El Consultor de los párrocos (1874-05-30 00:00:00), página 4

Sed, qui peccata mortalia oblita, cum recordantur, iterum illa scienter et absque causa omitunt, nihil divina bonitati per Sacerdotem remittendum proponunt; ergo eorum confessione differri ad secundam, vel ad tertiam, vel ad aliam posteriorem confessionem non debet.

Rursus ait idem Concilium: «Postquam quisque diligentius se exsucserit, et conscientiae suae sinus omnes, et latres exploraverit, ea peccata confiteatur, quibus se Dominum et Deum suum mortaliter offendisse meminit» (1).

Sed, qui peccatorum mortalium oblitorum recordatur, post conscientiae sui sinus omnes explorasse, meminit illis se Dominum et Deum suum mortaliter offendisse; ergo ad ea in prima confessione, quam faciat, conferiri tenetur.

Insuper, Summus Pontifex Alexander VII sequentem damnavit propositionem: «Peccata in confessione omissa seu oblita, ob instans periculum vitae, aut ob aliam causam, non tenentur in sequenti confessione exprimere» (2).

Ergo peccata propter inculpabilem oblivionem omissa, in sequenti confessione exprimi debent. Et quae est hoc in casu sequens confessione, nisi confessio, que immediate primam confessionem sequitur? (3)

Igitur, juxta Concilii Tridentini et Summi Pontificis Alexandri VII decreta, peccata mortalia inculpabilis oblivione in confessione omissa, si recordantur, in prima sequenti confessione manifestari debent.

Secunda ratio. Peccata, que sunt materia necessaria Sacramentis penitentiae, necessario debent in confessione exprimi. Sed peccata mortalia, ob inculpabilem oblivionem in confessione omissa, sunt materia necessaria; ergo illorum accusatio necessario facienda est in prima sequenti confessione. Hoc faciliter Doctorum sententias demonstratur. Aliquas exempli gratia adducimus. Busenbaum idcirco ait: «Materia remota et necessaria est omne peccatum mortale post baptismum commissum, et non confessum» (4).

Sed peccata mortalia in confessione inculpabiliter omissa, commissa et non confessa sunt; ergo velut materia remota necessaria non quaeunt non haberi.

Et addit ipse Busenbaum: «Etsi peccatum mortale remissum quomodocumque sit, teneris tamen confiteri, si non facisti» (5).

Ergo, juxta hanc doctrinam, que certa ac communis est, accusatio peccatorum oblitorum obligatoria est, ac proride, absque gravi causa, scienter in confessione non potest omitti.

La Croix inquit: «Materia necessaria confessionis sunt omnia mortalia post baptismum commissa, et unquam directe subjecta absolutioni» (6).

Sed peccata mortalia inculpabiliter omissa unguam directe fuerunt absolutioni subjecta: ergo sunt materia necessaria confessionis.

Ipse Auctor adjungit: «Peccata mortalia etiam inculpabiliter omissa sunt materia necessaria confessionis. Ratio est, quia Sacerdotes, qui a Christo instituti est judex circa mortalitas, necdum tulit sententiam de illis, neque pro qualitate delicti potest imponere satisfactionem, tum punivit, tum medicinalem, nisi peccata illa exprimantur, et directe subjacent clavibus, ideoque licet forte indirecte remittantur, manet obligatione, ut directe subjiciantur absolutioni» (7).

Gury tandem inquit: «Materia remota necessaria sunt omnia peccata mortalia post baptismum commissa, nec unguam vi clavium adhuc directe remissa, quia de praecipto divino hujsmodi peccata accusanda sunt» (1).

Ergo evidens est, peccata mortalia inculpabiliter omissa esse materiam necessariam confessionis. Si igitur sunt materia necessaria confessionis, necessario in prima confessione aperiri debent, seu eorum accusatio, absque vera ac legitima causa, ab una in aliam confessionem differrir nequit.

Tertia ratio. Peccata, que in confessione omissi libere, sive absque causa possunt, dumtaxat sunt quae materiam, non quidem necessariam, sed sufficientem aut voluntariam confessionis constituint. Jam vero, peccata que materiam voluntariam constitunt non sunt nisi venialia, et mortalia jam rite confessa et per absolutiorem remissia (2). Sed peccata mortalia inculpabiliter oblita nec venialia, nec rite confessa, et per absolutiorem directe remissa queunt dicis; ergo non sunt materia voluntaria confessionis. Si igitur materia voluntaria non sunt, necessario in prima confessione debent exprimi.

Quarta ratio. Peccata mortalia in confessione non valent omissi, nisi quando sufficiens extot causa ad integratatem moralam faciendam. Hoc casu secluso, omnibus aliis in circumstantiis integritas materialis, seu completa ac perfecta omnium peccatorum confessio necessaria prosum est. Hoc evidens est, et ab omnibus theologiae, nomine dempto, uno ore proclamat. Ast quid ad hane integratam materiam constitendum requiritur? Hac super re quid Auctores doceant videamus.

Reiffenstuhl dicit: «Tunc habetur integritas materialis, quando omnia peccata mortalia, necdum legitiime confessa, quod speciem et numerum, nullos prosursum ex oblivione sive ex alla causa omissa, clavibus Ecclesiae subjiciuntur» (3).

Et addit: «Certum est, omnia peccata mortalia nondum legitiime confessa esse necessario confitenda, nisi gravis aliqua causa excuset» (4). Et adhuc: «Peccata, que antea ob causam impositique quis nequivit confiteri, debent postmodum data opportunitate in proxima confessione exponi, et directe clavibus Ecclesiae subjici» (5).

Et Salmanticensis inquit: «Integritas confessionis consistit in hoc quod omnia peccata mortalia post baptismum commissa, et alias non confessa, quorum habet poenitens conscientia, in confessione aperit» (6).

Igitur, ut lex integritatis confessionis vere servetur, necessarium est, peccata mortalia oblita, etideo inculpabiliter omissa, in prima confessione declarare.

Quinta ratio. Integritas moralis, que consistit in omissione deliberata aliquorum gravium peccatorum, fieri nequit nisi in causis versus ac magne necessitatibus, a theologia designatis atque explicitis (7). Inter causas hos, a theologia designatos, et ab Ecclesia admissos, nulitatem repertur causas de quo nunc agitur. Igitur satis non est, quod peccata mortalitas inculpabiliter oblita sint indirecte remissa, ut omissi in confessione queant, aut ut sit sint integritas moralis. Haec etiam indirecta remissio a nomine consideratur velut causa sufficiens ad praedicta peccata in confessione omittenda, aut

(1) Compendium Theologiae Moralis, tract. De penit., numero 1,191. Primum secundo.
(2) La Croix, loco citato, num. 589.
(3) Theol. Morl., t. II, tract. 14, dist. 7, num. 28.
(4) Loco citato, num. 30.
(5) Loco citato, num. 45.
(6) Curiae Theologiae Moralis, tomo I, tract. 6, cap. 8, punct. 11, num.
(7) Vicedatur Trullenh, Theologia Moralis, tomo III, libro IV, cap. 6, Dub. 7.