erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2015/25001
Karar No: 2019/19383
Karar Tarihi: 10.12.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/25001 E.  ,  2019/19383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, 663 sayılı Sağlık Bakanlığı ve Bağlı Kuruluşların Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin 54. maddesi ile Sağlık Bakanlığı Personeline Karşı İşlenen Suçlar Nedeniyle Yapılacak Hukuki Yardımın Usul ve Esasları Hakkında Yönetmeliğin 6. maddesi gereğince, temyiz eden vekilin, vekaletname aranmaksızın vekil sıfatıyla müştekiyi temsile yetkili olması, müşteki ... vekili olarak 28/01/2014 tarihli dilekçesi ile davaya katılmak istediğini talep etmesi, mahkemesince katılma talebi olduğu halde bir karar verilmediğinin anlaşılması ve müşteki vekilinin kararı temyiz ederek katılma iradesini ortaya koyması karşısında, müştekinin CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca kamu davasına katılmasına, vekilinin de katılan vekili olarak kabulüne, müşteki vekilinin 10/04/2014 tarihli duruşmaya katılamayacağı yönünde mazeret dilekçesi ibraz etmesi ve buna rağmen mazereti hakkında bir karar verilmeyerek yokluğunda hüküm verilmesi, gerekçeli kararın da kendisinin talebi üzerine 05/06/2014 tarihinde tebliğ edilmesi karşısında, 11/06/2014 tarihinde yapmış olduğu temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, katılan vekilinin sanık hakkında hakaret suçu yönünden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesine karşın vekalet ücretine hükmedilmemesi yönündeki temyiz isteğinde 5271 sayılı CMK'nun 231/12. madde ve fıkrası uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının itiraza tabi olduğu, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının vekalet ücreti tayinine ilişkin kararları da kapsayacağı, dosya içeriğinden de katılan vekilinin bu konudaki itirazının merciince incelendiği belirlenerek yapılan incelemede;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik, katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 10/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2010/3777
Karar No: 2010/8230
Karar Tarihi: 10.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/3777 E.  ,  2010/8230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile davalılardan ... vs. vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare ile davalılardan ... ve arkadaşları vekillerince temyiz edilmiştir.

Taşınmaz üzerinde bulunan ağaçlara yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Dosyada bulunan delil ve belgelere göre davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalılardan ... ve arkadaşları vekilinin temyizine gelince;

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca arsalara özel amacı olmayan emsal satışlara göre değer biçilmesi gerekir. Bilirkişi kurulunca emsal olarak incelenen taşınmazlardan 2 tanesi Anonim Şirket satışı, diğeri ise eski tarihli ve dava konusu taşınmaza uzak mesafede olduğundan bu emsallere göre değer biçilmesi doğru değildir.

Ayrıca, aynı bölgeden Dairemize intikal eden Halk Ekmek Fabrikasına ilişkin Gaziosmanpaşa 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/305 Esas sayılı dosyasında Nisan 2004 yılı itibariyle m2'sine 148,00-TL, Tuz deposuna ilişkin olarak Gaziosmanpaşa 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/147 Esas sayılı dosyasında 2008 yılı Nisan ayı itibariyle 225 TL/m2 değer biçildiği gözetilerek taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davacıdan peşin alınan temyiz ve taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 10.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/283
Karar No: 2018/1036
Karar Tarihi: 07.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/283 E.  ,  2018/1036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre, hükmolunan ceza miktarı nedeniyle sanığın duruşmalı inceleme isteğinin 1412 sayılı CMUK’nın 318/1. maddesi uyarınca reddine karar verilerek dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2)Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2011/12432
Karar No: 2011/16960
Karar Tarihi: 01.11.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/12432 E.  ,  2011/16960 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... aralarındaki ecrimisil davasına dair ... 1.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 07.10.2010 günlü ve 2010/161 E-286 K.sayılı hükmün Onanması hakkında dairece verilen 29.3.2011 günlü ve 2010/23281 E-2011/5140 K.sayılı ilama karşı davalı ve davacı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davalı vekilinin karar düzeltme talebinin incelenmesinde;

