erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2014/19351
Karar No: 2014/14795
Karar Tarihi: 17.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/19351 E.  ,  2014/14795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının İptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, mahkemece verilen ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine, davacı vekili asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesinde ve HUMK. nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13.05.2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13.10.2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K., 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle dairemizce de benimsenen HGK. nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 17.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/33390
Karar No: 2019/4371
Karar Tarihi: 21.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/33390 E.  ,  2019/4371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

YARGITAY KARARI

Davacının kabul edilen hizmet süresi olan 01/08/2008-31/12/2014 tarihleri arasında davacının hizmet döküm cetvelinde görünen işyerlerinin bir kısmının TÜBİTAK yerleşkesi/Marmara Teknokent A.Ş. davalılar ile ilgisi tespit edilemediğinden;

Davacının kabul edilen yukardaki hizmet süresi içinde hizmet döküm cetvelinde görünen işyerlerinin kime/hangi işverene/hangi şirkete ait olduğunu gösteren SGK işyeri belgelerinin, bu işverenin/şirketin bu işyerinin varsa dayanağı olan hizmet alım, taşeronluk, ihale ve benzeri sözleşmelerinin, bu işyerlerinin/işverenlerin davalılar TÜBİTAK, Gök-Fen Şirketi ve Marmara Teknokent A.Ş. ile varsa ilgilerini gösteren belgelerin SGK’ndan celbedilmesi,

Ardından, yukarda açıklandığı şekilde SGK’ndan bildirilen işyerlerinin dayanağı olan hizmet alım sözleşmesi, taşeronluk, ihale ve benzeri çalışmalarına dayanak belgelerin 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013 yılları bakımından, Marmara Teknokent A.Ş.den, TÜBİTAK’tan, davalı Gök-Fen Şirketi’nden ve davacıdan sorularak celbedilmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesi’ne GERİ ÇEVİRİLMESİNE, 21/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/3804
Karar No: 2015/9338
Karar Tarihi: 20.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/3804 E.  ,  2015/9338 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı vekili, alt işveren işçisi olarak yemekhane ve mutfak işinde çalıştığını, çalışmaya başladığı günden itibaren fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ve çalıştığı süreler boyunca tüm genel tatil ve ulusal bayram günlerinde çalıştırıldığını iddia ederek fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, idareye husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücretlerinin yazılı belgelere dayanmaksızın ve uzun bir süre için hesaplanması halinde Yargıtay’ca hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline, işin düzenlenmesine ve hesaplanan tutara göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime de gidilmemelidir.

Somut olayda Mahkemece %50 oranında takdiri indirim yapılması hakkın özünü kaldıracak nitelikte bulunduğundan daha makul bir oranda indirim yapılmak üzere karar bozulmalıdır.

3- 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan müstesna olacağı belirtilmiştir.

Somut olayda, mahkemece hüküm kısmının 6. bendinde 583,06 TL eksik harcın davalıdan tahsiline hükmedilmiştir. Harçlar Kanunu 13/j maddesi kapsamında davalı kurum harçtan muaf olduğu halde bakiye ilam harcının davalıdan alınmasına ayrıca davacının yatırdığı harcın yargılama giderlerine katılarak davalı kurum aleyhine harca hükmedilmiş olması hatalı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 20.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2009/16327
Karar No: 2010/1980
Karar Tarihi: 26.02.2010

