El Consultor de los párrocos (1876-01-28 00:00:00), página 3

Ya ven nuestros lectores lo que es, de dónde procede, y a dónde se encamina la llamada tolerancia religiosa. Sabemos, y lo declaramos sin dificultad, que no ven esto ó no van tan lejos todos los partidarios de la tolerancia; pero esto prueba únicamente que, como ya hemos dicho varias veces, entre los agentes del mal, hay muchos, que son meros cómplices ó no saben lo que hacen, y pocos, muy pocos que, como decía Mazzini, conocen el último fin.

SECCION DE TEOLoGIA MoRAL Y MiSTiCA.

CASOS DE CONCiENCiA.

PRIMER CASO.

Quae sunt speciales Parochi obligationes?
Etsi consultatio hae vulgari illudente nobis fuerit propria, iliam latino sermone expendere ac resolvere peropportunum existimavimus. Auctor etiam de re gravi ducitacutam nimis, et de qua profunde lingua omnibus nota logui hand exedit.

Adhuc animadvertendum est, questionem hanc, eo ipso quod salebrosa admodum sit, pertractari oportere, non nostris verbis, sed alterius, gravissimique theologi, cujas auctoritas competentissima a nomine in dubium potuisset revocari. Ad haec namque questionem apprimo congruentiaque solvendam duo propris diversa requiruntur, satisest scientia atque impartialitas. Hae duo, ni multum fallimur, repertorium in opere, eum titulus Compendium Theologiae Moralis, autore P. Joanne Petro Gury. Ex hoc idcirco opere, tomo 2.º, tract. Da Statutis particularibus, cap. 2.º, art. 2.º, editionis Romanae ex typographia Sioce Congregationis de Propaganda Fide, anni 1873, pag. 61, quae sequuntur, ad rem spectantia, deprimimus:

Parochus, semel canonice constititus, ordinaria gaudet jurisdictione in populim sibi debitam, et sine nova approbatione Episcopi jus habet ad omnia munia parochialis obvendâ. Nullus ergo Clarieus, dempto Episcopo, et ejus Vicario Generali, eorumque delegatis, sacris qubuslibet iungi in ejus Ecclesia aut Parochia, sine ipsius consensu expresso aut rationabiliter praesumpto, utra ratione licite potest. Parochi, ut Episcopi, tenentur praecipue:
1.º Ad residentiam.
2.º Ad orationem.
3.º Ad praedicationem.
4.º Ad administrationem sacramentorum.
5.º Ad correctionem oviun.
6.º Ad visitationem ægororum et Parochiæ (1).

1. Quaed residentiam. Parochus jure divino ad residentiam obstinguitur; quia, cum administratione parochiae sibi suscepit, sese jure naturali et divino strictissime obligat ad animarum saluti consulum, eamque pro virili parte procurandum (2).
Debet Parochus in domicilio presbyterali commorari, vel si non sit, in propiore domo intra parochia fines, ut facile addiri possit, neque ipse in residentie munere obsumo imperiatur. Ut vero residentie muneri satisfiat, non tantum debeat esse Parochus praesens corpore, sed diem per se ipse debeat parochio deservire (3).

Parochi possunt, si veniam ab Ordinario obtinent, justa de causa abscess quattuorbis per bimester, modo Vicarium idoneum per Episcopum sibi substituant. Vena Ordinarii necessaria est, etiamsi per hebdomadam absesse velit. Attamen per unum vel alterum diem possunt absesse sine speciali licentia ex causa, quae ipsis videatur legitime, modo Vicario idoneo parochiam commendent (1).

II. Quaed orationem. Tenetur Parochus, ut Episcopus, sacrum pro parochia facere festis ac diesbus Dominici. Item tenetur orare frequentior pro suis oviibus, ut sibi ac subditis gratias ad salutem necessarias, et celestes benedictiones impleat.

Præterea curare maxime debet Parochus, ut omnes addiscant orare, ut bene orient, suosque docent orare. Ad hoc conductus maxime, si quandoque, praesertim festis diebus et Dominicalis, nec non tempore adventus et quadragesimatis, matutinas orationes ac serotinas publice agat (2).

III. Quaed praedicationem. Parochi tenetur sapientia ad populum verbo fucore, cum salutarius publitis alere, saltem diebus Dominici singulis, et singulis festis majoribus (3).

Graviter ergo peccant Parochi, qui per tempus notabile abstinent a praedicatione. Tempus vero notabile a multis habetur, si per integrum continuumque mensem praedicatione deservat, aut per tres menses non continuos, seu in anno divisos (4). Neque obligationi satis illi faciunt, qui praedicationem audientiam captul non satagent accommodare (5).

Nomen praedicationis non veniant sermones arte perfecti atque elaborati, elegantiis referiti, memoriaque commendati. Hi enim sermones, quamquam sint utiles et aliquando necessari, plerumque tamen Parochus hujusmodi sermones habens muneri suo nullo pacto satisfacret, quia juxta Tridentinum, docere debet quae magis sunt necessaria, et modo uti liore et maxime auditorium parti accommodaretur. In re tanti momenti praestat recolere verb S. Concilii Tridentini, quae sequentia sunt: Plures sibi commisit pro sua et carum capacitate passant salvatoribus verbis, docendo quae scire omnibus necessarium est ad salutem, annuntiandoque eis, cum brevitate et facilitate sermonis, vitia quae eos decimavit, et virtutes quas sectari oporteat, etc. (6). Quibus verbis non tantum præcipit explication Evangelii, sed etiam catechismus pro rubibus ac pueris ad sacramenta recipienda paradis, praesertim vero ad primam communionem, qua in re notabilis negligentia a gravi peccato excusari non posset.

Ac illi non sunt minus reprehendendi, qui nulla usi praeparatione, quidquid in buccam venti, effluunt sine ordine, claritate, pietae ac zelo. Hi verbum Dei deturpant et nauseam aestimulunque creant audientes.

Parochus, qui plas lectiones auditoribus habet, non obit manus suum praedicandi, quia lectio non est praedicatio; ni quis adeo sit labilis memoriae, ut aliter facere non possit; tunc vero identidem per alium debet populo sermones habere, vel Episcopum de impedimento commonefacere.

IV. Quaed administrationem Sacramentorum. Parochi tenentur per se ipsi Sacramenta ministrare, non modo instanti tempore praepicti et gravis necessitatibus, sed etiam quo spectat ad sacramenta, quae possunt iterari, toties quoties oves debite seu non intempestive petunt, nisi sint legitime im-

(1) Hebe valde notandum autorem enumerare officia Parochi, non personalia seu quod se, sed dumtaxat quae ad subditos eos referuntur.
(2) Concl. Tridentinum, sess. 22, cap. 1, De Reformatione.
(3) S. Alphonsus de Ligorio.
(4) S. Alphonsus, Homo Apostolicus, tract. 7, a num. 35.
(5) Conc. Tridentinum, sess. 5, cap. 2, De Reformatione.
(6) S. Alphonsus, Theol. Moral, De quarto Precepto, numero 269.
(7) Notentur hoc.
(8) Sessio 5, De Reformatione, capit. 2.