erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2016/5260
Karar No: 2016/6936
Karar Tarihi: 12.10.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/5260 E.  ,  2016/6936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-5271 sayılı CMK.nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, 25.04.2011 tarihli iddaname ile 2005, 2006, 2007 takvim yıllarında düzenlenen tüm faturaların sahte olduğu iddası ile bahse konu takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından dava açıldığı halde, muhteviyatı itibariyle sahte belge ve fatura kullanmak, düzenlemek ile sahte fatura kullanmak, düzenlemek suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden, gerekçeli kararda muhteviyatı itibariyle sahte belge ve fatura kullanmak ile düzenlemek suçlarının da değerlendirilip hükmün karıştırılması ve hüküm fıkralarında hangi eylem nedeniyle ceza verildiğine dair herhangi bir açıklama yazılmamaması,

2- Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında dosya içine faturaların konulmadığı görülmekle; suça konu faturaların onaylı suretleri getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, tüm bu araştırmaların sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik kovuşturma ile yetinilerek mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

3- Kartal Cumhuriyet Başsavcılığının 25.04.2011 tarihli iddianamesinde sanık hakkında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarından 231 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 ve 5237 sayılı TCK'nun 43. maddeleri uyarınca cezalandırılması talep edildiği halde, sanığa ek savunma hakkı tanınmayarak 231 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1. maddesinin 3 kez uygulanması suretiyle CMK'nun 226. maddesine muhalefet edilmesi, yasaya aykırı,

4- Kasten işlenmiş suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan ve kazanılmış hakka konu edilemeyen 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sonuç ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 12.10.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Esas No: 2011/7231
Karar No: 2011/24220
Karar Tarihi: 24.11.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/7231 E.  ,  2011/24220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/12/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Yargıtay ilamında belirtilen bozma sebepleri çerçevesinde işlem yapılarak karar verilmiş, bozma ile kesinleşen hususların yeniden temyiz sebebi yapılmasına usul hükümleri elvermemiş bulunmasına ve temyiz edilen kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz sebeplerinin reddiyle bozma gereğine ve usule uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 18,40 TL onama harcı temyiz edenden alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, 24/11/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2017/2212
Karar No: 2021/7890
Karar Tarihi: 06.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/2212 E.  ,  2021/7890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme ve kullanma

Sanıklar ..., ... ve ...'a yüklenen “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma”; sanıklar ... ve ...'a yüklenen “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme”; sanık ...'e yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanıkların temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 06.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2011/13241
Karar No: 2011/15719
Karar Tarihi: 01.11.2011

**3. Ceza Dairesi         2011/13241 E.  ,  2011/15719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 50/2.maddesi uyarınca hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse, bu cezanın artık adli para cezasına çevrilmeyeceği gözetilmeden, seçenek yaptırım öngörülen sanığa atılı 5237 sayılı TCK'nın 86/2.maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçundan hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından aleyhe bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 01.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/29357
Karar No: 2018/8155
Karar Tarihi: 29.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/29357 E.  ,  2018/8155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin, davalıya ait Şiran Telekom İşletme Şefliği iş yerinde çalıştığını ve Şiran İlçesinde ikamet ettiğini, toplu iş sözleşmeleri uyarınca müvekkiline ödenmesi gereken vasıta ücretinin ödenmediğini ileri sürerek, vasıta ücreti alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı işçinin toplu iş sözleşmelerinde kabul edilen vasıta ücreti ödemesine hak kazanıp kazanmadığı noktasındadır.

Uyuşmazlığa konu dönemde, davalıya ait iş yerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmelerinde;

"A-Belediyelerce toplu taşıma vasıtası işletilen veya belediyelerin gözetim ve denetiminde özel toplu taşıma vasıtası işletilen mahallerde bulunan iş yerlerinde çalışan üyelere işbaşı yaptıkları her gün için ;

a-İstanbul Belediye hudutları içindeki iş yerlerinde en yakın bir vapur, bir otobüs,

b-Büyükşehir Belediyesi hudutları içindeki işyerlerinde en yakın iki otobüs,

c-Diğer işyerlerinde en uzak bir otobüs geliş-dönüş ücreti net olarak ödenir.

Belediyelerce toplu taşıma vasıtası işletilmeyen yerlerde bu ücret ödenmez.

B-İşverence servis tahsis veya temin edilmesi, paso sağlanması ya da aylık toplu taşım kartı verilmesi halinde ayrıca vasıta ücreti ödenmez." şeklindeki düzenlemeye yer verildiği anlaşılmaktadır.

Davacının Şiran İlçesinde bulunan işyerinde çalıştığı ve aynı ilçede ikamet ettiği sabittir. Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden, Şiran İlçe Belediyesi tarafından (veya gözetim ve denetiminde), ilçe içerisinde toplu taşıma işletmeciliği yapılmadığı anlaşılmaktadır. Bu halde, davacı, vasıta ücreti ödemesine hak kazanmamıştır.

