erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2015/20846
Karar No: 2015/22977
Karar Tarihi: 23.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/20846 E.  ,  2015/22977 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, davalı işyerinde Eylül 2003-15/07/2013 tarihleri arasında kalıp demir ustası olarak çalıştığını, fazla mesai, genel tatil ve hafta tatili ücretlerinin ödenmemesi, ücretinin asgari ücret üzerinden gösterilmesi nedenleriyle iş akdini tek taraflı olarak feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ve ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının 16/09/2005-24/07/2013 tarihleri arasında inşaat işçisi olarak çalıştığını, davacının çalışmalarının kesintisiz olmadığını, inşaat işi oldukça çalıştığını, davacının 15/07/2013-17/07/2013 tarihleri arasında mazeretsiz işe gelmemesi nedeniyle çekilen ihtarnameye rağmen işe gelmemesi üzerine iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının hafta tatili alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece bozma ilamı sonrası davacının pazar günleri çalışıp çalışmadığının tespiti açısından davacı tanıklarının beyanlarına tekrar başvurulmuş, davacı tanıkları daha önceki beyanlarını tekrar ettiklerini, beyanlarının doğru olduğunu, davacının çalıştığı bölgede eğer pazar günü çalışması yasak ise işverence başka bölgelerde görevlendirildiklerini, ancak özel nedenleri olduğunda özel izin alarak çalışmadıklarını ancak nadiren izin aldıklarını, davacının araç kullandığı için çağrıldıkça başka taşeronların yürüttüğü işlere pazar günleri de gittiğini çağrıldıkça çalıştıklarını beyan etmişler ise de, Dairemizce verilen bozma ilamları da dikkate alınarak (Yargıtay 7 HD; 10.01.2014 tarih ve 2013/13949 E-2014/5 K sayılı kararı) davacının ... Belediyesinin 14/11/2003 günlü, 2003/158 sayılı Meclis Kararı ile meskun alanlarda kaba inşaat kısımların pazar günleri çalışma yapılmaması, ancak sıva-boya gibi işlerin pazar günleri yapılabileceğinin uygun olduğuna dair kararı da göz önüne alınarak, davacının bu dönemde anılan Belediye sınırlarındaki inşaat işyerlerinde çalışmadığı, davacı tanıklarının başka inşaatlara götürüldükleri şeklindeki beyanlarının bu dönemde çalışmayı ispata yeterli olmadığı anlaşılmakla anılan dönemde hafta tatilinde çalışma yapıldığı ispatlanamadığından bu dönemin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 23/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2021/423
Karar No: 2022/11693
Karar Tarihi: 15.11.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/423 E.  ,  2022/11693 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANTALYA Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1-) Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.11.2020 tarih,

2020/197 esas ve 2020/331 karar sayılı mahkûmiyet hükmü

2-) Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.11.2020 tarih, 2020/197 esas ve 2020/331 sayılı ek kararı

3-) Ek karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen hüküm temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 04.11.2020 tarih, 2020/197 esas ve 2020/331 sayılı kararıyla sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verildiği, hükmün sanık müdafii tarafından 05.11.2020 tarihinde istinaf edilmesine karşın sanığın tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumu aracılığıyla gönderdiği 09.11.2020 tarihli dilekçesiyle istinaf talebinden vazgeçmesi nedeniyle Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.11.2020 tarihli ek kararıyla sanık müdafiinin istinaf talebinin reddine karar verildiği, ancak sanık müdafiinin ek karara yönelik istinaf talebinde bulunması üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesince yapılan inceleme sonucu "ilk derece mahkemesinin istinaf talebinin reddine dair ek kararında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı" gerekçesiyle 12.11.2020 tarihli ek karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği ve bölge adliye mahkemesi kararının sanık ve müdafiince temyiz edildiği anlaşılmakla yapılan incelemede; Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin CMK'nın 302/1 maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi'ne gönderilmesine, 15.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2019/1201
Karar No: 2019/9374
Karar Tarihi: 02.05.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/1201 E.  ,  2019/9374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Eşine karşı silahtan sayılan keser ile kasten yaralama eylemini gerçekleştiren sanık hakkında hüküm kurulurken, TCK'nin 86/3. maddesi kapsamında birden fazla nitelikli halin birlikte bulunması durumunda sanığa verilen cezanın TCK'nin 86/3-a ve e maddesine göre ancak bir kez artırılabileceği, bu durumun temel cezanın belirlenmesi sırasında alt sınırdan ayrılma nedeni yapılabileceği gözetilmeden, TCK'nin 86/2. maddesi uyarınca belirlenen cezanın TCK'nin 86/3-e maddesine göre artırılmasından sonra ayrıca TCK'nin 86/3-a maddesine göre yeniden artırım yapılması,

2) Tarafların aşamalardaki beyanları ve alınan doktor raporlarına göre evli olan sanık ile mağdurun karşılıklı birbirlerini yaralamaları şeklinde gerçekleşen olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarihli 2002/4-238 Esas - 2002/367 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Kabule göre de;

