erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2013/2664
Karar No: 2014/20509
Karar Tarihi: 01.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/2664 E.  ,  2014/20509 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/17632

MAHKEMESİ : Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/07/2010

NUMARASI : 2009/436 (E) ve 2010/323 (K)

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında Afyonkarahisar Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 18.06.2009 tarih ve 2009/2526 esas sayılı iddianamesi ile vergi dairesi mütalaası ve ekindeki vergi suçu raporuna uygun olarak "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” ve "2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçlarından kamu davası açıldığı, sahte fatura düzenlemek ile kullanmak eylemlerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu, aynı takvim yılında farklı kişi ve kurumlar tarafından değişik zamanlarda düzenlenen faturaların kullanılması veya birden fazla fatura düzenlenmesi halinde teselsül hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden “sahte fatura düzenlemek” ve “sahte fatura kullanmak” fiililerinin tek suç kabulüyle teselsül hükümleri uygulanmaksızın yazılı şekilde tek hüküm kurulması,

2- 2005 takvim yılında düzenlenen en son faturanın 12.10.2005 ve 2005 takvim yılında en son faturanın Ekim 2005 KDV beyanında kullanılması nedeniyle 12.10.2005 ve 21.11.2005 olan suç tarihlerinde yürürlükte bulunan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş olup, aynı eylemin düzenlendiği ve suç tarihlerinden sonra 08/02/2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b. maddesinde ise üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü, dosya içeriğine göre, suç tarihinde yürürlükte bulunan Vergi Usul Kanununun 4369 sayılı Yasayla değişik 359/b-1 maddesindeki cezanın, 08/02/2008 gün ve 26781 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 276. maddesiyle değişik 359/b. maddesine göre lehe olduğu gözetilmeden fazla cezaya hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkın saklı tutulmasına 01.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2014/14408
Karar No: 2014/13359
Karar Tarihi: 20.10.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/14408 E.  ,  2014/13359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dosya içeriğine, temyizin kapsamına, davacı ile davalı ... Ram Yaşam Hastanesi arasında vekalet sözleşme ilişkisi bulunmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Yasası’nın 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 13. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 13. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 20/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2013/6414
Karar No: 2013/8074
Karar Tarihi: 14.05.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/6414 E.  ,  2013/8074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dava dilekçesinde, yoksulluk nafakasının 150 TL’den 400 TL’ye, iştirak nafakasının 150 TL’den 500 TL’ye artırılmasını ve her yıl endekse göre artırılmasını talep etmiştir.

Davalı cevabında, yeniden evlendiğini, miktarın fazla olduğunu beyan etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile iştirak ve yoksulluk nafakalarının 150’şer TL’den 300’er TL’ye artırılmasına karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

Taraflar arasında görülen ve 25.05.2010 tarihinde kesinleşen boşanma kararında davacı kadın lehine 150 TL yoksulluk nafakası, müşterek çocuk lehine 150 TL iştirak nafakasına karar verildiği ve bu davanın ise 05.10.2012 tarihinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Davada, yoksulluk ve iştirak nafakasının artırılması talep edilmektedir.

Dosya kapsamına göre davacı kadının ev hanımı olduğu, müşterek çocuğun ana okuluna gittiği, davalının ise infaz koruma memuru olup, 2.200 TL maaş aldığı, evlendiği ve çocuğu olduğu tespit edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, tarafların sosyal ve ekonomik durumlarına, önceki nafaka tarihinden itibaren 2 yıldan çok az fazla bir sürenin geçmiş olması, nafakanın niteliği, ekonomik göstergelerdeki olumsuz değişiklikler ve ÜFE artış oranları dikkate alındığında davacı kadın lehine hükmedilen yoksulluk nafakası miktarı fazladır.

Bu durumda, mahkemece; nafakanın niteliği ve yukarıda açıklanan nedenlerle TMK.nun 4.maddesi gereğince “hakkaniyete” uygun nafaka miktarına karar verilmesi gerekirken, somut nedenleri ve gerekçeleri açıklanmadan fazla nafakaya hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2012/2102
Karar No: 2014/9878
Karar Tarihi: 14.05.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/2102 E.  ,  2014/9878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Gerekçeli karar başlığında, sanık ...’nın doğum tarihi olan 10/07/1980 yerine sadece 1980, sanık...’in, doğum tarihi olan 06/05/1988 yerine sadece 1988, yakınan ...’nın da, nüfus bilgilerinin, gerekçeli karar başlığında nüfus kaydına uygun olarak yazılması yerinde tamamlanması olanaklı eksiklikler olarak kabul edilmiştir.

