erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2024/10825
Karar No: 2024/12264
Karar Tarihi: 23.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/10825 E.  ,  2024/12264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/631 E., 2024/305 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6.Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 TL'yi geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

İlk Derece Mahkemesi tarafından kabul edilen ve davalı tarafça temyize konu edilen miktar 6100 sayılı Kanun'un 341 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, karar tarihi itibarıyla ilk derece mahkemeleri tarafından verilen kararların kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL'nin altında kaldığından; 6100 sayılı Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

23.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/13220
Karar No: 2018/2355
Karar Tarihi: 03.04.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/13220 E.  ,  2018/2355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09.03.2016 tarih ve 2015/52-2016/141 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ve davalının TTK geçici 7. maddesi gereği resen sicilden terkin edilen ... Dekorasyon İnş. Taah. ve Mutfak Dol. San. Tic. Ltd. Şti.'nin ortağı ve yetkili müdürleri olduklarını, müvekkili tarafından şirkete tahakkuk ettirilen 48.772,00 TL vergi borcunun ödendiğini, müvekkilinin hissesini aşan ve davalıya düşen 24.386,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, mahkemenin yetkili olmadığını, vergi borcunun şirket tüzel kişiliğinden talep edilebileceğini, davacının yetkili müdür olarak kendi sorumlu olduğu borçtan dolayı müvekkiline rücu hakkının bulunmadığını, talebin zamanaşımına uğradığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, 6183 sayılı kanunun 35. maddesi gereği limited şirket ortaklarının şirketten tahsili imkanı bulunmayan amme alacağından sermaye hisseleri oranında doğrudan doğruya sorumlu olacağı, ... Dekorasyon İnşaat Taah. ve Mutfak Dolapları San. Tic. Ltd. Şti.'nin iki ortaklı bir limited şirket olduğu, ortaklarının davacı ve davalı olup eşit hisseye sahip oldukları, şirketin 21/06/2013 tarihinde TTK'nın geçici 7. maddesi kapsamında kaydının re'sen silindiği ve herhangi bir faaliyette bulunmadığı, faal olduğu dönem boyunca şirketin 48.772,00 TL vergi borcunun oluştuğu, oluşan bu kamu borcunun şirketten tahsil imkanının kalmaması sebebiyle vergi dairesince davacıdan bu borcun ödenmesinin talep edildiği, davacı tarafından bu miktarın 30/01/2015 tarihinde ... Vergi Dairesi Müdürlüğü'ne yatırıldığı, dolayısıyla şirketin gayri faal olması ve kaydının silinmesi sebebiyle şirketten tahsil imkanı bulunmayan amme borcunun tamamının davacı tarafından ödenmesi karşısında davacı tarafça eşit hissedar diğer ortak olan davalıdan hissesine düşen 24.386,00 TL'nin talep edilmesinin yerinde olduğu gerekçesiyle davanın kabulune, 24.386,00 TL'nin davalılılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.249,36 TL temyiz ilam harcının temyiz edenlerden alınmasına, 03.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2022/17078
Karar No: 2023/21499
Karar Tarihi: 25.09.2023

**4. Ceza Dairesi         2022/17078 E.  ,  2023/21499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2020/2935 E., 2021/4063 K.

SUÇ : Hakaret

KARAR : Temyiz isteminin süre yönünden reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Erzurum 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.11.2020 tarihli ve 2020/423 Esas, 2020/670 Karar sayılı kararı ile sanığın hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası ve 58 inci maddeleri uyarınca neticeten 1 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 13.12.2021 tarihli ve 2020/2935 Esas, 2021/4063 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 10.02.2022 tarihli ve 2020/2935 Esas, 2021/4063 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "Temyiz isteminin süre yönünden reddine." karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, ek kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık müdafiine 23.12.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen asıl karara karşı, 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 07.02.2022 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, sanığın ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Erzurum 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.09.2023 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2012/31286
Karar No: 2013/6087
Karar Tarihi: 13.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/31286 E.  ,  2013/6087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat

Tebliğname Düşünce : Onama

Temyiz isteminin reddine ilişkin karar, müştekiler vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

27.09.2007 tarihli duruşmaya ve sonraki celselerin bir çoğuna geldiği halde, davaya katılma hususunda herhangi bir beyanda bulunmayan müştekiler vekilinin, kamu davasına usulüne uygun olarak katılıp katılan sıfatını almadığı, belirtilen nedenle müştekiler vekilinin hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığından sanıklar hakkındaki beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca reddine dair verilen ek kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından temyiz isteminin reddine ilişkin kararın ONANMASINA, 13.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2014/24408
Karar No: 2015/7088
Karar Tarihi: 06.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/24408 E.  ,  2015/7088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/07/2014

NUMARASI : 2014/43-2014/350

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz belediye yazısı ve sair belgelere göre arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekirken arazi olarak değer biçen rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Dava konusu taşınmazın tespit edilen kamulaştırma bedelinin hüküm fıkrasında açıkça gösterilmeyip, acele el koyma kararı ile tespit edilen bedelin mahsubundan sonra kalan fark bedelin hüküm fıkrasına yazılması ile yetinilmesi,

3- Acele el koyma kararı ile tespit edilen bedelin mahsubundan sonra kalan fark bedelin ödenmesine karar verilmesi gerekirken,infazda tereddüt oluşturacak şekilde hüküm kurulması,

