El Consultor de los párrocos (1876-08-20 00:00:00), página 4

alia circumstantia mala vestiatur. Tunc enim erit culpa, juxta qualitatem circumstantiae, quibus esset quovis tempore, quo cadem mala circumstantia concurret. Dicor, quippe nulla est prohibitio talis consummationis. Textus enim in contrarium allegati solam benedictionem nuptiale traducitionemque sponsae eo tempore prohibent. Nec traductio interdicit causae vitanda copulae, sed propter vana lexitice signa illam comitari solita, quae temporis illius sanctitatem dedecent. Deinde, quia si ob temporis reverentiam prohibita est tune consummatio, non minus sanctitatis illius, detrahitur per primam consummationem, quam per sequentes, et siva sponsa sit benedicta, sive non. Cum tamen Doctores contra-rii in hoc duplici casu copulam exscunt. Tandem, quia tempora orationifidico multo verior sententia est, vacara culpa copulam conjugalem, et solum esse consilium tune abstinerere (1).

Et immediata post, multis citatis theologiae, subdit: «Et clare sentit Petrus de Ledesma, qui dicit omnium esse licita eo tempore praeter traductionem uxoris, nuphiarum benedictionem, et convivii celebratorem. Ex quo clare inferitur, petentia tune debitum non posse opponi exceptionem temporis, sed ea non obstanti, esso sub praeceto reddere» (2).

Igitur ex Auctororum communi sententia nihil adversus nostram conclusionem deluci valet.

Omnis rigide opinionis fundamenta expositum, atque perpendimus. Ut considerandi patebit, in illis nihil inventur, quo ostendi possit benedictionem nuptialium esse omnino necessariam ad licitam matrimonii consummationem.

Abjicienda igitur est rigida sententia, ut benigna, quae simul vera, prudensque est, acceptetur.

Hoc tamen non obstante, non tangam praecipuum, sed veluti consilium, suadendum est, ut, seculo incontinentie periculo, absque benedictione nuptiali, matrimonium non consummetur. Quod de consilio est, non tangam si de praecerto esset predicetur.

SEGUNDO CASO.

Quando in baptismio aliquis est patrinus per procuratorem, quis spiritualium cognationem contrahit? Contrahitne illum principalis, an procurator?

Quod hoc extant tres diversas sententiae. Prima, que est Sanchez, Palao, La Croix, et aliorum, docet spiritualium cognationem tantummodo contrahi a principalis, quia quod fit suo nomine suaque delegatione fit. Secunda vero sententia, qua e Concina aliisque propugnatur, sustinet cognitionem solum a procuratore contrahi, quia hic solus infantum in sacro fonte suscipit. Tertia demum, quam defendunt Leander, Diana, et ali, dicit neutrum spiritualium cognitionem contrahere, non principalis, quia infantem non suscipit, et non procuratorem, quia nee suo nomine agit, nec talem cognationem contraherit intendit.

Sanctus Alphonsus de Ligorio, his tribus opinionibus expositis, suam sententiam ut proferat, inquit: «His non obstantibus, prima sententia, quae communior est, absolute velior mihi videtur. Ratio, quia ex Tridentino est contrahit cognitionem, qui est a parentibus ad suscipiendum designatus. Nec obstat, quod principalis de facto non suscipit, quia iuxta regulam juris, qui per alium facit, per se facere videtur. Sicque decisum refert Pontius a Sacra Congregatione, quae dicit in hoco casu: Procurator non contrahit cognitionem spiritualium sibi, sed mandantis» (3).

Argumentum contra hanc doctrinam in consultatione adductum, nullius prorsus valoris est, et etiam ut absurdum contenti potuissest. Certum est namque neminem posse per procuratorem absolvit. Sed, quamquam hoc certissimum sit, quid inde? Absolutio non datur nisi directe et personae, que absolutitur. In forma Sacramenti penitentiae dicitur: Ego te absolvio, et promonem te nominis ad personam ipsam, que absorvitur, referitur. Insuper ad absolutiorem, prout nemo necsit, necessario requiritur praesentia physica aut moralis. Absolutio absentis nullatenus conceditur. Et dicite idem potestas de patrino, qui non divinæ, sed dumtaxat ecclesiasticæ institutionis res est?

His addatur matrimonium esse Sacramentum, et attamen ab absenti per procuratorem posse celebrari. Et si hoc de matrimonio asservitur, cur idem de patrino asservendum non erit?

Ad cognitionem spiritualium, quae juris ecclesiastici est contrahendam, requiritur quidem infantem in sacro fonte suscipere; sed infans sive per ejus patrinum, sive per patrini procuratorem valeat suscipi. Ecclesia ad hoc exigit actum morale, non praecise aut necessario autum physicum. Ordinarie suscepsio materialis requiritur; attamen in casibus extraordinariis, cum nempe patrinus per procuratorem sustuitur, sufficit suscepsio moralis.

De hoc jam nemo dubitat. Sententia autem nostra confirmatur plurimis Summorum Pontificum exemplis. Nostra enim in statu, haud raro eventit, ut ipse Christi Vicarius filiorum regum per procuratorem patrinus sit. Et esset ita si procurator vere patrinus non foret, aut cognitionem spiritualium non contraheret? Hoc diei nequit.

TERCER CASO.

An sponsis proxime nupturis licent tactus, oscula, amplexus, et verba amatoria? Ratio dubitandi est, quia multi et graves quidem Auctores, uti Gobat, Tamburini, Thomas Sanchez et Salmanticensis, apud Concinam, praedictis sponsis hec omnia licere affirmant (1). Quid ergo? Damandine arunt hi omnes Auctores? Admittetur econtra eorum laxa doctrina?

Ad hec dubia in consultatione proposita solvenda, necessum est ipsum citatorum Auctororum verba expendere. Sic causa apprime cognita, bene judicari poterit.

Gobat igitur inquit: «Certum est apud omnes Doctores oscula, tactus, amplexus non impudicos licite fieri inter sponsos, quando fiunt secundum consuetudinem patriae, in signum benevolentiae, ad conciliandum et foedendum mutuum amorem in ordine ad matrimonium. Ita loquitur Perez. Et quidem sunt ob finem praedictum licitum liciti bi actus, licet istud perfunium pollutionis, modo non sit periculum consensus in vene- ream delectionem» (2).

Heic, prout patet, Gobat cum plurimis aliis theologis ac tus hos sponsis permitit, cum sequentibus praecisis conditionibus:

1.º Ut actus ipsi non sint impudici, seu ob finem impudicum intenti.
2.º Ut fiat, non prava peccandi intentione, sed secundum consuetudinem patriae, in signum benevolentiae, et ad mutuum licitumque amorem in ordine ad matrimonium foedandum.
3.º Ut non adsit pollutionis periculum.
4.º Ut, licet periculum hoc timeatur, non sit periculum consensus in delectionem venereum.

(1) Vide Concinam, Theol. Christ., t. 10, lib. 2, diss. 4, cap. 2, par totum.
(2) Tract. 10, n. 671.
(1) Loco citato, ns. 22 et 23.
(2) Loco citato, n. 23, in fine.
(3) Theologia Moralis, lib. 8, trac. 2, n. 153.