erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2015/22187
Karar No: 2017/5730
Karar Tarihi: 14.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/22187 E.  ,  2017/5730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın ticareti terk ettiği iddia edilen adresine Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan tebligatın geçerli olmaması nedeniyle temyiz dilekçesinde belirtilen 31/01/2014 öğrenme tarihi kabul edilerek yapılan incelemede,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanığın terk ettiği bildirilen adrese Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan duruşma davetiyesi tebliğinin geçersiz olmasına rağmen, yokluğunda yargılamaya devam edilerek savunma hakkının kısıtlanması,

2- Sanığın lehine olan 5237 sayılı TCK'nın 62, 50, 51. maddelerinin uygulanmama gerekçesinin kararda gösterilmemesi,

3- Borçlu şirketin şikayet tarihini de kapsar şekilde vermiş olduğu son beyannameler bağlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden getirtilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

4- Sanığın temyiz dilekçesinde, daha önce zabıta araştırması yaptırılan ve boş olduğu bildirilen ... Merkez Mah. ... Cad. No:.../C adresinin belediyenin ruhsat vermemesi nedeniyle bir süre boş kaldığını belirtmesi karşısında bu hususlar belediyeden ve zabıta aracılığıyla araştırılarak sonucuna göre sanığın kastının belirlenmesi zorunluluğu,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2019/11561
Karar No: 2019/14314
Karar Tarihi: 04.12.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/11561 E.  ,  2019/14314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Düşme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece dosyanın uzlaştırmacıya tevdii edildiği düzenlenen raporda, katılan müteveffa ...'ın birinci derece yakını olan eşi ...'ın uzlaşmayı kabul etmediği, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253/7. maddesine istinaden suça ilişkin olarak uzlaşma sağlanamadığı gözetilerek atılı suçu işlediği anlaşılan sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması yerine, yazılı şekilde kamu davasının Düşürülmesine kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 04.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2009/701
Karar No: 2009/3476
Karar Tarihi: 19.03.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/701 E.  ,  2009/3476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GİRESUN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/02/2007
Esas No: 2022/1418
Karar No: 2022/13945
Karar Tarihi: 13.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/1418 E.  ,  2022/13945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki görülen davanın yapılan yargılaması sonunda; Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun ise kısmen kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesince HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılmak suretiyle yeniden kurulan hüküm davalı idare vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 17.03.2021 tarih ve 2020/3075 Esas, 2021/3632 Karar sayılı ilâmı ile; eksik inceleme ile hüküm kurulduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Dairemizce bozulmasına karar verilen karar, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesinin 16.01.2020 tarihli ve 2019/599 Esas, 2020/94 Karar sayılı kararıdır. Bölge adliye mahkemesinin yeniden esas hakkında verdiği karar Dairemizce bozulduğundan, dosyanın yeniden yargılama yapılmak üzere, bölge adliye mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, maddi hataya dayalı olarak ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

İlk derece mahkemesince, bozma ilamına uyularak işbu temyize konu karar verilmiş ise de dosyanın maddi hata sonucu ilk derece mahkemesine gönderilmiş olması yasal olarak yetkisiz olan ilk derece mahkemesini yetkili hale getirmez. HMK'nın 373/2. ve 3. maddesi hükümleri uyarınca, bozmaya uyulup uyulmayacağı konusunda ve sonucuna göre işin esası hakkında karar verme yetkisi bölge adliye mahkemesine ait olup, ilk derece mahkemesince bu husus gözetilmeden yargılamaya devamla hüküm kurulması doğru olmayıp, verilen karar yok hükmündedir.

Bu nedenle, yetkisiz ilk derece mahkemesi tarafından verilen kararın "yok hükmünde olduğunun tespitiyle; kararın bozulması suretiyle ortadan kaldırılmasına" ve Dairemizin 17.03.2021 tarihli ve 2020/3075 Esas, 2021/3632 Karar sayılı bozma kararı uyarınca dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, yok hükmünde olduğu tespit edilen ilk derece mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, dosyanın bölge adliye mahkemesine gönderilmek üzere ilk derece mahkemesine İADESİNE, 13.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

