocumque ab iisdem decreta sunt. Est igitur autortitas SS. Congregationum ipsius S. Pontificis autortitas cuius eadem organa sunt; adeoque opinio, que detrahit illorum autortitatis, ipsius S. Pontificis autortitatis detrahit, quod utrum probandum aut probable haberi possit tu ipsa videtur.

At dicine vere potest, plures esse DD., qui vim legis responsis SS. Congregationum denegant? Equidem haud facile id affirmari. Et primo quidem notum est, Doctorum numerum aliquando inde crescere, quod alius alium nihil ultra expendens transcribit. Notum quoque est, aliquas esse materias, in quibus Doctoribus ceteroque sane doctrinae vitium aliquod solet irruperre eius regionis, in quo vivunt; in quo ex gr. vel in gratiam Principium ita subintendit, vel in gratiam ipsorum Episcoporum quorum potestas et autortitas plus acceo exagge ari solet: quorum alterutrum si cuipiam quadret eorum DD., de quibus agitur, nullo in numero cum esse, ita ut nulla probabilitas ex eius dictis oriiri queat, non est dubitandum. Sed, hisce etiam omissis, hoe put in hac materia verum esse, plures citari tamquam adversos Sacram Congregationum autortitatis, qui revera tales non sunt.

Id patet, ni fallor, ex ipsis rationibus, quas illi adducunt ad opinionem suam confirmandam, quae rationes eiusmodi sunt ut, eorum mentem plane diversam aperriant. Quesnam ille? Nimium l. Quod nec possa SS. Congregationum dari solet in casibus particularibus: 2. Quod decarum authenticitate non constat: 3. Quod promulgatione carent: 4. Quod sibimet contrariæ aliando reperientur: 5. Quod non constat, ut ipsi putant, facultatem autortitativae respondendi à Summo Pontifice habuisse.

Hae vero omnia quid sibi volunt? Nimium hoc: Si agatur de responsis non in casibus particularibus datis, sed generalibus; si ab hisce responsis generalibus via absint, que ipsis inesse opinantur; si satis constet, SS. Congregationes in his edendis facultatem a S. Pontifice habuisse eos quoque DD. vim legis in SS. Congregationum responsis admittere. Aqui si ita censeant, nos ibuscum consentunt.

Primo enim ne nos quidem dicimus, responsa, que non instar regulae generalis, sed pro casu aliquo particuliari, peculiaribus eius circumstantiis inspiciat, dati sint, vim legis in omnibus casibus habere; sed catenu tantum pro aliis quoque casibus normam esse posse, quae eadem eadem illae circumstantiae concurrent, que causa formalis responsi dati extierunt.

Secundo si de veritate, atque authenticitate aliquius responsi prudenter d'sputari possit, ad vim legis illud non assurgere iuxta principia a te prolat: Lex dubia non obligat etc., et nos fatemur.

Tertio s' aceritur de responsio, quod peculiari indigeat promulgatione, cuiusmodi ea sunt (sane rarissima), que non vetus declarant, sed ius novum constituant, promulgatione non facta, nullam vim habere, nos etiam asserimus. Quod si prefati scriptores banc promulgationis necessitatem in illis etiam responsis exquirunt, que legem veterem declarant, tum proecto aperiassime errant, eorumque opinionem eiusmodi rationi innoxiam, que apertissime falsa est, nullam, ne tenussimus quidem probabilitatem gignere, non est dubitandum.

Quarto si responsa inter se con varia comprehendantur, contrarietate sublata, vel illisipsis scriptoribus fatendum erit, sua morbius iisdem renascer; contrarietatem autem per regulas communiter admissas facile depelli, neminem laetet. Primo nimium eorum curanda conciliatio erit; deinde si conciliari nequiant, quod est atetate posterioris praece entibus praferri oportebit.

Quod vero attinet ad quinatum, apertissime desipiant, quemadmodum in superius inuni; neque illa ratio dicti protest, sed magis calumnia; s'quidem crimen haud sane medicore SS. Congregationibus impingit usurpato maiestatis, ita ut audiente decreta edere, ac iurisdictionem exercere absque legitima facultate.

Neque ititur constat, plures esse DD., qui verec et examino SS. Congregationum responsis vim legis denegant; neque si essent, ullo modo probabile eiusmodi sententiam facerent, quippe que sensui ac pra xi totius Ecclesiae evidentie rationi repugnat ex quo sequitur eorum sententia SS. Congregationum autortitatem dubiam incertamque redditione posse, ita ut allegari contra eas principi a illa nequeant: Lex dubia non obligat. Lex incerta non potest certam obligationem inducere.

Quod autem omnes simul non possunt, multo minus potest solus S. Alphonsus, non obstante responsa S. Peccitariae, quo edicitur, omnes S. Alphonsi sententias tuto retinere possit, idque duplici de causis. 1. Quia in eo responso, ut in postrema epistola iam dixi, subintelligitur conditio nisi evidenter constet, eum in aliqua re, licet absque culpa, hallucinatum fuisse: et ratio est, quia secus predictum responsum in absurdum incidit: utrumque enim absurdum est, et si dicas, opera S. Alphonsi praevaricatio pollere SS. Scripturarum, in quibus tantum, ut loquitur Canus, hanc felicitatem Deus inesse voluit, ut a sana doctrina nungunum aberrerit; et si dicas, S. Peccitariam edisse, tuto retinere posse S. Alphonsi sententiam, et si evidenter constet, eum in illa hallucinatum fuisse. 2. Quia S. Alphonsus, ni fallor poterit autem mi melius id indicare, quia mihi propranti calamo sententi memoria deficere potest, nulli statuit, aut defendit generaliem illam propositionem SS. Congregationibus adversum; ubi vero contra earum responsa saltem theoretice admisisit. Episcopo, in extrema necessitate etiam a publicis impedimentis dirimentibus dispensare posse, animadvertendum est, de illis responsis nullam ab eo mentionem fuisse faciunt: ex quo eruit vel, ignorata ab eo esse, vel saltum, cum scriberet, ut memorem ei non venisse, que si cognossset, aut in memoria habuisset, ne theoretice quidem sententiam illam fuisset admisurus.

Jam vero SS. Congregationum autortitate salva illae- saque manente, ullo iam corrutit, quemadmodum in postrema epistola animadverti, quod ex alio principio addis, nimium in extrema necessitate opinionem etiam tenuiter probabilitatem adhiberi posse. Cum enim SS. Congregationes, sive S. Officii, sive Cardinalium Concilii Tridentini interpretem, respondent, opinionem tribuentem Episcopis facultatem dispensandi in extrema necessitate ab impedimentis dirimentibus publicis esse falsam (ad- dunt autem etiam graviores censuras), iam simul decla- rarunt, sam ac tenuiter quidem probabilem habendum