erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2010/10424
Karar No: 2010/11892
Karar Tarihi: 10.11.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/10424 E.  ,  2010/11892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERZİN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/05/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, kayden  paydaşı  oldukları  7469 ve 7475  parsel  sayılı  taşınmazların  davalı  tarafından  ağaç  dikilmek   suretiyle  kullanıldığını  ileri  sürüp  elatmanın  önlenmesi  ve  yıkım  istemişlerdir.

Davalı, dava  konusu  taşınmazlara   herhangi  bir  müdahalesi    bulunmadığını  bildirip davanın  reddini  savunmuştur.

Mahkemece, davalının  dava  konusu  taşınmazlara   müdahalesinin  olmadığı, taşınmazları  davalının  annesinin  kullandığı  gerekçesiyle  davanın  reddine  karar  verilmiştir.

Karar, davacılar  vekili  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çaplı  taşınmaza  elatmanın  önlenmesi, yıkım  isteklerine  ilişkindir.

Mahkemece, çekişme  konusu 7469 ve 7475  sayılı  davacıların  paydaş  oldukları  taşınmazlara   davalının  bir müdahalesinin  bulunmadığı, taşınmazları   davalının  annesinin  kullandığı  gerekçesi  ile  davanın  reddine  karar  verilmiştir.

Dinlenen yerel  bilirkişi  ve  taraf  tanıkları  çekişmeli  yerlere  ağaçları  annesi  adına davalının  dikttiğini bildirmişlerdir.Esasen,  mahkemenin  kabulü de  bu  yöndedir.Davalının  savunması ve tanıkların  ifadesi  üzerine  davalının  annesi  hakkında  da  elatmanın  önlenmesi ve  yıkım  davası  açıldığı, halen  derdest  olduğu  görülmektedir.

Bilindiği  üzere; elatmanın  önlenmesi  bir  haksız  eylem  olup, elatmanın  önlenmesi  istekli  davaların  da  haksız  eylemi   gerçekleştiren  kişi  ya  da  kişiler   aleyhine  açılması  gerektiği  kuşkusuzdur.

Somut  olayda, ağaçların  bizzat  davalı  tarafından  dikildiği  tartışmasızdır.

Hal böyle  olunca, öncelikle    davalının annesi  aleyhine  açılan  davanın HUMK'nun 45.maddesi  uyarınca  birleştirilmesi, toplanan ve  toplanacak  deliller  birlikte  değerlendirilerek varılcak  sonuç  çerçevesinde  bir  karar  verilmesi  gerekirken  yanılgılı  değerlendirmelerle  yazılı  olduğu  üzere  hüküm  kurulmuş  olması  doğru  değildir.

Davacıların temyiz itirazları yerindedir.kabulüyle  hükmün açıklanan nedenlerden ötürü  HUMK'nun 428. maddesi  gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,   10.11.2010   tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/16658
Karar No: 2017/26644
Karar Tarihi: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/16658 E.  ,  2017/26644 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2016/23475
Karar No: 2018/2398
Karar Tarihi: 21.02.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/23475 E.  ,  2018/2398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın ... adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın ... adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de alınan rapor, hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmazın ... Belediye Başkanlığının 10/02/2012 tarihli ve ... Belediyesinin 24/04/2014 tarihli yazılarında belediye sınırları içerisinde, imar alanına 30 metre mesafede, belediye hizmetlerinden faydalandığı ve ... Belediyesinin kapatılmasından sonra da mahalle olarak ... Belediyesine bağlandığı bildirilmiş olmakla birlikte, Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü'nün parsel sorgulama uygulama sitesinden edinilen bilgiler doğrultusunda taşınmaz arsa niteliğindedir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmaza arazi niteliği ile değer biçildiğinden, alınan rapor geçersizdir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu

taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2020/12026
Karar No: 2021/3986
Karar Tarihi: 12.04.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/12026 E.  ,  2021/3986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen kararın, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2020 tarihinden itibaren 72.070 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12/04/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Esas No: 2010/401
Karar No: 2010/3688
Karar Tarihi: 31.03.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/401 E.  ,  2010/3688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında aylık 600.-TL'den 2008/Ağustos - 2009/Mart kira dönemi ve aylık 700.-TL'den 2009/Mart, Nisan, Mayıs ayları kira paraları toplamı 6300.-TL kira parasının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine davalı borçlunun itiraz etmesi üzerine davacı icra mahkemesinden itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece aylık 600.-TL'den kiralar toplamı 5400.-TL kira parası üzerinden itirazın kaldırılmasına 5400.-TL'nin % 40 oranında icra inkar tazminatının davacıya verilmesine ve tahliyeye karar verilmesi üzerine karar davalı borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere ve kararın dayandığı gerekçeye göre davalı borçlunun tahliyeye ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı borçlunun kira alacağına yönelik temyizine gelince; davacı 28.05.2009 tarihinde başlatmış olduğu icra takibinde 15.03.2008 başlangıç tarihli bir sene süreli kira sözleşmesine dayanmıştır. Bu kira sözleşmesinde aylık kiranın 600.-TL olduğu her ayın 15'ci günü peşin ödeneceği hüküm altına alınmıştır. 15.03.2008 başlangıç tarihli kira sözleşmesi hususunda taraflar arasında ihtilaf bulunmamaktadır. Davalı borçlu süresinde icra müdürlüğüne yapmış olduğu itirazında borcunun bulunmadığını savunmuştur. Dosyada mevcut İşbankası dekontlarından 24.11.2008 tarihinde 2008 yılı Ağustos kira parasının 600.-TL olarak ödendiği görülmüştür. Mahkemece 2008 Ağustos ayı kira parası 600.-TL, asıl alacaktan indirildikten sonra kalan miktar üzerinden itirazın kaldırılmasına, takibin devamına ve davacı yararına icra inkar tazminatına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 no'lu bentte yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının reddi ile kararın tahliyeye yönelik olarak ONANMASINA, 2 no'lu bentte yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın alacağa yönelik olarak BOZULMASINA, onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına, 31.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2012/26356
Karar No: 2014/10455
Karar Tarihi: 29.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/26356 E.  ,  2014/10455 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/100686

MAHKEMESİ : Ankara 8. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/02/2010

NUMARASI : 2009/1083 (E) ve 2010/16 (K)

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

Sanık hakkında "2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan açılan kamu davasında; soruşturma aşamasında alınan 08.06.2009 tarihli bilirkişi raporunda kullanılan ve sahte olduğu iddia olunan 34 adet faturanın toplam değerinin 3.398.760 TL olduğunun açıklanması, kovuşturma aşamasında alınan ve beraat kararına gerekçe kabul edilen 28.12.2009 tarihli bilirkişi raporundan firmalara çekle yapılan toplam ödemenin 2.266.160 TL olduğunun anlaşılması, UYAP sorgulamasında fatura temin ettiği 948.032.3792 vergi kimlik numralı Y. S. İlaç Tıbbi Malzeme Pazarlama San. ve Tic. Ltd. Şti. yetkilisi hakkında Kırıkkala Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 16/03/2009 tarih 2009/927 esas sayılı iddianamesi ile sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davasında verilen mahkumiyet hükmünün Dairemiz tarafından 11.06.2012 tarihinde onanmasına karar verilmesi ve anılan firma hakkında tanzim edilen ve bir örneği dosyada bulunan 24.09.2008 tarihli Vergi Tekniği Raporunda mükellefiyet kaydının 31.07.2004 tarihi itibariyle re'sen terk ettirildiğinin belirtilmesi, fatura düzenleyen 6130321625 Vergi numaralı M.-Tıp Medikal Gıda Dayanıklı Tüketim Malları Tekstil Kırtasiye San. Tic. Ltd. Şti. hakkında ise 18.01.2007 tarihli Vergi Tekniği Raporu düzenlendiğinin belirlenmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenebilmesi bakımından 6130321625 Vergi numaralı firma hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açılıp açılmadığı, açılmış ise akibeti araştırılıp dava dosyası celp edilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu dava ile birleştirilememesi halinde, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin ve faturaların onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli başka ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile, faturları düzenleyen mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılarak toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca kısmen istem gibi BOZULMASINA, 29.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Esas No: 2020/4247
Karar No: 2021/2437
Karar Tarihi: 31.03.2021

