erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2009/15079
Karar No: 2010/6038
Karar Tarihi: 03.05.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/15079 E.  ,  2010/6038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan tapuda satın aldığı dairenin 120 m2 olarak belirtildiğini, daha sonra daire genişliğinin 68 m2 olduğunun anlaşıldığını ileri sürerek, ödediği 18.000 markın denkleştirici adalet ilkesi gereğince dava tarihindeki karşılığına mahsuben şimdilik 20.000 YTL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının, davalıdan satın aldığı dairenin tapuda devredildiği, daire satılırken 120m2 olduğu bildirildiği halde, Belediyece tutulan 29.6.2005 tarihli tutanakda dairenin 68 m2 genişliğinde oludğunun belirtildiği, dosyadaki delillerden anlaşılmış olup, davacı daire için ödediği 18.000 markın denkleştirici adelet ilkesi gereğince dava tarihinde ulaştığı değerin TL karşılığının tahsili talepli bu davayı açmıştır. Davalı davanın zamanaşımına uğradığını savunmuş, mahkemece davacının dairenin genişliğinin daha az olduğunu öğrendiği tarihten itibaren bir yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir. BK'nun 215/2 maddesinde "Bir binanın ayıplı olmasından mütevellit ve tekeffüle müstenit davalar, mülkiyetin devrinden beş sene geçmekle sakıt olur." hükmü getirilmiştir. Bu madde gereğince, tapuda devir tarihi olan 13.3.1997 tarihinden itibaren beş yıllık zamanaşımı süresi geçtiğinden, davanın reddedilmesi gerekirdi. Ne varki bu yanılışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, kararın gerekçesinin düzeltilerek, sonuç itibariyle doğru olan

2009/15079-2010/6038

kararın onanmasına karar verilmesi, HUMK'nun 438/son maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan şekilde kararın gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek sonuç itibarıyle doğru olan kararın ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 3.5.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2022/2168
Karar No: 2022/4164
Karar Tarihi: 09.05.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/2168 E.  ,  2022/4164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi.... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından davanın kabulü yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yersizdir.

2-Yoksulluk nafakası talebinin kabul edilebilmesi için nafaka alacaklısının boşanma yüzünden yoksulluğa düştüğünün belirlenmesi gerekir. Davacı kadın hakkında yapılan ekonomik ve sosyal durum araştırma tutanağında davacı kadının ev hanımı olduğu ve gelirinin olmadığı bildirilmiştir. Yerel mahkemece, tarafların düzenli gelirlerinin bulunmadığı, iş bulduklarında çalıştıkları, birbirlerine yakın gelirleri olduğu gerekçesi ile davacı kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine karar verilmiş, tarafların istinaf kanun yoluna başvurusu üzerine, bölge adliye mahkemesince sabit gelirinin ve malvarlığının olmadığı gerekçesi ile davacı kadının tedbir ve yoksulluk nafakasına ilişkin itirazları kabul edilerek tedbir ve yoksulluk nafakasına hükmedilmiş, davacı kadının diğer davalı erkeğin ise tüm istinaf talepleri esastan reddedilmiş ise de; davacı kadının malvarlığı sorgulamasında üzerine kayıtlı bir mesken, bir dükkan ve bir araç olduğu görülmektedir. Ayrıca ilk derece mahkemesince verilen kararın gerekçesinde tarafların birbirine yakın gelirlerinin olduğu belirtilmesine rağmen bölge adliye mahkemesince, davacı kadının sabit gelirinin ve malvarlığının olmadığı gerekçesi ile kadın lehine tedbir ve yoksulluk nafakasına hükmedilmiştir. Hal böyle olunca, tarafların ekonomik ve sosyal durumu yeniden araştırılarak, davacı kadının üzerine kayıtlı görünen mesken, dükkan ve araç hakkında araştırma yapılıp değerleri, kiraya verilip verilmediği, kiraya verilmiş ise kira gelirleri gerektiğinde keşif ve bilirkişi incelemesi yapılmak suretiyle belirlenip, davacı kadının yoksulluğa düşüp düşmeyeceği değerlendirilerek yoksulluk nafakası istemi hakkında bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve incelemeyle yazılı şekilde kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte gösterilen sebeplerle bölge adliye mahkemesi kararının BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1.bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, oy birliğiyle karar verildi. 09.05.2022(Pzt)
Esas No: 2014/4299
Karar No: 2014/6718
Karar Tarihi: 12.03.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/4299 E.  ,  2014/6718 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/2131

