ferjorosa/bne-hemeroteca-ocr-xix huggingface dataset:
La Ciencia cristiana (1877-01-01 00:00:00), página 77

spiritum, ad rationes de suo ministerio reddendas, atque ab ipsis radicibus crudeliter abscidit tot utiles et ferares plantas, quae fructus benedictionis et pacis in omnes terrae plagas afferebant. Eadem autem suppressionis injuria quae Collegia perculit pro sacris missionibus in urbe constituta ad dignos operarios efformandos, qui Evangelii lucem in dissitas etiam et inhospitas terras animose proferrent, ea misere subduxit tot populis tam salutare pietatis et charitatis auxilium magno cum detrimento ipsius civilis humanitatis et cultus, qui à Religionis nostrae sanctitate doctrina virtute dimanat.

Hujusmodi vero leges per se acerbissimae et non solum Religionis, sed ipsius humanae societatis utilitati perquam adversae, majorem etiam acerbitatem deinde accepere ex novis ordinationibus rei publicae ministrorum, quibus religiosarum familiarum communi in domo consociationes, et novae admissiones pro regularibus utriusque sexus sub severis sanctionibus prohibentur. Disjectis Ordinibus religiosis, Clero sæculari destruendo consilia et opera conversa sunt, ac funesta ea lex lata fuit qua Nos et Pastores italici populi magno cum luctu videre debuimus juvenes clericos, Ecclesiae spem, à sanctuario nequiter avulsos, et coactos, ætate ipsa qua se Deo solemniter consecraturi sunt, sæcularis militiae balteum accipere, ac vitae genus perferre, quod ab institutis et à spiritu vocationis eorum longissime abhorret. ¿Quid plura? Subsecutæ sunt aliae injustæ leges, quibus universum patrimonium, quod Ecclesia sacrís diuturnis inviolabilibus titulis possidebat, magna ex parte fuit erectum, substitutis ejus loco ac ex parte tantum exiguis redditibus, qui ancipitibus temporum vicibus, et voluntati ac arbitrio publicae potestatis penitus subjiciuntur. Deplorare etiam coacti fuimus magno numero ædificia quae pieta fidelium gravibus admodum sumptibus toleratis erexerat, quae christianis Romæ temporibus digna erant, quæque pacatum hospitium præbebant virginibus Deo devotis aut Regularium familiis, indiscriminatim legitimis possessoribus ejectis occupata fuisse, et in profanos usus destinata. Adempta insuper fuerunt potestati Nostræ, et sacrorum ministrorum curationi, tot pia opera et instituta caritati ac beneficentiae exercendæ consecrata, quorum nonnulla egestati aliisque miseris et necessitatibus sublevandis mira munificentia ipsi Romani Ponti-
La Ciencia cristiana (1877-01-01 00:00:00), página 78

fices Praedecessores Nostri et exterarum gentium pia liberalitas considerant; ac si qua ex iis publicae caritatis operibus adhuc sub Ecclesiae vigilantia manent, lex quaedam non serius roganda esse fertur, qua illa à Nobis subtrahantur aut funditus aboleantur, veluti publica documenta non dubie nec obscure praenunciant. Vidimus præterea, idque anima Nostra supra omnem modum dolore perculsa commemoramus, Ecclesiae auctoritati et moderationi subductum publicum ac privatum doctrinarum et artium magisterium, et docendi munus concreditum hominibus suspectae fidei, aut apertis Ecclesiae inimicis, et qui non dubitarunt atheismi impietatem publice profiteri.

