El Consultor de los párrocos (1876-11-12 00:00:00), página 6

donee frigus adesset hic manere. Cum igitur morbus non fuisse sed exacerbatus, non capio cur medieus supradictum schedulam seriberit, cujus vi capitulum die 23 Iulii 1874 oratori concessit praesentiam in choro per triginta dies, ut relatum est. Ut quod ad hujusmodi concessionem attinet illeuceat, prodest capituli statutum quod infirmos afferte, quod ita se habet: «Nonum statutum: Qualiter infirmi excusentur. Jure cauitum est, ut ii qui infirmitate aliqua detenti sunt, omnes fructus etiam distributiones quotidianas integre percipiant et ut id commodius fieri possit, precipimus, ut qui se exsaverit pro infirmo, tenetur intra triduum per medicum se excusare, aliquoquin deinceps pro absente habeat, et cum primum ad valetudinem pervenerit, primus egressus sit ad ecclesiam tempore, quo horae canonicae dicuntur, et homine directe cum habitu beneficiorum ingrediatur, gratias Deo pro salute, et liberatione ab aegritudine reddituras; quod si secus fecerit, omnes fructus, quos ob infirmitatem acquisierat, amittat, et pro absente reputetur. Sed si recreacionem pro convalescentia poterit, teneatur illam personaliter in capitulo petere; ne longius tempus eidem concedatur, quam pro exigentia suae valetudinis, nec possit recreacionis tempore extra domum peregrinari. Si tamen aliqua urgentissima causa occurrit, ut sibi expediat, alibi saltem quarere, capitulum id poterit concedere. dum tamen prius medicus per schedulam suo nomine subscriptam, et jurerando in ea praesito, quod talis infirmus multum indiget discedere ab hoc oppido pro convalescentia, et tune capitulum assignet illi tempus absentiae, juxta necessitatem sui infirmitatis. Ante discessum tamen primum egressum faciat ad ecclesiam (ut supra in valetudinarium dictum fuit). Finito vero tempore licentiae, si redire non poterit, teneatur mittere capitulo testimonium authenticum, coram judice, scriba seu notario facto, in quo medieus inter alios testes deponat, quod sine gravi periculo salutis, talis infirmus non potest ad ecclesiam redire, et tune terminus prorogaret, super quod consentiant eorum omnemus. Praeterea si quis abiens tempore quo ad nostram ecclesiam revertitur, aut reverti decreverit, aegritudine impeditur, misso, vel allato similiiter testimonio authenticum, habebitur praesens. Modo vere, et ex animo redire voluerit, in quo conscientiam illius oneramus, ut si tene redeundum sibi non erat, cessante omni dolo, non faciat fructus suos.»

Juxta hunc statutum latine scriptum, quod ad litteram et ejusdem notis orthographis ipsis ex exemplari, typis edito anno 1681 et in quo syntaxi paragraphi: «Si tamen aliqua urgentissima» aliquid doceo videtur, transcripsi, capitulum illi qui negotiavit praesentiam in choro concedere posse patet, ut ex morbo convalescat non tantum Burgi Oxiomensis, et quin tune medici schedula exhibeatur, sed etiam extra, exhibita hujusmodi schedula iurata et dummodo adsit praeterea urgentissima causa; cujus intuitu ipsum discedere oporteat. Insuper cum in hujus statuti tenore nihil contra sanctorum, censendum mihi videtur ad libitum posse capitulum, aut saltam in ejus potestate esse, concedere cuique absentiam a choro etiam in vitam, et hoc sin minus uno actu, diversis actibus, prorogando siletque tempus absentiae semper ac ita illi videatur. Dummodo igitur mississet orator relata testimonia, que quidem non misit, aut quandoquem mitteret, capitulum etiam in perpetuum illum abesse concedere potuisset et posset, prorogando praesentiam in choro, quin oratori opus esset ad Sacram Congregationem recurrae. Jam vero utrum haec omnia consensanea juris intenue, aut praetuli et consuetudine firmantur, EE. VV. est judicare. Dicam tamen relation statutum et cetera quibus capitulum regitur, praeter alia sub finem saeculi decimi septimi confecta, quae Regulae chori dicuntur, et alia nonnula que de aliqua speciali re constituta fuerunt, anno 1589 confecta fuisset, et ab episcopo approbata de consilio, assensu et consensu capituli. Sic legitur ad calceam supra allati exemplaria. At capitulum alia statuta non habet; nec alhuc confecta fuere, que post Concordatum 1851 omnibus Hispaniae Cathedralibus conficienda essent.