3) Sanık hakkında hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK'nin 86/2, 86/3-e maddeleri gereğince belirlenen "180 gün adli para cezası" üzerinden, TCK'nin 86/3-a maddesi gereğince (1/2) oranında artırım yapılırken "270 gün adli para cezası" yerine "240 gün adli para cezası", devamla TCK'nin 62. maddesi üzerinden (1/6) oranında indirim yapılırken "225 gün adli para cezası" yerine "200 gün adli para cezası" olarak hatalı hesaplanması suretiyle sonuç olarak "4500TL adli para cezası" yerine "4000TL adli para cezasına" hükmolunarak sanık hakkında eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 02.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2017/9344
Karar No: 2018/1453
Karar Tarihi: 20.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/9344 E.  ,  2018/1453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, suça konu fatura asılları ya da onaylı örneklerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulmasından sonra incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2010/488
Karar No: 2010/7141
Karar Tarihi: 13.12.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/488 E.  ,  2010/7141 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 126 ada 6 ve 7 parsel sayılı sırasıyla 1857,43 m², 206,26 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar miras yoluyla gelen hakka, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalılar ... ve ... adlarına tespit edilmiştir. Askı ilan süresinde davacı hazine tapu ve vergi kayıtlarına dayanarak taşınmazların kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olduğunu, bu nedenle zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığını öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece davacının davasının reddine, dava konusu taşınmazların tespit gibi davalılar adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı hazine birden çok tapu ve vergi kayıtlarına dayanmış ise de, bu kayıtların hangilerinin dava konusu taşınmazlara ait olduğunu bilmediklerini beyan ettiği gibi keşifte dinlenen mahalli bilirkişi ve tanıklarda davacı hazinenin tutunduğu kayıtların hudutları itibariyle taşınmazları kapsayıp kapsamadığını bilmediklerini söylemişlerdir. Öte yandan davacı hazine tarafından dayanılan tapu ve vergi kayıtlarının sınırları “yol”, “hark”, “tepe”, “çayır”, “sırt”, “su akıntısı”, “taşlık” ve “bayır” gibi heryerde bulunan sınırlar olduğu dikkate alındığında mahkemece bu kayıtlara değer verilmemesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Dava ve temyize konu taşınmazların kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olmadığı, taşınmazlar üzerinde tespit tarihinde zilyet davalı yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile edinme koşullarının gerçekleştiği mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı hazinenin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 13.12.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Esas No: 2013/17003
Karar No: 2014/5168
Karar Tarihi: 17.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/17003 E.  ,  2014/5168 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 30.04.2013 tarih ve 2011/176-2013/63 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “” ibareli yakı tabir edilen ürün markasına sahip olduğunu, 22/10/1979 tarih nolu markanın korunmakta olduğunu, ancak davalının taklit ürünlerde markayı kullandığını, şikayetleri üzerine yapılan soruşturmada sahte ürünlerin bulunduğunu ve davalı sanık hakkında kamu davası açıldığını, müvekkili marka sahibinin ticari anlamda zarar gördüğünü, lisans yöntemi esas alınarak tazminat hesabı yapılarak tahsilini, tedbir kararı verilmesini, 10.000 TL maddi, 10.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin “” tabirli ürünün sahtesini üretip satmadığını, böyle bir olanağının bulunmadığını, tespit edilen ürünlerin seyyar satıcı tarafından dükkana bırakıldığını, 300 adet yakıdan her hangi bir kazançlarının bulunmadığını, sahteliklerini bilmediklerini, tecavüze ilişkin bir delil bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacı şirketin “” ibareli 15595 nolu 22/10/1979’dan beri korunan markanın “ ürünleri bakımından tescilli sahibi olduğu, davalının 21/04/2010 tarihli suç tespit tutanağı ile anlaşıldığı üzere taklit “yakı” ürünlerinde bu markayı kullandığı ve satışa sunduğu, gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 2.000 TL maddi tazminatın, ayrıca olayın mahiyetine göre 4.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden yasal faiziyle davalıdan tahsil edilerek davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 306,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 17.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2011/20781
Karar No: 2012/6496
Karar Tarihi: 06.03.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/20781 E.  ,  2012/6496 K.**

**"İçtihat Metni"**

Antalya 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/05/2011
Esas No: 2014/4706
Karar No: 2014/8370
Karar Tarihi: 23.06.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/4706 E.  ,  2014/8370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 10. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2012/449-2013/1169

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 19.03.2012 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.12.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan M.. İ.. vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Bir kısım davalılar kayyımı İzmir Defterdarı vekili paydaşlığın satış suretiyle giderilmesi ve paydaşlara ödenmesi gereken bedelin kayyumluk hesabına aktarılmasını istemiştir. Davalı M.. İ.. vekili belediyenin cevabına göre taşınmaz uygulama imar planında eğitim tesisinde kalmaktayken taşınmazın bulunduğu bölge kentsel dönüşüm uygulanacak proje alanı olarak Gaziemir ve İzmir Büyükşehir Belediye meclislerince onanmış ve uygulama durdurulmuştur şeklindeki cevabına göre davanın uygun olmayan zamanda açılmış olduğu nedeniyle TMK'nın 698. maddesi gereğince reddini savunmuştur. Diğer davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, taşınmazın satışı suretiyle ortaklığın giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalılardan M.. İ.. vekili temyiz etmiştir.

