erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2019/12026
Karar No: 2019/15064
Karar Tarihi: 02.12.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/12026 E.  ,  2019/15064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mala zarar verme suçundan zamanaşımı süresi içinden işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan dolayı tayin edilen 2.000,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiin temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03/04.2018 tarih, 2014/851 Esas ve 2018/144 Karar sayılı kararı uyarınca aynı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.11.2018 tarih, 2018/339 Esas ve 2018/536 sayılı kararı uyarınca farklı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan, asıl mahkemesince yapılan sorgusu sırasında duruşmadan bağışık tutulma isteğinde bulunmayan sanığın Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki görüşünü bildirdiği ve hükmün açıklandığı son oturumda hazır bulundurulmayıp yokluğunda yargılama yapılarak mahkumiyetine karar verilmesi savunma hakkının sınırlandırılması niteliğinde olduğu şeklindeki kararları uyarınca başka suçtan İzmir 4 Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda hükümlü olan, duruşmalardan vareste tutulmaya dair bir talebi bulunmayan suça sürüklenen çocuğun kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 02.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2022/1406
Karar No: 2022/2123
Karar Tarihi: 14.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/1406 E.  ,  2022/2123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mirasçılık belgesi verilmesi istemine ilişkin olarak açılan davada Tarsus 1. Sulh Hukuk ve Antalya 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, mirasçılık belgesi verilmesi istemine ilişkindir.

Tarsus 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce, davacı ...'ın yerleşim yerinin" Kışla Mah. 4426 Sk. No:43F İç Kapı No:5 Yüreğir/ Adana" olduğu, miras bırakan ...'ın ise son yerleşim yerinin " Çağlayan Mahallesi, 2052 Sokak, No:2 İç Kapı No:6 Muratpaşa/ Antalya" olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine, HMK'nın 20. maddesine göre kararın tebliğ tarihinden itibaren 2 hafta içerisinde başvurulması halinde dosyanın görevli Antalya veya Adana Sulh Hukuk Mahkemelerinden birine gönderilmesine karar verilmiştir.

Antalya 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce dava konusu taleple ilgili kesin yetkili olduğuna ilişkin bir yasal düzenleme bulunmadığı, kesin olmayan yetki kurallarının ancak taraflarca ileri sürülmesi durumunda gözönünde bulundurulabileceği, ancak dosyada buna ilişkin herhangi bir bilgi ve belge bulunmadığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

HMK’nın 19. maddesinin "mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir" hükmü ile aynı Kanun’un 22/2. maddesindeki "iki mahkemenin aynı dava hakkında göreve veya yetkiye ilişkin olarak verdikleri kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleştiği takdirde, görevli veya yetkili mahkeme, ilgisine göre bölge adliye mahkemesince veya Yargıtayca belirlenir" hükmü dikkate alındığında somut olayda, mahkemeler arasında karşılıklı olarak verilmiş bir yetkisizlik kararı bulunmamakta olup, Tarsus 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce Antalya veya Adana Sulh Hukuk Mahkemesi'nin yetkili olduğundan bahisle ortaya çıkan yetki uyuşmazlığının çözümü için dosyanın Dairemize geldiği anlaşılmıştır.

Tarsus 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin kararında HMK'nın 19. madde gereğince seçimlik olarak Antalya veya Adana Sulh Hukuk Mahkemelerinin yetkili olduğunun belirtilmesi yerine sadece tek mahkemenin yetkili olduğunu belirtmesi gerektiği bu itibarla da Tarsus 1. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen yetkisizlik kararı usulüne uygun olmadığı anlaşılmıştır. Bu nedenle yargı yeri belirlenme koşulları oluşmadığından dosyanın mahalline iadesine karar vermek gerekmiştir.

