El Consultor de los párrocos (1876-07-17 00:00:00), página 1

SUMARIO.

Las conferencias morales en Roma.—Últimos decretos de la Sagrada Congregación de Ritos.—Circular del Sr. Arzobispo de Santiago.—Solicitud de un templo.—Carta del Sr. Arzobispo de Burgos a Su Santidad.

SECCION DE DOCUMENTOS.

LAS CONFERENCIAS MORALES EN ROMA.

De la autorizada revista Analecta Juris Pontificii, número de Mayo de 1876, tomamos lo siguiente:

QUÆSTIONES MORALES DE JUBILEO AC STATIBUS ET OFFICIIS PARTICULARIBUS.

I.

Die 29 Novembris 1875, hora 3 pom.

Titius Rome confessarius plures poneientes interrogat, utrum labente jubilei anno opera quinum ad jubileum consequendum administretur. Quidam ex eis respondet, omnia se observasse juxta indulti prescriptum, aliaque tamem exhibita industria. Sicilet, ait, se mutatis horis percessisse ad basilicas designatas, una excepta S. Pauli extra muros, ad quam post vesperas accedebat; cumque circa solis occasum implesset opus, antequam discesserit, iterum ibi ad praecatum fuisse, ea intentione ut oratio pro una ex visitationibus die crastino adminiplandi inserviret. Alter vero poneientes fatetur, se usum esse privilegio sibi concessum inviendis tautummodo basilicam S. Petri, aliasque ecclesias quo in itinere perluciendo sibi occurresse. Verum etiam hic, qui havi temporae opus adminiplavit, cum illud absolvisset, iterum S. Petri templum ingressus est, iterumque, cum domum revertetur, ceteras Ecclesias invisibiles, duplicem visitationem pro duabus distinctis diebus facisse putant. Hae confessarius audientia bis in eadem die opera pro singulis diebus eos contra Ecclesiae mentem facie se existimat. Quapropter eodem admonet, ut visitationum defectu suppleant. Cum vero illi hoc negre ferant, nec ad opus posterum aggregandum parati videantur, utens facultate confessarii concessa de preceptis operibus commutandis, eos jubeat ecclesiam parochiale inviendae, ibique post effusas preces sacram synaxim recipere ad jubileum lucrandum. Postea dubius de sua agendi ratione secum querit:
1. Quomodo sint interpretanda indulti verbis a vesperis diei antecedentis usque ad ultimum crepusculum serotinum insequentis.
2. Quid de industriâ penitentium ut in casu.
3. Quid de suo judicio, et agendi ratione.

II.

Die 29 Decembris 1875, hora 3 pom.

Titius in urbe confessarius visitationem quattuor basilicarum in Bulla indictionis jubilei ad illud lucrandum prescriptam, in alias ecclesias ad quas facilis est accessus eidem commutat. Non tamen hic statim opus adminiplavit; etiam ceteros ex sua familia camdom commutationem ad eodem confessario esse habituros expectat. Item Titius alteri patrifamilias auctor est, ut ad jubilei indulgentiam consequendam, filiid tempus eligat, quo per aliquot menses juxta ejus consecutudinem in collibus Tusculanis moraretur: ibi enim tum ob ecclesiârum propinquitatem, tum ob otium quo fructu retur facilis omnium adfimilere possit. Hujusmodi Titius ingenio ratio alteri presbytero innotescit, apud quem illi extraordinariam confessionem paragunt. Hic re perspensa animadvertit levissima de causa datam esse commutationem, et non nisi probabilitate posse concedi jus de jubileo extra proprii domicilii locum acquirendo. Attamen cum la Titium agnosceret virum pium, et doctrina praestantem: ac illum, ejusque poneientes in bona fide versari, silentium tenere statuit. Verum postea animi scrupulos agitat, et vehementer dubitant utrum illi revera jubileum essent consecuti, ab amico querit:
1. In qua, et qua de causa opera pro jubileo prescripta commutari possint.
2. An in alio quam proprii domicilii loco jubileum acquiri possint, et quae opera ad iis, qui haud de causa Romam centunt, peragi debant.
3. Quid de sua agendi ratione.

III.

Die 3 Januarii 1876, hora 3 1/4 pom.

Paulo post ab elapsa jubilei anno, Titius timore conscientiae vir sacramentalem confessionem peragens exposit se dubitare utrum ludulgentiam plenariam in jubileo consequat sit, licet poneientes et oucharisticæ sacramentum suscepit, et numerum visitationum, quae in Bulla indictionis persubrantur rite absorverit. Dubitant autem rationes sibi esse videntur. Prima: quia usus fuerat privilegio concesso eundam collegio ad quod ipse pertinebat, de quatuor tantummodo visitationibus peragendis: quorum tantum duas adhuc in collegio manens secerat, reliquas et collegio discussis absorverat. Secunda: quia de animae sue tantum salute sollicitus, in precibus de illa quidem semper, de S. Ecclesiae vero exaltatione, certequisque pro quibus pontifex praes funderi jubet, nunquam omnino cogitaverat. Tertia: quia in confessione, licet incupibiliter, cujusdam tamem peccati oblitus fuerat, ad quod absorvendum ea specialis facultas requireretur, quae confessarius pro tempore jubilei concessa est. His addit se dolere, quod etiam oblitus fuerit commutationem quare cujusdam voti, quam tune a suo confessario obtinere facile potuisset, neque indulgentias, si quas acquisisset animum in purgatorio detentis applicare meminerit. Ut et confessarius respondent, secum querit:
1. Qua praesit sint recteandae in ecclesiarum visitatione pro jubilei: et utrum earum objectum, si per verba Bullae sit expressum, ut opus injunctum haberi debet.
2. Utrum pecuniam vel votum, reservatum adhuc elapso jubilei tempore absolvi, vel commutari aliquando possit.
3. Utrum privilegiu communitatis concessum quod illum cesset, qui e communitate discedit.

IV.

Die 17 Januarii 1876, hora 3 1/4 pom.

Implenti omnibus que ad jubileum consequendum imposita sunt, Titius jubileum ipsum jam primis statuti temporis diebus lucrativus erat, nullo tamen pecuniari favor, eidem jubilei adjuncto, gaudere potuerat; cum neque absolutionem a censura, et causas reservatas, neque commutatione, aut dispensatione aliqua apostolica facultatibus concedenda tune indigere. Post haec cum in grave pecatum episcopico resolutum Titius incidisset, et votum de jejunio unaquaque hebdomada servando nuncupasset, cumque rem deinde serio perpendens illud servare facile se non posse sentiret, vertente sa adhuc jubilei tempore, omnia opera ad jubileum iterum