Esas No: 2020/637
Karar No: 2020/1189
Karar Tarihi: 08.06.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/637 E.  ,  2020/1189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Oğlunu öldürme

HÜKÜM : Ankara 12. Ağır Ceza Mahkemesinin 18/10/2018 tarih, 2018/334 (E) ve 2018/466 (K) sayılı ilamı ile TCK'nin 82/1-d, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezasına yönelik istinaf isteminin esastan reddi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

5271 sayılı Kanunun 299. maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde yer alan ''sanığın veya katılanın temyiz başvurusundaki istemi üzerine veya re'sen duruşma yoluyla yapar'' ibaresi 24.12.2017 tarih 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 100. maddesi ile ''uygun görmesi halinde duruşma yoluyla yapabilir'' şeklinde değiştirildiğinden, sanık müdafii duruşmalı inceleme isteminde bulunmuş ise de, incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle;

Sanık ...’nın, maktul ...’ya yönelik nitelikli kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede;

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin vermiş olduğu 21.03.2019 tarih ve 2018/3459 esas, 2019/758 sayılı kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik incelemeye, meşru savunma hükümlerinin gözetilmesi gerektiğine, delillerin hatalı değerlendirildiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, aynı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Ankara 12. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, sanık hakkında tayin olunan ceza miktarı ile tutuklu kaldığı süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye taleplerinin reddine, sanığın eyleminin TCK’nin 27/2. maddesi kapsamında meşru müdafaa sınırının mazur görülebilecek bir heyecan, korku veya telaş nedeniyle aşıldığına ilişkin Üye ...’in karşı oyu ve oy çokluğu ile 08/06/2020 gününde karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ...'in oğlu maktul ...'u kasten öldürdüğü sübuta eren dosyada sanığın TCK'nin 25 ve 27/2. maddelerinde düzenlenen hukuka uygunluk nedenlerinde sınırı kast olmaksızın aştığı kanaati ile ceza verilmesine yer olmadığına karar vermek gerekir iken sanığın haksız tahrik altında nitelikli kasten adam öldürmekten cezalandırılmasına dair istinaf daire kararına karşı yapılan temyizi esastan reddeden Dairemiz çoğunluk kararına muhalifim.

Şöyle ki;

Dosya kapsamına göre maktul 34 yaşında olup 15 yıldır uyuşturucu kullanmakta, bu nedenle eşinden boşanmış çocuğun velayeti eşine verilmiş, herhangi bir işte çalışmayan geçimini sanık olan babası ve abilerinin verdiği harçlıkla sağlayan, babası ve annesiyle aynı evde yaşayan, sık sık anne baba ve kardeşlerine karşı hakaret, tehdit, mala zarar verme suçları işleyen, bu nedenle babasının evinden uzaklaştırma kararı bulunan, para bulamadığında daha da hırçınlaşan evden eşyaları çalıp satan, annesinin beyanına göre babası evde olmadığında annesinin (öz oğlundan) kendisinden korkarak evdeki kapıyı kilitlediği suçlu ve tehlikeli bir kişilik sahibi olup yapılan otopside de olay sırasında uyuşturucu madde aldığı sabittir.

Sanık, 59 yaşında kalp hastalığı olan emekli bir insan olup eşi ve uyuşturucu kullanan oğlu ile dublex olan evinde kalan müteahhitlik yapıp emekli olan evinde bulundurma ruhsatlı tabancası olan bir kişidir.

Olay, tarafların yaşadığı evin içinde meydana gelmiştir. Olay saat 17:40 sularında gerçekleşmiş olup aynı günün sabahı maktul anne ve babası ile tartışıp evden çıkmış ve evin önündeki babasına ait aracın camlarını, aynalarını sopa ile vurarak kırmıştır. Sanığın kolluğa şikayeti üzerine polisce yakalanan maktul gün içinde eve gelerek anne ve babasını öldüreceğini defalarca söylemiş, hakaret etmiş babası tarafından sakinleştirilip evin ikinci katındaki odasına gönderilmiştir. Biraz sonra tekrar alt kata gelen maktul mutfaktan mor renkli bıçağı alarak anne ve babasını öldüreceğini söylemiş, kendisine müdahale etmeye çalışan babasını ittirerek düşürmüş,

akabinde annesine yönelmiş ancak annesi kendini kurtarmak için kapıya doğru koşmuştur. Bu sırada maktul tekrar yerden kalkan babasına doğru yönelerek elini beline doğru attığı sırada babasının sıktığı mermilerin isabeti sonucu hayatını kaybetmiştir.

Olay yerine gelen kolluk görevlileri olay mahallinde kesici kısmı 12, mor renkli sap kısmı 11 cm uzunluğunda ucu sivri olan bıçağı bulmuş ancak meyve bıcağı olarak kayıtlara geçirmişlerdir. (Bıçağın resimleri/görüntü CD'si dosyada olup meyve bıçağı değildir.)

Tanık ... hazırlık beyanında maktulün mutfaktan mor renkli bir şeyi eline alarak kendilerinin üzerine geldiğini kendisinin kaçtığını beyanlarında söylemiştir.

Sanığa ve eşi olan Şükran'a karşı defalarca ölüm tehditleri savuran uyuşturucu bağımlısı olan, annesinin kendisinden korktuğu için ev içinde kapısını kilitlediğini söylediği 34 yaşındaki maktulün ucu sivri mor renkli bıçakla yaşlı olan anne ve babasına haksız saldırıda bulunduğu sabittir. Maktulün yaşı ve vücut direnci nedeniyle kalp hastası olan 60 yaşındaki babasını ittirip yere düşürdüğü, annesine saldırmaya çalıştığı, annesi kaçınca babasına tekrar döndüğü bu sırada babasının belindeki silahla birden çok kez ateş ettiği ve maktulü vurduğu olayda yaşama hakkına yönelmiş haksız bir saldırı olup halen devam ettiğinin kabulü şarttır. Zira sanık ölüm tehdidi ile sivri uçlu bıçakla anne ve babasına ev içinde saldırmakta olup o anda uyuşturucunun etkisindedir. Maktulün saldırısını defetmek için sanığın da belindeki tabancayı kullanması olay anının şartlarına bakıldığında zorunludur. Ancak maktulün vücudunun ateş edilen bölgelerine bakıldığında birden çok kez öldürücü bölgelere sıkıldığı görülmekte bunun da meşru müdafaa sınırını aştığı ancak olayın psikolojisi, maktulün elindeki bıçakla ölüm tehdidinde bulunmasının sanıkta oluşturduğu korku ve heyecan nedeniyle bu sınırının aşılmasının insani psişik bir durum olup mazur görülmesi gerektiği kanaatiyle sanığın sübuta eren suçunda hukuka uygunluk nedenlerinden meşru müdafaada sınırı mazur görülebilecek korku, heyecan ve telaşla aşarak suçu işlediği kabulu ile sanığa ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği kanaatiyle Dairemiz çoğunluk görüşüne katılmıyorum.