erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2011/26116
Karar No: 2013/20470
Karar Tarihi: 04.07.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/26116 E.  ,  2013/20470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işverenin hiçbir gerekçe göstermeksizin davacının da içinde bulunduğu 8 çalışanın işine son verdiğini, yine 02.02.2009 tarihinde davacıya ücret ve tazminatlarına karşılık bir miktar ödeme yapıldığını , mahiyetini bilmediği ve okumasına imkan verilmeyen iki belge imzalatıldığını ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile fazla çalışma, genel tatil, hafta tatili ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının tüm hak ve alacaklarının ödenerek ibranameyi kendi rızası ile imzaladığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, ibranamenin makbuz hükmünde olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, mahkemece hükmedilen miktarların doğru olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, bilirkişi raporu alındıktan sonra davacı ıslah ile fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili ücretlerinden %20 indirim yaparak kalem kalem belirttiği alacakların dava dilekçesindeki isteklerine eklenmesini istemiştir. Mahkemece fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili ücreti alacaklarından % 30 indirim yapılarak alacaklar kısmen kabul edilmiştir. Ancak mahkemece anılan alacaklardan indirim yapılırken davacının dava ve ıslah dilekçesinde talep ettiği toplam miktarlar dikkate alınmadan eksik ve/veya fazlaya hükmedilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2021/2247
Karar No: 2021/6825
Karar Tarihi: 14.04.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/2247 E.  ,  2021/6825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı 13.10.2014 tarihinde tefhim olunan kararı, CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 06.07.2018 tarihinde geçerli mazereti olmadan sanığın temyiz etmesi nedeniyle, yerinde görülmeyen eski hale getirmeye dair talebinin ve temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE, 14.04.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/12788
Karar No: 2015/9419
Karar Tarihi: 15.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/12788 E.  ,  2015/9419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gülşehir Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/10/2007

NUMARASI : 2007/241-2007/311

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Gülşehir Sulh Hukuk ve Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kısıtlı L.. Ç.., Gülşehir Sulh Hukuk Mahkemesinin 30.10.2097 tarih 2007/241 Esas - 2007/311 Karar sayılı ilâmı ile kısıtlanmış ve kendisine H.. Ç.. vasi olarak atanmıştır. Vasi, 14.11.2014 tarihli dilekçesi ile Ankara'ya taşındıkları için kısıtlının ikametinin Ankara'ya alınması için izin istemiştir.

Gülşehir Sulh Hukuk Mahkemesince, 19.01.2015 tarihli ek karar ile kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi için izin verilmiş, 21.04.2015 tarihli ek karar ile de kısıtlının MERNİS adresinin “2...... Evler Mah. 45 Sok. No:17/4 Merkez/NEVŞEHİR” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise, kısıtlının “Şahinler Köyü, Gülşehir” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK m. 412'de ise, "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur. " hükmü yer almaktadır.

Mamak İlçe Emniyet Müdürlüğünce 19.12.2014 ve 15.06.2015 tarihlerinde yapılan kolluk araştırmasına göre kısıtlının “Ş. Mah. Altılı Sok. Bahadır Apt. No:6/7 Mamak/ANKARA” adresinde ikamet ettiği tespit edildiğinden ve vesayet makamı olan Gülşehir Sulh Hukuk Mahkemesince 19.01.2015 tarihli ek karar ile yerleşim yerinin değişikliğine izin kararı verildiğinden Ankara Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından verilmiş bir yetkisizlik kararı yoksa da Gülşehir Sulh Hukuk ve Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemelerinin verdikleri yetkisizlik kararları ile davadan el çektikleri ve işin görülmesinin sürüncemede bırakılmaması ve Yargıtayca yargı yeri belirlenmesi gerektiği anlaşılmakla uyuşmazlığın Ankara Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Ankara Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 15/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2013/2874
Karar No: 2014/21223
Karar Tarihi: 09.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/2874 E.  ,  2014/21223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 2004, 2005, 2006 takvim yılları suçundan mahkumiyet

