El Consultor de los párrocos (1873-12-17 00:00:00), página 4

ac pervertunt veram jurisdictionis potestatem in Romano Pontificie et Episcopis beati Petri et Apostolorum successoribus, samque ad plebem seu, ut ajunt, ad communitatem transferunt; rejiciunt praefectae et oppugnant magisterium infallibile cum Romani Pontificis, tum totius Ecclesiae docentis; et adversus Spiritum Sanctum a Christo promissum Ecclesiae ut in ea maneret in aeternum, ausu incredibili affirmant, Romanum Pontificem, nec non universos Episcopos, sacerdotes et populos unitate fidel et communio nis cum eo conjunctos, in haeresim incidisse, quoniam definitiones oecumenici Concilii Vaticani sanxerunt et professi sunt. Eapreptor denegant etiam indefectibilitatem Ecclesiae, blasphematrices ipsam in toto perisse mundo, proindeque visibile ejus Caput et Episcopos defecesse: ex quibus sibi ferunt necessitatem impositam legitimi episcopatus instaurandi in suo pseudo episcopo, qui non per ostium sed alium ascendet, uti fur et lauro, in summum ipse caput Christi damnationem convertit.

XVI. Nihilosecius infelices isti, qui catholicae religiosi fundamenta suffudunt, qui notas ejus omnes et proprietates evertunt, qui tam foedos et multipes commenti sunt errores, seipsum deproprio et veteri hereticorum pennas simul collectos in medium protulerint, minime crucescunt se catholicos dicere, et veteres-catholicos, dum doctrina, novitate et numero suo utramque a se vetustatis et catholicitatis notam quam maxime adjicunt. Potiori certe jure adversus istos quam olim per Augustinum contra Donatianos, exurxit Ecclesia in omnem diffusa gentes, quam Christus Filius Dei vivi sedavit super petram: adversus quam portae inferi non prevalebunt; et quicumque Ipse, cui data est omnis potestas in caelo et in terra, scisse dixit omnibus diebus usque ad consummationem saeculi: «Clamat Ecclesia ad sponsum suum aeternum: quid est, quod nescio qui recedentes a me murmurat contra me? Quid est quod perditi me perisse contendunt? Annuntia mihi exigiturum dierum mororum: quando ero in hoc seculo? Annuntia mihi propter illos, qui dicunt: fuit et jam non est; propter illos, qui dicunt: impleta sunt scripturae, crediderunt omnes gentes, sed apostatavit et peritit Ecclesia de omnibus gentibus. Et annuntiat, nec vacua fuit vox ista. Quomodo annuntiavi? Ecce ego obistemi sum usque in consummationem saeculi. Mota vocibus vestris et falsis opinionibus vestris queritur a Deo ut exigiturum diarium suorum annuntiet sibi; et inventit, Dominum dixisse: Ecce ego obistemi sum usque in consummationem saeculi. Hic vos dejetis. De nobis dixit; nos sumus et crimin usque in consummationem saeculi. Interrogeturipse Christus: Et pradicalitur, inquit, hoc Evangelium in universo orbe, in testimonium omnibus gentibus, et tunc veniet finis. Ergo usque in finem saeculi Ecclesia in omnibus gentibus. Percant haeretici, percant quod sunt, et invieniantur uti sicut quod non sunt (1).»

