El Consultor de los párrocos (1876-08-14 00:00:00), página 2

mittentes, itemque moniales ab illa exsunt extra casus ac formam a S. Pio V in Constitutione Decori praescriptam.

Notentur bene differentia, quae has inter duas excommunicationes existunt. Excommunicatione imposita contra violantes Regularium virorum clausuram non incurritur, nisi a mulieribus, que in virorum monasteria, absque debita licentia ingrediantur, et a superloribus et omnibus aliis eas admittentibus. Excommunicatione vero in violantes monialium clausuram imposita incurritur:
1.º Ab omnibus, tam viris quam feminis (1), qui in monialium monasteria absque necessaria permissione ingrediuntur.
2.º Ab omnibus, qui has personas, cujuscumque sexus vel conditionis sint, in predicta monasteria introducent (2).
3.º Ab omnibus, qui eisdem personas contra Ecclesiae prohibitionem admittunt.
4.º Ab omnibus monialibus, que, extra casus ac formam a S. Pio V in Constitutione Decori praescriptam, a clausura exsunt (3).

Dicta sufficiunt, ut ad quos has duas excommunications se extendant, statim, seu absque difficultate perspiciatur.

SEGUNDO CASO.

Mulieres nuptae, earum maritis adhuc viventibus, possunt ne in monialium monasteriis recipi? Ferraris hoc dubium solvens, inquit: «Mulieres nuptae nequeant recipi in monasteriis monialium de licentia Ordinarii. Immo Sacra Congregatio rejectit petitionem ejusdam Comitissae, quo propter quamdam infirmitatem a suo marito separati cupiebat, et cum tribus filiabus ingredi quoddam monasterium monialium. Sic referunt Barbosa (4), Miranda (5), Tamburini (6), et ali. Illae autem quae sunt in discordia cum maritis, et corum sevitium timent, si extra culpam sint, dubent, si sint in monasteriis tolerari. In posterum vero hujusmodi mulieres non possunt recipi etiam cum licentia episcopi. Ita referunt decus Campanil. (7), Zerola (8), Tamburini (9), Bonacina (10), Barbosa (11), et ali.

Mulleri, que in suspicionem venit marito, et timet ob id, ne ab eo ipsi vis aliqua inferatur, permitti debet, ut possit ingredi monasterium monialium, dummodo Constitutiones monasterii non repugnent, et accedat consensus superiorum, Abbatisse, et Monialium, et cessante causa ingressus, debet inde exire, et si semel exierit, numquam postea potest in idem monasterium ingredi; dum autem non exit, et moratur intra claustra, tenetur, sicut et aliae moniales, ad clausuram, et stare sine ancillulis, et servare alias conditions supra adductas pro educandis. Sic decisum fuisset referunt Campanil. (2), Zerola (13), Tamburini (14), Barbosa (15), Joannes de la Cruz (16), et aliis (17).

(1) In prima non agitur de viris, sed de foeminis dumtaxat.
(2) In prima non agitur de introducentibus, sed solammodo de admittentibus.
(3) Etiam clausula hae in praecedenti excommunicatione dast.
(4) De offic. et Potest. Episc., part. 3, Alleg. 102, n. 66.
(5) De Sacris Monialibus, quest. 2, art. 6, concl. unice.
(6) De Jure Abbatissarum, disp. 24, quest. 14, n. 1.
(7) In divers. Juris Canonici Rubric. 12, cap. 16, n. 30.
(8) In Praxi Episcop., par. 1, verb. Monialis, parag. 12.
(9) Loco citato, n. 1.
(10) De clausura, quest. 4, punct. 3, n. 17.
(11) Loco citato, n. 66.
(12) Loco citato, n. 31.
(13) Loco citato, parag. 12.
(14) Loco citato, n. 2.
(15) Loco citato, n. 66.
(16) De Statu Religiosae, lib. I, cap. 5, dub. 2, concl. 3.
(17) Ferraris, Bibliotheca Canonica, verb. Moniales, art. I, p. 46.

