erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2024/3959
Karar No: 2025/499
Karar Tarihi: 21.01.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/3959 E.  ,  2025/499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 26.01.2024

SAYISI : 2018/3393 E., 2023/4448 K.

SUÇ : Kasten yaralama

EK KARAR : Temyiz isteminin reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanması

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesi tarafından verilen 26.01.2024 tarihli ve 2018/3393 Esas, 2023/4448 Karar sayılı ek kararın sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.12.2017 tarihli ve 2016/151 Esas, 2017/457 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 87/1-son, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca kurulan “2 yıl 1 ay” hapis cezası ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk Derece Mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararları”nın

temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan Bölge Adliye veya İlk Derece Mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesi tarafından verilen 26.01.2024 tarihli ve 2018/3393 Esas, 2023/4448 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.01.2025 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2013/29972
Karar No: 2016/2266
Karar Tarihi: 28.03.2016

**6. Ceza Dairesi         2013/29972 E.  ,  2016/2266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma (Değişen suç vasfı nedeniyle kasten yaralama)

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Oluş, dosya kapsamına göre; olay günü mağdurun Nergis sokak üzerinde mahalleden arkadaşı olan sanığın ağabeysi ...'nin ile sohbet ederken, sanığın yanlarına alkollü bir şekilde gelerek, "sen bana 500,00 TL para vereceksin" diyerek boğazını sıktığı ve arka cebinden siyah saplı çakı bıçağını çıkartarak "Eğer parayı vermezsen seni keserim" dediği, mağdurun "Soner kendine gel bende para yok" dediğinde, sanığın mağdurun karın kısmına bıçak salladığı, mağdur elleri ile müdahale ettiğinde bıçağın elinde kaldığı ve elinin kesilmesi sonucu basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanması şeklinde gelişen olayda; sanık ile mağdur arasında geçmişe dayalı hukuki alacak ilişkisi olmaması, sanığın aşamalarda çelişkili beyanlar vermesi dikkate alındığında, sanığın eylemi yağmaya kalkışma suçunu oluşturduğu halde, yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanığın hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar TCK'nın 53/1-a-b-c-d-e maddesinde yazılı hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına; ancak, TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca koşullu salıverildiği takdirde, kendi altsoyu üzerinde TCK'nın 53/1-c bendinde sayılan hakları kullanmaktan yoksunluğunun sona erdirilmesine karar verilmiş ise de; 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile TCK'nın 53/1-b maddesinde yazılı, "seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin iptal edilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 28.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2020/6279
Karar No: 2021/7871
Karar Tarihi: 27.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/6279 E.  ,  2021/7871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince verilen hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; taraf vekillerinin istinaf başvurusunun kabulü ile İnegöl 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/239 Esas - 2017/197 Karar sayılı kararı ortadan kaldırılarak, arazi niteliğindeki Bursa İli, ... İlçesi, ... Köyü ... ada ... parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak sulu arazide % 4 kapitalizasyon faizi uygulanmak suretiyle bilimsel yolla değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine, davacı idare lehine vekalet ücreti hükmedilmemesine ve davacı idarenin harçtan muaf olduğuna ilişkin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 27/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2021/4891
Karar No: 2021/3969
Karar Tarihi: 31.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/4891 E.  ,  2021/3969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5809 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvuruların süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanması zorunlu olan 1412 sayılı CMUK'nin 305. maddesi uyarınca “Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,” kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63/10. maddesinde yer alan “Bu Kanunun 56 ncı maddesinin birinci fıkrası hükümlerine aykırı hareket edenler bin günden beş bin güne kadar; ikinci, üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar elli günden yüz güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK’nin 52/2. maddesindeki “En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükmü birlikte dikkate alındığında, 5809 sayılı Kanun 63/10. maddesinde düzenlenen, sanığa atılı suçun üst sınırı 100 gün adli para cezası olup, TCK 52/2 gereğince bir gün karşılığı da en üst sınır olan 100 TL üzerinden adli para cezasına hükmedilmesi halinde dahi sonuç cezanın 10.000 TL adli para cezasını geçmeyeceği, dolayısıyla bu suçtan verilen beraat hükümlerinin 1412 sayılı CMUK'nin 305/1-2 maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının altında kalacağı ve temyiz olanağının bulunmadığı cihetle, o yer Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE, 31/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2020/13356
Karar No: 2021/70
Karar Tarihi: 18.01.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/13356 E.  ,  2021/70 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Müştekinin 10.11.2014 tarihli kolluk beyanı ve dosya kapsamına göre; suça konu iş yerinden toplam değeri 50 TL olan 24 adet çorap ile 2-3 TL'lik bozuk paranın çalındığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümlerde 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 18.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2012/13822
Karar No: 2012/13704
Karar Tarihi: 11.07.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/13822 E.  ,  2012/13704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Sanık müdafiinin 2006 ve 2007 takvim yıllarında "sahte fatura kullanmak" suçundan sanığın mahkumiyetine dair karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanığın 2006 ve 2007 takvim yıllarında birden fazla sahte fatura kullanması nedeniyle teselsül ettiği anlaşılan eylemlerinden dolayı suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK.nun 43. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık hakkında, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere göre, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçeler ile reddedilmiş, hükmün açıklanmasının geri bırakılmama gerekçeleri gösterilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sanığın kastının bulunmadığına, eylemin tek suç oluşuturacağına, hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-Sanık müdafii'nin 2004 takvim yılında “sahte fatura kullanmak” suçundan sanığın mahkumiyetine dair karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk CezaKanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu; suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, sahte faturaların en son 24.11.2004 tarihli olması ve Kasım 2004 KDV beyanına konu edilmesi nedeniyle suçun işlendiği 21.12.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 11.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2024/3821
Karar No: 2025/498
Karar Tarihi: 21.01.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/3821 E.  ,  2025/498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 29.02.2024