Düzeltilmesi istenilen Yargıtay ilamında benimsenen mahkeme kararındaki gerekçelere göre düzeltme dileğinde ileri sürülen sebepler HUMK.nun 440.nci maddesindeki yazılı hallerden hiç birisine uymadığından vaki düzeltme isteğinin REDDİNE, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde düzeltme isteyene iadesine;

2-Davacı vekilinin karar düzeltme talebinin incelenmesinde;Yerel mahkemece verilen 07.10.2010 tarihli hükmün davalı tarafça temyizi üzerine davacı vekilince temyiz cevap dilekçesinde, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması talep edilmekle, Yargıtay'da yapılan duruşmaya, davacı taraf vekilinin katıldığı ve davacı lehine karar verildiği, ancak davacı taraf yararına duruşma vekalet ücretinin tahsiline ilişkin maddi hataya müstenit olarak karar verilmediği anlaşılmış olmakla, Dairemize ait 29.3.2011 tarihli 2010/23281 E-2011/5140 Karar sayılı ilamda "Onanmasına" ifadesinden sonra gelmek üzere; Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı taraf için duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre takdir edilen 825 TL vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacı tarafa verilmesine sözlerinin ilaveten yazılmasına, söz konusu maddi hatanın bu şekilde düzeltilmesine, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde düzeltme isteyene iadesine; 01.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2012/1518
Karar No: 2012/4273
Karar Tarihi: 09.04.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/1518 E.  ,  2012/4273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı 3.kişi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (üçüncü kişi), Gaziantep 6. İcra Müdürlüğü’nün 2011/136 sayılı Takip dosyasında yazılan talimat uyarınca, Siverek İcra Müdürlüğü’nün 2011/81 sayılı Talimat dosyasında yapılan 21.03.2011 günlü hacze konu menkullerin kendisine ait olduğunu, ağabeyi olan borçlunun işçi olarak yanında çalıştığını belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına ve tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, hacizde borçlunun hazır bulunduğunu ve kasada kendisine ait çok sayıda belgenin ele geçtiğini, ağabeyin küçük kardeşe ait iş yerinde çalışmasının genel yaşam deneyi kuralları ile bağdaşmadığını, haczin yapıldığı iş yerinin borçluya ait olduğunu, resmi olarak davacı adına kayıtlı gösterildiğini, öte yandan istihkak iddiasını kanıtlamaya yönelik delil de sunulamadığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere göre: “davanın üçüncü kişinin açtığı istihkak davası niteliğinde bulunduğu, hacizden sonra doğrudan dava açıldığı, borçlunun üçüncü kişinin kardeşi olması, haciz mahallindeki kasada borçluya ait belgelerin ele geçmesi karşısında İİK’nun 97/a maddesi gereğince mülkiyet karinesinin borçlu, dolayısıyla alacaklı yararına olduğu, davacının karinenin aksini kanıtlayamadığı, öte yandan yaşça kendisinden büyük ağabeyi olan borçluyu yanında çalıştırdığını iddia ettiği, ancak bunun genel yaşam deneyi kuralları ile bağdaşmadığı, iki kardeşin aynı iş yerini birlikte çalıştırdığının kabulü gerektiği“ gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı üçüncü kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı üçüncü kişinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 2,75 TL kalan onama harcının temyiz eden davacı 3.kişiden alınmasına 9.4.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/20195
Karar No: 2015/27850
Karar Tarihi: 12.11.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/20195 E.  ,  2015/27850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/08/2014

NUMARASI : 2014/54-2014/72

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını/bozulmasını mutazammın 22.04.2015 tarih, 2015/8701-10935 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK. nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 250,00 TL para cezası karar düzeltme isteyenden alınmasına, 57,60 TL karar düzeltme harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın karar düzeltme isteyenden tahsiline, 12/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2022/3728
Karar No: 2022/4826
Karar Tarihi: 24.05.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/3728 E.  ,  2022/4826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından 15.12.2021 tarihli ek karar ve asıl karar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı kadının 15.12.2021 tarihli ek karara yönelik temyiz dilekçesinin incelemesinde;

