erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2009/275
Karar No: 2010/1784
Karar Tarihi: 30.03.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/275 E.  ,  2010/1784 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 142 ada 1 ve 2 parsel sayılı sırasıyla 3400 m2, 4712,50 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar, Divriği Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduğundan söz edilmek suretiyle malikhanesi açık bırakılarak tespit edilmiştir. Kadastro tespitinden önce davacı ... tarafından davalılar ..., ... aleyhine açılan el atmanın önlenmesi davası görevsizlik kararıyla kadastro mahkemesine aktarılmıştır. Mahkemece davanın reddine, 142 ada 1 ve 2 parsel sayılı taşınmazların davalı ... mirasçıları adına payları oranında tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava ve temyize konu 142 ada 1 parsel sayılı taşınmazın davalı tarafın tutunduğu tescil yoluyla oluşan 13.06.1984 tarih, 4 sayılı tapu kaydı kapsamında kaldığı, aynı ada 2 parsel sayılı taşınmaz üzerinde ise aktarılan dava tarihinde davalı ... mirasçıları yararına 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği, mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Davacı ... K.evvel 1302 tarih, 203 sayılı tapu kaydına dayanmış ise de tapu kaydının dava konusu taşınmazlara uymadığı, bir an için uyduğu kabul edilse bile tapu kayıt maliki Derviş oğlu ... ... ’in 1957 tarihinde öldüğü, aktarılan dava tarihi olan 12.02.1982 yılına kadar taşınmaz üzerinde davalı tarafın zilyet bulunduğu dosya kapsamı ile anlaşıldığına göre davacının tutunduğu tapu kaydının 3402 sayılı Kadastro Kanununun 13/B-c maddesi hükmüne göre hukuki değerini yitirdiğinin kabulü gerekir. Hal böyle olunca davacı ...’in davasının reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden davacının temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 77,05 TL harcın davacı taraftan alınmasına, 30.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Esas No: 2012/5441
Karar No: 2012/11035
Karar Tarihi: 28.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/5441 E.  ,  2012/11035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 15.02.2010 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususlarının ilgili Belediye Başkanlığından sorulmasından,

2-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğunun, ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulmasından,

3-Değerlendirme tarihi olan 2010 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/29540
Karar No: 2017/35246
Karar Tarihi: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/29540 E.  ,  2017/35246 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2024/2959
Karar No: 2025/4602
Karar Tarihi: 15.05.2025

**12. Ceza Dairesi         2024/2959 E.  ,  2025/4602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1082 E., 2021/212 K.

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık, imar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet, hüküm kurulmasına yer olmadığına

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 02/02/2021 tarihli ve 2019/1082 Esas, 2021/212 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Sanığın yüzüne karşı verilip 02/02/2021 tarihinde tefhim edilen kararı, 5271 sayılı CMK'nın 291/1. maddesinde belirlenen 15 günlük kanunî sürede 02/02/2021 tarihli temyiz nedeni içermeyen dilekçesi ile temyiz ettiği, ancak kararda, 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 günlük ek süre içerisinde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe sunabileceğinin, bu süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirmemesi hâlinde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedileceğinin ihtar edilmediği anlaşıldığından, söz konusu eksikliğin giderilmesi için Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.10.2023 tarihli ve 2023/6-93 Esas, 2023/549 Karar sayılı kararına göre sanığa yapılacak meşruhatlı tebligatla hüküm tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 295/1. maddesi uyarınca tebliğden itibaren 7 günlük ek süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz sebebi bildirilmesi gerektiği, aksi hâlde sebep yokluğundan temyiz talebinin reddedilebileceği ihtarı ile usûlüne uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve verilmesi durumunda gerekçeli temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi, verilmemesi durumunda sanığın dilekçesinin mevcut hâline dayalı olarak inceleme yapılması amacıyla dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

oy birliğiyle,15.05.2025 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2011/17856
Karar No: 2012/13741
Karar Tarihi: 21.05.0212

**2. Hukuk Dairesi         2011/17856 E.  ,  2012/13741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İnegöl 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :06.05.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı kocanın evlenmenin butlanı davasının reddine dair temyiz itirazları yersizdir.

2- Davalı kadının boşanma davasına yönelik temyizinin incelenmesine gelince:

Davacı koca dilekçesinde evlenmenin butlanını istemiş, daha sonra verdiği dilekçe ile evlenmenin butlanı yanında geçimsizlik nedeniyle boşanma kararı verilmesini istemiştir. Davacı koca açılmış bulunan davayı ıslah etmemiş, davaya yeni bir dava eklemiştir. Islahla yeni bir davanın eklenmesi mümkün değildir. Mahkemece davacının şiddetli geçimsizlikten boşanma davasının reddi gerekirken kabulü doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre tarafların boşanmanın fer'ilerine ilişkin temyizin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, davacı kocanın temyizinin yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davacıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 90.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının davalıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 21.05.2012 (Pzt.)
Esas No: 2016/26106
Karar No: 2017/35576
Karar Tarihi: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/26106 E.  ,  2017/35576 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2022/1368
Karar No: 2024/561
Karar Tarihi: 24.01.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/1368 E.  ,  2024/561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 24.09.2021 tarihli, 2020/655 Esas, 2021/1982 Karar sayılı kararının, katılanlar vekilleri ve sanıklar müdafiileri tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Her ne kadar tebliğnamede katılan ... ... ve ... hakkında temyiz dilekçelerinde temyiz sebebi bildirmedikleri ve gerekçeli temyiz dilekçesi de vermediklerinden bahisle temyiz isteminin reddi yönünde görüş bildirilmiş ise de; katılan ... ... vekilinin ve sanık ... müdafiin 22.10.2021 tarihli dilekçelerinde temyiz sebeplerini bildirdiği anlaşılmıştır.