1- Sanığın 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. madde hükümleri karşısında; sanığa yüklenen "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle suçun işlendiği 31.12.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmakla, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Sanığın 2005-2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelenmesine gelince,

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen suçların sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı nedenin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 09.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Esas No: 2014/27918
Karar No: 2015/9520
Karar Tarihi: 29.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/27918 E.  ,  2015/9520 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor, hüküm kurmaya elverişli değildir.Şöyle ki;

Arsa vasfındaki dava konusu taşınmaz ile emsal olarak kabul edilen 441 ada 35 parsel sayılı taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerine göre dava konusu taşınmaz emsal taşınmazdan 7,75 kat daha değersiz olduğu anlaşıldığından bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın somut emsal olarak esas alınan taşınmazdan %20 daha değerli olduğuna ilişkin tespit inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmazlara yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapıldıktan sonra dava konusu taşınmazların değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazların ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulup, vergi değerleri de karşılaştırılmak suretiyle değer biçilip alınacak bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/3553
Karar No: 2016/9444
Karar Tarihi: 12.12.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/3553 E.  ,  2016/9444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : 5237 sayılı 152/1-c, 62, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli mala zarar verme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın katılana ait bahçedeki iki-üç yaşlarında olan 24 adet kavak, 2 adet çınar fidanı ile 3 adet söğüt ağacını kesmek suretiyle atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda; ziraat bilirkişisi tarafından tanzim edilen 17/07/2013 havale tarihli raporda; suça konu kavak ağaçlarının yıllık kültürel bakımlarının yapıldığı takdirde geçit hakkı için ayrılan yolun 4m ve daha fazla genişliklerinde yolun kenarına dikilmesinin geçit hakkında herhangi bir engel teşkil etmeyeceğine ilişkin görüş beyan edilmiş ise de sanığın aşamalardaki savunmalarında yolun üzerinde bulunan fidanları ve sögüt dallarını yolu temizlemek için kestiğine ilişkin savunması, sanığın maliki olduğu taşınmaz lehine geçit hakkının 20/04/2006 tarihli ve 324 sayılı encümen kararına istinaden tesis edildiği, bilirkişinin suça konu kavak ağaçlarının 2-3 yaşlarında olduğuna ilişkin tespiti ve fen bilirkişisinin 24/03/2010 ve 12/06/2013 tarihli raporlarında kesilen ağaç köklerinin 257 parsel aleyhine 28 ve 30 numaralı parseller lehine tesis edilmiş olan geçit hakkı sahasında kaldığının belirtilmiş olması karşısında; sanığın zarar verme kastı ile hareket etmediği anlaşılmakla; yasal unsurları oluşmayan atılı suçtan sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2018/6201
Karar No: 2020/3295
Karar Tarihi: 04.03.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/6201 E.  ,  2020/3295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : TCK'nın 155/1, 62, 52/1-2-4, 50/1-a maddeleri uyarınca mahkumiyet

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suçun “güveni kötüye kullanma” yerine “mala zarar verme” olarak yazılması mahallince düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak görülmüştür.

Sanığa atılı güveni kötüye kullanma suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın katılandan kiraladığı aracı kira süresi bitmesine rağmen iade etmeyerek üzerine atılı suçu işlediği iddia olunan olayda; sanığın ikrara yönelik savunması, katılanın beyanları ve tüm dosya kapsamına göre sanığın mahkumiyetine yönelik mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kararı yerinde bulmadığına yönelik temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2018/7204
Karar No: 2018/5686
Karar Tarihi: 02.10.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/7204 E.  ,  2018/5686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair İstanbul 63. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 24.11.2016 gün ve 2016/299 Esas, 2016/526 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi, temyiz isteminin reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 02.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2014/6077
Karar No: 2014/9065
Karar Tarihi: 27.03.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/6077 E.  ,  2014/9065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şebinkarahisar İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/01/2014

NUMARASI : 2013/15-2014/1

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 68/1. maddesi gereğince; talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar veya noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı itirazın kaldırılmasını isteyebilir. İİK.nun 68/1. maddesinde yer alan yetkili makamların düzenledikleri belgelerin takip dayanağı yapılıp, ilamsız takibe konulabilmesi için, kanunda bu belgelerin, İİK.nun 68. maddesinde sayılanlardan olduğuna ilişkin özel hüküm bulunması gerekir (İİK'nun 143/2, 105/1,251/1, gibi).

