Esas No: 2021/5894
Karar No: 2023/2290
Karar Tarihi: 13.03.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/5894 E.  ,  2023/2290 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/438 E., 2017/297 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'na aykırılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

(Kapatılan) 2. Kolordu Komutanlığı Askerî Mahkemesinin, 09.03.2017 tarihli ve 2016/1009 Esas, 2017/248 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında izin tecavüzü suçundan 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 73 üncü maddesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; herhangi bir gerekçe belirtmeksizin hükmü temyiz etme iradesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Askerlik hizmetini yapmakta olan sanığın 12.11.2015 tarihinde yedi gün kanuni izin alarak memleketine gittiği, 17.11.2015 tarihinde yolda bayılması üzerine Çorlu Devlet Hastanesi Acil Servisine kaldırıldığı, yedi gün istirahat verildiği ve istirahatinin 23.11.2015 tarihinde sona erdiği, buna göre sanığa Tekirdağ-Çanakkale arası verilecek bir gün yol süresi sonunda en geç 24.11.2015 tarihinde saat 23.59'a kadar birliğine katılması gerekirken katılmadığı, bir süre sonra sanığın 14.12.2015 tarihinde kendiliğinden gelerek birliğine katıldığı maddi vakıa olarak belirlenmiştir.

2.Sanık savunmasında özetle; izinde iken mide kanaması geçirdiğini, bu sebeple hastaneye kaldırıldığını, tedavi sonrası yedi gün istirahat raporu verildiğini, raporunu fax ile birliğine bildirdiğini, raporlu olduğu dönemde kendisini köpek ısırdığını, yeniden hastaneye gitmek zorunda kaldığını ancak Çorlu Devlet Hastanesinin sevk olmadan tedavi yapılamayacağını bildirdiğini, evde kendi kendine tedavi olduğunu, iyileştikten sonra birliğine katıldığını beyan etmiştir.

3.Dosya kapsamında bulunan, vaka kanaat raporu, izin belgesi, sanığın izin bitiminde süresinde birliğine dönmediğine dair tutanak, Çorlu Devlet Hastanesinin 13441514/641.99 sayılı yazı ekinde bulunan on üç adet epikriz raporu, istirahat raporu ve diğer belgeler ayrı ayrı incelenerek değerlendirilmiştir.

4.Sanığa ait güncel adli sicil kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

Bilindiği üzere, 1632 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin (b) bendinde düzenlenen izin tecavüzü suçunun oluşması için, kanuni unsur olan maddi olgunun (Kıtasından veya görevini yapmakta olduğu yerden izin, istirahat veya hava değişimi alarak ayrılanlardan dönmeye mecbur bulundukları günden itibaren 6 gün içerisinde dönmemek) gerçekleşmesi yeterli olmayıp, iznin özürsüz olarak geçirilmiş olması da gereklidir. Zira, bu hâliyle izin tecavüzü suçu, bünyesinde mazeret hâline yer veren, beyan olunan mazeretin önlenemez karakter arzetmesi ve geçirilen süre ile çelişmeyen bir orantı taşıması hâlinde sanığı cezadan vareste tutmaya imkân tanıyan bir yapı arzetmektedir. Maddede özrün ne olduğu belirtilmemekle birlikte, (Kapatılan) Askerî Yargıtayın yerleşik kararlarında, özür; kıtaya zamanında gelmeyi zorlaştıran, önceden beklenmesi mümkün olmayan ciddi olaylar şeklinde tanımlanmakta ve TSK İç Hizmet Yönetmeliği’nin 57 nci (Başta kendi sıhhi mazereti olmak üzere ailesi fertlerinden birinin ağır hastalığı veya ölümü, kaza, doğum, yangın gibi beklenmeyen felaketler) ve 58 ... maddelerinde sayılan durumların bulunması hâlleri özür olarak kabul edilmektedir. Dolayısıyla, izin süresinin geçirilmesine neden olarak gösterilen olayın özür teşkil edip etmediği, her davada, olayın mahiyeti, tecavüz edilen süre ve sanığın hareket tarzı gibi hususlar göz önünde bulundurularak belirlenmektedir.

1.Bu açıklamalar ışığında somut olaya dönüldüğünde; sanığın gerek birlik, gerek Askerî Savcılık gerekse Askerî Mahkeme huzurunda vermiş olduğu ifadelerinde; izin bitiminde köpek tarafından ısırıldığını ve Çorlu Devlet Hastanesine başvurmuş olduğunu beyan etmesi karşısında; Çorlu Devlet Hastanesine sanığın başvurup başvurmadığı da sorularak; elde edilecek delil durumuna göre mazeretin kabul edilebilir

nitelikte olup olmadığının ve suç kastıyla hareket edip etmediğinin değerlendirilmesi gerekirken, bu hususlar yerine getirilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması,

2.Sanığın savunmalarına ve dosya kapsamına yansıyan herhangi bir psikolojik rahatsızlığı tespit edilmemiş ise de; dosya kapsamında bulunan adli sicil kaydı incelendiğinde çok sayıda kesinleşmiş mahkûmiyet hükmü ve bunlara ilişkin infaz evraklarının bulunması karşısında; suç tarihleri itibarıyla askerliğe elverişlilik ve cezai

ehliyet durumunun herhangi bir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi

için psikiyatri uzmanı bir bilirkişiye muayene ettirilmesi ve gerek görüldüğü

takdirde adlî gözlem altına alınmasından sonra hüküm verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

3.Gerekçeli karar içeriğinde izin tecavüzü suçuna yönelik kanun maddesi 1632 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi gösterilirken kısa kararda 1632 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi denilerek hükümde karışıklığa sebep olunması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gelibolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.03.2017 tarihli ve 2016/438 Esas, 2017/297 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.03.2023 tarihinde karar verildi.