El Consultor de los párrocos (1874-06-25 00:00:00), página 5

Pater Thomas Sanchez ait: «Prima difficultas est, an veni- liter delinquat debitum exigens die qua Eucharistiam sump- turos est? Qua in re aliqui existimant absolute esse culpam venialem (1). Alii autem consentunt nullam esse culpam (2). Et addit: «Si debitum petitum sit recto fine, ut causa proli- nulla est culpa ad Eucharistiam ea die accedere, sed solum est consilium abstinere, suoque judicio is conjux est relinquen- dus, ut pro ratione impedimenti, aut spiritualis affectus, quem in se senserit, aut communicet, aut abstinentis (8). Ait denique Thomas Sanchez: «Debitum conjugale exigens ex ni- mia carnis concupiscientia, et voluptatis capiendo gratia, regulariter culpam venialem (non mortalem) admittit acce- dens post eam copulam ad Eucharistiam, quia oritur magna distractio mentisque hebetudo» (4).

Et Salmanticenses ajunt: «Si debitum petitum sit ex legi- timo fine, ut causa proli, nulla est culpa ad communionem ea die accedere; sed solum est consilium abstinere» (5).

Leander dicit: «An licet conjugatis ipsa die communionis petere conjugale debitum? Negant aliqui; sed probabilitas res- pondet, licet non ita deest) non solum reddere, verum et petere, quia nulla est prohibitiio, nullave indecentia, quae culpam constituit» (6).

S. Alphonsus a Ligorio doctrinam hanc aliquo restrictione admitit. Ait etiam: «Et idem procedere censet Sanchez cum Gersonio et Majore, si copula sit ad contraintiam vitandam, quia amor continente, et non voluptatis, causam satis co- hominente praebet» (7).

Ex quo patet, quando et quibus conditionibus licet debitum petere modo communionem praecedenti.

Secunda quaestio. Licetumne est debitum reddere nocte communionem praecediti? Pater Thomas Sanchez inquit: «An conjux reddens debitum tenetur sub veniali ea die a communionie abstinere? Affirmant aliqui, quia is accessus, licet debitum, non minus mentem a spiritualibus avocat ip- samque absorbet, quam debitum expontanea petitio. Ceterum dicendum est, nullam esse culpam, quamvis optimum consilium sit tunc abstinere, quia adeit bonum satisfaciendi jus- titiae debito, quo voluptas illa cotius, et mentis evagatio in- de orta, praeponderatur, vel certe adequatur» (8).

Et Sanctus Alphonsus a Ligorio, hac de re loquens, ait: «An conjux reddens debitum tenetur ea die a communionie abstinere? Affirmant aliqui, quia, ut aijunt, adhuc reddito relinquit mentis hebetudinem; sed committerit Sanctus An- toninus et Sanchez cum Divo Thoma, Divo Bonaventura, Divo Alberto Magno, et aliis, docent, abstinentiam tune esse meri consili, non autem obligationis, quia bonum justitiae satisfaciendi debito bene evagivatione illum compensat, et colonestatis (9). Ratio est, adjunctit S. Doctor, «quia cum redditio debiti sit actus virtutis, non est cur hominem a com- munione impedit» (10).

Et conclusit Sanctus Alphonsus: «Quid autem confessa- rius respondere debeat, si interrogetur a conjugie, an reddere

tenetur debitum die communionis? Sapienter Layman, San- chez, et Suarez doceant, respondentum, quod si conjux fre- quenter communicare solet (1), vg., omnibus festis, eum obligari ad reddendum, ne periculo exponatur peccandi con- tra justitiam, vel charitatem; si vero non frequenter communi- cat, sed tantum in precipuis festivitatibus, tune illi sua- deat, ut roget alterum conjugem abstineere in honorem com- munionis, modo non incurrat illius indignationem; tune enim, si rogatio non proficit, potest communicare, nisi patiatur ex redditione insolitam distractionem, nec conetur eam repel- lere» (2).

