Esas No: 2024/1036
Karar No: 2025/6755
Karar Tarihi: 28.05.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/1036 E.  ,  2025/6755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/994 E., 2023/1482 K.

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2022 tarihli ve 2022/81 Esas, 2022/214 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suretiyle vergi kaçakçılığı suçundan ayrı ayrı iki kez beraat kararı verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin, 04.07.2023 tarihli ve 2022/994 Esas, 2023/1482 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda, İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen mahkûmiyet kararının kaldırılmasına, sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 9 ay 10 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği özetle; yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığına, isabetsiz ve yetersiz gerekçeyle mahkûmiyet kararı verildiğine, mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan açılan kamu davasında, dosya kapsamına göre, ibrazı istenen defter ve belgelerin yandığına ilişkin herhangi bir delil bulunmadığı, 5271 sayılı CMK'nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre toplanan delilleri değerlendirip yüklenen suçun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan Bölge Adliye Mahkemesinin kabulünde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, Tebliğnamedeki (1) numaralı bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan kanaat ve takdirine, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak dosya içeriğine uygun şekilde açıklanan gerekçeye göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak;

Sanığın yetkilisi olduğu mükellef şirkete ait 2016, 2017 ve 2018 takvim yıllarına ilişkin defter ve belgelerin 25.11.2020 tarihli istem yazısı ile 30.11.2020 tarihinde tebliğ edilerek istenmesi, 2019 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerin ise 20.04.2021 tarihli isteme yazısı ile 27.04.2021 tarihinde tebliğ edilerek istenmesi, vergi incelemesini yapan vergi müfettişinin 14.06.2023 tarihli cevabî yazısında, inceleme yıllarının birden fazla olması durumunda defter ve belgelerin aynı veya farklı isteme yazıları ile istenmesinde hukuki bir engel olmadığının ancak 2019 takvim yılına ilişkin iş evrakının diğer takvim yıllarına ilişkin iş evrakından sonra tevdi edilmesi nedeniyle ayrı bir istem yazısına konu edildiğinin belirtilmesi, 2016, 2017, 2018 ve 2019 takvim yılları hesap ve işlemlerinin tek seferde ve aynı vergi müfettişi tarafından incelenerek yargılama konu eylemlerin aynı vergi suçu raporuna konu edilmesi karşısında; aynı yazı ile birden fazla takvim yılına ait defter ve belgelerin incelenmek üzere ibrazının istenmesi halinde, tek bir “defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçunun oluşacağına ilişkin yerleşik uygulama nazara alındığında, söz konusu takvim yıllarına ilişkin defter, kayıt ve belgelerin ibrazının aynı yazı ile talep edilebileceği ve sanığın tek bir mahkûmiyet hükmü ile cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, zincirleme suç hükümleri uygulanarak fazla ceza tayini, yasaya aykırı ise de, bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesinin, 04.07.2023 tarihli ve 2022/994 Esas, 2023/1482 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği, hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCK’nin 43. maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafın tamamen çıkartılması, 3. ve 4. fıkralardaki"11 ay 7 gün" ve "9 ay 10 gün " ibarelerinin çıkartılarak yerlerine sırasıyla "9 ay" ve "7 ay 15 gün" ibarelerinin yazılması suretiyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi uyarınca İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.05.2025 tarihinde karar verildi.