El Consultor de los párrocos (1874-11-14 00:00:00), página 7

sive servi ab omnibus inspiciantur; ergo sacrificium hoc, adeo magnum, ab illis jure nequit exigi. Qui ergo sustinent fideles ab Statu se separare debere, proferunt Ecclesiae legem, qua hoc praescribatur. Hoe si non faciunt, sciant Ecclesiae legislatores illos non esse.

IX.
Objectiones, quae adversus conclusionem nostram exponi solent, heic breviter expendamus.

Objectio 1. «Nationum catholicarum exemplo ostenditur catholicos a guberniis non catholicis debere se separare.»
Hoc falsum omnino est. Quod contra catholicorum exemplo ostenditur est:
1.º Primi Ecclesiae saeculis, uti demonstravimus, christianos in municipiis, in exercitu, in senatu, in foro, in palatio ipso infidelibus imperatoribus deservisse (1).
2.º Seculis xvi et xvii, in Anglia et Germania, quam haec nationes protestantismum fuerunt amplexa, catholicos ab Statu non se separasse, nisi quando violenter et contra solum voluntatem, a lege et a gubernio fuerunt separati.
3.º In nationibus catholicis, uti Austria, Gallia, Lusitania et Hispania, cum gubernia ab Ecclesia se separarent, catholicos a suis guberniis minime se separasse, et semper principibus corum legitimam obedientiam honoremque debitum exhibuisse.
Hoc ultimum fusori indiget explicatione.
Seculo praeterito, in Austria imperator Josephus II impissime sectae nomen dedit. At quis unquam dixit, Austria catholicos huius imperatori obedientiam debitam detrectasse aut negasse?
In Gallia, saeculis xvii et xviii, Ludovicus XIV, Ludovicus XV et Ludovicus XVI, gallicanismi monstrosa ac impia principia admisserunt, obstinato animo conservabant, et non numquam etiam nimio zelo propagabant. Ecclesia principia haec saepius damnavit. Ast dixit aliquando catholicos debere ab his principibus, eorum legitimis regibus, se separasse? Constat catholicos sponte ac per se ab illis se separasse?
Inspur, vel postipsam legitime monarchie instaurationem, Ludovicus XVIII, Ludovicus XVI frater ac successor, constitutionem politicam promulgalit, de qua Summus Pontifex, Pius VII, dicebat: «Gaudium tamon hoc nostrum grandissimum perturbavit dolor, cum silicet novam regni Constitutionem a Parisiens, sentent decretam publice ephemerides restulerit. Vidimus serrotrum alium de ea (2) silientium, sed ne Dei omnipotenti quidem per quam reges regnant, et principes imperant, fierientiumque (3). Posthac expendit ad reprobat Summus Pontifex hujus impiae Constitutionis praecipuos errores, et ad iandatum Tricassensem Episcopum loquens, illum admonit, ut faciat, quantum in se sit ut tam gravis mala, legesque illa, decreta, aliique gubernii sanctiones, de quibus, superioribus annis conqueri numquam detestatus, quaeque adiut vivent, renovaretur (4).
Mala haec attamen, que adeo magna ac graviora erant, remota minime fuerunt. Et hoc tamen non obstante, jussit Pius VII catholicos Galliae ut ab eorum legitimo rege, Ludovico XVIII, eo quod populo suo impiam constitutionem concessaret, se separarent?
In Lusitania tempore Dombal, nomine legitimi regis Josephi, immensa fuerunt facta, que a Sancta Sede non potuerunt non reprehendi. Et quis habeat ob causam sustinuit, catholicos lusitanos eorum legitimo gubernio debere vel posse in politicis obedientiam detrectare?

(1) Tertullianus, Apol., cap. 87.
(2) De religione.
(3) Epistola Pii VII, ad episcopum Tricassensem, die 29 Aprilis, anni 1814.
(4) Epistola citata.

