erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2016/38010
Karar No: 2017/33990
Karar Tarihi: 24.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/38010 E.  ,  2017/33990 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 24/02/2017 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2013/6202
Karar No: 2013/14273
Karar Tarihi: 15.04.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/6202 E.  ,  2013/14273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 21,15 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 3,15 TL harcın temyiz edenden alınmasına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2017/16824
Karar No: 2019/2270
Karar Tarihi: 14.03.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/16824 E.  ,  2019/2270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 50/1-a, 52/2-4 ve 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Müştekilerin suç tarihinden önce kaçak yollar ile İran üzerinden Türkiye’ye giriş yaptıkları, mülteci müracaatında bulunmaları üzerine Tokat iline yerleştirildikleri, burada sanık ile tanıştıkları, sanığın müştekilere resmi olarak kendilerini Kanada ülkesine göndereceğini söyledikten sonra müştekiler ile birlikte İstanbul’a geldiği ve müştekileri tanık olarak dinlenen ...’tan kiraladığı ikamete yerleştirdiği, müştekilerin bu ikamette kalmaya başladıkları, bir kaç gün sanık tarafından ihtiyaçlarının karşılanmasından sonra sanığın bir daha ikamete uğramaması üzerine müştekilerin polise başvurdukları, sanığın müştekileri resmi yollardan Kanada’ya götüreceğini söyleyerek önce 21.000 Dolar daha sonra 5.500 Dolar, 300 Euro ve ayrıca her bir müştekiden 600TL para aldığı ve bu surette üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunan somut olayda, sanığın temin edilen teşhise elverişli fotoğrafları üzerinde ikamet sahibi tanık olarak dinlenen ...’a teşhis işlemi yaptırılması, tanığın ikametini kiralayan kişinin fotoğrafları gösterilen sanık olduğunu kesin ve net olarak teşhis etmesi ile tüm dosya kapsamı göz önünde bulundurulduğunda, sanığın üzerine atılı dolandırıcılık eyleminin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ceza Muhakamesinde Uzlaştırma Yönetmeliği’nin 7/12. maddesinde, “resmî mercilere beyan edilmiş olup da soruşturma veya kovuşturma dosyasında yer alan adreste bulunmama veya yurt dışında olma ya da başka bir nedenle mağdura, suçtan zarar görene, şüpheliye, sanığa veya kanunî temsilcisine ulaşılamaması halinde soruşturma veya kovuşturma konusu suçla ilgili uzlaştırma yoluna gidilmez” hükmü uyarınca, müştekiler ..., ..., ...’nın mülteci olarak ülkemize kaçak yollardan geldikleri ve adreslerinin bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamenin bozma isteyen görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın tanık beyanına itibar edilemeyeceğine, cezanın fahiş olarak belirlendiğine, eksik incelemeyle usul ve yasaya aykırı olarak karar verildiğine ilişkin ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 14.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2013/28328
Karar No: 2014/1467
Karar Tarihi: 23.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/28328 E.  ,  2014/1467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kalecik Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2012

NUMARASI : 2011/76-2012/366

Taraflar arasındaki 3194 sayılı Yasanın 17. maddesi uyarınca davacıya satılan taşınmaza takdir edilen bedelin indirilmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 3194 sayılı Yasanın 17. maddesi uyarınca davacıya satılan taşınmaza takdir edilen bedelin indirilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

3194 sayılı Yasanın 17. maddesi gereği, bedel takdiri ile itiraz şekilleri 2942 sayılı Yasaya göre yapılır.

Dava konusu taşınmaz arsa niteliğinde olup 2942 sayılı Yasanın 11. maddesi gereği arsalara emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi gerekir.

Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporlarında bu yönteme uyulmadan değer biçilmiştir. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/9054
Karar No: 2017/772
Karar Tarihi: 16.02.2017