Bu aşamada yargı yeri belirlenme koşulları bulunmayan dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 14/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2014/8638
Karar No: 2014/14648
Karar Tarihi: 22.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/8638 E.  ,  2014/14648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan beraat, atılı diğer suçlardan mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Hükümden sonra cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemelere göre; kanunun yeni halinde TCK.nın 103/2. maddesinde öngörülen çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun alt sınırının 16 yıl hapis cezası olarak düzenlendiği ve aynı Kanununun 103/3 ve 43. maddelerinin uygulanması ile yapılacak artırım sonucu bulunacak ceza miktarı nazara alındığında, kanunun yeni halinin açıkça sanığın aleyhine olduğu anlaşılmakla dosya incelenip gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş beraati ve sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanık hakkında mağdure .....'e yönelik eylemine ilişkin beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan beraat hükmü ile mağdure ....'a yönelik eylemine ilişkin re'sen de temyize tâbi beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerinin ONANMASINA, 22.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/23356
Karar No: 2017/1301
Karar Tarihi: 13.02.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/23356 E.  ,  2017/1301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece verilen ilk hüküm Dairemizce davaya aile mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken asliye hukuk mahkemesi olarak yargılamaya devam edilip, karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle bozulmuştur. Mahkemece bozma sonrası Yargıtay ilamı ile duruşma gününün davacıya tebliğ edildiği, davalı yana tebligat yapılmadığı 21.05.2014 günlü duruşmaya tarafların katılmadığı belirtilip Yargıtay bozma ilamına uyulmasına karar verilerek, davanın reddi yönünden hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır. Davacı usulüne uygun tebliğe rağmen duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediğinden Hukuk Muhakemeleri Kanununun 150. maddesi uyarınca dosyanın yenileninceye kadar işlemden kaldırılması, yasal süre içerisinde yenilenmediği takirde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla kesin hüküm oluşturacak şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.02.2017 (Pzt.)
Esas No: 2010/10709
Karar No: 2011/12484
Karar Tarihi: 28.11.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/10709 E.  ,  2011/12484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 10/12/2004 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 09/09/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; kişilik haklarına saldırı oluşturan sözlerin niteliği, yayının yerel bir gazetede ve sınırlı bir çevrede yapılmış bulunması ile yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda, davacı yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı fazladır. Mahkemece, daha uygun bir miktar manevi tazminat takdir edilmesi gerekir. Karar, bu bakımdan yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/11/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/8163
Karar No: 2018/5037
Karar Tarihi: 03.07.2018

**5. Ceza Dairesi         2016/8163 E.  ,  2018/5037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tefecilik, Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Tefecilikten mahkumiyet, Vergi Usul Kanununa muhalefetten hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Katılan Hazine vekilinin 30/01/2013 havale tarihli dilekçesiyle temyizden vazgeçmesi ve sanık hakkında Vergi Usul Kanununa muhalefet suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın, CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olup temyizi mümkün bulunmadığından, aynı Kanunun 264. maddesi hükmü de gözetilerek temyiz dilekçesinin itiraz mahiyetinde kabulü ile merciince değerlendirilip bir karar verilmiş olması hususları göz önüne alınarak incelemenin sanık müdafiin tefecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanığın kazanç elde etmek amacıyla iş yerinde bulunan POS cihazlarından gerçek mal veya hizmet alım satımına dayanmayacak şekilde komisyon karşılığı birden çok kişiye ait kredi kartlarından çekim yaptığının iddia ve kabul edilmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından tefecilik yapıp yapmadığı hususunda kolluk araştırması yaptırılması, vergi incelemesi sırasında dinlenen kredi kartları yüksek miktarlı ve yoğun şekilde kullanılan kişilerin suçun mağduru sıfatıyla beyanlarının alınmasından sonra hasıl olacak sonuca göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre;

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak iptal kararı doğrultusunda yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/8280
Karar No: 2017/6766
Karar Tarihi: 28.09.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/8280 E.  ,  2017/6766 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma, kasten yaralama

