erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2016/6450
Karar No: 2016/20580
Karar Tarihi: 21.09.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/6450 E.  ,  2016/20580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1) a-İşgal ve faydalanma suçu yönünden 5237 sayılı TCK’nın 50/3. maddesi gereği fiili işlediği tarihte 65 yaşını bitirmiş olan ve engel sabıkası bulunmayan sanık hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin kanuni zorunluluk olduğunun gözetilmemesi,

b-Sanığa iddianamede sevk maddesi olarak gösterilmeyen 6831 sayılı Kanun'un 93/2. maddesinden ek savunma hakkı verilmeden hüküm kurulması,

2)Ağaç kesme suçu yönünden ise 16 adet meşe ağacının tutanak tarihinden 15 gün önce kesilmiş olduğunun suç tutanağı ile sabit olduğu, sanığın savunmasında suçlamayı kabul etmediği görülmekle, ağaçları sanığın kestiğine ilişkin kesin ve yeterli delil bulunmadan sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi,

3)Gerekçeli karar başlığında orman idaresinin katılan olarak gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2023/2092
Karar No: 2023/1841
Karar Tarihi: 16.05.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/2092 E.  ,  2023/1841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 22.03.2023

SAYISI : 2021/381 E., 2022/1257 K.

DAVA TARİHİ : 27.03.2019

HÜKÜM/KARAR : Süreden Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Eskişehir Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2019/128 E., 2021/42 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı şirket tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 22.03.2023 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin süreden reddine karar

verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 22.03.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca bölge adliye mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar, davacı vekiline 16.01.2023 tarihinde tebliğ edilmiş; temyiz dilekçesi ise yasal süre geçirildikten sonra 13.03.2023 tarihinde verilmiştir.

Temyiz dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 22.03.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

davacıdan alınması gereken harç peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/38296
Karar No: 2017/3311
Karar Tarihi: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/38296 E.  ,  2017/3311 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2008/16335
Karar No: 2009/6306
Karar Tarihi: 07.05.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/16335 E.  ,  2009/6306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile imzaladıkları inşaat sözleşmesi ile aralarında ticari ilişki doğduğunu, sözleşme gereği sunulacak hizmete teminat olarak davalıya üç adet her biri 20.000.000.000TL bedelli tarihsiz çek verdiğini, sözleşme gereği edimlerin ifasında hiçbir problem olmadığı halde çeklerin arkasının yazdırıldığını, çeklerden birinin boş bırakılan keşide tarihi kısmının önce 17.03.2003 olarak doldurulup daha sonra ibraz müddetinin kaçırılması nedeniyle 27.03.2003 olarak değiştirildiğini, sözleşme gereği hiçbir borç tahakkuk etmemesine rağmen çeklerin arkasının yazdırılmasının hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek,teminat olarak verilen çeklerin iptali ile çekler nedeniyle borcunun olmadığının tespitini istemiştir.

Davalı, çeklerin sözleşmedeki ticari ilişki ile ilgisi olmadığını, teminat olmadığını, sözleşmede de teminata ilişkin kayıt olmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabul ve kısmen reddi ile dava konusu üç adet toplam 60.000YTL’lik çekler nedeniyle davacı yanın, davalı yana borçlu bulunmadığının tespitine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı üç adet çeki davalıya teminat verdiğini ancak koşulları oluşmadığı halde davalının çekleri bankaya ibraz ederek karşılıksız olduğuna dair şerh verdirdiğini belirterek çeklerden dolayı borçlu olmadığının tespitini istemiştir. Davalı çeklerin bağış olduğunu savunmuştur. Davalının bu savunması gerekçeli inkardır. Davacı iddiasını kanıtlamalıdır. Davacı ibraz ettiği delillerle bir sözleşme olduğunu,çeklerin sözleşmenin teminatı olarak verildiğini

