El Consultor de los párrocos (1874-05-30 00:00:00), página 6

tavimus, in citata Innocentii XI. Propositione I damnata vi-detur. Licetin ergo illam in praxi ampliet? Poterit fortas absque particulo vel mere tantum speculative doceri?

III.

Rationibus, quibus nostra sententia instititur, jam expositis, objectiones, quae ab opposite sentientia patronis proponi assol-nt, nunc expendamus. Ad his ergo, qui peccata mortalia obita in prima sequenti confessione omitte possse assentim, contra nostram probabilissimam ac tutissimam sententiam:

Objicetur 1. «Concilium Tridentinum praecipit, ut omnia peccata mortalia in confessione exprimantur, sed hoc non esse necessarium, ut in prima sequenti confessione necessario exprimantur.»

Heie perperam Concilii decreatum (1) intelligitur. Sancta Synodus etiam clarissime docte, confestenda esso omnia peccata mortalia, prout sunt in conscientia, eo ipso acta, quo confessio, quae integra esse debet, fit. Evidentissima mens Tridentini est, ut animae mundaudent, et animae non mundantur, quando peccata, quae exprimi debent, absque necessitate retentur.

Objicetur 2. «Cum Alexander VII damnavit dicentes: Peccata in confessione omissa non tenentur IN SEQUENTI CON- PROSSIONE exprimere, non damnavit eos, qui dicunt pccata obita non debero necessario exprimi in prima sequenti confes-sione, sed tantummodo eos, qui assentir exprimi non debero in aliqua, vel in ea sequentibus confessionibus.»

Quam... improbabilitas, quamque arbitraria haec interpreta-tio sit, per se patet. Brevem Summus Pontifex damnavit eos, qui dicunt, peccata summae obitualis omissi exprimi non debero in sequente confessione. Et quid verbis: nec dicunt? Po-testas dii dabit esse sequenti confessione, ac in ea se- quentibus confessionibus dicere? Hac interpretatio violentissima eum sit, nullo modo acceptari quid.

Iro, si constat ex cognita Juris regula, in legum inter- pretatione a proprietate verborum sine certa scientia non est re-cedendum. Et receditur huius proprietatis verborum? Utique, nam, juxta communem iurisprudiam usum, in confessione sequenti idem est, ac in confessione, quae immediate sequitur. Vel in ipsa Sacra Scriptura nummora sunt loca, in quibus verba in noc- le sequenti, in die sequenti, in sabbato sequenti, etc., etc., hunc sensum habent. Ex multis, exempli gratia, aliquo unum testi- monia affersum.

In Actibus Apostolorum diciter: Sequenti autem dies surgens, profectus est cum illis (2). Exceutium autem illis, rogabant, ut sequenti sabato loqueretur sibi verae hae (3). Sequenti vero sabato pene universa civitas convenerit audire varium Dei (4). Et inde navigantes, sequenti die venimus contra Chium (5). Et sequenti de Rhodum (6). Cum ergo huc conve-niant, sineulla dilatatione, sequenti die soluto, nos turbulenti (7). Sequenti autem die devenimus Silenon (8). Valida au- tem nobis tempestate jactata, sequenti die jactum fecu-runt (9).

His omnibus in casibus dies sequens idem est ad dies, qui immediate sequitur diem de quo ante immediate quoque agebatur. Sed quid plura? Quis hoc ignorat? Quis hoc potest ignorare? Si Alexander VII voluitesse dicere, peccata mortalia obita exprimi debere in una se sequentibus confessionibus, disisset, prout dixit: Is sequenti confessione? Non est hoc pri-mam sequentem confessionem determinare? Resjicienda igitur est interpretatione, quam refellimus.

Objicetur 3. «Gravis obligatio non est, ubi non est lex certa graviter obligans. Sed non est lex certa, graviter obli-gans, qua praecipiamur peccata mortalia obita in prima se- quenti confessione exprimere; ergo non admittenda hae gra-vis obligatio.»

Neganda est minor, nam est lex certa, quae graviter obligat ad peccata mortalia in confessione sequendi exprimenda. Est etiam lex certa, qua certe cogimur ad peccata summae materiae necessaria confessionis sunt, confestenda. Sed peccata mor-talia obita non sunt materia voluntaria, sed necessaria; ergo necessario exprimenda sunt, cum actu habentur in confessio-ne, quae actu fit, seu in prima sequenti confessione. Est de-minut lex certa, quae certo cogimur, in sacramentis conferen-dis, cum de illorum valore agitur, ad optionem, non meru probabilitatem, sed tuteorem secundam. Ergo est lex certa, graviter obligans, quae certo obligationem, de quo agitur, novus imputat.

