erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2016/15894
Karar No: 2018/11334
Karar Tarihi: 05.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/15894 E.  ,  2018/11334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

İstanbul Ticaret Sicili Müdürlüğü’nün 23/12/2015 tarihili cevabi yazısında sanıklardan ...’ın B grubu imza ile yetkili olduğunun belirtilmiş olması karşısında borçlu şirketin yetkiye ilişkin tescillerinin ilan edildiği Ticaret Sicili Gazetesi örnekleri getirtilerek incelenip sanıkların borçlu şirkette temsil yetkilerinin bulunup bulunmadığı ve varsa kapsamı tespit edilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 05/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2013/18585
Karar No: 2014/29500
Karar Tarihi: 28.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/18585 E.  ,  2014/29500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 19. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/04/2013

NUMARASI : 2013/260-2013/106

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmaksızın işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı Davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacının fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hesaplanması noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, mahkemece, tanık beyanlarına itibarla, davacının haftalık onsekiz saat fazla çalışma yaptığı, tüm ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı kabul edilerek, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları hüküm altına alınmıştır. Ne var ki, davacı şahitleri davacının arkadaşları olup işyerinde çalışmamış kişilerdir. Bu nedenle, davacı şahitlerinin çalışma düzenine ilişkin beyanlarına itibar edilemez.

Fazla çalışma ücreti alacağı bakımından, davalı şahitlerinin beyanları değerlendirildiğinde, kış ayları dışındaki aylarda haftalık onsekiz saat fazla çalışma yapıldığı, kış aylarında ise fazla çalışma yapılmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olmakla birlikte, davalı şahitlerinin kış aylarından hangi ayları kastettiği açık değildir. Anılan sebeple, davalı şahitleri yeniden dinlenerek, kış aylarından hangi ayları kastettikleri sorulmalı ve neticeye göre bahsi geçen aylarda fazla çalışma yapılmadığı kabul edilerek, fazla çalışma ücreti alacağı miktarı yeniden değerlendirilmelidir.

Ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı bakımından ise, davalı şahitlerinin beyanları değerlendirildiğinde, dini bayramlarda bir gün haricindeki diğer ulusal bayram ve genel tatil günlerinde işyerinde çalışıldığı anlaşılmakta olup, mahkemece bu doğrultuda anılan ücret alacağının hesaplanması gerekirken, davacının tüm ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığının kabul edilmesi hatalıdır. Diğer taraftan, şahit anlatımlarına dayalı olarak belirlenen bu alacaktan takdiri indirim yapılmamış olması da, bir diğer hatalı yöndür.

Yukarıda yazılı sebeplerden, eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2013/29082
Karar No: 2016/1751
Karar Tarihi: 10.03.2016

**6. Ceza Dairesi         2013/29082 E.  ,  2016/1751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Katılan ... ...'in 10.10.2011 tarihli hazırlık ifadesinde “... ...'ı teşhis ettiğini, ...'ın evine 4 veya 5 kez geldiğini, her seferinde yanında bir başka şahısla birlikte gelerek harçlık istediğini, korktuğu için şahsa parayı rızası olmadığı halde verdiğini, bir miktar para vermek istediğinde ...'ın elindeki paraların tamamını çekip aldığını, bir seferinde evde para olmadığını söylediği halde evdeki çekmece ve çantaları aradığını ve bankadan para çekmesi için baskı yaptığını” beyan ettiği,

Katılanın 05.01.2012 tarihli ek ifadesinde “sanık ...'ın farklı evine 8-10 kez farklı kişilerle geldiğini, evine rızası dışında girdiğini, eve girdiğinde kendisini tartakladığı için korktuğundan istediği parayı verdiğini, parası olmadığını söylediğinde özel eşyalarını karıştırarak bulduğu parayı aldığını” beyan ettiği,

Katılanın kovuşturma aşamasında, 15.03.2012 tarihli celsede ise “huzurda bulunan sanık ...'ın evine bir kez geldiğini, sanığın yanında başka bir şahıs olduğunu, bu şahsın para istediğini, daha önceden başka şahıslar tarafından tehdit edildiği için korkarak para verdiğini, sanık ...'ın bir şey söylemediğini sadece kendisinden para isteyen şahsın yanında durduğunu”beyan ettiği,

Mahkemenin sanık ile ilgili iddiaları netleştirmeye çalışılmasına karşı, katılanın, aynı yönde beyanlar verdiğinin ise duruşma tutanağına yansıtıldığı,

18.11.2011 günlü adli rapora göre ise, “katılanın vücut engeli olmayıp, soyut ve somut zekasının yeteri kadar mevcut olup mental retardasyon bulgusu bulunmadığı, kendisini savunmasını engelleyecek herhangi bir psikiyatrik sendrom arızası bulgusunun mevcut bulunmadığı” saptanmıştır.

