erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2013/18635
Karar No: 2014/1253
Karar Tarihi: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18635 E.  ,  2014/1253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2013

NUMARASI : 2012/747-2013/200

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesinde yöntem itibari ile bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen buğday ve mısırın, taşınmazın bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında, brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıdığının kabulü ile az bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2022/9745
Karar No: 2022/10782
Karar Tarihi: 26.12.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/9745 E.  ,  2022/10782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ereğli (Konya) 1. Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacılar tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili Av. ...'un dosya içerisinde bulunan vekâletnamesi genel vekâletnamedir. Açıkça yetki verilmemiş ise vekil, kişiye sıkı sıkıya bağlı haklarla ilgili davaları açamaz ve takip edemez (HMK m. 74). TMK'nın 301. maddesine göre, evlilik haricinde doğan çocukla baba arasındaki soybağı hakim hükmüyle kurulabilir. Bunu sağlayan dava ise babalık davasıdır. Babalık davası, kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğindedir. Buna göre; Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 74. maddesi gereğince adı geçen davacılar vekilinden babalık davasını takip edebilmesi için özel yetkiyi içeren vekaletname istenerek, dosyaya alındıktan sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oy birliğiyle karar verildi.26.12.2022 (Pzt.)
Esas No: 2010/3407
Karar No: 2010/5624
Karar Tarihi: 24.03.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/3407 E.  ,  2010/5624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bursa 2.Aile Mahkemesi

TARİHİ :10.12.2009
Esas No: 2006/7780
Karar No: 2010/1246
Karar Tarihi: 16.02.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/7780 E.  ,  2010/1246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, önceden kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunması nedeniyle 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231.maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 26.12.2006 günü ve 2006/8-317 esas, 2006/319 sayılı kararı ile hükümden sonra 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMY.nın 150/3. maddesindeki yeni düzenleme karşısında; sanığın istemi aranmadan savunman atanması gerektiği yönündeki tebliğnamedeki düşünce benimsenmemiş,

5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda, koşulları bulunmadığı halde bu maddenin düzenleniş amacı dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından ve 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK. ile yapılan uygulamanın sanığa tatbiki gereken 765 sayılı TCK.nun 493/1, 61 ve

81/2.maddelerine nazaran sanık yararına bulunduğu anlaşıldığından 5252 sayılı yasanın 9/3 maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün, önceki ve sonraki yasaların ilgili bütün hükümlerinin somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle bulunması gerektiğinin gözetilmemesi sonuca etkili görülmediğinden ve 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinde belirtilen haklardan yoksun kılınma kararı verilmemiş ise de; hükümlülüğün yasal sonucu olup, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görüldüğünden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanık ...'ın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 16.02.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Esas No: 2013/18629
Karar No: 2014/1316
Karar Tarihi: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18629 E.  ,  2014/1316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/02/2013

NUMARASI : 2012/1397-2013/370

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan M.. Ö.. vd. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılardan M.. Ö.. vd. vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen çeltiğin, taşınmazın bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalılardan M.. Ö.. vd. vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2017/521
Karar No: 2020/7073
Karar Tarihi: 10.11.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/521 E.  ,  2020/7073 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

1-7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

a) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligatın, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılması gerekir. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

b) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince:

Davalılar ..., ..., ..., ... ve ...’e yapılan gerekçeli karar tebligatları, 7201 sayılı Tebligat Kanununa aykırı olarak ilk seferde, doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre, bu davalıların adres kayıt sistemindeki adreslerine yapılması nedeniyle usulüne uygun olmadıkları anlaşılmıştır.

Mahkemece, adı geçen davalıların adreslerine yukarıda belirtilen ilkelere uygun şekilde gerekçeli kararın tebliğinin sağlanması ve kanuni temyiz süresinin beklenilmesi,

2-Dahili davalı ....’ın kısıtlı olup olmadığı araştırılarak, kısıtlı olduğunun anlaşılması halinde vesayet kararının ilgili mahkemeden getirtilip dosyaya eklenmesi, kısıtlı olmadığının anlaşılması halinde ise davalıya gerekçeli kararın tebliğinin sağlanması ve kanuni temyiz süresinin beklenilmesi,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 10.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Esas No: 2012/5978
Karar No: 2013/28562
Karar Tarihi: 03.12.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/5978 E.  ,  2013/28562 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2010/196477

