El Consultor de los párrocos (1876-12-24 00:00:00), página 2

dum ut reliquis omissis, quae opportuna essent et ad rem convenientia, summa cum cura saligerem, ita ut, non ea qua dicturus esset, sed quae relinquenda erant, ego se- pissima cogitarem.

III.

Sed magnus ille ecclesiae Doctor, Sanctus Hieronymus methodum convenientem aperuit et viam faciliorem monstravit, qua possim eo secundis incedere quanto convenientius materiam portractare, cujos verba a Gratiano transcripta, can. 7, caus 12, quest. 1., ita exhibentur: «Duo sunt genera Christianorum. Est autem unum genus, quod manipulatum est Divino officio, et deditum contemplationi et orationi ab omni strepitu temporalium cessare convitit, ut sunt Clerici et Deo devoti, videbile conversi qui a voce graeca clerus, latina sors, Clerici vocantur, id est sorte electi; omnes enim in suis Deus elegit. Aliud vero genus est Christianorum, ut sunt laici, graece laos vel illiotae, latine populus, et si sunt religii.» Ergo nobis eligendum est primum Christianorum genus, «nemini de veste clericali tractatur.» Hac prima sectione facta, alias alia m inducere consonum erit, prout rei natura postulat.

Et re quidem vera in illis primi generis hominibus, si- cut in ceteris omnibus, duo inventuntur elementa, anima sollicit et corpus, propertaeque, cum sint horum unicumque sua elementa virtutum, canones ecclesiasticeti et sacro- santa concilia de vita et honestate clericorum sermonem sepissime instituerunt, in quibus non tantum de scientia et virtute, sed etiam de conversatione, occupatione, gradu, incessu et habitu Clericorum civili tractatur: non enim solum de interiori, sed etiam de exteriori vita a nobis semper est curandum, cum in utraque sanctitas sacerdo- talis consistat, ex auctoritate S. Anselmi, quam affert Gratianus, can. 118, caus. 12, quest. 1. «Qui non servat sanctitatem foris, dimidius eccebit; si vero intus habuerit simulationem, totus occidit.»

Videamus ergo, P. C. et magnum impendamus curam, ne dimidii videamus eccesidisse, si praeter sanctitatem inte- riorem, sanctitatem etiam foris non servamus, ita ut in verbis Concilii Toletani 4 oculos convertere debeamus, ita praecipitiens: «Conscientiam puram apud Deum nos habere oportet, apud homines famam optimam custodire, ut juxta praecipitum Apostolicum, non tantum coram Deo, sed etiam coram hominibus vitae sanctae testimonium ha- beamus. Excludatur omnis nefanda suspicio, ne detur sæ- cularibus obtructandi locus.»

Pretore, nullus est hic sermo instituendus de vestibus sacris, de quorum forma, colore et materia autorebus; et de quorum benedictione, Benedictus XIV cum adhuc in minoribus esset, Episcopus Bononiensis in sua Institutione vigesima prima, fusa et eleganter tractavit. Eorum an- tiquissimus usus in Ecclesia fuit, et ab ipsa Apostolorum estate procedens, ab eodem Benedicto judicatur, ut videre est ex liturgia S. Jacobi, unde S. Hieronymus dicit: «Ha- bet religio divina alterum habitum in ministerio altaris, alterum usu vitaeque communi.»

Habitum autem altaris sive sacra anaethema deaunata esse et ei reunimiantica varietate ex Eusebio eruitur, enim lib. 3, de vita Constant. ait «Dicit non posse quot quantis- que ornamentis, partum ex auro et argentio, partim ex gemmis templum illud Imperator veneravit.» Et ha- quidem ornamenta fuere, episcopis orarium, annulus et baculus, presbyteris orarium et planeta, diaconis orarium et albae C. Toletano 4, c. 28.

Danique nec de civilibus clericorum vestibus omnium tractamus, nem nihil de pontificis, cardinalicis, episco- palibus et cæteris in dignitate magistratum degentium vestibus agendum, sed praecipue et fere unice de vestibus clericorum nullam in ecclesia magistraturam exercen- tium.

Et hoc, auspice Deo O. M., agemus, bipartita oratione; nam primo que generaliter praecipita sunt, non unedqua- que ex materia solum, sed ex ordine chronologico in me- dium afferrimus; postea vero, ex speciali doctrina, praeci- pue tamem ex nostris Synodalibus, ut condeces, triplicem questionem ex prajectis resolvemus, a Concilio tamen Tridentino incipiendo, tanquam termino ad quem in pri- ma, at tanquam termino a quo in secunda dissertationis parte.

IV.

Sed cum nullum hae de re testimonium latissimum af- ferri possit, quam illud ipsius Concilii Tridentini, quod questionem discretus tractaret, ad verbam transcriben- dum esse censui: sic in sessione 14, can. 6, de Reformat. «Quia vero et si habitus non factit Monachum, oportet ta- tem Clericos vestes proprio congruentis ordini semper deferre, ut per decennium habitus extrinsici morum ho- nestatem intrinsecam ostendent. Tanta autem hodie ali- quorum inolevit temeritas, religionisque contemptus, ut propriam dignitatem et honorem clericalem parvipendens, vestes etiam publice deferant laicales, pedes in di- versis ponentes, unum in divinis, alterum in carnalibus» et reliqua que postea affertur; quod quidem convent- cum cap. 1, sess. 22, et can. 12, sess. 24, ejusdem Conc. Trid.

Clerici ergo ex praecipto Sancti Concil. Trid. vestes suo ordini convenientes semper deferre debent. Sed queritur hic peropportune quidem; quoniam erit forma, materia et colores harum vestium, quippe quod Conc. Trid. nihil ta- xative de hisce rebus fundavit? Sed Conc. Trid. hoc generali praecipto semel statuto uniuqne Episcopo ejus- dem executione mandavit, his verbis: «Juxta ipsius Epis- copi ordinacionem et mandatum» ex quo congruentur de- duxit Sanctissimus Benedictus XIV cap. 8, lib. 11, de Sy- nodo Dioecesana, «clericos episcoporum edito contrave- nientes suam idcirco contumacia excusare non valere ex eo quod Tridentinum vestes talares non meminerit. Siqüidem non ipsorum, sed Episcoporum judicio standum a Tridentino permittitur, de vestibus ordini convenien- tibus.»

Et re quidem vera concilia nationalia, provincialis et Dioecesana post Tridentinum celebrata, vestem talarem edicare non dubitarunt.

Synodus Mediolanensis tit. 1, part. 4, «vestibus non sor- didis aut inquinatis nec dilaceratis, sed mundis et ad talos descendentibus ordinique suo, juxta provincialia nostra decreta congruentibus indurat»> a qua forma jam min- me recedendum, sicut a colore nigro qui prescriptum invenitur in primo Mediolanensi a S. Car. Borromeo coae- tos: «color tantum niger adhibetur nisi forisasse alium co- lorum requirat dignitatis gradus.» Quod circa ait Thomas- sinus. De vet. et nov. disc. Eccl., par. 1, lib. 2, c. 51, sub. num. 6. «Post Synodos Tridentinam et Mediolanensem rara prohibiti rubei coloris viridisque, quod absolutissime jam praecipitetur nigra vestis et in moribus induceretur.» Ita etiam de habitu ab Episcopo designando, Synodus Me- chlinensis, 1007, tit. 18, cap. 4, t. 10, coll. Hard.

V.

Sed fortasse quis quaeret; unde haec forma? Mihi legenti, et idem vobis accidisse reor manifeste statim apparuit populos Hebraeum, Romanum, Aegyptium et cæteros quos