Esas No: 2023/6272
Karar No: 2024/5324
Karar Tarihi: 24.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/6272 E.  ,  2024/5324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/582 E., 2023/169 K.

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesinin bozma öncesi 12.02.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 43, 62 ve 53 üncü maddeleri gereğince iki kez 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dairemizce İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekili ve sanık müdafiinin temyizleri üzerine, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 25.10.2022 tarihli ve 2021/43367 Esas, 2022/17457 Karar sayılı kararı ile, "...Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK’nin 7/2. maddesi de gözetilerek sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması..." gerekçesiyle bozma kararı verilmiştir.

3. Bozma üzerine yapılan yargılamada, Siverek 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.06.2023 tarihli ve 2022/582 Esas, 2023/169 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrası ve üçüncü fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 43, 62 ve 53 üncü maddeleri ile 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile değişik 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereğince 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 14.01.2024 tarihli ve 2023/132125 sayılı, hükmün onanması görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Siverek Vergi Dairesi mükellefi ... ... Ltd.Şti nin yetkilisi olan sanığın, 2010 ve 2011 takvim yıllarında hakkında sahte fatura düzenlemeden vergi tekniği raporu bulunan ... Tarım... Ltd. Şti. ve ... Gübre.... Ltd. Şti. den aldığı 18.12.2010 tarihli dört adet 20.12.2010 tarihli bir adet, 01.01.2011 tarihli bir adet, 02.01.2011 tarihli bir adet ve 03.01.2011 tarihli bir adet, toplam tutarı 1.504.799,00 TL olan faturaları kurumlar ve katma değer vergisi beyannamelerinde kullandığı, anılan şirketlerin gerçek bir mal teslimi ve hizmet ifasına dayalı olmaksızın sahte fatura düzenleyen şirketlerden olduğu ve düzenledikleri tüm faturaların sahte olduğu, böylece sanığın 2010 ve 2011 takvim yıllarında gerçek mal ve hizmet karşılığı olmayan faturaları kullanmak suretiyle sahte fatura kullanma suçunu işlediğinin iddia ve kabul edildiği anlaşılmıştır.

2. Sanık atılı suçlamayı kabul etmeyerek, aldığı faturaların sahte olduğunu bilmediğini beyan etmiş, faturaları düzenleyen şirketler hakkında düzenlenen vergi raporları dosyaya konulmuş, şirket yetkilileri hakkında vergi suçundan dava açılıp açılmadığı araştırılmış, tanık olarak beyanları alınmıştır.

3. Vergi dairesinden sanığın eylemleri neticesinde oluşan vergi ziyaı sorulmuş ve sanık tarafından vergi borcunun tamamen ödendiği görülmüştür.

4. Mahkemece, sanık savunması, tanık beyanları, bilirkişi raporları, vergi raporları, vergi dairesinden gelen yazılar ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın atılı suçu işlediği sabit kabul edilerek temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur. Ceza miktarı itibariyle yasal şartları gerçekleşmediğinden, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve ertelemeye yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Mahkemenin gerekçesine olay ve olgular kısmının (1) numaralı paragrafında yer verildiği üzere mahkûmiyet hükmünün kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamış, sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak;

2. 213 sayılı Kanun'un Geçici 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 7394 sayılı Kanun'un yayım tarihi olan 15.04.2022 tarihi itibarıyla soruşturma ve kovuşturma evresinde bulunan dosyalar bakımından aynı maddenin birinci fıkrasında belirtilen indirim oranının uygulanacağı, sanığın eylemi nedeniyle tarh edilen vergi ve diğer kalemlerin ödenmesi nedeniyle cezasından yarı oranında indirim yapılması gerektiği gözetilmeden üçte bir oranında indirim yapılmak suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

3. Suça konu faturaların katma değer vergisinin yanı sıra 2010 ve 2011 takvim yıllarında kurumlar vergisinde de kullanılmış olması nedeniyle suç tarihinin 26.04.2012 olduğu gözetilmeden, gerekçeli karar başlığında 13.03.2013 olarak yanlış yazılması,

4. Sanık hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan dava açıldığı, hükmün gerekçesinde de, sanığın eyleminin 2010 ve 2011 yıllarında sahte fatura kullanma olarak değerlendirildiği halde, hüküm fıkrasında 2013 yılının da belirtilmesi suretiyle hüküm kurulması,

Nedenleriyle karar hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.04.2024 tarihinde karar verildi.