Esas No: 2017/2115
Karar No: 2018/62
Karar Tarihi: 08.01.2018

**2. Hukuk Dairesi         2017/2115 E.  ,  2018/62 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından kusur belirlemesi, manevi tazminat talebinin reddi, maddi tazminat ve yoksulluk nafakasının miktarları ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Davalı kadın temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve Hukuk Muhakemeleri Kanununun 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davalının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; davalı kadının kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından davalı kadının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2- Mahkemece davacı erkek tarafından açılan boşanma davasının kabulüne karar verilmiş ise de, toplanan delillerden davalı kadına mahkemece kusur olarak yüklenen müşterek konutu sebepsiz terk etmesi vakıasının kanıtlanmadığı, tam tersi davacı erkeğin kadını bırakıp ..... gittiği, davalı kadından kaynaklı boşanmayı gerektiren kusurlu bir davranışın varlığının ispatlanmadığı anlaşılmakladır. Açıklanan sebeple davanın reddi gerekirken, kabulü doğru olmayıp bozmayı gerektirir. Ne var ki, hükmün bu bölümü temyizin kapsamı dışında bırakıldığından bu husus bozma sebebi yapılmamış, tenkit edilmekle yetinilmiştir.

3- Temyiz nedenlerine hasren yapılan incelemeye gelince;

a) Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve özellikle mahkemece ortak çocuklar yararına hükmedilen nafakaların dava tarihinden karar kesinleşinceye kadar tedbir, kararın kesinleşmesinden sonra iştirak, davalı kadın yararına hükmedilen nafakanın dava tarihinden karar kesinleşinceye kadar tedbir, kararın kesinleşmesinden sonra yoksulluk nafakası olduğunun anlaşılmasına göre aşağıdaki bentler dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b) Mahkemece davacı erkeğin davalı kadına fiziksel şiddet uyguladığı, içki bağımlılığı olduğu, küfür ettiği ve güven sarsıcı davranışlarda bulunduğuna ilişkin tanık beyanları gerek tarafların birarada yaşadıkları dönem, gerekse ortak çocukların yaşları göz önüne alındığında itibar edilemeyeceği gerekçesiyle kabul edilmemiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden ve özellikle taraf tanıklarının beyanlarına göre davacı erkeğin kadına sürekli fiziksel şiddet uyguladığının içki bağımlılığı olduğunun ve güven sarsıcı davranışta bulunduğunun kabulü gerekir. Davacı erkek tarafından gerçekleştirilen bu eylemler, aynı zamanda davalı kadının kişilik haklarına saldırı teşkil eder niteliktedir. Açıklanan nedenlerle davalı kadının manevi tazminat (TMK m. 174/2.) talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken, reddedilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

c) Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davalı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 3-b ve 3-c bentlerinde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan bölümlerin ise yukarıda 3-a bendinde gösterilen sebeple ONANMASINA, davalı kadının adli yardım talebinin kabul edilmesi ve temyizinde de haklı bulunması sebebiyle, temyiz harçlarının karşı tarafa yükletilmesine, bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 08.01.2018(Pzt.)

....