Esas No: 2024/8577
Karar No: 2024/20426
Karar Tarihi: 18.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/8577 E.  ,  2024/20426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/814 E., 2014/588 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisi, 5271 sayılı Kanun'un 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğundan ve sanığın 16.10.2023 tarihli dilekçesindeki anlatımlardan temyiz başvurusu ile birlikte eski hâle getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılması karşısında Mahkemenin 28.12.2023 tarihli ve 2013/814 Esas, 2014/588 Karar sayılı ek kararının yok hükmünde olduğu ve 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” şeklindeki hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (Bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise mernis adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Kanun’un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bilâ tebliğ iade edilmesi hâlinde, aynı Kanun’un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 23 üncü maddesinin birinci ve sekizinci fıkraları ile Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16. maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeden, yokluğunda verilen kararın sanığın bilinen adresine tebligata çıkarıldığı ve tebliğ imkansızlığı sebebiyle 18.11.2014 te iade edildiği, ancak bu arada 17.11.2014'te MERNİS adresine de 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre muhtara tebliğinin yapılması nedeniyle anılan tebliğ işlemindeki sıraya uyulmadığından usûle aykırı olduğu, yine 20.11.2014 tarihinde Adana E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna alınan sanığa gerekçeli kararın 22.12.2014 tarihinde tebliğ edildiği ancak yapılan tebliğde 5271 sayılı CMK'nun 35/3. maddesindeki usule uyulmadan sanığa "Okudum bir suretini teslim aldım." şeklinde tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında; anılan sebeplerle gerekçeli karar tebliğ işlemlerinin geçersiz olması nedeniyle sanığın eski hâle getirme isteminin kabulü ile öğrenme üzerine yapılmış olan temyiz isteminin de süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği yukarıda belirtilen gerekçeyle temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanığın, gece vakti şikâyetçiye ait seyyar tezgahtan bir tepsi börek çalması şeklinde gerçekleşen yargılama konusu eylemi için 5237 sayılı Kanun’un 141/1, 143. maddeleri uyarınca belirlenecek cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesi uyarınca hesaplanan 8 yıllık asli dava zamanaşımının, zamanaşımı süresini kesen mahkûmiyete ilişkin 28.10.2014 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz isteği bu yönden yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

######