El Consultor de los párrocos (1876-10-02 00:00:00), página 5

3.º Quando filii illegitimi conservatio magnumrum rixarum aut scandalorum gravissimorum occasio esse quaest.
His in circumstantiis confessarius matri vel obstinatissime, potest, ac etiam debet dicere: «Tua bona voluntate laud obstante, nihil pro filio tuo, et multa contra ejus bonum facere potes. Si cum domi retines, vel male educabitas, vel pravo tuo exemplo depravabitur, vel fame peribit, vel cum infirmis sit non curabitur, vel denique, si vivit, ac crescit, eo quod ejus miserande conditionis responsabilitatem alius tribuat, et odii veniam in corde cum lacte matris singat, et ad vindictam quereram, rixasque ad hoc promovendas semper paratus existat.»
Verba haec charitate ac prudentia prolatas, atque, si expe- dit, repetita, eo quod justitiae ipsius vox sint, non poterunt a matre non exaudiri.
Quaestio tertia. Et casu quo confessarius ad scandalum vitandum, ad familiarium pacem confirmandam, vel ut proles ipsius deprivamatione ac mortem vitet, ejus expositionem consultat, tenebiturne mater sub gravi ad consilia haec contra suam voluntatem sequenda?
Generaliter loquendo, mater ad hoc minime tanetur. Hac in re confessarius consultit, non precipitit, et consilia, elsi sint regulae utiles, non sunt tamen obligatoria praecpta. Hinc quod mater qua omnino filium illicitimum apud se conservare intendat, eo solo absolutioe beneficio non erit privan- da. Et multo minus, si ut recreo accidit, mater filium abjicere renuit, quia cum admodum diligit, non quoniam vel scandalum amet, vel vindictam querat. Rursus mater po- tentit filium hunc velle domi sua retinere, sive probabili duc- ta, ut pater filii aliquando recordatas, illi modo licito subven- niat. Et haec si ita sint, mater, utut obstinata fingatur, sem- per excusatione eirt digna. Alterius malum non vult, et sibi et filio bonum desiderat, atque vehementer exoptat. Cur hoc reprehendendum?
His tamen minime obstantibus, confessarius diligentior in- quirere debet:
1.º Si matris mores corruptissimi sunt, ne nulla emenda- tionis spes sit.
2.º Si puer servatur, non in bonum illius, sed propter oculum aut vindicte amorem.
His dubus in casibus, confessarius sic ponitenti loqui te- nebitur: «Tibi absolutioe non impertio, quia vera poni- tens non es, quia in peccato voluntaria perseveras, quia proximum odis, quia inimico non pareis, quia demum contra Dei legem vindicte desiderio flagras. His ob causis, absque absolutioe te rejicio, non quoniam illum tum apud te bono animo velis retinere.»
Ita, si sit qui loquatur de crudelitate aut immanitate, crudelitas aut immanitas, non confessario, qui crimina re- probat, sed matri ipsi, quae in crimine eum velit persistere, filii sui non vult misereri.
Hinc alia surgit quaestio, quae etiam expendi debet. Quid ergo agere, debet confessarius in locis in quibus nulla pro- sus sunt hospitia, vel quae extant, ob eorum paupertatem, malumve regimen, pueri ibi expositi ita deserti apparent, ut vix ex centum quinquaginta salvati quaest?
Hoc accedero negati nisi in oppidis parvis, in quibus naturaliter, pueri exponendi paucissimi esse poterunt. Ideoque malum hoc facillime vitabitur si autoritas civilis, ecclesiasti- ca consulente, impellente, atque jubeante, ex municipi- are, vel collatione facta, sumptus, qui requiruntur, facit, ut expositi ad provinciam magnum hospitalium evexhantur, vel si in parvo oppido retinentur, modo convenienti aliis ad educari valent. Quod si autoritas municipalis in hoc negligens os- tendatur, parochus tenebitur ad fidelium piam voluntatem excitandam, ut pueris expositis, qui pauperum omnium pau- perimi sunt, ex debito charitatis succurrant. Quod si nec parochus hoc quetit facere, mater ipsa, que filii sui, si po- test, unquam obliviscit debet, tenetur ad illam etiam ex eleemosynis ostiitam petitis subveniendum. Si ob infamie timorem se valla ostendere nequit, alios moveat, ut quod ipsa facere non valat, propter Dei amorem faciant. Ubi est charitas miseria esso nequit.

NOTICIAS DE INTERÉS GENERAL.

El Boletín Eclesiástico de Toledo dice lo siguiente:
«Posesion.—La ha tomado de una canongía en esta Santa Iglesia Primada, para la que fue nombrado por S. M. el Rey (Q. D. G.), el Sr. D. Juan Sanchez Mayoral y Estéban, natural de Oruz, en este arzobispado.
Hechos los competentes estudios eclesiásticos, son ya veinte y siete años de buenos servicios los que lleva prestados á la Iglesia el Sr. Mayoral; diez y seis como Beneficiado de Santa Olalla, de San Nicolás de esta ciudad; Teniente, Beneficia- do y Economo de la parroquial Iglesia de San José de Madrid, y como Capellán de Reyes Nuevos en la de esta Primada Iglesia los once últimos, con la categoría, que, como es sabi- do, tienen dichas capellanías de Canónigos de sufragánea.
Celebramos, por lo mismo, su nombramiento, y cumplida- mente felicitamos al agraciado por su nueva prebenda, en cuyo desempeño le deseamos largos años, tranquilidad y acierto.»
Este sistema de anunciar y justificar los nombramientos es utilísimo y pudiera decirse que hasta necesario. Solo pudie- ran reprobarlo los que piensen entrar en el redil, no de día y por la puerta, sino de noche y tanquem fures, escalando los muros.

El Gobernador eclesiástico, sede plena, de la diócesis de Málaga, en nombre del Obispo, del Cabildo catedral, del Cle- ro y de los fieles, ha dirigido á Su Santidad la siguiente carta:
«Beatissime Pater: In nomine maritissimi Presulis Malaci- tanus Ecclesiae, aegre absentis valetudinis causa, necnon Ve- nerabilis Capitali Cathedralis, utrum devotissimi Cleri et fide- lium insuperatorum, Gubernator Ecclesiasticus, Sede ple- na, predicte diocesae Malacitanae, medullistus adjungit esse in Spiritu et totto sincero corde fratribus in fide, et omnibus Hispaniae gentis fidelibus, qui peragruntur ad optimissi- mam et aeternam civitatem oblaturi ad Sacros Pedes Sancti- tatis Vestrarum pignora humillima firmissima adhesionis, fla- grantissimae dilectionis, altissimae reverentiae, et filialis obedi- tions erga sanctum atque afflictum Christi Vicarium, et erga divi Petri infallibilim Cathedram, praestantes sic coram universo mundo novissimum et loculentissimum testimoni- um identitatis fidel, et doctrina, quod esse continuo recipro- cant cum auguste et gloriose Pontificie, qui Sedem Apostoli- cam illustrat aequa decorat.
Itaque, Sanctissime Pater, diocessani omnes, qui gravi amaritudine pressi eo quod peregrinationem agere non va- leant, et lic sunt, efflagitant prece servida et sine intermissio- ne, ut salus vitae Sanctitatis Vestrarum incolumis perseva- ret, donum Ecclesiae triumphos et Pontificatus vide et gustare possit; peropert simul ardentibus animis dolores le- nire, qui pectora patrum Patrem Nostrum crudeliter cru- cient, et in hac tempestate difficili et periculoosa saepe saepe divexant.