erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2016/6147
Karar No: 2017/363
Karar Tarihi: 17.01.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/6147 E.  ,  2017/363 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; mahalli Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği, kaldı ki; olaydan önce, 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun “1.00 promilin üzerinde alkollü olduğu tespit edilen sürücüler hakkında ayrıca Türk Ceza Kanununun 179. maddesinin üçüncü fıkrası hükümleri uygulanır.” şeklindeki 48/6. maddesine göre 100 promilin üzerinde alkol veya uyuşturucu madde alınması sonrası araç kullanılmasının atılı suçun oluşması için yeterli olduğu anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; trafik ekiplerince yapılan yol kontrolünde durdurulan ve 1.02 promil alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, alkol ölçüm cihazının arızalı olduğuna yönelik bir kanıt bulunmaması karşısında, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yasal olmayan gerekçelerle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 17.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2018/3859
Karar No: 2020/2519
Karar Tarihi: 06.07.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/3859 E.  ,  2020/2519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

15.04.2020 gün ve 13100 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinde yapılan değişikliğin, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görülmüş, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nin 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından zorunlu müdafii ücreti olan 400,00 TL'nin çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.07.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2012/22799
Karar No: 2014/5732
Karar Tarihi: 26.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/22799 E.  ,  2014/5732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, 4708 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

I- Sanıklar hakkında "4708 sayılı yasaya muhalefet" suçundan verilen beraat kararlarına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “4708 sayılı yasaya muhalefet” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Sanıklar hakkında "resmi belgede sahtecilik" suçundan verilen beraat kararlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Üçem Piramit Yapı Denetim Ltd. Şti.'nin ortak ve yetkili müdürü olan sanıkların, 30.08.2004 tarihinde vefat eden proje denetçisi Ziver Özel'in imzasını taklit etmek suretiyle sahte taahhütname ve iş bitirme tutanakları düzenledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; suça konu tutanakların proje denetçisi Ziver Özel'in vefat tarihinden sonra düzenlenmesi, tutanaklardaki imzaların Ziver Özel'in eli ürünü olmadığının ekspertiz raporu ile tespit edilmiş olması karşısında; yüklenen suçtan elde edilen menfaatin şirket sahibi ve yetkilisi sanıklara ait olduğu değerlendirilmeden, suçu inkar eden savunmalara itibar edilerek, mahkumiyetleri yerine yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321 maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 26.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Esas No: 2020/23674
Karar No: 2022/432
Karar Tarihi: 03.01.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/23674 E.  ,  2022/432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

K A R A R

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Uzlaşma sağlanamaması halinde ise;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ...'nın temyiz istemi bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye uygun olarak, diğer yönleri incelenmeyen HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 03/01/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2017/16643
Karar No: 2018/2650
Karar Tarihi: 22.02.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/16643 E.  ,  2018/2650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mah. Sıfatıyla)

DAVA TÜRÜ : Soy Bağının Reddi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkili ile davalı ...'ın iki kere evlenip boşandıklarını, bu evliliklerinden dünyaya gelen diğer davalılar ... ve ...'ın müvekkilinden olmadığı yönünde son zamanlarda söylentiler çıkınca bu durumu sorduğu, davalı ...'in söylentileri doğrulaması üzerine eldeki davayı açtıklarını ileri sürerek, müvekkili ile adları geçen çocukları arasındaki soybağının kaldırılmasına karar verilmesini istemiş; mahkemece, TMK'nın 289. maddesinde öngörülen hak düşürücü sürenin geçmesinden sonra açılan davanın reddine dair verilen karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 289. maddesinde: “Koca, davayı, doğumu ve baba olmadığını veya ananın gebe kaldığı sırada başka bir erkek ile cinsel ilişkide bulunduğunu öğrendiği tarihten başlayarak bir yıl içinde açmak zorundadır. Gecikme haklı bir sebebe dayanıyorsa, bir yıllık süre bu sebebin ortadan kalktığı tarihte işlemeye başlar.” hükmü yer almaktadır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinden; davacı ile davalılardan ...'ın 15/05/1990 tarihinde evlendikleri, 22/04/1992 tarihinde boşandıkları, 27/04/1993 tarihinde tekrar evlendikleri ve 27/09/1995 tarihinde boşandıkları, ikinci boşanma kararının 01/12/1995 tarihinde kesinleştiği, mahkemece "davacının gerçekte baba olmadığını ikinci boşanma ilamının kesinleşme tarihi olan 01/12/1995 tarihinden itibaren TMK 289/3 maddesi uyarınca en son 1 yıl süre sonra öğrenmiş olduğundan" bahisle davanın usulden reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Soybağının reddi davasının açılması için öngörülen hak düşürücü sürenin tarafların boşanma davalarının kesinleşme tarihinden itibaren başlatılması yukarıda gösterilen kanuni düzenlemelere ve Yargıtay uygulamalarına açıkça aykırı olmakla birlikte dosya kapsamına göre, davacının bildirdiği tarihten önce baba olmadığını öğrendiğine ilişkin iddia olmadığı, bu husus ispat da edilmiş değildir.