MAHKEMESİ :MANİSA 1.Asliye Ceza Mahkemesi

TARİH VE NO :02/02/2010 -2009/608(E)2010/56(K)

SUÇ :HIRSIZLIK

Mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuk O.. A..'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 31/2 ve 52.maddeleri uyarınca 1.200.00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, netice adli para cezasının taksitlendirilmesine ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği hususunun ihtarına ilişkin Manisa 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 02/02/2010 tarihli ve 2009/608 esas, 2010/56 karar sayılı kararı aleyhine 15.Ceza Dairesinin 13.01.2014 gün ve 2014/21 esas, 2014/153 sayılı Görevsizlik kararı dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Sanığın, suçun işlendiği tarihte on sekiz yaşını bitirmemiş bulunmasına göre, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106.maddesinin 4. Fıkrası gereğince hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrilmesine karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi, isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK.nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulmasına lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/4.maddesinde çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrilemeyeceği yönündeki düzenlemeye aykırı olarak on sekiz yaşından küçük suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükümde adli para cezasının yerine getirilmemesi durumunda, hapse çevrileceğine dair ihtara yer verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (MANİSA) 1.Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen, 02.02.2010 gün ve 2009/608, 2010/56 sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309.maddesinin 3.fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4.fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle, mala zarar verme suçundan kurulan hükümde yer alan “ödenmeyen para cezasının hapis cezasına çevrileceği hususunun sanığa ihtar edilmesine” ilişkin kısmın hükümden ÇIKARTILMASINA, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 12.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2012/24563
Karar No: 2014/10360
Karar Tarihi: 28.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/24563 E.  ,  2014/10360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak, defter ve belge gizlemek

HÜKÜM : Tüm suçlardan beraat

1)Katılan vekilinin, “defter ve belge gizlemek” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2005-2006 ve 2007 takvim yıllarına ait defter ve belgelerin vergi incelemesine esas olmak üzere ibrazının istenildiğine dair “defter belge isteme yazısının”, 11.01.2010 günü Tebligat Kanununun 21. maddesi uyarınca yapılan tebliği işleminin, muhatabın adreste bulunmaması nedeniyle keyfiyetin en yakın komşularından birine ve varsa yönetici veya kapıcıya bildirilmemesi nedeniyle geçersiz olduğu, sanığın da savunmasında tebligatın kendisine ulaşmadığını, defter ve belgelerinin kendisinde mevcut olduğunu, tebligattan haberi olsaydı ibraz edeceğini bildirmiş olması karşısında, sanığa yüklenen “defter belge gizleme suçunun” yasal unsurlarının oluşmadığı anlaşıldığından, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile sonucu itibarıyla doğru olan beraat hükmünün ONANMASINA,

2) Katılan vekilinin, “2005-2006-2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

"Sahte fatura kullanmak" ve "sahte fatura düzenlemek" suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu ve birbirine dönüşmeyeceği, 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığının 20.07.2010 tarihli mütalaası ve ekindeki vergi suçu ve vergi tekniği raporlarının "2005-2006- 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarına ilişkin olduğu halde 01.10.2010 tarihli iddianame ile vergi dairesi başkanlığı mütalaası ve eki raporlara uygun bulunmayan "2005-2006-2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçlarından açılan kamu davasına devamla yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1442 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2023/4582
Karar No: 2023/4300
Karar Tarihi: 23.03.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/4582 E.  ,  2023/4300 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 08.02.2023

SAYISI : 2021/2452 E., 2022/2785 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... ... Mahkemesi

SAYISI : 2020/875 E., 2021/647 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 08.02.2023 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 08.02.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 46.068,89 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 08.02.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2013/22291
Karar No: 2013/31990
Karar Tarihi: -

**12. Hukuk Dairesi         2013/22291 E.  ,  2013/31990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/10/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 08.04.2013 tarih, 2013/4377-13198 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK. nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 220,00 TL para cezası karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir yazılmasına, 50,45 TL ilam harcı tam yatırıldığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 09/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/3897
Karar No: 2016/3979
Karar Tarihi: 05.04.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/3897 E.  ,  2016/3979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada Başkale Sulh Hukuk ve Van Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

