erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2019/3767
Karar No: 2020/3176
Karar Tarihi: 01.06.2020

**14. Hukuk Dairesi         2019/3767 E.  ,  2020/3176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalı ...'a yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalı adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalıya 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 01.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Esas No: 2017/2978
Karar No: 2018/11339
Karar Tarihi: 28.11.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/2978 E.  ,  2018/11339 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay tarihinde, sanığın idaresindeki tek katlı otobüs ile meskun mahalde gündüz vakti seyir halindeyken yolun sol tarafında yer alan sokağa giriş yapmak için döndüğü esnada, karşıdan karşıya geçmeye çalışan yayaya çarparak, katılan yayanın nitelikli şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda; katılanın aşamalarda verdiği beyanlarında, karşıdan karşıya geçmek için bir iki adım attığı esnada sanığın kendisine çarptığını beyan ettiği, sanığın, aşamalardaki beyanlarında, sokağa giriş yaptığı esnada kaldırımdan hızlı bir şekilde karşıdan karşıya geçmek isteyen yayanın dengesini kaybettiğini ve aracının sağ ön lastik ile sağ dikiz aynasına hafif sürtünmesi ile yere yıkıldığını beyan etmesi karşısında, karşıdan karşıya geçen yayayı fark etmesine rağmen etkili fren ve direksiyon tedbirine başvurmadığı anlaşılmakla, sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2014/20071
Karar No: 2015/23510
Karar Tarihi: 21.12.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/20071 E.  ,  2015/23510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Geceleyin işyeri dokunulmazlığını bozmak suçunu işleyen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 116/4. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından aynı suçtan dolayı tayin olunan 6 ay hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca bir kat artırılması sonucu 12 ay yerine 1 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi aynı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan indirim sonucu bulunan sonuç ceza değişmediğinden bozma sebebi yapılmamıştır.

Açıklanması geri bırakılan hükmün, açıklanması için 5271 sayılı CYY’nın 231. maddesinin 1. fıkrası uyarınca duruşma açılarak ve oluşan yeni durum karşısında, duruşma açıldığından ve yargılamaya devam olunduğundan sanık ile varsa katılan haberdar edilip, hakkındaki hükmün açıklanması geri bırakılan sanığın, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlediğinin ya da denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülükleri yasal ve geçerli bir mazereti bulunmadığı halde yerine getirmediğinin yapılan duruşma sonunda tespiti halinde, 5271 sayılı CYY'nın 231. maddesinin 11. fıkrası gereğince hüküm ilk şekliyle açıklanır. Bu iki halin gerçekleştiğinin saptanması durumunda, mahkemece yapılacak işlem, önceden verilen ancak hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına konu olması nedeniyle hukuki varlık kazanmayan hükmün açıklanmasından ibarettir. Bu iki koşuldan birine aykırılık nedeniyle hükmün açıklanması halinde mahkemece, uygulanmasında yasal zorunluluk bulunduğu halde, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi nedeniyle 5560 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile CYY'nın 231. maddesine eklenen 7. fıkra gereğince uygulanamayan yasal hükümler hariç olmak üzere, önceki hükümde bir değişiklik yapılamayacaktır. Açıklanan bu hükümdeki hukuka aykırılıklar ise temyiz ya da kanun yararına bozma yoluyla Yargıtay’ca yapılacak inceleme sonucunda giderilebilecektir.

Yapılan açıklamalar karşısında somut olay değerlendirildiğinde; denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkındaki, açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanması ile yetinilmesi yerine, 5237 sayılı TCY'nın 50. maddesinin 3. fıkrasında öngörülen yasal zorunluluk durumu da bulunmadığı halde, her üç suçtan açıklanan hapis cezalarının adli para cezasına çevrilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 21.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/4564
Karar No: 2015/3431
Karar Tarihi: 06.07.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/4564 E.  ,  2015/3431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyize gelmeyen sanık ...'ın oturduğu adrese tebliğ yapıldığında sanığın askerde olduğunun tespit edildiğinin anlaşılması karşısında sanığın hangi tarihlerde askerlik yaptığının ilgili askerlik şubesinden sorulmak suretiyle tespit edilmesi, tebliğ tarihinde asker olduğunun belirlenmesi halinde tebliğin 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 14. maddesinin 1. fıkrası ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 22. maddesi hükümleri uyarınca kıta komutanı ve kurum amiri gibi en yakın üste; terhis olması durumunda ise aynı Kanun'un 21/2. maddesi gereğince tebliği gerekirken, sanığın mernis adresinde yapılan tebligat geçersiz olduğundan, sanığa gerekçeli kararın usulüne uygun tebligat yapılarak tebligat belgeleriyle verildiği takdirde temyiz dilekçesi eklendikten ve bu konuda ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere iadesinin sağlanması için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADE edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 06.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2021/4248
Karar No: 2022/3852
Karar Tarihi: 30.05.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/4248 E.  ,  2022/3852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalı ...'a yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalı adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalıya 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 30.05.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Esas No: 2013/1159
Karar No: 2013/13867
Karar Tarihi: 15.05.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/1159 E.  ,  2013/13867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Elazığ 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :04.10.2012
Esas No: 2011/156
Karar No: 2011/649
Karar Tarihi: 24.01.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/156 E.  ,  2011/649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ-ELATMANIN ÖNLENMESİ-YIKIM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, davalılar adına kayıtlı 1243 parsel sayılı taşınmazın bir kısmının kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, bu kısmın tapu kaydının iptali, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğinde bulunmuştur.