Hüküm : TCK'nın 179/3 delaletiyle 179/2, 62, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet TCK' nın 86/1,62,53.maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma ve kasten yaralama suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen 10/07/2015 günlü kararın, sanığın duruşmada beyan ettiği adresine tebliğe çıkarıldığı, tebligatın adreste tanınmadığından bahisle iade edildiği, bunun üzerine mernis adresine çıkarılan tebligatın Tebligat Kanunu 21. maddesine göre 13/10/2015 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, buna rağmen gerekçeli kararın ikinci kez 22/10/2015 tarihinde kalemde sanığa bizzat tebliğ edildiği, ancak; ikinci kez yapılan tebliğin yeni hak doğurmayacağı, hükmün sanık tarafından 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 26/10/2015 tarihinde temyiz edildiği anlaşılmakla; temyiz isteminin REDDİNE, 28/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2017/3489
Karar No: 2017/9076
Karar Tarihi: 23.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/3489 E.  ,  2017/9076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atma nedeniyle uğranılan zararın tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atma nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş; karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuşsa da bozma ilamının gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

1-Davacı, bozma ilamı doğrultusunda taşınmazda bulunan ve idarece sökülen 80 adet zeytin ağacının bedelini istediğini beyan etmiş olduğundan, dava tarihi itibariyle zeytin ağacının yaş ve cinsine göre verileri getirtilip, zeytinlik değerinden taşınmazın zeminine ekilebilecek münavebe ürünlerine göre belirlenen değerin indirilerek bedelin belirlenmesi gerekirken, bozmadan önce olduğu gibi zemin değerini de içeren zeytin bahçesi bedeline hükmedilmesi,

2-Zeytin ağaçlarının bedeli belirlendikten sonra acele el koyma dosyasında davacıya ödenmiş ise payına isabet eden miktar belirlenip, tespit edilen bedelden mahsubunun yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Dava, zemine ait olmadığından, tapu kaydının iptaline karar verilemeyeceği düşünülmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

4-Davanın kamulaştırmasız el atılan taşınmazdaki ürün zararının tazmini istemine ilişkin olduğu gözetildiğinde, bedelin davalı idareden tahsiline dair hüküm kurulması gerekirken, acele el koyma dosyasında bloke edilen bedelden ödenmesine ilişin olarak hüküm kurulması,

5-Hüküm altına alınan kamulaştırmasız el atma bedelinin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacı peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2012/5222
Karar No: 2012/7333
Karar Tarihi: 26.04.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/5222 E.  ,  2012/7333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 07/07/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 31/01/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; hukuka aykırılığı saptanan eylemin niteliği, taraflar arasındaki yakınlık bağı ve olayların gelişim biçimi ile yukarıda gösterilen ilkeler göz önünde tutulduğunda, takdir olunan manevi tazminat miktarı azdır. Mahkemece, daha uygun bir miktarda tazminat takdir edilmesi gerekir. Karar, bu bakımdan yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2021/8227
Karar No: 2022/5460
Karar Tarihi: 25.05.2022

**5. Ceza Dairesi         2021/8227 E.  ,  2022/5460 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zincirleme olarak tefecilik ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında zincirleme olarak Vergi Usul Kanunu'na muhalefet suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın işlediği kabul edilen 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet suçunun, aynı Kanun'un 359/a-2 maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla TCK'nin 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık asli dava zamanaşımı süresine tabi olduğu, bu suç yönünden zamanaşımını kesen en son işlem olan 24/01/2011 tarihli sorgu ile 12/03/2020 tarihli mahkumiyet hükmü arasında bu sürenin gerçekleştiği dikkate alınarak kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında Vergi Usul Kanunu'na muhalefet suçundan açılan kamu davasının CMUK'un 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddeleri gereğince zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE,

Sanık hakkında zincirleme tefecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Suç tarihinin 2010 yılı Eylül ayı olmasına rağmen karar başlığına 2010 yılı olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Delillerle iddia ve savunma, yapılan yargılama göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafin temyiz itirazlarının reddiyle eleştirilen husus dışında usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA 25/05/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.