Esas No: 2010/287
Karar No: 2010/12743
Karar Tarihi: 09.12.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/287 E.  ,  2010/12743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 18/10/2007 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; istemin bir bölümünün kabulüne ilişkin 01/10/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazına gelince; davalının % 60 oranında kusuruyla yol açtığı trafik kazasında desteğin yaşamını yitirdiğini belirten davacılar, davalı yanın manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemişlerdir.

Davalı, olayda birinci derecede desteğin kusurlu olduğunu, kusur durumunun mahkemece belirlenmesi gerektiğini, istemin hak ve adalete aykırı olduğunu ileri sürerek, reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın gelişimi, davalının kusur oranları ile sosyal ve ekonomik durumları gözetildiğinde davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat tutarları azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının 2 nolu bendinde yer alan “…3.000,00…”, “…2.000,00…” ve “…15.000,00…” biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…5.000,00…”, “…3.000,00…” ve “…23.000,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin ikinci 2 nolu bendinde yer alan “…810,00…” sayı dizisinin silinerek yerine “…1.242,00…” sayı dizisinin yazılmasına; davacı yan yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin 3 nolu bendinde yer alan “…1.800,00…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…2.700,00…” sayı dizsinin yazılmasına; davalı yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin 7 nolu bendinde yer alan “…1.800,00…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “2.700,00…” sayı dizisinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/12/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.