SAYISI : 2024/155 E., 2024/195 K.

SUÇ : Kasten yaralama

EK KARAR : Temyiz isteminin reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanması

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi tarafından verilen 29.02.2024 tarihli ve 2024/155 Esas, 2024/195 Karar sayılı ek kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Konya 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.11.2023 tarihli ve 2023/258 Esas, 2023/434 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 29, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca kurulan “4 yıl 8 ay 7 gün” hapis cezası ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk Derece Mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararları”nın

temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan Bölge Adliye veya İlk Derece Mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi tarafından verilen 29.02.2024 tarihli ve 2024/155 Esas, 2024/195 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Konya 8. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.01.2025 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2015/26799
Karar No: 2016/5998
Karar Tarihi: 08.03.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/26799 E.  ,  2016/5998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1)Olayda kullanılan çakı bıçağının öldürmeye elverişli vasıta olması, çıkan tartışma sonucu sanığın elinde bulunan çakı bıçağı ile katılanlara yönelik gerçekleştirdiği saldırı eyleminde hedef aldığı bölgeler, gerçekleştirilen eylem sonucu katılanlar hakkında tanzim edilen adli raporların içeriği, bıçak ile gerçekleştirilen toplam darbe sayısı gibi hususlar birlikte değerlendirildiğinde; sanığın katılanlara yönelik gerçekleştirmiş olduğu eylemin hukuken değerlendirilmesi için, katılanlara ait raporların Adli Tıp'a gönderilerek, katılanlardaki her bir yaranın hayati tehlike meydana getirip getirmediği sorularak, alınan ATK raporu kapsamında hukuki değerlendirmelerin yapılmasının ve suç vasfı tayininin sağlanması gerektiği ve sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

2)Tarafların olayın başlangıcına ilişkin karşı tarafı suçladığı, sanığın katılanların küfredip, saldırarak arkadaşı ...'i yaraladıklarını ileri sürdüğü, tanık ...'in de aynı şekilde beyanda bulunduğu, yaralanmaya ilişkin adli raporunun bulunduğu, ... Asliye Ceza Mahkemesinde katılanlar ve tanık ... hakkında yaralama ve hakaret davası açıldığı anlaşılmakla, kavgada sanık lehine TCK'nin 29 maddesince haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması,

3)TCK'nın 53/1-c maddesi uygulamasında; "Velayet, vesayet ve kayyımlığa ait hizmetlerden yoksunluğun, sadece kendi altsoyuna ait hizmetler olduğunun" karar yerinde açıkça gösterilmemesi ayrıca Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas - 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4)Temyiz kapsamı dışında katılan ...'nin, kendisini vekille temsil ettirmediği gözetilmeyerek, sanıktan tahsile karar verilen ücreti vekaletin, katılan ...'de dahil edildiği kanaati uyandıracak şekilde herhangi bir ayrım yapılmaksızın "katılanlara verilmesine" karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin, katılanlar vekilinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 08.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2011/517
Karar No: 2013/1707
Karar Tarihi: 06.02.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/517 E.  ,  2013/1707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Suça konu sahte nüfus cüzdanının, muhtarlıktan alınan kayıp değiştirme belgesi ile Nüfus Müdürlüğünden çıkartılması karşısında, tebliğnamedeki bozma isteyen 1 nolu düşünceye iştirak edilmemiş, hüküm fıkrasında; sanığın geçmişi, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları nazara alınarak TCK.nun 62. maddesinin uygulandığının anlaşılması nedeniyle hükmün gerekçesinde anılan maddenin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2011/9371
Karar No: 2012/24365
Karar Tarihi: 11.07.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/9371 E.  ,  2012/24365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında iskele yapmak suretiyle hakkı olmayan yere tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu sahil kesiminin varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişide alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, İmar mevzuatı kapsamına girip girmediği belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanunu'na göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu yerin belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre TCK.nun 184. ve Kıyı Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5230 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 11.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.