erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2015/1695
Karar No: 2015/7794
Karar Tarihi: 05.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/1695 E.  ,  2015/7794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL (KAPATILAN) 51. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/04/2013

NUMARASI : 2010/183-2013/96

Taraflar arasında görülen davada İstanbul (Kapatılan) 51. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 16/04/2013 gün ve 2010/183 - 2013/96 sayılı kararı onayan Daire'nin 11/11/2014 gün ve 2013/16677 - 2014/17373 sayılı kararı aleyhinde N. Gemisi donatanı C. S. SA vekili tarafından karar düzeltmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete ait gemiye 20.293,02 USD değerinde boya ve tiner malzemesi temin ettiğini, ancak alacağın davalı tarafından ödenmediğini, bu alacağın gemi alacaklısı hakkı verdiğini ve gemi üzerinde kanuni rehin hakkının bulunduğunu ileri sürerek, 20.293,02 USD’nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davalıya ait gemi üzerinde kanuni rehin hakkı tesisini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile davacı arasında her hangi bir sözleşme bulunmadığını, davaya konu alacağın gemi alacaklısı hakkı sağlamadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacı tarafından davalının donatanı olduğu gemiye kaptanın talimatı ile boya ve tiner malzemelerinin satılarak teslim edildiği, anılan malzemelerin bedelinden davalı donatanın sorumlu olduğu, davaya konu alacağın geminin yolculuğunun tamamlanması için zorunlu olan bir malzeme olmaması nedeniyle kanuni rehin hakkının doğmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 20.293,02 USD’nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, kanuni rehin hakkı tesisi talebinin reddine dair verilenkarar davalı vekili ve katılma yolu ile davacı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 11.11.2014 tarihli kararı ile onanmıştır.

N. Gemisi donatanı C. S. SA vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, N. Gemisi donatanı C. S. SA vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, N. Gemisi donatanı C. S. SA vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 57,60 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 05/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2014/13926
Karar No: 2014/21602
Karar Tarihi: 28.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/13926 E.  ,  2014/21602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü ya da reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Öte yandan 6100 Sayılı Kanun'un geçici 3. Maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun 26/09/2004 tarih ve 5236 sayılı kanunla yapılan değişiklikten önceki 433. Madde hükmü gereğince tarafların kararın temyiz edildiğinden haberdar edilmeleri ve katılma yoluyla temyiz talebinde bulunma haklarını kullanmaları için temyiz dilekçelerinin de diğer tarafa tebliğ edilmesi gerekir.

Dosya içeriğine göre, gerekçeli kararın taraflara tebliğ edildiği buna karşılık temyiz eden davalılar vekillerinin temyiz dilekçelerinin davacı vekiline tebliğ edilmediği anlaşıldığından; temyiz eden davalı tarafça sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK'nun 433. Maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, davalı ... Elk. İnş. Taah. Paz. Ltd. Şti. vekilinin duruşma isteminin tebligat noksanı giderildikten sonra değerlendirilmesine 28/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2010/10788
Karar No: 2011/12991
Karar Tarihi: 06.12.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/10788 E.  ,  2011/12991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Genel Müdürlüğü vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 04/12/2008 gününde verilen dilekçe ile spor payının ödenmemesi nedeniyle itirazın iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22/12/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, davacı ... Genel Müdürlüğü tarafından, davalı ... aleyhine açılan %1'lik spor payının ödenmesine ilişkin icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

3533 sayılı Kanunun 1. maddesine göre genel, katma ve özel bütçelerle yönetilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı devlete veya belediyelere yahut özel idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan uyuşmazlıklardan adli yargının görevi içinde bulunanlar o kanunda yazılı tahkim usulüne göre çözümlenir.

Tarafların sıfatı gereği aralarındaki uyuşmazlığın tahkim usulüne göre çözümlenmesi gerektiği gözetilerek sözü edilen yasa hükmü uyarınca dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya aykırı olup kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2014/1728
Karar No: 2014/1129
Karar Tarihi: 20.01.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/1728 E.  ,  2014/1129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, sağlığa zarar verdiğini iddiası ile davalı şirkete ait baz istasyonunun kaldırılması istemine ilişkindir. Taraflar arasında sözleşme ilişkisi yoktur. Mahkemece verilen ilk kararın temyiz incelemesi de Yargıtay 4. Hukuk Dairesince yapılmıştır. Buna göre temyizen incelenme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 4.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 20.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2023/13468
Karar No: 2024/6230
Karar Tarihi: 22.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/13468 E.  ,  2024/6230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 21.03.2022

