Esas No: 2019/6151
Karar No: 2020/3817
Karar Tarihi: 22.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/6151 E.  ,  2020/3817 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b, 50/1-a, 52/2, 52/4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı, katılan vekili, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin inşaatta iş güvenliği uzmanının ve şantiye şefinin bulunduğu, bu nedenle sanığın sorumluluğunun olmadığı, olay sonrası sgk tarafından katılana ödenen maaşlar için sanığa rücu edileceği, ayrıca sanığın katılanla olaydan sonra ilgilenerek ihtiyaçlarını karşıladığı, bu nedenle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkin ve sair, katılan vekilinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

I-Dosya içeriğine göre sanığın müteahhidi olduğu inşaatta kalıp işçisi olarak çalışan katılanın zemin katta bulunan dolgu malzemesini atmak için kullanılan delikten iki kat aşağı zemine düşmesi şeklinde meydana gelen ve katılanın hayati tehlike geçirecek ve vücudunda ağır derecede kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin nitelikli şekilde yaralanmasına neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması,

II-Katılanın hayati tehlike oluşturacak ve vücudunda kemik kırığına neden olacak nitelikte yaralandığının kabul edildiği anlaşılmakla, uygulama maddesinin TCK’nın 89/2-b-e maddesi yerine TCK’nın 89/2-b maddesi olarak gösterilmesi,

Kabule göre de;

1-5237 sayılı TCK'nın 50/2. maddesinin ''suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez'' şeklindeki hükmüne ve 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edilmesine rağmen, sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi,

2-Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

3-Hükmedilen adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi gereğince, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin belirtilmemesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 22.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.