Esas No: 2023/1481
Karar No: 2023/534
Karar Tarihi: 14.02.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/1481 E.  ,  2023/534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 13.12.2022 tarihli ve 2022/11791 Esas, 2022/20899 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.01.2023 tarihli ve KD-2021/139289 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Kanun’un 308. maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308. maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz sebepleri, sanığın gündüz vakti işlemiş olduğu 5237 sayılı Kanun'un 116/2. maddesinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu için öngörülen cezanın üst sınırının bir yıl hapis veya adli para cezası olduğu, nitelikli hal olan 5237 sayılı Kanun'un 119/1-c madddesi uyarınca ceza bir kat artırıldığında üst sınırı 2 yıl hapis veya adli para cezası olacağı, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları hakkında, bölge adliye mahkemesi ceza dairesinin mahkûmiyet dışında kalan “beraat”, “ret”,”düşme” veya “ceza verilmesine yer olmadığına” ilişkin vereceği kararların temyize tabi olması kuralının tek istisnasının, “ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz edilemeyeceğini düzenleyen 5271 sayılı Kanun'un 286/2-d maddesindeki durumun oluşturduğu, bu sebeplerle temyiz talebinin reddine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

1.Sanık hakkında ... Asliye Ceza Mahkemesinin 27.01.2021 tarih, 2017/501 Esas ve 2021/98 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 116/2, 119/1-c maddeleri uyarınca 12 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, kararın sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 7.Ceza Dairesinin 14.10.2021 tarih, 2021/1126 Esas ve 2021/3141 Karar sayılı kararı ile sanığın mahkumiyetine ilişkin karar kaldırarak beraat kararı verilmek suretiyle hükmün düzeltilmek suretiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

2. 5271 sayılı Kanun'un 286. maddesi; “(1) Bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin bozma dışında kalan hükümleri temyiz edilebilir. (2) Ancak;

a) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları,

b) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları,

c) (Ek: 20/7/2017 - 7035/20 md) Hapis cezasından çevrilen seçenek yaptırımlara ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen; seçenek yaptırımlara ilişkin her türlü kararlar ve istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar,

d) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md.) İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

f) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md) Sadece eşya veya kazanç müsaderesine veya bunlara yer olmadığına ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları,

g) On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları,

h) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md.) Davanın düşmesine, ceza verilmesine yer olmadığına, güvenlik tedbirine ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen bu tür kararlar veya istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar,

ı) Yukarıdaki bentlerde yer alan sınırlar içinde kalmak koşuluyla aynı hükümde, cezalardan ve kararlardan birden fazlasını içeren bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez.” şeklindedir.

5271 sayılı Kanun'un 286/2-d. maddesindeki istisnaya ilişkin önceki düzenleme, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararının istinaf edilmesi üzerine bölge adliye mahkemesinin mahkumiyet kararı vermesi halinde de temyiz yolunun kapalı olmasının Anayasaya aykırı olduğu gerekçesiyle Anayasa Mahkemesinin 15.02.2019 tarihili R.G’de yayımlanan 27.12.2018 tarihli ve 2018/71 Esas, 2018/118 Karar sayılı kararı ile iptal edilmesi üzerine 28.02.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Yasanın 7. maddesi ile iptal gerekçesi doğrultusunda yeniden düzenlenerek;

" d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları... temyiz edilemez." şeklinde son halini almıştır.

Üst sınırı iki yıl veya daha az hapis cezası gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin olarak ilk derece mahkemesinin verdiği kararlar hakkında bölge adliye mahkemesinin istinaf incelemesi sonucu verdiği beraat kararı temyiz edilemeyecektir.

3. Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde; sanık hakkında ilk derece mahkemesince 5237 sayılı Kanun'un 116/2, 119/1-c maddeleri uyarınca kurulan ve üst sınırı iki yıldan az cezayı gerektiren mahkumiyet hükmünün, istinaf incelemesi sonucu kaldırılarak beraat kararı verilmek suretiyle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine dair kararın, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-d maddesi uyarınca temyiz incelemesine tabi olmayan kararlardan olduğu gözetilmeden esastan inceleme yapılmak suretiyle hüküm kurulması hukuka aykırı bulunarak, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 13.12.2022 tarihli ve 2022/11791 Esas, 2022/20899 Karar sayılı onama ilamının KALDIRILMASINA,

3. İlk derece mahkemesince hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde 5271 sayılı Kanun'un 286/2-d. maddesi uyarınca, ilk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve aynı Kanun’un 272/3. maddesi kapsamı dışında kalan mahkumiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dahil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, katılanlar vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.02.2023 tarihinde karar verildi.