**11. Ceza Dairesi         2009/16327 E.  ,  2010/1980 K.**

**"İçtihat Metni"**

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na aykırı davranmak suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8 maddesi gereğince sanık hakkında defterdarlık mütalaası alınmadan açılan davada yargılamanın durdurulmasına dair Kadıköy 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/12/2008 tarihli ve 2007/662 esas, 2008/567 sayılı kararına itirazın reddine ilişkin Kadıköy 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/01/2009 tarihli ve 2009/27 değişik iş sayılı kararın tüm dosya kapsamına göre;16/05/2005 tarihli ve 25817 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5345 sayılı Gelirler İdaresi Başkanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunun 33. maddesi uyarınca, diğer mevzuatta defterdara ve defterdarlığa yapılmış atıfların ilgisine göre vergi dairesi başkanı ve başkanlığına yapılmış sayılacağının belirtilmesi ve bu hükme uygun olarak 04/04/2007 tarihli, 26483 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5615 sayılı Kanun'un 20. maddesiyle, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 367. maddesinin 1. fıkrasında bulunan "Defterdarlığın veya Gelirler Bölge Müdürlüğünün" ibaresinin "Vergi Dairesi Başkanlığının veya Defterdarlığın" şeklinde değiştirilmesi karşısında; İstanbul Vergi Dairesi Başkanı adına Denetim Grup Müdürü vekili ... imzalı 24/04/2007 tarihli, 8470 sayılı yazının, 213 sayılı Kanun'un 367. maddesinde belirtilen ve dava şartı olan mütalaa niteliğinde bulunduğu gözetilmeden itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararınbozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 16/06/2009 gün ve 2009/6595/32755 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C. Başsavcılığının 30.06.2009 gün ve KYB.2009-161012 sayılı ihbarnamesiyle daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla incelenip gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre, kanun yararına bozma isteminin yerinde olup olmadığının denetlenmesi açısından, sanık hakkında sahte fatura kullanmak suçu ile ilgili olarak düzenlenen 20.03.2007 gün ve VDENR-2007-434-6 sayılı Vergi Suçu (Kaçakçılık) Raporuna istinaden Gelir İdaresi Başkanlığı, İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı, Denetim Grup Müdürlüğü, Vergi Denetmenleri Büro Başkanlığı’nın 24.04.2007 gün ve 8470 sayılı yazısı ile İstanbul Vergi Dairesi Başkanı adına, Denetim Grup Müdür vekili sıfatıyla mütalaada bulunan ...’ın 24.04.2007 tarihi itibariyle Denetim Grup Müdürü veya vekili olarak görevlendirildiğine ilişkin belge aslı veya onaylı sureti ile aynı Başkanlığın 20.02.2009 gün ve 03870 sayılı yazısı ekinde olduğu bildirildiği halde dosyada mevcut bulunmayan yetki devrine ilişkin 11.09.2008 gün ve 02-441/18627 sayılı yazının eklenerek, dosyanın kanun yararına bozma istemine esas olmak üzere incelenmesi yapılmak amacıyla iadesi için mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2013/21452
Karar No: 2015/7313
Karar Tarihi: 12.05.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/21452 E.  ,  2015/7313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalının sürücüsü olduğu araç ile müvekkilinin kullandığı aracın çarpışması sonucu 7.12.2011 tarihinde meydana gelen trafik kazasında müvekkilinin yaralandığını, bacağında oluşan kırık nedeniyle ameliyat olmak zorunda kaldığını belirterek, 40.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; müvekkiline izafe edilen tali kusuru kabul etmediklerini, davacının kendi kusuruna dayalı olarak dava açamayacağını öne sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, 10.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava trafik kazası sonucu yaralanmadan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davacının kazanın meydana gelmesinde asli kusurlu olduğu, bacağında meydana gelen kırığın arıza bırakmadan iyileştiği anlaşılmaktadır. Manevi tazminatın değerlendirilmesinde tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli, davalıların sorumluluğunun niteliği, kusur oranları ve özellikle caydırıcı bir etki doğuracak düzeyde olması gerektiği de göz

önünde tutularak, meydana gelen trafik kazası sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amacıyla olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşen tutarlara hükmedilmesi gerekmektedir. Bu bakımdan somut olayda olayın meydana geliş şekli, tarafların kusur durumları ile ekonomik ve sosyal durumları dikkate alındığında davacı için hükmedilen manevi tazminatın fazla olduğu, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir miktar daha az manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, somut olay ile bağdaşmayan miktarda manevi tazminata hükmedilmesi uygun görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'e geri verilmesine, 12.5.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2018/7434
Karar No: 2019/1351
Karar Tarihi: 05.02.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/7434 E.  ,  2019/1351 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : CMK 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile TCK'nın 179/3, 2, 62, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda TCK’nın 179/3 yollamasıyla 179/2, 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve CMK’nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına dair Çatalca Asliye Ceza Mahkemesinin 18/09/2014 tarih ve 2014/431 E. 2014/361 K. sayılı kararınının 22/10/2014 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içinde 06/03/2015 tarihinde trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunu işlediği ve Büyükçekmece 8.Asliye Ceza Mahkemesinin bu suçtan sanığın mahkumiyetine karar verdiği ve hükmün 24/11/2015 tarihinde kesinleştiği, ihbar üzerine dosya yeniden ele alınarak önceki hükmün CMK’nın 231/11. maddesi uyarınca açıklanmasına dair Çatalca 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/02/2016 tarih ve 2015/803 E. 2016/163 K. sayılı ilamını kapsayan dosya incelendi;

Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 05/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2014/19353
Karar No: 2014/14797
Karar Tarihi: 17.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/19353 E.  ,  2014/14797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının İptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, mahkemece verilen ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine, davacı vekili asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesinde ve HUMK. nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13.05.2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13.10.2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K., 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle dairemizce de benimsenen HGK. nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 17.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2010/27749
Karar No: 2010/24088
Karar Tarihi: 21.10.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/27749 E.  ,  2010/24088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/07/2010