Mahkemenin 15.12.2021 tarihli ek kararı ile davalı kadının kendisine gönderilen muhtıraya rağmen temyiz harç ve masraflarının yatırılmadığından bahisle temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiş olup, davalı kadın ek karara karşı vermiş olduğu temyiz dilekçesinde, 25.11.2021 tarihli muhtıra gereği olan harç ve masrafların taraflar arasında görülmekte olan ve eldeki davadan tefrik edilen mal rejimi alacağına ilişkin dava dosyasına yatırıldığını iddia etmiştir. Davalı kadının temyiz itirazlarının denetiminin yapılabilmesi için, temyiz dilekçesinde bahsi geçen İstanbul Anadolu 2. Aile Mahkemesi'nin 2021-17 esas sayılı dosyası getirtilmiş ve dosya tetkik edildiğinde, kadının 07.12.2021 tarihinde İstanbul Anadolu 2. Aile Mahkemesi'nin 2021-17 esas sayılı mal rejimi dosyasına süresinde harç ve masrafları yatırdığı görülmüştür. Maddi hata ile oluşan bu durumda davalı kadının süresinde harç ve masrafların yatırıldığının kabulü ile mahkemenin 15.12.2021 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Davalı kadının mahkemece verilen asıl karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olmasına, delillerin takdirinde bir yanlışlık bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen 15.12.2021 tarihli ek kararın yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple KALDIRILMASINA, yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple 22.04.2021 tarihli hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 397.80 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oy birliğiyle karar verildi. 24.05.2022 (Salı)
Esas No: 2017/3687
Karar No: 2017/8714
Karar Tarihi: 14.06.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/3687 E.  ,  2017/8714 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-a, 86/3-e, 35/1-2, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair İstanbul 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/12/2016 tarihli ve 2016/131 esas, 2016/499 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 05.05.2017 tarih ve 2017/3136 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 15.05.2017 tarih ve 2017/30077 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86. maddesinin 3. fıkrasında gösterilen kasten yaralama suçunun nitelikleri hallerinin birden fazla olması durumunda bir kez artırım yapılacağı, her bir nitelikli hal için ayrı ayrı artırım yapılamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde iki kez artırım yapılarak fazla ceza tayin edilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; İstanbul 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/12/2016 tarihli ve 2016/131 esas, 2016/499 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4.maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/2.maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 86/3-a-e maddesi gereğince cezası ½ oranında artırılarak 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 35. maddesi gereğince cezasında 1/2 oranında indirim yapılarak 90 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 62/1.maddesi gereğince cezasından takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak 75 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 52/2.maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilerek ve sonuç olarak 1500 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına; dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 14.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/15037
Karar No: 2015/12164
Karar Tarihi: 03.12.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/15037 E.  ,  2015/12164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, ihbar evrakı ekinde yer alan kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda kısıtlı adayının ikamet adresinin “... Mah. Toki Konutları C1-7 D:2 Merkez/...” olarak belirtildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince ise, kısıtlı adayının ... adresinin “Merkez mevkii No:6 İçkapı No:B ... Merkez .../...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

... İlçe Jandarma Komutanlığının 13.11.2015 tarihli yazısından kısıtlı adayının “... Köyü .../...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 03/12/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2018/3620
Karar No: 2018/9981
Karar Tarihi: 08.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/3620 E.  ,  2018/9981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

İcra emrinin 29/04/2014 tarihinde borçlu şirketin vekiline tebliğ edildiği, ilamlı icra takibinde hukuki sonuç doğurması bakımından ilamda yazan borçlu vekiline tebligat yapılması yasal ise de ceza hukuku bakımından cezaların şahsiliği prensibinin bir gereği olarak, şikayet olunan asıl borçluya değil de borçlu vekiline icra emri tebligatının, cezai sorumluluk bakımından hukuki sonuç doğurmayacağı gerekçesiyle beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde sanıkların mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca teliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.