Occupatis hac ratione et eversis tot religiosis magnique momenti institutionibus, id non satis visum est filiis Ecclesiae desertoribus nisi etiam impedimenta ponerent sanctuarii Ministris, ne suum spirituale ministerium valeant libere exercere; atque huc etiam nefarie perventum est ea lege, in aula oratorum legibus ferendis novissime approbata, quae de Cleri abusibus inscribitur, cujus vigore crimini et noxae vertuntur Episcopis itemque sacerdotibus, ac gravibus poenarum sanctionibus multantur ii actus, quos sub insidioso nomine perturbationis conscientiae, quam dicunt publicae, aut pacis familiarum praedictae legis auctores complectuntur. Ejus porro quam innuimus legis jussu, verba ac scripta omnis generis quibus Religionis administris decreta leges aut alium quemque publicae auctoritatis actum vel rei sacræ juribus, vel Dei aut Ecclesiae legibus adversantem, pro sui officii ratione notandum ac improbandum censeant, animadversioni et poenis perinde subjiciuntur, ac opera illorum qui praedicta scripta ediderint aut diffuderint, quocumque ex ordine ecclesiasticæ auctoritatis, aux ex loco ipsa manaverint. Ubi haec lex perlata et promulgata fuerit integrum erit laico tribunali judicium ferre, utrum ac quomodo sacerdos in sacramentis administrandis, in divini verbi praedicatione conscientiam publicam et domesticam tranquillitatem perturbaverit, ac episcopalis et sacerdotalis vocis ea erit conditio ut ea comprimatur aut obstruatur, non minus quam vox ipsa Jesu Christi Vicarii, qui quamvis in se ipso nulli animadversioni obnoxius dicatur ob rerum politicarum rationes, in persona tamen eorum qui ejus novae affines fuerint puniendus esse censetur, uti publicus regni administer in conventu le-
La Ciencia cristiana (1877-01-01 00:00:00), página 79

gumlatorum palam significare non dubitavit, cum respectu ad Nos habito aperte profiteretur nec novum aut insolitum esse in legibus, nec à juris criminalis ratione, scientia ac usu absonum, penes subjici participes criminis, ubi præcipuus auctor puniri non possit. Ex quo intelligitur ad Nos etiam ex dominantium sententia hujus legis telum spectare, ita ut ubi nostra verba aut acta in offensionem ejus legis incident, Episcopi aut sacerdotes qui nostros sermones et monita aut evulgarint aut executi fuerint, pœnas laturi sint ejus prætensi criminis, cujus reatum et culpam Nos uti præcipuus auctor sustinere indicabimur.

En, Venerabiles Fratres, quemadmodum non solum tot præsidia, tot instituta roborata sæculis, invicta tempestatibus, Ecclesiæ administrationi necessaria hostili violentia ac demolitione apud Nos aversa sunt, sed eo etiam progressum est, ut sublime illud munus docendi, vigilandi animarum saluti, prospiciendi quod Ecclesia à suo divino conditore acceptit, nefario modo impediatur, severissimis penis indictis ad obstruendum os ministrorum ejus, qui dum docent populos servare omnia quæ Christus mandavit, dum instant opportune, importune arguunt, obsecrant, increpant in omni patientia et doctrina, illud agunt quod divina eis et apostolica auctoritate præcipitur. Alias auten tenebrosas molitiones oppugnatorum Ecclesiæ silentio præterimus, à quibus nonnullorum etiam ex publicis administris consilia et incitamenta non abesse cognoscimus, quæ eo spectant ut majorum tribulationum dies Ecclesiae ipsi adducantur, vel promovendis schismatis occasionibus ubi futuri Pontificis electio inciderit, vel Episcoporum qui Ecclesiis Italiae praesunt spiritualis auctoritatis usu impediendo, cujus rei causa Nos novissime declarare coacti fuimus, tolerari posse ut acta canonicae institutionis eorumdem Episcoporum laicæ potestati exhibeantur, ad occurrendum quantum in Nobis est, funestissimis rerum adjunctis, in quibus non amplius agebatur de temporali um bonorum possessione, sed ipsæ fidelium conscientiæ, earum pax, animarum procuratio et salus, quæ suprema Nobis lex est, in apertum discrimen vocabantur. Verum in hoc quod egimus ad gravissima pericula removenda, palam ac iterum agnosci volumus, Nos injustam eam legem quæ regium placitum vocatur omnino improbare ac detestari aperte declarantes, per ipsam
La Ciencia cristiana (1877-01-01 00:00:00), página 8

ricas telas y minuciosos pormenores, no atreviéndose á estudiar valientes actitudes y musculaturas, ni severos y majestuosos paños: por manera que las estatuas se trasforman poco á poco en primorosos juguetes de sobremesa. Y contrastando con los templos, cada vez más frios, claros y desnudos, nacen edificios como el coliseo de la Grande Opera de París, en que el mármol, el jaspe, el pórfido, el bronce y el oro, prodigados con suntuosidad neroniana, y labrados en adornos y grupos provocativos por el génio mismo de la corrupcion y de la molicie, no alcanzan á cubrir la falta de idealidad artística y de vigor y pureza en el plan. Así tenemos pintores y escultores sin poseer apenas lo que se llama un cuadro ó una estatua; y arquitectos é ingenieros, sin que podamos legar á la posteridad un orden ni un estilo—á menos que recibamos por tales los estereotipados de las estaciones de ferro-carril, docks y palacios de la industria, prosáicos y efímeros como su destino y fin.—A la verdad el arte no ha muerto, pero vegeta mústiamente en el suelo, porque le arrancaron las plumas de las alas.

