El Consultor de los párrocos (1876-07-17 00:00:00), página 4

2. Qui sensus legis quoad juratos in caus adductos.
3. Quid Titio respondentum.

XIII.
Die 26 Junii 1876 hora 6 1/4 pom.

Titius politici sectis addictus studio partium honestum virum occidit. Cum tamen timent, ne Caius ex opposita fenestra rem cognoverit, eumdem accerit, et ab eo, enarrato facinore, promissionem de silento quocumque in casu ser-vando sub juramento obtinet. Interim Caius duos honestos viros quidem innocentes hac de causa in carcere esse detrusos agnoscit. Suspiciens vero se potestate inquirenti posse interrogari, longinquum iter aggregi statuit. Sed cum grave incommodum ex eo habituris sit, suum confessarium de eo quod sibi agendum esset interrogat. Hic eum monet potius rum esse denuntiandum, quam innocentiae patiantur. Huic consilio non acquiescens alium petit, qui eum so silentium tenere, quin iuxta si ad tribunal adducatur, quod nihil sciat, posse assere docte. Sue autem sententiam rationem addit: tum scilicet quia testis judici interrogandi obedientiam prestare non tenetur si facinus sub secreto naturali et commiso, ju-ramento interposito, sitat, tum si grave damnum ipsi testi immineat: quemadmodum in causam locum habet; cum sectarii tam arcto leedere inter se juxti sint, ut uno ex eis accusato atque damnato, ceteri contra accusatores et testes, non verbis tantum sed facto, vindices se præbere gloriorunt. In hac sententiarum discrepantia queritur:
1. Qua sit theologorum doctrina circa obligationem accusan-di reum apud judicem.
2. Utrum et qua virtute judici interroganti testis parere te-neatur.
3. Quid de obligatione Caii ut in caus.

XIV.
Die 10 Juli 1876 hora 6 1/4 pom.

Titius eorum qui de aliquo crimine accusati in carcere detruduntur, ubique indurantur, non raro sacramentalem confessionem exsicit. Eos vero licet in ceteris ad absolutio nem obtinendam dispositos reperiat, in uno tamen deficere arbitratur, quod scilicet, cum adhuc in eos tribunal inquirat, judici interroganti crimen manifeste nolint. Nonnulli enim se excusant metu poena, quam sic evasuros sperant; nonnulli ea de causa, quod alter deberent complices omnino occultos revelare: multa denique quia in illa circumstantia putant haud esse mendacium respondere «nescio» non mem-ni. Inter alios insuper est Caius qui ad falsum omnino ass-erendum paratus est, denegandumque, se summo mane, dis-tricto ense, exsisse, quippe ex ea circumstantia in suspicio nem homioidii, quod certe non patravit adducetur. Hinc Titius anxius manet, ejusque angor major evadit si agatur de reis quid jam ad triremes in perpetuum, vel ad mortem dam-nati adhuc innocentes se proclamant, licet vera esse reas et justissimam esse sententiam certo noscant. Hinc ad virum theologum accedit, ab eoque querit:
1. Qua doctrina tenenda sit quaed obligationem reorum co-rum judice eos legitime interrogante.
2. Utrum saltem ret in yna capitis subcunda admisum facinus publice denegare possit.
3. Quid sibi agendum in singulis enarratis causis.

XV.
Die 24 Juli 1876 hora 6 pom.

Titius medicae artis pertitus illi systemati adhaeret quod al-pathia nuncupatur; in eoque apprime versatus est. Nihilomi-nus operam dare studet alteri, quod omiopathia dicitur; quin tamen nunquam sibi suadere, potuerit hanc methodum curandis morbis plane efficacem esse; licet non pauci, neque aspernendae note medicinae culturae eam adhibeant, et apud cultas nationes nosocomia extant in quibus hac methodo in-firmi curantur. Hinc in exercitio artis sua prima utitur: ve-rum cum a pluribus ex suis clientibus se dimittit vident, qui secunde curari cupiunt, ipse se eisdem offert paratum regulis omiopathiae, quas apprime callet, eorum morbis maderi. Próinde quod ad aliquem symptom accepsit, qua methodum curare velit ab eo sciscitatur, eidemque morem generis medicamenta plura, qua juxta hanc theoriam prorsorbi debent, ei supeditat. Aliquoties tamen egroto declarat eo in caus uti contraria methodo potius expediere; sed cum ille re-nuat priore uti prosequitur. Cum haec agendi ratio suis, solitibus innotescat, a quadam amico quod improba et inhoneste se gerat gravibus verbis corripitur. Hinc ad virum theologum accedit, qui, his auditis, assum querit:
1. Qua certitudine de virtute medicine requiratur ut ea praestari possit.
2. Utrum requiratur ususso de ejusdem efficiencia ex parte medici orta ex intimâ animi persuasione, vel sufficiât quae vo-praxi aliorum haberi possit.
3. Quid Titio respondentum.

XVI.
Die 7 Augusti 1876 hora 5 1/4 pom.

Titius ex patrio genere eujusdam urbis ditione jam pontificie duos filios habet, quorum nata minorum Roman mit-tit ad manus, quo sibi consultat obtinendum, assignata simul menstrua-pensione ad rationem fructuum legitima, quae super bona patrimonialia ei competit. Id autem facit quia filio maior nati religia bona, cum modo fideicomissa abrogata sint, dare velit. Titius Rome manens-homestisiam: puel-lam ad familiam qua ex negotiatione splendide vivit per-tinentem, vehementissimo amore captus, in uxorem ducenti consilium init. Obstant vero ejusdem nobilis-parentes, nec ullo modo ex filii precibus moventur, quibus eisdem suadere studet, nil detrimenti neque ex conditione, neque ex puelle moribus suam familiam esse passuram. Quin eo pater deve-nit, ut filium etiam legitima privare minitetur, juxta jus, ex codice pedemontano parentibus datum in filios, qui ante sta-tum a lege prescriptum, absque patris consensus matrimonium inire audent. Sed Titius hasce minus tangam ad me-tum factas aspernatus matrimonium contrahit. At paulo post pater obit, atque haas de causa in testamento expressa, illum exhereditat. En ejus querimonia in fratrem ex esse heredam, nec non misae de testamento infirmans. Hic vero totam rem juxta conscientiae regulas componere exoptans a viro theolo-ga unum Titio querit:
1. Qua obligatio filii familias erga parentes circummatrimo-nium urgat.
2. An matrimonium contra parentum-votum inutilem in foro conscientiae ad exhereditandum causâ legitima sit; et an in le-civitis ut in causâ sufficiât.
3. Quid modo agendum.

XVII.
Die 21 Augusti 1876 hora 5 1/4 pom.

Titius artis murariae magister a Caio adprecatus, ut ad humum edificium quantocumque absolviendum «etiam diebus» festis subis artifex mittat, firmissime renuit. Nonnulli tamen ex eis haec audientes ad id faciendum se exhibent. Hinc Cai-us, spreta Titii denegatione, filios secum adducit, eorumque opera juxta suum placitum utitur. At Titius postea merce-