erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2016/11434
Karar No: 2018/7320
Karar Tarihi: 26.11.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/11434 E.  ,  2018/7320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Genel Müdürlüğüne izafeten ... İşletme Şefliği vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 30/04/2009 gününde verilen dilekçe ile ormanlık alandan ağaç kesme nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14/10/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, orman kanununa muhalefet nedeniyle tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ... idaresi, ... ilçesi, ... ... mevkiinde bulunan 531 ve 532 nolu bölümlerdeki ormanlık alanın toprağın verim gücünden faydalanmak maksadıyla tahrip edildiğini, davalı hakkında 18/04/2008 tarih ve 249/4 sayılı suç tutanağı tanzim edildiğini, davalının haksız eyleminin aynı zamanda suç teşkil ettiğini belirterek oluşan zararın davalıdan tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı, dava konusu alanın dedesinden beri ailesinin kullanımında olduğunu, son olarak da burada kiraz yetiştirdiğini, kadastro tespitinde de bu durumun belirtildiğini, şu an arazide 4-5 yaşlarında kiraz ağaçları bulunduğunu ve arazinin 2/B kapsamında olduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalının ormanlık alandan işgal ve faydalanma suçunu işlediği ve cezasının kesinleştiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; mahkemece mahallinde keşif ve bilirkişi incelemesi yapılmadığı, ceza dosyasında yapılan keşif ve bilirkişi raporunun hükme esas alındığı anlaşılmıştır. ... Sulh Ceza Mahkemesinin 2010/53 esas ve 2011/447 karar sayılı ilamıyla davalının işgal ve faydalanma suçundan cezalandırılmasına karar verilmişse de ceza yargılaması sırasında alınan orman mühendisi bilirkişi raporunda, dava konusu alanda arazi ve orman kadastrosu çalışmalarının tamamlanarak 1981 yılında kesinleştiği ve orman kadastro sınırı hattı üzerine düştüğü, yeni açma, herhangi bir ağaç ve fidan kesme, sökme ya da bitki örtüsü tahribi bulunmadığı, 5 yıldan bu yana da yeni açma niteliğinde bir bulguya rastlanılmadığı belirtildiğine göre ceza dosyası kapsamı ile de davalının ormanlık alanda ağaç kesme ya da diri orman örtüsüne zarar vermediği sabit iken salt ormanlık alanda işgal ve faydalanma suçunu işlediği gerekçesiyle davalının ağaçlandırma gideriyle sorumlu tutulması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2019/4848
Karar No: 2019/5552
Karar Tarihi: 16.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/4848 E.  ,  2019/5552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezalarının miktarları itibarıyla hüküm tarihinde yürürlükte bulunan ve 14.04.2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a 6217 sayılı Yasa ile eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi olanaklı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 16/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2021/13259
Karar No: 2024/6477
Karar Tarihi: 07.11.2024

**8. Hukuk Dairesi         2021/13259 E.  ,  2024/6477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2010/10 E., 2015/7 K.

Taraflar arasında görülen kadastro tespitine itiraz davasında yapılan yargılama sonunda davalılar ... ve müşterekleri vekili tarafından hükmün temyiz edilmesi üzerine Mahkemece ek kararla temyiz süresi geçtiğinden temyiz talebinin reddine karar verilmiş, bu ek karar davalılar ... ve müşterekleri vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı ... İdaresince 20.11.1965 tarihli dilekçe ile; davalılar adına tespit edilen ... ilçesi ... Mahallesinde yer alan taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu iddiası ile açılan dava sonucunda, Serik Kadastro Mahkemesinin 2010/10 Esas, 2015/7 Karar sayılı ilamı taraflarca kararın temyiz edilmemesi üzerine Mahkemece 09.01.2015 tarihinde kesinleştirilmiştir.