Bu itibarla; mahkemece, davanın süresinde açıldığı kabul edilerek bütün deliller toplanıp oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, davanın usulden reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nın 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,istek halinde peşin harcın temyiz edene iadesine, 22.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2019/7203
Karar No: 2019/7489
Karar Tarihi: 23.12.2019

**20. Ceza Dairesi         2019/7203 E.  ,  2019/7489 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ORTACA 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın yüzüne karşı 07.07.2015 tarihinde tefhim edilen hükme yönelik olarak sanık tarafından yapılan eski hale getirme talebinin yerinde olmadığının ve hükmün bir haftalık yasal temyiz süresinden sonra sanık tarafından 23.07.2015 tarihinde temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın temyiz isteğinin CMUK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 23.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2013/22001
Karar No: 2013/18789
Karar Tarihi: 02.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/22001 E.  ,  2013/18789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, (hırsızlık)

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıkların yokluğunda verilen 24/07/2009 tarihli kararın usulune uygun olarak sanıklara 28/08/2009 tarihinde tebliğ edildiği, sanıklar ve müdafilinin süresinde temyiz talebinde bulunmadığı, süreden sonra 09/03/2010 tarihinde sanıklar müdafi kanun yararına bozma ve temyiz isteminde bulunmakla, mahkemece 10/03/2010 tarihli ek-karar ile süreden sonraki taleplerin reddine karar verildiği, bu ek-karara karşı yine sanıklar müdafi eski hale getirme talebinde bulunmuş ve mahkemece 26/08/2011 tarihinde, talebin reddine karar verilmiş olmakla, ek-karara karşı eski hale getirme ve temyiz isteminde bulunduğunun anlaşılması karşısında, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nın 311 maddesi hükmüne göre eski hale getirme talebi ile birlikte temyiz isteminde bulunulmuş olması halinde bu talebi inceleme görevinin Yargıtay'ın ilgili dairesi olması nedeniyle, eski hale getirme talebinin reddine ilişkin aynı mahkemenin 26/08/2011 tarihli ek-kararının hukuki değerden yoksun bulunduğu kabul edilip bu karar kaldırılarak yapılan incelemede,

Temyiz isteminin reddine dair, 10/03/2010 gün ve 2007/145 esas, 2009/630 karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden; bu karara yönelik sanıklar müdafinin 11/03/2010 havale tarihli dilekçesiyle vaki temyiz itirazlarının reddiyle, anılan “ek kararın” ONANMASINA, 02/12/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/10708
Karar No: 2016/8011
Karar Tarihi: 05.05.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/10708 E.  ,  2016/8011 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme, trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında: beraat

2- Sanık ... hakkında: TCK’nın 85/2, 62/1,

53/6.maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanık ...'in mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii; trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık ...'ın beraatine ilişkin hüküm mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ...'in mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

5237 sayılı TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 100 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; yapılan alkol ölçümünde sanığın 111 promil alkollü olduğunun saptandığı, bu kapsamda sanığın güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi isabetsiz olduğundan,

Bozmayı gerektirmiş olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 05.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/1103
Karar No: 2018/5488
Karar Tarihi: 26.11.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/1103 E.  ,  2018/5488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile eski ortağı ... ve dava dışı arsa sahibi Mehmet Bulan arasında 14.12.2011 tarihinde Arsa Payı Karşılığı İnşaat Sözleşmesi imzalandığını, işe başlayan müvekkilinin 7-8 ay sonra finans temininde zorlandığını bunun üzerine müvekkilinin davalı şirket ile 04.07.2012 tarihli Arsa Payı Karşılığı İnşaat Sözleşmesi devir sözleşmesi imzaladığını, aynı tarihte de devreden müvekkilinin davalı şirket ile haricen imzaladığı Kar Ortaklığı Sözleşme ile 12 villanın satışından elde edilecek kârın %50'şer oranında taraflara pay edilmesinin kararlaştırıldığını ancak devralan davalı şirketin 12 villanın satışından elde edilen paradan müvekkiline düşen payın davalı tarafça verilmediğini ileri sürerek, %50 kâr ortaklığı sözleşmeden kaynaklanan alacağın tespiti ile dava tarihinden itibarin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, 23.11.2012 tarihli ibraname ile davacının sözleşmeden dolayı hiçbir alacağının kalmadığını, davacının %50 kâr bedelini peşinen ve tamamen aldığını ve maddi-manevi hiçbir talepte bulunulumayacağının taahhüt edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; her ne kadar davacı tarafından önce ibranamedeki imza inkar edilmiş ise de savcılık soruşturması sonunda imzanın davacıya ait olduğunun tespit edildiği, daha sonra davacı tarafından ibraname niteliğindeki ödemeye ilişkin belgedeki 2. paragrafın belgeye sonradan eklendiği iddia edilmiş ise de bu hususun alınan Adli Tıp Kurumu raporu ile ispatlanmasının mümkün olmadığı dolayısıyla davacının 23.11.2012 tarihli ibraname ile davalı şirketten teslim aldığı paralar ile %50 kâr bedelini peşinen ve tamamen nakden aldığı için hiçbir alacağının kalmadığı, maddi ve manevi hiçbir talepte bulunmayacağının açıkta belirtildiği dolayısıyla davalıdan kar payı istemekte haklı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 26.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2020/25156
Karar No: 2022/431
Karar Tarihi: 03.01.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/25156 E.  ,  2022/431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

K A R A R

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Uzlaşma sağlanamaması halinde ise;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ...'un temyiz istemi bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye uygun olarak, diğer yönleri incelenmeyen HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 03/01/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2020/17777
Karar No: 2021/9918
Karar Tarihi: 14.04.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/17777 E.  ,  2021/9918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yüzüne karşı 23.02.2016 tarihinde sanığa usulüne uygun tefhim olunan hükmü 1412 sayılı CMUK'ın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 16.03.2016 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'ın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 14.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.