XVII. Sed homines isti per iniquitatis et perditionis viam audacie progressi, uti justo Dei judicio hereticorum sectis usurent, hierarchiam quoque sibi fingere voluerunt, siculi immimus, ac notorium quaedam a catholicis fide apostatatam Josephum Hubertum Reinikens pseudoepis copum sibi elegant et constituerunt; atque ut nihil impudentiae deseat, pro consecratione ejus ad illos conflu erunt Ultrajectenses Jansenianos, quos ipsi, antequam ab Ecclesia desciscerent, haereticos et schismaticos duce bant una cum ceteris catholicis. Josephus tamen ille Hubertus auder se dicere episcopum, et, quod fidelis excedit, tanquam episcopus catholicus, edito decreto, agnoscitur et nominatur a serenissimo Germaniae Imperatore, ac jus ti episcopi loco habendus et observandus subditis universis proponitur. Atqui vel ipsa catholicae doctrine rudimenta declarant, nullum posse legitimum Episcopum haberi qui fidel et caritas commune non juxtagit Petrae, super quam una adficiata est Ecclesia Christi; qui supremo non adhucit Pastori, cui omnes Christi oves pascendi commissae sunt; qui non devincetur confirmatori fraternitatis, que in mundo est. Et sane ad Petrum eloctus est Dominus; jad unumideo, ut unitatem fundaret ex uno (1); Petro «magnum et mirabile consortium potestatis sue tribuit divina dignatio, et si quid cum eo commune curis vult esse principibus, numquam, nisi per ipsum, dicit quod alius non negavit (2)». Hinc est, quod ubi hac Apostolica Sede, ubi beatus Petrus «evitit et presidet et praestat querebuntur fidelitatem» (3) in omnes veneranda communionis jura dominant (4) et hanc eadem sedem ecclesiae totto orbe diffusis velut caput suorum certum est esso membrorum, a qua se quisquis abscedit, fit christianae religionis extorris, cum in eadem non conspirit esse com page (5).

XVIII. Hinc sanctus martyr Cyprianus de schismatico disserens pseudo-episcopo Novatiano ipsam ei negavit christiani appellationem, utpote sejuncto et abscesso ab Ecclesia Christi. «Quisquis ille est, inquit, et qualisunque est, christianus non est qui in Christi Ecclesia non est. Iacet se licet, et philosophiam vel eloquentiam suam superbis vocibus predicet; qui nec fraternali caritate, nec ecclesiasticam unitatem retinet, etiam quod prius fuit amisit. Cum sit a Christo una Ecclesia per totum mundum in multa membra divis item episcopatus unus episcoporum multorum concordi numerositate diffusus, ille post Dei traditionem, post connexam et ubique conjunctam catholicae Ecclesiae unitatem, humanam conatur ecclesiam facere. Qui ergo nec unitatem spiritus, nec conjunctionem pacis observat, et se ab Ecclesia vinculo et a sacerdotum collegio separat, episcopi nec unitatem potest habere, nec honorem qui episcopatus nec unitatem volunt tenere, nec pacem (6)».

XIX. Nos igitur qui in suprema haec Petri cathedra ad custodiandam fidel catholicam et ad servandam ac tuendam universalis Ecclesiae unitatem, licet immerentes, constitutis sumus, Deoecorum nostrorum sacrarumque legum morem atque exemplum sequui, tradita Nobis a caelo potestate, non solum electionem memorati Josephi Huberti Reinikens contra sacrorum canonum sanctionem factam, illicitam inanem et omnino nullam, eisque consecrationem sacrile gam declaramus, rejiciimus ac detestamur, sed et ipsum Josephum Hubertum, et qui sum eligeri attentabant, et qui sacrilegice consecrationis operam commodarunt, et quicumque lisdem adhaeserint, olimque partes sequunt ope favorum, auxilium, aut consensus probruerint auctoritate Omnipotenti Dei excommunicamus et anathematizamus, atque ab Ecclesia communionem segregatos et in eorum numero habendos esse, a quorum consuetudine congressaque secum omnibus Christi fidelibus interdixit Apostolus, ut nec ave illis dicerio preceperit (7), declaramus, edictimus et mandamus.

(1) August. In Psalm. 101, Enarrat. 2. n. 8. art. 9.
(2) Pacianus ad Sympron. ep. 3. n. 11. Cyprian. de unit. Eccl. Optat. contra parmen. lib. 7. n. 3. Siricius ep. 4. ad Episcopos. Afr. Innoc. I. ep. ad Victire. ad conc. Cartag. et Milev.
(3) Leo M. Sarm. 3. in su assumpr. Optat. lib. 2.
(4) Petr. Chrys. ep. ad Eutych.
(5) Concil. Aquil. inter epp. Ambros. ep. 11 num. 4. Hie ron. ep. 14 et 16 ad Damas.
(6) Bonif. I. ep 14. ad. Episcopos Thessal.
(7) II Joan. v. 10.