Esas No: 2019/1886
Karar No: 2019/7742
Karar Tarihi: 26.06.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/1886 E.  ,  2019/7742 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Tehdit, hakaret, cinsel taciz, kişilerin huzur ve sükununu bozma, şantaj, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması, özel hayatın gizliliğini ihlal

Hükümler : A) 2012/342 esas sayılı asıl dava dosyasına dayanak 14.05.2012 tarihli iddianamede sanık ...'ya yüklenen suçlar açısından;

1- Sanık hakkında katılan ...'a yönelik tehdit suçundan dolayı TCK'nın 106/1-2, 62/1, 52/1-2-3, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- Sanık hakkında katılan ...'a yönelik hakaret suçundan dolayı TCK'nın 125/1, 43, 62/1, 52/1-2-3-4, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

3- Sanık hakkında katılan ...'a yönelik cinsel taciz, tehdit ve hakaret, katılanlar ... ve ...'a yönelik kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından dolayı CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince ayrı ayrı beraat

4- Sanık hakkında katılan ...'a yönelik şantaj suçundan dolayı TCK'nın 107/1, 62/1, 52/1-2-3, 50/1-a-4, 52/2-4, 50/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

B) 2012/572 esas sayılı birleşen dava dosyasına dayanak 19.01.2012 tarihli iddianamede sanık ...'ya yüklenen suçlar açısından;

1- Sanık hakkında katılan ...'a yönelik kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan dolayı TCK'nın 133/1, 62, 50/1-a-4, 52/2-4, 50/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- Sanık hakkında katılan ...'a yönelik özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan dolayı TCK'nın 134/1, 62, 50/1-a-4, 52/2-4, 50/6, 54. maddeleri gereğince mahkumiyet

Mağdur ...'e yönelik tehdit, hakaret; mağdur ...'e yönelik şantaj, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ile özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından sanığın mahkumiyetine, mağdur ...'e yönelik cinsel taciz, tehdit ve hakaret ile mağdurlar ... ve ....'e yönelik kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, sanık müdafii, katılan ... vekili ve katılan ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 03.10.2018 tarihli tevdi kararı uyarınca; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, sanık ... hakkında mağdur ...'e yönelik tehdit ve hakaret, mağdur ...'e yönelik kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ile özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile ilgili olarak sanık müdafii, katılan ... vekili ve katılan ...'in temyizi ile ilgili olarak görüş içeren ek tebliğnamenin düzenlendiği belirlenerek yapılan incelemede:

A) Sanık hakkında mağdur ...'e yönelik tehdit ve hakaret suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin ve katılan ...'in temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizinin mümkün olduğu, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL dahil) adli para cezalarının 5320 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu anlaşılmakla; sanık hakkında 22.01.2014 tarihinde tehdit suçundan dolayı doğrudan hükmedilen 750 TL'den ibaret ve hakaret suçundan dolayı doğrudan hükmedilen 2790 TL'den ibaret mahkumiyet hükümlerine yönelik suç vasfına ilişkin herhangi bir temyiz istemi de bulunmadığından, sanık müdafiinin ve katılan ...'in temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

B) Sanık hakkında mağdur ...'e yönelik cinsel taciz, tehdit ve hakaret ile mağdurlar ... ve ....'e yönelik kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik sanık müdafiinin, katılan ... vekilinin ve katılan ...'in temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, sanık müdafiinin sanık lehine vekalet ücreti takdir edilmemesinin isabetsiz olduğuna, katılan ... vekilinin ve katılan ...'in sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümlerin esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında, sanık hakkında beraat hükümleri kurulurken, uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. madde ve fıkrasına uyulmaması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin, katılan ... vekilinin ve katılan ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının 2012/342 esas sayılı asıl dava dosyasına ilişkin 1, 2 ve 4 numaralı bölümlerindeki, “BERAATİNE,” ibarelerinden önce gelmek üzere, hüküm fıkrasına, “CMK'nın 223/2-e madde, fıkra ve bendi gereğince” ibarelerinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

