Esas No: 2015/21048
Karar No: 2015/22986
Karar Tarihi: 23.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/21048 E.  ,  2015/22986 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1. Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2. Davacı vekili, davacının 01.08.2010-27.05.2013 tarihleri arasında davalı işveren nezdinde çalıştığını, müvekkiline 3 saatin üzerinde fazla çalışma yaptırıldığını, ayrıca genel tatil ve hafta tatilleri kullandırılmadan çalıştığını ve bu çalışmalarına ilişkin ücretlerin ödenmediğini iddia ederek fazla mesai, hafta tatili ve genel tatili alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Arra dinlenme süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, bilirkişi fazla çalışma hesabında günlük giriş çıkış saatlerini esas alarak hesaplamıştır. Ancak örneğin 01-07/10/2007 tarihleri arasındaki çalışmalarda haftalık 5 saat ara dinlenme düşerek 50 saati aşan 19 saat 45 dakika fazla çalışma alacağı hesaplamıştır. Bilirkişinin sadece hafta içindeki 10 saatlik çalışmalardan 1 saat ara dinlenmesi yaparken cumartesi günü 8 saatlik çalışmadan 1 saat ve Pazar günü 11 saati aşan çalışmadan 1,5 saat ara dinlenme süresi indirmeden hesaplama yaptığı görülmüştür. Söz konusu ara dinlenme süreleri indirildiğinde anılan haftadaki çalışma süresi 69,45 saat değil 67 saat 15 dakika olacaktır. Hesaplamalarda örnek verilen bu hafta dışında 4857 SK. 68.maddesindeki ara dinlenme sürelerinin dikkate alınmadığı örneğin takip eden haftada 13 saatlik çalışmadan 1,5 saat ara indirilmediği ve hafta içi süreler dışında geçen 4 saatten az çalışmalardan 15 dakika 4-7,5 saat arasındaki çalışmalardan ise yarım saat ara indirilmediği de açıkça anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporunun diğer bölümlerinde 11 saati aşan 19 saati bulan çalışmalar görülmekle birlikte ara dinlenme süreleri 1 saat olarak esas alınmıştır.

Bilirkişinin ara dinlenme sürelerini dikkate almadan yaptığı hesaplamaya itibarla yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 23/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.