El Consultor de los párrocos (1876-08-20 00:00:00), página 3

Objectio 6.a. «Papa Siricius, in Epistola ad Hieronymum, c. 4, hoc habet: Illa benedictio quam nuptiae Sacerdos impuit, apud fideles cuiusdam sacrilegii instar est, si ulla transgressionis violator.»

Textum hunc omnibus suis in partibus acceptamus. Ast quid inde? Quid in eo nostrae conclusioni adversum reperitur? Nunquid matrimonium validum consummato est idem ac benedictionem nuptias impostam aut imponendum aliquo transgressione violare? Cur citatur verba ad rem minime attinentia, aut quae quod probandum est minime probant?

Objectio 7.a. «Papa Hormisdas in 2. parte, D. Caes. 30, q. 1, c. 2, haec praescribit: Nullus fidelis cujuscunque conditionis sit, occulte nuptias faciat; sed benedictione accipia a Sacerdote, publice nubat in Domino.»

Hoc Papa Hormisdas sententia aliud non probat, nisi quod Sancta Dei Ecclesia, ut ait Concilium Tridentinum, matrimonia clandestina semper detestata est, alios prohibet (1). Et reapse, loco citato Summus Pontifex prohibet occulte nuptias facere, et jubeat ut omnis fidelis in Domino nubat, benedictione accipia a Sacerdote. Et nunquid occulte nuptias acit fidelis qui in Domino nubat, aut qui matrimonium in facie Ecclesiae, juxta Tridentini praeceptum, coram Parocho celebratum consummat?

Objectio 8.a. «In Concilio Carthaginensi 4.° dicitur: Spousus et sponsa, cum benedicendi sunt a sacerdote, a parentibus, vel a paragynaphis offerantur. Qui cum acceperint benedictionem, eadem nocte pro reverentia ipsius benedictionis in virginitate permaneant.»

Quid haec significant? De qua benedictione hic agitur? Estue de benedictione nuptiali sive sacramenti valoris minime necessaria? Si sita est, rigoriste advertere debuissent hoc in casu prohiberi matrimonii consummationem, non ante benedictionem, sed etiam post benedictionem consequam. Dixitque nanque: Qui cum acceperint benedictionem, eadem nocte pro reverentia ipsius benedictionis in virginitate permaneant. Igitur textus hic vel ad rem non spectat, vel dumtaxat demonstrat nec post accptam benedictionem, licitum esse matrimonium consummare. Cur haec rigoriste non videhunt?

Objectio 9.a. «In capite Nec Usorem, 33, q. 4, interdictur traductio uxoris tempora quo benedictiones nuptiales prohibentur. Ergo ante has benedictiones, matrimonium consummare non licet.»

Nego consequentiam. Hele confunduntur res duas omnino diversas. Et re quidem vera, uxorem traducere, quod hoc in casu prohibetur, non est idem ac matrimonium jam celebratum consummato prohibere. Quod hoc, citatus Sanchez inquit: «Santitas, quam veriorum existimo, at solam soleminem traductionem sponsae in sponsi domum prohiberi. Quia nimia mentis evagatio dedecens illius tempestatis sanntitatem, minime repertur, in traductione absque solemnitate, et festivis vane leititia signis. Quod et ipsa consummatio licitum esse testatur: eo vel maxime quod matrimonii consummatio, quae traductioni obstare posset, non est eo tempore interdic ta» (2). Et plurimis citatis Auctoribus, adjungit ipse Sanchez: «Quod si queras quid intelligatur nomine traductionis solemnis prohibita eo tempore, dicam intelligi convivium et alia vana leititia signa comitantia traductionem. Atque ita, cap. Nec usorem 33, q. 4, ubi dicitur non fieri tunc uxorem ducere, subditur: Nec convivia facere. Item quia hae vana leititia signa sunt, quae nimiam mentis evagirationem, id tempus dedecentem, secum afferunt, quae causa est illius prohibitionis. Ac proinde tam ea convivia, et vana leititia signa prohibita esse affirmant Hugo, Turrecremata, Rebuffi, Angel, Gaeta, Cavalcan., Bellarm., Cajet., Palud., Navarr., Sa., etc., etc.» (1).

