El Consultor de los párrocos (1873-05-08 00:00:00), página 5

spes ut fœtus animatus ad lucem prodest, et baptismum suscipiat. In quo casu dicunt non posse matrem, etiamsi se periculo mortis exponat, remedium ad vitæ conservationem sumere, unde abortus timeatur.

Caterum heet ista sit, optimè monet Sanchez, hunc casum rarissimum esse et moraliiter impossibilem, quia mater fetu litter egentante, humores corrupruntur, et inficiunt alimentum, quod fetus nutriundus erat, ita ut non miraculum sit, mater peresse, foetus incommunicabili.

Sed docetissimus P. M. I. I. I. I. Martinez de Prado (1) si optimè circa hanc materiam loquitur: «Ex alla parte hac obligatio abstinendi ab his medicamentis, propter baptismum puero mortua madre, videtur dubium quia praecipuum exponeendi vitam corporalem pro salute spirituali proximi exigit, quod vita nostra sit simpliciter necessaria ad illum finem, quod in hoc casu rarissimum est. Sape enim est dubium, an puer prius moriatur in ventre matris propter alimentum infectum, quam edatur in lucem, ut possit baptizari. Dubium item est de partia chirurgi ne quando mortem mater rescat, forte occidat parvulum. Et idem in curandis praegnantiibus non juxta co medicos summe scrupulose se debere agere. Imo saxe tenetur haec medicamenta adhibere, dum directe medicina non tendat ad necem» (2).

XII.

Audiamus nunc Paulum Zachiam, totius Status ecclesiastici, Sive Summi Pontificis statuum, protomediocum generalem. Hie igitur celebrissimus medicus ac canonista suo in opere, sub titulis, Questions Medico Legales, institit: «Determinandum est canonicis vel medicis, ut mater in numero medicorum praescribant medicamenta aliquae auxilia ad salvandam vitam foetus, aut, quod directe futurum partum certo possunt, aut quod mediam dixerim, nonnunquam licere, quia neque tatum est, cum in magno medici non sit, nempe ut datum medicamento ad interim indum, et corruptum remedium mater vita in tuto ponatur, in eo cum talia medicamenta, se proslidia valida sint, et mater ipsa rationabiliter viribus destituta, poterunt exhibita non minorem matri, quam foeti noxam inferre» (3).

Abortum procurare non licet, quia ob violentiam qua nature infestat medicamentis abortivis, aut quam tuto administri non possunt, etiam respectu ipsius matris, cui non minus quam fœtui possunt esse exstirpia. Praeter quod quod si fœtus abortus, et maxime per vim procuratus mater exstirpatus esse solet.

Movere, ex eo, quod alios communitas tenetur, numquam ob mater salutem procurandum licere directe abortum causare» (4).

Hec sententia, quae doctissimi medici est, non potest quin summum ponderis loci in casu sit.

XIII.

Denique, Sancti Alphonsi a Ligorio doctrinam exponamus.

Ait ergo hic Sanctus Doctor: «An licet matris in morbo extremitate constituta sumere pharmacum ad expellendum directe fœtum animatum? Certum est quod expellere fœtum, quamvis inanimatum, per se est peccatum mortale. Contra certum est apud omnes licitum esse remedium praegnanti, directe ad eam curandum, etiam cum periculo abortus, si morbus est mortalis; secus, si non esset talis» (5).

Prosequitur Sanctus Alphonsus: «Dubium fit, an tune licet dare matri pharmacum directe ad fœtum expellendum?

Prima sententia affirmit, eamque tenent gravissimi autores.

Secunda vero sententia communior docti, licere quidem matris sumere medicamentum directe ad curandum morbum, eti si fœtus indirecte expellatur; non vero directe ad fœtum expellendum» (6).

Utrique sententia, ait S. Alphonsus, est probabilis, sed

(1) Tomo 2, cap. 20, q. 5, n. 24.
(2) Prout patet, chiam benigniores excludunt embryotam, seu destructionem fœtus.
(3) Salmanticensis, loco citato, a num. 60 usque ad 66.
(4) Hac sedulo notanda, nam ex ipsis inforis medicamenta quae dantur ad fœtum expellendum matris ipsi pariter possunt nocere.
(4) Operc citato, tomo II, lib. 9, tit. 2, quest. unica., numeris 37 et 88.
(5) Theologia Moralis, tom. 2, lib. 4, tract. 4, cap. 1, Dub. 4, numero 344.
(6) Sanctus Alphonsus citat. hic 13 autores pro hac sententia.

secondam, tamquam tutorem censeo in casu nostro omnino amplectendam, cum prima nihil ad primum possit deservire, et frustra videntur circa eam Doctores disputationes.