His contenti, alias addere nolumus. Oportet namque, ut qui questionem hanc alter solverunt, videant, expositam doctrinam, non exclusive nostram, sed communem canonistarum esse. Cur dubia hujusmodi, Auctoribus inconsultis solvuntur? In auctoritate duo sunt omnino diversa, videlicet, extensio et ejus limites. Qui non nisi extensionem considerat, et ad limites non attendit, sapissime graves in errores incidet. Sed haec innuere sufficiat.

TERCER CASO.

An viduae in monasteriis, previa Ordinarii licentia, in monialium monasteriis valeant recipi? Quod hoc sit quoque Ferraris: «Viduae, que honestatis causa se in monasteriis monialium contulerint, dummodo sint bona existimationis, et fama, tolerari debent, quatenus legibus monialium pareant, de cetero tamen non sunt recipienda, nisi moniales fieri vellent. Sic decisum fuisse a Sacra Congregatione referunt Miranda (1), Homobonus (2), Campanil. (3), Lezana (4), Tamburini (5), Navarro (6), et Barbosa (7), resolventes nec posse Episcopum dare licentiam viduae ingredi volenti, atque in habitu laicali permanere, etiamsi toto tempore vitae suae illio degere, nec amplius inde exire vellet, quia in istis nulla adeat necessitas» (8).

CUARTO CASO.

Utrum licet familias seu ancillas in monasteriis monialium habere? Cum in his corrupta aliique, quae improbari debant, esse possint, ut omni cum cautela procedamus, non nostris, sed alienis verbis propositum dubium solvere decrevimus. Quando questiones practice a permittis et non passato animo agitantur, et aliquando diverse, contradictorie, et etiam inconsistente solvuntur, timendum est, ne dum non nisi veritas quaeritur, pars, quae derelicta existimatur, personarum acceptiorem videat, aut saltem suspicetur. Hanc ob causam, ad periculum hoc eludendum, Auctorium doctrinam, propriis ipsorum verbis expositam trahimus. Sic non solum a malo, sed etiam a mali specie fugimus.

Ait ergo, toties citatus ac laudatus Ferraris: «Familia seu ancillae seculares de licentia superiorum possunt introduci in monasteriis monialium causa inserviendi domesticis servituis, et infirmis monialibus, si deficientia conversae, aut sint infirme, dummodo sint morigerate, et sint in obsequium totius monasterii, seu omnium monialium, et a monasterio non egredientesur, quamvis adesset consuetudo excedi pro libito suo. Sic deessivae Sacram Congregationem Cardinalium in una Aubiliensi referunt Barbosa (9), Tamburini (10). Qui inusper referunt sic concessissima Paulum III, anno 1538, et S. Plin V 27 Septembris 1569, ad petitionem Commissarii Fratrum Minorum de Observantia in Curiar Romana tunc existentis. Extra tamen casum dictae et simillim necessitatis, non possunt introduci cum sola licentia Ordinarii, sicuti non possunt introduci pro servitio aliquius monialis particularis, aut aliquius puellae educande cum sola licentia Ordinarii. Immo etiam Sedes Apostolica regulariter hanc licentiam denegat, ut in Neapolitana 12 Augusti 1578 et 12 Martii 1619, in Parmen. 22 Januarii 1601, in Panormit. 27.Juli 1804, in Compostellana

(1) Loco citato, art. 6, concl. unice.
(2) De bonis in exam. Ecclesiast., tr. 9, quest. 32.
(3) Loco citato, ns. 30 et 31.
(4) In Summa Q.Q. Regul., cap. 23, ns. 28 et 30.
(5) Loco citato, n. 3.
(6) In Lucerna Regul., verb. educatio, n. 18.
(7) Loco citato, n. 67.
(8) Biblioth. Canon., loco citato, n. 49.
(9) Citata allegat. 102, n. 60.
(10) Disp. 24, quest. 16, n. 3.