Somut olayda, alacaklının, 3.kişi Ziraat Bankası A.Ş. ile asıl borçlu arasında yapılan kredi sözleşmesine, kefillik borcu nedeniyle yapılan banka borç ödeme dekontuna dayalı olarak kefil sıfatıyla ödediği miktarın, kredi sözleşmesine müşterek ve müteselsil kefil olan diğer borçludan rücuen tahsili amacıyla genel haciz yolu ile takip yaptığı anlaşılmaktadır. Asıl alacaklısı banka olan kredi sözleşmesi ile banka ödeme dekontları, İİK.nun 68. maddesinde yazılı mücerret borç ikrarını içeren belge niteliğinde değildir. Öte yandan, kredi sözleşmesinin müteselsil kefili olan alacaklının, kredi borcu nedeniyle ödemek zorunda kaldığı miktarın ne kadarı için sözleşmenin diğer müşterek ve müteselsil kefillerine ve asıl borçlusuna rücu edebileceği de yargılamayı gerektirir.

O halde mahkemece, alacağın tahsili yargılamayı gerektirdiğinden itirazın kaldırılması isteminin reddi yerine yazılı şekilde kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

Öte yandan HMK’nun 297. maddesinin 1. fıkrası gereği hükümde “gerekçeli kararın yazıldığı tarihin” yer alması zorunlu olup, kanunun bu emredici hükmüne aykırı davranılması da doğru bulunmamıştır.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre alacaklının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/39015
Karar No: 2017/3330
Karar Tarihi: 17.01.2017

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2016/39015 E.  ,  2017/3330 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/12/2016 tarih, 398 sayılı "Daireler Arasındaki İş Bölümünün Yeniden Belirlenmesine" yönelik kararı, 30/12/2016 tarih 29934 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Bu itibarla Amasya, Antalya, Burdur, Bursa, Çorum, Giresun, Isparta, Mersin, Ordu, Rize, Samsun, Sinop, Tokat, Trabzon illerinin merkez ve ilçe mahkemelerince verilen hüküm ve kararlarına ilişkin dosyaların temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2017 tarihinde karar verildi.
Esas No: 2010/11129
Karar No: 2010/18935
Karar Tarihi: 10.06.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/11129 E.  ,  2010/18935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik Hırsızlığı

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yakınan kurum vekiline usulüne uygun olarak duruşma gününü bildiren davetiye tebliğ edildiği halde mazeret dilekçeleri vererek duruşmalara katılmadığı gibi kamu davasına katılma isteminde de bulunmadığı dolayısıyla 5271 sayılı CMK.’nun 237.maddesi gereğince katılan sıfatını almadığından ve aynı yasanın 234/1-b-6.maddesi gereğince kanun yollarına başvurma hakkı bulunmadığı anlaşılmakla; yakınan kurum vekilinin sanık hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteğinin CMUK.’nun 317. Maddesi gereğince REDDİNE, 10.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/30748
Karar No: 2017/6919
Karar Tarihi: 18.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/30748 E.  ,  2017/6919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Borçlu şirketin adresinin 27/06/2012 tarihli ortaklar kurulu kararı ile değiştirildiğinin 11/07/2012 tarihinde tescil edildiğinin dosyaya getirtilen 17/07/2012 tarihli Türkiye Ticaret Sicili Gazetesi nüshasından ilan edilmiş olması, Antalya 16. İcra Müdürlüğü’nün 2012/21604 Esas sayılı dosyasında borçlu şirkete 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre yapılan tebligatın şirketin eski adresine çıkartılmış olması ve şikayetçi vekilince henüz kesinleşmiş bir takip bulunmaksızın 20/09/2012 tarihinde şikayette bulunulduğunun anlaşılması karşısında, sanığın unsurları oluşmayan suç yönünden beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.