El Consultor de los párrocos (1876-07-28 00:00:00), página 2

do idcirco non admittendum, praesertim cum agatur de re que ad valorem Sacramenti, seu ad dispensationem impedimenti aliquus dirimentis pertinere?
Ex quibus infurter:
1.º Regulares, ei suorum ordinariorum privilegiorum, minime posse in impedimento affinitatis, licet occulte, dispensare.
2.º Eodem modo, et iisdem privilegiis ordinariis atten- tis, nullatenus possa facultatem concedere ad debitum conjugale reddendum et petendum.
Verendum ne sint aliqui, quibus haec haud nimis pla- ceant; attamen dicenda esse existimavimus, quoniam dubia privilegia nec sunt vera privilegia, nec tamquam tuta morum regula quaeque admitti. Contrarium qui velit, su- perbus, non quidem humilitatis consilium audiet. Qui De- numm timent, deque eorum eterna salute cogitant, nec privilegia admittunt, quando certa non sunt, nec illa in destructionem, aut cum scandalio vel scandalii periculo exorcerent audient. Salva semper bona fide, que profecto multos in casibus esse quid, privilegia dubia nonnisi a va- nitate defenduntur, et raro, et etiam rarissime in adscrip- tionem exercentur. Privilegia, cum rubella non sunt, protestationes suscitant, lites promovent, et plurimum magnorumque scandalorum sunt causa, vel ad minus occa- sio. Et quis sane mentis incipiens audiebit mala haec summo studio esse vitanda? His addatur, hae in re majorum scan- dali responsabilitatem, non ad jurisdictionem ordinariam, quae jus commune, quod in possessione est, defendit; sed ad privilegiatum, cui probare incumbit, qui dubium pri- vilegiatum sustinet, pertinere.
Nec dicatur, hoc contra honorem Ordinum Regularium ess. Hoc nec supponi quidem valeat. Ordinum Regularium honor non pendet a falsis aut dubiis privilegiis, nec multo minus ab scandalio fidelium aut contemptu jurisdictionis ordinariae. In conflictu inter jurisdictionem ordinariam et privilegiatum, cum res dubia sit, ceteris paribus, conclu- dendum est in favorem prima. Ratio est, quia prima, quae antiquior certe est, in legitima ac pacifica possessio- ne inventur, et uti nemo nescit, in dubio melior est con- ditio possidentis. Hac est vera, ac optimae doctrina, in qua Ordinem Regularium honor fundatur. Contra doctri- nam hanc agere, non honor, sed dedecus, et etiam faci- nus est.
Nec dicatur, multos gravasse esse Auctores, qui privi- legia haec admittunt. Hoc proculdubio certum est; ast heic non agitur de Auctoribus, sed de lege certa, que necessa- ria omnino videtur, ut privilegia, de quibus dubitatur, dubia amplius non sint. Cur quarendum Auctorum testimo- nia, cum quarendum non est, nisi legislatoris decretem? Quaeque idem, et si repertur, adducatur decretem hoc. Aliarum questionum unum in favorem privilegi solvatur.
Nec dicatur tandem, opinionem privilegio huic favorabi- lem communes esse. Hoc falsum est. Non est enim com- munis, quoniam ab omnibus non sustentatur, et praeterea a non paucis convallitur, atque rejiciatur.