Si hay quien se duela de esta postracion y decaimiento, piense en que Murillo pintaba embriagado aún con la dicha inefable del católico que aposentó en su seno á Jesucristo, y que las verjas de las catedrales se forjaron al fuego de las creencias, y sus piedras se unieron y trabaron con argamasa amasada con lágrimas de contricion; que la piedad alzaba aquellos muros, y los enriquecian la penitencia y el arrepentimiento; que el artista entonces no se consumia en hidrópica sed de oro y fama, sino en ardiente emulacion y empeño de encarnar en la forma el pensamiento, y de iluminar con la luz de lo supr sensible las tinieblas de la materia. En una palabra, el arte se apoyaba en la fé, el hombre creía en Dios.

Los tiempos han cambiado: y si las artes plásticas, que aún logran hasta cierto punto compensar con brillantes esterioridades la pobreza del fondo, se resienten tanto de la grave herida,
La Ciencia cristiana (1877-01-01 00:00:00), página 80

laedi divinam Ecclesiæ auctoritatem, ejusque libertatem vio-
lari.

Post haec autem quae hactenus exposuimus, ommittentes plura alia, ad quae deploranda sermonem nostrum producere posse-
mus illud petimus, qua ratione fieri possit ut Ecclesiam guber-
nare valeamus sub dominatione ejusmodi potestatis, quae om-
nia Nobis media et præsidia ad Apostolatum nostrum exercen-
dum continenter adimit, omnem viam obstruit, nova in dies impedita, novas difficultates interponit, novos usque la-
queos insidiasque molitur? Profecto Nos satis mirari non possu-
mus eos homines reperi quorum nescimus, utrum levitas an malitia major sit, qui sive per publicas ephemerides, sive pecu-
liaribus scriptis, sive impudentibus sermonibus plurium occasi-
one conventuum habitis, obtrudere et persuadere populis co-
nantur, præsentem Summi Pontificis in urbe conditionem talem esse, ut etiam sub alterius potestatis dominatione constitutus plena libertate fruatur, ac tranquille et plene possit suo supre-
mo spirituali primatu perfungi. Ad quam opinionem publice con-
firmandam nullam elabi occasionem sinunt, sive cum Epis-
copi et fideles ex exteris plagis ad Nos visendos accedunt, sive cum eorum pios cœtus in conspectum nostrum admittimus, sive cum impios ausus contra Ecclesiam Nostris ad eos sermonibus deploramus, quin de industria et callide incautis insinuare stu-
deant, Nos reipsa plena potestate et libertate frui tum loquendi tum excipiendi fideles, tum Ecclesiam universam administrandi.
Mirum Nobis est quod talia impudenter jactari possint, quasi exercitium illorum actuum qui recensentur plene et omnino esset in nostra potestate, et quasi iis tota gubernationis Eccle-
siae ratio quae ad munus Nostrum pertinet, contineretur. Quis enim nescit non sub Nostra sed sub dominantium potestate esse actus ejus libertatis, quam tantopere extollunt, ita ut eatenus et tamdiu eosdem actus exercere possimus, quatenus et quam-
diu hoc ab iis non impediatur?

Quae tamen nostrorum actuum libertas quantum sub eorum potestate sit, etsi alia argumenta deessent, satis innuit ac do-
cet novissima ea lex quam nuper deploravimus, qua liberum exercitium spiritualis nostræ potestatis, et ministerii ecclesias-
tici ordinis nova et intollerabili oppressione constringitur? Quod si nonnullos actus Nos posse exercere permiserint, ea de causa
La Ciencia cristiana (1877-01-01 00:00:00), página 81

