Esas No: 2019/1377
Karar No: 2019/12764
Karar Tarihi: 11.07.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/1377 E.  ,  2019/12764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...'nun 23/03/2015 havale tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hale getirme istemi hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması nedeniyle Iğdır 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26/03/2015 tarih ve 2009/92 esas - 2010/221 karar sayılı ek kararının kaldırılmasına karar verilmekle;

Sanık ...'nun yokluğunda verilen 12/04/2010 tarihli kararın, talimatla alınan savunmasında Oltu T Tipi Kapalı Ceza infaz Kurumu'nda hükümlü olduğu anlaşılan sanığa Oltu T Tipi Kapalı Ceza infaz Kurumu'na tebliğe çıkartıldığı ancak adresten ayrılmış olması nedeniyle tebligatın 17/06/2010 tarihinde iade edilmesi üzerine 81. Sok. Kışla Mah. No:40 Merkez/Iğdır adresine tebliğe çıkartılarak sanığın annesi Herdem Puğu'ya 24.08.2010 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmış ise de; tebliğ tarihinde sanığın başka suçtan Kars Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda hükümlü olması nedeniyle yapılan tebligat işleminin usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın 23/03/2015 tarihli temyiz isteminin, öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

1-Sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın konut dokunulmazlığını bozma suçunu dosyada yargılanarak hakkında beraat kararı verilen sanık ... ile birlikte işlediği hususunda beyanı dışında yeterli, kesin ve somut delil olmadığının anlaşılması karşısında, sanığın eylemi birden fazla kişiyle işlediği sabit olmadığından sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanamayacağı anlaşılmakla; sanığın eylemin TCK'nın 116/1-4. maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın konut dokunulmazlığını bozma suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 116/1-4. maddesinde öngörülen cezanın üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 8 yıllık zamanaşımının, 12.04.2010 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 11/07/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.