Id animadvertendum, inquit Thomas Sanchez, «minima eximi conjugae a debiti reddendi obligatione, eo quod illa die Eucharistiam recepturus sit, quia obligatio haec ex ipsa justitia lege oritur, nec inventur jus aliquod, hunc casum exceptiens» (3). Et adjungit: «Ludovicus Lopez addit cum So- to, debere conjugem, autemque reddat, petitionem honestis precibus et excusationibus repellere. Non tamen existimo, ad id teneri: immo aliquando non est solum consilium, quod circumstantiae occurrentes docueunt, quando expedit nec nee» (4). Et Salmanticenses inquirunt: «Monent Doctores mini- me eximi conjugae debiti reddendi obligatione, eo quod illa die Eucharistiam recepturus sit, quia obligatio haec ex justi- tiae lege oritur, nec inventur jus aliquod hunc casum excep- iens» (5).

Tertia quaestio. Licetum debitum petere post communionem suscipiant, intra tamtem diem ipsum communionis? Pater Thomas Sanchez dicit: «Quidam consent, petere debitum die communionis esse culpam venialem; verius tamen existimo, nullam esse culpam, quamvis sannum consilium sit ob Eucha- ristiae reverentiam abstinere, quia nulli invento prohibitiio- nem, nec indecentiam, quae culpam constituit» (6). Et Sanctus Alphonsus ait: «Petere debitum post communionem dic- cunt esse veniale, et quidem probabiliter, nisi justa subiit causae; sed communis sententia, id esse tantum consi- lii» (7).

Quarta quaestio. Quae mora intercedere debet inter copu- lam licitam et Eucharistiae sumptionem? Thomas Sanchez inquit: «Illud tamquam certum supponendum est, moram de qua meminit Concilium Eliberitanum (8), et Divum Augu- stinum non esse necessariam, sed tantum sub consi- lio» (9).

Et addit Thomas Sanchez: «Varia ergo tempora praescri- buntur. Quidam 24 horarum spatium a copula transac- tum esse potest. Alii vero tantum desiderari moram negan- t, quia nulli solidi fundamento inuitur. Quidam existimant, sufficere, ut copula non accidat intra eundem diem naturalum a media nocte incipiente. Sed existi- mo certam moram praescribi minime posse, quia cum men- tis evagatio, et hebetudo ex pollutione aut ex copula con- surgens, impedimenti illius Eucharistiae [suscipienda sit, alii autem tardius, alii citius, ea expulsa, sese colligant, et ad pristinam mentis tranquillitatem redeant, ea potius regula statuenda est, ut quando mentis illa evagatio perse- vertet, daret impedimentum, et indecentia; cessanteque illa, cesset» (10). Minor enim mora, (concludit ipse Auctor) suffi-

(1) Non sit culpa mortalem.
(2) Loco citato, numeris 2 et 3.
(3) Loco citato, num. 5, ubi pro hac conclusione citat 24 Auctores, inter quos Alexander Alensis, S. Albertus Magnus, S. Thomas, S. Bonaventura, S. Antoninus, Suarez, etc.
(4) Loco citato, num. 7.
(5) Loco citato, num. 63.
(6) Quaest. Morales, tract. 7, De Euchar., disp. 6, quaest. 6, ubi pro se octo Auctores citat.
(7) Loco citato, num. 274.
(8) Loco citato, num. 12, ubi 24 Auctores pro hac senten- tia citat.
Idem dicunt Salmanticenses, loco citato, num. 63.
(9) Loco citato, num. 274.
(10) Loco citato.

(1) Sunt enim conjuges pii, qui etiam quotidianie communi- cant.
(2) Loco citato, num. 274.
(3) Loco citato, num. 9.
(4) Loco citato, num. 9, in fine.
(5) Loco citato, num. 64.
(6) Loco citato, numeris 16 et 17.
(7) Homo Apostolicus, tract. 15, num. 57.
(8) Trium, quatuor, aut octo dieum.
(9) Loco citato, num. 13.
(10) Loco citato, numeris 14 et 15.