EK KARAR SAYISI : 2019/4138 E., 2021/271 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 21.03.2022 tarihli ve 2019/4138 Esas, 2021/271 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 21.03.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul 17. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/14773
Karar No: 2016/4151
Karar Tarihi: 15.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/14773 E.  ,  2016/4151 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK' nın 85/1, 62/1, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dairemizce verilen 30.04.2015 tarih ve 2014/18757 Esas 2015/7204 Karar sayılı karara Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca “ İlk derece mahkemesinin kararında sanık hakkında TCK'nun 53/6 maddesi uyarınca sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmiş ise de, hangi süreyle geri alındığı hususuna hükümde yer verilmediği, hükümde sürücü belgesini 3 aydan 3 yıla kadar olan bir aralıkta hangi süreyle geri aldığının açıkça ortaya koyması gerektiği, bu sürenin yüksek mahkeme tarafından da belirlenemeyeceği için bu hususun açıklığa kavuşturulması bakımından hükmün bu yönüyle bozulması gerektiği” gerekçesiyle itiraz edilmekle, 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine 02.07.2012 gün ve 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle eklenen 3. fıkra uyarınca itiraz konusu değerlendirildi.

Gereği düşünüldü;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE;

2-.30.04.2015 tarih ve 2014/18757 Esas 2015/7204 Karar sayılı düzeltilerek onama kararının kaldırılmasına,

Küçükçekmece 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 31/10/2013 tarih ve 2011/899 Esas 2013/1218 Karar sayılı hükmüne yönelik mahalli Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin temyiz itirazının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin sair temyiz itirazları ile mahalli Cumhuriyet savcının sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında taksirle öldürme suçundan TCK'nın 85/1. maddesi gereğince hükmedilen 6 yıl hapis cezasının, aynı kanunun 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilmesi sırasında 5 yıl hapis cezası yerine, hesap hatası sonucu 5 yıl 2 ay hapis cezasına hükmedilmesi,

2- 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 6. fıkrasındaki "Belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkûmiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebilir." açık hükmü karşısında, sanık hakkında sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilirken hangi süreyle geri aldığının kararda belirtilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, mahalli Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 15.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/3047
Karar No: 2017/8815
Karar Tarihi: 11.07.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/3047 E.  ,  2017/8815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, ortak çocuklar 2003 doğumlu ... ve 2005 doğumlu ...'ın velayetleri davalı anneye verilmiştir. Velayet düzenlemesinde; çocukla ana ve baba yararının çatışması halinde, çocuğun yararına üstünlük tanınması gereklidir. Çocuğun yararı ise; çocuğun bedensel, fikri ve ahlaki bakımdan en iyi şekilde gelişebilmesi ve böyle bir gelişmenin gerçekleştirilmesi için, çocuğa sosyal, ekonomik ve kültürel koşulların sağlanmış olmasıdır. Çocuğun bu konulardaki üstün yararını belirlerken; çocuk yetişkin biri olmuş olsaydı, kendisini ilgilendiren bir olayda, kendi yararı için ne gibi bir karar verebilecekti ise, çocuk için karar verme makamındaki kişinin de aynı yönde vermesi gereken karar; yani çocuğun farazi düşüncesi esas alınacaktır.

Velayet kamu düzenine ilişkin olup, re'sen araştırma ilkesi geçerlidir. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12. maddesi ile Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi’nin 3 ve 6. maddeleri, iç hukuk tarafından yeterli idrake sahip olduğu kabul edilen çocuklara, kendilerini ilgilendiren davalarda görüşlerini ifade etmeye olanak tanınmasını ve görüşlerine gereken önemin verilmesi gerektiğini öngörmektedir. Çocukların üstün yararı gerektirdiği takdirde görüşlerinin aksine karar verilmesi mümkündür. Velayet hususu, çocukları ilgilendiren konuların en başında gelir.

Mahkemece yaşı nedeniyle idrak çağında bulunan ortak çocuklar 2003 doğumlu ... ve 2005 doğumlu ...'ın velayeti konusunda görüşlerine başvurulmadan ve alınan uzman raporunda baba ile görüşülmeden karar verilmiştir. Bu nedenle ortak çocukların bizzat ya da istinabe yoluyla eğitim, kültür, yaşam olanakları bakımından nerede yaşamak istediği konusunda bilgilendirilerek, velayet hakkındaki tercihlerinin sorulması (Yargıtay HGK 16.03.2012 tarih F.20U/2-884-K. 2012/197 ile 22.01.2014 tarih E.2013/2 - 2085 - K.2014/30 sayılı kararları) ve yeniden psikolog, pedagog ve sosyal çalışmacı niteliğindeki uzman veya uzmanlardan (4787 sayılı Kanun m. 5) ortak çocukların anne ve baba yanındaki barınma ve yaşama koşullarını da değerlendirir içerikte sosyal inceleme raporu alınması ve tüm deliller birlikte değerlendirilip, ebeveynlerinden hangisi yanında kalmalarının çocukların menfaatine olacağı tespit edilip, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.

