erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2006/8627
Karar No: 2006/15720
Karar Tarihi: 15.11.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/8627 E.  ,  2006/15720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Boşanmaya yol açan olaylarda davalı eşini döven, istemeyen koca tam kusurludur.

\*Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

#Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz yada az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır.

\*Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

#Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır. Ancak boşanma temyize gelmediğinden hataya işaretle yetinilmiştir

2-Davacının temyizine hasren yapılan incelemede;

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.15.11.2006 (Çrş.)
Esas No: 2012/16976
Karar No: 2012/41273
Karar Tarihi: 18.09.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/16976 E.  ,  2012/41273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar vermek, konut dokunulmazlığını bozmak

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar vermek suçundan verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından verilen hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında hısızlık suçundan verilen hükümde, suça sürüklenen çocuğun sabıkasına konu ilamın kamuya yararlı bir işte çalışmaya ilişkin olması ve kasıtlı bir suçtan üç aydan fazla hapis cezasına mahkum edilmemiş olması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 51/1. madde ve fıkrasının "a" bendine göre, tayin olunan cezanın ertelenmesine yasal engel bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında tayin olunan cezanın 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesi gereğince ertelenmesine yer olmadığına karar verilirken; "sanığın suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlığını" içerir yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan verilen hükümde, 5237 sayılı TCK'nın 142/4. maddesinin, konut dokunulmazlığını ihlal başlığı altında düzenlenen iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçunu da kapsadığı dikkate alınarak öncelikle 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddeleri uyarınca uzlaştırma işlemleri yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 18/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/159
Karar No: 2015/3109
Karar Tarihi: 16.03.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/159 E.  ,  2015/3109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Osmaniye 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2014

NUMARASI : 2013/711-2014/552

Davacı Osman vekili Avukat Mehmet tarafından, davalılar G. Motorlu Araçlar San. Tic. A.Ş. ve diğeri aleyhine 04/12/2013 gününde verilen dilekçe ile sözleşmenin iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; mahkemenin görevsizliğine dair verilen 23/09/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre davalılardan Toprakkale Mal Müdürlüğü’ne yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalılardan G. Motorlu Araçlar San. ve Tic. A.Ş.’ye yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dava ön izin sözleşmesinin iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, yargı yolu nedeniyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, hazineye ait taşınmazı çok uzun zamandır imar ve ihya ederek kullandığını, taşınmaz üzerinde kendi yetiştirdiği zeytin ağaçlarının bulunduğunu, davalı idare ile diğer davalı arasında taşınmaz ile ilgili ön izin sözleşmesi düzenlendiğini belirterek taraflar arasındaki sözleşmenin iptalini istemiştir.

Davalılar, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, uyuşmazlığın idarenin hizmet kusuru nedeniyle tam yargı davası olarak idari yargıda görülmesi gerektiği gerekçesiyle, yargı yolu nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

İdari yargı yerlerinde açılacak davalarda husumetin kimlere yöneltileceğine ilişkin 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Yasası'nın 2. maddesi gereğince, idari yargı yerlerinde ancak ilgili idare kurumu dava edilebilir. Bu yasal düzenlemeye göre, gerçek kişiler ve özel hukuk tüzel kişileri aleyhine İdare Mahkemelerinde dava açılamaz.

Şu halde, özel hukuk tüzel kişisi aleyhine açılan eldeki davanın görüm ve çözüm yeri idari yargı olmayıp adli yargı yeridir. Mahkemece, açıklanan yön gözetilmeden, davalı G. Motorlu Araçlar San. ve Tic. A.Ş. yönünden işin esasına girilerek varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle anılan davalı bakımından yargı yolu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) no'lu bentte gösterilen nedenlerle davalılardan G. Motorlu Araçlar San. ve Tic. A.Ş. yönünden BOZULMASINA; davalılardan Toprakkale Mal Müdürlüğü’ne yönelik temyiz itirazlarının ise (1) no’lu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/497
Karar No: 2017/6599
Karar Tarihi: 10.10.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/497 E.  ,  2017/6599 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, 2926 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattır ve anılan Kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312. maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 91 ila 94. maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usul hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hakim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulunun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 2.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.4.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

./..

