El Consultor de los párrocos (1873-12-17 00:00:00), página 2

jus anni duas promulgavit leges plane consentaneas edicto proposito mense Octobri superioris anni, quod in memoria Allocutione fuerat a Novis improbatum. Nimium idem Gubernium sibi jus arrogavit refingendi in eo Pago constitutionem Ecclesiae catholicae, camque exigendi ad democraticam formam, subjiciens Episcopum cum quod exercitium propriæ jurisdictionis et administrationis, tum quod potestatis sua delegationem autoritatis civilis; vetans ne in Pago illo domiciliari haberet; definitio parochiarum numerum et limites; proponens formam et conditiones electionis parochorum et vicariorum, causisque et modum revocationis eorum aut suspensionis ab officio; tribunis laicis hominibus jus illos nominandi, laicos item credens temporalem cultus administrationem, cosque, inspectorem instar, rei ecclesiasticae generalem praeficiens. Cautum praeterea his legibus, ut sine Guberni venia, et haec quidem revocabili, parochi et vicarii functiones nullas exercerent, nullas dignitates acciperent illis ampliores quam per populi electionem essenti addepti, idemque a potestate civili ad iusjurandum adigerentur in ea verba quibus veri nominis apostasia continetur. Nemo non videt hujusmodi leges non solum iritas etnullius roboris esse ex omnimo potestatis defectu in legislatoribus laicis et utplurimum heterodoxis; sed etiam in his quae praescripti sic adversari catholicice fidelis dogmatibus, et ecclesiasticè discipline per oecumenicam Synodum Tridentinam et Pontificias constitutiones sanctae, ut eas omnino a Nobis improbari damnaturique oporteat.

V. Nos itaque ex officii Nostrí dehito, auctoritate Nostra Apostolicae eas solemniter reprehendimus et condemnamus; declarantes simul, illicitum esse ac plane sacrilegum juramentum ab ipsis indictum: eosque propterea omnes, qui in Gebannensi tractu aut alibi juxta earundem legum decreta aut non absimilis modo, suffragante populo et confirmante civili potestate electi, audientes obire munia ecclesiastici ministerii, inso facto incurrere in excommunicationem majorem peculiariiter reservatae huius Sanctae Sedis altissae poenas canonicas: adeoque eos omnes fuigiendo esse a fidelibus, juxta divinum monitum, tamquam alienos et fures qui non veniant nisi ut fuerint, mactent et perdant (1).

VI. Tristia quidem et funesta haec sunt, quae hactenus commemoravimus, sed festiniora etiam contiguerunt in quinque ex septem Pagis, quibus constat Basileensis Dioecesis, nempe Soloduri, Bernae, Basileae campestris, Argovie, Turegi. Ibi quoque de parochiis, deque parochorum atque vicariorum electione et revocatione leges lata sunt. Ecclesia regimen, divinamque constitutionem evertentes, ecclesiasticum ministerium seculari dominationi subjicientes et omnino schismaticae: quas proinde, camque nominatim, que late est a Gubernio Solodurensi die 23 Decembri anno 1872, reprehendimus et damnamus, et tamquam reprehendas et dannatas perpetuo habendas decernimus. Quam porro Ven. Frates Eugenius Episcopus Basileensis justa indignatione et Apostolica constantia rejecisset articulos quosdam in conciliabulo seu conferentia, ut aiunt, dioecesana, ad quam convenerant Delegati quinque Pagorum supra dictorum, constitutos, sibique propositos, et omnino necessariam habere reiciendi causam, quod episcopalem auctoritatem iaderent, regimen hierarchicum subverterent, et haeresi faverent aperte, ob eam rem ab Episcopatu dejectus a suis adhibus abstractus et in exilium violenter actus fuit. Tum nullum frandis aut vexationis genus ommissum, ut in quinque Pagis praedictis clerus et populus in schisma induceretur; interdictum clero a qualibet commercio cum Pastore exulante, iussuque datum cathedrali Capitulo Basileensi, ut ad electionem Vicarii Capitolaris vel Administrators conveniret, perinde ac si Sedes episcopalis reapse vacaret; quod faciens indignum strenue Capitulum edita protestatione ab se reject.

VII. Interim decreto et sententia Magistratum civilium Bernensium novem et sexaginta parochis territori Iura- sis primo indictum est ne ministerii sui functions obtinent, dein vero abdicatum officium, hac una de causa quod palam testati essent, sese legitimum Episcopum et Pastorem Ven. Fratrem Eugenium unice agnosce, seu nolle se turpiter ad unitate catholicâ desciscere. Quo factum est, ut totum illud territorium quod catholicum fidem constanter retinerat, et Bernensi Pago jampridem junctum fuerat ea lege pactoque ut religionis sua liberum atque inviolatum exercitium haberet, parochialibus concionibus, solennibus baptismatis, nuptiarum et funerum privatarum, conquerente frustra et reclamante fidelium multitudine jam per summam injuriam in hoc discrimine adducta, ut vel schismaticos hereticosque pastores politica auctoritate intrusos recipere vel quocumque sacerdotum auxilium et ministerio destitui cogatur.

VIII. Nos utique Deo benedicimus qui eadem gratia, qua martyres olim erigebat et confirmabat, sustentat mo- do ac roborat eam partem electam catholicí gregis, quae viriliter sequitur Episcopum suum opponentem murum pro domo Israel ut sit in praelio in die Dominí (1), et necesse formidinis vestigiis ingreditur ipsius Capitis Martyrum Jesu Christi, dum agni mansuetudinem fenocie iuperorni obiciens fidem suam alacriter constanterque propagat.

IX. Nobilium hanc Helvetiorum fidelium constantiam annulatur haud minori commendatione clerus populisque fidelis in Germania, qui et ipse sequitur exempla illustra Praesulum suorum. Hi ejusvero spectaculum facti sunt mundo et angelis et hominibus, qui eosdem indutos catholicè loricam veritatis et galea salutis praediti Domini strane prelarii undique circumspicunt, eorumque animi fortitudinem invictamque constantiam eo magis admiratur et eximis laudibus extollunt, quo magis in dies invasiti acerrima persecutio adversus eos commota in Germanico Imperio ac potissimum in Borussia.

X. Praeter multas et graves injurias catholicè Ecclesiae superiori anno irrogatas, Gubernium Borussicum durissimi et iniquissimi perlatis legibus a pristino more prorsus alienis universam Clericorum institutionem et educationem laice potestati ita subjicit, ut ad hanc pertinent inquirentia ac descernere, quomodo clerici erudiendi ad fin- gendi sint ad sacerdotalem vitam et pastoralem; atque ul- terius progresdien eidem potestati ins tribut cognoscendi et judicandi de collatione cujusvis officii et beneficii eccle- siasticì, atque etiam sacros pastores officio et beneficio privandi. Praeterea quo celerrimè et plenius ecclesiasticum regimen et hierarchicè subjectionis ordo ab ipso Christo Domino constitutos subverteretur, plura ab hisdem legibus injecta sunt impedimenta Episcopis quominus per censuras poenaeque canonicas sive animarum saluti, sive, sanitati doctrine in scholis catholicis, sive obsequio sive a clerici debito opportune prospiciant; non aliter enim per eas le- gas fas est, Episcopis haec agere, quam justa placitum civili auctoritatis et ad normam ab ipsa propositam. Demum nequid desessetque catholicà Ecclesiam penitus opprimere- tur, regium tribunal pro ecclesiasticis negotiis institutum fuit, quo vocari possint Episcopi sacrìque Pastores cum

(1) Joan 10, 5, 10.

(1) Ezèch., 13, 5.