Ortaklığının giderilmesi istenen taşınmaz üzerinde intifa hakkı var ise bu hak sahibinin davaya dahil edilmesi zorunludur. Satış suretiyle ortaklığın giderilmesi istenen taşınmaz üzerinde 4721 sayılı TMK'nın yürülüğe girdiği 01.01.2002 tarihinden önce kurulmuş bir intifa hakkı varsa taşınmazın 14.3.1960 tarihli ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca intifa hakkı ile yükümlü olarak satılması gerekir.

İntifa hakkı sahibi yalnız başına bu hakkının paraya çevrilmesini, taşınmazın intifasız satışını isterse diğer paydaşların muvafakati aranmaksızın taşınmazın intifasız satışına karar verilmelidir.

İntifa hakkı 01.01.2002 tarihinden sonra kurulmuş ise, 4721 sayılı TMK'nın 700. maddesi uyarınca “Bir paydaşın kendi payı üzerinde intifa hakkı kurması halinde, diğer paydaşlardan biri intifa hakkının kurulduğunun kendisine tebliğinden başlayarak üç ay içinde paylaşma isteminde bulunursa; satış yoluyla paylaşmada intifa hakkı, buna ilişkin paya düşecek bedel üzerinde devam eder.”

Somut olaya gelince; davaya konu .. ada ..parsel sayılı 7147 m2 arsa cinsli taşınmazın paydaşlarından davacı Mehmet oğlu M.. Ö..'in 769/2400 payı üzerinde davalı "Mehmet kızı G.. Ö.." yararına 08.03.2012 tarihinde intifa hakkı tesis edildiği anlaşılmıştır. Bu nedenle TMK'nın 700. maddesi gereğince inceleme yapılması gerekirken mahkemece değinilen husus gözardı edilip yargılamaya devam edilerek karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılardan M.. İ.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 23.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Esas No: 2021/8597
Karar No: 2023/2707
Karar Tarihi: 04.05.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/8597 E.  ,  2023/2707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/415 Esas, 2021/1689 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/114 E., 2020/475 K.

Taraflar arasındaki tenfiz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı davalı vekili tashih isteminde bulunmuştur. Bölge Adliye Mahkemesince 19.10.2021 tarihli ek karar ile tashih başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddi halinde nisbi harca hükmedilmemesi gerektiğine ilişkin tashih talebinin Bölge Adliye Mahkemesinin 19.10.2021 tarihli ek kararıyla reddedilmesine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen ek karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR:

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2014/22339
Karar No: 2015/1223
Karar Tarihi: 02.02.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/22339 E.  ,  2015/1223 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ... vd. ile davalılar ... vd. aralarındaki .... İlçesi, .... Mahallesi,... ada ... parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak bedelinin ve ecrimisilin tahsili davasına dair Antalya 7. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 28.12.2012 günlü ve 2012/503-2012/677 sayılı hükmün bozulması hakkında Dairece verilen 28.05.2013 günlü ve 2013/5170-9196 sayılı ilama karşı davacılar vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Y A R G I T A Y K A R A R I

... Mali Hizmetler Müdürlüğü'nün 06.08.2014 tarihli yazısında, dava konusu 269 ada 577 parsel sayılı taşınmazın 2012 yılı emlak vergisine esas m² değerinin 503,82 TL olduğu belirtildiği halde, aynı belediyenin 28.08.2012 tarihli yazısında dava konusu taşınmazın 2012 yılındaki emlak vergisine esas m² değerinin 2.885,53 TL olduğunun bildirildiği anlaşılmaktadır. Bu durum dikkate alınarak aynı parselle ilgili 2012 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerine ilişkin çelişkinin neden kaynaklandığı ilgili belediye başkanlığından sorularak dava konusu 269 ada 577 parsel sayılı taşınmazın 2012 yılı emlak vergisine esas asgari m² değerinin (belediyenin cadde, sokak itibariyle belirlediği m² değeri) belediye başkanlığından getirtilip dosyaya konulmasından ve geri çevirme gereğinin yerine getirilip getirilmediğinin mahkeme hakimince bizzat denetlenmesinden sonra inceleme yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/20063
Karar No: 2016/711
Karar Tarihi: 21.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/20063 E.  ,  2016/711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2014

NUMARASI : 2013/910-2014/195

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların dosya içerisindeki fotoğraflarına göre, dava tarihi itibari ile 3-5 yaşında olmadığı izlenimi edinildiğinden, ağaçların yaşı yönünden yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılıp gerektiğinde tanık da dinlenmek suretiyle ağaçların gerçek yaşı belirlenerek tespit edilen yaşlarına göre dava tarihi itibari ile adet olarak maktu bedelleri İl, Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden sorulup, bilirkişi raporu denetlendikten sonra ağaç bedellerine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.