erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2021/11423
Karar No: 2022/2127
Karar Tarihi: 17.02.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/11423 E.  ,  2022/2127 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

İlk Derece

Mahkemesi :... İş Mahkemesi

Dava, Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulüyle ilk derece mahkemesi kararını kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgiliden alınmasına, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, Üye ...'ın muhalefetine karşı, Başkan ..., Üyeler ..., ... ve ...'nın oyları ve oy çokluğuyla, 17/02/2022 gününde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Somut uyuşmazlıkta, davacı kadın 2000 yılında eşinden boşanmıştır. Davacı kadına boşandıktan kısa bir süre sonra 1994 yılında ölen babasından yetim aylığı bağlanmış ve eski eşi ile fiili birlikteliğinin kurum tarafından denetim raporu ile anlaşılması üzerine 2008-2017 yılları için 5510 sayılı Kanunun 56. maddesi uyarınca boşandığı eşi ile birlikte yaşadığı gerekçesi ile ödenen aylıklar için borç çıkarılmış, davacı kurum işleminin iptali için dava açmıştır.

Dairemizin 07.10.2021 tarih ve 2021/7072 Esas, 2021/11762 Karar sayılı ilamında yazılan karşı oy gerekçelerimde belirttiğim gibi davacı boşandığında 506 sayılı kanun yürürlüktedir. 5510 sayılı kanunun 5754 sayılı kanunun 68. Maddesi ile değişik geçici 1. Maddesi uyarınca kesilmede mevzuat hükümleri kanun uygulanmalıdır. Anılan mevzuat hükümlerinde ise boşanılan eş ile birlikte yaşama olgusu bir kesilme nedeni olarak düzenlenmemiştir. 5510 sayılı kanunun 01.10.2008 tarihinden önce gerçekleşen boşanma olgusuna uygulanması olanağı, önceye etki yasağı nedeni ile olanaklı değildir.

Çoğunluğun önceye etki yasağı ilkesine aykırı olarak, lafzi yorum ve sigortalı aleyhine yorumu benimseyerek, sonradan gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılarak salt birlikte yaşama ve boşanan eşin desteğini alma koşulunu yeterli kabul etmesi ve bu yönde yerel mahkeme kararını onaması Kanunun ve Anayasa Mahkemesinin iptal kararının gerekçelerine aykırıdır.

Açıklanan bu gerekçelerle mahkeme kararının kesin olarak bu gerekçelerle bozulması gerekirken, onanması görüşüne katılınmamıştır.
Esas No: 2014/8528
Karar No: 2014/14765
Karar Tarihi: 17.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/8528 E.  ,  2014/14765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 3. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/02/2014

NUMARASI : 2013/434-2014/149

Taraflar arasında görülen iştirak nafakasının artırımı davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesi ile 320.00.- TL olarak ödenen iştirak nafakasının yetersiz olduğunu belirterek iştirak nafakasının 1.000.00.- TL 'ye yükseltilmesini talep etmiştir .

Davalı vekili cevap dilekçesinde davanın reddini istemiştir.

Mahkemece aylık 500.00.- TL iştirak nafakası takdir edilmiş,hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İştirak nafakası, çocuğun yaşı, eğitim durumu, günün ekonomik koşulları ile genel ihtiyaçlar ve ana babanın mali durumuna göre takdir edilir.

Nafaka miktarının belirlenmesinde esas alınması gereken ister bakım ve barındırma, isterse okul, eğitim ve gelişme giderlerinin özenti ve aşırılığa kaçmadan doğru, makul ve gerçekçi sınırlar içinde kalmasına özen gösterilmesi toplumun ve çevrenin genel yaşam gelişim ve eğitim çizgisinin gözden uzak tutulmaması ve nihayet kişisel ve aşırı istekler ile toplumun lüks olarak kabul edebileceği ihtiyaçlar için velayet kendisine bırakılmayan tarafın ağır yükümlülüklerine maruz bırakılmaması gerekmektedir.

Somut olayda davacı annenin hemşire olduğu, 1.600 TL geliri olduğu, 400 TL kira ödediği, bekar olduğu, evi olduğu, davalı babanın ise astsubay olduğu, 3.338 TL geliri olduğu, 372 TL kira ödediği, evlendiği, aracı olduğu anlaşılmaktadır. Nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) tespit edilen gelir durumu nazara alındığında; artırılan iştirak nafakası tutarı fazla olup, TMK 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine aykırı görülmüştür.

