erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2013/14017
Karar No: 2014/18209
Karar Tarihi: 19.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/14017 E.  ,  2014/18209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/05/2013

NUMARASI : 2012/148-2013/546

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 2002 yılının Şubat ayı itibariyle işe başladığını, 2009 yılının Eylül ayına kadar işine devam ettigini, aynı okulda müvekili ile çalışıp daha sonra okul aleyhine dava açan C. C. isimli işçinin okul yönetimine ve davalıya karşı açtığı davada müvekkilinin davacı C. C.lehine ifade vermesi sebebiyle şahit olarak mahkemede dinletildiğini, müvekkilinin mahkeme huzurunda doğruyu söyleyerek diğer davacının okulda çalıştığını ifade etmesi karşısında davanın okul aleyhine sonuçlanması üzerine davalı kurum tarafından müvekkiline herhangi bir bildirimde bulunulmaksızın haksız olarak iş ilişkisine son verildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazimanatı, yıllık izin ücreti, fazla mesia ücreti ve genel tatil ücretinin ödenmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında çalışma süresi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı işçinin işçilik alacakları istemiyle dava konusu ettiği döneme ilişkin sigorta kayıtları bulunmamaktadır. M.. B..na ait okulda sigortasız olarak çalıştırılma iddiası karşısında, 2000-2008 yılları arasındaki dönem itibariyle davacının çalıştığı işverenlere ait sicil kayıtlarının ve işyeri bilgilerinin getirtilerek sosyal güvenlik kurumu memurlarının davalı işyeri ile ilgili kontrol tutanaklarının aslı veya onaylı suretleri,

işyerinde çalışanlar ile ilgili düzenlenen aylık puantaj ve mesai defterleri, ücret tediye bordroları ve şahsi sicil dosyaları kurumdan celbedilerek varsa işyeriyle ilgili davacının çalışmalarını gösteren diğer belgeler celbedilip incelenmeli, gerektiği takdirde bilirkişi incelemesine başvurularak davacının hizmetine ihtiyaç olup olamayacağı açıkça tespit edilmeli, ayrıca mümkün oldukça işyerinin müdür ve görevlileri, işyerinde çalışan öteki kişiler ile o işyerine komşu ve yakın işyerlerinde bu yeri bilen ve tanıyanlar dahi dinlenerek şahit beyanlarının sağlığı denetlenmeli ve işçi olarak çalışma olgusu böylece bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak sağlıklı bir biçimde belirlendikten sonra karar verilmelidir.

Mahkemece bu hukuki ve maddi olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, 19.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/30149
Karar No: 2017/3549
Karar Tarihi: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/30149 E.  ,  2017/3549 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2013/18720
Karar No: 2014/1050
Karar Tarihi: 21.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18720 E.  ,  2014/1050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/01/2013

NUMARASI : 2012/1011-2013/102

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metodu esas alınarak; üzerinde bulunan ağaçlara yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen çeltiğin, taşınmazların bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında, brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile eksik bedel tespiti,

2-Dava konusu taşınmazlardan 779 parsel üzerinde bulunan ağaçlara gerek kıymet takdirinde, gerekse de acele el koyma dosyasında değer tespiti yapılmasına rağmen, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda “1904 m2 alanda 56 adet ağacın çeltik tarlasında bulunması teknik olarak mümkün olamayacağından” bahisle ağaçların değerlendirmeye alınmaması,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2017/11331
Karar No: 2018/5737
Karar Tarihi: 29.03.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/11331 E.  ,  2018/5737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine ancak,

