erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2014/2156
Karar No: 2014/11920
Karar Tarihi: 08.05.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/2156 E.  ,  2014/11920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanıklar müdafiinin, suçun sübutuna ve eksik araştırmaya yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1 Temel ceza belirlenirken hapis cezası alt sınırdan tayin edilmesine kar şın hapis cezasının yanında hükmolunan adli para cezasının farklı bir gerekçe gösteril meksizin alt sınırdan uzaklaşılarak tayini,

2 TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanıkların kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmeye, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetki lerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıvermeye ka dar hak yoksunluğuna hükmolunması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanıklar hak kında 5237 sayılı TCK.nun 245/1. madde ve fıkrası uyarınca hapis cezası yanında adli para cezasına esas alınan 30 günün 5 güne, 5237 sayılı Kanunun 52. maddesi gereğince bir gün karşılığı takdir edilen 20 TL ile birim gün sayısının çarpılması suretiyle sonuç 600 TL adli para cezasının 100 TL'ye indirilmesi ve hükümlerden 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine "TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tari hine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanın caya kadar yoksun bırakılmasına" yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 08.05.2014 gününde oybirliğiy le karar verildi.
Esas No: 2023/5061
Karar No: 2023/5831
Karar Tarihi: 23.10.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/5061 E.  ,  2023/5831 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

KARAR SAYISI : 2020/499 E., 2020/1464 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 01.12.2020 tarihli ve 2020/499 Esas, 2020/1464 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, karar tarihinde Maltepe 2. No’lu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunan suça sürüklenen çocuğa ek kararın 14.12.2020 tarihinde tebliğ edildiği, ancak cezaevinde bulunan suça sürüklenen çocuğa yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesinde belirtilen usule göre yasa yolu başvurusunun gerçekleştirileceğinin belirtilmemesi nedeniyle, suça sürüklenen çocuğun 23.02.2021 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddeleri uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 01.12.2020 tarihli ve 2020/499 Esas, 2020/1464 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 4. Çocuk Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2014/2664
Karar No: 2014/21630
Karar Tarihi: 02.06.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/2664 E.  ,  2014/21630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmaması, hak yoksunluğunun kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olduğu ve bu hususun infaz aşamasında re'sen gözetilmesi gerektiğinden; haksız tahrik nedeniyle 1/4 ten, 3/4'e kadar ceza indirimi öngören 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi ile yapılan uygulama sırasında, katılandan kaynaklanan ve hakaret ve basit yaralamadan oluşan haksız tahrikin ulaştığı boyut dikkate alınarak, azami oranda indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini ve sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunduğu halde hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bu hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 02.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/8519
Karar No: 2016/5753
Karar Tarihi: 04.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/8519 E.  ,  2016/5753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 37/1 maddeleri yollamasıyla 155/2, 62/1, 52 ve 53 maddeleri uyarınca 2'şer yıl 6'şar ay hapis ve 10.000'er TL adli para cezası, sanık Tuncay için ayrıca TCK'nın 58 maddesine göre mükerrirlere özgü infaz rejimi Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ...'ın Et ve Balık Kurumunun et ve canlı hayvan ithalatı konusunda vekili olduğu, diğer katılan ...'ın da, H... G... C...Ltd şirketinin Türkiye'deki işlerini takip ettiği, ithal edilen büyükbaş hayvan nakliyatı konusunda E.... T...Kooperatifi ile şifahen anlaşma sağlandığı ancak A.....Gümrük Kantarı çıkışlı 45 ....8... plaka sayılı kamyonla yapılacak sevkiyatın gitmesi gereken A....Zafer Et Kombinasına ulaşmaması üzerine katılanların şikayetiyle, kamyonun sahibi olan sanık ... ile kamyonun şoförlüğünü yapan sanık ...'nın kamyona yükledikleri 16 baş canlı kasaplık hayvanı teslim edilecek yere götürmeyerek, diğer sanık ... vasıtasıyla Bayraklı'da kasaplık yapan temyiz kapsamı dışındaki sanıklara toplam 35.000 TL 'ye sattıkları, bu suretle sanıkların iştirak halinde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işledikleri iddia olunan olayda;

