El Consultor de los párrocos (1876-07-28 00:00:00), página 6

quoniam auxilium non concederetur, et rursus scandali esset occasio.

6.º Hac in re Parochus dehet in secreto legem Domini, prout est, explicare, et in publico, modo ab omni complicitate, sive peccatorum approbatione fugiat, non nisi prudentiam ac bonitatem ostendere. Sunt qui existimant, Parochos teneri ad publice atque energice, et etiam acri animo clamarie. Hoc et falsum, et periculii plenum est. Misericordia ac veritas semper sibi obviando sunt.

7.º Quidquid eveniat, id est, sive conjuges sint, sive non sint obedientes, Parochus, quamquam contemnatur, non potest nec personalem indignacionem ostendere, nec propriam vindictam sibi tribuere, nec publicis clamoribus publicis murmurationibus vel calumniis respondere. Na respondeat stulto juxta stultitiam suam, ne efficiatur similis ejus. Parochus suarum oviun non est hostis, sed pastor. Quidquid oves agant, pastor semper est et est, et age- re debet ut pastor.

8.º Dispensationem sollicitare, et omni cum possibili temporis brevitate obtinere. Hoc et conjugibus et Parocho quoque incumbit. Si conjuges negligentiae sunt, charitas curae pastoralis debet eorum sociorium supplere.

Sed jam pro casus solutione dicta sufficiunt. Longum atenim admodum esset, omnes circumstantias, quae occur- rent, velle pravariare, atque quid in illis agendum est explicare.

CUARTO CASO.

Quomodo revalidandum matrimonium nullum ob impedi- mentum affinitatis?

Prout nemo nescit, affinitas duplex est. Prima provenit a copula licita sive a legitimo matrimonio, et secunda a copula illicita, sive a culpabilis fornicatione, adulterio, incestu, etc. In casu proposito, si affinitas est prima speciei seu procedit a copula licita, petenda est dispensatio a Dataria et publice, ut nuper, cum ageretur de impedimento consanguinitatis, diximus. Omnia ibi dicta, hic repetenda essent.

Si vero affinitas proveniat a copula illicita, sive sit se- condae speciei, tunc occulta fere semper (1) erit, et secreto, at propriis nominibus omissis, potenda sa Sacra Peni- tentiaria dispensatio, et semel obtenta, prudentia summa ad matrimonii revalidationem procedendum.

Hac revalidatio fieri non debet nec publice, quia agitur de re que ad forum conscientiae dumtaxat spectat; nec in facie Ecclesiae, quia hoc, ut supponitur, jam fuit factum; nec coram testibus, quia testes necessarii non sunt, nisi quando matrimonium in facie Ecclesiae seu iuxta formam a Concilio Tridentino praescriptam celebratur.

In hujus matrimonii secretá revalidatione tria evenire possunt, scilicet:

1.º Ut duo conjuges impedimenti conscií sint, et valint pro conscientia eorum quiete revalidationem.

2.º Ut non nisi unum impedimentum agnoscat, et abs- que periculo alteri valeat detegi.

3.º Ut non nisi ab uno conjuco impedimentum cognos- catur, et magna incommoda si alteri revelatur, timeantur.

In primo casu, nulla est difficultas. Duo conjuges con- sensum renovant, et dispensatione obtenta, et supposita consensus renovatio, ipso facto, revalidationi fit.

In secundo, súquidem, ut supponitur, absque periculo, alteri conjuco manifestari quod impedimentum, illi mani-

festetur, renovetur consensus, et, prout antea, ad secre- tam matrimonii revalidationem procedatur.

Commendanda tamen conjugibus ambos magna sil- lentii necessitas, nam disp-nsatio Sacrae Penitentiariae, et si matrimonium convallidet, nonnisi pro foro conscien- tiae suffragatur. Si enim ob conjugum imprudientiam, im- pedimentum publicum fieret, preter infamiam inde secu- tam, necessarium foret iterum ad Datariam pro nova dispen- satione obtinenda recurrire.

In tertio et ultimo casu, videlicet, si impedimentum cognoscitur ab uno solo conjuce, et ab altero cognosci non potest, tunc, prius obtenda a Sacra Penitentiaria dispensa- tionem, procedendum est ad revalidationem, omni cum prudentia atque caute, ita aut, conjux impedimenti igna- rius, consensus renovet, et se velle matrimonium denou contrahere assaret, quin hujus rei causam motivumque sciât. Ad hoc Auctores omnes formulas quadam afferunt, quas nos hie omittimus brevitas gratia, ob prudentiam, et quia non est hoc praecipuum consultationis objectum.

QUINTO CASO.

Quomodo revalidandum matrimonium nullum ab adul- terium cum pacto nuvendi vel homicidium conjugis, utrius- que consensus perpetratum?

In hoc nullum dubium. Petenda est dispensatio, quia matrimonium nullum fuit, et petenda secreto, quoniam nemo tenetur se ipsum prodere, vel propria sua dolitia publici juris facere. Obtena ergo a Sacra Penitentiaria dispensatione, renovetur consensus, et sic ab ipsis conju- gibus, absque testibus, matrimonium convallidatur.

SEXTO CASO.

Potestne revalidari matrimonium quando est nullum ob impedimentum impotentiae?

Dubium hoc solvi nequit, quin antea sequentes solvan- tur questiones:

Questio 1.a. Que impotentia matrimonium dirimat?

Impotentia potest esse anterior vel posterior matrimonii celebrationi. Si est posterior, id est, si matrimonio se- mel consummato, postea supervenit impotentia, tunc ma- trimonium nullum non est. Si est anterior, hoc est, si ma- trimonium unquam potuit consummari, tunc dirimit, seu est impedimentum jure naturali dirimens.

Preterea, impotentia est perpetua aut temporalis. Di- citur perpetua, si nullo adhibito remedio curari valet. Ap- pellatur temporalis, si medicinae aliquius ope potest sa- nari.

His suppositis, dicendum, impotentiam dirimere matrimo- nium, quando est anterior matrimonii celebrationi, et perpetua, respectu conjugis cum quo copula est penitus impossibilis. Additur hoc, quoniam impotentia potest esse absoluta, seu quod omnes, et relativa, sive quod ali- quas tantummodo personas. Hinc quod qui cum una coe- re nequit, quum cum altere coire queat, et si nulliter cum prima contraexerit, valide cum secunda valeat con- trahere. Ratio est, quia impotentia non est impedimen- tum, nisi dum existit, et respectu personarum pro quibus existit.

Questio 2.a. An accedit impotens cum sit, matrimo- nium adeat celebrare? Profecto quidem. Quedo hoc Con- cina, commune Auctorum doctrinam exponens, ait: «Qui consci, aut dubii sunt proprie impotentiae peccant mor- taliter contrahentes» (1). Ratio hujus obvia est. Qui enim

(1) Theol. Christ., t. 10, lib. 2, diss. 3, cap. 2, parag. 10, num. 3.