El Consultor de los párrocos (1873-09-11 00:00:00), página 4

apud Seraphinum (3). Nec enim ad hoc ut leges pontificiae obligent omnes provincias, alia requiritur publicatio, ut probavimus (2). Et esse sufficiente authenticum, tum ex eo licet, quod Seraphinum, Peyrinus, Bassaeus, Tamburini et alii illud decretem de verbo ad verbum afferunt, cum testimoniales, subscriptionibus, et aliis, que sunt necessaria, ut sit authenticatum sufficienter (3).

Et adjungunt Salmanticenses: «Quod autem habeat vim legis probatur, quia fuit edita in Sacra Congregatione, auctoritate a Papa specialiter sibi ad hoc attributa, ut in eodem decreto dicitur, et declarationes Dominorum Cardinalium, quae flunt auctoritate Pontificis, vim legis universalis habere, ex multis probat Martinez a Prado (4), et nos ut prohibitus diximus, tomo 3, tractatu 11, De Legibus, cap. 3, a numero 28» (5).

Et addunt Salmanticenses: «Quod autem usu sit receptissimum (6) in Hispania, probatur:
1.m Ex praxi, quod nullus timoratorum in ea, ut diximus, contra pluris illius ordinationes audeat operari.
2.m Ex Doctoribus hispanis innumeris, qui post decretum hoc scripsere, sicut uterque Lugo, Lozana, Granados, Hieronymus Garcia, Antonius a Spiritu Sancto, Martinus a Sancto Joseph, Leander, Ludovicus Torres, Ludovicus a Concepcione, Hieronymus Rodriguez, et alii plurimi, qui deillo, ut de receptissimo in Hispania, loquuntur, salem quod aliquas dispositiones illius (7).
Ergo Urbani VIII decretum lex est, quae catholicos omnes obligat.

VII. His attamen non obstantibus, Trullench, a regalismo aliquantulum haec in parte delusus, ait: «Nec obstant declarationes Cardinalium, relatae a Bocacina, Barbosa, et Diana, quia nobis non constant iuridice, nec habent solemnitates requisitas» (8).

Hoc exactum minime est. Prædicite enim declarationes, quamvis Regiam exequatur non accipiantur, et iuridice contestabant, et omnes habebant requisitas solemnitates, siquidem Rome solenniter fuerant promulgatae.

Leges Ecclesiae a Placito regio nullam, et pro rursus nullam vim, seu auctoritatem accepint. Ecclesia legislatore sunt Summi Pontifices, non autem reges.

Et sequitur Trullench: «Dixi de jure commune; nam anno 1025, die 21 Iulii, iussu Urbani VIII, a Sacra Congregatione emanavit quoddam decretum, in quo prohibitur fieri reductio missarum ab Episcopis, absque Romani Pontificis licentia, nam in hoc casu, si de tale decreto consistit authenticum, sitque acceplatum, usque receptione, certum est neque ab Ordinariis possa fieri missarum reductio» (9).

Salva semper bona fide Trullench, hanc ejus doctrinam, unquam catholicos poterant admittere. In illa eternum supponitur vel saltem inimutur leges pontificiae obligatorias in conscientia non esse, antequam ha tres impleantur conditiones, videlicet:
1.m Ut constent authenticum, id est, ut a gubernio civili acceptentur ac executioni mandentur.
2.m Ut sint a populo fidelis acceptate, quod febronianismo viam stermit.
3.m Ut sint usu recepta, quod cum Sedes Apostolica contra desuetudinem reclamat, non potest non rejicat.

(1) Tomo 4, Bullar. Const. 43, sol. 59, col. 2.
(2) Tomo 3, tract. 11, cap. 1, a. n. 86.
(3) Cursus Theol. Moral., tomo 4, trat. 15, cap. 8, punct. 5, n. 104.
(4) Theol. Mor., tomo 1, cap. 3, Q. 7, num. 30.
(5) Loco citato.
(6) Decretum Urbani VIII, de quo agitur.
(7) Loco citato, num. 105.
(8) Opero cit., tomo III, lib. 3, cap. 8, dub. 11, num. 9.
(9) Loco citato.

