Esas No: 2007/21195
Karar No: 2010/12809
Karar Tarihi: 06.07.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/21195 E.  ,  2010/12809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih,2006/5-182/182 sayılı kararlarında; sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, seçimlik cezalardan birinin tercihi ve seçenek yaptırımların ya da cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde duruşma açılarak karar verilmesi gerekir

Somut olayın incelenmesine gelince:

Sanık ...’un, 21.03.2002 günü, sabah saatlerinde, yakınana ait eczanede çalışan abisinin cebinden gizlice anahtarları alarak, yakınanın işyerinden hırsızlık yaptığı sabit görülerek İzmir 5.Asliye Ceza Mahkemesinin temyiz edilmeksizin kesinleşen 30.05.2002 gün ve 2002/333-505 sayılı kararıyla; 765 sayılı TCK’nun 493/2, 522/1, 81/1. maddeleri gereğince belirlenen 1 yıl 2 ay hapis cezası ile hükümlendirildiği; hükümden sonra 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’nın uyarlanması istendiğinde; eylemin aynı Yasanın 142/2-b, 145. maddelerine uyduğundan söz edilip, 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda karar verildiği anlaşılmışsa da;

1. 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki Kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek 5237 sayılı Yasaya göre cezanın takdiri için duruşma açılarak hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Eylem 5237 sayılı TCY’nın 142.maddesinin 2.fıkrası ( d ) bendindeki suçu oluşturduğu halde aynı maddenin 2.fıkrası ( b ) bendiyle uyarlama yapılması,

3. 5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

4. Hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCY.nın 493/2, 522/1, 81/1. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY’ nın aynı suça uyan 142/2-d, maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucunda, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ışığında 765 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına olduğunun gözetilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ...’un temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, ek kararın açıklanan nedenlerle kısmen istem gibi BOZULMASINA, infaz aşamasında hükümlü lehine uygulamaların kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 06/07/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.