Sanık tüm aşamalarda suçlamaları reddetmektedir. Katılanın aşamalarda değişen en son 15.03.2012 günlü mahkeme anlatımındaki ısrarlı açıklamaları dikkate alındığında failin ilgi ve bilgisi dışında yakınanın yaşadığı bazı olaylar etkisi ile evine gelen sanık ve arkadaşına kendi rızası ile para vermesinde suç teşkil eden haksız bir eylemden bahsedilemeyeceği düşünülmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Uygulamaya göre ise, sanığın eyleminin TCK'nın 142/1-b maddesi kapsamında kaldığının düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ... savunmanı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 10.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2011/37798
Karar No: 2013/24095
Karar Tarihi: 23.10.2013

**2. Ceza Dairesi         2011/37798 E.  ,  2013/24095 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/266750

MAHKEMESİ : Kalkandere Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2007

NUMARASI : 2007/4 (E) ve 2007/30 (K)

SUÇ : Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

I)Soruşturma evresinde Cumhuriyet Savcılığındaki ifadesinde katılanın “sanık beni telefonla arayarak sinkaflı sözlerle hakarette bulundu, ben de bana yönelik bu hakaretlerini kendisine iade ettim” dediği, tanıkların da beyanlarında katılanın bu ifadesini doğruladıkları, yine sanığın Cumhuriyet Savcılığındaki ifadesinde “ilk önce okul müdürü bana küfredince ben de kendisine karşılık verdim” şeklinde beyanda bulunduğunun anlaşılması karşısında; mahkemece karşılıklı hakaret nedeniyle 5237 sayılı TCY.nın 129/3.maddesinin uygulanma olasılığının değerlendirilmemesi,

II) Kabule göre de;

1-Ormanlı köyü ilköğretim okulunun müdürü olarak görev yaptığını belirten katılanın olay tarihinde görevli olduğuna ilişkin görev belgesinin getirtilmemesi,

2- Ceza yasasında, hapis cezası ile adli para cezasının seçenekli yaptırım olarak öngörüldüğü durumlarda mahkemece, öncelikle hapis ya da adli para cezasının neden seçildiğine ilişkin yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeli, daha sonra ise alt ve üst sınırları arasında yasal ve yeterli gerekçe gösterilerek temel ceza belirlenmelidir.

Somut olayda suça sürüklenen çocuğa yüklenen suç kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçu olup, hakaret suçunun düzenlendiği 5237 sayılı TCY.nın 125/1 maddesinde hapis ve adli para cezası olarak öngörülen seçenekli yaptırım, aynı maddenin 3-a fıkrasında yer alan görevliye hakaret suçunu da kapsadığından, kamu görevlisine karşı hakaret suçundan, seçenekli yaptırımlardan neden hapis ya da adli para cezasına hükmedildiğinin yasal ve yeterli gerekçesi gösterilip, daha sonra hükmedilen hapis ya da adli para cezasının alt ve üst sınırı arasında temel cezanın belirlenmesinde yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerekirken, yalnızca hapis cezasının alt ve üst sınırları arasında temel cezanın belirlenmesine ilişkin gerekçe gösterilmesi,

3- Sanık hakkında tayin olunan 1 yıl hapis cezası üzerinden TCY.nın 62.maddesi ile 1/6 oranında indirim yapılırken 10 ay hapis cezası yerine 304 gün hapse hükmedilerek fazla ceza tayini,

4- Hükümden sonra 08/02/2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CYY.nın 231.maddesi uyarınca hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve Üst C. Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 23/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/21644
Karar No: 2017/3003
Karar Tarihi: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/21644 E.  ,  2017/3003 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2024/3204
Karar No: 2025/6000
Karar Tarihi: 17.06.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/3204 E.  ,  2025/6000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2905 E., 2024/423 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Amasya Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/319 E., 2023/649 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı- davacı kadın vekili tarafından erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminat miktarları ve yoksulluk nafakasının miktarı yönünden duruşma istemli olarak temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 17.06.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde usulüne uygun davetiyeye rağmen taraflardan kimsenin gelmemiş olduğu görüldü. Açık duruşmaya başlandı davacı- davalı vekili Avukat ...'nın mazeret bildirdiği görüldü. Usul ve yasaya uygun bulunmayan mazeretin reddine karar verildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen günde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebi ile başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/55
Karar No: 2015/15032
Karar Tarihi: 22.12.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/55 E.  ,  2015/15032 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Davacı ...Ş. vekili Avukat ... tarafından, davalı ...Ş. aleyhine 28/12/2012 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/07/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendim kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ...Ş'nin müteahhidi ihbar olunan .....tarafından yapılan alt yapı çalışmaları sırasında kendisine ait kabloların zarar gördüğünü iddia ederek uğradığı zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının tamir yapılması için kendi işçilerini çalıştırdığı, işletme kaybının da soyut bir durum olup, davacının bu zararına ilişkin herhangi bir delil veya belge sunmadığı gerekçesi ile yalnız davalı tarafından zarar verilen kablonun onarımı için gerekli malzeme bedeline hükmedilmiştir.

