El Consultor de los párrocos (1874-06-26 00:00:00), página 2

siam, unicum constitunt parochiam. In his circumstantiis vel unus parochus duabus inservit parochialibus ecclesias, vel idem parochus praeter ecclesiam parochialium, alteram vel duas curat ecclesias adnexas, quae ordinarii duobus, tribus vel quattuor milliariorum distant ab ecclesia parochiali. Ideo plebeique sacerdotes binam missam celebrant diebus dominicis et festis in choro celebratis. Si secundam missam celebrant in secunda parochia, hanc applicant pro populo hujus secundae parochiae. Si vero secundam missam in ecclesia adnexa celebrant, sine stipendio celebrant. Sed aliquoties diibus dominicis et festis non possunt hanc secundam missam in sua secunda parochia applicare sive ob interperiem, sive ob morbum, etc. Insuper binam missam non habent facultatem celebrandi diebus festis a concordato suppressis, in quibus remanet tamen obligatio missam applicandi pro populo. Hinc quaestivit: 1.º Utrum parochus, duas habens parochias, qui ob rationabilim causam non potuit die dominico vel festo secundam missam celebrare, tenetur per hebdomadam applicare missam pro populo sue secunde parochiae; vel utrum sufficiat ut unicum missam, quam die dominica vel festo celebrat, applicant pro populo duarum suarum parochiarum. 2.º Utrum diebus festis suppressis, in quibus binam missam celebrandi non habet facultatem, sufficiat, ut solam missam, quam diecera potest, applicant pro populo duarum suarum parochiarum, vel utrum, altera die, tenetur secundam missam pro populo secunde parochiae applicare.

Hicse dubitis S. Congregatio respondit ad 1.ºm Affirmative ad primam partem, negative ad secundam. Ad 2.ºm Negative ad primam partem, affirmative ad secundam.

Preterea eadem S. Congregatio Consilio eisdem episcopo Catalunensi sub die 14 iulii 1873 facultatem indultus dispensandi ad triennium ab applicatione secundae missae pro populo, diebus festis suppressis tantum, eos puerchus suas dioceses, qui duabus parochiis regendi sunt propositi, ex lege, ut unica missa applicetur pro populo utriusque parochiae.

Hac obtenta facultate, modo idem episcopus ehec scribit ad S. Congregationem: «Aliquando accidit, ut sive ob morbum sive ob interperiem, sive ob inundationem, etc., quidam parochi non valent secundam missam diebus dominicis vel festis in sua secunda parochia celebrare. Postulat igitur, ut in his casibus facultatem quoque habeat eos dispensandi ab applicatione secundae missae pro populo, ex lege ut unica missa pro populo utriusque parochiae applicetur, sive curam habeant secunde parochiae cuius titularis ob causas probatas in sua parochia, cuius habet titulum non resident. Et quia nunquam parochi secundam missam pro populo secunde parochiae diebus festis suppressis, in quibus binam missam non celebrabant applicaverunt; postulat etiam pro omnibus parochis dispensationem ab applicatione harum missarum pro tempore præterito.»

Hicse habitis litteris decreatum editum fuit die 8 Augusti 1873: «Scribatur eidem episcopo, qui grave non sit referre utrum alius sacerdos celebrare solet in alta ecclesia quoties diebus festis de praecipto parochus ob infirmitatem vel interperiem ad eandem celebraturum accedere nequit.» Hic mandato morem gerens episcopus respondit: «Quoties possibile est, mittitur alius sacerdos, qui pro parochio absente vel infirmo missam celebrat in qualibet parochia diebus dominicis et festis de praecipto.»

«Sad sepe accidit, ut impossibile sit celebrare missam in secunda parochia parochi absentis, infirmi vel aliter impediti, ita diebus dominicis et festis de praecipto ob rationes sequentes: 1.º Quia sacerdotes numero pauciores sunt. 2.º Quia si agitur de interperiem subita, parochus non potest sibi alium sacerdotem procurare. 3.º Quia si agitur de infirmitate vel ægritudine subita, nullus sacerdos adeo, qui missam celebret. Et si agitur de ægritudine longiore, saepa non alius inventur sacerdos, quam vicinus parochus, qui postquam in sua parochia primam missam celebravit, alteram celebrat in principalis parochia ægrantis, sed celebrare nequit in secunda parochia ægrantis.»

