Esas No: 2023/6321
Karar No: 2025/1610
Karar Tarihi: 17.02.2025

**12. Ceza Dairesi         2023/6321 E.  ,  2025/1610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/901 E., 2023/1099 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız el koyma nedeniyle 500.000 TL maddi ve 250.000 TL manevi tazminatın el koyma tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 8.365.33 TL maddi tazminatın el koyma tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine ve manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davacının el konulduktan sonra teminat karşılığında yediemin olarak kendisine teslim edilen şekerlerini satamadığına, muhafazası için harcama yapmak zorunda kaldığına, teminat bedelinin iade edilmediğine, davanın reddine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ve vekalet ücretine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Başkale 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/232 Esas – 2013/240 Karar sayılı ceza dosyasında, 5607 sayılı Kanuna muhalefet suçu kapsamında davacıya ait 50 kg'lik 340 adet şekere 12.05.2007 tarihinde el konulduğu, yapılan yargılama sonunda davacı hakkındaki suç yönünden zamanaşımı nedeniyle düşme ve el konulan şekerlerin sahibine iadesine hükmedildiği, hükmün 27.03.2018 tarihinde kesinleştiği, el koyma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, davacıya ait şekerlere 12.05.2007 tarihinde el konulup, 15.05.2007 tarihinde teminat karşılığında yediemin olarak sahibine iade edildiği, herhangi bir tasfiye işleminin yapılmadığı, söz konusu şekerlerin davacının kendi ambarında bulunması nedeniyle muhafaza giderinin olmadığının davacı tarafından beyan edildiği, şekerlerin nakli için yapmış olduğu masraflara ilişkin hiçbir bilgi ve belge sunulmadığı ancak dava konusu ürünlere el koyma tarihi olan 12.05.2007 ile sahibine iadesi yönünde kararın kesinleşme tarihi olan 27.03.2018 tarihi arasında ürünlerin satılamamasından kaynaklı kazanç kaybının maddi tazminat kapsamında hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Dosya kapsamındaki 24.11.2020 tarihli duruşmada, el konulan şekerlerin satış amaçlı kullanılmadığının davacı tarafından beyan edilmesine karşın, ürünlerin satılamamasından kaynaklanan kazanç kaybına yönelik maddi tazminata hükmedilmesi hukuka aykırı ise de, bu husus temyiz edenin sıfatı nedeniyle bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin kararında eleştirilen husus dışında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İnegöl 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.02.2025 tarihinde karar verildi.