11.07.2017 (Salı)
Esas No: 2015/26167
Karar No: 2016/13965
Karar Tarihi: 10.10.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/26167 E.  ,  2016/13965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda Patnos merkezinde bulunan taşınmaz için yeterli bir araştırma yapılmadan Ağrı merkezindeki taşınmazın satışı emsal olarak incelenmek suretiyle taşınmaza değer biçildiğinden alınan rapor geçersizdir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve tapu müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen rayiç vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine,10/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/10609
Karar No: 2017/1119
Karar Tarihi: 17.02.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/10609 E.  ,  2017/1119 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Sanığın kadın doğum uzmanı olarak çalıştığı Özel ... Hastanesi'nde, şikayetçi ...'nin gebelik takibini yaptığı, doğum yaklaştığında tahmini bebek ağırlığının 3.500 gr olduğunu söyleyerek şikayetçiyi normal doğuma yönlendirdiği, (MÜŞTEKİNİN 2. DOĞUMU) doğum sırasında (40 hafta 3 günlük olan bebeğin) bebeğin 4.360 gr olduğunun anlaşıldığı ve bebeğin omuz sıkışması geçirerek sol kolunda organ işlev kaybı oluşacak şekilde yaralandığı olayda; Hacettepe Üniversitesi akademik heyetince düzenlenen 05.06.2012 tarihli raporda, bebek ağırlığının 4000 gramın üzerinde olması halinde omuz distosisi riskinin 7 kat arttığının belirtildiği, Süleyman Demirel Üniversitesi Adli Tıp Anabilim dalınca düzenlenen 04.03.2009 tarihli raporda; doğum öncesinde annenin ve bebeğin takiplerini yapan kadın hastalıkları ve doğum uzmanının. 4.360 gr. Doğan bir bebeğin bu durumunu doğum öncesinde ultrasonografik tetkik ile belirleyip veya bir radyolog tarafından belirlenmesini sağlayıp, aileye olası komplikasyonlar ve doğum yöntemleri hakkında bilgi vermesi gerektiği, iri bebeğin doğum öncesinde tespitinin yapılmaması nedeniyle sanığın kusurlu olduğunun belirtildiği; Dairemiz'in 12.09.2014 tarihli bozma ilamı akabinde alınan Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu'nun 11.02.2016 tarihli raporunda; doğum öncesi 3500 gr öngörülen fetüs ağırlığının 4360 gr olmasının beklenebilir durumlardan olduğu, ayrıca söz konusu doğum ağırlığı, doğum öncesi belirlense dahi mutlak sezaryen endikasyonu oluşturmadığı, söz konusu fetüs ağırlığında doğumun normal vaginal yolla sonlandırılabileceği, bebekte oluşan durumla ilgili dallardan konsültasyon istendiği, ilgili dal hekimleri tarafından da gerekli müdahaleler yapılarak kayıt altına alındığı; bu suretle sanığın eyleminin tıp kurallarına uygun olduğu belirtilmekle; sanığın kusursuz olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin, sanığın kusurlu olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 17.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/4560
Karar No: 2018/2097
Karar Tarihi: 22.03.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/4560 E.  ,  2018/2097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, sanık ..., ... ve sanıklar savunmanlarının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Olaydan hemen sonra sıcağı sıcağına alınan mağdur beyanı ve sanıkların kaçamaklı da olsa mağdurun beyanları ile örtüşen savunmaları dikkate alındığında; mağdurun ilk beyanında telefonun alınması ve geri verilmemesi aşamasında sanıklar tarafından kendisine yönelen herhangi bir baskı, tehdit veya cebirden bahsetmemiş olması ve telefonunu sanıkların görüşme yapmak için istemesi üzerine verdiğini, sanık ... telefon ile konuşarak yanından ayrıldığı sırada yanında bulunan diğer sanıkların ise kendisini oyaladıklarını açıkça belirtmiş olması karşısında, sanıkların eyleminin hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, mağdurun yargılama aşamasında değiştirdiği beyanına itibar ile delillerin takdirinde ve suçun nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- CMK'nın 150. maddesi uyarınca sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ..., ... ve savunmanları ile sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 22/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.