Esas No: 2017/20359
Karar No: 2019/3827
Karar Tarihi: 20.02.2019

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/20359 E.  ,  2019/3827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı şirkette 2008 yılında işe girdiğini ve işten çıkartıldığı 2012 yılının Haziran ayına kadar elektrik teknisyeni olarak görev yaptığını, müvekkilinin çalıştığı dönemlerde ücretlerini eksik aldığını, fazla mesai ücretleri, prim alacakları ve izin ücretlerini alamadığını, müvekkilinin haksız şekilde işten çıkarıldığını, bu nedenle 2008-2012 arası kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacağının da mevcut olduğunu, müvekkili davacının, davalı şirket tarafından haksız bir şekilde işten çıkarılması nedeniyle alması gereken ücret alacağı, fazla mesai alacağı, prim alacağı, izin alacağı, kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacağı olmak üzere 28.820 TL asıl alacağın yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar Cevaplarının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Davacıya kıdem tazminatı alacağına istinaden 4600 TL ödeme yapılıp yapılmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davalı tarafından, davacının hesabına 20.05.2011 tarihinde kıdem tazminatına mahsuben adı altında 4600 TL ödeme yapılmış ve bu ödeme kıdem tazminatı alacağından mahsup edilememiştir. Davacı 4600 TL'nin hesabına yatırıldığını kabul etmekle birlikte bunun daha sonra ... isimli kişi tarafından diğer çalışanlar gibi kendisinden geri alındığını iddia etmiştir. Davacı banka kartına el konulduğunu ve hesaba ödenen ücretlerin davalı tarafından hesaptan çekildiğini hatta Erzurum'dan çekildiği ve atm çekme tutanaklarını sunduklarını ileri sürmektedir. Ancak dosya içerisinde atm para çekme tutanakları mevcut olmadığı gibi davacı tanığı ve davacının eşi olan ...; "Eşimin maaş kartını istediler. Eşim maaş kartını vermek istemedi. Maaş kartını vermeyince ya işten çıkacaksın ya da maaş kartını vereceksin, dediler. Bu şekilde eşimi işten çıkardılar. " şeklinde beyanda bulunmuş olup, bu bağlamda davacının maaş kartını el konulup konulmadığının, davacının banka hesabına kıdem tazminatı adı altında yatan paranın hangi atm'den çekildiğinin, gerek kamera kayıtları gerekse de atm kayıtları incelenerek belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3- Davalının cevap dilekçesinin ıslahı yolu ile zamanaşımı itirazında bulunup bulunamayacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalmasını ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zamanaşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve alacağın dava edilebilme özelliğini ortadan kaldırır.

Bu itibarla zamanaşımı savunması ileri sürüldüğünde, eğer savunma gerçekleşirse hakkın dava edilebilme niteliği ortadan kalkacağından, artık mahkemenin işin esasına girip onu incelemesi mümkün değildir.

4857 sayılı Kanundan daha önce yürürlükte bulunan mülga 1475 sayılı Yasada ücret alacaklarıyla ilgili olarak özel bir zamanaşımı süresi öngörülmediği halde, 4857 sayılı İş Kanunun 32/8 maddesinde, işçi ücretinin beş yıllık özel bir zamanaşımı süresine tabi olduğu açıkça belirtilmiştir. Ancak bu Kanundan önce tazminat niteliğinde olmayan, ücret niteliği ağır basan işçilik alacakları, Borçlar Kanunu'nun 126/1 maddesi (6098 sayılı TBK 147) uyarınca beş yıllık zamanaşımına tabidir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 7. maddesinde, iş mahkemelerinde sözlü yargılama usulü uygulanır. Ancak 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 447. maddesi ile sözlü yargılama usulü kaldırılmış, aynı yasanın 316 ve devamı maddeleri gereğince iş davaları için basit yargılama usulü benimsenmiştir.

Sözlü yargılama usulünün uygulandığı dönemde zamanaşımı def'i ilk oturuma kadar ve en geç ilk oturumda yapılabilir. Ancak 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yürürlükte olduğu dönemde 319. madde hükmü uyarınca savunmanın değiştirilmesi yasağı cevap dilekçesinin verilmesiyle başlayacağından, zamanaşımı def'i cevap dilekçesi ile ileri sürülmelidir. 01.10.2011 tarihinden sonraki dönemde ilk oturuma kadar zamanaşımı def'inin ileri sürülmesi ve hatta ilk oturumda sözlü olarak bildirilmesi mümkün değildir.

Dava konusunun ıslah yoluyla arttırılması durumunda, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu hükümlerinin uygulandığı dönemde, ıslah dilekçesinin tebliğini izleyen ilk oturuma kadar ya da ilk oturumda yapılan zamanaşımı def'i de ıslaha konu alacaklar yönünden hüküm ifade eder. Ancak Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonraki uygulamada, 317/2 ve 319. maddeler uyarınca ıslah dilekçesinin davalı tarafa tebliği üzerine iki haftalık süre içinde ıslaha konu kısımlar için zamanaşımı def'inde bulunulabileceği kabul edilmelidir.

Cevap dilekçesinde zamanaşımı def'i ileri sürülmemiş ya da süresi içince cevap dilekçesi verilmemişse ilerleyen aşamalarda 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 141/2 maddesi uyarınca zamanaşımı defi davacının açık muvafakati ile yapılabilir.

Mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu yürürlükte iken süre geçtikten sonra yapılan zamanaşımı def'ine davacı taraf süre yönünden hemen ve açıkça karşı çıkmamışsa (suskun kalınmışsa) zamanaşımı def'i geçerli sayılmakta iken, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun uygulandığı dönemde süre geçtikten sonra yapılan zamanaşımı def'inin geçerli sayılabilmesi için davacının açıkça muvafakat etmesi gerekir. Başka bir anlatımla 01.10.2011 tarihinden sonraki uygulamalar bakımından süre geçtikten sonra ileri sürülen zamanaşımı def'ine davacı taraf muvafakat etmez ise zamanaşımı def'i dikkate alınmaz.

Zamanaşımı def'inin cevap dilekçesinin ıslahı yoluyla ileri sürülmesi de mümkündür (Yargıtay HGK. 04.06.2011 gün 2010/ 9-629 E. 2011/ 70. K.).

Somut olayda, davalı cevap dilekçesi ile zamanaşımı itirazında bulunmamış daha sonra beyan ve talep başlıklı 04.05.2015 tarihli dilekçesi ile zamanaşımı itirazında bulunmuş ve mahkemenin süresinde zamanaşımı itirazında bulunulmadığının kabulü halinde cevap dilekçesini zamanaşımı yönünden ıslah ettiğini beyan etmiştir. Mahkemece davalının cevap dilekçesinin ıslahı yolu ile ileri sürdüğü zamanaşımı itirazı değerlendirilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.