Yukarıda yazılı sebepten, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/38867
Karar No: 2017/6512
Karar Tarihi: 24.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/38867 E.  ,  2017/6512 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/01/2017 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2017/9687
Karar No: 2021/9323
Karar Tarihi: 27.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/9687 E.  ,  2021/9323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bursa C. Başsavcılığının 07.05.2010 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan açılan kamu davasına ilişkin Mahkemece ayrıca hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, suça konu faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını beyan etmesi karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1) Faturaları düzenleyen mükellef/mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

2) Aynı mükellefler hakkında ilgili takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

3) Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükellefe ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellef ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

4)Kabule göre de;

a) Aynı takvim yılında farklı vergi türleri ve/veya beyanname dönemlerinde sahte fatura kullanılması halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği, sahte fatura kullanma suçunda suç tarihinin, sahte faturalar hangi vergi türünde kullanılmışsa bu vergiye göre sunulması gereken son beyanname tarihi olduğu dikkate alınarak; suça konu faturaların hangi vergi türü/türlerinde kullanıldığı katılan idareden sorularak suç tarihleri belirlenip zincirleme suç hükümlerinin uygulama koşullarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 27.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2013/30552
Karar No: 2015/4605
Karar Tarihi: 12.02.2015

**22. Hukuk Dairesi         2013/30552 E.  ,  2015/4605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, ücret, yıllık izin ve fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı bir sebep olmaksızın davalı işveren tarafından feshedildiğini belirterek davalıdan kıdem-ihbar tazminatı ile sair işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla mesai ücretine hak kazanıp kazanmadığı tartışmalıdır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı tanıklarının kış döneminde çalışmalara ara verildiği şeklindeki beyanlarına, ücret bordrolarının kış aylarını da kapsayacak şekilde tüm süre üzerinden tahakkuk ettirilmesi sebebiyle itibar edilmediği belirtilmiş ise de kış aylarında ücret tahakkukunun yapılmış olması fazla mesai yapıldığı anlamına gelmediğinden bilirkişinin bu husustaki değerlendirmesine mahkemece itibar edilmesi isabetli görülmemiştir.

Davacı bilirkişi raporundaki hesaplamaya göre fazla mesai alacağını ıslah ederek artırmış ise de davalı tarafça ıslaha karşı kanuni süresi içerisinde zamanaşımı defi ileri sürüldüğü halde mahkemece bu husus dikkate alınmamıştır.

Somut olayda davacı kış aylarında fazla mesai yaptığını ispatlayamadığından, mahkemece, kış dönemi dışlanmak ve ıslaha karşı zamanaşımı defi dikkate alınmak suretiyle fazla mesai alacağı yeniden hesaplanmalı ve hesaplanan miktardan yüzde otuzdan aşağı olmamak üzere indirim yapılmak suretiyle alacak hüküm altına alınmalıdır.

./..

-2-

Eksik inceleme ile hüküm kurulması isabetli görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 12.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Esas No: 2017/16586
Karar No: 2022/5782
Karar Tarihi: 05.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/16586 E.  ,  2022/5782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na aykırılık

213 sayılı Kanun'un 367. maddesi uyarınca dava şartı olan ... Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı Rapor Değerlendirme Komisyonu tarafından verilen mütalaanın 2012 takvim yılında sahte fatura kullanma suçuna ilişkin olduğu, iddianameye konu edilen 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan, usulüne uygun olarak verilmiş dava şartı olan mütalaa bulunmadığı, "sahte fatura kullanma" ve "sahte fatura düzenleme” suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, biri diğerinin unsuru olmadığı gibi her iki suçun birbirine dönüşmeyeceği, bu nedenle 2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan mütala verilip verilmeyeceği ilgili vergi dairesinden sorulup sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA, 05.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2006/5252
Karar No: 2006/6477
Karar Tarihi: 18.09.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/5252 E.  ,  2006/6477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde kamulaştırma bedelinin arttırılması ile faiz ve masrafların davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hükme yetrli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 Sayılı Yasanın 11.maddesinin (d) bendinde vergi beyanı, kıymet takdirinde gözönünde tutulması gereken esaslar arasında sayılmıştır. Bu tür nesnel öğeler sayesinde bilirkişilerin öznel değerlendirmelerini denetleme olanağı elde edilmiş olur. Vergi beyanları ve resmi makamlarca yapılan kıymet takdirleri, genellikle taşınmazın gerçek değerini tam olarak yansıtmamakta, gerçek değerinden daha düşük değerler belirlenmektedir. Ancak bu husus, dava konusu taşınmaz için olduğu kadar emsal için de geçerlidir ve emsal karşılaştırması yapılırken dikkate alınması yasa gereğidir. Bu nedenle dava konusu taşınmazın ve emsal alınan taşınmazın değerlendirme tarihindeki beyan edilen vergi değerleri ile bu taşınmazların bağlı bulundukları cadde veya sokak için belediyelerce emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen asgari m2 fiatları ilgili belediyeden getirtilerek bu değerlere göre verilen m2 fiyatının mukayese edilmesi gerekir.

