Esas No: 2016/7891
Karar No: 2018/4302
Karar Tarihi: 21.05.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/7891 E.  ,  2018/4302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ..., ..., ... ve ... vekilleri Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 29/04/2013 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle tazminat ve yayın istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 22/12/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 21/05/2018 gününde oyçokluğuyla karar verildi. (M)

KARŞI OY YAZISI

Dava, basın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat ile hüküm özetinin yayınlanması talebine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, kararı davacılar temyiz etmişlerdir.

Davacılar dava dilekçesinde, davalının sahibi ve yazarı olduğu "Onuncu Köy" isimli gazetenin 25/04/2013 günlü sayısında yayınlanan yazıda kesinleşmiş yargı kararını görmezlikten gelerek davacıların sahte belge tanzim ettiğini, ....'nun bağış

yapmasını engellediği ve açılan davalar için yalancı tanık temin edilmesine teşebbüs edildiği, bunun mezhep ayrımı düşüncesi ile yapıldığı şeklindeki ifadelerle kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu iddia ederek manevi tazminat ile hüküm özetinin davalı gazetede yayınlanmasını istemişlerdir.

Davalı cevabında, gazetenin imtiyaz sahibi olarak Basın Kanununa göre haber yaptığını, yayında belirtilen uyuşmazlıklarda taraf olunmadığını ve zarar verme kastı olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, yazının bütünlüğünün görünür gerçeğe uygun olduğu ve esas hedef alınanın Avukat ... olup, davacıların esas hedef olmayıp onlara yönelik kısmın eleştiri niteliğinde olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasa’nın 28. maddesinde ve 5187 sayılı Basın Yasası’nın 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemede basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin nedeni; toplumun sağlıklı, mutlu ve güven içinde yaşayabilmesi içindir. Bunun için de kişinin, dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması gerekmektedir. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma, yönlendirme yetki ve sorumluluğuna sahiptir. Bu nedenle basının yayın yaparken, yaptığı yayından dolayı hukuka aykırılık teşkil edecek olan eylemi, genel olaylardaki hukuka aykırı olan eylemden farklılıklar taşır. Yapılan yayının hukuka aykırılık veya uygunluğu bu farklılıklar gözetilerek belirlenmelidir. Bu nedenle basının ayrı bir konumu bulunmaktadır.

Basının bu ayrıcalık taşıyan konumu ve özgürlüğü, tüm özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız değildir. Bundan dolayıdır ki, yayınlarında kişilik haklarına saygı göstermesi gerek Anayasa'nın Temel Hak ve Özgürlükler bölümünde yer alan gerekse MK.nun 24 ve 25. maddelerinde ve özel yasalarda güvence altına alınmış bulunan bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerekecektir.

Açıklanan bu yasal düzenlemelerden ve yargısal uygulamalardan da anlaşılacağı gibi, basının özgürlüğü ile kişilerin, kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda somut olaydaki olgular itibariyle koruma altına alınmış bulunan bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerekecektir.

Bunun için temel ölçüt, kamu yararıdır. Yayın, salt toplumun yararı gözetilerek yapılmış olmalıdır. Toplumun çıkarı dışında hiçbir kişisel çıkar, gerçeklerin yanlış olarak sunulmasına neden olmamalıdır. Haber olduğu biçimi ile verilmeli ve kişisel katkı yer almamalıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basının bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, yayında kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini ve haber verilirken özle biçim arasındaki denge de korunmalıdır. Bu ilke ve kurallar gözetilmeden yapılan yayın hukuka aykırılığı oluşturur ve böylece kişilik hakları saldırıya uğramış olur. Anılan ilke ve kurallara uyulması durumunda ise, yayının

Anayasa, Basın Yasası ve basının genel işlevi karşısında hukuka uygun olduğu, kişilik değerlerine saldırı teşkil etmediği kabul edilmelidir.

Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. Olay veya konu ile ilgili olan, görünen bilinen herşeyi araştırmalı, incelemeli ve olayları olduğu biçimi ile yayınlamalıdır. Bu işlevi ile gerek yazılı ve gerekse görsel basın, somut gerçeği değil, o anda belirlenen ve var olan ve orta düzeydeki kişilerce de yayının yapıldığı biçimi ile kabul edilen olguları yayınlamalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan, gerçek olmadığı anlaşılan olayların ve olguların yayınından basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olayda, davaya konu yayın tarihi 25/04/2013 olup, yayında davacıların isimleri açıkça belirtilerek "... Cumhuriyet Başsavcılığı ...'in annesi ...'i, ...'nu ...'i, ...'nu sahtecilikten suçlu buldu ve cezalandırılmaları için dava açtı. ... 2. Asliye Ceza Mahkemesi ve Yargıtay 6. Ceza Dairesi de senedin sahte olduğuna karar verdi" şeklinde ifadeler kullanılmıştır. Oysa ki dava dışı Recep Veysioğlu'nun şikayeti üzerine davacılar hakkında ... Cumhuriyet Başsavcılığınca açılan davada "bedelsiz kalmış senedi tahsile koymak" suçundan yapılan yargılama sonunda 22/12/2008 tarihinde verilen kararla, kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmiş, anılan karar Yargıtayca da onanarak 03/05/2010 tarihinde kesinleşmiştir. Dolayısıyla yayın tarihinden önce davacılara yayında atfedilen sahte belge tanzim ettikleri iddiasına ilişkin verilmiş bir mahkumiyet kararı bulunmamaktadır. Şu durumda, dava konusu yayının görünür gerçekliğinden söz edilemeyeceği gibi davacıların sahte belge tanzim ettikleri şeklindeki ifade de kişilik haklarına saldırı niteliğindedir. Bu nedenle sayın çoğunluğun onama düşüncesine katılmamaktayım. 21/05/2018