El Consultor de los párrocos (1874-04-09 00:00:00), página 4

Secunda thesis. Cum effusio muliebris graves carnis commotiones sequi nata, jam certo (1) nihil habeat commune cum quovis semine, nova exoritur questio: utrum, saltem ratione istius effusionis, motus graviter inordinatus feminae specialem luxuriae malitiam superaddidit habeant. Huic questioni responsio negativa mihi probabilior apparebit. Equidem haec materia non paucia difficultatibus obnoxia versatur, sed meo quidem judicio, graviores jam difficultates sententiam affirmativam irriterint (2).

Et ita quidem. Sed et aliae questions de hac materia moveri possunt. Utrum, vg., moitus veneris quibus voluntaria indulget femina, sint autem quoddam peccatum contra naturam. De hac questione nec quidquam verbi facio in mea dissertationes (3).

En theses, quas auctor stabilire molitus est. Fecit tamen, quod facere intendit? Alii videant. Quonos nos, satis sit in numero auctoris systema, cum ac de re agitur, multa contine- re, quae gratuita proprsus sunt, sive nullo modo demonstrantur.

Sed iterum auctorem audiamus. In littera, nuper cieta, inquit: «Non nego commotionem carnis libidinosam feminae, si sit voluntaria, quodnam esse contra naturam peccatum (4), cum voluptates illas, quae solitarie capessantur, ordini nature adversari perspectum sit. Sed e thesibus jam memora- ratis, hec tantum stabilire molitus sum:

1.º Peccatum istud effusione humorum annexa probabilitas non specificari, qua, consonantibus unanimiter physiologi (5), omnino parvipendenda sit (6).

2.º Licet graviter pecet femina his motibus veneris indulgens (7), id peccatum non tamen ejusdem esse speciei infima cum pollutione viri, quia nequitium cum definitione pollu- tiones quadrat (8). Pollutione viri effusione seminis fit peccatum luxuriae consummatum, dum contra isti multiform mo- tus remanent essentiari imperfecti luxuria actus (9) Femina enim solitarie peccans incapa est luxuria consummata sensu theologic (10), cum ipsi seminum quantumvis imperfectissimi effusio proprsus sit impossibilis (11); et sic mulieribus ille commotiones a pollutione spadonum et puerorum, qua semper emititur aliquae semen, et prouide vera pollutio datur, plane distinguendae sunt. Jam vero, actus luxuriae consum-

(1) Cur certo?
(2) In hoc evidensissimum est error. In sententia affirmativa nulla est nec esse potest difficulitas. Sententia affirmativa etenim assertit effusionem voluntariam seminis pullutionis specialem malitiam habere seu. Dei lege esse prohibitum. Et quod est in hoc periculum? Periculum et magnum quidem est, non in hac sententia, sed in nova.
(3) Et cur hoc silentium? Questio valde gravis est, ut nec verbum quidem de illa fiat.
(4) Si ergo est peccatum contra naturam, quomodo pollu- tions speciale peccatum non erit?
(5) Cur physiologi? Heic non physiologi, sed theologi erant audiendi.
(6) Omnino parvipendenda Et hoc assentitur contra unani- mem theologorum sententiam!
(7) Et si peccat graviter, cur dicitur actionem ejus spe- cialem pollutionis malitiam non habere? Ad quid haec voca- bulorum innovatio?
(8) Hoc falsum omnino est. Auctor sui systematis amore illusus, involuntarie et bona fide, at plane decipitur.
(9) Cur hoc? Hi actus actions ex se consummate et divi- nae legi contrariae sunt. Cur ergo actus essentiari imper- fecti luxuriae sust dieant?
(10) Ad hoc physiologi non sufficiunt, et theologi, veri ae- re magnisit, contrarium omnino docent. Non agitur de or- ganiore functionibus physiologice describendis, sed de mo- do intelligendi seu interpretandi divinam legem, quod theolo- gorum proprium est.
(11) Semper idem error seu eadem arbitraria suppositio.

mati et non consummati (1), specie infima distinguuntur, etiam siad candem speciem late sumptum reducantur (2). Sic, vg., osculari aut amplexari libidinoso puellam reductur ad fornicationem (3), attamen specie infima actus isti distin- guuntur a fornicatione (4), et qui committit fornicationem non potest simpliciter confiteri oscula (5), et qui tantum osculo- rum reus est, non potest confiteri fornicationem.

Hoc certissimum est. Sed quid inde? Qui oculorum tan- tum reus est, non potest fornicationis peccatum confiteri, quia illud non committit. Ast quod hinc deduci pollutionem feminae pollutionis malitia caret? Homo qui tantummodo oculorum reus est, si se fornicasse dictit, mentitur absud- bie; at mentione feminae, que, si se voluntarie pollut, pollu- tions peccatum consimisset in confessione manifestet?

Nullo modo.

Adhuc auctorem loquentem audiamus. Ait ergo in ejus jam citata littera: «Assimilatio quam inter pollutionem viri et commotiones istas mulierum affirmit instantia, partim perperam allegatur, et partim nimis probat. Partem perperam allegatur. Si enim revera in viva emissione semenis et vivida commotio eandem causas sunit quid ad substantiam actus conjugalis spectans, libidinosos feminae motus cum annexis effusionibus ad substantiam actus conjugalis minime pertine- re hodie certissimum est (6) Feminas enim posse sine ulla ve- nerea commotione (7) ita rite viva commisceri, ut concipere queant et de facto sepves conceperint, omnino constat (8). Par- tim enim probat. Facile enim admittimus commotiones is- tas in utroque sexu a natura ad sexum communciationem ordinatas esse (9), sed idem de omnibus venereis voluptatibus di- endum venti (10). Sane voluptas annexa turpiloquili, aspec- tubus, oculosi libidinosis a natura ad sexum conjunctionem ordinatur. Si igitur assimilatio inducta suffecerit ad demons- trandum pollutionem viri et descriptas commotiones feminae ejusdem speciei infime esse, idem rationeum obtinetur pro omnibus indiscriminatum voluptatibus carnalibus»

Ingenue fatemur, nos hujus argumenti vim nullatemus posse percipere. Sunt enim, prout omnes norunt, diverse luxuriae species, ad quas omnes luxuriae actus, sive viri, sive feminae sint, reducuntur. Adulterium, fornicatio, pollutio, sodomia, bestialitas, etc., etc., tam in homine quam in femina similliter sunt peccata, quia simillim modo Dei lege prohibentur. Natura moralis actus libidinosi non pendet a differ- entia sexuum; sed a repugnancia speciali quae ipsi actus libidinosi habent cum Dei lege. Sic, ex gratia, pollutio in ho-