,
Esas No: 2015/21275
Karar No: 2016/12080
Karar Tarihi: 12.05.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/21275 E.  ,  2016/12080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanıklar ..., ..., ... hakkındaki tüm hükümler ile sanık ... hakkında mağdur ...'a karşı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Mağdur ...'ın 20.07.2011 tarihli cezaevi idaresine hitaben yazdığı dilekçede “ sanık ... kapıya neden vuruyorsun diyerek kendisine bıçakla saldırdını ve yüzüene bıçak yarası aldığını “ belirttiği, sanık ...'in ise ifadesinde “ merdivenlerden inerken daha önce husumetli olduğum ... ile karşılaştığını ... merdivenden inerken kendisine yumruk attığını, kendisinin elinde bulunan mevye bıçağını neresine geldiğini bilmediği “ yönündeki beyanları karşısında, sanık hakkında mahkemenin uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamenin 2 numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas-2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıklar ve sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında ... ve ...'e karşı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

a) Sanığın üzerine atılı suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı itibariyle 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesi uyarınca istinabe suretiyle sorgusunun yapılamayacağının gözetilmemesi,

b) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 12.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Esas No: 2009/5270
Karar No: 2009/6662
Karar Tarihi: 18.06.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/5270 E.  ,  2009/6662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Mahkemece hükme dayanak yapılan bilirkişi kurulu raporu yeterli değildir.

Şöyle ki;

Bilirkişi kurulunca somut emsal alınan Kırcaali Mah. 3849 ada 21 parselin dava konusu taşınmazla karşılaştırılması sonucunda; emsalin dava konusu taşınmazdan daha az değerli olduğu kabul edilmek suretiyle değerlendirme yapılmış ve mahkemece da bu rapora dayalı olarak hüküm kurulmuştur.

