El Consultor de los párrocos (1876-08-20 00:00:00), página 2

diocesibus ad eas recipiendas. Quod fieri nequisset, si solum esset consilio. Et quidem esse peccatum mortale, si ex contemptu omitterunt vel nullus dubitare potest. Non constat autem inter Doctores, an omissione harum benedictionum sita contemptum, ut ex mera negligentia, sit mortale. Quidam enim eam existimant esse mortalem. Quavis autem hae opinio sit satis probabilis; probabilius est, solam venialem culpam in hac omissione inveniri (1).

Juxta hanc doctrinam, a permultis admisso, et ab Ecclesia minime reprobata, benedictiones haec aliquando possunt omitti, vel saltum diffiri. Debet quidem suscipi, sed nullum extat praecipuum cas illico suspiciendi. Et hoc ita cum sint, quis assere audet matrimonii consummationem omissi aut differti autem debere, semper ac benedictiones predictae omittantur seu differantur?

3.º Jus matrimonii consummandi procedit, non a benedictione nuptiali, que non est nisi quoddam sacramentale, sed ab ipso matrimonio, cuius virtute conjuges sunt duo in carne una. Si igitur praedictum jus, non a benedictione, sed a matrimonio valido procedit, ad matrimonium consummandum benedictio hec non est necessario expectanda.

4.º Nulla est lex neque divina, neque naturalis, neque ecclesiastica, juxta quam, benedictio nuptialis ad matrimonium valide celebratum consummandum requiratur. Rigoristae utut desudent, legem haec unquam inveneri et affere poterunt. Et quomodo prohibent quod ab Ecclesia prohibitum non est? Lex est quod vult legislator, non autem quod fingo rigorismus.

5.º Nulla est theologorum communis doctrina que exigat ut benedictio nuptialis matrimonii consummationem praecedat. E contra fere communis sententia theologorum oppositum sustinet. Ipsi adversarii hoc nec in dubium revocare audent.

6.º Praxis generalis est ut matrimonium celebretur et consummetur, tempore quo benedictio nuptialis non valet suscipi. Concilium Tridentinum enim inquit: «Ab Adventu Domini Nostrj Jesu Christi usque in diem Epiphaniae, et a Feria quarta Cinerae usque in octavam Paschae inclusive antiques solemnia nuptiarum prohibitions diligent, ad omnibus observari Sancta Synodus praecepit (2). Igitur his in temporibus prohibita est benedictio nuptialis, quin prohibita sit matrimonii celebratione. Et si Ecclesia non prohibeat matrimonii celebrationem, quo jure affirmatur ejusdem celebrati matrimonii consummationem prohibere? Quando, exempli gratia, statutum ab Ecclesia fuit, ut matrimonium Feria quarta cinerum celebratum usque in octavam Paschae tis inclusive non consummaretur?

7.º Nulla est gravis ratio, que exposit ut nuptialis benedictio matrimonii consummatione antecedat. Rationes namque, quae a rigoristis allegantur, eo quod nimis probent, hoc in casu nihil omnino probant. Omnes enim demonstrant consilia, non autem praecipit obligatorii existentiam. Et quis ignorat consilia, etsi suaderi debeat, libertatem nullatenus adimere?

8.º E contra potest, et etiam solet adesse gravis necessitas matrimonium ante benedictionem nuptiale consummandi. Hae etiam consummatio necessaria esse potest vel ad debitum redendum, vel ad periculum incontinentiae vitandum. Ecclesia unquam conjugibus prassepsit ut, post celebratum matrimonium, necessario per aliquod temporis spatium continentiam servarent.

Hae sunt principia fundamenta probabilissima, tutta, ac fere communis sententiae assentientis non peccare, saltem le-

(1) De Matrimonio, lib. 7, disp. 82, n. 6.
(2) Sess. 24, cap. 10.

thaliter, conjuges qui ante benedictionem nuptialem, matrimonium, jam valida celebratum, consummant. Nunc autem adversarium objectiones, que, quamlibet multa, solide minime sunt, exponamus, ac perpendamus.

Objectio 1.a «Descentia consultit, ut ante benedictionem nuptialem matrimonium non consummetur.»

Quamquam hoc ita esset, decentia consilium grave praecptum nullatenus est. Hece vero non agitur de eo quod decentius aut perfectius est; sed de eo quod prohibitum aut non prohibitum lege obligatoria est. Rursus, si, prout supponitur, hoc decentia exposituraret, Ecclesia lege speciali illud prescriberet. Donec hoc ab Ecclesia non fiat, a nomine veluti jam factum supponi valet.

Objectio 2.a «Pietas exigit ut tempore jejunii et orationis, in quo benedictiones nuptiales non dantur, matrimonia non consummetur.»

Hoc consulendum certissimum est, ast prout saepè diximus, confundi non quidem consilium, quod libertatem non tollit, cum praecipto, quod ad aliquod agendum vel omittendum obligat. Praeterea si tempore jejunii et orationis matrimonia consummare non decet, eadem ratione conjugibus, qui corum matrimonia jam consummarent, debitum solvere aut petere non liceret. Hoc enim in tempore pietas continentiam exigit ab omnibus conjugibus, non tantum ab his qui adhuc eorum matrimonia non consummaverunt. Igitur vel non est lex, vel haec lex conjuges omnes, sive novos, sive veteres, complectitur. Et quis haec continentiae lex conjugibus omnibus imposuit? Quis diceru audetit conjuges omnes veteres peccare, et quidem graviter, si aut petant aut solvant debitum, toto quadragessimali tempore, verbi gratia, durante? Et si hoc de veteribus conjugibus non asservat, cur asservendum de novis, in quibus incontinentiae periculum evidenter majus est?

Objectio 3.a «Conjuges duci debent ratione, non autem voluptate.»

Hoc certissimum est; ast quid inde? Hae regula et omnes conjuges cogit, et totam eorum vitam comprehendit. Voluptas vitae norma esse non debat. Hoc evidens est ante, et post consummationem matrimonii, et semper. Libido, siam cum agitur de sedunda consequentia, quod conjugibus profecto licet, ratione et fine honesto moderanda est. Sed hoc, quid ad rem? Quis hoc unquam negavit?

Objectio 4.a «Universa Ecclesiae antiquitas expositit, ut matrimonium valide celebratum ante benedictionem nuptialem non consummetur.»

Nego suppositum. Universa Ecclesiae antiquitas, etsi continentiam semper et ubique consulisset, unquam juxta hoc conjugibus imposuit. Contrariarum qui sustinent, unquam neque ab Scripturis, neque a Patribus, neque a Concilii, neque a Summis Pontificibus, neque ab antiqua fidelium consentudine, aliquod obligationem quam fingunt ostendens, depromere potuerunt. Proterant, si sequent, textus. Qui obligationem supponit, eam existere probare tenetur. Obligatio sine lege obliganti, nec concepi quidem valet. Ubi ergo repetitur haec lex obligans? Nullibi. Cur non adducitur? Quia non existit!

Objectio 5.a «Tanti semper facere Patres hae benedictionem, ut sacrilegio dixerint illos qui eam ommittunt.»

In sensu jam juxta P. Thomam Sanchez explicato, hoc absque difficultate admittimus. Benedictio nuptialis est obligatoria et contemni non potest. Hoc verum est et libentissime illud fatum. Ast aliud est benedictionem hane debere suscipere, et aliud matrimonium hinc non posse consummare, antequam illa suscipiantur. Praecipuum est benedictionem recipiendi; non autem matrimonium consummandi ante ejus receptionem. Hec duo, quae a rigoristis constanter confunduntur, diver sa admodum cum sint, confundi haud debent.