El Consultor de los párrocos (1876-08-04 00:00:00), página 3

jam destitutus, nulla doloris possit signa exhibere, forma conditionalis absolutur. Ita, si bene dispositus sit, peccatorum remissionem accipiet; si vero non sit, conditio Sacramenti dignitatem salvat.

Eucharistia per modum Viatici nullatenus ministrandae, quin antea absolutio fuerit concessa. Cum enim agatur de peccatore publico, ut supponitur, publica cum Ecclesia reconciliatio procedere debet. Hoe si non fit, absudibio fideles scandalizabantur. Insuper, ad quid Viaticum infirmo, a peccatis non soluto, ministriare? Nonne horrendum hoc sacrilegium ad internam ejus damnationem esset?

Matrimonium potest ministriari, etiam publico peccatori, quando ita omnino necessarium sit, ad prolem legitimandam vel ad alia gravissima mala vitanda. Hoc non est Sanctum canibus dare; sed malum ad majora multa vitanda perpetui Christus Sacram Eucharisticam Iude, certe indigno, in nocte Conze tribuit. Similis modo, Ecclesia sepe matrimonii Sacramentum, ad cojus valorem status gratiae non requiritur, ne innocentes laddantur, ab indiguis celebrari permittiti.

Denique Extrema Unctio his qui sensibus jam sunt destituti, neganda non erit, nisi positive et certo constet eam a moribundo rejici, quod rarissime accidit, si aliquando accidere valeat. In hoc benignitas, utut nimia appareat, modo aliqua ratione fulciretur, unquam nocebit.

Quest. 3.a An Parochus percussus ejus percussorem ab Ecclesia ejicere valeat?

Utique, Excommunicatis vitandi claudendi sunt Ecclesiae partes. Hoe attamen non fiat, antiquam ab Episcopo, causa bene cognita, presubtractur. Est namque nona gravissima, qua non nisi summa cum cautela, et omni errandi periculo omnino semito, applicari valeat.

Quest. 4.a Homines sive mulieres qui, etsi potuissent, Parochi percussionem impediere haud voluerunt, incurrent excommunicationem?

Minime quidem. Ratio est, quia in Bulla Apostolica Sedis agitur, non de videntibus, audientibus, aut non impedientibus, sed dumtaxat de his qui, suadeente diabolo, manus violentas in Clericum vel utrinque sexus monachum injicint. Leges penales stricte sunt semper interpretandae.

En quae ad casus solutionem nobis necessaria visa fuere.

SEGUNDO CASO.

Tenentur Parochus inquirere, an obstetriciae Baptismum in casu necessitatis ministriare sciant et velit?

Ferraris hae super re inquit: «Obstetriciae, que obstetrician- tur ex officio, tenentur sub mortali discere formularum, et modum baptizandi, quia ex tecto pacto ad id obligantur. Non enim admittentur ad hoc officium obviandum (1), nisi tacite se obligarent ad baptismum rite ministrandum in tam frequentibus causibus necessitatibus (2).

Hoc praesupposito, subdit Ferraris: «Hinc in pluribus Diocesibus, quando obstetriciae admittuntur ad hoc munus, jura- mentum emitunt procurandi salutem spirituali sobolis, et puerperas. Et in Oecumenici Constantini traditur, obstetriciae debere esse in primis ab ipsis Parochis, et potestate seculari approbatas» (3).

Et sequitur: «Unde Parochi tenentur ipsas obstetriciae diligentiter examinare, et si non sciant jam esse examinatas, et approbatas ab aliquo bene perito, peccant graviter eas non examinando, quia cum obstetriciae in tali casu sint Vicariæ

Parochi, et quisque obligetur scire, utrum suum locum tenens sit peritus officii sui, nec ne, stat clarum maxime ad id sub gravi teneri Parochum ad indagandum pertiam obstetricium pro officio tanta necessitatibus (1). Et certa omnes fere Constitutiones Synodales sub gravi videntur id honoris Parochis imponere (2).

Hae Ecclesiae doctrina. Ast praesentibus in rerum adjunctis, nostra hac in tempestate, poterit ubique applicari? Permittetur Parochis, ut obstetriciae, modo et fine praedictis examinenti? Numquid timendum non est, ut approbentur ad artem hanc exercendam mulieres, quae non solum modum baptizandi ignorant, sed etiam nec quid baptismus sit sciant? Non ne possibile hodie est, ut foeminae hebraicae, hereticae, etc., quae catholicam fidem non habent, ad obstetricias munus obiendum facile admittantur? Uique profecto. Quid ergo ageret debeat Parochus, ut modo aptiori, et securiori hanc ejus gravissimam obligationem impleat? Hic tria possunt accur- rare, videlicet:

1. Ut Status catholics sit vel dictatur, et exigat, ut omnes qui suo nomine professionem aliquam exercent, catholi- ci sint.

2. Ut etsi Status sit atheus vel indifferens, vel etiam persequeutor, populus sua saltum in maxima parte, catholi- cus sit.

3. Ut populus partim sit et partim non sit catholicus.

In primo casu, prudentia tamen debita, petenda est Status protectio, ne patresfamilias filios suos absque baptismo pe- rire videant. Status, qui catholicos appellatur, nec animae curam negligentia debet, nec patresfamilias hac in re contemni ac offendi permettere potest. Patres catholicoi volunt, ut filii eorum baptizentur, et civilia gubernia hanc parentum voluntatem derideri non sint. Sicut putatur, ut magister, quae fidelis opposita sunt, adolescentes non docent, ita petendum est, ut obstetriciae pueros moribundos, absque baptismo de- cedere non consentiant.

In secundo casu, cum populus sit catholicus, Parochus po- test et debet facere, ut nemo obstetriciae, quae catholicae non sint, appellet. Sic quod non sit a lege, a parentum ipsorum volu- tato, quo etiam in hoc lex est, optimè fiat.

In tertio casu, Parochus tenetur procurare, ut quidquid ju- dices, islamicos, ethnici, aut heretici faciant, catholicalias obstetricias non querant, nisi quae vel ab Episcopo, vel ab ali- quo collegio catholicio, vel ab ipso Parochio quod fidei, examinatae ad approbatae fuerint. Experientia docet, his in circumstantiis Parochi vocem raro non exaudi. Si igitur zelus domus Domini non deest, plurimi impeditur mala. Bonus agricola semper terram bonam invinit.

TERCER CASO.

An rebaptizandi sint pueri ab obstetricibus baptizati?

In hoc audiendus est quoque Ferraris. Ait enim: «Baptiza- ti ab obstetricibus sunt rebaptizandi sub conditione, si obstetriciae sint suspectus de veneficiis, aut aliquando confesse se non rite baptizzasse, vel si a Parochio examinatus qua materia, forma, et quas corporis partes baptizaverint, non satis constanter respondent, aut si aliumque ornatum probable du- bium de valore baptismi ab ipsis collati. Comment. argum. cap. De quibus dubium est de Baptismo, ubi sic expresse habetur: De quibus dubium est, an baptizati fuerint, baptizentur hie ver- bis promissis: Si baptizatus es, non te baptizo; sed si nondum bapticatus es, ego te baptizo in nomine Patris, etc.

(1) Hece citat Ferraris Quintanadueñas, Gobat, Laymann, et alios ab his auctoribus citatis.
(2) Loco citato, ns. 4 et 5.