MAHKEMESİ : Küre Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/05/2010

NUMARASI : 2010/25 (E) ve 2010/37 (K)

SUÇ : Kişilerin huzur ve sükununu bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Hükmün esasını oluşturan ve duruşmada açıklanan kısa kararda; "Sanığın üzerine atılı sabit görülen suçu değişik zamanlarda katılanlara karşı birden fazla işlediği anlaşıldığından eylemine uyan TCK 43/1 maddesi uyarınca hükmolunan cezadan taktiren 1/2 oranında artırım yapılarak" belirtilmesine karşın, gerekçeli kararın hüküm bölümünde ve gerekçede “Sanığın üzerine atılı sabit görülen suçu tek bir fiille katılanlara karşı işlediği anlaşıldığından eylemine uyan TCK 43/1 maddesi uyarınca hükmolunan cezadan taktiren 1/2 oranında artırım yapılarak” şeklinde yazılmak suretiyle, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişkiye neden olunması,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250, 2009/13 sayılı kararında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin objektif koşullarından birisi de suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi olduğu ancak herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşulun aranmayacağı, huzur ve sükunu bozma suçunun zarar doğurmaya elverişli suçlardan olmadığı ve sanığın sabıkasız olduğu gözetilmeden, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususundaki kanaat ile hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerekirken “Sanığın pişmanlık gösterdiğine dair tutum ve

davranış sergilememesi, yeniden suç işlemeyeceği konusunda olumlu kanaat oluşmaması” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 03/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2019/8826
Karar No: 2020/148
Karar Tarihi: 07.01.2020

**13. Ceza Dairesi         2019/8826 E.  ,  2020/148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye, hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yola döşenmiş halde bulunan Belediyeye ait demir mazgalların sökülerek çalınması şeklindeki eylemin, 5237 sayılı TCK’nın 142/1-a maddesine uyduğu halde, aynı Kanun’un 142/1-e maddesi ile hüküm kurulması,

2-Sanığın 07.02.2015 günü saat 19:30 sıralarında Esenler Mahallesi Bağdat Sokak içerisinden 1 adet, Akşemsettin Sokak üzerinden 2 adet mazgal kapaklarını sökerek çaldığı, buradan Eski Sille Caddesi üzerinde kaldırım üzerinde bulunduğu sırada oradan tesadüfen geçmekte olan kolluk kuvvetlerinin sanığın durumundan şüphelenerek yanına gelmeleri üzerine, sanığın suça konu mazgal demirlerini çaldığını söyleyerek kolluk kuvvetlerine çaldığı yerleri göstermek suretiyle katılan Belediyeye iade edilmesini sağladığının anlaşılması karşısında; somut olayda kesintisiz takip olmadığından hırsızlık eylemi tamamlandığı halde, eylemin teşebbüs aşamasında kaldığının kabulü ile sanık hakkında şartları oluşmadığı halde 5237 sayılı TCK'nın 35. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

3-Sanığın (2) numaralı bozma nedeninde belirtildiği üzere yakalandığında suça konu demir mazgalları çaldığı yerleri göstererek henüz herhangi bir başvurusu olmayan katılana kolluk kuvvetleri tarafından soruşturma aşamasında tam ve eksiksiz olarak iadesini sağladığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 168/1. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereğince sonuç ceza bakımından sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 07.01.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2009/3448
Karar No: 2010/2020
Karar Tarihi: 07.04.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/3448 E.  ,  2010/2020 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 246 ada 66 parsel sayılı 1294,69 m² yüzölçümündeki taşınmaz dava dışı ... 'in zilyetliğinde bulunduğu ancak, zilyetliğin kazanmaya yeterli süreye ulaşmadığından söz edilerek davalı hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ... satın almaya, miras yoluyla gelen hakka, paylaşmaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın davacı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece dava konusu 246 ada 66 parsel sayılı taşınmaz üzerinde tespit gününde adına tescile karar verilen zilyet davacı ... yararına 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmü uyarınca kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuş ise de yapılan araştırma, uygulama hüküm vermeye yeterli değildir. Dava konusu taşınmazın tespit tutanağı içeriği incelendiğinde hükme dayanak yapılan, keşifte dinlenen bilirkişi ve tanık sözleri ile tutanak bilirkişilerinin beyanları çeliştiği tartışmasızdır. Bir başka deyişle kadastro tespitinde saptanan hukuksal olgu ile keşifte saptanan hukuksal olgu birbirine aykırı düşmüştür. Ne var ki tutanak bilirkişilerinin tümü taşınmaz başında dinlenilerek bu çelişki giderilmemiştir. O halde sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için tespit tutanağı bilirkişilerinden dinlenen...'un dışında dinlenmeyen tespit bilirkişileri hazır olduğu halde taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, tutanak bilirkişileri taşınmaz başında ayrı ayrı dinlenilmeli, hükme dayanak yapılan keşifte dinlenen bilirkişi ve tanıkların sözleri ile tespit tutanağı bilirkişilerinin beyanları arasındaki aykırılık giderilmeli, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