quod agnoscant quantopere eorum intersit Nos sub eorum dominatione liberos existimari, quam multa tamen gravissima pernecessaria summique momenti sunt quae ad formidanda onera ministerii Nostrui pertinent, quibus reipsa ac rite perficiendis, Nos dominantium iugo subjecti, omni necessaria facultate et libertate caremus? Vellemus quidem illos qui ea quae retulimus scribunt aut loquuntur, oculos suos ad ea quae circa Nos accidunt conjicerent, ac alieno paulisper à partibus animo dijudicarent, utrum vere dici possit Ecclesiæ regendæ potestatem Nobis divinitus commissam, eum eo statu ad quem Nos adegit invasorum dominatus posse componi. Vellemus eos agnoscere convicia, injurias, contumelias quae etiam in aula Oratorum Populi continenter contra humilitatem nostram effunduntur, convicia in quibus Nos quidem ignoscimus miseris qui ea promunt, sed tamen in offensionem maximan fidelium cedunt quorum communis Pater violatur, et eo tendunt ut imminuatur apud eos existimatio, auctoritas, veneratio, quam Vicariatus Christi quem indigni sustinemus, suprema dignitas et sanctitas postulat. Vellemus eos testes esse probrorum et calumniarum quibus tum amplissimus ordo vester, tum sacri Ecclesiæ Magistratus omnibus modis impetuntur, tanto cum administrationis eorum detrimento; testes esse irrisus ac ludribii quo augusti ritus ac institutiones catholicæ Ecclesiæ dehonestantur, petulantiae qua sanctissima religionis mysteria profanantur, accorspicere publicis honoris significationibus et pompis decoratam impietatem et atheos homines, dum contra, religiosæ supplicationes et pompæ vetantur, quas avita italorum pietas libere semper celebrare solemnibus temporibus consuevit. Vellemus etiam ipsis notas esse blasphemiæs, quae impune, auctoritate publica dissimulante, contra Ecclesiam in legumlatorum conventu conjiciuntur, in quo Ecclesiæ ipsi subvertendi et aggrediendi criminatio est illata, libertas ejus nefarium ac fatale principium vocatum est, doctrinæ ejus perversæ, ac societatì et moribus adversantes appellatae sunt, vis et auctoritas ejus tanquam civili consortio perniciosa incusata fuit. Neque possent iudem conflictæ nostræ libertatis præcones inficiari tot multiplices continuas graves occasiones, in id comparatas ut incauta juventus inflammatis cupiditatibus corrupatur, ac ex ejus animo catholica fides radicitus extirpetur.
La Ciencia cristiana (1877-01-01 00:00:00), página 82

Si ipsi demum vias hujus urbis, quae per B. Petri cathedram religionis sedes et caput est, obirent, indicare percommode possent utrum templo acatholici cultus his temporibus excitata, scholae corruptionis quaquaversus diffusae, tot domus perditio- nis passim constitutae, obscena et feda spectacula quae oculis populi offeruntur, talem rerum conditionem faciant, quae tolerabilis sit ei qui pro sui apostolatus officio debet quidem et vellet tot malis ocurrere, at contra omnibus mediis et rationibus, omni potestatis exercitio privatur, quo possit vel uni tantum ex tot malis necessaria remedia adhibere, et animabus in exitium ruentibus opem ferre. Hic tandem est, Venerabiles Fra- tres, status cui subesse cogimur opera ejus Gubernii quod in hac urbe dominatur, haec est illa libertas et potestas exercendi ministerii nostri cujus nomine abutuntur et qua Nos potiri impudenter jactitant: libertas scilicet videndi demolitionem in dies deteriorem ordinis et constitutionis ecclesiasticarum rerum, vi- dendi exilium animarum, quin operam nostram ad tot damna opportune reparanda impendere et navare possimus.