Ergo Trullench theoria hac in re nullatenus est admittenda. Lex pontificia lex est statim ac Romae in forma canonica promulgatur, quin ejus vis coactiva pendeat nec a gubernio platicis, nec ab Auctorum sententiis, nec ab hominum incuria aut pervicacia.

VIII. Sunt tamen Auctores qui, licet Urbani VIII decretum acceptent, Episcopis, aliquibus in causis non negant facultatem missarum numerorum reducendi.

Martinez a Prado, gravissimus sane theologus, ait: «Video passim absque scrupulo, propter distantiam et alta inconvenientia, ad Romanam Curiam non recurriri, et factum tot gravissimorum Presulum reprobare non audere» (1).

Salmanticenses, qui de Urbani VIII decreto, inquint: «Decretem editit gravissimum, et sanctissimum, quod utinam ubique ad unguem observaretur» (2), et insuper, prout videntes, illud defendunt, hece habent: «Caterum, quia, ut diximus, plurès doctores graves dubitant, an hoc decretum sit in Hispania receptum, et quaedam hanc partem certius judicamus non esse, cum passim a Sanctissimis et doctissimis Episcopis et Generalibus reductionem fieri videamus, inconsulta Sede Apostolica, forsan quia ob distantiam non potest pro causis occasionibus adiri; et quia, cum Tridentinum sit receptum in Hispania, quaed omnia onera illius, agere ferunt, ut favores in eo concossi, pro ipsa revocentur» (3).

Hae, quamvis valeant sane sensu intelligi, nonqueunt abs que dubio laudari. Fortissima haec verba non sint nisi additio quedam a gubernio, tamquam necessaria conditio, ad permissionem et approbationem concedendam, imposita. Quid quod de hoc sit, certissimum est cita ta verba minime antea dictis congruere.

Sanctus Alphonsus a Ligorio inquit: «Reductio missarum hodie tantum a Sede Apostolica, non ab Episcopis, fieri potest» (4).

Et paulo post, ut Sanctus Doctor: «An Episcopus possit minuere missas, quarum omnis non est, qui suscipiat ob ecclesiam seu tenueitatem? Affirmat La Croix, cum Pasqualigo et Tamburini; sed negandum est cum P. Concina, ex decreto Sacra Congregationis mox supra citato, ubi declaratur nullo modo posse Episcopos onera missarum reducere vel moderari.

«Sed hoc intelligendum procedere, sit Fagmannus, quando antea hujusmodi onera missarum de jure vel de facto adimpleri poterant; sed casu quo reditus a principio fuerint insufficientes, et postea ita immuniuntur, ut nullo modo sufficiant ad onera ferenda, tunc dicit Fagmannus non videri sublatam Episcopis facultatem, quam habent de jure commune, missas moderandi, vel commutandi» (5).

Demum, Concina, citato Benedicto XIV, ait: «Attamen post Urbanum VIII, ali Romani Pontifices videlicet, Alexander VII, Clementis X, Clemens XI, Innocentius XIII, et Benedictus XIII, fere omnibus Religiosis Instituti privilegium concederunt, ut Superiores Generales, exhibito maturo consilio, ac nonnullis servatis regulis, in eorumdem privilegiis litteris expressis, possunt in sua quisque Religioni onera missarum antea relata, et acceptata moderari. Eademque facultas a sanctae memoriae Benedicto XIIII, facto fuit omnibus Episcopis, qui per se, vel per suos procuratores interfuereunt Concilio Romano, habito anno 1725, uti vide se est in eodem Concilio, titulo 15, cap. 8» (6).

(1) 3.º Parl., Q. 83, Dub. 13, n. 28.
(2) Loco citato, puncto 5, par. 1, num. 101.
(3) Loco citato, par. 8, num. 141.
(4) Theologia Moralis, tom. 4, lib. 6, tract. 3, cap. 3, dub. 1, num. 501.
(5) Loco cit., dubitatur 1.
(6) Theol. Christ., tomo VIII, lib. 3, dissert. 2, cap. 6, num. 43.