El Consultor de los párrocos (1874-05-30 00:00:00), página 5

ad integratiam moralem exsuscandam vel legitimandam. Integritas moralis non fit nisi cum adest vera ac gravis causa, et cum hae causae gravissimae, ratio moralis integritatis statum eadem esset, et lex integratiae materialis, ut ita dico, reviviscit. Hanc doctrinam confirmans, inquit Gury: «Essentia causae exsuscantiae ab integritate materiali, praecipue tum divinum confundi omnia peccata mortalia omissa item surgit; scilicet exsuscitatio a divina confessione lege non cessat, sine quolibet occasioni impedimento, sed tantum suspenditur» (1).

Hac doctrina, quae vera atque communis est, semel admissa, impossibile est non admittere necessitatem confundendi peccata mortalia obita in prima sequenti confessione. Ratio hujus obvia est, num primo omissione culpabilis fuit solutum ob involuntariam oblivionem; ergo statim ac hae causae non existit, ratio omissionis cessat, et obligatio confundi iterum surgit. Propter oblivionem namque lex non derogatur, sed dumtaxat ejus obligationem suspendit. Igitur peccata culpabiliter omissa in prima sequenti confessione apiere tenemur, quoniam indirecta remissio causa sufficiens non est ad integratiam moralem exsuscandam.

Sexta ratio. Peccata omnia, que rite confessa non fuerunt, necessario confundenda sunt, ut propter illa poenitentibus justae satisfactiones injungantur. Nemo etsimius est qui ignoret, theologos omnium docere, et Ecclesiam praeceperit, ut pro omnibus peccatis mortalibus commissis poenitentibus satisfactio- rize etiam medicinales imponantur. Ex quoquod hoc quod peccata mortalia obita fuit, si hae peccata quae in ali- quae sessione omissi, et reapse omituntur? Confessio- nis, ut Commissum judicium exercet, et ad hoc nec- cessarium est ut statim poenitentis, quantam fieri potest, cognoscat, ut possit iudicare, aut sibi sit juxta resolutione, nec nos (2). Praeterea, hoc est contraeunam Ecclesiae doctrina. Ait etsimius Concilium Tridentinum: «Constat enim, Sacramentum judicium, incognito causa, exorcere non possetis, neque quasi tamen quidem illos in peccatis jungentes sermone poenitentis, si in generis dumtaxat, et non potius in specie, ac singulis in sua ipsi peccata declarassent» (3). Ergo necessarium est, ut peccata mortalia obita in confessione non omitterint, ut Sacer- dos statutum conscientiae poenitentis cognoscere valeat, et ipsi pro ipsis poenitentis satisfactorias ac medicinales injungere queat. Si enim poenitens peccata obita retinet, nec bene confiteatur, nec juste pro peccatis commissis punietur, aut corrigetur.

Septima ratio. Communis theologicorum doctrina, a qua absque tamerritate reedere non licet, tradit ut peccata mor- talia omnia non rite confessa, licet per contritionem, aut indi- recte fuerint abscessa, rite confiteatur. Daus, inquit Con- ninc, «instituti hoc Sacramentum, ut per ipsum simul ab omnibus metris peccatis mortalibus per se, et directe absol- vatur: auq. hoc autem finem nisi unum de eadem omnia integre confiteatur. Ergo hoc ad legittimum hujus Sacramenti su- sceptiorem, quantum fieri potest, est necessarium» (4). Et ad- dit: «Ut ores faciantur, non proprie, et per se non absolv- iunt a peccatis, quae non confiteantur, sed ea sumnum per accidens remittuntur, ratione gravior, sed infideliter» (5). Et adhuc: «Qui utitur Sacramentum Poenitentiae ad resurrectionem eorum pecuvarum quae non confiteantur, facit aliquo modo contra ipsius institutionem» (6).

Trollisch dicit: «Adverso etiam, hunc poenitentem, quando recordari peccati obiti, aut defectus commissi in confes- sione propter oblivionem, teneri haec confiteari, ut habet com- munis Doctorium, nempe peccata obita remittuntur indirecte, et cum hae obligations (7). Reiffenstuhl dicit, peccata obita confiteanda esse, data opportunitate, in proxima confessione (8). Et Gury expresso docte, nullam interponi posse con- fessionem inter confessionem, in qua peccata obita fuerunt omissa, et illam, in qua debent aperiri (9).

His adjungatur, nullum esse magne auctoritatis, sive pro- batum Auctorem, quamquam benignus, aut antirigorista supponatur, qui aperte tradat, licere peccata mortalia in una confessione inculpabiliter obita, in prima sequenti confessione deliberare, et absque gravi causa, non confiteri. Istur sententia, quam confestim, contraria est communi Doctori- rum sententia, et nulla extrinsice seu Doctorum auctoritate faciliter.

