El Consultor de los párrocos (1876-07-28 00:00:00), página 7

impotentiae suae consciens, matrimonium contrahit, sacramentum committit, quia sacramentum nullum ob defectum materiae, ministri, et subjecti facere intendit; alteri con juri magnum injuriam irrogat, et innumerorum pene pecatorum, atque scandalorum causa est. Hinc incontinen- tia periculum, hinc prava desideria, hinc impudici tactus, hinc sodomia, hinc adulteria (1), hinc rixe, hinc lites, hinc odia, etc., etc. Et cui mala haec omnia imputanda? Qui horum verus ac unions auctor? Qui impotens cum sit, conjugem decipit, et obligationem, quam implere nequit, super numeros suos imponit.

Quaestio 3.a An quando ambo coniuges sunt consci impotentiae, validum contrahera matrimonium possint?

Concinna hui interrogationi sic respondet: «Impotentia aut potest esse mutua aut in uno solo conjugi, nota tamen utriusque. Disputant Auctores, an tune possit pars potens, aut ambo impotentis, consci mutue impotentiae, cedere juri suo, et matrimonium contrahere. Quod velant quod- dam societatis fodus inire ad mutus obsequia praestare, aut post contractum matrimonium, et deprehensa impo- tentia, nolint separari, possintque habitare ut frater et soror, dummodo periculum incontinentiae absit, hoc ills permititur, ut plures docent, colligantque ex capitie Consult. De frig. et malef. Affirmant etiam plures, posse praefatas personas cedere juri suo, et validum contrahere matrimonium. Verum opinio negans, non modo probabili- lor, sed vera est. Impotentis enim a jure declarantur inepti ad matrimonium, nullo discrimine facto inter scien- tes et ignorantes talem impotentiam. Absurda, que heine sequentur, obvia sunt» (2).

Quaestio 4.a An dispensari valeat in impedimento impo- tentiae, ita ut, impotens valide possit matrimonium con- trahere?

Nullo modo. Hoc in impedimento dispensari non valet nec a Summo Pontificie; nec ab ipso conjuge decepto. Non a Summo Pontificie, quia Papa non dispensat in impedimen- tis, que, siut error, ligament, conditio, atque impotentia, jure nature matrimonium dirimunt. Et non ab ipso conju- ge decepto, quia hic non potest facere, ut validum sit sa- cramentum, absque materia necessaria, ministro, et sub- jecto ministriato. Sicut nemo potest dispensare, ut baptize- tur sine aqua, ita nemo queti dispensare, ut celebretur ma- trimonium cum impedimento impotentiae; id est, deficiente materia proxima sacramenti.

Nec dicatur, coniuges, post contractum matrimonium, posse illud non consummari, et servare perpetuam conti- nentiam. Hoc verum est, cum agitur de matrimonio ratio, quod consummari potest, etsi mutuo conjungit consensu non consummetur. Ad valorem matrimonii non requiritur necessario copula, sed possibilitas coeundi. Hoc ultimum si non est, deest conditio ad contractus matrimonialis va- lorem essentialis.

Nemo igitur dispensare quet in impedimento impo- tentiae.

Quaestio 5.a An confessarius ponitamtem ignorantia invincibili laborantem, sua in bona fide relinquere valeat, cum matrimonium suum ob impotentiam nullum fuisse et esse perspecti?

Affirmative respondentium. Confessarius non solum po- test, sed etiam tenetur hoc in casu non monere. Quod hoc possunt attamen tria occurriere, que heis breviter sunt expounda atque examinanda.

Primus, ut conjux potens qui validum matrimonium fuisse existimat, credat ad usum matrimonii pertinere, atque idoneo sibi licere tactus ad libidinem sedendum, non ad copulam quae, ut supponitur, impossibilis est, ordinat- os. Hec absudio non licent; sed eum bona fide, sive igno- rancia invincibili procedatur, ad meliora mala vitanda, penitens sua in bona fide relinquendus. Peccata ejus, ut verbis S. Alphonsi utamur, mere materialia sunt, non au- tem formalia, que dumtaxat puni Deus.

Secundo, ut conjux potens, incontinentia victus, vel se- cum vel cum alio peccet, et adulterium se committere putet. Idem ac antea dicendum. Sileatur quod nullitatem matrimonii, et clamat contra tactus impudicos et co- pulas illicitas, que propter conscientiam erroneam, vere adulterii malitia habent. Hec intrinsece mala sunt, nul- la ratione excusantur, et ideocirco semper improbanda, pu- nienda, atque dissuadenda. Incontinentiae numquam non commendanda est castitas.

Tertio, ut conjux potens, deceptione indignatus, vel concupiscitio utus, ac in desperacionem actus, conjugem alium corde detestetur, et eum occidere, vel se ipsum occidere intendat. Quid ergo tune dicendum?

Conjux potens, dicit ex gratia: «Vellem adhuc patientiam habere; sed amplius pati nego. Eum qui me dece- pit, detestor. Venio vel alio modo illum occidere cupio. Non mihi licet ab hoc conflictu alia via me libe- rare?»

Hoc in casu, vere extremo, confessarius, nihil intenta- tum reiquirere debet, ut continentiam suadeat, et ad re- signationem evangelicae penitentiae inclinet. Atamen, si omnibus medius lictis exhibitis, penitens pacato animo non apparat, et alunde timeatur, ut vel conjugem, vel se ipsum necet, tune coelesti lumine implorato, et previus cum sacerdote prudenti consultationibus necessariis, forte ticeat ei explicare impedimentum, aut eum ad advocatum medicum remittere, ut ei nullitatem matrimonii, et mo- dum illius declarationem obtinendi aperiat. Sic innocentia justitia fit, quin nocenti injuria irrogetur.

NOTICIAS DE INTERES GENERAL.

El espiritismo sigue en desgracia. Siempre ha sido lo que hoy es; pero no puede negarse que antes encontraba gentes crédulas ó ignorantes que se dejaban fascinar, y ya ni aun esto sucede. En prueba de ello, expondremos un hecho que no carece de importancia ni deja de tener significa- cion.

A fines del año pasado se presentó en Rusia un medium, cuyo nombre omitimos, asegurando que hacía prodigios y que no tenía inconveniente en maniobrar ante una comi- sión que examinase sus maniobras. Por su desgracia, hubo quien aceptara el reto, y se nombró la comisión y se dio principio al juego de manos. Las sesiones, que habían de ser cuarenta, debían tener lugar ante varias personas competentes, entre las cuales se hallaban cuatro fanáticos espiritistas, amigos íntimos del medium.

Principia la tarea, y al momento se echa de ver el arti- ficio. Los jueces del campo, llamemoslos así, para conven- cer al público de lo que ocurría, propusieron que se manio- brase en un salón, no preparado al intento, y con condi- ciones que excluyesen todo fraude. Como era de suponer, el medium no se resignó á trabajar donde no tenía máqui- nas, y... no hubo más. Los jueces declararon que en lo que se hacía no había más espíritus que la destreza de manos del medium, y se retiraron á sus casas manifestan- do á todo el mundo que sólo se trataba de superstición,