SEGUNDO CASO.
Quid agere debet confessarius quando certo scit matrimonium cum impedimento contractum nullum esse? Ten- biturne ejus nullitatem ponenti detegere?
Concilia inquit: «Si mulier laboret ignorantia invincibili, omnes affirmant admonendam hanc mulieram esse (idem dicendum de viris), quia ignorantia invincibilis non excusat: atque adeo non potest eam in tali discrimine persisten- tem absolvere. Si vero ignorantia sit invincibilis juris et facti, matrimonium bona fide contractum sit, prævidat- que confessarius suam admonitionem profuturam, tune monere penitentam confessarium debeat, fatentur omnes. Contra, si confessarius prævidat suam admonitionem non profuturam, vel quia timet sive vim, sive multicerum perseveratrum in matrimonio, et fornicatrum non materia liter, ut ante admonitionem, sed formaliter, vel quia timet ex tali admonitione scandalia, dissidia, infamiam, difficul- tates, etc., tune confessarius obmutescere debat: immo, in- quinunt Salmanticenses, imprudentissime se gerret confes- sarius, si admoneret» (1).
Juxta doctrinam hanc, que profecto communis est, tria diversa possunt ocurrere, sollicit:
1.º Ut penitens certo sciat matrimonium esse nullum.
2.º Ut dubitet de ejus valore, vel sit in ignorantia vin- cibili sua nullitatis.
3.º Ut non dubitet de ejus valore, vel sit in ignorantia invincibili nullitatis ipsius.
Si primum accidit, confessarius non potest non monere. Licet prudenter semper se gerere debeat, mentionem omittere non valit. Cum etiam matrimonium nullum sit, et nullum esse solet, copule omnes fornicarios, aut illicite agent, quod tolerari nequit.
Si secundum eventit, etiam monendum est, quia igno- rantia vincibilis a culpa non excusat.
Si vero ignorantia sit invincibilis (2), cum distinctione respondentium. Aut creditur mentionem esse profuturam, aut non creditur. Si primum, facienda est; si secundum, omitti debet. Etsi enim matrimonium respese nullum sit, cum validum existimetur, aut conjux in bona fide sit, copu- le aijus sunt peccata materialia, non autem formalita- quas, ut ait S. Alphonsus, sollemmodo punit Deus.
Salmanticenses, hic a Concilia citati, dicunt: «Quod ve- rum esse (3) assertit Sanchez, cum Aversa et Navarro, etiam ante contractum matrimonium, si vident ignorantia invincibilis velle ad illud accedere, credatque quod ejus admonitionem non acceisset, sed lassa constentia contra- turam, que bona fide contraheret, vel magna difficultate, aut scandalio a tali matrimonio recessuram. Prudenter ig- nut confessarius tune silent, imo tacere tenetur», inquit Sanchez, etiam si ignorantia sit juris divini, propter exam- dem rationem» (4). La Croix, heic a Concilia quoque cita- tus, ait: «Quamvis prævideat quod montis sit profutura, istamen conjuncta sit cum gravissimo incommodo alter- in, vg., prolium, confessarius, non tenetur monere, sed potest permittere eos in bona fide» (5).
Hac doctrina, a S. Alphonsu fore in omnibus admissa, et hodie apud theologos communi, sic exposita, adjungit Concilia: «Hee sunt recentiorum opiniones, quas ego ali- bi (6) fuso calamo pro virili profugare studio (7). Paucis nunchee commenta (8) ut mihi videntur, peregrina, et eum Evangelio pugnantis, explodam» (9).
Hee gravissima cum sint, absque demonstratione accop- tari non valent. Videamus ergo, quomodo illa demonstran-

(1) Loco citato, diss. 4, cap. 6, n. 4 et 5.
(2) Juxta S Alphonsum de Ligorio, ignorantia dictur invincibilis, quando circa rem ignoratam nullum dubium surgit.
(3) Nempe mentionem in casu esse ommittendam.
(4) Salmant., loco citato, cap. 15, n. 41.
(5) La Croix, Theol. Mor. Lib. 6, part 3, parag. 3, n. 511, ubi pro se citat Gobat et Spores.
(6) Apparatus ad Theol. Chirurg. 2, dis. 1, cap. 4.
(7) Prodigat talium. Neo ratione, nec autoritate Ecclesiae, nec auctoritate Doctorum hanc doctrinam re- jici debere ostendi.
(8) Hoc valde durum, et etiam injustum videtur.
(9) Loco citato, n. 8.