Octava ratio. Si peccata mortalia obita necessario exprimenda non sunt in prima sequenti confessione, lex confes- sionis erit hoc in casu vagae et prospersa indeterminata. Si enim exprimenda non sunt in prima sequenti confessione, cur in secunda? Cur in tertia? Cur in quinta, etc., etc., etc.? Si con- fessionem sequens non est nisi una ex sequentibus confessionibus, quae haec erit confessio? Quis illum determinabit?

Porro, admitterit, vel non admitterit obligatio peccata obita in confessione aperiendis? Si non admitterit, Ecclesiae ipsius ductus contenterit, que nunciam non habe obligatio- nem confirmavit. Si vae admitterit, et non potest quin admitterit, quae postea in confessione non est erit impo- plens? Quis nec quidem conscrip, ut poenitens teneat ad peccata, quaedam in confessione aperienda, que tamen, si vult, et absque sufficienti causa, potest illa non aperire? Estimpos- sibilis, ut poenitens validus justificatus, quando absque justa causa peccata, quae manifeste obitae? Si est obliga- tio illa confundi, illa absque causa non confiteri, procul- dubio novum erit peccatum.

Insuper, omnia peccata mortalia necessario sunt confiden- da. Haec est lex, seu potius, hoc est gravissimum praescriptum ab ipso Deo hominibus impositum. Peccata obita non mani- festantur, non quia manifestari in confessione non debant, sed quoniam obita sunt. Oblivio autem nec lagam, nec obli- gationem tollit. Ergo statim ac recordantur, siue antea, in prima confessione manifestanda erunt, nam in unaquaque confessione confundenda sunt omnia peccata mortalia, prout sunt in conscientia.

Kursun, dolo ad valorem Sacramenti Poenitentiae neces- sarius, debeat esse universalis et efficax. Et estime possibile, ut poenitens dolorem universalis, et efficaeum habeat, et simill- peccata, que confiteri teneat, quia non vult, absque causa, non confiteatur? Foe implicare in terminis, nam qui vore peni- tet, verum poenitentiam facta, non potest justificari desiderat. Etiam in sacramentum justificandi, qui, cum poenit, pecca- ta, que confiteri debat, non confiterit? Papeutine hoc Santi? Facitunde hoc christiani? Minima gratiam. Econtra constans, ac universalis fidelium omnium praesit, est omnia peccata, que actu confiteri teneantur, semper actu confiteri. Nemo enim est, qui uterum salutis sua obtitum, temere audat dicere: Peccatum, quod exprimere teneor, quia nolo, seu absque causa, in confessione non exprimo!

His adjungendum, oppositam doctrinam nullo modo esse necessariam, quia, cum, ut supponitur, causas sufficiens non sit, ad integratiam moralem faciendum, nulla quidem existere gravis necessitas, que cogat ad peccata mortalia obita re- tencionem.

Siigit aliquando peccata graviora antea obita in confes- sione omituntur, sit, non quia indirecte fuerint remissa, sed quia sufficiens adestrat causas ad integratiam moralem, seu ad omissionem deliberatam aliquorum mortuum peccato- rum excusandam.

Praeterea, a doctrina, quam sustinentus, nulla provenient multa acta incommoda. Re quidem vera, vel, non est necessarium peccata antea obita reticere. Si necessarium est, in- tegritas moralis fit, quo periculo omnia vitantur. Si autem necessarium non est, hoc est, si nulla graviora periculo timantur, ad quid nova doctrina? Ignoratur forsan, frustra fieri per pluram quod fieri potest per paucoriam?

Adhuc sententia, quam tuemur, videtur amplectenda, quia probabilissima, ut ostendimus, et tutor, et etiam tutissima, ut patet, est. Si enim, juxta nostram sententiam, peccata mortalia antea obita in prima sequenti confessione aperiuntur, nihil malis lume sequitur. Si vero, secundum contrariam opinionem, hec peccata in prima confessione absque neces- sitate tacentur, Sacramentum periculo nullitatis certissima exponitur. Est estne hoc licitum?

Summus Pontifex, Innocentius XI, in Propositione I, dam- navit errorem quorundam theologicorum, qui sustinent, in Sacramentis confertendi necesse, «utioribus opinionibus reliquis, opinions tentummodo probabiles de valore sequi». In casu au- tem proposito omnia hae reperiuntur, nam rejiciunt opinio- probablem ac tutissimam, nempe nostra; periculo nullitatis exponitur Sacramentum, cum peccata, que omissi posse af- firmatur, sit materia necessariae confessionis, et opinio dumtaxat probabilis, etiamsi quidem probabilitates, absque nec- cessitate ulli admititur. Opinionem nova adicio, quam confu-