Davalılar ... ve müşterekleri vekili 28.08.2018 tarihli dilekçeleri ile müvekkillerine yapılan tebligatların usulsüz olduğunu belirterek hükmü temyiz etmek için dilekçe vermiş, Serik Kadastro Mahkemesinin 23.11.2018 tarihli ek kararı ile gerekçeli kararın 21.06.2016 tarihinde kesinleştirildiği ve temyiz talebinde bulunanlara en son tebligatın 01.04.2016 tarihinde yapıldığı böylece temyiz başvurusunun süresi içinde yapılmadığı gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verilmiş davalılarca bu ek karar temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de bulunmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararındaki gerekçe dikkate alındığında temyizen incelenen ek karar usul ve kanuna uygun olup davalılar ... ve müşterekleri vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi ek kararının ONANMASINA,

71,80 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 543,60 TL'nin temyiz edendavalılardan alınmasına,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

07.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2017/2261
Karar No: 2017/3512
Karar Tarihi: 08.05.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/2261 E.  ,  2017/3512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, dosya içerisinde 2005 ve 2006 takvim yılına ait fatura aslı veya onaylı suretlerinin bulunmadığı, 2005 takvim yılı için suç tarihi ve uygulanacak kanun hükümleri ile dava zamanaşımının belirlenmesi bakımından önem arz ettiği göz önünde bulundurularak, mükellef şirket tarafından düzenlenen 2005 ve 2006 takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı sureti temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, sanığın bahse konu faturaları kendisinin düzenlenmediği savunması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından, suça konu faturaları kullanan şirket yetkililerinin faturaları kimden, hangi ticari ilişkiye dayanarak aldıklarının sorulması ve gerekirse faturalar üzerindeki yazı ve rakamların sanığa ait olup olmadığına ilişkin bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Kabule göre de;

a) Sahte fatura düzenleme suçlarında her bir takvim yılı içinde birden fazla düzenlenen faturanın varlığı halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından hak yoksunluğuna hükmedilemeyeceğinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sonuç cezalar yönünden kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 08.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2021/6521
Karar No: 2021/5353
Karar Tarihi: 18.05.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/6521 E.  ,  2021/5353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE, 18/05/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/15679
Karar No: 2017/26483
Karar Tarihi: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/15679 E.  ,  2017/26483 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2018/6065
Karar No: 2019/9154
Karar Tarihi: 09.05.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/6065 E.  ,  2019/9154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan ve kamulaştırmasız el atılan muhdesatın aidiyetinin tespiti ve bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 09/05/2019 günü taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

1-Arazi niteliğindeki taşınmaz üzerinde bulunan ağaç sayısına göre taşınmazın bir kısımının kapama karışık meyve bahçesi, bir kısmının kapama kavak ve söğüt bahçesi kabul edilip, meyve ve kavak, söğüt gelirlerine kapitalizasyon faizi de uygulanmak suretiyle belirlenecek değerinden; zemine ekilebilecek münavebe ürünlerinin net gelirine de kapitalizasyon faizi uygulanarak biçilen bedel düşüldükten sonra meyve bahçesi ve söğüt, kavak bahçesinin kapladıkları alanlara göre ağaçların bedelinin tespiti gerektiği nazara alınarak Kamulaştırma Kanunu 15. maddesine göre oluşturulmuş en az 3 kişilik bilirkişi kuruluyla mahalinde keşif yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Dava konusu taşınmaza değer biçmede esas alınan münavebe ürünleri, meyve ağaçlarının dekar başına verim miktarları ile kavak ve söğüt ağaçlarının cins ve yaşına göre bir adedinden kaç m3 odun elde edilebileceği ve 2006 yılı resmi birim fiyatları İl-İlçe Tarım ve ... Müdürlüklerinden, değerlendirme tarihi olan 2006 yılındaki üretim masrafları ile hasat dönemindeki toptan kilogram satış fiyatları ilgili resmi kuruluşlardan getirtilip bilirkişi raporu denetlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

3-HMK. 177. maddesi ile bu konuya ilişkin Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 06.05.2016 tarih ve 2015/1-2016/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bozmadan sonra müddeabihin ıslah yolu ile arttırılması mümkün değildir. Fazlaya dair hakların ek dava açılmak suretiyle istenmesi gerekir.