Yakınana ait işyerinin içerisindeki ... Marka, 20 kg'lık, iki kutu boyayı hırsızlayan sanıkların eylemlerinin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyduğu gözetilmeksizin, aynı Yasanın 141/1.maddesi ile uygulama yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğinin kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun, kendi altsoyları açısından koşullu salıverme tarihine; kendi altsoyları dışındaki kişiler yönünden ise, cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar süreceğinin gözetilmemesi,

2-) Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı biçimde "eşit olarak tahsiline" biçiminde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “53. maddenin uygulanmasına” ve “sanıklardan eşit olarak tahsiline” ilişkin bölümler çıkartılarak, sırasıyla yerlerine “sanıkların, TCY’nin 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmalarına, 3. fıkrası uyarınca da kendi altsoyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına” ile “sanıklardan neden oldukları yargılama giderinin ayrı ayrı alınmasına” cümlelerinin eklenmesi suretiyle, eleştiriler dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/12019
Karar No: 2016/6128
Karar Tarihi: 09.06.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/12019 E.  ,  2016/6128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme

HÜKÜM : TCK'nın 152/1-c, 62, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dikili ağaç, fidan veya bağ çubuğuna zarar verme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

07/10/2012 günü katılanın ... ili, ... ilçesi, .... sokak no:6‘nın bahçesinde bulunan incir ağacının sanık ... tarafından elektrikli testere ile kesilmesi iddiasıyla açılan davada yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 09/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2011/19568
Karar No: 2012/4415
Karar Tarihi: 21.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/19568 E.  ,  2012/4415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 9. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/06/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 68/1.maddesi gereğince, takibine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını mutazammın bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri makbuz veya belgeye müstenitse, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir.

Somut olayda borçlunun imzasını taşıyan ve borç ikrarını içeren bir belge alacaklı tarafından sunulmamıştır. İİK'nun 68/1. maddesinde yer alan yetkili makamların düzenledikleri belgelerin, ilamsız takibin dayanağı olması için, kanunda bu belgelerin İİK.nun 68.maddesinde sayılanlardan olduğuna ilişkin özel hüküm gereklidir (İİK.nun 143/2, 105/1, 251/1 gibi).

Takibe dayanak yapılan cari hesap ekstresi adlı belgenin İİK.nun 68/1. maddesinde sayılan nitelikte belgelerden olmadığı anlaşılmaktadır.

O halde, mahkemece itirazın kaldırılması isteminin reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 21/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2014/37508
Karar No: 2017/6266
Karar Tarihi: 30.05.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/37508 E.  ,  2017/6266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...'e,10/09/2014 tarihli ek kararın tebliğ edildiğine dair dosyada bir belgeye rastlanmadığından, ek karar tebliğ edilmiş ise tebliğ belgesinin dosya içerisine konularak, tebliğ edilmemiş ise ek kararın sanığa yöntemine uygun olarak tebliği ile, tebliğ belgesi ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 30.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/12222
Karar No: 2017/29446
Karar Tarihi: 21.12.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/12222 E.  ,  2017/29446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm,davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.Şöyle ki;

1-Dosyadaki kanıt ve belgelere göre, dava konusu taşınmaz arsa niteliğindedir.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca arsaların değerinin kamulaştırma gönünden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur. Bilirkişi kurulunca yapılan değerlendirmede,aynı idareye karşı aynı taşınmaz için açılan başka davada tespit edilen kbedel esasa alınarak değer biçilmiştir. Mahkeme kararı ile hesaplanan bedeller emsal alınamaz.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı, dava konusu taşınmaz imar parseli ise bulunduğu mahalde uygulanan düzenleme ortaklık payı kesintisinin oranı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle

yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 21/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2012/13867
Karar No: 2012/18579
Karar Tarihi: 12.09.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/13867 E.  ,  2012/18579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ

Uyuşmazlık, ayrı yaşamda haklılık nedeniyle tedbir nafakası (TMK. md.197) ve davalı eşin edinilmiş mallar üzerindeki tasarruf yetkisinin sınırlanması (TMK. md.199) istemlerine ilişkin olup, nahkemece verilen hüküm davalı tarafından her iki istem yönünden temyiz edilmiştir.Davanın bu niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 2.Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 2.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 12.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2024/2464
Karar No: 2025/646
Karar Tarihi: 14.01.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/2464 E.  ,  2025/646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/545 E., 2023/752 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düşme, bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1. 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4. maddesiyle 213 sayılı Kanun'un 359. maddesine eklenen “Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde, Türk Ceza Kanununun 43 üncü maddesi uygulanır.” fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 66/6. maddesinde yer alan “Zamanaşımı, ... zincirleme suçlarda son suçun işlendiği günden, ... itibaren işlemeye başlar” hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, dosya kapsamında toplanan delillere göre, sanığın farklı takvim yıllarındaki eylemleri arasında hukuki veya fiili kesintinin bulunmaması nedeniyle eylemlerin birden fazla takvim yılı içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında zincirleme şekilde gerçekleştirildiği, bu nedenle 2010 ve 2011 takvim yılları yönünden de suç tarihinin, en son Şubat/2013 döneminde fatura düzenlenmiş olması nedeniyle, en aleyhe kabulle 28.02.2013 tarihi olup zamanaşımının dolmadığı anlaşılmakla, Tebliğnamede bu yöne değinen düşünceye; 5271 sayılı CMK’nin 217. maddesi uyarınca duruşmadan ve dosyadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip, atılı suçun sübutu ve nitelemesi yönünden vicdani kanıya ulaşan Mahkemenin takdir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden de, 2012 ve 2013 takvim yılları için eksik inceleme nedeniyle bozma görüşünü içeren düşünceye iştirak edilmemiş, adli sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmamış olması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

2. Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.01.2025 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2016/3022
Karar No: 2020/2547
Karar Tarihi: 22.06.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/3022 E.  ,  2020/2547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı, cinsel taciz, tehdit

HÜKÜM : Çocuğun cinsel istismarı, cinsel taciz ve tehdit suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık müdafisinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Mahkemece yüzüne karşı 19.09.2013 günü verilen hükmü sanık müdafisinin CMUK'nın 310/1. maddesinde düzenlenip, tefhimden işlemeye başlayan bir haftalık kanuni süresinden sonra sunduğu 28.09.2013 havale tarihli dilekçeyle temyiz ettiği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı ve cinsel taciz suçlarından kurulan hükümlere yönelik katılan mağdure vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükümlerden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezaların nevi ve miktarları itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hükme yönelik katılan mağdure vekilinin temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin duruşma aşamasındaki beyanına göre okulun çevresine gelen kişinin fiziki olarak sanığa kesin olarak sanık olduğunun tespit edilememesi, savunma ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/4301
Karar No: 2015/6438
Karar Tarihi: 07.04.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/4301 E.  ,  2015/6438 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 07.04.2015 günü belirlenen saatte temyiz eden davalı ... vekili Av ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde elektrik teknisyeni olarak çalıştığını, iş aktinin davalı tarafından haksız olarak feshedildiğini, haftanın 7 günü 06.00-19.00 saatleri arasında ve bazen 23.00 lere kadar çalıştığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili ile ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının kendi isteği ile işten ayrıldığı için kıdem tazminatının ödendiğini ancak ihbar tazminatının ödenmediğini, fazla çalışma yapılmadığını, yapılmışsa ücretlerinin de ödendiğini, genel tatillerde çalışma yapılmadığını, hafta tatillerinde de izin kullandırıldığını savunarak davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında giydirilmiş ücret hesabında çekişme bulunmaktadır.

Buna göre hükme esas alınan bilirkişi raporunda giydirilmiş ücret, davacının günlük yevmiyesine günde 3 öğün yemek ve servis ücreti sosyal hakları eklenerek tespit edilmiştir.

Ancak davalı işyerinin şantiye olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Ayrıca davacının günlük çalışma şeklinin tespitine dair yeterli delil dosyada yoktur.

Buna rağmen mahkemenin kabul şekli itibariyle şantiyede yatılı kaldığı kabul edilen davacının, giydirilmiş ücreti belirlenirken ayrıca servis ücretinin eklenmesi hatalıdır.

Yapılması gereken giydirilmiş ücret hesaplanırken, davacının, şantiyede yatılı kalıp kalmadığı araştırılarak yatılı kaldığının anlaşılması halinde sadece günde 3 öğün yemek ücreti eklenmeli yatılı kalmadığının anlaşılması halinde ise günde 1 öğün yemek ücreti ile servis ücreti eklenerek sonuca gidilmelidir.

Mahkemece bu yön gözetilmeksizin eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına takdir olunan 1.100,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.