Esas No: 2011/10399
Karar No: 2012/14166
Karar Tarihi: 03.10.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/10399 E.  ,  2012/14166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 03/02/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/02/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince;

a)Dava, etkili eylem nedeni ile yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kısmen kabul edilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının gerçekleştirdiği saldırı nedeniyle 2. derecede kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığını belirterek, uğradığı maddi ve manevi zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalı ise, yaşanan olayda bir kusurunun olmadığını söyleyerek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece; ceza dosyasındaki raporlara göre davacının 15 gün iş ve güçten kalacak şekilde yaralandığı benimsenerek, maddi ve manevi tazminata hükmedilmiştir. Davacının yaralanması nedeniyle iyileşme sürecinin ne kadar süreceğine dair doktor raporu alınarak, geçici iş gücü kaybının buna göre belirlenmesi yerine ceza dosyasındaki raporlarla yetinilmiş olması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

b)Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Yaralanma derecesi ve yukarıdaki ilkeler göz önüne alındığında davacı yararına takdir edilen manevi tazminat davacının maruz kaldığı elem ve üzüntüyü hafifletmekten uzaktır. Daha üst miktarda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiğinden hükmün bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, diğer temyiz tirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.