Esas No: 2012/21693
Karar No: 2013/2950
Karar Tarihi: 21.02.2013

**6. Ceza Dairesi         2012/21693 E.  ,  2013/2950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17/10/2012 tarihli kenar yazısı ile Daireye gönderilerek başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hırsızlık suçunu yakınana ait işyerinde gerçekleştiren sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 142/1-b maddesi yerine 141/1.maddesi ile uygulama yapılması ve 5237 sayılı Yasanın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 5237 sayılı Yasaya özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu; bunun daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma durumunda olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilip yasal ve yeterli gerekçeleri de gösterilerek uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda uygulama koşulları da bulunmadığı halde değer az kabul edilerek cezadan indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın 5237 sayılı Yasanın 58. maddesi uyarınca tekerrür uygulamasına esas alınan Bursa 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2000/1817 Esas- 2001/2074 karar sayılı ilamı gün hapis cezasına ilişkin kararının yerine getirme tarihinden suç tarihine kadar aynı maddenin ikinci fıkrasının (b) bendinde belirtilen üç yılın geçtiği sabıka kaydındaki diğer ilamların da yerine getirme tarihleri itibari ile tekerrüre esas olma niteliği bulunmadığının anlaşılması karşısında sanık hakkında koşulları oluşmadığı halde 5237 sayılı Yasanın 58/5. maddesi de gözetilmeden anılan maddenin altıncı ve yedinci fıkralarıyla uygulama yapılması,

2-Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından 5237 sayılı Yasanın 53. ve 58. maddelerinin uygulanmasına ilişkin bölümler çıkarılarak yerine 53. maddeyle ilgili olarak “Sanığın, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına,” cümlesi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.