Bu itibarla; somut olayda davadan feragat edildiği açıkça ve koşulsuz olarak bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2013/783
Karar No: 2013/14038
Karar Tarihi: 16.05.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/783 E.  ,  2013/14038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İskilip Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :02.10.2012
Esas No: 2014/11136
Karar No: 2015/5079
Karar Tarihi: 25.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/11136 E.  ,  2015/5079 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK'nın 223/2-c. maddesi gereğince beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 04.04.2003 tarih ve 7275 sayılı kararıyla 2. derece arkeolojik sit alanı ilan edilen bölge içerisinde yer alan ve tapuda özel mülkiyete konu olan, ... ili,... ilçesi, ... köyü, ... mevkii, 2376 sayılı parselde, sanık tarafından izin alınmadan zemin düzleştirmesi yapmak amacıyla iş makinesi marifetiyle 10x25 metre boyutunda ve 1,5 metre derinliğinde kazının yapıldığı, bu durumun kolluk görevlilerince tespit edilmesi üzerine, sanık hakkında soruşturmaya başlandığı ve 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan davanın açıldığı, sanığın verdiği ifadelerinde bölgenin sit alanı içerisinde yer aldığını bildiğini, bu yerin teyzesine ait olduğunu ve açık hava kıraathanesi yapmak için zemini düzleştirdiğini beyan ettiği, her ne kadar izinsiz kazı yapmak suçundan sanık hakkında yapılan yargılama neticesinde, sanığın kültür varlığı bulabilmek amacıyla kazı yapmadığı gerekçesiyle beraatine karar verilmiş ise de; sanığın 2. derece arkeolojik sit alanı olduğunu bildiği bölgede, izin almadan iş makinesi marifetiyle 1,5 metre derinliğinde toprak tabakasını kaldırması eyleminin, 2863 sayılı Kanunun 65/1-2. maddesinde düzenlenen fiziki müdahale kapsamında olduğu, bu nedenle sanığa ek savunma hakkı verilerek, 2863 sayılı Kanunun 65/1-2. maddesinde düzenlenen suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle ve yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 25.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/6136
Karar No: 2016/6910
Karar Tarihi: 19.04.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/6136 E.  ,  2016/6910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacı murisinin 01.12.1991 - 29.02.1992 tarihleri arasında davalı işverene ait iş yerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; 70671 sicil numaralı davalı işyerinin 01.12.1991 – 31.12.1995 tarihleri arasında 506 sayılı Kanun kapsamında olduğu, davalı işverence davacı murisi adına 01.12.1991 tarihli işe giriş bildirgesinin verildiği ve buna bağlı olarak 01.12.1991 – 31.01.1992 tarihleri arasında kısmi şekilde çalışmaların bildirildiği görülmüştür.

Somut olayda; ihtilaflı dönemde çalışmaları kısmi olarak bildirilen bordro tanıklarının, davacı murisinin kesintisiz çalışmasını doğruladıkları, dinlenmeyen bordro tanıklarından ...’nun 12.04.2009 tarihinde öldüğü, ... da yurtdışında olduğu, bu nedenle bu tanıkların beyanlarının alınmasının mümkün olmadığı, olayın üzerinden uzun yıllar geçtiğinden ve ihtilaflı dönemde davalı işyerinin komşusu olan işyerleri ve bu işyerlerinin çalışanları ve sahipleri değiştiğinden komşu işyeri tanığının tespit edilemediği anlaşılmıştır.

Uzunca zaman geçmesi nedeniyle, dava konusu döneme ilişkin komşu işyeri tanığı tespit edilememesinin davacının aleyhine yorumlanması ve çalışmaları kısmi olarak bildirilen bordro tanıklarının davacı murisinin kesintisiz çalışmasını doğrulamaları karşısında davanın reddine karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; davacı murisinin çalışmalarının kısmi olarak bildirilmesi ve bordro tanıklarının davacı murisinin kesintisiz çalışmasını doğrulaması karşısında davanın kabulüne karar vermekten ibarettir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/5199
Karar No: 2016/8672
Karar Tarihi: 30.06.2016

**8. Ceza Dairesi         2016/5199 E.  ,  2016/8672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz aşamasında yapılan masraflar da gözetilerek yargılama giderinin infaz aşamasında terkini mümkün görüldüğünden, tebliğnamedeki düşünceye iştirak edil- memiş; TCK.nun 53. maddesinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahke- menin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre sanıkların suçun oluşmadığına yönelik yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak;

