Esas No: 2018/4817
Karar No: 2019/8949
Karar Tarihi: 27.05.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/4817 E.  ,  2019/8949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5187 sayılı Kanun'un "Düzeltme ve cevap" başlıklı 14. maddesi;

"Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlâl edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması halinde, bundan zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ay içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır.

...Düzeltme ve cevabın yayımlanmasına hâkim tarafından karar verilmesi halinde, birinci fıkradaki süreler, sulh ceza hâkiminin kararına itiraz edilmemişse kararın kesinleştiği tarihten, itiraz edilmişse yetkili makamın kararının tebliği tarihinden itibaren başlar..."

Buna göre, 5187 sayılı Kanun'un 18. maddesinde düzenlenen "düzeltme ve cevabı yayımlamama" suçundan sorumluluğun doğması için ilk şart kesinleşen mahkeme kararının, 5187 sayılı Kanun'un 14/1. maddesinde yazılı olduğu üzere süreli yayının sorumlu müdürüne, 7201 sayılı Kanun'da yazılı usullere göre tebliğinin yapılmasıdır.

5187 sayılı Kanun'un 14/6. maddesinde belirtilen itiraz edilmişse sürelerin tebliğin yapıldığı tarihten itibaren başlayacağı hükmünde açıkça tebliğin kime yapılacağı yazılmamışsa da merci kararının sorumlu müdüre ayrıca tebliği gerektiği Kanun'un 14. maddesinin bir bütün olarak yorumlanmasından anlaşılmaktadır.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Basın Kanunu'na göre yapılacak tebligata ilişkin 20.03.2018 tarihli, 2016/19-1119 E. 2018/105 K. sayılı kararında özetle;

"...5187 sayılı Kanunun "Tebligat” başlıklı 29. maddesindeki “Süreli yayının yönetim yeri, tebligat işlemleri yönünden, yayın sahibinin ve temsilcisinin, görevi devam ettiği sürece sorumlu müdürün yerleşim yeri sayılır” şeklindeki düzenleme uyarınca düzeltme ve cevap yazısına ilişkin tebligatın, ilgili gazetenin künyesinde belirtilen adreste tebliğ edilmek üzere gönderilmesi gerekmektedir.

Sorumlu müdüre yüklenen yükümlülük ve cezai sorumluluk gereği düzeltme ve cevap yazısının sorumlu müdüre tebliğ edilmesi gerektiği açıktır. Bununla birlikte, 5187 sayılı Kanunda tebligatın bizzat sorumlu müdüre yapılması gerektiğine, kendisine ulaşılamadığı takdirde başka bir kişiye tebligat yapılamayacağına dair bir hüküm bulunmamakta olup öğretide de tebliğ evrakının sorumlu müdür adına olacak şekilde hazırlanması yeterli görülmektedir. (Kayıhan İçel, s. 221) Dolayısıyla tebligatın sorumlu müdüre yapılması kural olmakla birlikte, muhataba ulaşılamadığı hallerde 7201 sayılı Tebligat Kanununda belirtilen kişilere de tebligat yapılabileceği kabul edilmelidir..."

Şeklindeki ifadeleriyle tebligatın sorumlu müdüre çıkartılması ve usulüne uygun şekilde yapılması gerektiğini belirtmektedir.

Temyize konu dosyadaki somut uyuşmazlıkta; itiraz mercii Konya 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 05.11.2014 tarihli, 2014/1498 D.İş. sayılı "kesin" nitelikli kararının, günlük yerel süreli yayının sorumlu yazı işleri müdürü sanık ...'a tebliğe çıkartıldığı, ancak mazbatada muhatabın çarşıya gitmiş olması nedeniyle adreste bulunamadığının yazılı olduğu, bu bilginin kim tarafından verildiğinin yazılmadığı, keza tebligatın TK 21/2. maddesi gereği mahalle muhtarına tebliğ edildiği anlaşılmakla usulsüz olarak yapıldığı görülmektedir.

Sanıklar hakkında düzeltme ve cevap metnini mahkeme kararının tebliğine rağmen hiç yayımlamadıkları gerekçesiyle açılan kamu davasında, sanıkların savunmalarında; tebligattan düzeltme ve cevap kararının kesinleştiğinden ve tebligattan haberdar olmadıkları, ancak sonradan öğrenir öğrenmez 31 Ocak 2015 tarihli nüshanın 1. ve 3. sayfalarında düzeltme ve cevap metnini gereği gibi yayımladıklarını beyan ettikleri, gazete nüshaları karşılaştırılarak yapılan incelemede, asıl haberin ve düzeltme ve cevabın yayımlandığı sayfaların, sütunların, yazım puntosunun ve yayımlanma şeklinin aynı olduğu anlaşılmakla, sanıkların eylemlerinin Kanun'da yazılı suçun unsurlarını oluşturmadığı gerekçesiyle beraatlerine karar verilmesi gerekirken mahkemece yapılan eksik kovuşturma sonucu mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre ise;

1-) Kesinleşen mahkeme kararının sanıklara 22.11.2014 günü tebliğ edilmiş olması, ayrıca düzeltme ve cevap metninin de 31.01.2015 günü yayımlanmış olması karşısında; iddianamede ve gerekçeli karar başlığında yer alan suç tarihinin 31.01.2015 günü olması gerekirken şikayet tarihi olan 12.12.2014 olarak (hatalı) yazılması,

2-) Sanıklar adına TCK'nin 75. maddesi gereği hazırlanan ön ödeme tekliflerinin, kolluk marifetiyle uzlaşma metni olarak sanıklara ifadeleri alınırken kendilerine idari para cezası uygulanmış gibi bildirilmesi suretiyle usulüne uygun yapılmamış olması karşısında; mahkemece ön ödeme işlemlerinin usulüne uygun şekilde yerine getirilmesiyle sonucuna göre sanıklar hakkındaki davaya devam edilmesi gerektiği gözetilmeksizin TCK'nin 75. maddesinde yazılı esaslara aykırı şekilde yargılamaya devamla hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanıklar müdafiniin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 27/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.