1-Sanığın katılanın iş yerinin önüne araç ile gelerek katılanı çağırdığı bunun üzerine katılanın araca bindiği ve kendisinden para istenmesi üzerine kabul etmeyerek araçtan indiği ertesi gün saat 11:00 sıralarında iş yerine gelen sanığın "ben senden dün para istedim, sen vermedin, ben sana ben almasını bilirim, bugün bana zamlı vereceksin, bugün 100 TL vereceksin, yoksa ben almasını biliyorum ve de bundan sonra beni uğraştırma, ben gelince benim param hazır olacak, tamam mı" dediği katılanın para vermeyi kabul etmeyince sanığın önce katılana kafa attığı ve "çabuk 100 TL çıkar" diyerek arka cebinden bıçak çıkararak katılana bıçağı salladığı katılanın beyanı, katılanın işçisi olan tanık ...'in beyanı, doktor raporu ve tüm dosya kapsamıyla anlaşılmış olması karşısında; sanığın eylemlerinin bütün halinde TCK’nin 149/1-a-d, 35 maddesinde tanımlanan yağma suçuna teşebbüs suçunu oluşturduğu anlaşıldığı halde suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de,

2-Sanığın eylemi sırasında bıçak kullandığı anlaşıldığından 5237 sayılı TCK'nin 86/3-e maddesi gereğince artırım yapılmaması,

3-Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuk durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 29/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/13271
Karar No: 2017/2815
Karar Tarihi: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/13271 E.  ,  2017/2815 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2016/4905
Karar No: 2019/295
Karar Tarihi: 05.02.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/4905 E.  ,  2019/295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı Milli Eğitim ... tarafından kurum aleyhine, bir ilköğretim okulunun bahçesinde bulunan elektrik direğinde yapılan ... ekipleri tarafından yapılan çalışma sonucu oluşan voltaj değişikliği nedeniyle okuldaki bazı araç ve gereçlerin arızanlandığı belirtilerek tazminat davası açıldığını, davanın ksımen kabulüne karar verilerek kesinleştiğini, davalı tarafa davanın ihbarının yapıldığını, davalı tarafın yetkilerini aşacak şekilde işlem yapması sonucu zararın doğduğunu, kurumun kusursuz sorumlu olmasından dolayı borcu ödediğini, ödeme tarihi itibariyle işleyecek yasal faiz ile birlikte talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı kurumun emir ve talimatları ile çalışıldığını, zarar gören okulda teknik ekip gelmeden voltaj değişikliği olduğunu, yetkili kişileri çağırdıklarını ancak bir gün sonra gelmeleri sebebiyle zararın doğduğu okul tarafından tutulan tutanakta yazdığını, okulda kaçak akım şalteri bulunmadığı, bu durumun ...’ın sorumluluğunda olduğunu, mahkeme kararında sorumlu tutulduklarını içeren bir karar bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; taraflar arasında sözleşme olduğu, sözleşme maddelerinde yapılan işlemlerde oluşacak zararlardan yüklenici firmanın sorumlu olacağının kararlaştırıldığı, okulda davalı kurumun gerekli güvenlik tedbirlerini almamasından dolayı zararın oluştuğu ve davacının zararı karşıladığı, ödeme tarihinden itibaren davacının alacaklı olduğu gerekçesiyle bu tarihten itibaren işleyecek yasal faiz ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-HMK 280. maddesi uyarınca bilirkişi raporunun taraflara tebliğ edilmesi, HMK 281. maddenin 1.fıkrası uyarınca da taraf beyanlarının sunulması için 2 haftalık süre verilmesi gerekir. Somut olayda, bilirkişi tarafından 04.09.2015 tarihinde raporun verildiği ancak taraflara tebliğ edilmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece emredici bu kanun hükmüne uyulmadan davalı tarafın mazeret dilekçesi verdiği duruşmada rapora istinaden yazılı şekilde karar verilmesi savunma hakkının kısıtlaması sonucunu doğuracağından doğru görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 05.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2013/9511
Karar No: 2013/8510
Karar Tarihi: 19.09.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/9511 E.  ,  2013/8510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kışla Köyünde yapılan arazi kadasrosu sırasında 1386 ve 1387 parsel sayılı 29.480,62 ve 5.442,12 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlardan 1386 sayılı parsel arazi kadastrosu sırasında çalılık niteliği ile Hazine adına, 1387 sayılı parsel kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle dava dışı ...adına tarla niteliği ile tespit ve tescil edilmiştir. Yine Kışla köyünde bulunan 106 ada 1 sayılı parsel ise kullanım kadastrosu sırasında taşınmazların beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca “Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı ve taşınmazın ... oğulları... ve ...'in kullanımlarında olduğu şerhi verilerek tarla niteliği ile Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacılar Recep ve ..., adlarına zilyetlik şerhi verilen 106 ada 1 sayılı parsele komşu olan 1386 ve 1387 parsel sayılı taşınmazların murisleri ...'dan intikal ettiği ve kullanımlarında olduğu iddiasıyla adlarına zilyetlik şerhi verilmesi için dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar Recep ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece; çekişmeli 1386 ve 1387 sayılı parseller ile 106 ada 1 sayılı parselin orman vasfı ile tapuya bağlandığı, bu niteliklerini kaybederek orman sınırları dışına çıkarılsalar bile zilyetlik yolu ile kazanılamayacakları gerekçesi ile davacıların istemi mülkiyete yönelik kabul edilmek suretiyle karar verilmiştir. Ancak davacılar kullanım kadastrosu sırasında adlarına zilyetlik şerhi verilen 106 ada 1 sayılı parselin etrafındaki 1386 ve 1387 sayılı parselleri dava ederek bu parseller üzerinde zilyetliklerinin bulunduğu şerhi verilmesi için dava açmışlardır. Mahkemece yapılan keşif ve uygulama sonucunda 1386 ve 1387 sayılı parsellerin 3402 sayılı Kadastro Yasası'na 5831 sayılı Yasa'nın 8. maddesi ile getirilen Ek 4. madde kapsamında kullanım kadastrosuna tabi tutulan yerlerden olmadığı anlaşılmakta olup bu gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle reddine karar verilmesi isabetsiz ise de, gerekçenin bu şekilde düzeltilerek sonucu itibariyle doğru olan hükmün ONANMASINA, temyiz karar harcı peşin yatırıldığından harç alınmasına yer olmadığına, 19.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/8339
Karar No: 2016/8655
Karar Tarihi: 10.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/8339 E.  ,  2016/8655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 9. Sulh Hukuk ve ... 3. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

