El Consultor de los párrocos (1874-11-19 00:00:00), página 5

SECCION DE TEOLÓGIA MORAL Y MÍSTICA.

CASOS DE CONCIENCIA.

PRIMER CASO.

Sunt qui asservant, Sanctum Alphonsum a Ligorio docere minime peccare, graviter saltet, Sacerdotes nec habitum clericalem, nec tonsuram defferent. Estne hoc ius? Et si ita non est, quae est haec super re vera Sancti Alphonsi doctrina? Haeque questiones, utiles semper, hodie est magni momenti, opportuna, et etiam urgentissima.

Reapso questio hae, praesertim in circumstantiis, necessario expendi ac solvi debet. Sunt enim multi Sacerdotes vel in sacris ordinati, qui tempestatis nostra calamitatis coacti, non solum absoque habitu clericali et sine tonsura, quam defferre tenentur, apparent. Liceat illis hoc? Videmus quid Sanctus Alphonsus tradat.

Ait ergo Sanctus Alphonsus: "Patet ex universo jure canonico clericos (1) teneri defferre habitum et tonsuram clericalem; unde ex Tridentino (2) possunt suspendi habitum, et tonsuram non defferent. Sed quaeres I., an peculiari mortaliter clerici, qui habitum non defferit? Affirmat Panormitanus apud Palam ei simili ille tantum in minoribus constituit sit, et probant ex eo eap. penult. De vita et honestate clericorum. Alii, ut Salmanticenses, dicunt hunc (3) non peccare graviter (ut reviera sentit communis sententia), sed non excusari a culpa veniam, eo quod ipsi quoque teneant suos statuti se conformare. Alii vero communius dicunt hujusmodi clericum (4) nullam habere obligationem defferendi habitum. Ita Escolar, Navarro, Holzmann, et alii. Et huius opinioni favet Constitutio Sixti V., Pastoralis, edita die 31 Januarii 1583, ubi declaratur, habitum clericalium non teneri defferre clericos non recipientes pensionem, fructus, aut bona ecclesiasticas sibi in una vel pluribus vicibus reservata, aut concessa non excedentia valorem annum 60 ducatorum aurorum de Camera. Id autem certum est de clerici conjugatis. Imo, si sint bigami, non solum non tenentur, sed etiam non possunt habitum defferre. Majus dubium est de clerici beneficiis (5), vel in sacris constitutis, ut in peccant graviter, si habitum non defferant? Per se longeundo, non dubitandum hos graviter peccare, cum ipsi temeritatis argumentur in Tridentino (6), his verbis: Tanta hodie aliquorum impio temeritas, religiosissimae contemptus, UT, propriam dignitatem et honorum clericalem parvijacentes, VESTES ETIAM DEFERRANT PUBLICE LAICALES. Proprietas omnes ecclesiasticae personae, que aut in sacris fuerint, aut dignitates, personalis, officia aut beneficia ecclesiastica obtinerint, si postquam ab Episcopo suo moniti fuerint, honestum habitum clericaliem non deuterient, per suspensionem ab ordinatione, ac officio et beneficio ac fructibus, nec non, si semel corripi, denovo in hoc deliguerint, etiam per privationem officiorum, et beneficiorum coeperi debeant (7).

Hae poena, quamvis non sit lata, sed ferenda, est tamen gravissima, et per se satis probat preceptum hoc Tridentini graviter obligare. Sed praestat iterum Sanctum Alphonsum audire.

(1) Loquitur heie de omnibus clericiis, sive sint in sacris, sive non.
(2) Sessione 14, cap. 6.
(3) Agit de eo quod tantum est in minoribus constitutis.
(4) In minoribus dumtaxat constitutis. Notetur hoc. Hie est etiam confusio origo.
(5) In minoribus, non in sacris constitutis.
(6) Sessione 14, cap. 6.
(7) Thologia Moralis, t. 4, lib. 6, tract. 5, cap. 2, n. 825.

