El Consultor de los párrocos (1876-07-08 00:00:00), página 6

si fructus speretur. Verum magnas cautela et prudentia opus est, ut ad praxim haec theoria deducatur. Hinc praestat ut regulae observentur, quas tradit cl. Berardi, De recidivis et occasionariis opusculis:

1.a Si penitens magnum scandalum praebat pluribus, et si videatur in bona fide, omnino admonendus; tunc guia difficillime supponi potest quod revera adsit bona fides, tum quia etiam si parva adsit spes fructus, hae plurimi fieri debet, eo quod de magno danno publico agatur.

2.a Pueri omnes et impuberes habitum pollutionis vel alterius turpitudinis contrahere incipientes, si forte in bona fide repentinor, omnino sunt admonendi, quia ex una parte presumi debet quod bona fines non durabit, et ex alia in progressu temporis hoc vitium valde difficilis emendatur, et haec violentissima passio per se duct ad excessum.

3.a Conjugati qui sine scrupulo inordinationes commitunt in matrimonii usu, ordinario relinquendi sunt in bona fide, maxime si copulae maritalis inter illos evasit impossibilis, quia monti, difficultas se excedant propter nimiam occasionem, in qua versantur. Monet Gousset; et Sanctus Alphonsus habet (1): Rustici committeri loquendo existimant majus peccatum stuprum, quam simplicem fornicationem; e contrario nesciant multum adulterii; idem cum tis qui hujus visi consuetudinem habent, non expedit eos movere de adulterii malitia, cum praevideat montio parum profutura, sed tantum effectura, ut dupli pecata pectoc, si non resistat (2).

Adjungi Scavini: «Quod peccata luxuriae nonnisi parce, casta et castae interrogat confessorius, ne se ipsum conjunctis periculum male complacatui, ut possitentibus occasionem praebat, et ruinam. Idque maximo cum pueris et puellis curandum est, ne scandalum patientur, indeque peccare discant in eo quod salutiter ignorant. Unde in dubio, un in aliquo casu circa hanc materiam interrogare possit, vel debeat, melius est tacere, ne permittere, ut aliquid integratiti materiali desit (3).

Notata digna quoque sunt sequentia ipsius Scavini verbis: «Penitentes aliquando talibus utuntur expressionibus, quae prima fronte videntur indicare peccata gravia contra castitatem, dum reapse aliud omnino indicant» (4). Puer, ex gratia, ait: «Rem malam cum sorore mea feci», et hoc quod primo aspectui incestum esse apparret, re quidem vera potest non esse nisi parvum quoddam domesticum fortun, aut aliquid simile. Hoc demonstrat qua cauteone perpendi debent puerorum rudiumque verba.

Berardi inquit: «Quales interrogationes faciendo sunt puellas et juvenibus, qui de culpis contra sextum praecipuum nil omnino accusant, si confessorius timeat, ne aliquod ex verecundia reticat? Confessorius potest dicere: Audistine malos sermones? Habistine malas cogitationes? Fecistine aliquam rem indecentem? Fecistine jocos malos? Haec interrogationes nullum periculum inducere possunt, quia si penitens non cognoscit malitiam, illam non addiscit, nec penetrae in curiositate assidendi quid significent illa confessorii verba, quia intelligit quod agatur de jocis indecentibus in alio genere. Interea si negative respondent aliquando, confessorius uti poterit interrogationem suggestiva dicendo: Et nunc, dic, quales haec facisti? Si affirmat se commississe res indecentes, aut se scisse jocos malos, tunc confessorius dicere potest, v. g.: Exvilia quid sint ha res indecentes, et hjioci mali, quos fecistis. Fecistine illos clam? Erasne solus? Ubinam eras? Fecistisse ita, si maler tua ibi suisset? Si te mater vidisset, suffussuisse esses verecundia? Et propriet verecundiam hanc ha pecata numquam accusasti? Non est ita? Ordinaria ex responsionibus confessarius, aut certe, aut quasi certe agnoscat, an puer vere fecerit res turpes; et inde poterit devenire ad alias interrogations, si omnino necessarium videantur» (1).

