El Consultor de los párrocos (1874-04-23 00:00:00), página 8

Ubi invenitur vera fidei ac morum regula? In Ecclesia Romana. Et allegat Concilia aliquod Ecclesiae Romanae decreta, quo opinio Patris Gormaz damnetur? Non. Et credo protest, Ecclesiam Romanam volsisse non dannare hanc opinionem, si prout supponitur, falsa et falsa fuisset? Nullo modo.

El addit Concilia: «Laxorem, et scandalis plenam opinionem docet idem Pater Gormaz» (1). Et que est hae novae opinio, que, tamquam laxior et scandalis plena, reprobatur a Concinna? Ipsum Gormaz audiamus. «Quaspropter, inquit, estis forte quis actualiter peccando subito destitutur sensibus, regulare sine absolutione dimittendus non est, cum rarissime contingent ut morti vicinus non velit suae consule.» Et ad hoc confutandum, ait Concilia: «Seclerati ergo christiani actualiter peccando, actualiter in duello, in fornicatione, in adulterio, in blasphemiis sensibus destituti, morte proximi absolvendi, et quidem regulariter sunt? An hoc non sunt paradoxi, quae fidem tuam offendunt?» (2)

Hoc autem solvit, etiam ad Concinna. Estne hoc satia ad ostendendum opinionem Gormaz, quam toti theologi sequuntur, laxorem et scandalis plenam esse? Cur laxorem, et quo scandalum? Si Gormaz non sit possessor posse absolvire ipso actu peccandi, seu quin potestas sive ad eum convertatur. Tantummodo inquit tuum, qui acti peccandi sensum usu privatus, hoc non obstante, posse rationis usum conservare, et post peccatum commissum, penitere, aut se ad Dominum convertere. Quod est in hoc scandalum?

Numquid possint confundi, valut si res essent identicis, usus sensuum et usus rationis? Non. Numquid accedere neguit, ut homo sensuum usu destitutur, quin usus rationis amittat? Utique. Et si qui sensibus est destitutus quid rationis usum conservare, cur non potest de eorum animae ejus salute cogitare? Et si potest, cur non potest conditionate absolvire?

Praeterea, haec opinio, Concinna rigoribus non obstantibus, tuto potest amplificari:

1.«Quia Ecclesia unquam illum reprobavit, quamvis sciat a permulta doctrinae obserbi, et ab omnibus fere confessoris in praesens applicari» (3).

2.«Quia autoritate Sancti Augustini confirmatur. Attestim: «Ego non solum alios catechumenos, verum etiam ipsos, quin inimicitiam conjugis copulati retinent adulterium consortia» (4), si desperati, et intra se penitentes jacerint, nec pro se respondere potuerint, baptizandos putto (5). Quis enim notit, utrum fortassis adulterium carnis illecebris usque ad Baptismum statuerint deteneri? Quae autem Baptismatis, eadem reconciliationis causa, si forte penitentem finienda vitae periculum praecipuaverit» (6).

Juxta Divum Augustinum ergo, conditionate (7) possunt absolvii moribundi, qui pro se respondere non valent, et si vita adulteriae consortia retinerint. Quis enim seit, an intra se penitentes jaceant?

3.m. Quia inaneri pene sunt theologi, qui opinionem Patris Gormaz, saltem tamquam probabilem, defendunt (8).

4.m. Quia hoc est quod magis congruum videtur benignitati Ecclesiae, quae desiderat, ut semper animarum saluti consultatur.

Hinc quod dicit La Croix: «Citat autores dicunt christianum in duello vel adulterio confossum, si superstiti aliud tempore ante mortem, vix dimittendum sine absolutio nes» (9).

Et Salmanticenses ajunt: «Quid vero dicendum sit in illo casu, quo moribundus ex mentis deliberatione dicere se nolle absolvit, vel de illo, qui sensibus destituturum in actu peccaminosus? Adhuc sub conditione absolvendum sustinere videtur Antonius a Spiritu Sancto, nisi fuerit publicus peccato et pravis moribus incutitus» (10).

