El Consultor de los párrocos (1873-01-28 00:00:00), página 5

mus; objecto autem, quia praeter ea, ad qua naturalis ratio pertingere potest, credenda nobis proponuntur mysteria in Deo abscondita, quae, nisi revelata divinitus, immotessere non possunt. Quo circa Apostolus, qui a gentibus Deum per ea, que facta sunt, cognitum esse testatur, disserens tamen de gratia et veritate, quae per Jesum Christum facta est (1), pronunciavit: Loquimur Dei sapientiae in mysterio, quae abscondita est, quam praedestinavit Deus ante saecula in gloria nostram, quam nemo principium hujus seculi cognovit, nobis autem revelavit Deus per Spiritum suum: Spiritus enim omnium scrutatur, etiam profundae Dei (2). Et ipsi Unigenitus confiteitur: Fari, quia abscondit haec a sapientiis et prudentibus, et revelavit ea parvulis (3).

II. Ac cum quaeque falsa instruata, cum sedulo, pie et sobrio quarti, aliquam Dordonte, mysteriorum intelligentiam canique fructuosissimum assuecatur, tum ex eorum, que naturaliter cognoscit, analogia, tum e mysteriorum ipsorum nexu inter se, et omnem finis hominis utile: numquid tamen idonea redditur ad ea perspicienda instar veritatis, quae proprium ipsius objectum constituit. Divina enim mysteria sua sponte naturae intellectum creatum sive excedunt, ut, eham re- velatione tradita effide suscepita, ipsius tamdem fidel velamine contacta et quadam quasi caligine obvoluta manent, quaedam in hac mortalis vita peregrinam a Domino: per fidem enim ambulamus, et non per speciem (4).

III. Verum etsi fides sit supra rationem, nulla tamen unquam inter idem et rationem vera dissensio esse potest: cum idem Deus, qui mysteria revelat et fidem infundit, animo humano rationis lumen indidierit; Deus autem negare seipsum non potest, ut verum vero unquam contradiceri. Iunis autem, si quis contra seipsam spes habet potissimum orbis, quod vel fidel dogmata ad mentem Ecclesiae intellegat, et exposita non fuerint, vel opinionem communem et rationis affa- tis habeantur. Omnes igitur assertionem veritatis illuminae fidei contrarium omnino falsam esse definitur (5). Porro Ec- clesia, qua una cum apostolico munere docendi, mandatum accepit fidelis depositum custodiendi, ius etiam et officium divinitus habet falsi nomini scientiam proscirendi; ne quis decipiatur per philosophiam, et inanem fallaciam (6). Qua propter omnes christiani fideles hujsmodi opiniones, quae fidel doctrina contraesse esse cognoscantur, maxime si ab Ec- clesia reprehente fuerint, non solum prohibentur tamenque legitima scientiae conclusiones defendere, sed pro erroribus poenas, qui falace vel falsitatem speciem pra se ferant, habere tenentur omnino.

IV. Neque etsi sumus fides et ratio inter se dissidere nunquam possunt, sed opem quomque sibi mutuae ferunt; cum recta ratio fidei verae demonstrat, eisque lumine illustrata rerum divinarum scientiam excolat, et etsi vera rationem ab erroreis liberat ac tueritur, eamque in omnem cognitione instruit. Quonoparet tantum abesse ut Ecclesia humanarum artium et disciplinarum cultura obstat, ut hanc etiam, quam diutum atque promovat. Non enim commoda ab his ad minimum vitam dimanant aut ignorat aut despectit; fatet- inos, eas, quaedammodum ad Deo, scientiarium Domino, pro- fecte sunt, ita si rite praetendentur, ad Deum, juvante ejus gratia perdurare. Nec sane ipsa vetat, ne hujsmodi discipli- nae in suo quique ambitu propius utantur principii et pro- pria methodi; sed justam hanc libertatem agnosceas, id se- dulo cave, ne divinae doctrinae repugnando errores in se sus- cipiant, aut fines propios transgressae, ea, que sunt fidei, occupent et perturbent.

V. Nemo enim fidel doctrina, quam Deus revelavit, velut philosophicum inventum proposita est humanis ingenii per- ficienda, sed tanquam divinum depositum Christi Sponsae tradit, fidelis custodientia et inutilitatem declaranda. Hinc sacramentum dogmatum is sensus perpetuo est retinendus, quem semel debaravit Sancta Mater Ecclesia, nec un- quam ab eo senes, aliterque, quam sibi spehica et nomine, recedendum. Crescit igitur et multum venerationi et pro- peciat, tam singulorum, quam omnium, tam unius hominis, quam totius Ecclesiae, atque ac sacerdorium gradibus, intelli- gientia, scientia, sapientia; sed in suo dumtaxat genere, in eodem sollicit dogmate, eodem sensu, sedemque senten- tia (7).

