El Consultor de los párrocos (1874-06-25 00:00:00), página 6

cet in his, qui facilius se colligunt, ad quod principaliter attendendum est (1).

IV.

Adversus expositam doctrinam a rigidae seu contrariae sententiae patronis objicitur 1. «Apostolus inquit: Nolite fraudare invicem, nisi forte ex consensu ad tempus, ut vacet orationi (2). Ergo in die copula communi interdictur.»

Nego consequentiam. In textu enim allato Divus Paulus, quod rem, consilium dat, non autem praecipuum imponit. Praeterea, si verba citata in hoc casu praeciptiva forent, tunc in die copula nec orare liceret, nam Apostolus loquitur de oratione, non autem de Eucharistia. Ad quid ergo addunt rigoristicus textus hos, qui minime rem attingunt?

Objicitur 2. «Deus occidit Ozam, eo quod tetigerit Arcam Testamenti post copulam cum propria uxore habitam. Ergo reus mortis est, sive mortaliter peccat, qui post copulam licitam sacram communionem suscipit.»

Nego consequentiam. Citatum etenim Scripturae factum minime probat quod rigoriste probare intendunt. Praeterea non constat Ozam morte suisse punitionem, eo quod, ut in objectio ne supponitur, post copulam cum propria uxore habita Arcam Testamenti tetigerit. Ait enim eruditissimus Calmet: «Cur autem Ozam ea morte Dominus multavit, dissentunt Auctores. Quidam enim in causa falsae volunt, quod Auctor nuda manu Arcam tetigerit: quidam vero, quod diffiden- tiam ostenderit. Plano tamen testante David, idcirco multa- tes est, quod non esset ex Levitae familiae, quorum erat Arcam deferre» (3).

Objicitur 3. «Origenes ait: In coitu umquam Spiritus Sanctus adest (4). Ergo copula licita peccatum est Eucharistiae receptionem impediens.»

Nego consequentiam, nam, ut inquit Divus Thomas, Eucha- ristiae suscipio ex necessitate solum impeditur a peccato mortalitatis, et copula licita peccatum mortale non est. Addatur, Origenem, in loco citato nullatenus assere copulam licitam esse peccatum, sive legi Dei repugnante. Cum autem dicit in illa Spiritum Sanctum non esse, duntaxat vult innuere, regulariter loquendo, conjugatos in ipso copulae instanti car- nalibus desiderii sive passionibus solere esse abortos. Sed hinc inferri nequit vel copulam licitam esse peccaminosam, vel post illam communionem esse prohibendam.

Objicitur 4. «Sanctus Ambrosius ait: Frates, non solum debetis ab omnium immunditia abstinei, sed etiam ab uxori- bus propriis studiosissime continentis: nullus omnino uxoris sue jejuniorum diesbus conjugatur (5). Ergo post copulam licitam communicare non permititur.»

Nego consequentiam. Sanctus Ambrosius consilium dat, non autem Dei vel Ecclesiae praecipuum in hoc casu promul- gat. Insuper, si verba haec praeciptiva forent, tunc peccaret qui in diebus jejunii, de quibus tantummodo loquitur Sanctus Ambrosius, copulam conjugalem habuerit, quod nemo ad- mittit.

Objicitur 5. «Sanctus Hieronymus inquit: Durum est, et non ferendum. Quis hoc secularium sustineat potest? Qui potest sustineri sustineat. Nobis curae est non quid unu- quisque possit, aut velit, sed quid Scriptura praescriptum, di- cere (6). Ergo contraria Scripturae Sacris est sententia, qua- permittiti communicare post copulam licitam habitam.»

Nego consequentiam. Divus Hieronymus etenim, hoc in loco docet quidem illicitum esse quod Scripturae Sacrae oppo- nitur; ast minime affirmit, Scripturam Sacram prohibere communicare post copulam licitam. Rigoristae semper con- fundunt praecipua cum consilii, ut quod non nisi consilium est, tamquam legem obligatoriam praedicent.

