Esas No: 2021/5531
Karar No: 2023/1101
Karar Tarihi: 06.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/5531 E.  ,  2023/1101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 19.03.2013 tarihli, 2013/4807 numaralı iddianamesiyle sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinesl salıdır suçundan dava açılmıştır.

2. Ankara 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.11.2014 tarihli ve 2013/245 Esas, 2014/313 Karar sayılı kararı ile sanığın cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddenin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (b) bendi ve 62 nci maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü maddesinin birinci ve üçüncü fıkrası uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcığınca tanzim olunan 30.03.2018 tarihli, 14-2018/15914 numaralı, katılan vekilinin temyizinin süresinde olmaması nedeniyle reddi ve sanığın temyizinin incelenerek kararın onanmasını talep eden Tebilğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanığın temyiz isteği, hiçbir somut ve maddi delil olmadan, sadece kıtalanın beyanına dayanılarak mahkumiyet kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğu, katılanın yanında staj yaparken sık sık telefon ile oynaması nedeniyle ani olarak parmaklarının ucu ile uyarmasının cinsel amaç taşımadığı, cinsel taciz olması için davranışının cinsel çağrışım içermesi gerektiği, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

2. Katılan vekilinin temyiz isteği; dosyada bulunan katılana ait ruh sağlığı raporları arasındaki çelişki giderilmeden karar verilmesinin ve yanında staj yapan öğrenciye karşı bu suçu işleyen sanık hakkında takdiri indirim maddesinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemesince "Dosyada toplanan tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde : mağdure ... \*\*\*\*\*' ün \*\*\*\* Kız Meslek Lisesinde 4. sınıf öğrencisi olduğu, eğitimi ile ilgili farklı işyerlerinde staj yaptığı, suç tarihinde de sanık ... \*\*\*\*\*'un sahibi olduğu, \*\*\*\*\*\* ... isimli işyerinde staj yapmakta olduğu, haftanın 3 günü bu işyerine giderek çalıştığı, sanığın kendisine yakın ilgi gösterdiği, mağdurenin poposuna dokunarak ve bacaklarına çimdik atarak basit cinsel saldırı suçunu işlediği, bu hususun mağdure ve tanık beyanları ile sabit olduğu, olay nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığının tesbiti açısından, İstanbul ATK 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 28 Mart 2014 tarihli bilirkişi raporunda, mağdurenin yaşadığı olay nedeniyle içinde bulunduğu psikyatrik tablonun ruh sağlığını etkilediği, ancak ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olmadığı bildirildiği, bu rapora mahkememizce itibar edildiği, bu durum karşısında sanığın eyleminin basit cinsel saldırı niteliğinde kaldığı, ve sanığın bu eylemi nedeniyle TCK nun 102/1 maddesi gereğince cezalandırılması kanaatine varılmıştır. Suç tarihinde mağdurenin sanığa ait işyerinde staj yapmakta olan öğrenci olduğu dikkate alındığında,sanığın mağdure üzerinde hizmet ilişkisinin sağladığı nüfuzu kötüye kullanmak suretiyle eylemi gerçekleştirmiş olduğu, bu nedenle ayrıca sanık hakkında TCK nun 102/3-b maddesi gereğince cezasında artırım yapılması gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.

Suç tarihinden sonra 28/06/2014 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı yasanın 58. maddesiyle, TCK nun 102. maddesinde ceza miktarları yönünden değişikliğe gidildiği anlaşıldığından, hangi düzenlemenin sanık lehine olduğunun belirlenmesi için yapılan değerlendirmede; maddenin eski halinde sanığın eylemi için öngörülen cezanın alt sınırının 2 yıl olduğu, değişiklikle cezanın alt sınırının 5 yıla çıkarıldığı, ayrıca eylemin sarkıntılık boyutunu aştığı, cinsel saldırı niteliğinde bulunduğu anlaşılmakla, değişiklikten önceki düzenlemenin sanığın daha lehine olduğu kanaatine varılarak, bu şekilde uygulama yapılmıştır.

Sanık hakkında atılı suç nedeniyle ceza tertip edilirken suçun işleniş biçimi, kişisel özellikleri, sosyal ve ekonomik durumu gözetilerek alt sınırdan ceza tayini uygun görülmüş, duruşmada gözlemlenen olumlu hal ve tutumu lehine taktiri indirim nedeni kabul edilmiş, sanığa verilen ceza süresi itibarı ile hakkında TCK nun 50 maddesi uygulanmamış, geçmişteki hali, yargılamada edinilen kanaate göre ileride suç işlemekten çekineceği hakkında mahkemece olumlu kanaat edinilemediğinden, hakkında TCK nun 51 ve CMK nun 231/5 maddeleri uygulanmamıştır" şeklindeki gerekçe ile karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamına göre sanığın, olay günü yanında staj yapan lise son sınıf öğrencisi olan on dokuz yaşındaki katılan ...'nin poposuna dokunup, bacaklarına çimdik atmak şeklindeki eylemin kısa süreli, ani ve kesintili gerçekleşmesinden dolayı sarkıntılık düzeyinde kaldığı ve mahkemece sanık hakkında temel cezanın alt sınırdan belirlenmesi sebebiyle nihai ceza miktarının değişmediği, bu nedenle kanun değişikliğinin lehe veya aleyhe sonuç doğurmayacağı gözetildiğinde, muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, sanık ve katılan vekilinin temyiz talepleri yerinde görülmemiştir.

Katılan vekilinin temyiz dilekçesini 26.11.2014 günü e-imzalı olarak gönderdiği anlaşıldığından temyizinin reddini talep eden Tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.11.2014 tarihli ve 2013/245 Esas, 2014/313 Karar sayılı kararında sanık ve katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ve katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.03.2023 tarihinde karar verildi.