Et sequitur cl. Berardi: «Aliqui confessarii loco dicendi: Fecistine aliquam rem indecentem? Dicunt: Commissitine aliquam inhoscentem? Vel: Commissitine aliquid contra virtum sancta puritas? Ego censeo haec interrogations, sic ex abrupto factas, non esse salis prudentias; quia si puella malitiam non cognoscit, non poterit ullum sensum adnectere istis interrogationibus, et proinde de facili versabitur in cuosiitate assidendi quid ea verba significent: unde etiam de facili ab alis puellis explicationem exquirit, et sic male ad- discit quod bene ignorabat. Alii confessarii valde pejus se gerunt, et fere omnibus pueros, puellas, et adolescentibus dicunt ex abrupto: Tetigistine te ipsum? Sic autem faciunt, quia ex experientia novarent alias interrogations in generis, et sub quadam velamine factas non esse efficaces, sicuti hoc est, ad extorquendum peccati confessionem. Ego quidem fatior, hane apartam interrogationem esse magis efficacem, ita ut, sine interrogations extorquent confessionem a septem vel octo pueros, hinc extorquet a novem vel decem. Sed omnino censeo non esse ordinaria adhibendam. Ad sum- matis alias interrogatio fieri poterit in aliquo caso rarus (2).

Hoc de pueros. Quod sponsos et sponsas, ante matrimonii celebrationem, att citatus Scavini Annotator: «Si sponsi fuerit casti ante matrimonium, sufficit dicere eis, quod actus sunt necessarii ad habendum prolem, sunt iusti inter conjuges. Si vero non fuerint casti, plura eis dicere posset confessorius, modo verbis honestis. Si si, quis fuit castus, du- bia quaedam proponat motu proprio circa ea que illicita vel illicita sunt inter conjuges, at ea dubia proponat ipsa die nuptiarum in tribunali, breviter et modestae respondabitur quid licitum, quid non. Si illa proponat diebus precedentibus vel in vigilia nuptiarum, dicitur ei: Circa hoc constitue pates in confessione in posterum» (3). Et citato Gobat, sublitt ipse au- tor: «Si ejusmodi puella nuptura habeat matrem superstitem, bonis verbis jubeatur genetricem interrogare: potius quam con- fessoriam (aut altas tominas consanguineas). Si careat matre, aut praे verecundia non audeat interrogare, dicatur ei, ut suo marito tamquam suo capit obediat in illis rubris: qui, si petat aliquid, de quo ipsa dubitet, an sit licitum, deprecetur verecunde; si maritus assentat, se jam nosse quid permittant leges connubiales, tunc obediat, certa se non offenduram Deo, dum in dubio eredit, et paret marito tamquam superiori. Proxima deinde occasionis querat ipsa a confessorio utrum id in quae obediavit, licitum sit necesse. Igitur sponsae quando post nuptias redunt, expressius, sed semper in omni castitate edocebuntur ea quae licita vel illicita sunt inter conjuges. Non desunt qui a confessorio non edocti graviter peccent ex errore conscientiae, facientes quod existimant peccatum, cum non sit; ali vero ex conscientia imprudenti credunt licita quae gravia sunt peccata, et ea committunt. Plures eorum talia non fecissent, si suffissent a confessario edocti; et ideo di- cabat S. Salesius, multos inter conjuges damnari, quod non curaverunt edoceri sui status obligationes, vel moniti con- fessoris non obedierint. Qui statim post nuptias edocentur antequam per peccata contra sanctitatem matrimonii gra-

(1) Praxis Confess., n. 39.
(2) Scavini, Theol. Mor. Univ., lib. 3, tract. 10, Adnot., n. 497, edit. 1874, t. 3, pag. 441.
(3) Theol. Mor. Univ., lib. 3, tr. 10, disp. 1, cap. 3, n. 379.
(4) Loco citato, in nota.