4-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6.maddesi ile eklenen hüküm uyarınca dava dört ay içinde sonuçlandırılamadığından, acele el koyma dosyasında belirlenen bedelin tespit edilen bedelden mahsup edilmesi sonucu oluşan fark bedele 24.05.2014 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için faiz yürütülmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, hükmün açıklanan nedenle HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 06.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2024/10824
Karar No: 2024/12263
Karar Tarihi: 23.09.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/10824 E.  ,  2024/12263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/632 E., 2024/306 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6.Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, ilk derece mahkemeleri tarafından verilen ve miktar veya değeri 28.250,00 TL'yi geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

İlk Derece Mahkemesi tarafından kabul edilen ve davalı tarafça temyize konu edilen miktar 6100 sayılı Kanun'un 341 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, karar tarihi itibarıyla ilk derece mahkemeleri tarafından verilen kararların kesinlik sınırı olan 28.250,00 TL'nin altında kaldığından; 6100 sayılı Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

23.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2011/8436
Karar No: 2011/19657
Karar Tarihi: 20.12.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/8436 E.  ,  2011/19657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalıya müstahsil makbuzu ile teslim ettiği mısırlara ait bedeli ödemeyen davalının icra takibine de haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptalini istemiştir.

Davalı davacıya borcunun bulunmadığını, takibe dayanak belgelerin sunulmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, tanık beyanları ile davanın ispat edildiği, müstahsil makbuzunun da davacıyı doğruladığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı davalıya sattığı mısır bedelinin ödenmediğinden bahisle eldeki davayı açmış ve iddiasına dayanak olarak da 26.12.2008 tarihli müstahsil makbuzunu dosyaya sunmuştur. Davacı tarafından sunulan müstahsil makbuzunun üzerinde “nakden parası tahsil olunmuştur.” İbaresini taşıyan kaşe bulunmaktadır. Bu kaşe, davacı tarafından davalıya verilen mısırların bedelinin ödendiğini gösterir nitelikte olup, bu itibarla davacının mısır bedelini tahsil ettiğinin kabulü gerekir. Öte yandan davalıca davacıya teklif edilen yemini davacı eda etmiş ise de, bedenin ödendiğini müstahsil makbuzu ile belirlendiğinden, davada ispat yükü davacıda olup, ispat yükü üzerinde bulunmayan davalının teklif ettiği yeminin hukuki değeri bulunmadığından kabul ve eda edilen yemine de itibar edilmesi olanaklı değildir. Kaldı ki, müddeabihin 2011/8436-19657

değeri ve davalının açık muvafakatinin bulunmaması nedeniyle olayda tanık dinlenmesi ve tanık beyanlarının karara esas alınması olanığı da bulunmamaktadır. Hal böyle olunca davacının iddiasını ispat ettiğinde söz edilemez. Ne var ki davacı dava dilekçesinde her türlü yasal delil demek suretiyle yemin delilinle de dayanmış olduğundan, davacıya iddiasını ispat zımnında davalı tarafa yemin yöneltme hakkı olduğu hatırlatılarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekir. Mahkemece değinilen bu yönler gözardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bent uyarınca davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 20.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2012/10181
Karar No: 2012/14933
Karar Tarihi: 04.07.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/10181 E.  ,  2012/14933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden zeminine; yaş, cins ve verim durumu itibariyle üzerinde bulunan ağaçlara maktuen değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın niteliği ve aynı yöreden Dairemize intikal eden dava dosyaları da dikkate alındığında, kapitalizasyon faiz oranının % 4 yerine, % 5 alınması suretiyle az bedele hükmedilmesi,

2-Taşınmazın, bilirkişi raporunda yazılı özellikleri, konumu ve yerleşim yerine mesafesi gözetilerek, gelir metoduna göre tespit edilen m² birim bedeline % 10 oranında objektif değer arttırıcı unsur uygulanmak suretiyle değer biçilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan 10 yaşındaki erik ağacının, dosya içinde bulunan 2010 yılı ağaç bedelleri cetveline göre maktu değeri 188 TL olduğu halde daha düşük alınarak az bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/894
Karar No: 2018/2422
Karar Tarihi: 21.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/894 E.  ,  2018/2422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık hakkında 2009 takvim yılında ... Gıda İnş. Ve Nak. San ve Tic. Ltd. Şti. adına herhangi bir mal ve hizmet karşılığı olmaksızın sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın yük taşımacılığı faaliyeti yapılan .... plaka sayılı kamyonu 1999 ya da 2000 yılında ... ... isimli şahsa haricen sattığını ve arabayla ilgili vekaletname verdiğini, .... ...’ın bu vekaletnameyle kamyon ile yük taşımacılığı faaliyetine ilişkin vergi mükellefiyeti işlerini takip ettiğini, fiilen yük taşımacılığı faaliyetinde bulunan şahsın adı geçen şahıs olduğunu, kendisinin 2007 yılından beri Menemen ilçesinde ikamet ettiğini, Mardin ili, ... ilçesindeki faaliyetle fiilen ilgisinin bulunmadığını beyan ederek yüklenen suçu kabul etmemesi, sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, suça konu fatura asılları veya onaylı örneklerinin dosya arasında bulunmaması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından; sanık tarafından düzenlendiği iddia olunan 2009 takvim yılına ait fatura aslı ya da onaylı suretinin temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıklarının tespit edilmesi,sanık savunmasında adı geçen ... ... ile suça konu faturaların adına düzenlendiği iddia olunan ... Gıda İnş. Ve Nak. San ve Tic. Ltd. Şirketi yetkilisinin tanık sıfatıyla dinlenerek,şirket yetkilisinden sanığı tanıyıp tanımadığı, suça konu faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldığı hususlarının ayrıntılı olarak sorulması,suça konu faturalardaki imza ve yazıların sanık ya da .... ... aidiyeti yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi