El Consultor de los párrocos (1873-05-08 00:00:00), página 2

existit vel immortalis non est, et proinde corpus et non nisi corpus vident. Hinc quod medici, materialismi suspecti, esse negantque probati auctores qui consulendi sunt, juxta Sacre Pontificiae declarationem, ad hanc adeo gravem quaestionem solvendam.

III.

Si ergo medicina modernae dictamen regula moralis hoc in casu non est, ubi quaerenda haec regula? Forte in recentioribus seu nostrae ipsius atatis theologiae? Et quae est recentiorum theologorum opinio?

Gury, magni quidem nominis ac auctoritatis theologus, nuper a vivis creptus, inquit: «Pelagia mulier a quatuor vel quinque mensibus praegnans (1), in summo vitae periculo constituitur, ei videtur jamjam animam efflatura. Praeter mediam ordinariam tres ali ad vocantur consilii capassendi causa. Resedulo perspensa sie unanimitas resolvitur. Si ope artis medicae procurator ejusdem fetus, hic quidem parit, sed probabilitas potest baptizari antequam extinguatur, et mater certa mortis periculo expiriatur. E contrario, nisi id fiat, actum est tum de matre, tum de prole, et hunc beneficio baptismi carebit. His estatutis conclusit ad abortum procurandum. Eventus provisionem medicorum probavit; proles enim ejecta et baptizata illio extincta est, et Pelagia salva e tanto periculo evasit» (2).

Liebeinque hoc in casu abortum procurare? Idem Gury respondet: «Negant plerique veteres theologi, qui abortum indistincte considerare consueverunt tamquam directam proles occasionem. Attamen affirmandum videtur cum recentioribus Doctoribus» (3).

Hic notandum est:
1.º Supponi medicos consultos de Baptismi prole curare, quod non semper accidere solet.
2.º Foetum, arte medica, seu potius chirurgica extractum, possa adhuc saltum aliquando baptizari, quod si foretis, et praecipue si cephalotribiti auxilio, extractio fit, difficile ne dicam impossibile erit.
3.º His non obstantibus, plerisque veteres theologi etiam in hoc casu, et in his circumstantiis, abortum non permettere aut reprehendere.
Gury loquitur absudio de recentioribus doctoribus, suam opinionem sustentuisse. Non inficiamus aliquos esse nunc temporis theologi, qui foetus violentam extractionem caus necessitatibus tamquam lietam considerent, sed estae unanimis hac in re theologorum recentiorum opinio? Nullo modo. Ne de alis loquarum, Craisson, eruditissimus ac optimae sanae scholae theologus, auctor operis, cui titulus, Manuale Totius Iuris Canonici, qui adhuc vivit, hanc ipsam questionem expendens, juxta communem ac probabiliorum veterum doctorum doctrinam, abortum directe procurare, sive foem interficere, minime licere sustinet (4).
Non potest igitur certa moralis regula reperiri in opinione recentiorum Doctorum, quia nec unanimes, nec multo minus sunt.
Pratera, in rebus moraliibus de lege Dei interpretanda cum agitur, que semper eadem est, recentiores Doctores a Doctoribus veteribus unquam poterunt iura separari. Doctrina igitur a Doctoribus veteribus, tamquam illicta reprehensa, non facile seu absque gravibus rationibus poterit tamquam licita a recentioribus Doctoribus approbari. Non licet ergo ab antiquorum theologicorum sententia inscuto recedere. Et est aliqua gravis ratio demonstrans in casu de quo agitur

(1) Nulla est proinde de futs animatiae dubitatio.
(2) Casus Conscientiae, De Quinto precepto Decal., cas. X.
(3) Loco citato.
(4) Videatur, opus ejus, De Rebus venereis, a. n. 320.
Veterum auctorum communem sententiam posse rejici? Nos eam nullibi invenimus.
Hanc ob causam antiquorum theologicorum doctrinam exponemus, ut quid agendum quidque non agendum sit possit sciri.

IV.

Quaestio hie antiquissima quidem est. Jam saeculo Ecclesiae III de ipsa loquens, aejus Tertullianus: «In ipso adhuc utero infans trucidatur, necessaria crudelitate, cum in exitu obliquatus denegat partum: matriida, ni moriturus» (1).
Hae Tertulliani opinio nec in Scripturis nec in aliorum Potrum testimoniis fundatur. Fortissim opinio fuisset in co singularis, orta ex tempori sui exitiali consuetudine, adeo infantium vita intensissima. Imperii etenim remani leges et mores permittebant pueros occidere et etiam eruditer in Valabro seu columna lactaria reliquerique eos carissimo morbis periculo exponendo (2).
Quocumque modo sit theologicorum doctrinam hie exponere debemus. Hoc ut faciamus, aliquorum auctorum, probatorum profecto, sententias eorum propriis verbis transcribamus. Sic lectores poterunt per se probatorum auctorum opiniones cognosec, et quid agendum vel non agendum, juxta citatum Sacrae Pontificiae responsum, scire.

V.

Celebribus ac eruditissimus Sanchez qui hie in re adeo magnum auctoritatem habuit et habet, inquit.
«Sunt medicinae quadam directe ad fetus occasionem tendentes, ut venenum, dilaceratio, percusio: aliae autem ad hurtum expellendos pristinumque salutem restituentiam ordinatæ, ut venarium ruptio, balnea.
Prioris ergo generis medicinas sumere nefas capitale est, quia cooperantur directa innocenti neci, quod intrinsece malum est.
Posterioris autem generis medicinis uti licitum est praegnanti etiam cum probabili abortus periculo, ubi omnino ad ejus salutem desiderantur» (3).
Ex quo inferitur:
1.º Nefas capitale esse foetum intra uterum dilacerae, sen destruere.
2.º Intrinsece malum esse medicinas sumere, directe tendentes ad foetum expellendum, aut abortum procurandum.
3.º Licere tamen in casu necessitatis medicinas sumere, que directo ad salutem tendant, quamlibet indirecte abortus causâ esse possint.
Hee est opinio Sanchez.

VI.

Nunc Sporer, magni etiam nominis theologi, doctrinam expendimus.
Ait etiam: «Sine dubio intrinsece malum et mortale est directe procurare abortum foetus animalis» (4). Est enim verum homicidium. Certissimum quoque apud omnes id nullo umquam casu licere (5), sive constet jam animatum esse foetum, sive dubitetur an de facto animatus sit, sive deinde abortus intendatur propter se, ut nem, sive solum intendatur ut medium propter alind finem, vg. ad conservandam vitam matris, dummodo mediar se tantand ad causandum abor-

(1) De Anima, cap. 25.
(2) Videatur Guirne, Histoire de la Famille, Tom. 1.
(3) De Maternia on io, lib. 9, Disp. 20, num.14.
(4) Hodie a permultis creditur foetum animari in ipsa ejus conceptione.
(5) Nullo casu. Er go nec ad matris vitam salvandam.