Et hic insuper notandum (verba sunt Sancti Alphonsi) quod Sixtus V in Bulla Cum sacrosancta, edita die 9 Januarii 1588, declaravit beneficiatos non defferentes habitum in Urbe (1), mandatique super his editis sub certo termino non obedierint, prater alias poenas, ipso facto, sine ulla alta monitione, privatos esse quibusdamque dignitatis, administrationibus, officis, canoniciatibus, praebendis, beneficiis, et praestimonis. Dixit autem Cajetanus tales non peccare mortaliiter, nisi adit contaminacia, aut contemptus; et adherent Escolar, et Gobat, dicentes non esse mortale (2), nisi sit periculum causandi contemptum. Sed oppositum OMNINO tenendum (3), quia, ex Concilio patet ipsam delationem habitus laicalem esse purpervensionem honoris clericalis. Ita communi-ter Sanchez, Salmanticenses, etc., etc. Limitant vero praefati Auctores si id fiat ad breva tempus: nisi (ajunt Salmanticenses) quis habitum dimitteret, vel occultaret, ut alios deciperet, vel at libere per plateas ambularet, vel ut aliquod malum committeret. Et sic pariter probat Diana non excusari a mortalitie clericum, qui in baccalaurinum excurserit per urbem lar- vatus. Limitant secundo Holzmann, Palaus et Laymann apud Salmanticenses si adsit aliqua justa causa se occultandi, nempe ad vitandum periculum mortis, vel danni gravis (4).

Ex quibus Sancti Alphonsi verbis eritut:
1.º Sacertos, diaconos, subdiaconos, etiam cleros in minoribus constitutos, modo beneficium ecclesiasticum habent, sub gravi tenori ad habitum clericalium defendendum,
2.º Posse attamen aliquas esse justas causas, ab quas omnes li clerici ab obligatione habitum defenderi excusentur.
3.º Has causas debere esse veras, non fictas, et reviera graves, ut metum mortis, vel alienus gravi damni. Si metas hie, quin existat, prava voluntate supponitur, causa legitime excusationis nullo modo erit.
4.º Casu quo causas has legitimas certe intersint, clerici excusari ab obligatione habitum clericalium defendendi, non autem licentiam obtinere ad libere per plateas deambulandum, ad malum aliquod committendum, vel ad bachanalia facienda, aut ipsis assistendum. Necessitas, vera necessitas, excusat ad habitibus clericalibus defendendis; non ad libere nore laicali, nec multo minus ad luxurios vivendum, vel per loca profana nimis, periculosave deambulandum. Quod necessitas expostulat minime confundit quod cum eo quod libido, socculi amor, vel vita ecclesiastice oblivition aut te- dium possit suggerere. Necessitas non legem tollit, sed dumtaxat in casu, et ad id quod necessarium est dispensat. Ubi ergo necessitas desinit, dispensatio limitatur. Hae si praeculis inhaerent, abusus permulti, magnique vitabuntur.
Hec de habitibus. Ad tonsuram clericaliem quod attinet, inquit quoque Sanctus Alphonsus: "An peccanti graviter clerici non defferentes tonsuram, sine coronam?" (5). Alii, ut Panormitanus, Sotus, Sylvius, etc., affirman de omnibus cleris, ex Cap. Clerici 15, de vita et honestate clericorum, ubi dicitur: Coronam et tonsuram habent congruentem. Alii, ut Tamburinus, Marchinus, Palao et Ranzi, dicunt hoc (6) se- chio contumitu, non esse peccatum mortale, etiam in beneficiis, et clerici in sacris constitutis, quia, ut ajunt, ex nulo texto arguitur, esse de hoc grave preceptum. Alii ramen, ut Sanchez, Laymann, Escolar et Vazquez, Leander et Hur-

(1) In Roma.
(2) Heic Sanctus Alphonsus aliorum opinionem referit, non autem suam sententiam exposit. Hoe notetur.
(3) En Sancti Alphonsi doctrina.
(4) Loco citato, pág. 825.
(5) Licet corona revera differat a tonsura. Doctoras communter loquendo unum cum altera confundunt.
(6) Coronam non defferre.