Esas No: 2010/531
Karar No: 2010/1752
Karar Tarihi: 22.02.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/531 E.  ,  2010/1752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİANTEP 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/11/2009

Taraflar arasında görülen davada;Davacı, kayden maliki olduğu 129 ada 2 parsel sayılı taşınmazın Gaziantep 2. Organize Sanayi Bölgesi içerisinde olup, komşu 3 nolu parselin maliki davalı şirketin kendi parseline inşa ettiği yapının organize sanayi bölgeleri uygulama yönetmeliğinin 56 maddesine ve imar yasasının çekme mesafelerine uyulmadan yapıldığını, bu durumun ise, olası bir yangında tehlike ve zarara sebep olabileceği gibi, gürültü ve görüntü kirliliğine de neden olduğunu ileri sürerek, yapının yönetmelik ve imara aykırı bölümlerinin yıkımına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, çekişme konusu taşınmaza müdahalesi olmadığını belirterek davanın reddini savunmuş ve aynı nedenlerle davacı aleyhine karşı dava açmıştır.

Asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine ilişkin olarak verilen kararın, Dairece; komşuluk hukukundan kaynaklı açılan davalarda ileri sürülen zararlar yönünden yeterli araştırma yapılmadığına değinilerek bozulması üzerine, mahkemece bozmaya uyularak yapılan araştırma sonucunda asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı-karşı davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .......raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Asıl ve birleşen dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan el atmanın önlenmesi ve yıkım isteğine ilişkindir.

Mahkemece, asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK'nun 376.maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne varki, uygulamada söz konusu yasanın 381. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK.nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HUMK'nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Değinilen ilke ve yasa hükümleri göz ardı edilerek mahkemece kısa kararda yer almadığı halde gerekçeli kararda "davalı karşı davacı ...Tekstil San. Tic. Ltd. şti. 'nin davasının reddine" denilerek kısa karar ile çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir. Hal böyle olunca, hükmün 10.4.1992 gün, 1992/7 Esas, 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 22.2.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.