Ad hunc transcriptum statutum videtur mihi tantum loqui de morbis transitoris, et non de chronicis; sed cum nihil contra in eo constitutur, seu potius censio dicendum nihil in ejusdem tenore de morbis chronicis decerni, idem quod omnes corporis infirmitates indiscriminatim est capitulo norma et fuisse mihi persuasum, sicut nunc idem est quod attinet ad duos alios canonicos, quorum alter pluribus abhinc mensibus choro non interest, alter vero quandoque. Sed de his haecens, itiluc redamus.

Capitulum, ut supra dixi, ut se post exhibitum medici jura- tatem schedulam, sub dia 23 Iulii 1874 absentiam a choro per triginta dies concessisse oratori, cum tam hic precedenti proximo junio ejusdem anni in chorum redisset post duos fere annos et quodomum profectus est. Nec aliunde constat oratore morbi exacerbationem expertum fuisse, dum hic ultimum manaret et choro sistaret. Non igitur capio, iterum dicam, quae urgentissima causa, quam statutum requirit, adesse, ut denouo discederet, et media zestate, nisi forte satis esset cadem chronica aegritudo, propter quam huncusque veniam non debuit, prout medicus ait in litteris, de quibus positas, aut responde invaderit timor ne in custodiam traduceretur, de quo tamen in praedicta medici schedulam quidquam non affertur.

Praeterea, cum videarem oratorem, jam defluxis non memini quot mensibus post ejus discussum anno 1872, non reverti ut choro interesset; ad illum scribi feci se ad istam Sacram Congregationem recurrere debera, quin sciam cur praesentes mittere distulerit. In his supplicat declarari se fructus et distributiones sui canoniciatus duobus absentiae annis respondentis (qui fructus nempe simul cum tercia ex istidem parte, sive potius a preventibus praebenda, in distributiones divisa, tantum in summa pecuniae in Concordato 1851 assignata consistunt) suas fecisse. Sed nihil supplicat de fructibus sex mensibus, aut direxit, qui relatis duobus annis proxime praesesserunt, respondentibus, cum tamen juxta Tridentinum concilium videtur amissae dimidiam partem fructum quos ratione etiam praebende et residentiae facti suos, quandoquidem pluasum tres menses abfuit anno 1872, quin licentiam a Sacra Congregatione obtineret, neque litteras ad capitulum mitteret filium facientes, juxta tenorem statuti, da justa causae propter quam venire non posset, nec illas afferret quando anno 1874 in chorum redit. Haec igitur occasiones quam accipere opportunum duxi, priusquam finem dicendi faciam, istam sacram ordinem supplex orare audeo, ut de hac speciali re quidquidiam etiam decernat; ita enim, etsi, dummodo praefibus absolute annuere dignetur, argumentum difficultate extricatum videtur, quellhet dubitatio, que nilominus oriri posset proprors evanescet.

Insuper cum orator Julio 1874 iterum discessit quin, adhuc radiarit, transtactus est jam alius annus, et amplius, per quem a choro abesse sibi permitti petit, quin ista sacra ordo quidquidem de precibus decretiverit propterea quod causa allata instrumentum atiam nunc ego non reddiderim. Neo illum testimonium, prout in statuto constitutur, hactenus misit ad capitulum orator ex quo tempestu demum discessit Julio 1874, nec idcirco, exposita causa absentiae prorogatio- nem a capitulo petit. Sed cum capitulum de illius valetudine novas litteras ab ipso suo medico exgrisisset, hic juratas exhibit quas adjunctas mitto, et in quibus, ut patet, at oratorem ex anno 1872 hucusque non debuisse venire ut choro interesset, sed posthac venire posse ut eidem astivo tem-