Sanıklar ... ve ... müdafiilerinin yüzlerine karşı tefhim olunan karara karşı süresinde temyiz talebinde bulunmakla birlikte 5271 sayılı Kanun'un 294 ünü maddesinde belirtildiği şekilde temyiz sebeplerini bildirmedikleri, gerekçeli kararın tebliğini müteakip ek dilekçelerini sunmadıkları anlaşılmakla,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.03.2021 tarihli ve .../9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında ayrıntıları açıklandığı üzere 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 295 ... maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir." şeklindeki düzenleme gereği, sanıklar ... ve ... müdafiilerine, "Gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295 ... maddesinin birinci fıkrasında belirtilen 7 günlük kanunî sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte temyiz isteminde bulunmaması hâlinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere Dairemize iade edilmek kaydıyla dava dosyasının ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 24.01.2024 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2020/5455
Karar No: 2021/6222
Karar Tarihi: 07.06.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/5455 E.  ,  2021/6222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihlerine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanunun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 07/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/15079
Karar No: 2018/414
Karar Tarihi: 06.02.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/15079 E.  ,  2018/414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen ilk hükmün temyiz edilmeyerek kesinleşmesinden sonra tavzih talebinin reddine yönelik olarak verilen ek kararın süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili,davalı ile aralarında ticari ilişki olmadığını, davalıya verilen senetten dolayı borçlu bulunmadığının tespiti isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının davalıya senet nedeniyle borcunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekili, 16/06/2016 havale tarihli dilekçesi ile kararın hüküm kısmında "Davalı kendisini vekil ile temsil ettirdiği anlaşıldığından karar tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre hesaplanan 1.740,00 TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine" şeklinde hata yapıldığını, "karar tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre hesaplanan 1.740,00 TL maktu vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine" şeklinde düzeltilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, 23/06/2016 tarihli ek karar ile hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçların tavzih yoluyla düzeltilemeyeceği gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiş, ek karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin ek karara yönelik yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan ek kararın ONANMASINA, fazla yatırılan peşin harcın istek halinde davacıya iadesine, 06/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2023/1352
Karar No: 2023/1824
Karar Tarihi: 07.06.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/1352 E.  ,  2023/1824 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/409 E., 2022/660 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen menfi tespit davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne 2016 yılı ilaç temin protokolünün 5.3.2. maddesi gereğince cezai şartın 40.082,88 TL lik kısmının iptaline davacının diğer taleplerinin reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca; Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verilmesi halinde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına tabidir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen kararda hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 40.082,88 TL TL olup karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine

07.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2013/10549
Karar No: 2014/1125
Karar Tarihi: 20.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/10549 E.  ,  2014/1125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.01.2013 tarih ve 2011/170-2013/13 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine icra takibi yaptığını, ödeme emrinin müvekkilinin eski adresine usulsüz olarak tebliğ edildiğini, takibin kesinleşmesi nedeniyle şirket hesaplarına bloke konmaması ve şirketin ticari itibarının zedelenmemesi için 4.032,33 TL'nin icra dosyasına yatırıldığını, müvekkilinin ticari defterlerinde davalının hiçbir alacağının görünmediğini ileri sürerek, 4.032,33 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, icra dosyasında tebligatın usulüne uygun yapıldığını, taraflar arasında ticari ilişkinin bulunduğunu, davacının takibe konu fatura bedelini ödemediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının mallarının davalının deposunda depolanmış olduğu, ancak tasfiyelik hale gelen eşya için yapılması gerekli işlemler zamanında yapılmamış ve eşya yaklaşık beş yıl davalının antreposunda tasfiye sürecinin bitmesini beklediği, tasfiye olan eşya için davalı tarafından davacı adına tanzim edilmiş faturanın, gümrük ve tasfiye mevzuatı uyarınca düzenlenmemesi gerektiği, davacının davalıya borcu olmadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 251,10 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/39926
Karar No: 2017/298
Karar Tarihi: 09.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/39926 E.  ,  2017/298 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 09/01/2017 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2013/5309
Karar No: 2013/12266
Karar Tarihi: 03.10.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/5309 E.  ,  2013/12266 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1 - 1. cümle, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "08.01.2007" yerine "10.01.2007" olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yediemin olarak kendisine teslim edilen malların sahibi olduğu anlaşılan sanık hakkında tayin olunan cezadan TCK'nın 289/1-2. cümlesi gereğince indirim yapılması gerektiği gözetilmeyerek fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, anılan suça ilişkin olarak TCK'nın 289/1. maddesinin 1. cümlesi gereğince tayin olunan 3 ay hapis ve 5 gün karşılığı adli para cezasının aynı fıkranın ikinci cümlesi gereğince 1/2 oranında indirilerek 1 ay 15 gün hapis ve 2 gün karşılığı adli para cezasına, TCK'nın 62. maddesi ile de 1/6 oranında indirim yapılarak sonuç cezanın 1 ay 7 gün hapis ve 1 gün karşılığı adli para cezasına indirilmesi sonuç hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca bir gün karşılığı 20 TL'den hesap edilerek 740 TL adli para cezasına ve 1 gün adli para cezasının da TCK'nın 52. maddesi uyarınca bir gün karşılığı 20 TL'den hesap edilerek 20 TL adli para cezasına çevrilmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.