Başkale Sulh Hukuk Mahkemesince; hükümlünün adrese dayalı kayıt sisteminde kayıtlı ikamet adresinin "... Mah. ... Sk. No:... .../..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Van Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün imzalı beyanına göre, cezaevine girmeden önceki son adresinin "... Köyü .../..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hükümlünün, ...ne hitaben yazdığı 28.04.2015 tarihli dilekçesindeki imzalı beyanından, cezaevine girmeden önceki ikamet adresinin "... Köyü .../..." olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Başkale Sulh Hukuk Mahkemesi'nde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Başkale Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 05/04/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/2349
Karar No: 2017/7763
Karar Tarihi: 09.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/2349 E.  ,  2017/7763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı kayyım vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı kayyımı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır.Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dosyadaki kanıt ve belgelere göre, dava konusu taşınmaz arsa niteliğinde olduğu halde, mahkemece taşınmaza tarım arazisi olarak değer belirleyen rapora göre hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırıdır.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca arsaların değerinin kamulaştırma gönünden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu

getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı kayyımı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmğn açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/10406
Karar No: 2015/13514
Karar Tarihi: 01.10.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/10406 E.  ,  2015/13514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Mahallesi 3596 ada 55 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 Sayılı Yasa'nın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Bu itibarla dava konusu taşınmazın ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir. Dosyadaki kayıtlara göre, dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas asgari m² değeri 104,50 TL, emsal alınan taşınmazın asgari m² değeri ise 134,36 TL'dir. Emlak vergi değerleri, emsal taşınmazın dava konusu taşınmazdan daha değerli olduğunu göstermektedir. Buna göre dava konusu taşınmazın en fazla emsal ile eşdeğer olduğunun tespiti gerekirken bu durum dikkate alınmadan vergi değerlerine ters düşecek şekilde değer belirleyen rapora dayanılarak hüküm kurulmuş olması,

2-Dava konusu taşınmaz üzerinde yer alan binanın çatısının teras çatı olduğu gerekçesiyle hesaplanan kat bedellerinden %6 oranında indirim yapan rapora göre eksik bedele hükmedilmiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 01.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2006/3699
Karar No: 2006/6453
Karar Tarihi: 13.07.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/3699 E.  ,  2006/6453 K.**

**"İçtihat Metni"**

-K A R A R-

Ödeme şartını ihlal suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda; 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair İNEGÖL İcra Ceza Mahkemesinden verilen 01/06/2005 gün ve 118 esas 390 karar sayılı ek kararını havi dosya tetkik olundu.

CMK’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 24.05.2006 gün ve 21965 sayılı yazılı emirlerine müsteniden ihbar ve evrak Yargıtay C.Başsavcılığının 05.06.2006 gün ve 2006/120237 sayılı tebliğnamesi ile dairemize gönderilmekle incelendi ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Yazılı emre dayanan ihbarnamede; tüm dosya kapsamına göre, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun’la değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 340. maddesindeki yaptırım, tazyik hapsi olarak belirlenmiş ise de aynı tarihte yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 5349 sayılı Kanun’la değişik 7. maddesi 1. fıkrasında, “Kanunlarda hafif hapis veya hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar idari para cezasına dönüştürülmüştür” şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiş olması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7. maddesi nazara alındığında, 5252 sayılı kanunun 7. maddesi 1. fıkrasındaki hükmün sanık lehine olduğu cihetle, sanık hakkında idari para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde tazyik hapsine karar verilmesinde,

Kabule göre de sanığın ödeme şartını ihlal eyleminden dolayı 3 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun “Hükmün gerekçesinde ve hüküm fıkrasının içereceği hususlar” başlıklı 232. maddesinin 6. fıkrasında “Hüküm fıkrasında, 223 üncü maddeye göre verilen .... ceza miktarının...tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir” şeklinde açıkça gösterilmesi gerekir” şeklindeki düzenleme karşısında mahkemesince infazda tereddüt oluşturacak şekilde mahkumiyete esas sürenin net olarak belirtilmemesinde isabet görülmediği

belirtilerek anılan hükmün 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumuna işaret edilmiştir.

Yazılı emre dayanan ihbarnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden İnegöl İcra Ceza Mahkemesinin 2005/118 esas 2005/390 karar sayılı ek kararının BOZULMASINA,

Bozma üzerine 5271 sayılı CMY 309/4-d maddesi gereğince yeniden uygulama yapılması gerektiğinden;

Sanık ...’in 5349 sayılı yasa ile değişik 5252 sayılı yasanın 7., 5237 sayılı TCK’nın 52/2 maddeleri dikkate alınarak 1 Ay karşılığı idari para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığa verilen cezanın günlüğü takdiren 20,00 YTL’den hesaplanarak, sonuç olarak sanığın 600,00 YTL idari para cezasıyla cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, 13.07.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.