Alii theologi dicunt: «An talis moribundus, subito sensibus destitutus conditionate absolvit possit, si nesciatur, utrum sit liberaeius vel catholicus? Respond. Si contingat in locis alius catholicus, praesenti talis, patulus catholicum sic potest condicione absolvit. Responde 2. Idem sententiam de locis habi catholici cuius hereticae maxima vivunt, si periculum sit in mora, nem stante talis dubio, patuit est resolvendum pro moribundo in favorem animae sue. Responde 3. Si constet quidem hunc moribundum esse haereticum, interim tamen talen, qui jam antecedenter sectur inclinatione in fidem catholicico-Romanaum, puto ejam talen esse conditionate absolvendum» (1).

Ipsi theologi inquint: «An talis moribundus absolvit posit conditionate si quidem sit catholicus, signa talen externa varia impennisente exhibeat, vg. blasphemiando, aut in faciem sacre imaginis expuendo, vel dicendo se nolle confite ri, etc. Respond. Si constet, talen antecedenter non fuisse hominem valde perversum, sed bonum christianum, etiam hic potest conditionate absolvire» (2).

Aet quid dicendum, quando moribundus, qui nulla dolositas dat signa, a nomine cognoscitur, ac proinde nihil de illo scitur? Marchantius ait: «Reperio hominem in via vulneratum, vel infirmum animam agentem, nescio, an sit catholicus vel haereticus, signa eiam apparentia sufficienter non habeo de ejus dispositione. Interim agitur de damnatione aeterna, et hic nullum possim formare judicium, nec certum nec dubium, sed habeo purum nescientiam ex qua perplexus sum ne anima percet, quon potest juvare possim: licet tune mili sub conditione illum absolvere» (3).

Billuart, eadem questionem solvens ait: «Respondeo, hunc casum videre valde dubium, nec dubito, quin plures, qui conclusionem nostram sustinent, negabant hunc ignotum esse absolvendum. Attamen, quia non est certum non esse christianum, si non sint signa, quibus vellet significare sumum deserturum, et inde nascitur aliquod dubium de materia non aut condemnare, quin illum absolvere, sicut non forsan condemnandum, qui in necessitate baptizaret, in quocumque liquore, de quo dico potest: forte est aqua» (4).

Benedictus XIV tandem dicit: «Ad hanc vero opinionem reboram, Morinus quoddam Clementis VIII Pontificis facultatem refert, qui fabro murario et Vaticano Basilice fastigio forte incidit, ita absolutionem imperitam fuisse dicitur: Si es capax, absolveto te a peccatis tuis» (5).

Clemens VIII igitur moribundo, quem non cognoscebat, et de quo proinde nihil sciebat, absolutionem misericorditer, ast conditionate fuit impartitus.

Dentro del presente número recibirán nuestros lectores un pequeño prospecto en el cual se anuncian tres obras importantes que son: El Idiot, Las Flores de la Vida y la Reina de las Flores y El Libro de los Valles. Solo necesitamos advertir que los pedidos han de dirigirse, no á Tudela de Navarra, sino á Lérida, donde, como Canónigo lectoral, reside el Sr. Perijo.

(1) Reiffenstuel, Theol. Moral., tomo 2, tract. 14, dist. 7, quest. 4, num. 76, Ad d. tio 2, editionis 1763, pag. 98, col. 1.a
(2) Loco numer citato, Additio 3.
(3) Tribun. Sacr., tomo 1, tract. 6, tit. 2, quest. 7, concl. 1. Vide etiam Basseum, loco citato, num. 13, in medio.
(4) Billuart, loco antea citato, par. ultimo.
(5) De Syn. Diac., lib. 7, cap. 15, num. 10 in medio.

O. S. C. S. E. C. A. R.

Director-proprietario, D. FERNÍN ABELLA.

MADRID.—Imprenta de E. de la Riva, Huertas, 58, bajo.