El Consultor de los párrocos (1874-07-17 00:00:00), página 2

norantiam, forsan bona fide existiment, necessitatem esse Papae infallibilitatem comprimere, ut spiritus humanus, sive hominis ratio debita possit libertate gaudere. Cum stultorum infinitus sit numerus, cum etiam tot sint homines, qui abusque studio sive causae cognitione judicent, totis nostris viribus errorem humi confutare oportet.

Ignorantes duntaxat Papa auctoritatem despoticae esse possunt credere; ast cum ignorantiae innumeris sunt, innumeris sunt quoque, qui acatholicorum vafritia ac fallaciis decipi valent.

His addatur, vel ex ipsis catholicis permultos esse qui eorum viribus minimum fidentes, omnia, que ab Ecclesiae initio scrutantur temere legent, quin unquam apologistarum responsa cognoscere intendant. Hic est errorum fons, a quo errores pene innumeris incessanter profundunt (1).

Objecitur 2. «Papalis auctoritas monarchica est, seu ab una unicaeque voluntate pendet. Igitur despotica necessario erit.»

Pape auctoritas monarchica proculdubio est, sed etsi monarchica jure merito dicenda sit, unquam cum despotica confundi valebit. Papalis auctoritas, quamquam monarchica sit, sua a Papa solo accepituri, habetur, atque exercetur, cum non humana, sed divina quidem sit, a nemine, nec a Papa ipso quid destrul, aut immutari. Hoc impedit Spiritus Sancti assistentia, que illi non deest nec potest deesse. Rationalistam ac haereticorum error hic in re consistit in eo quod rem divinam, et a Deo speciali providentia conservatam, tamquam rem mere humanam judicent. Falso supponunt, ac proinde false necessario judicant.

Porro nullus est theologus catholicus, qui Summum Pontificem revelationi, veritati, justitia, ac etiam vera populorum utilitati superioriem fingat. Auctoritas ecclesiae Summi Pontificis, juxta theologiae omnes, a Sacra Scriptura, a Traditione, a Conciliorum oecumenicorum, Summorumque ipsorum Pontificum praecedentium definitionibus limitatur (2). Papa auctoritas, quamlibet monarchica sit, nihil agere quod contra fidelis articulos, aut contra Dei mandata. Et potestas despotica sive arbitraria dicit auctoritas, quae divina Decalogi lege regulatur, ac continetur? Ubi est Decalogus, despotismus necessario excluditur.

Preterea, Pape auctoritas nec est nec valet esse arbitraria:

1.m Quia ut postea ostendetur, solemniter definire nequit in rebus mere humanis, seu historicis, et politiciis, que ad fidem, ad mores, seu ad Ecclesiae disciplinam non referuntur.

2.m Quia definire non potest nisi circa ea, que ad fidem vel mores pertinent.

3.m Quia etiam in hoc casu definire non valet contra antea a Sacris Scripturis, a Conciliis oecumenicis, seu ab aliis Summis Pontificibus solemniter definita.

4.m Quia adhuc definire non quid, quin antea demonstret in revelationis deposito, sive in divina Traditione quod definit contineri.

Quomodo ergo supprimam, atque infallibiltem Papa auctoritatem arbitrariam posse esse fingitur? (3)

Objecitur 3. «Humane loquendo, et alter loqui non licet, impossible prosum est, ut Papa suis in solemniibus definitionibus non errat.»

Quam gratiam falsaque hinc sunt! Cur namque asserviatur, non nisi humane loqui licere? Numquid non est Deus? Numquid non existit Dei Providentia? Et si est Deus, si existit Dei Providentia, quomodo, aut qua ratione negatur Deum hominibus posse specialiter assistire? Licet ergo loqui humane, cum agitur de rebus mere humanis, et supernaturaliiter, cum sermo sit de actione supernaturali. Rationalistae incitari nequeunt Dei actionem, quin antea ipsius Dei existentiam inficiant.

Sed, quamlibet hypothetice non nisi humane loquamur, vel humane dumtaxat loquendo, dici non valet, Papam suis in solemniibus definitionibus posse errare:

1.m Quia historia demonstrat Summos Pontifices, in definitionibus, ad fidem vel ad mores pertinentibus, in adeo longo decem et novem secolorum spatio umquam errasse.

2.m Quia ut ex historia omnium pontificiarum definitionum patet, Summi Pontifices umquam definitiuni nisi summa prudentia, maturissimo consilio, diligentissimo examine, atque exquisita critica.

3.m Quia quaeque omnes definitiones diu ac profunde expenduntur.

4.m Quia post primum examen, questiones ipsae definiendi iterum atque iterum in examen revocantur.

5.m Quia his in questionibus precipitatio ac passione unquam proceditur, et argumenta contraria omnia, sint que sint, et quot sint, sedulo, et etiam attentissime expenduntur, ac ponderantur.

6.m Quia haec questiones umquam tamquam solute considerantur, donec aliquod propositum, ac non solutum ext argumentum.

7.m Quia etiam post omnia argumenta semel, et iterum atque iterum soluta, non nisi post longum temporis spatium evolutam, cum nempe nihil dicendum superest, definitio datur (1).

8.m Quia demum Summi Pontifices non definitiunt juxta eorum personales sive proprias opiniones, sed juxta id quod antea ab innumeris theologiis, ac omnium locorum episcopis creditur et docetur.

Eriam mere humane loquendo error timeri nequit, nisi quando aliqua sane critica regula infringitur, aut speritur. Si ergo, ut ostendimus, hoc in casu omnes critica regula scrupulose seu rigide servantur, error nullo modo timendum est (2).

Objecitur 4. «Ipsi theologi catholicii, cum de infallibilitate loquuntur, rei difficultatibus praepediti aut irretiti, timent, nutant, vacillant, et eam non nisi obscurae explicant, et umquam quibus in casibus Papa infallibilis sit, dicunt.»

Nihil hoc falsius. Econtra theologi omnes, cum de infallibilitatis prerogativa tractant, iliam clarissime explicant, et quando Papa infallibilis dicendus summa cum precisione tradunt. Qui contrarium affirmant, vel nesciunt quid faciunt, vel mala fide imperitos deludere intentant.

Sed directe objectionem refellamus. In quo consistit, quod ejus exercitium, haec infallibilitas prerogativa? Quando potest, et quando errare non potest Summus Pontifex? Quando ejus definitiones solennes sunt dicenda? His omnibus adeo praecisa questionibus, probatum theologorum testimonia respondebimus.

Juxta Bellarminum et justa omnes theologi, Papa inspici quid velit merus homo seu tamquam doctor particularis, et velit doctor universalis, Ecclesiam universalis representans et omni Ecclesiae loquens.

In primo casu, id est, si Papa consideratur tamquam doctor particularis (3), et prout talis loquitur, infallibili-

(1) Questio circa Immaculatam Conceptionem saltem seculo xiii incepta, et quodque de infallibilitate Papae in scholiis a sociolo xiv consuetudine fuit agitur. Hoc tamen non obstante, haec duae magiae questiones non nisi nostra in aetate fuerunt definitae. Hoc demonstrat his in definitionibus summa cum lentitudine procedi. Et licet, cum sic proceditur, quid humani appetere?

(2) Cursus Theologiae Dogmaticae, loc. cit.

(3) Papa autem potest esse magne eruditiois scriptor, et opera innumera edere sicut, Benedictus XIV. Hoc in casu libri non sunt Bullae, seu Ecclesiae leges.