TCK.nun 52/4. maddesi uyarınca taksit miktarının 4'ten az olamayacağı gözetilmeden, sanık hakkında verilen gün adli para cezasından çevrilen 80,00 TL adli para cezasının bir defada ödenmesine karar verilerek Cumhuriyet Savcısının infazda yetkisinin kısıtlanması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden "bir defada ödenmek koşulu ile" ibaresinin çıkarılması sureti ile suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 30.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2018/16642
Karar No: 2019/10332
Karar Tarihi: 18.06.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/16642 E.  ,  2019/10332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme, konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 31/2. maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü üst sınırlarına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 4 yıllık asli dava zamanaşımının, karar tarihi olan 07.04.2015 tarihiden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 18/06/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Esas No: 2011/16277
Karar No: 2013/1604
Karar Tarihi: 08.02.2013

**10. Hukuk Dairesi         2011/16277 E.  ,  2013/1604 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava, yersiz ödenen yetim aylığının iadesi talebine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 5434 sayılı Kanun kapsamında T.C. Emekli Sandığından yetim aylığı alan davalının, öğrenciliğinin sona erdiği tarih olan 01.10.2004 tarihinden 30.11.2006 tarihine kadar almış olduğu yersiz aylıkların yasal faiziyle birlikte tahsilini istemiştir.

5510 sayılı Yasanın Geçici 4. maddesinde, “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanuna göre; aylık, tazminat, harp malûllüğü zammı, diğer ödemeler ve yardımlar ile 08.02.2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanunun 1 inci maddesine göre ek ödeme verilmekte olanlara, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanunda kendileri için belirtilmiş olan şartları haiz oldukları müddetçe bunların ödenmesine devam olunur. Ancak, 5 ilâ 10 yıl arasında fiili hizmet süresi olan iştirakçilerden dolayı dul ve yetim aylığı almakta olanların, aylık ve diğer ödemeleri, bu Kanunun 32 nci, 34 üncü ve 37 nci maddelerindeki şartları haiz oldukları müddetçe devam edilir.

Bu madde kapsamına girenlerin aylıklarının bağlanması, artırılması, azaltılması, kesilmesi, yeniden bağlanması, toptan ödemeleri, ilgi devamı, ihya ve borçlanmaları, diğer ödemeler ve yardımlar ile emeklilik ikramiyeleri hakkında bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılır ve bu maddenin uygulanmasında mülga 2829 sayılı Kanun hükümleri ayrıca dikkate alınır…” hükmüne yer verilmiştir.

İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulmuş istisnai nitelikte özel mahkemelerdir. Davaya konu uyuşmazlık, dayanağı işlem ve olayların meydana geldiği tarih itibariyle yürürlükte bulunan 5434 sayılı Kanun’dan kaynaklanmakta olup, görev alanına girmediğinden İş Mahkemelerinde çözümlenmesi mümkün değildir.

Öte yandan, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 2’nci maddesine göre kimler aleyhine idari yargıda dava açılabileceği açıklanmış olup, gerçek kişiler ile özel hukuk tüzel kişileri hakkında idari yargı yerinde de dava açılamaz.Bu halde, dava konusu uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemelerin görevli olduğu nazara alınarak görevsizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde yargılamaya devam edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 08.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/8835
Karar No: 2019/1681
Karar Tarihi: 19.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/8835 E.  ,  2019/1681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın yetkilisi olduğu ... Takım Ltd. Şti. hakkında yapılan incelemelerde 2009 ve 2010 yıllarındaki alışlarını sahte fatura düzenleyici olan firmalardan yaptığı, iş yerinin 30 m2 olup, deposu, şubesi, taşıtı, işçisi, makine veya tesisatının bulunmadığı, 2010 yılında yapılan yoklamalarda da iş yerinde bulunmadığının anlaşıldığı, sanığın savunmasında 2010 yılında rahatsızlandığı ve şirketin işleriyle ilgilenmediği, fatura düzenlemediğini beyan etmesine karşın dosyada asılları bulunan 2009 ve 2010 yılına ilişkin faturalardaki imzalar ile sanığın muhasebeci ile yaptığı sözleşmelerdeki imzalarının aynı olduğunun görülmesi karşısında; dosya içerisindeki delilleri değerlendirip atılı suçların sübuta erdiğini kabul eden mahkemenin mahkumiyet kararında isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki eksik inceleme sebebiyle bozma isteyen görüşüne iştirak edilmemiş, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamada, toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklara yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonucuna uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebebin nitelik ile derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 19.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.