Esas No: 2022/4084
Karar No: 2024/763
Karar Tarihi: 23.01.2024

**10. Ceza Dairesi         2022/4084 E.  ,  2024/763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/4203 E., 2019/2175 K.

SUÇ : Kenevir ekme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün düzeltilerek onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Aydın 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.11.2014 tarihli ve 2014/231 Esas, 2014/239 Karar sayılı kararı ile aynı Mahkemenin 13.05.2015 tarihli ve 2015/54 Esas, 2015/87 Karar sayılı kararları ile Aydın 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/380 Esas sayılı dosyası ile aralarında hukuki ve fiili irtibat bulunması sebebiyle her üç dosyanın birleştirilmesine, yargılamaya Aydın 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2015/380 sayılı dosyası üzerinden devam olunmasına karar verilmiştir.

B. Aydın 2. Ağır Ceza Mahkemesinin,18.08.2018 tarihli ve 2015/380 Esas, 2018/273 Karar sayılı kararı ile sanığın kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'un (2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca uyarınca 10 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

C. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 28.11.2019 tarihli ve 2018/4203 Esas, 2019/2175 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Kullanmak için ekim yapıldığına,

2. Eylemin tek olduğuna,

3.Şüpheden uzak, kesin, inandırıcı ve somut delil bulunmadığına,

4. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın 01.07.2014, 26.08.2014 ve 19.09.2014 tarihlerinde kenevir ekimi yaptığı iddiasıyla hakkında 3 ayrı soruşturma başlatıldığı, buna göre;

01.07.2014 tarihinde ... Mahallesi halkının ortak malı olarak kullanılan, ... Y. tarafından kiralanan, ancak kullanımının babası olan sanığın yaptığı tespit edilen pamuk ekili tarlanın ortasında boyları 30 cm-100 cm arasında değişen kenevir bitkilerinin ekili olduğunun tespit edildiği, alınan arama emrine istinaden söz konusu yerde aynı tarihte yapılan aramada, pamuk tarlasının orta kısmında boyları 30-80 cm arasında değişen toplam 9315 kök kenevir bitkisi olduğunun görüldüğü, tarlanın ... Mahallesinden sanığa 2013 Ekim - Kasım ayında icar olarak verildiğinin tespit edildiği,

26.08.2014 tarihinde sanığın, ... İlçesi ... Mahallesi ... Mevkiinde bulunan tarlasında izinsiz kenevir ekimi yaptığı konusunda ihbar yapılması üzerine, alınan arama kararı üzerine belirtilen adreste yapılan aramada 60 dönüm pamuk bitkisi ekili tarlanın orta kısımlarında, yaklaşık bir iki dönüm alanına 11372 kök kenevir bitkisi ekilmiş olduğunun tespit edildiği, bir kısım yerde poşetler içerisinde kenevir fidelerinin olduğu, kenevir bitkilerinin 10 cm ile 150 cm arasında boylarda olduğu, dipleri çapalanmış, otlarından temizlenmiş durumda olduklarının tespit edildiği,

19.09.2014 tarihinde ... ilçesi ... Mahallesinde bulunan ikamet bahçesinde sanığın kenevir bitkisi ektiği yönünde bilgiler elde edilmesi üzerine alınan arama kararına istinaden sanığın ikametinin bahçesinde yapılan aramada dikili vaziyette 203 kök kenevir bitkisi ele geçirildiği,

Olaylarda; sanığın tarlasına kenevir bitkisini içmek için ektiğini, kenevirlerinin sulamasını ve bakımını yapmak suretiyle yetiştirdiğini beyan etmekle üzerine atılı esrar elde etmek amacıyla izinsiz kenevir ekme suçunu işlediği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiş, sanığın bu bitkileri 2014 yılının çeşitli aylarında ekerek, bakımını yaptığı, ikamet bahçesinde Temmuz, Ağustos ve Eylül aylarında yapılan aramalarda sırasıyla 9315 kök, 11372 kök ve 203 kök olmak üzere toplamda 20890 kök hint keneviri bitkileri ele geçirildiğinden hakkında zincirleme suç hükümleri uygulanarak cezasından artırım yapılmış ve sabıkalı geçmişi, suç işleme konusundaki eğilimi dikkate alınarak takdiri indirim uygulanmamıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin sanık hakkında uygulanmamasına, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ve tartışıldığına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilenler dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

B. Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunduğu,

C. Adli Emanetin 2015/517 sırasında kayıtlı üretimi, bulundurulması, kullanılması, taşınması, alım ve satımı suç oluşturan kenevir bitkilerinin ve alınan şahit numunelerin 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca müsaderesine karar verilmesi yerine, uygulanan kanun maddesinin fıkrası gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmasının hukuka aykırı olduğu,

Değerlendirilmiş; her iki hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (B) ve (C) bentlerinde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 28.11.2019 tarihli ve 2018/4203 Esas, 2019/2175 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 303 üncü maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün,

A. 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili bölümünün çıkarılması ve yerine; "Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli iptal kararı ile 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler sonrası oluşan durumuna göre, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına", ibaresinin eklenmesi,

B. Müsadere ile ilgili hüküm fıkrasında ''... TCK'nın 54. maddesi uyarınca müsaderesine,'' ibaresinin çıkartılarak yerine " 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca ", ibaresinin eklenmesi

Suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılığın DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Aydın 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.01.2024 tarihinde karar verildi.