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 21.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2006/9701
Karar No: 2007/2754
Karar Tarihi: 20.03.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/9701 E.  ,  2007/2754 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, takibe konu yapılan müvekkilinin müşterek borçlu müteselsil kefil olduğu ileri sürülen 30.01.2004 tarihli kredi sözleşmesi imzalandıktan dört gün sonra daha kredi kullandırılmadan 02.02.2004 tarihinde müvekkilinin kefaletten vazgeçtiğini, kefaletinin iptal edildiği 02.02.2004 tarihinden sonra verilen kredilerden müvekkilinin sorumluluğunun bulunmadığını, kaldı ki temerrüde de düşürülmediğini, işlemiş faiz ve fer’ilerinden sorumlu tutulamayacağını ileri sürmüş ve takibin iptaline, % 40 kötüniyet tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili, davacı kefilin imzalanmış bulunduğu genel kredi taahhütnamesinin 17. maddesi ile Borçlar Kanunu’ndaki kefaletten kurtulmaya yönelik 493 ve 494. maddelerden peşinen ve gayri kabili rücu olarak feragat ettiğini, geçerli bir kefalet sözleşmesinin kurulmasından sonra kefilin alacaklının onayını almaksızın kefaletini sona erdiremeyeceğini belirterek davanın reddi ile % 40 tazminatın davacıdan tahsili gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davacı yanın kefaletten vazgeçme beyanının davalı banka kayıtlarında bulunmadığı, bu belgenin davalı bankanın şube müdür yardımcısı tarafından yazılmak sureti ile imzalandığı kabul edilse dahi imzalanan genel kredi sözleşmesi ve B.K.nun 492, 493 ve 494. maddelerine göre kefilin dilediği zaman kefeleten vazgeçmesinin mümkün olmadığı, davacının asıl alacağa bir itirazının bulunmadığı, takipten önce temerrüde düşürülmediği için işlemiş temerrüt faizi ve BSMV’den sorumlu tutulamayacağı, ihtiyati haciz vekalet ücreti ve masrafından sorumlu olduğu gerekçeleri ile davanın kısmen kabulüne, davacının icra takip dosyasında talep edilen 14.604.448.125.-TL. asıl alacak ile toplam 253.300.000.-TL. ihtiyati haciz vekalet ücreti ile masrafından borçlu bulunduğuna, 803.244.646.-TL. işlemiş temerrüt faizi ile 40.162.232.-TL. BSMV’den borçlu olmadığının tespitine, koşulları oluşmadığından tarafların tazminat istemlerinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 20.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2012/31743
Karar No: 2013/7964
Karar Tarihi: 07.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/31743 E.  ,  2013/7964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 7. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/10/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından, çeklere dayalı olarak borçlu A....E.... hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takibe başlandığı, örnek 10 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine adı geçen borçlunun, İİK'nun 168/5. maddesinde öngörülen yasal sürede icra mahkemesine başvurarak, çekleri şirketi temsilen imzaladığını, şahsen borçlu olmayıp şirketin borçlu olduğunu ileri sürdüğü, bu hali ile başvurunun İİK'nun 169. maddesi kapsamında borca itiraz niteliğinde olduğu görülmektedir.

TTK'nun 692/6. maddesi gereğince takip konusu belgelerin çek vasfını taşıması için "... keşidecinin imzasını" ihtiva etmeleri zorunludur. Anılan maddede sorumluluk için sadece imzadan söz edilmiş, birden fazla imzanın bulunması koşul olarak kabul edilmemiştir. TTK'nun 730. maddesi göndermesi ile çekler hakkında da uygulanması gereken aynı Kanunun 589. maddesi uyarınca, şirketin münferit temsilcisinin şirket kaşesi dışında senet üzerine atmış olduğu imzanın kendisini sorumluluktan kurtaracağı düşünülemez.Yine TTK'nun 730. maddesi yollaması ile çekler hakkında da uygulanması gereken aynı Kanunun 613.ve 614/1. maddeleri uyarınca, keşideci şirket kaşesi üzerindeki imza dışında çekin ön yüzüne konulan her imza aval şerhi sayılır. Aval için sadece imza yeterli olup, ayrıca ad ve soyadın yazılması gerekmez. Aval veren kimse kimin için taahhüt altına girmiş ise tıpkı onun gibi sorumlu olur.

Somut olayda takip dayanağı çeklerin üzerinde ikişer adet imza mevcut olup, borçlu A... E...'in, imzalarına bir itirazı bulunmamaktadır. Dosya içinde bulunan İzmir ...... Noterliği'nin 02.11.2011  tarihli imza sirkülerine göre, borçlu A...E....'in keşideci şirketi münferiden temsil ve ilzama yetkili olduğu görülmüştür. Takip dayanağı çeklerden 31.01.2012 ve 29.02.2012 keşide tarihli olanlarda şirket adına vekil K.... K.... tarafından imza atıldığı, ayrıca kaşe dışında muteriz borçlunun imzasının bulunduğu, diğer çekte ise hem şirket adı altına hem  de açığa muteriz borçlu tarafından imza atıldığı anlaşılmıştır. Bu durumda açığa atılan imzaların aval olarak kabulü gerektiğinden adı geçen borçlu takibe konu çeklerden dolayı şahsen sorumludur.

O halde mahkemece borçlu A...E.....in de borca itirazının reddi gerekirken kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.