erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2013/30217
Karar No: 2013/37811
Karar Tarihi: 28.11.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/30217 E.  ,  2013/37811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca(Kapatılan) 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından başlatılan bonoya dayalı kambiyo takibinde, keşideci ve aval veren konumunda olan borçluların imzalarına itiraz ederek icra mahkemesine başvurdukları, mahkemece alınan bilirkişi raporları doğrultusunda her iki borçlu yönünden de istemin kabulü ile takibin durdurulmasına karar verildiği görülmektedir.

Takibe konu bononun şekli unsurları taşıdığı, itirazda bulunan borçlu n  aval veren konumunda olup, alacaklının lehdar konumunda yetkili hamil olduğu görülmektedir.

TTK.nun 778. maddesinin (Eski TTK 690) göndermesi ile bonolar hakkında da uygulanan aynı kanunun 677. maddesinde (eski TTK 589); "Bir poliçe, poliçe ile borçlanmaya ehil olmayan kişilerin imzasını, sahte imzaları, hayali kişilerin imzalarını veya imzalayan ya da adlarına imzalanmış olan kişileri herhangi bir sebeple bağlamayan imzaları içerirse, diğer imzaların geçerliliği bundan etkilenmez." hükmü yer almaktadır.

Borçlu , takip dayanağı bonoda aval veren konumunda olup, alınan bilirkişi raporları uyarınca imzanın eli ürünü olduğu tespit edilmiştir. İmzaların istiklali ilkesi gereği aval veren, imzası nedeni ile sorumludur. Avalistin sorumluluğu ancak kambiyo senedinde şekle dair bir eksiklik olması halinde ortadan kalkar. Somut olayda, takibe konu bono şeklen geçerli olup, imzanın keşideciye ait olmaması ya da tespit edilememesi hali aval vereni sorumluluktan kurtarmaz.

O halde mahkemece, imzaların istiklali ilkesi gereğince takip konusu bononun avalisti konumunda olan ...... yönünden itirazın reddine karar verilmesi gerekirken, keşideciye ait imzanın aidiyeti tespit edilemediğinden bahisle adı geçen borçlu yönünden de itirazın kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2022/12332
Karar No: 2025/7533
Karar Tarihi: 28.04.2025

**2. Ceza Dairesi         2022/12332 E.  ,  2025/7533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/3428 E., 2020/1461 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi, temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 11.12.2020 tarihli ve 2018/3428 E., 2020/1461 K. sayılı kararının sanık müdafii ve katılan tarafından, 10.02.2021 tarihli ve 2018/3428 E., 2020/1461 K. sayılı ek kararının ise sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

Sanık hakkında Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 10.02.2021 tarihli ve 2018/3428 E., 2020/1461 Karar sayılı ek kararı ile temyiz talebinin reddine karar verildiği, sanığın bu ek kararı da

23.02.2021 tarihli dilekçe ile temyiz ettiği; ancak tebliğnamede ek kararın temyizi ile ilgili görüş bildirilmediği anlaşıldığından, bu husus yönünden ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2017/1369
Karar No: 2017/2177
Karar Tarihi: 23.03.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/1369 E.  ,  2017/2177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memur olmayan kimsenin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK’nın 231/8-son cümlesi hükmü uyarınca, 26.12.2002 olan suç tarihinden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 14.12.2012 tarihine kadar bazı kesintilerle, her seferinde yeniden başlayan dava zamanaşımı süresinin işlediği, bu tarihten sonra denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen ve kesinleşen mahkumiyet hükmü nedeniyle ihbar üzerine dosyanın yeniden ele alındığı, böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 14.12.2012'den itibaren deneme süresi içinde işlenen ikinci suçun suç tarihi olan 10.03.2014'e kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanığa yüklenen “resmi belgede sahtecilik” suçunun 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren ve lehe olan 5237 sayılı TCK’nın 204/1. maddesinde öngörülen cezasının miktarı ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu aynı kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 26.12.2002 tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, zamanaşımı nedeniyle davanın düşürülmesi yerine sanığın mahkumiyetine karar verilmesi yasaya aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 23.03.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Esas No: 2020/1085
Karar No: 2021/519
Karar Tarihi: 27.01.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/1085 E.  ,  2021/519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce bozmaya uyularak verilen 13.11.2019 tarih ve 2019/288-2019/485 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesinin davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ticaret unvanının ayırıcı unsurunun KALE olduğunu, birçok KALE esas ve ayırt edici unsurlu markalarının bulunduğunu, fiilen bu markaları kullanan müvekkilinin, kullanım önceliği ve işaret üzerinde gerçek hak sahipliği bulunduğunu, 19. ve 20. sınıftaki ürünleri içeren "KALE PARKE" ibareli 2012/88678 sayılı marka tescil başvurusunun dava dışı şirketlere ait KALE ibareli markalar mesnet alınarak 556 sayılı KHK'nın 7/b maddesi uyarınca kısmen reddedildiğini, müvekkilinin KALE markalarının tescilli bulunduğunu, redde mesnet markalarla benzemediğini ileri sürerek YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya ve dosya kapsamına göre; redde dayanak markaların "KALE" kelime unsurundan başvuru markasının ise sadece "KALE PARKE" kelime unsurundan ibaret olduğu, başvuru markasında yer alan "Parke" ibaresinin başvuru kapsamında yer alan mallar yönünden tanımlayıcı olduğu da iddia ve ispat edilemediği, "KALE" ibareli markalar ile "KALE PARKE" ibareli marka arasında ayniyetten veya ilk bakışta ayırt edilemeyecek derecede benzerlikten söz edilemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulüne TPMK YİDK'nın 2014/M-10478 sayılı kararının tüm mal ve hizmetler bakımından davacının itirazlarının reddi yönünden iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 27.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/9376
Karar No: 2019/1640
Karar Tarihi: 19.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/9376 E.  ,  2019/1640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, defter ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Sanık ... defter ve belgeleri gizleme suçundan; beraat

Sanık ...'ın sahte fatura düzenlemek suçundan; mahkumiyet

Katılan vekilinin temyiz talebinin, sanık ... hakkında “defter ve belgeleri gizleme” suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik olduğu kabul edilmiştir.

