El Consultor de los párrocos (1874-06-18 00:00:00), página 5

cessitate in praxi admittitur; difficilè admodum erit aliquam saltem irreveneritiam non committere. Qui enim dubitat, an post mediam noctem aliquod sumpsit, anxius est, e hac anxietate conscientia ejus turbata, non bene dispositus ad Sacram Eucharistiam suscipiendam inventatur. Nulla idecirco est ratio, ut qui celebrare vel communicare tenetur, in causo proposito ob dubii anxietatem non celebrat aut communicet; sed est ratio valde sufficiens, ut qui solutummodo propter devotionem et absque necessitate est communicatus, prudènti dubii causa a communicando abstinent.

Adversus doctrinam hanc, sive contra opinionem affirmativam, quam pro casu necessitatis admittimus, objectivit 1. «Qui cum dubio de vera ejus dispositione communicat, absdubio peccat. Sed qui in causo proposito dubitat, an aliquod post mediam noctem sumpsit, dubiat de ejus vera dispositione: ergo peccat, si communicat.»

Distingue majorem. Qui dubitat de ejus dispositione peccat, si dicitur de ejus est quod morbi facunt; concedo; si autem dubium fundatur in probabili Doctorum sententia, nego. In hoc casu chemia lex certa non est, nani lex certa esse nequit, quando contraria doctrina ad Ecclesiam non repotest, a multis gravibusque theologi traditur. Hoc exemplis magis patet.

Qui dubitat, an peccata mortalia aliquis fuerit confessus, si communicat, peccat, quia nulla est doctrina theologicà, ab Ecclesia admissa, juxta quam in hoc casu licet communicare. Qui vero dubitat, an uno vel ultero instanti post mediam nocem aliquod deglutiverit, potest hicte communicare, quoniam permittit sunt Doctores, qui communionem in hoc casu licitam esse docent. His adjungitur, nos hanc affirmativam sententiam non nisi pro casu vera necessitatis commendare.

Objectivit 2. «Rationes que pro sententia affirmativa adducunt, nullatenus destrunt vim argumentorum pro sententia negativa militantium. Ergo amplifici non licet affirmativam sententiam.»

Nego consequentiam. Si etenim admittieretur, unquam licitum esset cum probabili opinione operari, nam semper ac opinio est probabilis, contrariae opinionis formido subsistit. Hinc que Ecclesia praescribat regulas fixas, ut scatur, quando hoc et quando non licet probabili opinione uti. Cum ex gratia rectur de valore sacramentorum, opiniones probables, aut licentiae, aut prohibitions, debent acceptari aut consuli. Hoc nullo modo in proposito accidit, nam non agitur de materia, forma, intentione ministrorum, aut potestate necessaria ad valorem sacramenti; sed dumtaxat ad interpre- tatione praecetti ecclesiasticis de naturali jejunio ad sacramentum requisito. Jam vero, praecipium hoc optimè expliqutur, quando intelligitur juxta doctrinam prohibitiun ab Ecclesia non damnatam, et a multis magneque auctoritatis theologiis propostam.

Objectivit 3. «Qui accedit ad Eucharistiam dubitant, an sit jejunus vel non, exponit se periculo peccandi.»

Nego suppositum, modo de casu necessitatis, prout sepe diximus agitur. Primumtamen enim, inquit Joannes Sanchez, solum datum, quod quis certo scieus se non esse jejunum, non accedat ad Eucharistiam. Quia propter dubitatione de jeju- nio, facta diligentia, non peccat accedendo, quia non accedit certus de non jejunio, quod solum praecipitur (1).

Objectivit 4. «Qui coedit dubitant, an sonceti hora nocis duodecima, certus est se commisside, et certus etiam est, se non esse jejunum, ergo non debet accedere ad sacram man- sam.»

Nego consequentiam, modo dicto, et limitationibus, seu restrictionibus antea expositis. Qui enim in hoc casu dubitat, certum est, se commisside; est certum non est de jejunio naturalis infractione. Sint namque se commisside; sed nascit se post hoc, non debeat fecisse hoc. Ut jejunium naturale tran- gatur, necessarium est post horam nocis duodecimam aliquod sumere. Et constat hoc sie fuisse faciens in causo proposito? Non, quia dubitatur de hora certa contestione. Igitur affir- mari nequit communicatum jejunium non inventi (2).

SECONDO CASO.

Non raro contingit, ut qui communicatur est, itinerare, aut alis occupationibus impeditus, hora opportuna comedere

(1) Loco citato, disp. 42, num. 12.
(2) Videatur Joannes Sanchez, loco citato, num. 15. Auctorem hunc toties citavimus, qui questionem hanc in longa eruditissima dissertatione ex profeso expendit. Hanc ob causam, cum de hac re agitur, ab omnibus theologiis, qui post eum scripserunt, non semel citatur.

non valeat. Hinc quod aliquando hora nocis duodecima incipiat sonare, priusquam prandium finitum sit. Et hoc cum accedat, qui primo, secundo, aut tertio horologio iste audito, comedit, non esset necessitate multitudinis cessest, poterit licite de sequenti communicare.

