Esas No: 2023/42
Karar No: 2024/17
Karar Tarihi: 02.04.2024

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2023/42 E.  ,  2024/17 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevsizlik Kararı Veren

Yargıtay Daireleri : 9 ve 1. Ceza

Mahkemesi : ANKARA Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza

Sayısı : 2815-1348

Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik kasten öldürme suçuna teşebbüs, eziyet, nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma; katılanlar ..., ... ve ...'e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve cinsel taciz suçlarından açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda kasten öldürme suçuna teşebbüs ve eziyet eylemlerinin eziyet suçunu oluşturduğu kabul edilerek Karabük Ağır Ceza Mahkemesince 05.09.2019 tarih ve 204-374 sayı ile sanığın atılı suçlardan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

Hükümlerin sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesince 21.10.2020 tarih ve 2815-1348 sayı ile; katılan ...'e yönelik nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlere yönelik istinaf istemlerinin esastan reddine, katılanlar ..., ... ve ...'e yönelik cinsel taciz suçundan kurulan hükme yönelik istinaf isteminin düzeltilerek esastan reddine, katılan ...'e yönelik eziyet suçundan kurulan hükmün kaldırılmasına, sanığın bu eyleminin nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarının cebir unsuru kapsamında kalan kasten yaralama suçunu oluşturduğundan eziyet suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına, katılanlar ..., ... ve ...'e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün kaldırılmasına ve hükümden TCK'nın 109/5. maddesinin çıkartılarak aynı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

Hükümlerinin Cumhuriyet savcısı, sanık müdafii, katılanlar Bakanlık ile ... ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.02.2021 tarihli tebliğnamesiyle dosyanın gönderildiği Yargıtay 9. Ceza Dairesince 13.09.2022 tarih ve 19404-7681 sayı ile;

"...İddianame sevklerine, hükümlerin içeriğine, temyizin kapsamına, Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi ile Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 28.02.2020 günlü Resmî Gazete’de yayımlanarak 01.02.2020 tarihinde yürürlüğe giren 23.01.2020 günlü 2020/1 sayılı iş bölümü kararına göre temyiz incelemesini yapma görevi Yargıtay 1. Ceza Dairesine ait bulunduğu,",

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 1. Ceza Dairesince de 23.10.2023 tarih ve 9732-6430 sayı ile;

"...Temyiz incelemesine konu eylem için Mahkeme kararındaki kanunî nitelendirmeye ve sanık hakkında katılan ...'a yönelik cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (d) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bentleri, 109 uncu maddesinin beşinci fıkrası, eziyet suçundan 5237 sayılı Kanun'un 96 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi, katılanlar Deniz, Sema ve Medine'ye yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a), (e) ve (f) bentleri, 109 uncu maddesinin beşinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca kurulan hükümlere yönelik temyiz başvurularının incelenmesine ilişkin görev ve yetkinin, 28.06.2014 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 31 inci maddesi ile değişik 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14 üncü maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun, 28.01.2020 tarihli ve 31022 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 23.01.2020 tarihli ve 2020/1 sayılı kararı uyarınca Yüksek Yargıtay 14. Ceza Dairesine ait olduğu,",

Gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümlenmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçe ile karara bağlanmıştır.

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 9 ve 1. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözülmesi gereken uyuşmazlık; temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 6110 sayılı Kanun'la değişik 14. maddesi uyarınca hazırlanıp 28.01.2020 günü yürürlüğe giren ve tebliğname tarihi itibarıyla uygulanması gereken 23.01.2020 tarihli ve 2020/1 sayılı iş bölümünün; "Yargıtay Ceza Daireleri İş Bölümü Ortak Hükümler" kısmının 6. maddesinde; "Ceza Dairelerinin görevlerinin belirlenmesinde, mahkûmiyet kararlarında mahkeme hükmündeki, mahkûmiyet dışındaki kararların temyiz incelemesinde ise iddianame, varsa görevsizlik kararı ya da diğer dava açan belgedeki nitelenen suç esas alınır.", 8. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında da; "Birden fazla suçun yer aldığı hükümlerin temyiz incelemesi, incelemeye konu suçlardan yaptırımı en ağır olanına bakmakla görevli dairece yapılır. Çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı belirlenirken suçun temel şekline göre hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır, üst sınırların eşit olması hâlinde ise alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu kabul edilir. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adli para cezalan ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması hâlinde nazara alınır. Suçların alt ve üst sınırlarının aynı olması durumunda ise temyiz incelemesi, tebliğnamenin düzenlendiği daire tarafından sonuçlandırılır. Ancak temyiz incelemesine konu ve ceza miktarları eşit olan suçlardan birisi özel ceza kanununda, diğeri TCK'da düzenlenen suç ise temyiz incelemesi özel ceza kanunundaki suça bakmakla görevli daire tarafından yapılır. Temyiz kanun yoluna tabi olmaması nedeniyle ilk bakışta reddedilecek temyiz talepleri ile yalnızca sanık lehine vekâlet ücreti hükmedilmesi istemine yönelik temyiz talepleri görevli dairenin belirlenmesinde göz önünde bulundurulmaz.

" düzenlemeleri hüküm altına alınmıştır.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesince sanık hakkında katılan ...'e yönelik eziyet suçundan kurulan hükmün kaldırılmasına ve sanığın bu eyleminin nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarının cebir unsuru kapsamında kalan kasten yaralama suçunu oluşturduğundan eziyet suçundan hüküm kurulmasına yer olmadığına ilişkin verilen kararın CMK'nın 223. maddesi anlamında hüküm niteliğinde bulunmadığı ve bu karara yönelik Cumhuriyet savcısı ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin ilk bakışta reddedilecek taleplerden olduğu hususları göz önüne alındığında, Ceza Dairesinin görevinin belirlenmesinde esas alınması gereken hükümlerin sanık hakkında katılan ...'e yönelik nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlere yönelik istinaf istemlerinin esastan reddi ile katılanlar ..., ... ve ...'e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümleri olduğu anlaşılmaktadır.

Bu nedenle temyiz incelemesinin 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca nitelikli cinsel saldırı suçuna ilişkin temyiz davalarına bakmakla yetkili ve görevli olan Yargıtay 9. Ceza Dairesince yapılması gerekmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı isabetli bulunduğundan, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın anılan Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 13.09.2022 tarihli ve 19404-7681 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın Yargıtay 9. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 02.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.