Esas No: 2018/1749
Karar No: 2019/3259
Karar Tarihi: 02.04.2019

**15. Ceza Dairesi         2018/1749 E.  ,  2019/3259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötütye kullanma, görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Sanıklar hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan TCK'nın 155/2, 62, 52, 50 maddeleri uyarınca mahumiyet,

Sanıklar hakkında görevi ihmal suçundan TCK'nın 257/2, 62, 50, 52 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve görevi kötüye kullanma suçlarından sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın sanık avukatları 09/02/2007 tarihinde azletmiş olması nazara alındığında; suç tarihinin 09/02/2007 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanıkların katılanın vekilliğini üstlenerek onun alacaklı olduğu ve borçlusu aynı kişi olan iki adet bono ile ilgili icra takibi başlattıkları ve takip sürecinde borçludan haricen 4000 TL tahsil ettikleri halde bunu iade etmeyerek hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işledikleri gibi, takip işlemlerini geciktirip alacaklının zararına sebep olarak görevi ihmal suçunu da işledikleri iddia ve kabul edilen olayda;

1-Sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde,

Sanıkların azledildiği 09/02/2007 olan suç tarihinden temyiz inceleme gününe kadar 5237 sayılı TCK’nın 257/2, 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen 12 yıllık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanıklar hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

2- Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talebinin incelenmesinde,

Sanıkların aşamalarda; borçlunun kendilerine gönderdiği paradan katılan- alacaklının önceden beri haberdar olduğunu ve bunları icra masrafları ile vekalet ücreti alacakları için uhdelerinde tuttuklarını bildiğini, ayrıca icra dosyalarının içeriğinden anlaşılacağı üzere başka ilden defalarca gidip geldiklerini, haciz işlemi sırasında borçlunun malları yediemin olarak borçlu şirket çalışanına teslim edilse de, öncesinde bunların muhafazası ve taşınması için kamyon, depo kiralayıp, amele tuttuklarını, takip ettikleri icra dosyasını haczedilen malların satışının yapılması aşamasına kadar getirdiklerini, vekalet ücreti için Avukatlık Kanunu'nun 166. maddesi uyarınca hapis haklarının olduğunu savunmaları, dosya kapsamında bulunan icra dosyası inceleme tutanağı ve ödeme emri belgesi, haciz tutanağı, satış talebi fotokopilerinden de sanıkların savunmalarının doğrulanması, katılanın ise; söz konusu paranın sanıklarda bulunduğunu daha önceden öğrendiğine ilişkin beyanda bulunması ve icra dosyalarındaki (icra müdürlüğünün gönderdiği masraf listesinde belirtilen) masrafları karşılayan 400 TL'den başkaca sanıklara ödeme yapmamış olması nazara alındığında; sanıkların savunmalarının aksine başkaca somut, her türlü kuşkudan uzak ve kesin delil bulunmadığından beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.