Mahkemece; yukarıdaki ilke ve esaslar gözetilerek, makul oranda ve hakkaniyete uygun bir nafaka miktarına karar verilmesi gerekirken, ilk nafakanın takdir edildiği tarihe, tarafların gerçekleşen ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına ,çocuğun yaşına göre fazla miktarda nafakaya hükmedilmesi doğru görülmemiş,bu durum bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2014/38222
Karar No: 2017/7491
Karar Tarihi: 10.07.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/38222 E.  ,  2017/7491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

müdafii, sanıklar ..., ..., ...

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Sanıklar ... ve ... hakkında katılan ...'e yönelik mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz istemlerinin incelenmesinde ;

Yokluklarında verilerek sanık ...'e 27/12/2013 tarihinde, sanık ...'e ise 30/12/2013 tarihinde tebliğ edilen hükümlerin CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra sanık ... tarafından 06/01/2014 tarihinde, sanık ... tarafından ise 07/01/2014 tarihinde temyiz edildiği anlaşılmakla; sanıkların süresinde olmayan temyiz istemlerinin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Tüm sanıklar hakkında katılan Eceabat ...'ne yönelik hırsızlık suçundan kurulan beraat hükümlerinin incelenmesinde ;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

3- Sanıklar ... ve ... hakkında katılan ...'e yönelik mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz istemlerinin incelenmesinde ;

Sanık ... dışındaki diğer sanıkların ağaçların kesim ve taşıma işi için sanık ... tarafından tutulan işçiler olduğunun ve sanık ...'in, tanık ...'a ait arazideki kavak ağaçlarının kesimi hususunda ... ile anlaşmasından sonra, tanık ...'ın gösterdiği yerden ağaç kesim ve taşıma işi yapılırken katılana ait arazide bulunan ağaçlara zarar verildiğinin anlaşılması karşısında, mala zarar verme suçunun kasten işlenebilen suçlardan olduğu da nazara alınarak suç işleme kastı ile hareket etmedikleri anlaşılan sanıkların atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ile sanık sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 maddesi gereğince halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 325. maddesi uyarınca bozmanın temyiz istemleri reddedilen sanıklar ... ve ...'e de SİRAYETİNE, 10/07/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/31973
Karar No: 2016/4431
Karar Tarihi: 18.02.2016

**12. Hukuk Dairesi         2015/31973 E.  ,  2016/4431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-) Borçlunun taşınmazın satışının süresinde istenmemesi sebebiyle İİK'nun 106-110. maddelerine yönelik şikayetin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

İcra mahkemesi kararlarından hangilerinin temyiz olunabileceği özel hükümlerle ve genel olarak da İİK.nun 363. maddesinde birer birer açıklanıp gösterilmiştir. Bunların dışında kalan mahkeme kararları kesindir. Yargıtay’ca incelenmesi istenen karar bu maddelerle tespit edilen kararlar arasına girmeyip kesin nitelikte bulunduğundan temyiz dilekçesinin (REDDİNE),

2-) Borçlunun diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla başlatılan takibe karşı borçlunun diğer şikayetiyle birlikte takip sonrası zamanaşımının dolduğunu ileri sürerek icranın geri bırakılmasını talep ettiği, mahkemece bu hususa ilişkin olumlu-olumsuz bir karar verilmediği anlaşılmaktadır.

İİK'nun 38. maddesine göre, icra dairesindeki kefaletler, ilam mahiyetini haiz belgelerden olup, ilamların icrası hakkındaki hükümlere tabidir. İİK'nun 39. maddesine göre de ilama müstenit takip, son muamele tarihi üzerinden on sene geçmekle zamanaşımına uğrar.

Somut olayda,... 22.04.2009 tarihli haciz işlemi sırasında dosya borcuna icra kefili olup, icra müdürlüğünce gönderilen örnek 4-5 icra emri, kefile 05.06.2009 tarihinde tebliğ edilmiştir.

