El Consultor de los párrocos (1876-07-01 00:00:00), página 5

Tune quia, ut notant Fagianus (1), Piringh (2), Raiffensuel (3), et ali, Concilium Tridentinum, loco isto, noluit definire hunc articulum, tamquam dogma fidelis, atque in eum disertis verbis cumdum posisset inter canones ad dogmata fidei pertinentes, prout moris est, non autem inter decreta reformationis. Unde si quis de facto affirmat, etiam pertinaciter, praecipuum residentiae Episcoporum, et Parochorum esso tantum de jure positivo ecclesiastico, usque non condemnaretur, ut hereticus. Et de facto Ecclesia neminem haec tenuis condemnavit, ex quo docuerit, vel affirmavit etiam cum pertinacia, residentiae praesumptum esse tantum de jure positivo ecclesiastico; etiamnec sancit esset, si ejusmodi articulus esset ab Ecclesia definitus.» (4).

Bamdem questionem perpendens, sit Craisson: «An Parochi ad residentiam teneantur de jure divino? Resp. Id a multis affirmari; et ita esse tenendum assertit Sanctus Alphonsus a Lignori (5). Vide etiam Ferraris (6). Sed inquit Benedictus XIV: Non dixit Tridentinum, non posse oves pascere, qui non resident; sed qui gregi suo non insistant, neque assistant, sed mercatoriorum more desertunt, eumque non descerere, qui otios absens sit corpore, illius tamen regimen et tutela sedulo excoluit animo (7).

In sua autem Allocutione ad Cardinales et Episcopos, Kandladi Martii 1584, sic aejabat Pius IV: Licet vero nege in isto Concilio clare definitum sit, an residentia de jure divino esse causatur, quod neque etiam nos nunc ex improviso definire audemus (8).

Ex quibus patet:
1. Hae super de duas eos oppositas sententias, videlicet, primam, quae residentiam de jure divino esse sustinet, et secundam, quae non nisi de jure ecclesiastico esse contendit.
2. Nee Concilium Tridentinum nec Summos Pontifices, Concilio huic posteriore, questionem hunc de fine definire dogmaticè volvere.
3. Hoc tamen non obstante, probabilitorem, tutorem et communionem, no dicam communissimam, esse opinionem primam assententium de jure divino Episcopos, Parochosque ad residentiam teneri.

Hec igitur sententia probanda, atque in praxis saitam semper consultanda est. Opposita nempe, quamvis alhude ab Ecclesia minime fuerit damnata, et sane canonice doctrinae et iurisnaturali recteque rationi videtur adversa. Ipsa autem beneficii ecclesiastici notio residentiae obligationem supponit atque exigit. Impossibile propris appareat, ut manus hoc accipiat, quin eodem tempore gravis residenti obligatio contraheatur. Recta ratio ipsumque jus naturale exposeunt, ut munera non conferantur quibus ills fungi haud valent. Et potenterum beneficii ecclesiastici munieribus fungi, qui non resident, vel possunt non residere, eo quod ad residentiam non teneantur? Nullatus. Obligatio ives cognoscendi ac pascendi ab ipso jure divino profuit. Igitur residentia, sine qua ives nec cognosci nec past queunt, etiam a jure divino est.

SEGUNDO CASO.

Et supposita obligatione residenti, quo in loco residere tenetur Parochus?

Cum questionem hane, aliorum, non autem nostra auctoritate solvenda decreverimus, iterum Ferraris, jam toties ci-
tatam andamus. Ait ergo: «Parochus residere tenetur, quamvis Parochialium tenent habeat (1). Item, Parochus residere tenetur, etiamsi in Parochia remanserint tantum tres, vel quattuor incolae» (2).

Hoe utinam accidera quod tempore pestis, belli, vel alterius magnae generalisque presentis aut proxima calamitatis.

Adjuncti Ferraris: «Parochus, si duas habeat Parochias unitas, residere tenetur in digniori. Si vero non constet quae sit dignior, in frequentiore. Sed si una fuerit extra, et altera intra Urbem, residere debet in ea, quae est intra. Sic decisum fuisse referunt Garcia (3), Armendaris (4), Barbosa (5), et ali. Unde si populus dividatur, et una pars habitet in civitate, et altera extra, Parochus residere debet in civitate. Garcia (6), Armendaris (7) et Barbosa (8).

Immo Parochus tenetur residere prope Ecclesiam in civitate; licet major pars parochianorum longe habitent, in oppidis succurrendo illis, qui longe habitant secundum loei antiquam consuetudinem (9).

Parochus habens parochiales duas unitas perpetuo invicem seque principaliter, et non unam alteri accessorie, ambasque partes ita ut una non sit dignior, et principalior altera, protest in qua maluerit, residere. Sic desisum referunt Garcia (10), Armendaris (11), Barbosa (12).

Parochus habens ex legitima dispensatione parochialem ecclesiam cum canonicatu, residere debet in Parochiali, cum prima et praecipua debet esse cura animarum, juxta constitutionem Sancti Pii V, quae incipit, Cuique... et percipere fructus praebendae, et solum ejus distributiones quotidiana perdit. Sic desisum fuisse referunt Armendaris (13) et Barbosa (14), subientes quod si Canonicatus est in codem loco, ubi Parochialis est, potest utrique servire, et quotidianas distributiones percipere, citaturque Garcia (15).

Unde Parochus residentis in Parochiali, que non longe abest a Collegiate, in qua Canoniciatum obtinet, diebus feribilibus ad Ecclesiam Collegiatam accedere, et in ea divinis inserire potest, dummodo omnibus diebus, et horis suis, et congruis Parochiali inserviat, et nihil prorsus relinquat ex debito servitio ipsius Parochialis. Sic decisum referunt Garcia (16), Armendaris (17) et Barbosa (18).

Parochus residere debet in loco, ubi sita est Ecclesia Parochialis, etiamsi ei esset datas Coadjutor ratione infirmitatis. Sic decisum fuit a Sacra Congregatio Concilii, juxta Garcia (19) et Barbosa (20).

Parochus, qui non habet domum propriam in loco ubi residere tenetur, aliquam conducere debet. Sacra Congregatio Concilii apud Garcia (21) et Barbosa (22).

    Loco citato
    n. 6.

    Loco citato
    n. 7.

    Loco citato
    n. 179, in declar. 14.

    Loco citato
    n. 142.

    De Off. et Pot. Parochi, part. 1, cap. 8, n. 9.

    Loco citato
    n. 179, declar. 15.

    Loco citato
    n. 143.

    Loco citato
    n. 10.

    Ferraris, cit., n. 9.

    Loco citato, cap. 2, n. 179, declar. 16.

    Loco citato
    n. 145.

    In Conc. Trid., Sess. 23, cap. 1, n. 30.

    Loco citato
    n. 135.

    Loco citato
    n. 40.

    Loco citato
    n. 179, declar. 7.

    Loco citato
    n. 179, declar. 8.

    Loco citato
    n. 136.

    Loco citato
    n. 40.

    Loco citato
    n. 178.

    Statuta Apostolic. decret., Verbo Parochus, quod residendum, n.

    Loco citato

    Cit., n. 2.

(1) In cit. cap. Ex parte, n. 18 et 19.
(2) Loco citato, n. 12.
(3) Loco citato, n. 11.
(4) Bibliotheca Canonica, Verbo Parochus, art. 2, num. ris 1, 2, 3 et 4.
(5) Theol. Mor., lib. 4, n. 121.
(6) Loco proximo citato.
(7) De Syn. Diocer., lib. 7, cap. 1, n. 4.
(8) Manuale Totius Juris Canonici, tom. 1, n. 1.449.