El Consultor de los párrocos (1876-08-04 00:00:00), página 4

Sic enim et consultur reverentiae sacramenti, et saluti animarum. Si vero nullum sit dubium de valore baptizandi ab ipso collati, ex quo diligentia a Parochio examinata reperientur bene perite, et rite adhibuisse debitam materiam, formam, et intentionem, non sunt rebaptizandi ab ipsa obstetricibus sive rite baptizati, cum Baptismus rite collatus, neque sub conditione debent iterari, ex quo sit de sui natura irreteribilis.

Hinc obstetricae, quae infantam aliquem baptizaverint, sunt a Parochiis diligentissime examinandae an, et quomodo quibus verbis, et forma, qua materia, et aqua, et cum qua intentione baptizaverint, et si rite reperient fuisse a dictis obstetricibus collatum baptismum, non debent, nec possunt ipsum repetere. Si vero probabilitur dubitent, debent baptismum sub conditione repetere (1).

Hece sint satias. Res admodum clara eum sit, majori dilucidatione non indiget.

CUARTO CASO.

Quae sit auctoritas testimoni obstrucium, cum agitur de demonstranda nullitate matrimonii ob impotentiam?

Ferraris additionator sic respondit: «In iudicio nullitatis matrimonii ob impotentiam alterius coniugis, tum in illo dispensationis super matrimonio ratio, et non consummato, disseri solet de viribus relationis obstetricium. Ex sententia autem multorum, si obstetricae referant de virginitate mulieris, adhibitis consuetis experimentis, probata remanent non consummatio matrimonii. At si referant de virginitate defectu, minime consummatio matrimonii remanet probata, nisi virginitas amitti ex aliis causis possit, quam ex matrimonii consummatione.

Faluntur vero qui septem obstetricae requirunt. Licet enim in cap. 4. de probat., habeant septem obstetricae inspectioni adfuisse, hoc tamen tantummodo referunt, atque narratur, non item per modum necessitatis praescribitur, ut tradunt committere canonistas» (2).

QUINTO CASO.

Quae femine meretrices dicendae?

Ferraris ait: «Meretrice ex muliere, que multorum libidini est, exposita. Cap. Vidua 16, dist. 34, ibi. Meretrice est qua multorum libidini putet, seu meretrice est mulier, cujus turpitudine publice venalis est. Cap. Meretrices 11, caus. 32, q. 4, ibi: Meretrices esse, et ad meretrices accedere prohibet Dominus, quarum publice venalis turpitudine est. Et Glossa, in citato, cap. Vidua, verb. Meretrice. Unde mulier, que unius amori captata, illi sui corporis copiam facit, non potest, dici meretrice. Neque illa, quae duobus viris se prostituit etiam quaebus causas, potest meretrice appellari. Neque pone inflicte a jure, vel a constitutionibus municipalibus contra meretrices locum habent in muliere, que un vel duobus tantum, etiam quaebus causa sui corporis copiam facit» (3).

SESTO CASO.

An meretrices licite valeant permitti?

Qoado hoc inquit Ferraris: «Principes et Magistratus possunt sine peccato tolerare meretrices in suis ditionibus et civitatibus ad evitanda majora mala. Sic S. Thomas, 2., 2., Q. 10, art. 11, in corpore his verbis: Humanum regimen derivatur a divino regimine, et ipsum debet imitari. Deus autem, quomod sit omnipotens, et summe bonus, permittit tamen, aliqua mala fieri in universo, quae prescribere posset: ne iles sublatis majora bona tollerentur, ne etiam pejora mala sequerentur. Sic ergo et in regimine humano illi, qui praesunt, recte aliquas mala tolerant, ne aliqua bona impediantur; vel etiam ne aliqua mala pejora incurvarent, sicut Augustinus dicit in libris De Ordine, cap. 4: Aufer meretrices de rebus humanis, turbaveris omnia libidinibus. Et eadem doctrina traditur ab antiquo theologo apud S. Thomam, Opusc. 20, De Regimine Principum, lib. 4, cap. 14, citante alium textum S. Augustini, ibi: Hoc facit meretrices de mundo, quod sentias in mari, vel cloaca in palatio. Tolle cloacam, et replebit fonte palatium, et similiter de sentia. Tolle meretrices de mundo, et replebit ipsum sodoma. Et sic communis Doctorum praxis (1).

Hec, licet paucis, ad rem sufficiant. Materia est enim, quae nonnisi per transennam, et dumtaxat alienis verbis petrae- tari oportet.

SEXTO CASO.

An licet domus meretricibus eloceat?

Dicit Ferrari, jam toties citatus: «Hinc quibusdam conditionibus concurrentibus, excusantur a peccato, qui eloquent domus meretricibus. Sic Sylvius in 2. 2., q. 77, art. 4, q. 1, concl. 5, ubi ad quaestum: An eiam excusantur sint, qui domus eloquent meretricibus, sic respondit: Respondendo posse excusari si hoc: omnia concurrent; quod et mulieres illae sint ad meretricandum prorsus resolutae, et a Republica tolerantur in ea civilitate parte, in qua ipsae eloquant domus, et peccatum displicat eloquentibus. His enim positis, justa subiit causa negligendi peccatum talium mulierum, neque teneuntur eloquentes illud impedit. Ibi etiam Quili (2), Joannes de la Cruz (3), Matthaei (4), La Croix (5), et alii. Et ratio est, quia locatio non est proxime ordinata ad fornicationem, sed indifferente, cum supponatur locatores, eis domos locare, non cum intentione, ut in eis peccent, sed ut ibi inhabitent. Si autem domus essent, in aliqua civilitate parte, in qua ob justam causam non tolerantur a superioribus meretrices; seu tales essent, ut ex se majorem preferrent commoditatem peccandi, seu meretricandi, quia videbent plures haberi portas, seu essent in loco magis tuto, et hujusmodi, tunc esset illicitum eas meretricibus eloceare» (6).

De his pluris qui cupiunt, citatos auctores consulat. Nos alia adjungere opportunum non existimamus.

SÉTIMO CASO.

¿Conviene administrar á los enfermos de una sola vez los sacramentos de la penitencia, eucaristía y extrema-unión?

Hay unos enfermos que viven en las ciudades ó cerca de las Iglesias parroquiales, y otros que residen en el campo y á gran distancia de toda población. A estos últimos, á quienes el Sacerdote no puede visitar sino una sola vez, claro es que á un mismo tiempo se le pueden administrar los tres mencionados sacramentos. La razón es, porque no siendo así, se exponen al peligro casi cierto de morir sin haberlos recibido, ó no habiendo recibido sino uno. Esto no está conforme con el vivísimo interés que tiene la Iglesia en la salvación de las almas.

Si se habla de enfermos que residiesen no lejos de la

(1) Bibliotheca Canonica, t. 5, verb. Meretrices, n. 4.
(2) P. 7, art. 4, n. 29.
(3) De G. decret., art. 1, dub. 3, n. 7.
(4) Cantella Confessar., lib. 1, cap. 30, prop. 41, ab Alexand. VII, damnat., n. 18.
(5) Lib. 2, n. 280, et lib. 3, part. 2, n. 1 042.
(6) Bibl. Can., loco cit., ns. 5 et 6.