Leander, quaestionem hanc in praxi adeo frequentem, ex- pendens, inquit: «Mihhi probabilis respondeo, non debere nec- essario cessare in prima pulsatione si eho, et potu, ut oratio suscipere Eucharistiam possit, sed optimè possit mandu- care, et bibere usque ad ultimum pulsum hora duodecima, et sequenti die communicare» (1).

Salmanticenses inquint: «An si quis comedit usque ad ultimum horologii ictum, possit mane communicare? Negat Lugo, quia ad primum horologii ictum hora duodecima elap- sa est. Sed versus cum Bresserio, Trullench, et aliis, affirmit Gabriel a Sancto Vicente, quia ejusdem hora ictus usque ad ultimum eadem moraliter horam compleunt, et pro unico saltum moraliter tempore computantur» (2).

Hae Leander ac Salmanticensium opinio ab Ecclesia mini- me fuit reprobata. Hoc tamen non obstante, communicari ab anchoribus rejector. Ut res, per se adeo gravis, et in praxi fre- quentissima, prout oportet, enucleetur, aliquot auctorum tes- timonia proferamus.

Pater Thomas Sanchez, minim et cum altero Sanchez, Joane- ne, ubi citato, confundendus, ait: «Si esset unum horologium ubi opit sonare duodecima, aliquis bibaret, licet quando sonaret ultimus pulsum duodecimae desisset bibere, non posset de sequenti communicare, quia cum primus pulsum hora so- ret, jam est hora expleta» (3).

Joannes Sanchez inquit: «Si vero tantum sit unum horolo- gium, et ubi crepit sonare duodecima, aliquis bibaret, licet quando sonaret ultimus pulsum, desisset bibere, non potest de sequenti communicare: quando enim primus pulsum hora audit, jam est hora expleta, et horologium tantum est testis id indicans» (4).

Trullench dicit: «Quod si tantum sit unum horologium, hora impetrat in primo pulsu» (5).

Diana ait: «Notandum est vero hic cum supradictis Doc- toribus (6), quod si tantum sit unum horologium, et ubi coe- pit sonare duodecima, aliquis bibaret, licet quando sonaret ultimus pulsum, desisset bibere, non potest de sequenti com- municare, quia quando primus pulsum hora audit, jam est hora expleta, et horologium est tamquam testis id indicans, et licet diversi sint pulsi, id eventu, quia nequit uno pulsu hora duodecima indicari, sic ut una pulsu hora prima indica- tur. Ex quibus infort Sanchez (7), quod qui buccalium habet masticans, et audit primus pulsum hora duodecimae noctis, tentatur incontinenti de ore ejicare buccalium, si die sequenti Sacramentum Eucharistiae velit sumere, vel Missam cele- brare: postquum vero buccalium ejicerit, non tenebitur esse prædicta ad autentium os» (8).

La Croix dicit: «Tune est duodecima, aut quavis hora, quando auditur primus pulsus horologii. Unde si quis alli- quid cibi aut pulci habeat in ore, probabilis est, teneri ejice- re, si velit movere jejunium» (9).

Billuart inquit: «Id etiam advertendum, quod probabilis loquendo ad primum ictum campanae hora duodecima sit elapsa» (10).

Concinna ait: «Carum est, quod primus pulsus est qui signi- ficat mediam noctem, et indicat horam esse jam comple- tam. Quare qui ad communem accedere vellet, deberet, audito primo pulsu, abstimere, quia in jejunio naturali par- titas materiae non datur» (11).

Sanctus Alphonsus a Ligorio dicit: «Num possit communi-

(1) Questiones Morales, pars. 3.a, De Eucharistia, tract. 7.a, disp. 5, quest. 7. Hoe in loco quasit hae fusa pertractatur.
(2) Cursus Theologiae Moralis, tomo I, tract. 4, cap. 7.a, numero 63, in medio.
(3) De Matrimonio, lib. II, disp. 41, num. 40, in fine.
(4) Selecte et practica Disputationes, disp. 42, num. 19.
(5) Theol. Mor., tomo III, lib. III, cap. 6.a, dub. 5, numero 24, in fine.
(6) Sanchez, Thomas et Joannes, Fagundez, et Villalobos.
(7) Joannes, non P. Thomas.
(8) Resol. Mor., part. 3, tract. 4, res. 36, in fine.
(9) Theol. Mor., tomo II, lib. VI, num. 580.
(10) Theologia, tract. De Eucharistia, dissert 6, art. 4.a, parag. 2, dixit 1.
(11) Theol. Christ., tomo V, lib. II, dissert. 2, cap. 18, num. 6.