... 9. Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün cezaevine girmeden önceki ikamet adresinin “.... Sok. No:159 K:9 D:34 Evka 5 .../...” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

... 3. Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün MERNİS adresinin “... Mah. ... Sok. No:2 İç Kapı No:1 .../...” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

... L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü tarafından alınan hükümlü beyanına göre, hükümlünün cezaevine girmeden önce "... 5 Sitesi .. Sok. No:2 K:1 D:1 ... Apartmanı .../...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 10.10.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2010/2720
Karar No: 2010/3398
Karar Tarihi: 25.03.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/2720 E.  ,  2010/3398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : İPTAL, TERKİN

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacı Kurum, davalının kayden maliki olduğu 41 parsel sayılı taşınmazın 1970.18 m2 lik bölümünün kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını, devletin hüküm ve tasarrufu altında kalan yerlerin özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmın tapu kaydının iptali ile terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, kadastro tespit çalışmaları sırasında ilama dayalı olarak şahıs adına tescil edildiğini, Hazinenin de taraf olduğu dava sonucu verilen kesin hüküm bulunduğunu, idarece kıyı kenar çizgisinin 28.11.1997 tarihli İçtihadı Birleştirme Kararındaki kriterlere göre belirlenmediğini, mahkemece yeniden kıyı kenar çizgisi belirlenmesi gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa ile değişik 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesine eklenen 3. fıkra 2 ve 3. cümle ve geçici 10. maddedeki düzenlemeler karşısında 10 yıllık hak düşürücü sürenin hazine yönünden dolduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Duruşma istemi değerden reddedildi. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacı Hazine'nin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 25.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2012/14829
Karar No: 2012/22494
Karar Tarihi: 14.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/14829 E.  ,  2012/22494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar ... vd. vekili ile ... vd. yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar ... vd. vekili ile ... vd. tarafından temyiz edilmiştir.

