El Consultor de los párrocos (1876-11-12 00:00:00), página 4

rum eadem fuerit usus negligentia, privetur omnibus fructibus quos eodem anno lucratu fuerit. Residentia autem intelligi debet mansio, seu commoratio assidua in ecclesia seu loco beneficii, causa servitii ecclesiasticii personaliter praestandi, Schmalzgruber, Jus Eccl. universum, lib. 3, p. 1, tit. 3, De Cler. non resid., par. 1; licet non sufficit dicta, nec materialis residentia, sed necessae est ut debitis horis presentiae choro exhibeatur cum exercitio maneris personalis, ut a syn. Trid., cit. loc., praecipitur illis verbis: «Omnem vero divinam per se, et non per substitutos compellantur obre officia, secus muneri non fit satis, nec fructus lucratur;» Pirinich., in lib. 3, dec. tit. 4, n. 4, De Cler. non resid. Garz., De Beneft., n. 3, c. 2, par. 1, n. 221. Bened. XIV, Inst. Eccl. 107, n. 32, S. C. C., in Hydriente, servitui chor. 16 Sept. 1837, par. Januari.

Nec secus dicendum de distributionibus quotidianis. Concilium enim Tridentinum hae habet sess. 21, c. 3, de Ref.: «Statuit S. Synodus in ecclesias tam cathedralibus quam collegiatis, in quibus nulla sunt distributiones quotidianae, vel ita tenues, ut verosimiliter negliguntur, tertia partem fructuum, et quorumque praeventum, et obventionum, tam dignitatem, quam canonisticum, personarum, portionum, et officiorum, separati debere, et in distributiones quotidianas converti, que inter dignitates obinentes, et ceteros divinis interessentem proportionaliter juxta divisionem ab episcopo etiam tamquam Apostolicae Sedis delegato, in ipsa prima fructuum deductione facienda, dividendur.» Et cit. sess. 24, c. 12, pariter de Ref., dicitur: «Distributiones vero, qui statis horis interfruunt, recipiant: reliqui, quavis collisione aut remissione exculsa, his carent juxta Bonifacii VIII decretum, quod incipit Consuetudinem, quod sancta synodus in usum revocat, non obstantibus quibuscumque statutis et consuetudinibus.» Quibus judicis adhuc S. C. C. in Albanen., 6 Dec. 1670. Nullius terra Pontificiae 26 Martii 1755. Et ratio est, quia distributiones quotidianae instituta fuerunt ad hoc, ut de negligentibus diligentiae, de tardis assidui habentur in choro ad cultum Deo praestandum. Differunt autem distributiones quotidianae a fructibus canonica- lisbus; nam fructus specifici sumpti sunt proventus anni, qui in fixo consistunt et canonici propter annum residentiam dantur absque ullo respectu ad singulas in choro presentias; contra distributiones quotidianae non consistunt in fixo, sed cum ratione interescentiae in divinis dentur, ab aliquibus pluribus, ab aliis pauciores percipiuntur, prout quisque frequentior, vel remissior in divinis fuit.

Cum igitur ex dictis patet fructus lucrari ratione pre- bendae et residentiae, et distributiones acquiri causa interes- sentiae in choro, et cum orator nec unum nec alterum serva- vert, primo velut alveo sequi videtur ipsum tempore ab- sentiae perdurante amissae non solum distributiones quoti- dianas, sed etiam fructus canonicales.