(1) Joan., I. 17.
(2) I Cor., II. 7—9.
(3) Matth., XI. 26.
(4) II. Cor., V. 7.
(5) Conc. Lat. V. Bulla Apostolici regiminis.
(6) Coloss., II. 8
(7) Vinc. Lir. Common, n. 28.

CÁNONES.

I.
De deo rerum omnium creatori.

1. Si quis unum verum Deum visibilium et invisibilium Creatorem et Dominum negaverit; anathema sit.
2. Si quis praeter materiam in nihil esse affirmare non eru- beruit; anathema sit.
3. Si quis dixerit: unum eandemque esse Dei et rerum omnium substantiam vel essentiam; anathema sit.
4. Si quis dixerit, res finitas, tum corporales tum spiri- tuales, aut saltus spiritualis, aut divina substantia omo- nimesse;
aut divinam essentiam sui manifestatione vel evolutione fieri omnia;
aut denique Deum esse ens universale seu indefinitum, quod sese determinando constitutae rerum universitatem in genera, species et individua distinctam; anathema sit.
5. Si quis non confiteatur mundum, resque omnes, quae in eo continentur, et spiritualis et materialis, secundum to- tam omnium substantiam a Deo ex nihilo esse productas;
aut Deum dixerit non voluntate ab omnium necessitate li- bera, sed tam necessario creasse, quam necessario amat seipsum;
aut mundum ad Dei gloriae conditum esse negaverit; anath- ema sit.

II.
De revelatione.

1. Si quis dixerit, Deum unum et verum, Creatorem et Dominum nostrum, per ea, que facta sunt, naturali rationis humana lume certo cognoscere non posse; anathema sit.
2. Si quis dixerit, fieri non posse, aut non expedire, ut per revelationem divinam homo de Deo, cultuque ei exhibendo edocetur; anathema sit.
3. Si quis dixerit, hominem ad cognitionem et perfectio- nem, quae naturali superest, divinitus eyehi non posse; sed ex seipso ad animi tantum vera et boni possessionem juxta proprietates divinitatis ad obture; anathema sit.
4. Si quis Sacra Scriptura libri non legere omnibus suis partibus, protulit illos sancta Tridentina Synodus recon- stituit, pro sacris et canoniciis non suscipiatur, aut eos divinitas inspiratos esse negaverit; anathema sit.

III.
De fide.

1. Si quis dixerit, rationem humanam ita independentem esse, ut fides ei a Deo imperata non possit; anathema sit.
2. Si quis dixerit, fidem divinam a naturali de Deo, et re- bus mundi scientia non distingui ac propriae ad fidem divinam non adiungi, utrumque votitas propter autoritatem Dei revolutae concedatur; anathema sit.
3. Si quis dixerit, revelationem divinam externis signis creditibilibi fieri non posse, idoque sola interna cuiusque ex- perientia aut inspiratione privata homines ad fidem moveri debere; anathema sit.
4. Si quis dixerit, miracula nulla fieri posse, proindeque omnes de illis narrationes, etiam in Sacra Scriptura contentas, inter fabulas vel mythos ablegandas esse; aut miracula certi cognoscendi numquam posse, nec illis divinam religionis christi- nae ori genere rite probari; anathema sit.
5. Si quis dixerit, assensum fidei christiane non esse libe- rum, sed argumentis humanae rationis necessario produci; aut ad solam fidem vivam, quae per charitatem operatur, gratiam Dei necessariam esse; anathema sit.
6. Si quis dixerit, parem esse conditionem fidelium atque erorum, qui ad eam unice verae nondum pervenerunt, ita ut catholici iustitia causae habere possint, fidem quam sub Ecclesiae magisterio jam susceperunt, assentium suspensio in dubium vocandi, donee demonstrationem scientiam ecclesi- litatis et veritatis fidelis sustentent; anathema sit.

IV.
De fide et ratione.

1. Si quis dixerit, in revelatione divina nulla vera et pro- prii dicta mysteria contineri, sed universa fidei dogmata possesse per rationem rite excitam et naturalibus principiis in- telligi et demonstrari; anathema sit.
2. Si quis dixerit, disciplinas humanas ea cum libertate tractandas esse, ut earum assertiones, etsi doctrinae revelata adversentur, quamque verae retineri, neque ab Ecclesia pro- scribi possint; anathema sit.
3. Si quis dixerit, fieri posse, ut dogmatibus ab Ecclesia propositis, aliquando secundum progressum scientiae sensus