Esas No: 2021/23544
Karar No: 2024/5096
Karar Tarihi: 16.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/23544 E.  ,  2024/5096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/174 E., 2015/794 K.

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına dair karar

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İstanbul Anadolu 49. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.12.2015 tarihli ve 2015/174 Esas, 2015/794 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan yapılan yargılamada 5271 sayılı yasanın 223 maddesinin 4 fıkrasının b bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; usul ve yasaya aykırı kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın katılanın ... Ocak Başı Restorant isimli işyerinde fırıncı olarak çalıştığı, 12.03.2014 günü saat 22:00 sıralarında işyeri kapanırken, işyerinde satılan dönerden arta kalan pişmiş et döneri bir poşete koyarak işyerinden götüreceği esnada katılanın kardeşi tarafından bu durumun farkedildiği, katılanın işyerinden rızası olmaksızın döner alınması sebebiyle sanık hakkında şikayetçi olması üzerine dava açılmıştır.

2. Sanık savunmasında katılana ait restorantta 22 yıldır çalıştığını, burada artan yemek ve gıdaların çalışan personele verildiğini, bu nedenle olay günü artan döneri alıp evine götürmek isterken durdurulduğunu, suç kastı olmadığını beyan etmiştir.

3. Katılan beyanında ; sadece artan pidelerin götürülmesine izin verdiklerini , kalan dönerin ertesi gün tekrar yemeklerde kullanıldığını, bir buçuk kilo kadar kalan döneri alan sanıktan şikayetçi olduğunu belirtmiştir.

4. İşyerinde döner ustası olarak çalışan tanık Z.D; olay esnasında işi erken bittiği için orada olmadığını, sanıkla birlikte 23 yıldır aynı işyerinde çalıştıklarını, döner şişinde gram kadar et kalmış olabileceğini belirtmiştir.

5. Mahkemece yapılan yargılama neticesinde ; sanığın katılandan izin almaksızın işyerinden yaklaşık 500 gram civarında eti almak suretiyle üzerine atılı suçu işlemiş ise de; eylemin haksızlık içeriğinin azlığı nazara alınarak ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın suç tarihine kadar tarafların beyanlarından anlaşıldığı üzere yaklaşık 22 yıldır aynı işyerinde fırın ustası olarak çalıştığı, olay günü akşam mesai bitiminde işyerinden ayrılırken, döner tezgahındaki şiş üzerinde bulunan ve o gün pişirilip satılan etten arta kaldığı anlaşılan, döner ustası tanık Z.D'nin beyanına göre 500 gram civarındaki eti çocuklarına götürüp yedirmek için alıp paketleyerek çıkmak istediği sırada patronun görmesi ve şikayetçi olması şeklindeki olayda; sanığın yıllardır çalıştığı işyerinde olay günü işyeri kapanırken arta kalan 500 gr döner, izin verildiği düşüncesi ile alıp evine götürmek istediği, sanığın götüreceği döneri saklama yada kaçırma iradesine yönelik bir hareket sergilemediğinin anlaşılması karşısında suçun manevi unsuru olan kast yokluğu sebebiyle beraat kararı verilmesi gerekirken, ilgili suçta uygulama imkanı bulunmayan 5271 sayılı yasanın 223 maddesinin 4 fıkrasının b bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı yazılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.04.2024 tarihinde karar verildi.