Objicetur 4. «Juxta Divi Augustini edictum, in dubitis li- bertas. Sed in hoc casu lex dubia est; ergo est iam libertas ad unum vel alterum opinionem seligendam.»

Nego quodque minorum. Hoc enim in casu lex non est dub- bin, sed, prout ostendimus, certa, et etiam certissima. Nam, etsi concederetur, quod gratuitio fieret, legem certam non existere, quod coram ad pacata obita in prima sequenti confessione exprimenda, semper certum fore, nos teneri ad optionem tuteorem, cum de Sacramentorum valore agitur, amplecti.

Objicetur 5. «Juxta quandam Juris canonici regulam, con- venit alta rescriri. Sed obligatio peccata omissa in prima se- quenti confessione exprimendi odiosa est; ergo convenit res- criri.»

Quod majorem, distinguendum est. Odiosa scilicet sunt res- crindinga, cum agitur de obligationibus verubus, concedo; quando contra agitur de obligationibus certis, nego. Et hoc in casu obligationi, prout ostendimus, est certa; et etiam cer-tissima, nam constat:
1.º Ex universa Ecclesiae catholicae traditione, que docet, Christum promulgasse, et fidales omnes semper observasse praescriptam integratis confessionis.
2.º Ex Concilio Lateranensi (1), quod traditionem hanc ex pessae lege subfinitum, ac sanavit.
3.º Ex Alexandri VII decreto, quo precipitur, peccata graviora inculpabiliter obita in sequenti confessione exprimere.
4.º Ex decreto Innocentii XI, quo prescribitur, ut cum de valore Sacramentorum agitur, mere probabilibus opinioni-bus relictis, non nisi tuteores opiniones eligantur.
De certa deiere obligatione enim tractatur, alatum principi- omsi casui nequit applicari.

Objicetur 6. «Ut ostendit suo in morali Systema Sanctus Alphonsus a Ligorio, test dubia non obligat, seu a lege incerta certa nequit obligatio derivari. Sed lex, de qua in casu, dubia est; ergo certain obligationem non quid imponeat.»

Nego minorum. Lex certa, de qua in casu, non solum cer-ta, sed etiam certissima est, ut vidimus.

Objicetur 7. «Peccata mortalia inculpabiliter obita indi-recite remissa sunt. Ergo obligatio illi confestendi tamquam minima rigorosa est, ut non considerari.»

Nego consequiament. Peccata mortalia obita indirecte gui-dem remittuntur, sed sub conditione illa confestendi. Si ego non exprimuntur in prima confessione, quae fiat, hae confes-sio integra non erit.

Objicetur 8. «Peccata inculpabiliter obita, utpote jam vere remissa, vera pecata non sunt. Ergo urgens non est obligatio illi confestendi.»

Nego consequiament. Nam si praedicta peccata, utpote jam remissa, talia peccata non sunt; seu veluti talia peccata non remanent, remanent praescriptum, quo cogimur ad illa in se- quenti confessione exprimenda. Hinc quod si recedatur, pec- cetur, non quia hae peccata remissa indirecte non sint, sed quia infragitur lex, qua iubetur peccata obita in confessione aperte ut directe absolviuntur, et quia illis debite punien-te punitive, et medicinales injunguntur.

Objicetur 8. «Aliqua esse debet distinctio inter obligatio- nem per se necessariam confestendi peccata mortalia nullo modo- rurum, sed obligationem non nisi argumentum, confestendi pecca-ta mortalia, sum indirecta remissa.»

Nego suppositum. In Ecclesis doctrina anim non admitti tur nisi materia necessaria, et materia voluntaria confessionis. Peccata indirecte remissa sunt materia non voluntaria, sed necessaria. Ergo necessario in prima confessione debent exprimi. Praeterea habet duas materias, nulla est alia materia intermedia, quae partim sit necessaria, quia exprimi debet, et partim sit voluntaria, quoniam ab una in aliam confessione ejus accusatio differt quiet.

Objicetur 10. «Ad valores Sacramenti non requiritur in- tegritas materialis, sed sufficit integritas formalis. Sed quando peccata mortalia obita ad secundam vel tertiam sequen-tum confessionem differuntur, adsto integritas formalis; ergo, etc.»

Nego minorum. Ut ctenim integritas formalis sufficiat, nec- cessum est, ut omissione sit involuntaria, aut inculpabilis. Jam

(1) Sessione 14, cap. 5, et canone 7.