2942 Sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Bu itibarla dava konusu taşınmazın ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m2 değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir. Dosyaya getirtilen kayıtlara göre; dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas asgari m2 değeri 83,12 YTL, emsal alınan taşınmazın asgari m2 değeri ise 155,85 YTL.dir. Emlak vergi değerleri bakımından emsal olarak alınan taşınmazın değeri, dava konusu taşınmazdan daha fazla olduğunu göstermektedir. Buna göre dava konusu taşınmazın en fazla emsal ile eşdeğer olduğunun tespiti gerekirken dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerlerine ters düşecek şekilde yeterli, inandırıcı ve somut gerekçelere de dayandırılmayan rapora dayanılarak hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurulundan yukarıdaki açıklanan ilkeye uygun olarak gerekirse yeni emsal taşınmazların incelendiği ek rapor alınıp oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/19075
Karar No: 2017/5763
Karar Tarihi: 15.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/19075 E.  ,  2017/5763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, Anayasanın 40/2, CMK’nın 232/6 ve 34/2 ile 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddeleri gereğince, kararda başvurulacak kanun yolu, süresi, mercii ve şeklinin kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, şikayetçi vekilinin yüzüne karşı verilen hükümde, başvurulacak kanun yolunun yanlış gösterilmesi nedeniyle, Keşan Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/261 değişik iş sayılı kararı ve sonraki işlemler hukuki değerden yoksun sayılarak, şikayetçi vekili tarafından verilen 17.01.2013 tarihli itiraz dilekçesi temyiz dilekçesi olarak kabul edilmekle dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Sanığın mal beyanının İİK'nın 74. maddesinde öngörülen unsurları taşımadığının anlaşılması nedeniyle beraatine karar verilmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2)Dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 15.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/9800
Karar No: 2020/1178
Karar Tarihi: 20.02.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/9800 E.  ,  2020/1178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, kooperatif ortağı olan davalı hakkında ödemekle yükümlü bulunduğu ortak gider aidatı ve faizleri için takip başlattıklarını, davalı hakkında başlatılan takipte mevcut kalemlerin davalının üyeliği süresince işlemiş alacaklar olduğunu, takibe haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptaline ve icra inkâr tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının kötü niyetli olduğunu, müvekkilinin 16/04/2012 tarihli noter aracılığı ile istifasını kooparatife gönderdiğini, istifasının daha sonra kabul edildiğini, takip konusu kalemlerin kendi üyeliği süresinde oluşmadığını, kooperatifin üyeler arasında ayrımcılık yaptığını savunarak davanın reddi ile kötü niyet tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalının 16.04.2012 tarihinde noter kanalı ile kooperatife istifa iradesini bildirdiği, ihbarnamenin kooperatife 19.04.2012 tarihinde ulaştığı, 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 13. maddesinde ortağın anasözleşmeye uygun olarak ortağın çıkma dileğini noter aracılığı ile kooperatife bildirmesi halinde çıkmanın gerçekleşeceği, bu itibarla davalının 19.05.2012 tarihi itibari ile istifasının kabulünün gerektiği, davalının bu tarihten sonraki aidatlardan sorumlu olmadığı ancak ortak giderlere katlanmakla yükümlü olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili i temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-1163 Sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 81/2 maddesi uyarınca tasfiye haline girmiş kooperatiflerde çıkma veya çıkarılma halinde ortağın konutu geri alınamaz ancak bu kişilerin tasfiye masraflarına katlanması gerekir. Davalının kooperatif bağımsız bölümünü aldıktan sonra istifa ettiği sabittir. 29.04.2012 tarihli ve 31.03.2013 tarihli genel kurullarda tasfiye payı olarak nitelendirilebilecek ödeme kararı alınmıştır. Davalının bu masraflara katılması kanun hükmü gereğidir. Bu gerekçe ile davalının ödemesi gereken miktarın belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 20.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2013/25533
Karar No: 2013/22520
Karar Tarihi: 17.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/25533 E.  ,  2013/22520 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava ve temyize konu 146 ada 52 parsel sayılı 34590,82 m2 yüzölçümündeki taşınmaz tapu kaydına, paylaşmaya, bağışlamaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... tapu kaydına dayanarak dava açmış, yargılama sırasında bağışlamaya da dayanmıştır. Mahkemece davanın kısmen kabulüne, dava ve temyize konu 146 ada 52 parsel sayılı taşınmaz toplam 5 pay kabul edilerek 2 payının davacı ..., 1'er payının ise davalı ...'ın diğer mirasçıları olan davalılar ..., ... ve ... adlarına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava ve temyize konu 146 ada 52 parsel sayılı taşınmazın tespit maliki olup aynı zamanda tarafların ortak miras bırakanı da olan ... tarafından kendisine bağışlandığını ya da dayanağı olan 08.10.1971 tarih 53 sayılı tapu kaydının dava ve temyize konu taşınmazı kapsadığı hususlarını davacı tarafın kanıtlayamadığı mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve kararda gösterilen diğer gerekçelere göre davacı ...'ın sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ne varki; dava ve temyize konu taşınmaz kadastro tespiti sırasında fındık bahçesi olarak tespit edilmiştir. Dinlenilen bir kısım yerel bilirkişi ve tanıklar taşınmazın öncesinde çayır olduğunu, ancak sonrasında fındık bahçesi haline getirildiğini belirtmelerine rağmen mahkemece taşınmaz üzerinde bulunduğu belirtilen muhdesat niteliğindeki fındık ağaçları 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 19.maddesi hükmü gözetilerek beyanlar hanesinde gösterilmemiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş; dava konusu taşınmaz başında uzman fen ve ziraat bilirkişi aracılığı ile keşif yapılmalı, yapılacak keşifte taşınmaz üzerinde muhdesat niteliğinde bulunan fındık ağaçlarının ne zaman ve kimin tarafından meydana getirildiği açık ve tereddütsüz belirlenmeli, muhdesat niteliğindeki fındık ağaçlarının yaşı ve sayısı uzman ziraat bilirkişi eliyle belirlenmeli ve bu ağaçların uzman fen bilirkişi rapor ve haritasında konumunun gösterilmesi sağlanarak 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 19.maddesi uyarınca tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu husus göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı ...'ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın isteği halinde davacıya iadesine, 17.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/7189
Karar No: 2017/4247
Karar Tarihi: 17.04.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/7189 E.  ,  2017/4247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabule, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanıklar müdafiilerinin suçun sabit olmadığına ve eksik araştırma ile karar verildiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle sanık ... hakkında hükmolunan cezaların 3 yıl 9 ay hapis ve 5600 TL adli para cezası, sanık ... hakkında hükmolunan cezaların ise 3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 4660 TL adli para cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sanık ... hakkındaki sonuç cezanın 3 yıl 9 ay hapis ve 5600 TL adli para cezası, sanık ... hakkındaki sonuç cezanın ise 3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 4660 TL adli para cezası olarak belirlenmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümlerden CMUK.nun 326/son. maddesinin uygulandığı bölüm çıkartılarak yerine "CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle sanık ... hakkında hükmolunan cezaların 3 yıl 9 ay hapis ve 5600 TL adli para cezası, sanık ... hakkında hükmolunan cezaların ise 3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 4660 TL adli para cezası üzerinden infazına" ibaresinin yazılması suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.