Objicitur 6. «Addit Sanctus Hieronymus: Si per coitum, quod minus est impeditur, id est, orare; quanto plus, quod majus est, id est, Corpus Christi prohibetur accipere? (1). Ergo communi in die copulae licite prohibenda est.»

Nego consequentiam. Prout namque theologi omnes concedunt, haec verba consilium, non vero praecipuum grave ex- primere possunt. Si etsim praecipuum grave contenerint, tunc communicare post copulam licitam, non esset peccatum veniale, ut voluit vel ipsi rigoristae, sed mortale, quoniam praecipui gravis infractio est peccatum mortale. Divus Hiero- nymus, hoc in casu loquitur tamquam condicionari, qui quod perfectius est suadet, non autem velut leges divinae interpretes, qui quod necessario agendum est demonstrat.

Objicitur 7. «Ipse Divus Hieronymus inquit: Quoniamque uxori debitum reddit, vacare non potest orationi, nec de carnisbus Agni comedere debet (2). Ergo peccatum est post copulam licitam communicare.»

Nego consequentiam. In his etenim verbis non est praecip- sum, sed merum consilium, ut ex contextu ipso patet (3).

Objicitur 8. «Sanctus Augustinus ait: Quodiscumque, aut dies Natalis Domini, aut reliquis festivitatem adveniunt, ante plures dies, non solum ab infidelis concubinariis consor- tio, sed etiam a propriis uxorisbus abstineat (4). Ergo in die copulae licite peccat, qui communicat.»

Nego consequentiam. Si etsim citata Divi Augustini ver- ba praeciptiva forent, tunc peccaret, non solum qui in die copulae, sed etiam, qui pluris dies post copulam habitam communicaret, quod nemo admittit.

Objicitur 9. «Ipse Divus Augustinus ait: Christiano cum uxore sua convenire aliquando licet, aliquando non licet: quia etiam a lietiis abstinentium est, ut facilius impetrari possit quod postulatur (5). Ergo in die copulae licite communi est interdicenda.»

Nego consequentiam. Ex verbis etenim Divi Augustini illa minime eritur, ut legenti patebit. Citata verba eviden- tissime consilium continent. Non enim in illis copula prohibe- tur, quia peccatum sit, sed ut facilius impetrari possit quod postulatur.

Objicitur 10. «Sanctus Gregorius Magnus ait: Vir cum propria conjugie dormiens, nisi lotus aqua, intrare Ecclesiam non debet: sed neque lotus, intrare statim non debet (6). Ergo post copulam licitam minime communi est permit- tenda.»

Nego consequentiam. Sanctus Gregorius namque non lo- quitur de culpa, sed de decetia. Non prohibet quod non est peccatum; sed suadet quod est dignius atque congruentius. Hoc patet ex verbis ipsius Sancti Gregorii. In loco enim citato subdit: «Nec haec dicentes, disputamus culpam esse conjugi- um; sed quia ipsa licita admixtio conjugum sine voluptate esse non potest.» Praeterea, ut antea vidimus, Divus Gregorius admittit, conjugatos post copulam licitam aliquoties posse communicare, seu, ut communicent vel non, eorum ju- dicio esse relinquendos.

Objicitur 11. «Divus Thomas docet communionem in die copulae licitam non esse.»

(1) Loco citato, num. 15.
(2) 1º Ad Corinthios, cap. 3.
(3) Dictionarium Bibliicum, t. II, art. Oz.
(4) Homilia 6, in Num.
(5) In Serm. de adventu Domini.
(6) In 1 Petri, cap. 3.
(1) Loco citato.
(2) Serm. De esu Aqui.
(3) Videatur Joannes Sanchez, Selectae et Practicae Dispu- tationes, disp. 23, num. 37.
(4) Serm. 3, De Tempore.
(5) Quest. Vet. et Nov. Test., quest. 23.
(6) Epistola ad Augustinum Angliae Episcopum.