Desique, de Hispania ut quoque loquamur, quis ignorat Carolum V Summum Pontificem Clementem VII in cererem detrusisse; Philippum II Papam Paulum IV deballasse; Philippum V regalissem suam potius gallanismum propagasse; Carolum III Jesuitas ejusce et politican antichristianam pluribus in rebus adoptasse; Carolum IV leges regalistas, ab Ecclesia improbatas sustinuisse; et Ferdinandum VII ipsum, experience lectibimus non obstantibus, ad politicam christianam se restituisse vel noluisse vel non potuisse? Et atamen quis unquam supposuit his legitimis regibus catholicos Hispaniae licite posse obedientiam negare? Quis, catholicos qui esset, a Ferdinandi gubernio se separavit? Nonne vel ipso Dominus Abarca, capit fratrium politicae, quae apostolica seu ultramontana discebat, Ferdinando VII, tamquam Minister aut Consiliarius, inservit?
Nationum catholicarum exemplo igitur minime demonstrat catholicos a guberniis non catholicis debere se etiam in more politicis separare.
Objectio 2. «Sanctus Pius V fidelibus Angliae prohibuit ne eum eorum gubernio communicarent.»
Hoc verum est, si de communicatione in sacris agitur; scilicet si de communicatione in politicis agitur. Verba autem Summi Pontificis sequentia sunt: «Accipimus namque, compati vos, gravissimi poenis propositis, tempora hieraticorum adire, coetus eorum frequentiores, concionibus illorum intresse, etc. Nihilominus zelo pastoralis officii nostri impulsi, cogimur monere vos, atque obstari, ut nullo pacto ad hieraticorum tempora accedatis, aut eorum condiciones auditis, vel eum ipsas in ritoibus communicetis. Non enim fiest vobis hae facere, sine detrimento Dei cultus, et salutis vestrae (1).
Prohibitur ergo communicare cum haereticis in sacris, non autem guberniis in politicis deservire. Hoc duo diversa admodum cum sint, nullo modo confundi debent.
Objectio 3. «Summi Pontifices Reges aliquoties excommunicabant.»
Hoc certissimum est. Ast ex eo quod Christi Vicarii aliquoties reges aliquos excommunicatione, potestas deducit catholicos, per se et agentes velut privatos homines, possa juxta coram palatia, gubernia omnia tamquam excommunicatione considerare? Hoc absurdum ac impium esset, et etiam a Martino V, ut vidimus, damnatum. Populares non possunt ad sumum libitum dominos delinquentes corriger.
Objectio 4. «Qui gubernio aliqui inservit, ejus damnata principia necessario admittit.»
Nihil falsius. Si enim hoc ita esset, Sanctus Sebastianus martyr, qui impissimo Dioecesano deservit, ejus impia principia acceptasset. Gubernio cuidam debito modo servire, non est omnia ejus plena probare, sed in rebus legi divinae non repugnantium, obediens.
Objectio 5. «David inquit: Beatus vir qui non abiit in consilio impiorum, etc. Sed qui gubernio non catholicio inservit, in consilio impiorum abiit; ergo, etc.»
Nego minorem. Catholicus, qui debito modo, sive restrictionibus ab Ecclesia prescriptis, gubernio non catholicio deservit, malum quod vitare nequit, non vitat; ast facit quantum in se est, ut minutur saltum. Qui falsa ac impia malorum guberniorum principia detestatur rejicietque, nec in cætera pestilential sedet, nec de consilio impiorum est.
Objectio 6. Scriptura aut: Declina a malo. Ergo a malis guberniis nos separare dabamus.»
Hoc est male de verbum interpretari. Scriptura etiam dicit: Fac bonum, id est, serva mandata, et declina a malo, hoc est, a vitis seu pecatis fuge. Non ergo dolet nos teneri ad gubernia, tamquam in omnibus mala consideranda, sed tan-

(1) Apud Suarez, Defensio fidei, lib. 6.