El Consultor de los párrocos (1876-07-17 00:00:00), página 6

ni, sessione 23, De Reformatione, capit. 15. Quam resolutionem, referente R. P. D. Adiutore S. O. in ordinaria audientia ejusdem Feriae ac diei, Sanctissimus Dominus Noster Pius divina providentia Papa IX plene approbato ac confirmare dignatus est. Atque ita Revardissimo Episcopo Naumensi alisque ordinariis potestibus idem Eminentissimi Patres respondentium esso mandarunt.

Datum ex Cancelleria S. O. die 30 Marci 1899.»

Hujus decreti clausulas perpendamus:

1.° Sacerdotes, iter maritimum arripientes, possunt approbari ab ordinariis locorum, unde naves solvent. Notetur hoc. Non dicitur ab ordinarior vel ordinariis loci; sed ab ordinariis locorum, unde naves solvent. Si igitur naves, ipso in itinere a pluribus locis solvent, ab omnibus omnium horum locorum Sacerdotes approbati possunt. Si naves aliqa, v. g., solvit primum a Neapolli, et deinceps a Genua, a Barcelone, a Valentia, a Malaca, a Calpe, etc., omnes horum locorum ordinari, nempe neapolitanus, genuensis, barcinonensis, valentinus, malacitanus, calpensis, etc., poterunt Sacerdotes omnes a suis respectivis dioecesibus exuntibus approbare. In una sola navi itineri quaeum esse tot Sacerdotes approba- ti quod sint doceant, a quorum portibus naves ipsa solvit. Privilegii hoc etiam non conceditur dumtaxat ordinario loci, a quo primum navis solvit; sed omnibus ordinariis omnium locorum, a quibus naves successice solvat.

2.° Sacerdotes sic approbati, itinere perduante, valide ac licite possunt audire confessiones omnium fidelium secum navigantium. Hoc approbatum non est porputa, sed temporalis, id est, solutummodo pro toto tempore navigationis incepta- sive unius soli itineris. Praeterea, hae approbatio non exten- ditur ad omnes naves, que in mari valeant uniri; sed restrin- gitur ad fideles, qui cum sacerdote approbato navigant. Naves ergo aliae que in medio maris vel itinere durante quaten- reperiti, privilegio hoc minime gaudent. Ratio est, quia sacer- dos, de quo in casu, non est approbatus, nisi pro confessio- nibus fidelium secum navigantium, et qui alii in navibus in- veniantur cum illo non navigant. Casu necessitatis, scilicet articulo anteriore mortis dumpto, sacerdos approbatus pro una nave, non potest confessiones exsiperi fidelium, qui alii in navibus navigant. Excipiat casus, quo plures naves, at eodem portu egredientes, unum, idemque iter faciant. Ra- tio hujus est, quia hac in hypothese, omnes navesque cum sacerdote approbato navigant. Ergo ad omnes extenditur pri- vilegium. Similiter extendendum videtur privilegium ad navim, que jam incopto itinere, ceteris navibus adjunga- tur ad idem iter arripiendum. Re quidem vera hujus navis fideles cum sacerdote approbato navigant. Sacra Congrega- tio non loquitur de fidelibus, qui in una sola nave navigant; sed de fidelibus, qui cum sacerdote approbato navigent. Fi- delium secum navigantium conessiones valide ac licita excipi- re valeant.

3.° Usque dum perveniant ad locum, ubi alius superior eccle- siasticus jurisdictione pollens constitutus sit. Navis ergo, de quin casu, perveniant portum, in quo superior ecclesiasticus, jurisdictione pollens, constitutus est, et statim privilegium cessat, aut potius suspenditur vel interrumpitur, donec iter denuo arripitur. Privilegium namque est gratia in favorem fidelium, non autem in prejudicium auctoritatis Episcoporum concessa. In locis ergo, in quibus adest episcopus pro- proprius, vel ejus vicarius, jurisdictione pollens, approbatio dumtaxat pro mari, vel pro terris, in quibus confessari non re- periantur, data, illico et de facto suspenditur.