His ita se habentibus nonne nova amarulenta irrisio et ludibrium existimandum est illud quod saepe dicitur, nempe debe- re Nos conciliationis et Concordiae consilia cum novis domina- toribus inire, cum haec conciliationis ratio non aliud ex parte nostra esset, nisi omnino prodere, non modo summa Sanctae hujus Sedis jura, que tanquam sacrum et inviolabile depositum ad hanc supremam cathedram evecti custodienda ac tuen- da recepimus, sed etiam et praecipue prodere divinum ministe- rium Nobis pro salute animarum commissum, tradere haeredita- tem Christi in manus auctoritatis hujusmodi, cujus opera ad ipsum catholicæ religionis nomen, si fieri posset, delendum, diriguntur? Nunc profecto terrarum orbi claro in lumine omni- que ex parte conspicienda præbetur vis, vigor, fides earum con- cessionum, quibus ad fidelium illusionem hostes nostri liberta- tem et dignitatem Romani Pontificis tueri se velle ostentarunt, quae fundamentum suum positum habent in arbitrio ac hostili voluntate republicae moderatorum, quorum in potestate est jux- ta sua consilia et rationes, ac pro lubitu eas aptare, servare, interpretari, atque executioni mandare. Haudquaquam certe, haudquaquam Romanus Pontifex est aut erit unquam plenae li- bertatis compos, ac sue plenae potestatis, donec aliis in urbe
La Ciencia cristiana (1877-01-01 00:00:00), página 83

sua dominantibus subjiciatur. Alia ejus sors Romae esse non potest nisi aut supremi Principis aut captivi: nec unquam catholicæ Ecclesiae universae pax, securitas, tranquillitas constare poterit, donec exercitium supremi apostolici ministerii obnoxium fuerit studiis partium, arbitrio dominantium, vicibus politicarum electionum, consiliis et operibus hominum callidorum ac utilitatem justitiae praferentium.

At in tantis malis quibus laboramus et premimur ne putetis, Venerabiles Fratres, aut animum Nostrum fractum concidere, aut illam in Nobis fiduciam deficere, qua Omnipotentis et Aeterni decreta expectamus. Nos quidem consilium eum inissemus post occupationem ditionis Nostrae Romae potius manendi quam quaerendi alienis in terris tranquillum hospitium, idque ea mente ut penes Beati Petri sepulcrum pro re catholica vigiles ex-cubias ageremus, nunquam destitimus, auxiliante Deo, pro causa Ejus tuenda certare, et quotdie certamus nullibi loco cedentes hosti nisi vi depulsi, ut perpauca illa quae adhuc reliquia sunt, ab impetu diripientium et pervertere omnia conantium vindicemus. Ubi autem caetera Nos defecerunt praesidia quibus Ecclesia et religionis rationes tueremur, Nos nostrae vocis et nostrarum expostulationum officio usi sumus; cujus rei testes estis ipsi quibus communia pericula communis Nobiscum dolor fuit: saepe namque verba excepitistis publice à Nobis prolata, sive ut nova facinora reprobaremus et contra invalescentem hostium violentiam protestaremur, sive ut aptis monitis fideles instruermus ne insidiis improborum et simulatae religionis specie, neu noxiis falsorum fratrum doctrinis deciperentur. Utinam vocibus Nostris tandem admoveant aures, animumque adjiciant illi quorum ad officium pertinet et maxime interest, auctoritatem Nostram sustentare, et causam qua nulla justior et sanctior, viriliter tueri. Nam qui fieri potest ut illorum prudentiam fugiat, frustra solidam ac veram prosperitatem in nationibus, tranquillitatem ac ordinem in populis, stabilitatem potestatis in iis qui sceptra tenent expectari, si Ecclesiae auctoritas quae societates omnes recte constitutas vinculo religionis continet, impune contemnatur et violetur, ejusque Caput supremum in suo ministerio obeundo plena libertate uti nequeat, et potestatis alterius sit obnoxius arbitrio?

Illud sane feliciter accidisse laetamur, ut voces Nostrae ab
La Ciencia cristiana (1877-01-01 00:00:00), página 84