Hoc habitu responsa rescriptum editum fuit: Per summaria precum.

Hicse in facto praemissis operæ pretium esse ducimus, ut aliquid juris ad rem proferamus.

Omnis animarum pastores teneri, ad celebrandum pro ovi- bus suis divini juris esse ignorati nemo. Patet id ex Concilio Tridentino sess. XXIII, cap. 1, de reform. ubi legitur: «Cum praecipto divino mandatum sit omnibus, quibus animarum cura commissa est, oves suas agnosceres, pro his sacrificium offere... etc.» Que quidem obligatio a jure ecclesiasticæ determinata fuit ad omnes dies dominicos et festos, quibus fideles missam audire debent. Constat id ex variis S. C. declarationibus in Pistorien, et Proten. 14 Februarii 1690, que approbata et confirmata fuit ab Innoc. XII peculiari brevi diei 24 Aprilis dicti anni, quod incipit: Nuper, et praeser- tim ex Constitut. Bened. XIV Cum semper diei 10 Augus- ti 1744. Imo parochus duabus parochiis prepositus duplici- mis missam in festis tenetur applicare, sive per se, si facultatem binandi habet, sive per alios, sive altera die in hebdomada, si ea caret, nisi unio duarum parochiarum sit plenaria et extinctiva ita ut ex duabus ecclesiis parochialibus una prorsus ob extinctionem alterius tituli evaserit. Sane proposito dubio in causa Lucen. sub die 12 Martii 1774: «An parochi duabus ecclesiis parochialibus prapositi tenentur dominicis aliisque festis diebus missam in unaquaque ecclesia sive per se sive per alium applicare pro populo in casu?» Responsum profuit: Affirmative exceptis tantum parochiis unitis unione plenaria et extinctiva, et scribatur episcopo justa instructione. In hac autem instructione S. Congregatio episcopum certio- rem faciendum esse putavit se nunquam dubitasse «quod parochi tenentur applicationi supradictae missae pro populo singulis diebus dominicis et festis in unaquaque ex ecclesiis parochialibus, que vel æque principaliter vel subjective conjuncte sunt atque incorporatae, cum applicatio unius tan- tummodo missae pro populo locum habeat in his parochiali- bus, quae invicem adeo unites, conjunctae atque incorporatae sunt, ut ex duabus una prorsus cum extinctione tituli alterius evaserit.» Nec aliter ad hujus doctrinae transmites judica- vit S. Congregatio in causa Oeeten. Missae pro populo 28 No- vemberis 1862, et in causa Cameroner. diei 25 Septembris 1858 in qua interrogata: «An parochus qui duas parochias regit et idem bis in die celebrat, utrique parochie suam missam appli- care tenetur, non obstante redituum exiguitate in casu?» Res- pondit: Affirmative. Idem declaratum inventur in causa Salamanca 22 Februarii 1862, et 21 Martii 1862. Hujus- modi antem praeciptum adeo urget ut pastores animarum tenentur etiam pro populo celebrare in festis a Pio VI suppressis quia ecclesia illis diebus solum eximit fide- les ab obligatione audiendi missam et abstinenti ab operibus servilibus. Quare obligatio parochi pro populo celebrandi si- cut antea urget, eum revolent nonnullae declarationes S. Po- tentiarum a Scavini, aliasque auctoribus relatae. Nec secus dicendum de parochi Galliarum, qui tenentur applicare pro obvibus diebus festis suppressis aut in dominicam translata- tis ex concessione Pii VII, an. 1802. Patet ex variis decisio- nibus Sanctae Sedis, praesertim ex declaratione Sacra Congregationis Concilii a Gregorio XVI approbata in respons- ad Illum D. Bouvier episcopum Cenomanensem dato die 14 Junii 1842, nec non ex responsione ad archiepiscopum Tolosa- num die 6 Augusti 1842, iterum ex decisione S. Congreg. Conc. die 25 Septembris 1847. Quapropter ut obligacioni hui-