A) Sanık ... hakkında “defter ve belgeleri gizleme” suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesi:

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığına ilişkin vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu verilere dayandırıldığı, kurulan hükümde bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz talebinin incelenmesi:

2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunması dikkate alınarak, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

1. Sanığın üzerindeki yazıların kendisine ait olduğunu kabul ettiği faturalar dışında kalan suça konu faturaların asıllarının getirtilip sanığa gösterilerek, yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi hâlinde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

2. Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerden, kanaat oluşturacak sayıda kişinin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının, fatura tutarının ödendiğine dair ellerinde herhangi bir belgenin bulunup bulunmadığının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3. Kabule göre; hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz talebi bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,

19.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2024/139
Karar No: 2025/7603
Karar Tarihi: 28.04.2025

**2. Ceza Dairesi         2024/139 E.  ,  2025/7603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/3157 E., 2023/2406 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 25.10.2023 tarihli ve 2023/3157 Esas, 2023/2406 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk ve müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 25.10.2023 tarihli ve 2023/3157 Esas, 2023/2406 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesi tarafından suça sürüklenen çocuğa "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinde belirtilen 7 günlük yasal sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere Dairemize gönderilmek kaydıyla, dava dosyasının Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2022/11130
Karar No: 2025/8380
Karar Tarihi: 07.05.2025

**2. Ceza Dairesi         2022/11130 E.  ,  2025/8380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/356 E., 2020/2076 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Beraat hükümleri kaldırılarak mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 15.10.2020 tarihli ve 2019/356 Esas, 2020/2076 Karar sayılı kararının sanıklar müdafileri ve sanık ... tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 15.10.2020 tarihli ve 2019/356 Esas, 2020/2076 Karar sayılı kararında, yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesi tarafından, sanık ... müdafiine "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinde belirtilen 7 günlük yasal sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmek kaydıyla, dava dosyasının Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2020/27510
Karar No: 2022/740
Karar Tarihi: 04.01.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/27510 E.  ,  2022/740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2-Uzlaşmanın sağlanamaması durumunda ise, 17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK’ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 E. 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar vermesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK’nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasanın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, başkaca yönleri incelenmeksizin, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, ... tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2018/5832
Karar No: 2018/12074
Karar Tarihi: 27.11.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/5832 E.  ,  2018/12074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle daha önceden belirlenen 06.02.2018 duruşma günü için tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Av.... geldi. Karşı taraf davalı ... İşletme Müdürlüğü vekili Av. ...ve davalı ... vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra nevakısın giderilmesi bakımından dosya mahalline geri çevrilmiş, bu kez yeniden gelmekle; belli gün ve saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 1.630 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacılardan alınıp davalılara verilmesine, 6.70 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi. Başkan
Esas No: 2013/23626
Karar No: 2013/25336
Karar Tarihi: 23.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/23626 E.  ,  2013/25336 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının sigortalılık başlangıç tarihinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece, kısa kararda “davanın kabulü ile, davacı ...'in 01/10/1967 - 02/10/1967 tarihleri arasında davalı ...'a ait iş yerinde 1 (bir) gün çalıştığının tespitine,” karar verildiği, gerekçeli kararda ise, “davanın kabulü ile, 1-Davacı ...'in 01/06/1967-02/06/1967 tarihleritarihleri arasında davalı ...'a ait iş yerinde 1 (bir) gün çalıştığının tespitine,” şeklinde hüküm kurularak, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturacak şekilde hüküm kurulduğu görülmektedir.

Hakimin son oturumda tutanağa yazdırıp tefhim ettiği karar, esas karar olup, sonradan yazılan gerekçeli kararın bu karara aykırı olmaması gerekir. Oysa son oturumda tefhim edilen kısa kararın gerekçeli karara aykırı olduğu yukarıda belirtildiği gibi zaptın ve kararın incelenmesinden açıkça anlaşılmaktadır. Öte yandan konuyla ilgili 10.4.1992 günlü ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gereği açıktır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılardan Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2011/14250
Karar No: 2012/8560
Karar Tarihi: 06.04.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/14250 E.  ,  2012/8560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :20.4.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 6.4.2012 günü temyiz eden davalı M. D. vekili Av. F. Y. geldi. Karşı taraf davacı G. D.n ile vekili gelmediler. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların müşterek çocuğu 26.06.2003 doğumlu E.'ın uzun süredir baba yanında kaldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece uzman incelemesi de yaptırılarak deliller hep birlikte değerlendirilmek suretiyle velayet hakkında düzenleme yapılması gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

3-Müşterek çocuk dava süresince baba yanında kaldığı halde, bu yön gözetilmeden dava tarihinden itibaren çocuk yararına tedbir nafakasına hükmolunması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2 ve 3 nolu bentlerde açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazları yönünden hükmün yukarıda 1 nolu bentte açıklanan sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 900.00 TL. vekalet ücretinin G.'dan alınıp M.'e verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 06.04.2012 (Cuma)