Esas No: 2019/2866
Karar No: 2020/2223
Karar Tarihi: 02.03.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2866 E.  ,  2020/2223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADLİYE MAHKEMESİ 12. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Edirne 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 28/11/2017 tarih ve 2014/577 E- 2017/489 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kısmen kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nce verilen 21/03/2019 tarih ve 2018/225 E- 2019/405 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı kooperatifin öncüsü olduğu ETUS sistemi dahilinde taşımacılık hizmeti verdiğini, Edirne Belediye Meclisinin 03.04.2013 tarih ve 2013/162 sayılı kararıyla, müvekkilinin taşımacılık yaptığı güzergahları da içeren 3A hattında ETUS sistemine dahil en fazla 8 aracın taşıma yapabileceğinin düzenleme altına altına alındığını, davalı kooperatifin bu karara aykırı olarak belirtilen hatta 35-40 araçla taşıma yaptığını, davalı eylemlerinin TTK’nın 55/1-e maddesiyle düzenlenen haksız rekabet fiilini oluşturduğunu, bu eylemler sebebiyle müvekkilinin ticari faaliyetlerin ve ekonomik menfaatlerinin zarar gördüğünü ileri sürerek, haksız rekabetin tespitine, men'ine, 10.000,00 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline ve hükmün ilanına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve bilirkişi raporu doğrultusunda, somut olayda, davacının öncelikle davalı kooperatifin 8 adet üzerinde araç çalıştırmasının yol açtığı menfi veya müspet zarar ve ziyanları ispat etmesi gerektiği, haksız rekabet hükümlerinin ancak belirtilen hususların ispatından sonra uygulama alanı bulabileceği ancak ispat külfeti üzerinde olan davacı yanın bu yönde bir ispat vasıtasını dosyaya sunamadığı ve zararını ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davalının, belediye meclisi kararına aykırı olarak 3A hattında sekizden fazla araçla taşımacılık yaptığı hususunda bir uyuşmazlık bulunmadığı, TTK’nın 55/1-e maddesinin, “...iş şartlarına uymamak, özellikle kanun veya sözleşmeyle, rakiplere de yüklenmiş olan veya bir meslek dalında veya çevrede olağan olan iş şartlarına uymayanlar dürüstlüğe aykırı davranmış olur.” hükmünü haiz olduğu, davalı tarafın, Edirne Belediyesi'nin 2918 sayılı KTK 10,12, 5393 sayılı Belediye Kanunu 15. maddesi gereği, toplu taşıma sistemlerini kurma ve işletme, güzergah, durak, araç adet, tarife, bilet ücret ve benzeri belirleme yetkisine dayalı olarak aldığı,03.04.2013 tarih 2013/162 sayılı karara aykırı olarak 8’den fazla aracı davacının güzergahında çalıştırmasının alınan maddede düzenlenen haksız rekabet fiiline vücut verdiği, haksız rekabet eylemi sebebiyle davacı yanın zarara uğradığının sabit olduğu ancak bu zararı hesaplamanın dosyadaki veriler ışığında mümkün olmadığı bu nedenle zararın TBK’nın 50. maddesine göre takdir edilmesi gerektiği, bu yönde yapılan değerlendirmeye göre davacı yanca talep edilen 10.000,00 TL maddi tazminatın uygun olduğu kanaatine varıldığı, davalı eylemlerinin davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde kabulü mümkün olmadığından manevi tazminat isteminin yerinde görülmediği gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunu kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, esas hakkında yeniden hüküm tesis edilmek suretiyle, davalının davacının işlettiği 3/A hattında Edirne Belediye Meclisinin 03/04/2013 tarih ve 2013/162 nolu kararına aykırı olarak 8’den fazla araç çalıştırmak suretiyle haksız rekabette bulunduğunun tespitine ve men'ine, maddi tazminat isteminin kısmen kabulüyle 10.000-TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline, manevi tazminat isteminin reddine ve hüküm özetinin ilanına karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına ve davacının vaki talebi ve husumetin davalı kooperatife yöneltilmiş olması gözetildiğinde, davalı kooperatifin haksız rekabet suretiyle elde etmiş olabileceği menfaatin hüküm altına alınan tutara eşdeğer olabileceğin kabulü gerekecek olmasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 512,10 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 02/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.