Sanıklardan Mustafa'nın aşamalarda ikrar içeren ,diğer sanıkların ise inkara yönelik savunmaları, katılanların beyanları, taşıma sözleşmesi ve araçla igili kayıtlar, teslim tutanağı, tanıklar ..., ..., ..., ... ve ... in olaya ilişkin aşamalardaki anlatımları, sevk irsaliyesi, Gümrük ve G....Restorant'a ait kamera kayıtlarına ilişkin CD inceleme tutanağı, kıymet takdir tutanağı ve tüm dosya kapsamından sanıkların mahkumiyeti yönündeki kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, sanıklar Şeref ve Mustafa'nın tekerrüre esas olan sabıka kayıtları olduğu anlaşılmakla, bu sanıklar hakkında da TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Esas No: 2006/16854
Karar No: 2010/2370
Karar Tarihi: 10.03.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/16854 E.  ,  2010/2370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında, Ş. Urfa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 1386/545 sayılı kararıyla 6136 sayılı Yasaya aykırılıktan verilen cezanın 29.08.2000 tarihinde kesinleşmesi nedeniyle, hükümden sonra 08.02.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren, 5728 sayılı Yasanın geçici madde: 1/1.fıkrası yollamasıyla, aynı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231/5-14. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Gerekçeli kararın mahkeme mührü ile mühürlenmemesi suretiyle 5271 sayılı CMY’nın 232/7. maddesine aykırı davranılması,

2-5237 sayılı TCY’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleri, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlamak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek yazılı biçimde uygulama yapılması,

3-5237 sayılı Yasanın 142/1-b. maddesinin uygulanması sırasında alt sınırdan ceza tayin edildiği yazılmasına karşın temel cezanın 3 yıl olarak saptanması,

4- Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCY’nın 493/1, 522 maddeleriyle 5237 sayılı TCY’nın aynı suça uyan 142/1b. ve 116/1. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezaların türü, alt ve üst sınırları bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddeleri ışığında; 765 sayılı TCY’nın, sanık yararına olduğunun gözetilmesi zorunluluğu,

5-Kabule göre de;

5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin uygulanması sırasında, aynı maddenin 3. fıkrasının göz ardı edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 10.03.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Esas No: 2009/371
Karar No: 2009/2691
Karar Tarihi: 17.04.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/371 E.  ,  2009/2691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden ... dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Çekişmeli taşınmaza komşu 168 ada 21 ve 24 sayılı parsellere ait 04.06.1956 tarih 1 nolu tapu kaydının tesisinden itibaren tüm tedavüllerinin,

2- a) Davacı dayanağı 03.05.1968 tarih 1 nolu, 07.09.1993 tarih 8 nolu, 07.09.1993 tarih 9, 07.09.1993 tarih 10, 24.11.1972 tarih 8 ve 24.11.1972 tarih 9 nolu tapu kayıtları ile tespite dayanak olan Temmuz 1932 tarih 32 nolu tapu kayıtlarının tesisinden itibaren tüm tedavüllerinin var ise haritalarının,

b) Davacı dayanağı 03.05.1968 tarih 1 nolu, 07.09.1993 tarih 8 nolu, 07.09.1993 tarih 9, 07.09.1993 tarih 10, 24.11.1972 tarih 8 ve 24.11.1972 tarih 9 nolu tapu kayıtları ile tespite dayanak olan Temmuz 1932 tarih 32 nolu tapu kayıtlarının kadastro sırasında revizyon görüp görmediğinin revizyon görmüş ise tespitin kesinleşip kesinleşmediğinin araştırılarak tapu kayıtlarının, revizyon gördükleri parsellere ait onaylı tutanak örneklerinin ve mahkeme kararı ile kesinleşmiş olanlar var ise bunlara ilişkin onaylı karar örnekleri ile Yargıtay denetiminden geçenlere ait ilgili Yargıtay kararlarının onaylı örneklerinin celbi ile dosyasına konulmasına, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2007/2963
Karar No: 2007/4196
Karar Tarihi: 30.03.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/2963 E.  ,  2007/4196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada Alaşehir Sulh Hukuk ile İzmir 4. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; ...'in cezaevine girmeden önce 2663 Sok., No: 40/1 .../İZMİR adresinde oturduğu anlaşılmakla, yetkili mahkeme İzmir 4. Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince İzmir 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 30/03/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2011/4868
Karar No: 2011/4388
Karar Tarihi: 11.07.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/4868 E.  ,  2011/4388 K.**