**16. Ceza Dairesi         2020/4247 E.  ,  2021/2437 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın

62/1, 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet

kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre sanığın örgütle iltisaklı olması nedeniyle kapatılan okula çocuğunu göndermesinin müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet olarak kabul edilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Adli emanetin 2018/4377 sırasına kayıtlı emanet eşyaları hakkında mahallinde her zaman bir karar verilmesi mümkün görülmüş,

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz

dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1 maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Denizli 5. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/7489
Karar No: 2015/5653
Karar Tarihi: 11.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/7489 E.  ,  2015/5653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ezine Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2015

NUMARASI : 2015/69 - 2015/93

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada İzmir 11. Sulh Hukuk ve Ezine Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

İzmir 11. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin “H..Mevkii, Gazi Sokak, No: 32 Mahmudiye-Merkez-Ezine/Çanakkale” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Ezine Sulh Hukuk Mahkemesince de, kısıtlı adayının ikamet adresinin “M.. Ali Akman Mahallesi, Mithat Paşa Caddesi, Dış Kapı No: 1115, İç Kapı 6 Konak/İzmir” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Kolluk araştırmasına ve davacı vasi adayının beyanına göre kısıtlı adayının ikamet adresinin “M.Ali Akman Mahallesi, M.. Paşa Caddesi, Dış Kapı No: 1115, İç Kapı 6 Konak/İzmir” olması nedeniyle kısıtlı adayının vefat etmiş olması da dikkate alınarak uyuşmazlığın İzmir 11. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nun 21 ve 22. maddeleri gereğince İzmir 11. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 11/06/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2009/13126
Karar No: 2010/15260
Karar Tarihi: 10.05.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/13126 E.  ,  2010/15260 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/165662

MAHKEMESİ : Üsküdar 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/05/2006

NUMARASI : 2006/132

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği Düşünüldü;

5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki suçun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı kavramından, daha çoğunu alabilme imkanı varken sadece gereksinimi kadar ve değer olarak da az şeyi alma durumunun anlaşılması gerektiği suçun işleniş şekli ile özellikleri de değerlendirilerek belirtilen madde uyarınca uygulama yapılabileceği, söz konusu olayda 5237 sayılı TCK.nun 145.maddesinin uygulama olanağının olmadığı gözetilmeden yazılı şekilde ceza verilmesinden vazgeçilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 10/05/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2017/2283
Karar No: 2018/330
Karar Tarihi: 16.01.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/2283 E.  ,  2018/330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Şirket ortağı ve müdürü olan sanık ...’in aşamalarda, kendisinin sadece resmiyette şirket ortağı olduğunu, şirketin bütün işleriyle diğer sanık ...’in ilgilendiğini savunması; sanık ...’in savunmasında bu hususu doğrulaması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; faturaları kullanan şirket yetkililerin tespit edilmesi halinde dinlenilerek sözü edilen faturaları kimden ve hangi hukuki ilişki karşılığında aldıklarının, sanık ...’le muhatap olup olmadıklarının sorulması; şirketlerin banka hesapları, oda ve vergi dairesi kayıtları incelenerek ve belirlenecek diğer objektif yöntemlerle sanık ...’in de fiilen şirket işlerini yürütüp yürütmediğinin araştırılması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanık ...’in hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanıklar hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenledikleri iddiası ile açılan kamu davasında, sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanun'a göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de, faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, dosya içerisinde faturaların bulunmadığının anlaşılması karşısında, 2006 takvim yılında düzenledikleri iddia olunan sahte faturaların dava zamanaşımı yönünden önemli olduğu da nazara alınarak, suça konu faturaların asılları veya onaylı suretleri dosya içerisine konulup incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3-Kabule göre;

a) Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenlemek eylemlerinin zincirleme suç oluşturduğu ve sanıklar hakkında TCK'nın 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Mahkûm oldukları uzun süreli hapis cezası ertelenen sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki yazılı hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.