Kamulaştırılan taşınmaz mal ile emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak zeminine; resmi birim fiyatları esas alınıp, eksik imalat ve yıpranma payı da düşülerek binalara değer biçilmesi ve üzerindeki ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre karşılık saptanmasında bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1- Dava konusu taşınmaz üzerindeki ağaçlara Kamulaştırma Kanununun 25.maddesi uyarınca, tescil kararından sonra davacı idare tarafından el atılacağından enkaz bedeli indirilmemesi gerekirken enkaz bedeli düşülmek suretiyle az bedele hükmedilmesi,

2- Davalılardan ...’e ait olduğu idarece düzenlenen kıymet takdir raporunda belirlenen 2 nar, 3 çınar ağacı ile ... mirasçılarına ait olduğu tespit edilen 2 adet 15 yaşındaki ceviz ağacına değer biçilmemesi,

3- ... mirasçıları ... ve ...davaya dahil edildikleri halde, karar başlığında isimlerinin yazılmaması,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar ... vd. vekili ile ... vd. temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene geri verilmesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 14.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2017/358
Karar No: 2020/3291
Karar Tarihi: 18.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/358 E.  ,  2020/3291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belge gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-213 sayılı VUK'nin 139. maddesine göre; vergi incelemeleri, esas itibarıyla incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılır. İş yerinin müsait olmaması, ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri sebeplerle incelemenin yerinde yapılması imkansız olur veya mükellef ve vergi sorumluları isterlerse inceleme dairede yapılabilir. İş yeri faal olan mükelleflere, defter ve belgelerin vergi dairesine getirilmesi için yapılan tebligatlar usulüne uygun olmadığında suçun unsurları oluşmayacaktır. Somut olaya gelince, vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkartılan tebligatın, 09.12.2009 tarihinde, bizzat sanığın imzası ile iş yeri adresinde tebliğ edilmesi, sanık ve tanık beyanına göre defter ve belgelerin incelenmek amacıyla götürüldüğü, ancak mali yıl nedeniyle teslim alınmadığı, mükellefin 2009 yılı Mart ayına ait KDV indiriminde artırım beyannamesi nedeniyle defter ve belgelerin incelenmesinin istenildiği; incelemenin dairede yapılmasını gerektiren nedenler tespit edilmediği için, defter ve belgelerin incelenmek üzere ibrazı için denetmenlik adresine getirilmesi istenerek sürecin mükellef aleyhine tersine çevrilmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti açısından, suç tarihinde mükellefin hesaplarının dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı VUK’nin 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin, iş yerinde faaliyetin devam edip etmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması; iş yeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespit varsa belgesinin istenmesi, aksi takdirde yapılan tebligatın hukuki geçerliliği olmayacağı da dikkate alınarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

2-Kabule göre de;

a-08.02.2008 gün ve 26781 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu‘nun 359/a-2. maddesindeki 1 yıldan 3 yıla kadar olan hapis cezasının alt sınırının, 03.07.2009 tarih ve 27277 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5904 sayılı Kanun‘un 23. maddesiyle "18 ay" olarak değiştirildiği gözetilmeyerek, sanık hakkında temel cezanın "1 yıl hapis" olarak hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

b-5271 sayılı CMK'nin 231. maddesi gereğince, hakkında verilen hükmün açıklanması geri bırakılan sanığın, denetim süresi içerisinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle tekrar ele alınan dosyada, önceki hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken sanık hakkında adli para cezası tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun‘un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı ve türü bakımından sanığın kazanılmış hakkının korunmasına 18.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.