Bu itibarla bozma öncesi ıslahla arttırılan miktar üzerinden hüküm kurulması gerekirken, bozma sonrası ikinci kez yapılan ıslah dilekçesindeki talep nazara alınarak fazlaya karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün açıklanan nedelerle BOZULMASINA, temyiz eden davalı idare yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 2.037,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 09/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2022/14501
Karar No: 2023/3711
Karar Tarihi: 15.06.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/14501 E.  ,  2023/3711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2018/1877 E., 2019/71 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, ek kararın onanması

Sanık ...'ın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 23.01.2019

tarihli ve 2018/1877 Esas, 2019/71 Karar sayılı istinaf başvurusunun reddi kararın temyiz

edilmediği belirlenerek yapılan incelemede;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 26.11.2021 tarihli ve 2018/1877 Esas, 2019/71 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296-1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 26.11.2021 tarihli ve 2018/1877 Esas, 2019/71 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Büyükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2021/8131
Karar No: 2021/6659
Karar Tarihi: 16.09.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/8131 E.  ,  2021/6659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet stanbul ... Başkanlığı Denetim Grup Müdürlüğünün 09.12.2010 tarih ve 37463 sayılı mütalaasının atıfta bulunduğu vergi suçu raporunda, sanığın 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlediği belirtildiği hâlde, “sahte fatura düzenleme” suçundan dava açılmadığı anlaşıldığından, mütalaa ve ekindeki vergi suçu raporuna uygun olarak “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan Cumhuriyet Başsavcılığınca ayrıca işlem yapılması mümkün görülmüştür.

... Cumhuriyet Başsavcılığının 04.01.2011 tarih ve 2011/376 sayılı iddianamesi ile sanık hakkında “2010 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan kamu davası açıldığı, 213 sayılı VUK’nin 367. maddesi uyarınca kovuşturma şartı olan mütalaa ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin ise “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçuna ilişkin olduğu, sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma fillerinin birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu ve birbirine dönüşmeyeceği; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, CMK'nin 34 ve 230. maddeleri uyarınca gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, bu delillere göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın fiilinin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği dikkate alınarak; somut olayda iddianameye konu olan sahte fatura kullanma suçu yönünden sanık hakkında 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin ... Başkanlığından sorulması, gerekçede sanığın sabit kabul edilen fiilinin ne olduğunun belirtilerek buna dayanak olan delillerin gösterilip tartışılması, hüküm fıkrasında hangi suçtan hüküm kurulduğunun belirtilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, kovuşturma şartı gerçekleşmeden yargılamaya devamla Anayasa'nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nin 34 ve 230. maddelerine aykırı davranılarak gerekçeden yoksun hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.09.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Esas No: 2016/15471
Karar No: 2017/26424
Karar Tarihi: 20.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/15471 E.  ,  2017/26424 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 20/02/2017 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2011/13592
Karar No: 2012/47237
Karar Tarihi: 03.12.2012

**2. Ceza Dairesi         2011/13592 E.  ,  2012/47237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığını bozma, cinsel taciz, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında, kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Kasten yaralama suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün, 21/07/2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle Temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteminin aynı kanunun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II-Sanık hakkında, konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

III-Sanık hakkında, cinsel taciz suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde ise;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK. nun 105/1. maddesi gereğince hükmedilen 90 gün adli para cezasının, aynı kanunun 43. maddesi uyarınca 1/2 oranında arttırılması sırasında hesap hatası yapılarak 135 gün yerine 180 gün adli para cezasına, bu cezadan da 62. maddeye göre 1/6 oranında indirim yapılması sonucu 112 gün yerine 150 gün adli para cezasına ve sonuç olarak 2.240 TL yerine 3.000 TL olmak üzere sanık hakkında fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanunun 322.maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki adli para cezasının 112 gün ve sonuç adli para cezasının 2.240 TL olarak belirlenmesine karar verilmesi suretiyle; diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.