Esas No: 2022/4795
Karar No: 2024/2623
Karar Tarihi: 13.05.2024

Danıştay 9. Daire Başkanlığı         2022/4795 E.  ,  2024/2623 K.


"İçtihat Metni"
T.C.
D A N I Ş T A Y
DOKUZUNCU DAİRE
   Esas	No : 2022/4795
   Karar	No : 2024/2623
 
TEMYİZ EDEN (DAVACI)	: ... San. ve Tic. Ltd. Şti.
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVALI)	: ... Vergi Dairesi Müdürlüğü
 
İSTEMİN KONUSU           : ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesi'nin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
 
YARGILAMA SÜRECİ:
Dava konusu istem: Davacı şirket adına, bir kısım alış faturası ile düzenlediği bir kısım faturanın sahte olduğu yolundaki vergi inceleme raporuna dayanılarak 2017 yılı için tarh edilen kurumlar vergisi ile kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; davacının sahte fatura düzenlediği ve kullandığı somut olarak tespit edildiğinden davacı hakkında re'sen tarhiyata başvurulmasının yerinde olduğu, fatura alınan ve düzenlenen şirketler arasındaki bağ nedeniyle ihtiyaç halinde birbirlerine faturaları düzenleyebilecekleri kanaatine varıldığından, davacının 2017 yılına ilişkin kullanmış olduğu sahte faturaların maliyetlerinden çıkarılması, sahte düzenlemiş olduğu faturaların ise beyanlarında yer alan satışlardan çıkarılmasıyla birlikte,  davacının ortalama kârlılık oranları esas alınarak yapılan matrah hesabı Mahkemece de hukuka uygun bulunduğundan %29,65 brüt karlılık üzerinden 1.573.022,00-TL olarak belirlenen matrah farkı üzerinden yapılan tarhiyatta hukuka aykırılık görülmediği; kesilen üç kat vergi ziyaı cezaları bakımından ise davacının sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suretiyle vergi ziyaına 213 sayılı Kanunun 359. maddesinde sayılan fiillerle sebebiyet verilmesi nedeniyle aynı Kanun'un 341. ve 344. maddesi uyarınca işlem yapılmasında hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.  
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi Kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI: Davacı şirketin sahte belge düzenleyici olduğuna, sahte faturalara dayanan alımların gerçek olmadığına, sahte faturalar alarak kullanıldığına ilişkin tespit bulunmadığı, ticari işlemlerinin tamamının gerçek olduğu, hakkında yapılan incelemenin eksik olduğu iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir. 
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI: Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...NİN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
                                                                TÜRK MİLLETİ ADINA
     Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
İNCELEME VE GEREKÇE:
MADDİ OLAY: 
Davacı şirket adına, bir kısım alış faturası ile düzenlediği bir kısım faturanın sahte olduğu yolundaki vergi inceleme raporuna dayanılarak 2017 yılı için tarh edilen kurumlar vergisi ile kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istenilmektedir.
İLGİLİ MEVZUAT:
213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 3. maddesinin (B) bendinde, vergilendirmede vergiyi doğuran olay ve bu olaya ilişkin muamelelerin gerçek mahiyetinin esas olduğu, aynı Kanun'un 30. maddesinde, vergi matrahının tamamen veya kısmen defter, kayıt ve belgelere veya kanuni ölçülere dayanılarak tespitine imkan bulunmayan hallerde takdir komisyonları tarafından takdir edilen veya vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlarca düzenlenmiş vergi inceleme raporunda belirtilen matrah veya matrah kısmı üzerinden yapılan tarhiyatın re'sen vergi tarhı olarak tanımlandığı ve defter kayıtları ve bunlarla ilgili vesikaların, vergi matrahının doğru ve kesin olarak tespitine imkan vermeyecek derecede noksan, usulsüz ve karışık olması dolayısıyla ihticaca salih bulunmamasının re'sen tarh nedeni olduğu, 134. maddesinde de, vergi incelemesinden maksadın, ödenmesi gereken vergilerin doğruluğunun araştırılması, tespiti ve sağlanması olduğu ifade edilmiştir.
5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu'nun 6. maddesinde, kurumlar vergisinin, mükelleflerin bir hesap dönemi içinde elde ettikleri safi kurum kazancı üzerinden hesaplanacağı, safi kurum kazancının tespitinde ise Gelir Vergisi Kanunu'nun ticari kazanç hakkındaki hükümlerinin uygulanacağı ifade edilmiş, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 2. maddesinde de gerçek gelirin vergilendirileceği ilkesi benimsenmiştir.
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:		
	Yukarıda anılan Kanun maddelerinin değerlendirilmesinden, Türk vergi sisteminde genel kanaate ve varsayıma dayalı olarak vergilendirme yapılması mümkün bulunmamaktadır. Gerçek gelirin vergilendirilmesi amaçlanarak bu amaca yönelik incelemeler yapılıp, Vergi Usul Kanunu'nda usul ve esasları belirtilen tarh şekilleri uygulanarak gerçek veya gerçeğe en yakın biçimde vergiyi doğuran olayın ortaya çıkarılabilmesi için somut kanıtların ortaya konulması zorunludur.
Dava	dosyasının ve Dairemizin E: 2023/495 sayılı dosyasında mevcut davacı hakkındaki  ... tarih ve ... sayılı vergi tekniği raporunun incelenmesinden; 2016 ila 2020 hesap dönemlerinde mükellef kurum tarafından beyan edilen ortalama brüt karlılık oranlarının ortalamasının %45,78 olduğu, davacının 2017 yılına ilişkin kullanmış olduğu sahte faturaların maliyetlerinden çıkarılması, düzenlemiş olduğu sahte faturaların ise beyanlarında yer alan satışlardan çıkarılmasıyla birlikte hesaplanan brüt satış karlılığının %29,65 olduğu ve bu oran eleştirme konusu yapılmayarak davacı hakkındaki ... tarih ... sayılı vergi inceleme raporuna dayanılarak 2017 yılına ilişkin  kurumlar vergisi matrah farkına ulaşıldığı anlaşılmaktadır. Vergi Mahkemesi tarafından da matrah tespiti uygun bulunmuş ise de; gerçek gelirin vergilendirilmesi ilkesi kapsamında kârlılığa ilişkin sektör  ve emsal kurum araştırması yapılarak ve bu verilerin sonucunun, davacının yukarıda belirtilen 2017 yılına ilişkin brüt satış karlılığına uyumu karşılaştırılarak, vergiye tabi kazancın belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve varsayımdan hareketle yapılan tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığından, davanın reddine ilişkin Vergi Mahkemesi kararına yönelik davacı tarafından yapılan istinaf başvurusunun reddine ilişkin Bölge İdare Mahkemesi kararında hukuka uygunluk bulunmamıştır. 
KARAR SONUCU:
 Açıklanan nedenlerle;
Davacının temyiz isteminin kabulüne,
Davanın yukarıda özetlenen gerekçeyle reddine ilişkin Vergi Mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurusunun reddeden ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının BOZULMASINA,
Yeniden karar verilmek üzere dosyanın ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesine gönderilmesine, 13/05/2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.