C) Sanık hakkında mağdur ...'e yönelik şantaj, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ile özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin ve katılan ... vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Sanığa şantaj suçundan dolayı 10 ay hapis cezası karşılığı 9.000,00 TL ve doğrudan tayin edilen 83 gün karşılığı 2.490,00 TL adli para cezası hükmedilmiş olup, yerel mahkemece sonuç cezanın 9.000,00 TL ve 2.490,00 TL olarak belirlendiği açıkça anlaşıldığından, tebliğnamedeki, “...cezalardan hangisinin ya da her ikisinin birden mi sonuç ceza olduğu anlaşılmayacak, infazı kabil olmayacak şekilde hüküm verilmiş olması...” nedenine dayalı olarak şantaj suçundan kurulan hükmün bozulmasını öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin ve katılan ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın sübutu kabul edilen şantaj suçunun yasal unsurlarının tarif edildiği TCK'nın 107/2. madde ve fıkrasının, yaptırım yönünden aynı maddenin birinci fıkrasına atıfta bulunmasından dolayı sanık hakkında temel ceza belirlenirken, uygulanan kanun maddesinin, “TCK'nın 107/2. madde ve fıkrası yollamasıyla aynı Kanunun 107/1. madde ve fıkrası” şeklinde gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. madde ve fıkrasına uyulmaması,

2- TCK'nın 61/1. madde ve fıkrasında yer alan ölçütlerden suçun işleniş biçimi, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı ve sanığın kastının yoğunluğu dikkate alınarak, aynı Kanunun 3/1. madde ve fıkrası gereğince işlenen fiillerin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddelerde öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmedilmesi gerekirken, şantaj suçunda hapis cezasının, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ile özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarında da temel cezaların asgari hadden tayini,

3- TCK'nın 134/1. madde ve fıkrasında, 6352 sayılı Kanunun 81. maddesi ile yapılan değişiklikten önce ve suç tarihinde yürürlükte bulunan düzenlemede, hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü ve TCK'nın 50/2. madde ve fıkrasına göre seçenek cezalardan tercih edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeksizin, sanığa özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan hükmedilen hapis cezasının TCK'nın 50/1. madde ve fıkrası gereğince adli para cezasına çevrilmesi,

4- Sanığa kasıtlı suçlardan olan şantaj, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ile özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından dolayı hükmedilen kısa süreli hapis cezalarının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, taksirli suçlarda uygulama alanı bulunan TCK'nın 50/4. madde ve fıkrasına da yer verilmesi suretiyle CMK'nın 232/6. madde ve fıkrasına uyulmaması,

5- TCK'nın 50/6. madde ve fıkrasında bulunan “yaptırımın” ibaresinin 01.03.2008 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 5739 sayılı Kanunun 4. maddesi ile “tedbirin” olarak değiştirilmesi ile sözü edilen maddenin birinci fıkrasının “a” bendi uyarınca hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi seçenek yaptırım, diğer bentlerde düzenlenen hususların ise seçenek tedbir niteliğinde olduğu, TCK'nın 50/6. madde ve fıkrasında hüküm kesinleştikten sonra Cumhuriyet savcılığınca yapılan tebligata rağmen otuz gün içinde seçenek tedbirin gereklerinin yerine getirilmesine başlanmaması veya başlanıp da devam edilmemesinin sonuçlarının düzenlediği, somut durumda ise sanık hakkında bir tedbir niteliğini haiz olmayan, kısa süreli hapis cezalarının adli para cezasına çevrilmesine karar verildiği, kaldı ki bu durumun hükümlerin tesisi aşamasında değil, hükümlerin kesinleşmesinden sonra infaz aşamasında nazara alınacağı hususu gözetilmeksizin, infazı kısıtlayacak şekilde şantaj, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ile özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından dolayı hapis cezalarından çevrilen adli para cezalarının ödenmemesi halinde TCK'nın 50/6. madde ve fıkrası gereğince hapis cezalarının infaz edileceğinin ihtarına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin ve katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince kısmen isteme uygun olarak BOZULMASINA, 26.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.