universo catholicó Populo filiali pietate Nobis obstricto, libentissime magnoque cum fructu exceptae fuerint; talia enim sunt quae ab ipsis accepimus dilectionis assidua et iterata testimonia, ut et ipsis et Ecclesiae summam gloriam conferant, et bene sperare Nos jubeant lætiores dies eidem Ecclesiae et huic Apostolicae Sedi orituros. Ac profecto vix verbis æquare possumus jucunditatem solatii quod percepimus validis licet auxiliis undique destituti, intuentes egregios animorum motus et generosa studia quae sponte excitata latius in dies propagantur inter gentes etiam remotissimas, ut Romani Pontificatus et humilitatis Nostræ causam suscipiant, dignitatem tueantur. Liberalia subsidia quae ex omni terrarum parte ad Nos perveniant ut urgentibus necessitatibus Sanctae hujus Sedis prospiciamus, et frequentia tot filiorum nostrorum qui ad has Vaticanas ædes ex omni gente confluunt, ut visibili Ecclesiae capiti devotam voluntatem suam testentur, ejusmodi pignora animorum fidelium sunt, pro quibus pares agere gratias divinæ bonitati omnino nequeamus. Vellemus tamen ab omnibus intelligi, quod salutaris documenti loco esset, intimam vim et significationem veram peregrinationum istarum, quas hoc tempore crebro iterari videamus, quos Romanus Pontificatus teterimum bellum experitur. Scilicet illæ non eo valent tantum ut amorem et observantiam fidelium prodant erga humilitatem Nostram, sed manifestum præbent indicium sollicitudinis et anxietatum quae eorum corda perturbant, quod communis Parens in abnormi prorsus ac incongrua conditione versatur. Neque haec anxietas et sollicitudo conquiescet, imo augeatur oportet, donec in possessionem plenæ et verae libertatis, Pastor universæ Ecclesiae restituatuer.

Interea nihil magis optamus, Venerabiles Fratres, quam ut voces Nostræ ex hoc parietum septo ad ultimos terrarum fines manent, ut totius orbis fidelibus pro illustribus quae continenter ipsi exhibent filialis dilectionis et obsequii argumentis, sensus gratissimi animi nostri testentur. Optamus enim iis gratias agere pro pia liberalitate, qua etiam interdum difficultatis rerum suarum oblii Nobis opitulantur, agnoscentes Deo offerri quidquid Ecclesiae tribuitur, gratulari pro magnanimitate et virtute, qua impiorum iras et irrisiones despiciunt; Nosque iis devinctos profitere pro alacritate qua significationes sui amoris
La Ciencia cristiana (1877-01-01 00:00:00), página 85

Nobis offerre student ad celebrandam anniversariam diei illius memoriam, quo ante quinquaginta annos Episcopalis consecrationis munus, licet indigni, suscepimus. Nec minus nobis in votis est, ut omnes etiam Ecclesiarum quae late per orbem diffusae sunt, Pastores, voces has Nostras excipientes ex iis incitamentum sumant, ut significant fidelibus suis pericula, oppugnations et incommoda quotidianie graviora, quibus preminur, eosque simul certiores faciant, Nos quidem nunquam destituros, quicumque rerum exitus futurus sit, ab improbandis iniquitatisbus quae coram Nobis patrantur; verum fieri posse aliquando, cum propter leges nuper rogatas, tum propter alias quae praenuntiantur etiam seviores, ut vox Nostra usque ad eos nonnisi rarius, et ægre admodum per interpositas difficultates possit afferrri. In his tamen rerum adjunctis Pastores ipsos excitamus, ut greges suos præmoneant, ne fallacibus capiantur artibus quibus homines fraudulenti veram rerum conditionem, in qua positi sumus, verbis invertere et deformare nituntur, sive celantes acerbitatem ejus, sive libertatem nostram extollentes, et potestatem nostram nemini obnoxiam esse affirmantes, dum vere rem totam sie paucis complecti possumus, scilicet Ecclesiam Dei in Italia vim et persecutionem pati: Christi Vicarium neque libertate, neque expedito plenoque usu sue potestatis frui.

Cum res hoc loco sint, nihil opportunius ducimus, nihil cupimus impensius, quam ut iudem omnes Sacrorum Antistites, qui miram concordiam in tuendis Ecclesiae juribus et egregiam in Apostolicam Sedem voluntatem suam multiplici indicio Nobis constanter probarunt, fideles quibus praesunt excitent, ut ea ratione ac ope quam jura sinunt cujusque regionis, sedulo agant apud eos qui summam rei publicae tenent, quo accuratius gravis conditio perpendatur, in qua Caput catholicæ Ecclesiae degit, atque efficatia adhibeantur consilia obstaculis amolendi, quae veram ac plenam independentiam ejus impediunt. Quoniam autem Dei omnipotentis est mentibus lumen inmittere et flectere hominum corda, non solum Vos rogamus, Venerabiles Fratres, ut servidis apud Eum precibus hoc maxime tempore utamini, sed et ipsos catholicorum omnium populorum Pastores vehementer hortamur, ut fideles sibi concreditos in sacra tempora convenire curent, ubi pro Ecclesiae matris salute, pro inimicorum nostrorum conversione, et fine malorum tam gra-