Emsalin ve dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değerlerinin birbirine oranı ile bilirkişi raporlarında emsal karşılaştırması sonucu değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı ise, mahkemece bu farklılık ve çelişki bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak mutlaka giderilmelidir.

Bu hususlar yerine getirilmeden değerlendirme yapan rapora göre hüküm kurulmuş olması,

2-Kamulaştırma Yasasının 15. maddesinin 11. fıkrası hükmüne göre kıymet takdir komisyonu raporunda belirlenen değer ile bilirkişi raporunda belirlenen değer arasında önemli bir oransızlık (Yargıtay uygulamalarına göre mislini aşan) görüldüğü takdirde aynı usullerle yeniden bilirkişi kurulu oluşturulması zorunlu olduğu halde tek bilirkişi kurulu raporu ile yetinilip bu rapora dayanılarak hüküm tesis edilmiş olması,

3-Bilirkişi kurulu raporunda bedel arttırım hesabı yapılırken kıymet takdir komisyonu raporunda belirlenen değerin bedelden düşülmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece yukarıda belirtildiği şekilde yeniden bilirkişi kurulu oluşturularak ve vergi değerleri yönünden de gerekli karşılaştırma yapılarak oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.09.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/5532
Karar No: 2017/3044
Karar Tarihi: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/5532 E.  ,  2017/3044 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2010/9199
Karar No: 2013/1525
Karar Tarihi: 16.01.2013

**7. Ceza Dairesi         2010/9199 E.  ,  2013/1525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğe, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrili adli para cezası ile doğrudan hükmolunan adli para cezasının içtima edilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca hüküm fıkrasının 5.maddesinde yer alan "7200 TL adli para cezasının" ibaresinin çıkarılması, yerine, "adli para cezalarının" ibaresinin eklenmesi ve diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.01.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2020/15181
Karar No: 2020/7563
Karar Tarihi: 15.09.2020

**(Kapatılan)17. Ceza Dairesi         2020/15181 E.  ,  2020/7563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Mala zarar verme, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hakaret ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1412 sayılı CMUK'un 251. maddesine benzer hükümler içeren 5271 sayılı CMK'nin “Delillerin tartışılması” başlıklı 216. maddesinin üçüncü fıkrasında; “Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir.” düzenlemesi yer almaktadır. Bu hüküm uyarınca katılmış olduğu takdirde son söz mutlaka sanığa verilerek duruşma bitirilecektir. Ceza muhakemesinde sanığın en önemli haklarından biri de savunma hakkı olup hazır bulunduğu oturumda son söz sanığa verilmeden hüküm kurulması, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 31.01.2017 gün ve 59-39; 01.03.2016 gün ve 216-109; 03.03.2015 gün ve 170-20; 03.06.2014 gün ve 1207-309; 29.01.2013 gün ve 1406-30; 28.04.2009 gün ve 77-111; 29.01.2008 gün ve 193-7; 04.12.2007 gün ve 246-261; 25.04.2006 gün ve 3-124; 06.07.2004 gün ve 138-159 sayılı kararlarında açıkça belirtildiği üzere, savunma hakkı ile yakından ilgili olan son sözün sanığa ait bulunduğuna ilişkin usul kuralı emredici nitelikte olup bu kurala uyulmaması hukuka kesin aykırılık oluşturmaktadır.

Kovuşturmanın sona erdirilip hükmün kurulması ve tefhimine geçilmesinden önce son söz alan tarafın sanık olması gerektiği şeklinde anlaşılması gereken “Son sözün sanığa verilmesi” kuralına uyulmaması hali, gerek “Savunma hakkının sınırlandırılamayacağı” ilkesine gerek CMK'nin 216. maddesinin üçüncü fıkrasına açık aykırılık teşkil edecek ve bu durum temyiz incelemesi aşamasında hükmün esasına geçilmeden önce bozma nedeni kabul edilecektir.

Açıklanan gerekçelerle yargılamanın sanığın da hazır bulunduğu 07/05/2015 tarihli son oturumunda, önce sanıktan ardından katılan ve müştekiden diyecekleri tespit edilip savunma hakkı ile yakından ilgili bulunan CMK'nin 216/3. madde ve fıkrasına aykırı olarak son söz alan tarafın sanık olması gerektiği gözetilmeksizin katılanlara son söz verilerek yargılama bitirilmek suretiyle hükümlerin kurulması ve tefhim edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 15/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.