**"İçtihat Metni"**

Eşi ...'ı öldürmeye teşebbüsten sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda: hükümlülüğüne ilişkin (GİRESUN) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23/09/2010 gün ve 82/244 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanığın eşi mağdureye tabanca ile iki el ateş ederek sol el ikinci parmaktan ve kafa bölgesine isabetle kafatası kırığına, beyin kanamasına ve yaşamsal tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı olayda; teşebbüs nedeniyle 13-20 yıl arasında hapis cezası öngören TCK.nun 35. maddesi uygulamasında meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığına göre üst sınıra yakın bir ceza yerine yazılı şekilde 15 yıl hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı tahrik ve takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin ağır tahrik nedeniyle cezadan en üst sınırdan indirim yapılması gerektiğine, suç niteliğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 11/07/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Esas No: 2013/2001
Karar No: 2013/3870
Karar Tarihi: 07.03.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/2001 E.  ,  2013/3870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 2.400 TL tazminatın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının aracının motorundaki arızanın giderilmesi için davalı servise tamir ettirdiğini, tamirin ayıplı yapıldığını, aracını kullanamadığını belirterek 2400 TL zarar bedelinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle reddi cihetine gidilmiştir.

4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 3/e maddesinde tüketici “Bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, “hazır bir malı veya hizmeti” satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Başka bir deyişle yasada dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri, olağan tüketim işleri kapsama alınmıştır.

818 sayılı BK.nun 355.maddesinde (6098 sayılı TBK.nun 470.maddesi) gereğince, eser sözleşmesi, yüklenicinin bir eser meydana getirmeyi, iş sahibinin de bunun karşılığında bir bedel ödemeyi üstlendiği sözleşmedir. Eser sözleşmesinin bu tanımı ile satım sözleşmesinden ayıran en önemli yanı, satımda sözleşme anında satın alınan şey mevcut ve kullanılabilir iken, eser sözleşmesinde sözleşme anında eser ortada olmayıp, sözleşmeden sonra imali söz konusudur. İstenilen vasıfta imalatın gerçekleştirilmesini gerektirmektedir.

Davada, davacının aracının motorundaki arızanın giderilmesi talep edilmektedir.

Bu durumda, eser sözleşmelerinden doğan uyuşmazlıkların çözümünde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun uygulanması hukuken olanaklı değildir. Yargıtay H....nun 26.02.2003 tarih ve 2003/15-127 E.-2003/102 K.sayılı kararında da bu husus belirtilmiştir.

Mahkemece, uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemelerin görevli olması nedeniyle görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, Tüketici Mahkemesi sıfatıyla davanın esası hakkında hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/5641
Karar No: 2016/3195
Karar Tarihi: 05.04.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/5641 E.  ,  2016/3195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

UYAP kanalı ile mernis üzerinden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın hükümden sonra 30.07.2014 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında, hakkındaki kamu davasının TCK.nun 64. maddesi uyarınca düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2018/4867
Karar No: 2018/10747
Karar Tarihi: 03.10.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/4867 E.  ,  2018/10747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Beraat eden sanık ...'nin, 23/03/2015 tarihli dilekçesi ile, tutuklu kaldığı sürelere ilişkin tazminat talebi hakkında mahallince işlem yapılması mümkün görülmüştür.

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteklerinin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun müştekiye karşı gündüz vakti işlediği hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 43/1, 116/2, 119/1-c, 31/3. maddelerinde öngörülen cezanın miktar ve nev'i itibariyle tabi olduğu TCK'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 7 yıl 12 aylık zamanaşımının, suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 03/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.