Esas No: 2022/1201
Karar No: 2024/1408
Karar Tarihi: 13.03.2024

Danıştay 3. Daire Başkanlığı         2022/1201 E.  ,  2024/1408 K.


"İçtihat Metni"
          T.C.
D A N I Ş T A Y
ÜÇÜNCÜ DAİRE  
Esas  No : 2022/1201
Karar No : 2024/1408
TEMYİZ EDEN (DAVACI)	: ...
VEKİLİ	: Av. ...
KARŞI TARAF (DAVALI)	: ... Vergi Dairesi Müdürlüğü
VEKİLİ	: Av. ...
İSTEMİN	KONUSU	 : ... Vergi Mahkemesinin ... tarih  ve E:..., K:... sayılı kararına yöneltilen istinaf başvurusuna ilişkin  ... Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.  
YARGILAMA SÜRECİ	:
Dava konusu istem: Davacının eşi tarafından ... Yapı Sistemleri ve Alüminyum Sanayi Ticaret Limited Şirketinin vergi borcuna karşılık teminat olarak gösterilen taşınmaza uygulanan haczin kaldırılması talebiyle yapılan başvurunun reddine dair ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali istemine ilişkindir.
İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Davacının eşinin kendi rızasıyla sahip olduğu taşınmazının söz konusu şirketin vergi borcuna karşılık teminat olarak gösterilmesine ve üzerine haciz uygulanmasına muvafakat ettiği hususunun ... tarih ve ... sayılı yazıyla sabit olduğu, öte yandan, davacı tarafından eşinin evlilik birliği içinde malik olduğu taşınmaza uygulanan haczin anılan şirketin vergi borcuna kefil olmasından kaynaklandığı, kefalet için de eşin rızasının bulunması gerektiği iddia edilmekte ise de 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 11. maddesinde “Şahsi kefalet” başlığı altında düzenlenen teminat türünün esas itibariyle 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nda düzenlendiği, 6183 sayılı Kanun’da açık düzenleme bulunmayan hususlarda Borçlar Kanunu hükümlerine başvurulacağı, dava konusu olayda ise şahsi kefalet hükümlerinin değil, 6183 sayılı Kanun'un 10. maddesinin 5. fıkrası kapsamında teminat gösterilmesine ilişkin bir işlem bulunduğundan ve eşin rızasının da aranmayacağı açık olduğundan davacının rızası olmaksızın gösterilen teminata istinaden davalı idarece uygulanan hacizde hukuka aykırılık bulunmadığı  gerekçesiyle dava reddedilmiştir.
Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusunun, usul ve hukuka uygun olduğu sonucuna varılan Vergi Mahkemesi kararının kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.
TEMYİZ	EDENİN	İDDİALARI	 : Evlilik birliği içerisinde sahip olunan taşınmazın teminat olarak gösterilebilmesi için eşin rızasının alınmamış olmasının şekil şartlarına aykırı olduğu,  davaya konu taşınmaz üzerindeki haczin kaldırıldığı ve söz konusu taşınmazın satıldığı ancak davalı idare tarafından davanın açılmasına sebebiyet verildiğinden  lehine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği ileri sürülerek kararın bozulması istenilmektedir.
KARŞI	TARAFIN	SAVUNMASI	: Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY	TETKİK	HÂKİMİ	...'UN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay  Üçüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME:
Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.
Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.
KARAR SONUCU:
            Açıklanan nedenlerle;
1. Temyiz isteminin reddine,
2. Temyize konu Vergi Dava Dairesi kararının ONANMASINA,
3. Davacıdan 492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (3) sayılı Tarife uyarınca ... TL maktu harç alınmasına,
4. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de ilgili Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 13/03/2024 tarihinde  oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.