Türk Borçlar Kanunu'nun 50. maddesi gereğince maddi tazminatın kapsamı gerçek zarar ile sınırlıdır.

Mal varlığına yönelik haksız eylemlerde gerçek zarar, mal varlığının haksız eylemden önceki durumuna gelmesi, bir başka anlatımla haksız eylem meydana gelmemiş olsa idi ne durumda olacak ise o duruma getirilmesi için gerekli olan tutardır. Bu durumda mal varlığında meydana gelen fiili eksilmenin yanında haksız eylem meydana gelmese idi mal varlığında meydana gelecek olan artış ya da yoksun kalınan kar da gerçek zarar kapsamına dahildir.

Davacının, davalının haksız eylemi nedeniyle uğradığı ve gerçek zarar kalemi olan işletme zararının ödetilmesini isteme hakkı vardır. Görüşme kaybı, diğer bir deyişle konuşma gelir kaybı da işletme zararı kapsamındadır. Davacı şirket dava konusu hasar nedeniyle telefon hatlarını bir süre hizmete sunamamış ve bu nedenle zarara uğramıştır. Şu halde; bu kalem istekle ilgili zarar miktarı belirlenerek hüküm altına alınması gerekirken yanılgılı gerekçe ile reddine karar verilmiş olması doğru değildir. Kararın açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

-/-

-2-

2015/55 - 2015/15032

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA; davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentteki nedenlerle reddine ve davacıdan alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/30397
Karar No: 2017/5768
Karar Tarihi: 15.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/30397 E.  ,  2017/5768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1)Sanıklardan ... hakkında kurulan hükme yönelik incelemede;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2)Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik incelemede;

Başkaca temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2)Dava ve cezanın İİK'nın 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekili ile sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 15.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2013/34276
Karar No: 2013/29693
Karar Tarihi: 19.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/34276 E.  ,  2013/29693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

...

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar, kötüniyet tazminatı, fazla mesai, hafta tatili, genel tatil, yıllık izin, yemek yardımı ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının 01/06/2007 tarihinden iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından İş Kanunu’nun 25/2-g maddesi gerekçe gösterilip haksız olarak feshedildiği 06/04/2011 tarihine kadar davalı işyerinde çalıştığını, ilkbahar ve sonbahar mevsimlerinde ortalama 12 saat, yaz mevsiminde 14 saat ve kış mevsiminde 10 saat çalıştığını, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 1.000,00 TL kıdem tazminatı, 2.000,00 TL kötüniyet tazminatı, 1.000,00 TL ihbar tazminatı, 1.000,00 TL fazla mesai ücreti, 500,00 TL hafta tatili ücreti, 500,00 TL ulusal ... ve genel tatil ücreti, 500,00 TL yıllık izin ücreti ve 300,00 TL yemek yardımının iş sözleşmesinin feshi tarihinden itibaren işleyecek en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile arkadaşlarının çalışmaya haksız olarak ara verip çalışmaya gelmediklerini, tüm ihtarlara rağmen davranışlarını değiştirmediklerini, davacı ve arkadaşlarının istifa ettiklerini, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece,davacı işçinin kanıtlandığı üzere fazla çalışma ücreti ve ulusal ... ve genel tatil ücreti ödenmediğine, tüm yıllık izin hakları kullandırılmadığına ve kullandırılmayan yıllık izin ücreti ödenmediğine göre davacı işçinin iş sözleşmesini fesih gerekçesi haklı ve geçerli olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasında davacının çalışma saatleri ihtilaflıdır.Davacı vekili dava dilekçesinde davacının kış aylarında 10 saat, yaz aylarında 14 saat ve ilkbahar ve sonbaharda 12 saat çalıştığını beyan etmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının çalışma saati tanık beyanları dikkate alınarak ortalama günlük 11.45 saat olarak hesaplanmıştır. Bu durumda davacının kış aylarına ilişkin olarak beyan ettiği günlük 10 saat çalışma süresinden

daha fazla hesaplama yapılarak talep aşılmıştır. Davacının beyanı dikkate alınarak yaz ve kış aylarına ilişkin çalışma saatlerinin ayrı ayrı hesaplanarak fazla mesai çalışmasının hesaplanması gerekirken talep aşılmak suretiyle karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/25364
Karar No: 2017/3218
Karar Tarihi: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/25364 E.  ,  2017/3218 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.