Mahkemece bu olgular gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davalı hazinenin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 07.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Esas No: 2013/998
Karar No: 2014/4473
Karar Tarihi: 21.04.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/998 E.  ,  2014/4473 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/171064

MAHKEMESİ : Boyabat Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/02/2012

NUMARASI : 2009/382 Esas, 2012/38 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanmak

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın aşamalardaki savunmasında, katılanı genel cerrahi uzmanına yönlendirdiğini beyan etmesi, aynı zamanda poliklinik defterinde genel cerrahi bölümüne sevk edildiğinin yazılı olması, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesinin 25/03/2009 tarihli raporunda katılanın genel cerrahi bölümüne gitmesinin önerilmesi nedeniyle tedavinin tıp kurallarına uygun olduğunun belirtilmesi, mahkemenin poliklinik defterindeki yazıların sonradan eklenmiş olabileceği ihtimali bulunduğu gerekçesiyle savunmaya itibar etmediği hususlarının anlaşılması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde ortaya çıkarılabilmesi ve savunmanın doğruluğunun belirlenebilmesi için katılanın genel cerrahi bölümüne sevkinin önerildiği yazının sonradan eklenip eklenmediği, kalem farklılığı bulunup bulunmadığı ve aynı el ürünü olup olmadığı yönünden bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de,

Suçun 5237 sayılı Yasanın 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlendiği kabul edilmesine rağmen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 21/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2013/15438
Karar No: 2013/20222
Karar Tarihi: 11.11.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/15438 E.  ,  2013/20222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Yargıtay 21.Hukuk Dairesinin İş Bölümü alanı, özel Kanunlarda başkaca hüküm bulunmadığı takdirde, Yargıtay Kanunu'nun 14’ncü maddesiyle sınırlıdır. Bu Yasa kapsamında da işçinin iş kazası nedeniyle işverini veya işvereni ile birlikte kusuru bulunan üçüncü kişiler aleyhine açtığı tazminat davalarının Dairemizce inceleneceği öngörülmüştür.

İnceleme konusu karar ise işverenin trafik kazası nedeniyle hak sahibi üçüncü kişilere yaptığı ödemenin kazada kusuru bulunan çalışanına TİS kapsamında hatalı rücusuna dayanan alacağa ilişkin olup bu haliyle belirgin şekilde Dairemizin iş bölümü dışında bulunan karar niteliği bakımından Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin iş bölümü alanı içine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dava dosyasının Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 11/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2007/10950
Karar No: 2007/13158
Karar Tarihi: 26.06.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/10950 E.  ,  2007/13158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bala İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/02/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), harç alınmasına yerolmadığına, 26.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2020/5169
Karar No: 2020/7623
Karar Tarihi: 28.09.2020

**12. Hukuk Dairesi         2020/5169 E.  ,  2020/7623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki dava sonucu ilk derece mahkemesince verilen hükmün istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar Dairemizce kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması üzerine, ilk derece mahkemesince verilen direnme kararına ilişkin dava dosyası 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasa'nın 45. maddesi ile 6100 sayılı HMK'na eklenen geçici 4/1.maddesi uyarınca Dairemize gönderilmiş olmakla, dosyadaki kağıtlar okundu, gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dairemizce verilen 13/02/2020 gün ve 2020/16 E. 2020/1323 K. sayılı bozma ilâmı usul ve yasaya uygun bulunmuş olup, ilk derece mahkemesince verilen direnme kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın 6763 sayılı Kanunun 43.maddesi ile değişik 6100 sayılı HMK'nun 373. maddesinin 5.fıkrası uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmesine, 28/09/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.