Ad quod velit sumere pharmacum directe ad expellendum fœtum, cum possit esse sufficiens indirecte expelli?

In dubio duarum casibus, possit prima sententia in praxi deduc. Multos casus esset, si mater alias parturienti- do experta fuissest periculosa mortis. Ad propert hab non licet fœtum expellere. Si autem casus esset propter quando mater, nisi ut expellaret periculum oculorum conjunctivis, vel sine fame subiret, quod certe est illicitum prout patet ex Propositione 34 damnata ad Innocentio XI. (1)

Hermi inquit Sanctus Alphonsus: «An licet matris sumere pharmacum directe ad expellendum morbum, si inde timeatur indirecte abortus fœtus animalis? Si remedium directe tendat ad occasionem fœtus, unquam licet, si vero tendat directe ad servandam vitam matris, licitum erit, quando alter certe moraliter judicaverit mater cum prole moritura.

Sed quod est, adjungit Sanctus Doctor, an licet matris sumere medicamentum, quando dubitatur an perente matre, proles possit supervivere et baptizari?

Aliqui affirmant; sed hunc sententiae non valeo acquiescere, nam scit, quando certa est mors prolis, si mater medicamentum, et alius est certa mors matris, si a medicina abstineat, tenebat utique mater ex ordine caritatis abstinentia a medicina et preferre sua vitae corporali vitam spirituali.

Si est atium ex eadem charitate tenetur abstinere quando dubitatur de salute matris et prolis, nisi quando sit periculum abortus, sive medicina sumatur, sive non.

Et etsimus morbi mater asset moriatur certa, si non sumat remedium, nec etiam timea aufererit ei medicamentum permitte- re, si aliqua rationabilis spes affligat, quod mortua mater proles supervivat et baptizari posset.

Suscit decendum si nulla spes rationabilis esset de vita prolis post mortem matris, quia tune non videtur charitas obligari materem in extrema necessitate possitam, ut vitam suam negligerit, a remedis abstinentia, ob exiguum et remotissimum spem vitae prolis.

Hinc rationabiliter dicunt Salmanticenses medicos in hoc casu quod pharmaca praestanda matribus, non esse scrupulose angendo, eo quod probabilissimum sit id quod dicunt idem Salmanticenses rarissimum esse casum, et moraliiter impossibilem, ut pene miraculum sit, quod perente matre, proles supervivat, et baptismum recipere possit» (2).

XIV.

Finem jam huius dissertationis imponamus.

Questio ut per se patet, gravissima est. Hic de causa fusa eam pretreatre volumus.

Alunde, juxta citatum Sacra Penitentiaria responsum, resolvenda non est nisi probati autores consulendo. Hanc ob rationem probatorum auctorum doctrinas exponere decrevimus, ut quid probati autores docent lectors pre oculis habent.

Nunc ergo, ipsi videant. Nos questionem quam Sacra Penitentiaria non solvit, solvere non audemus; sed quod Sacra Penitentiaria commendat libertissime fecimus.

En quod tantummodo dicere debemus huii qui semel atque iterum, et plures repetitis litteris, nobis hac super re scripser.

SEGURO CASO.

¿A quién pertenecen las casas parroquiales ó las pocas, poquisimas propiedades, que aún conserva la Iglesia?

Aunque parezca extraño, es no obstante cierto que todavía se suscita y da mucho, muchísimo que hacer esta cuestión. Al meditar en estas cosas, que tan inveteradas parecen, aunque tan verdaderas son, no se puede menos de creer que, después de haberse olvidado todas las nociones de justicia, han desaparecido del mundo la consecuencia, la lógica, el respeto a la opinión y á las censuras del público y hasta casi diríamos el sentimiento de la propia dignidad.

En efecto, cómo hay quien piense así en lo que se llama el despojo legal de la Iglesia? Pero, puesto que es necesario tratar la cuestión, tratémosla.

¿A quién pertenecen los escasísimos bienes que aún conserva la Iglesia? Es evidente que pertenecen á la misma Iglesia:

(1) Ligorio, loco citato.
(2) Ligorio, loco citato.