2008/16335-2009/6306

kanıtlayamamıştır. Mevcut sözleşmede de bu konuda hüküm yoktur. Ne var ki, davacı dava dilekçesinde yemin deliline de dayanmıştır. Mahkemece davacı tarafa, dava konusu üç adet çeki teminat olarak verdiği iddiası hakkında davalıya yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 7.5.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/1862
Karar No: 2018/1478
Karar Tarihi: 20.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/1862 E.  ,  2018/1478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanığa yüklenen sahte fatura kullanma suçunda suç tarihinin, son faturanın kullanıldığı KDV beyannamesi tarihi olduğu, buna göre en aleyhe kabul ile 2005 takvim yılında kullanılan en son fatura tarihinin 31.12.2005 olması halinde suç tarihinin bir sonraki KDV beyanname tarihi olan 21.01.2006 olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2005 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı TCK'nın 66/1e, 67/4 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 2005 takvim yılı hesabının sadece katma değer vergisi yönünden incelenmesi, kullanılan son faturanın 31.12.2005 tarihli olması halinde dahi 3065 sayılı KDV Kanununun 5035 sayılı Kanunun 48. maddesi ile değişik 41 ve 45. maddeleri uyarınca suç tarihi olan 21.01.2006 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 20.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Esas No: 2017/5179
Karar No: 2018/893
Karar Tarihi: 24.01.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/5179 E.  ,  2018/893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen kararın mernis adresine 7201 Sayılı Tebligat Kanunu’nun 21. maddesinin 2. fıkrasına göre tebliği edildiği, ancak Ordu Aile Mahkemesi'nin 2014/425 Değişik iş sayılı 17/07/2014 tarihli kararı ile sanığın 3 ay süre ile müşterek konuttan uzaklaştırılmasına karar verildiği, yine Ordu Aile Mahkemesi'nin 2014/592 esas 2014/641 karar sayılı 16/09/2014 tarihli kararı ile sanığın ve mağdurun boşanmalarına karar verildiği, tebliğ tarihinde tebligatın yapıldığı adreste sanığın ikamet etmediği, boşandığı eşi ...'ın ikamet ettiği, bu itibarla tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin eski hale getirme ve temyiz isteğinin yerinde olduğu, temyiz talebinin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığa verilecek cezanın TCK’nin 86/1, 86/3-a, 87/1-c-son maddeleri gereğince 5 yıldan az olamayacağının gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından ve yine Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedenleri yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA; 24.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/13913
Karar No: 2016/8885
Karar Tarihi: 02.06.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/13913 E.  ,  2016/8885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

İHBAR OLUNANLAR : 1-...

2-..., 3-... VEK.AV...., 4-....

Taraflar arasında görülen kayıp kaçak bedelinin iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 860.00 TL bakiye temyiz harcının temyiz edenlere yükletilmesine, 02.06.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.

...
Esas No: 2013/1189
Karar No: 2013/10337
Karar Tarihi: 04.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/1189 E.  ,  2013/10337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; katılana ait evin bahçesindeki incir ağaçlarını ... isimli kişinin kesmesi üzerine Didim 2. Asliye Ceza Mahkemesi'ne 2008/895 esas sayılı davanın açıldığı, incir ağacının kesilmesinden sonra aradan geçen sürede 4,5 metre kadar yeniden büyüdüğü, ...'ın akrabası olan sanığın önceki husumeti devam ettirip yerden 7 cm yükseklikten incir ağacını tekrar kestiği iddia edilen olayda, savunmasının aksine katılan beyanı dışında, mahkumiyetine yeter nitelikte, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından bahisle beraatine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 04.06.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2017/7368
Karar No: 2017/15468
Karar Tarihi: 07.06.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/7368 E.  ,  2017/15468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması ve emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan yapılan serbest alım satımlardan söz edilerek taşınmaza soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 07/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/40297
Karar No: 2017/3499
Karar Tarihi: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/40297 E.  ,  2017/3499 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2023/2581
Karar No: 2024/965
Karar Tarihi: 07.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/2581 E.  ,  2024/965 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 10.01.2023

EK KARAR SAYISI : 2021/506 E., 2022/1443 K.

SUÇ : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile ek kararın onanması

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında, Eskişehir 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.12.2020 tarihli kararı ile infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan kurulan “1 yıl " hapis cezası ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin reddine dair ek kararın temyizinin niteliği karşısında;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesinin, 10.01.2023 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın. temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca. Eskişehir 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.02.2024 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2013/15907
Karar No: 2013/23268
Karar Tarihi: 25.12.2013

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2013/15907 E.  ,  2013/23268 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı işçi iş akdinin davalı işverence tek taraflı ve haksız olarak feshedildiğini belirterek fazla çalışma, genel tatil ücreti ile hafta tatili alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece davacının fazla çalışmasının bulunmadığı, tanık anlatımlarına göre davacının genel tatil günlerinde çalıştığı ve haftalık izninin bulunmadığı anlaşılarak ve bu tespitleri esas alan bilirkişi raporu yasal ve yerinde görülerek davacının fazla çalışması bulunmadığından fazla çalışma ücreti talebinin reddine, genel tatil ücreti alacağı ve hafta tatili ücreti alacağı taleplerinin kabulüne karar verilerek ve genel tatil ücreti alacağı bilirkişi tarafından 4.805,55 TL olarak hesaplandığından ve davacının çalışmış olduğu süre gözönüne alınarak ve tespit edilen bu miktarın çok yüksek bir miktar olmadığı da dikkate alınarak bilirkişinin tespit etmiş olduğu genel tatil ücretinden hakkaniyet indirimi yapılmayarak bilirkişi tarafından tespit edilen, dava dilekçesi ve ıslah dilekçesi ile talep edilen miktarlar yönünden davacının davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir. ./...

Fazla çalışma, UBGT ve Hafta tatili alacaklarının tanık beyanlarına dayalı olarak uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır Ancak, bu alacakların takdiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda hesaplama tamamen tanık beyanlarına dayanmış olmakla hesaplanan genel tatil alacağından indirime gidilmesi gerekirken Mahkemece hafta tatili alacağında % 30 hakkaniyet indirim yapmasına karşın genel tatil alacağının tamamının hüküm altına alınması hatalı olup, kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 25.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.