Sed quomodo intelligenda verba illa: Ubi alius superior ec- clesiasticus jurisdictione pollens constitutus sit? Quis est su- perior ecclesiasticus, jurisdictione pollens, de quo hic agitur? Estne Episcopus vel ejus Vicarius jurisdictione pollens non solum ad audiendas confessiones, sed etiam ad approbandum sacerdotes, quibus sint auditur? Estne omnis parochus si- ve sacerdos ab ordinario loci ad audiendas confessiones appro- batus, seu qui eius quatt confessiones excepere, non valet ad confessiones excepientes approbatus? Hoc claram non videtur. Hujus clausulae verba idcirco duplici in sensu quatt intelligi, videlet, in sensu stricto, quod est tutius, et in sensu lato sen benigniori, quod est minus tatum. Suntergo duae opinio- nes diversas et etiam oppositae. Juxta primam, sacerdotes pro navigatione approbatus, non consensus approbatus, nisi pro mari primum, et doinde pro portibus et terris, in quibus non sint nec ordinarii, nec sacerdotes ab ordinariis horum respec- tive locorum approbati. Ubi enim est sacerdos cum facultate ad absolvandum, adeo superior ecclesiasticus jurisdictione pollens. Cum Sacra Congregatio non requirat jurisdictionem ad approbandum, videtur exigere tantummodo jurisdictionem ad absolvendum. Praeterea, ut adsit superior ecclesiasti- cus constitutus, non est necessaria praesentia physica, sed sufficit praesentia moralis hujus superioris. Hic namque su- perior, sive per se, sive per suos delegatos moraliter presens est in tota sua diocesi, ubi sufficit sunt omnes sui delegati. Insuper, ratio privilegiis alia non fuit nisi necessitas spiritu- tualis fidalium qui in mari confessarios invenire non poter- tant. Ergo cum perveniant ad portus vel loca, in quibus confessari reperturant, cessat haec spiritualis necessitas, ac proinde ratio istius privilegi, prout inimicus, in prejudicium auctoritatis episcopalis nullatenus concessi.

Juxta secundam opinionem, primo oppositam, sacerdos, qui pro tempore itineris approbatur, consentitur approbatus pro portibus quoque et terris, in quibus non adsit Episcopus vel vicarius physicus, seu materialiter presens. Hee senten- tia iunxitur regulae juris, secundum quam favores ampli- plandi, et odiosa stricte interpretabant sunt.

Ex his duabus opinionibus prima videtur probabilior, et certe est tutior; secunda autem, quamvis probabilitate al- qua non caret, tota minime est. Rejiciendo ergo secunda, et admittenda prima est, nam, prout nemo nescit, Summus Pontifex Innocentius XI damnavit errorem dicentium, in sa- cramentis confessoris licero sequi opinionem probatione de valore, relata tute. Et quis incibiatur, hoc accidere, si secunda sive benigna aut lapsa sententia acceptetur? Si ita esset, in re ad valorem sacramenti pertinenti, reflext, abs- que necessitate tute, temere admitteretur, que dumtaxat probabilis, et non probabili est, quod profecto ab Ecclesia damnatum fuit.

QUINTO CASO.

Dabetae exigi confessio sacramentalis a protestantibus, qui erroribus eorum abjuratis, cum Catholica Ecclesia se re- conciliare dixerint? Ratio dubitandi est praxis ubique sa- quanta rebaptizanti protestantes, qui ad fidem catholicam convertuntur. Si ergo ab ipsis exigitur baptismus, confessio exigenda minime est, nam, uti nemo nescit, peccata per Bap- tismum deleta confessionis materia esso non valent. Igitur aut ommittenda confessio, quia Baptismus peccata omnia om- nino, etiam quoad reatum poenae temporalis delet, aut non exigenda rebaptizatio, sicutum primus Baptismus validus fuit.

Haud difficile erit nodum hunc solvere. Ad hoc sufficiet animadvertre, in protestantibus conversis requiri non Bap- tismum simpliciter, seu modo absoluto, sed Baptismum sub conditione. Dubitatur de valore primi Baptismi, et idem re- baptizatur, et cum certitudine non sit, de primi Baptismi nul- litate, non rebaptizatur, nisi cum conditions. Non rebaptiza- tur idcirco, quia primus Baptismus certo nullus fuit; sed quia merito dubitatur, an fuerit validus. Et hoc in adeo gravi