**21. Ceza Dairesi         2015/9054 E.  ,  2017/772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanıklar ..., ... ve ... müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK'nun 210/2. maddesinde yer alan "Gerçeğe aykırı belge düzenleyen tabip, diş tabibi, eczacı, ebe, hemşire veya diğer sağlık mesleği mensubu, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Düzenlenen belgenin kişiye haksız bir menfaat sağlaması ya da kamunun veya kişilerin zararına bir sonuç doğurucu nitelik taşıması halinde, resmi belgede sahtecilik hükümlerine göre cezaya hükmolunur." şeklindeki düzenleme ile; kamu görevlisi olmayan sağlık mesleği mensuplarının görevlerinin gereği olarak düzenledikleri belgelerin gerçeğe aykırı olması haline özgü özel bir sahtecilik suçu düzenlenmiştir. Buna göre fıkranın ilk cümlesi uyarınca gerçeğe aykırı belge düzenlenmesi halinde özel belgede sahtecilik suçu ancak düzenlenen bu belge ile TCK'nun 210. maddesinin 2. fıkrasının 2. cümlesindeki menfaat veya zarar koşulunun gerçekleşmesi halinde ise resmi belgede sahtecilik suçuna göre cezaya hükmolunacaktır. Anılan fıkrada belirtilen suç faili sağlık mesleği mensubu olmalıdır ve bunların kimler olduğu hususu ise 1219 sayılı Tababet ve Şuabatı Sanatlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun ve ilgili diğer mevzuat hükümleri çerçevesinde belirlenebilir. Kamu görevlisi olmayan hekim tarafından düzenlenen içeriği sahte raporu kullanan kişinin eylemi ise TCK'nun 207/2. maddesinde düzenlenen sahte özel belgeyi kullanmak suçunu oluşturur. Bu açıklamalar karşısında somut olaya gelince:

Sanık ...'ın hafta sonları cumartesi günleri GAP Motorlu Taşıtlar Sürücü kursuna gelerek kursiyerleri muayene ettiğinin ve muayene sonrası gerekli notlarını alarak rapor tanzim etmesi için evrakları doktor olan sanık ...'a götürdüğünün, sanık ...'ın da hiçbir sürücü adayını muayene etmeden rapor düzenlediğinin, sürücü kursu kurucusu olan sanık ... ve kurs müdürü sanık ...’ ın sanıklar Mikail ve Cuma ile birlikte hareket ettiklerinin anlaşılması, suça konu raporların içerik itibariyle sahte olduğu ve özel poliklinikte düzenlenen reçete, tahlil ve benzeri belgelerden olması, düzenlenen bu belgelerin kullanılarak kişi veya kişilere haksız bir menfaat sağlanması ve kamu zararını doğurucu nitelik taşıması karşısında sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nun 210/2. maddesinin ikinci cümlesi delaletiyle aynı Yasanın 204/1. maddesine uyduğu ve bu madde uyarınca cezalandırılmaları gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanıklar ..., ... ve ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/10103
Karar No: 2015/9707
Karar Tarihi: 30.09.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/10103 E.  ,  2015/9707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KALE(DENİZLİ) ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/03/2015

NUMARASI : 2015/13-2015/14 D.İŞ

Kale (Denizli) Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/03/2015 tarih ve2015/13-2015/14 D.İş sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati haciz talep eden (alacaklı) vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

İhtiyati haciz talep eden vekili (alacaklı), karşı taraf borçluların H.İ. A.'ın müvekkili banka şubesinden kullandığı kredilerin ödenmesi gereken borcunu hesap kat ihtarına rağmen ödemediklerini ve mallarını kaçırma hazırlığı yaptıklarının öğrenildiğini ileri sürerek, borçluların alacağa yeter miktarda menkul ve gayrimenkul malları ile üçüncü kişilerdeki hak ve alacaklarının ihtiyaten haczini talep etmiştir.

Mahkemece iddia ve dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde borçlu H.İ. A.'ın Kale Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/122. Esas sayılı dosyası ile menfi tespit davasının bulunduğu ayrıca, kefillerin borçtan kurtulmak için mallarını gizlemeye, kaçırmaya veya kendilerinin kaçmaya hazırlandığına ilişkin bir bilgi, belge veya delil bulunmadığı gerekçesiyle, ihtiyati haciz talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati haciz talep eden (alacaklı) vekili temyiz etmiştir.