İcra kefillerinin taahhüdü, kambiyo taahhüdü niteliğinde bulunmadığından, onlar bakımından uygulanacak zamanaşımı, kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla yapılan takipteki dayanak belge için TTK'nun ilgili hükümleri gereğince uygulanması gereken zamanaşımı süresi değildir. İcra kefilinin borcunun icra kefaletinden kaynaklandığı, icra kefaletinin ise İİK'nun 38. maddesinde belirtilen ilam niteliğinde bulunduğu tartışmasız olup, bu gibi hallerde İİK'nun 39. maddesinde belirtilen 10 yıllık zamanaşımının uygulanacağı tabiidir.

O halde, mahkemece, yukarıda yapılan açıklama ve ilkeler doğrultusunda 10 yıllık zamanaşımı süresinin geçip geçmediği belirlendikten sonra, oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, takibin kesinleşmesinden soraki döneme ilişkin zamanaşımı şikayeti yönünden olumlu-olumsuz bir karar verilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda (2) nolu bentte yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

L.B.
Esas No: 2016/8328
Karar No: 2018/12876
Karar Tarihi: 06.11.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/8328 E.  ,  2018/12876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1. Sanığın, 08.09.2012 tarihinde kollukta alınan ifadesinde bildirmiş olduğu irtibat telefonu için mahkeme tarafından TİB kayıtları istenmiş ise de gelen kayıtlardan telefon numarasının sanığın kardeşi olan ...’a ait olduğu anlaşıldığından, sanık ...’un olay tarihinde kullanmış olduğu telefon kayıtlarının da ayrıca istenerek olay tarihinde sanığın nerede bulunduğunun şüpheye yer bırakmayacak şekilde tespit edilmesinin gerektiği gözetilmeden ve sanığın savunmalarında suça konu aracın ... tarafından ikametine bırakılmış olduğunu beyan etmesi karşısında ...’ın duruşmaya çağrılarak tanık olarak dinlenilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2. Kabule göre de;

Katılana ait aracın sanığın ikametinin bahçesinde ele geçtiğinin anlaşılması karşısında, mahkemece yapılacak araştırma sonucunda sanığın savunmasına göre suç tarihi itibarıyla suça konu eylemin gerçekleştiği Şanlıurfa ili dışında olduğunun tespiti halinde, sanığın eyleminin TCK’nın 165. maddesinde düzenlenen suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunu oluşturup oluşturmayacağı hususunun değerlendirilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 06.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/40234
Karar No: 2017/17013
Karar Tarihi: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/40234 E.  ,  2017/17013 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2014/22561
Karar No: 2014/20823
Karar Tarihi: 27.10.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/22561 E.  ,  2014/20823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kargı Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :29.04.2014

NUMARASI :Esas no:2014/243 Karar no:2014/298

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davalı (koca)'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların müşterek çocukları A.. C.. karar tarihinden önce 24.02.2014 tarihinde ergin olduğuna göre, bu çocuk yararına ergin olduğu tarihten sonraki döneme ilişkin tedbir ve iştirak nafakasına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

3-Toplanan delillerden, davalı (koca)'nın evlilik birliğinin kendisine yüklediği yükümlülükleri yerine getirmekten kaçındığı anlaşılmaktadır. Davalı (koca)'dan kaynaklanan bu kusurlu davranış, davacı (kadın)'ın kişilik haklarına saldırı niteliği taşımamaktadır. O halde, davacı (kadın)'ın manevi tazminat (TMK md. 174/2) talebinin reddine karar verilmesi gerekirken talebin kabulü doğru görülmemiştir.

4-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı (kadın) yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