Verum ex iure habemus, et S. C. C. non semel declaravit, omnes fructus canonicae nec non distributiones quotidia- nas lucrari ab absentibus canoniciis, non secus ac si omnibus horis divinis personaliter interessent, quando scilicet justa adeo absentiae causa; legitimas autem inter causas resec- tur infirmitas, que tamen gravis esse dabat et immediauta causa absentiae, ut sollicit clericius agrotane tempore sane valetudinis solitus fuerit interesse divinis, Bonifaci VIII, c. Consuetudinem, de Cler. non resid. in 6; Concil. Trident., sess. 23, c. 1, de Reform. Andr. Vallen., lib. 2, tit. 6 decret., et Reinfeustuel, lib. 3 decret., tit. 4, par. 7, n. 186. S. C. in Mantuana 6 Februarii 1627. Ex l. 12 Decr., p. 197, rel. a Bened. XIV, Inst. Eccl. 107, qui has declarationes refert: «S. C. censuit distributiones quotidianae ita domum oratori vagroto deberi, si alias ecclesiae solitus erat inservire, cujus sjustificatio remittitur conscientiae episcopi.» Mantuana 6 Febr. 1627. Ex l. 12 Decr., p. 197. «S. C. censuit, canonicum infirmo durante ejus infirmitate, quamvis choro non inter- sit, deberi fructus omnes sui canoniciates, nec non distribu- tiones quotidianas, non secus ac si omnibus horis divinis personaliter interessent, dummodo ante infirmitatem soli- tus fuerit intervenire.» 5 Mart. 1667, ex l. 25 decret., p. 345. Demum S. C. Savonen. 18 Dec. 1745, resp. «Canonicum tempore infirmitate participare de omnibus distributionibus stam ordinariis quam extraordinariis ac quibuscumque alius oblationibus et emolumentis, exceptis his, que sive ex vo- luntate testatoris, sive ex statuto et consuetudine ecclesiae juxta tantum actu interestentibus.»

Jamvero quod canonicus in themate tempore absentiae infirmitate gravi detentus fuerit, patet id incultenter ex jurata medico cum attestatione apud acta exhibita, ex testimonio episcopi, et canoniciorum. Quod vero servitium choro laudabili in antecessum prestitum, nec ab episcopo etiam ex officio requisitus, neque a canonicis licet istis exinde inter- resse posset, aliquid in contrarium opponitur. Nihil ergo vi- deretur obstare ut dicatur oratorum non solum fructus cano- nicatus fecisse suos, sed etiam distributiones quotidianas tempore quo abitit, a Junio sollicito 1872 usque ad Junium 1874, veluti si choro praesens fuissest.

Verum hic animadversendum est oratorem rogavisse ut per alterum annum abesse ei licaret ad hoc ut saluti sue consulteret; sed cum plus quam annus transactus fuerit a li- belli presentatione usque ad transmissionem informationis episcopi, quo tempore infirmitate adhuc detentus apud familiam permansit, cumque ille, ut ait medicus capituli in ulti- ma attestatione, ad residentiam redire non possit nisi estate proxima, ad quam Deus juvante jam pervenimus, hinc necessearium foret ut predictum indultum extendetur a tempore quo primo abitit, sollicito a 24 Junii 1872 usque ad reditum in ecclesiam cathedralem, qui fieri debet durante anni 1873 tempore aestivo.

Tandem remanet quid dicendum de fructibus et distribu- tionibus sex circiter mansionum per quos, ait episcopus, orator jam absens fuerit ante mensem Junium 1872, nulla licentia petit. Profecto juxta ea que in principio dicta fuerunt, pu- tendum esset oratorum durante absentia, cum sint non sus- cisse suos fructus, quos ratione sui canoniciates et residentiae percepti juxta Concilium Tridentinum, sess. 6, c. 1, de Reform., sess. 24, c. 12, parit. de Reform. Verum si pra- ocalis habentur et serio animadverturnt ea que dicenda sunt, orator vel immunitas a culpa et pretiosa pena, vel sal- tem dignus repudiantur euris absolutio et co adnotatione.

Sane ex testimoniis medici capituli Oxxomunae super sa- lute oratoris manifeste appareat, quod iste pruriguum per re- latum medicum capitulo ostentetid suam impossibilitatem commorandi Oxxom ubi expositum infirmitatem, jam antea morbo afflictabantur, sigulidem iste juxta suam qualitatem per gradus auctus fuit. Quare nil mirum si orator in tristis- simis circumstantiis quibus tune versabatur ecclesia in His- pania, apud familiam suam se receperit tum ut saluti sue remedium aliquod affectet oculi mutatione, tum ut vitam magis economiam viveret. Nam notorium est post rurum publicarum eversionem Septembrii anni 1808 novum gubernium et successiva contempto concordato ecclesiastico inter civilem Hispaniarum potestatem et S. Sedem confecto an- no 1831, injuste et speciosis pretextibus solvere recusavit conventas in illo expensas cultus religiosi et pensiones cleri totius; ea minime ratione quia totus clerus unanimiter, vi- riliterque negavit juramentum prestare culpam impie civili constitutioni noviter confectae. Hinc factum fuit ut condito cultus et totius cleri experiri detrimentum inciperet, quod