Igitur in loco in objectione adducto prohibitur, non matrimonii consummatio, sed iuris olim solemnis traductio, cum convivis alisque vane leititia signis, quod dissimile admodum est.

Objectio 10. «Cap. Non oportet, D. q. 33, q. 4, decernitur separandos esse celebrantes nuptias his in diebus, quod nolquam fieret si copula tunc non esset prohibita.»

Hoc ad rem minime pertinet. Hic lege, que jam diu in desuetudinem venit, punitur non matrimonii consummatio, sed ejus publica ac solemnis celebratio, quod tantummodo prohibiti erat. Non enim decernitur esse separandos matrimonii consummantes, sed dumtaxat celebrantes nuptias. Hoc apud rigoristas frequentissimum est. Cum enim dicant quod lex non dicit, legis verbis illud confirmare nullo modo valent.

Objectio 11. «Concilium Tridentinum statuit, ut benedictio nuptialis non detur, nisi in templo, et a Parocho, vel a Sacerdote de licentia Parochi aut Episcopi. Et quis assere adebit hujusmodi benedictionem parvi esse momenti?»

Hoc, uti in scholis discutatur, est medium mutare. Heic namque non queritur, an benedictio sit parvi momenti, quod nemo supponit, sed, an sit adeo necessaria, ut abscue ea matrimonium consummari non valeat. Benedictio magni quidem momenti est, sed ejus defectus matrimonii consummationem non impedit.

Objectio 12. «Permultii theologi docent, ante nuptialem benedictionem, matrimonium non debere consummari.»

Ut hujus observationis vis ab omnibus quest perpendi, iterum audientes eruditissimus ac gravissimus P. Thomas Sanchez. Citatis enim omnibus peno Auctoribus pro rigida sententia adduci solitus, ad rem inquit: «Discordant autem aliqui ex his Doctoribus, quod quidam assentunt tune esse mortale consummato, sic colloquentes ex Paludiano dicenti, in casu quoddam speciali non esse peccatum mortale. At illi solam culpam venialiem agnoscent, quod non contra preceptum, sed contra illius finem sit. Et non esse mortale, non decidens, an sit veniale, docti citam Veracruz. Et non tantum consummationem petendo, sed etiam reddendo, damnat venialis culpa Bartholomaeus a Ladesma. Quare aperte sentit non teneri alterum conjugem eo tempore reddere ad primo consu mmandum matrimonium. Quod etiam sentunt alli proxima legati. Temperant tamen quidam ex his Doctoribus quando eo feriarum tempore consummatur prima vice matrimonium. Semel jam consummato, dicunt non esse mortale vacare copulae. Secundum temperant, nisi uxor sic rite benedicta. Tertium limitant, nisi conjuges sint viduae(2). Ex quibus patet, vel ipsos Doctores, qui rigidas sententiam tuerunt, inter se nullatenus esse concordes. Alii etiam dicunt esse mortale, aliui veniale, et aliui tandem exceptiones admittunt, in quibus nullam esse culpam tradunt.

Et sequitur idem Sanchez: «Alii vero Doctores non ita rigide sentunt, sed dicunt hoc feriarum tempore minime speciali precepto interdici copulam conjugalem, sed generali precepto, quo tempore orationis, quale est hoc, prohibita est. Unde dicunt minime tum prohibiri reddere. De petitione autem sic destingunt: Si causa vitanda fornicationis vel prolixi, dicunt vacare culpam; si vero causa voluntatis, esse culpam lethalem. Ceterum adversus utrumque sententiam, mihi persuadeo nullam essa probationem consummandi tunc matrimonium, ratione illius temporis, quare etiam primam consummationem vacare prorsus culpa ex hac parte nisi

(1) Loco citato, n. 17.
(2) De Matrimonio, lib. 7, disp. 7, n. 16.