5-Toplanan delillerden, davacı (kadın)'ın bir okulda çalıştığı ve bu işten aylık düzenli, sürekli gelir elde ettiği, davalı (koca)nın ise işsiz olduğu Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşullarının davacı yararına gerçekleşmediği anlaşılmaktadır. Açıklanan bu sebeple, davacının yoksulluk nafakası talebinin reddi gerekirken kabulü usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2, 3, 4 ve 5. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 27.10.2014 (Pzt.)
Esas No: 2007/12779
Karar No: 2007/13734
Karar Tarihi: 19.11.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/12779 E.  ,  2007/13734 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Genel Müdürlüğü vekili avukat ... ile Jandarma Kışla Komutanlığına İzafeten ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 26. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 10.10.2006 gün ve 217-288 sayılı hükmün Dairemizin 2.7.2007 tarih ve 7066-9308 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde taraflar avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440. Maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan her iki tarafın karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 160 (yüzatmış) YTL para cezasının davacı tarafa yükletilmesine, 19.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi. .
Esas No: 2013/867
Karar No: 2013/1568
Karar Tarihi: 04.03.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/867 E.  ,  2013/1568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında Davultepe Köyü çalışma alanında bulunan 461 ada 80 parsel sayılı 6.072,36 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine “6831 sayılı kanunun 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve taşınmazın üzerindeki meyve ağaçlarının ...’ye ait olduğu” şerhi verilerek tarla vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı, çekişmeli taşınmazın bir bölümünde kendisine ait meyve ağaçlarının bulunduğu iddiasına dayanarak lehine zilyetlik şerhi verilmesini talep etmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne; çekişmeli 461 ada 80 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile 22.03.2011 tarihli fen bilirkişi rapor ve eki krokisinde (A) harfi ile gösterilen 3.006,19 metrekare yüzölçümüyle Hazine adına tesciline, beyanlar hanesine "1-6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılmıştır. 2-Üzerindeki meyve ağaçları Mustafa oğlu ...'ye aittir." bilgisinin şerhine, aynı rapor ve krokide (B) harfi ile gösterilen 3.066,17 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz bölümünün 461 ada 80 parsel sayılı taşınmazdan ifraz edilerek aynı ada son parsel numarasıyla Hazine adına tesciline, beyanlar hanesine "1-6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılmıştır. 2-Üzerindeki meyve ağaçları Mustafa kızı ...'ya aittir." bilgisinin şerhine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 04.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Esas No: 2014/30123
Karar No: 2015/13537
Karar Tarihi: 12.03.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/30123 E.  ,  2015/13537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz ve Kıyı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında Kıyı Kanununa Muhalefet suçundan da hüküm kurulduğu ve katılan temsilcisi tarafından bu hükmün de temyiz edildiği, ancak tebliğnamede bu yönde görüş bulunmadığı anlaşılmakla; bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcı lığına (TEVDİİNE) 12.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2011/2136
Karar No: 2012/2609
Karar Tarihi: 06.03.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2136 E.  ,  2012/2609 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ... ...'in yapılan yargılaması sonunda; basit cinsel saldırı suçundan mahkûmiyetine dair, Balıkesir Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 07.04.2006 gün ve 2006/9 Esas, 2006/225 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin tutarlılık taşıyan samimi anlatımları, sanığın özellikle Cumhuriyet Savcılığında alınan 17.03.2004 tarihli, müdafii huzurunda alınan savunması, bu savunmasında amacının mağdureye tecavüz etmek olduğunu belirtmesi ve tüm dosya içeriği karşısında, sanığın olay tarihinde tek başına hayvanlarını otlatmakta olan mağdurenin ırzına geçmek amacıyla kar maskesi takıp onun yanına gittiği, elindeki bıçağı göstererek kendisinden korkmamasını söylediği, bunun üzerine kaçmaya başlayan mağdureyi yakalayıp yere yatırdığı, direncini kırmak için bıçağı mağdurenin boğazına dayadığı, mağdurenin direnmesi esnasında elinin kesildiği, sanığın yerden aldığı taşı mağdureye vurarak 15 gün iş ve güçten kalacak şekilde yaraladığı, mağdurenin etkin şekilde direnmesi ve sanığın cinsel organına tekme vurması nedeniyle sanığın ırza geçme eylemini tamamlayamayacağını anlayıp, beresini ve suçta kullandığı bıçağı olay yerinde bırakarak kaçtığının anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.na göre ırza geçmeye eksik teşebbüs suçunu oluşturduğu halde bu suçtan lehe kanun tespit edilip uygulanması gerekirken, mahkemece gerekçe kısmında eylemin cinsel saldırı suçunu oluşturduğu kabul edilerek, lehe aleyhe kanun kıyaslamasında 765 sayılı TCK.nın 416/1 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı TCK.nın 102/1 ve 3-d maddelerinin mukayesesi yapılarak uygulama yapılması suretiyle hükmün karıştırılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 06.03.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Esas No: 2015/40222
Karar No: 2017/17012
Karar Tarihi: 06.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/40222 E.  ,  2017/17012 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2017 tarihinde karar verildi.