Davalı taraf, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 5841 Sayılı Yasanın 2.maddesi ile değişik 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 12.maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davacı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 24.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/22487
Karar No: 2015/22003
Karar Tarihi: 14.12.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/22487 E.  ,  2015/22003 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Samsun 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 25.12.2014

No : 2012/429-2014/863

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı 01.08.1998-01.08.2004 tarihleri arası davalı şirkette geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışma sürelerinin tespitine ilişkin davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. ve 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddesi olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

İnceleme konusu davada mahkemece, kısmen kabulle davacının E... İnş.Taah.Ltd.Şti ye ait işyerleri ile bu şirketin müdürü ve ortağı olan B.A.'a ait (..., ..., ..., ... sicil nolu) işyerlerinde 01/08/1998-02/07/2004 tarihleri arasında SGK'ya bildirilen süreler haricinde sürekli ve kesintisiz olarak asgari ücretle hizmet akti ile çalıştığının tespitine karar verilmiştir. İnfaz kabiliyeti bulunmayan eldeki hükümde, mahkemece davada taraf sıfatı bulunmayan bir işveren yönünden de hüküm kurulması ve davacının hangi tarihlerde hangi işverenler nezdinde çalıştığının belirlenmemesi isabetsizdir. Bu bakımdan; mahkemece belirlenen süre yönünden hakkında hüküm kurulan işverenlere usulüne uygun olarak husumet yöneltilmeli, başta davacının hizmet cetvelinde çalışmalarının bulunduğu işyerlerinde çalışan bordro tanıkları dinlenmeli ve dinlenen tanıkların ifadeleri arasındaki çelişkiler giderilerek, tarafların gösterdiği deliller toplanmalı ve elde edilecek sonuca göre işin esasına girilerek bir karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece yanılgılı değerlendirme ve eksik araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan K... A... Y... S... Tic. ve San. Ltd. Şti.'ne iadesine, 14.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2007/439
Karar No: 2007/342
Karar Tarihi: 13.06.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/11-439 E.  ,  2007/342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 13. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 20/01/2006

Taraflar arasındaki "ihtiyati haciz" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul Asliye 13.Ticaret Mahkemesince teminatla ihtiyati haciz isteminin kabulüne dair verilen 20.01.2006 gün ve 2006/28 D.İş sayılı kararın incelenmesi İhtiyati Haciz isteyen vekili  tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 11.Hukuk Dairesinin 14.03.2006 gün ve 2006/1828-2652  sayılı ilamı ile ; bozularak dosya yerine geri çevrilmekle,yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN:  İhtiyati Haciz isteyen vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

İstek, ihtiyati hacze ilişkindir. İhtiyati haciz isteyen vekili teminatsız olarak ihtiyati haciz isteminde bulunmuş; mahkemece %15 teminatla istem kabul edilmiştir.

İhtiyati haciz isteyen vekilinin temyizi üzerine karar özel dairece bozulmuş; bozma sonrası karşı taraf H.H.a çıkarılan bozma ilamının tebliğine ilişkin tebligat parçası adresten ayrıldığından bila tebliğ iade edilmiş; duruşma gününün tebliğine ilişkin tebligat parçası da adres Bursa’ya ait olmadığından iade edilmiştir. Daha sonra adı geçene Tebligat Kanunu 35.madde gereğince tebligat yapıldığına ilişkin belge dosya arasına alınmışsa da bu belgede dava dilekçesinin ekli olduğu yazılmış; ayrıca bildirilen duruşma gün ve saati üzerinde elle oynama yapılıp tasdik olunmamıştır. Bu şekliyle davalı H.H.’a bozma ilamı ve bozma sonrası duruşma günü tebliğinin usulünce yapıldığına ilişkin bir belgenin varlığından söz edilemez.

Ayrıca, 06.11.2006 tarihli celsede hazır olan ihtiyati haciz isteyen vekilinden bozmaya karşı diyecekleri sorulmamış, 18.12.2006 tarihli celsede ihtiyati haciz talep eden vekili hazır bulunmadığı halde yargılama sürdürülerek dosya karara bağlanmıştır.

Mahkemece H. H.a bozma ilamı ve duruşma gününün usulünce tebliğine ilişkin başka belge varsa bu belgenin ve ayrıca ihtiyati haciz isteyen vekilinin 18.12.2006 tarihli celse için mazeret beyan veya dilekçesi varsa bunların evraka eklenmesi için dosyanın mahalline iadesi gerekmiştir.

S O N U Ç  :Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.06.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Esas No: 2016/17726
Karar No: 2020/5079
Karar Tarihi: 17.09.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/17726 E.  ,  2020/5079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalılardan ...’a yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalıya 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesi, daha sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 17.09.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Esas No: 2011/164
Karar No: 2011/648
Karar Tarihi: 24.01.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/164 E.  ,  2011/648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ-ELATMANIN ÖNLENMESİ-YIKIM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, davalılar adına kayıtlı 708 parsel sayılı taşınmazın bir kısmının kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, bu kısmın tapu kaydının iptali, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğinde bulunmuştur.

Davalı, taraf davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 5841 Sayılı Yasanın 2.maddesi ile değişik 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 12.maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davacı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 24.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.