Talep, genel kredi sözleşmesine dayalı ihtiyati haciz istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda özetlenen gerekçe ile talebin reddine karar verilmiştir. Ancak, İİK'nın 257/1. madde ve fıkrasında “Rehinle temin edilmemiş ve vadesi gelmiş bir para borcunun alacaklısı, borçlunun yedinde veya üçüncü şahısta olan taşınır ve taşınmaz mallarını ve alacaklarıyla diğer haklarını ihtiyaten haczettirebilir.” Aynı Yasa'nın 257/2. madde ve fıkrasında ise, “Vadesi gelmemiş borçtan dolayı yalnız, borçlunun muayyen yerleşim yeri yoksa, borçlu taahhütlerinden kurtulmak maksadıyla mallarını gizlemeye, kaçırmaya veya kendisi kaçmaya hazırlanır yahut kaçar ya da bu maksatla alacaklının haklarını ihlal eden hileli işlemlerde bulunursa ihtiyati haciz istenebilir.” hükmü düzenlenmiştir. Bu itibarla, anılan yasal düzenleme karşısında menfi tespit davası açılması İİK'nın 257/1. maddesi uyarınca ihtiyati haciz kararı verilmesine engel olmadığı gibi, 257/2. maddeki koşulların muaccel değil, müeccel alacaklar için aranması gerektiği, karşı taraf borçluların talep dışı Halil İbrahim Ak'ın alacaklı Banka'dan çekmiş olduğu kredinin müşterek borçlu ve müteselsil kefili oldukları göz önünde bulundurularak talep hakkında 6098 sayılı TBK'nın 586. madde koşullarının oluşup oluşmadığı değerlendirilmek suretiyle bir karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, ihtiyati haciz talep eden (alacaklı) vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın ihtiyati haciz talep eden yararına BOZULMASINA, 30.09.2015 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2017/2071
Karar No: 2018/10306
Karar Tarihi: 15.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/2071 E.  ,  2018/10306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın mal beyanında üzerine kayıtlı malvarlığı bulunmadığını bildirmiş olmakla birlikte, beyan tarihi itibarıyla taşınmaz kaydının henüz murisi üzerinde olduğu nazara alınarak içeriğinin gerçeğe aykırı olmaması nedeniyle, sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 15/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/24509
Karar No: 2017/35870
Karar Tarihi: 27.02.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/24509 E.  ,  2017/35870 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27/02/2017 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2012/5288
Karar No: 2012/6016
Karar Tarihi: 18.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/5288 E.  ,  2012/6016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Katılan vekilinin temyiz isteminin 2004 takvim yılı ile ilgili olduğu, sanık müdafiinin temyiz isteminin 2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik bulunduğu kabul edilerek yapılan incelemede gereği görüşüldü;

2004 takvim yılında açılan dava hakkında zamanaşımı süresi içerisinde mahkemesince hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında sanığa yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu; suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suçun işlendiği 23.07.2003 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 18.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi
Esas No: 2011/16540
Karar No: 2012/2703
Karar Tarihi: 07.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/16540 E.  ,  2012/2703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnegöl İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/03/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 18,40 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye 2.75 TL harcın  temyiz edenden alınmasına, 07/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2023/16470
Karar No: 2024/11171
Karar Tarihi: 09.09.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/16470 E.  ,  2024/11171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/550 E., 2017/581 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARARLAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

Tebliğname'de bahsi geçen 05.11.2019 tarihli ek karardan sonra verilmiş bir temyiz dilekçesinin bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 12.11.2018 tarihli ve 2017/550 Esas, 2017/581 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 12.11.2018 tarihli ek kararlarda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Karşıyaka 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2012/3259
Karar No: 2013/8822
Karar Tarihi: 05.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/3259 E.  ,  2013/8822 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2011/79144

MAHKEMESİ : Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesi

NUMARASI : 2010/113 (E) ve 2010/347 (K)

SANIK : Süleyman ÖZDEMİR

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDEN : Sanık ve müdafii

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Oluş ve dosya içeriğine göre görgü tanığı bulunmayan olayda dosyada bulunan 18/07/2009 tarihli tutanakta, katılanın ambulans ile getirildiği Nevşehir Devlet Hastahanesi acil polikliniğinde "yolda yürüdüğünü daha sonra arabaya binmek isterken düştüğünü beyan ettiği" ayrıca aşırı alkollü ve bilinci yerinde olmadığından daha fazla bilgi alınamadığı belirtildiği soruşturma aşamasında katılanın sanığın olay yerine araba ile bıraktığını diğer olayları hatırlamadığını belirtiği duruşmada ise sanığın demir çubukla kafasına vurarak yaraladığını beyan etmesi karşısında, katılanda meydana gelen yaralanmanın düşme ile mi yoksa sanık tarafından başına demir çubuk ile vurulması sonucu mu meydana geldiği konusunda rapor alınmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2) Aynı eylem nedeniyle katılanda hem kemik kırığı, hem de hayati tehlike meydana gelmiş olmakla, 5237 sayılı TCK'nin 44. maddesi uyarınca daha ağır neticesi olan, 5237 sayılı TCK'nin 87/1. maddesindeki yaralanma nedeniyle ceza tayini gerekirken, ayrıca 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesinin de uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 05/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.