erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2014/10229
Karar No: 2014/17587
Karar Tarihi: 22.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/10229 E.  ,  2014/17587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 28/12/2011 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedeniyle manevi tazminat ve saldırının önlenmesinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 08/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA 22/12/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Davacı kişilik haklarına saldırı nedeniyle 1000 TL manevi tazminat ödenmesine ve ayrıca TMK 24 25. ve Basın Kanunu'nun 3. maddelerine göre bir takım uygunsuz görüntüler içeren CD'lerin görsel olarak yazılı basında veya internet ortamında yayınlanması ihtimaline binaen muhtemelen yayının önlenmesini talep etmiştir. İlk derece mahkemesi kararında davacının kamuoyunun dikkatini çeken bir durumda olmakla davanın reddine karar vermiştir. Dairemiz çoğunluğu tarafından ilk derece mahkemesi kararı onanmıştır. Aşağıdaki nedenlerle çoğunluk görüşüne katılmamaktayım.

1-Öncelikle davacının dava dilekçesi iki ayrı talep içermektedir. Bunlar bir miktar manevi tazminat ödetilmesi ve bir takım kişisel görüntülerin görsel ve dijital ortamlarda yayınlanmasının önlenmesi şeklindedir. İlk derece mahkemesi görünür gerçeğe uygun olmak ve kamu yararı esası itibarı ile davayı reddettiğine göre konuyu sadece manevi tazminat talepleri itibari ile incelemiştir. Ancak davacının MK 24 ve 25. maddeleri yönünden herhangi bir inceleme yapmamış ve ayrıca hüküm de kurmamıştır. Usul Hukuku açısından mahkeme kararı bu yönden eksiklik içermektedir. Bu nedenle karar bozulmalıdır.

2-Davacının önleme talebinin incelenmesi konusundaki zorunluluk kişinin özel hayatı açısından bakıldığında acil bir gereksinim olarak ortada durmaktadır. Çünkü davacı taraf eldeki dosya içeriğine göre gerçekten bu talebinde haklıdır. Zira gerçekten dosyadaki kanıtlar davacının tam anlamıyla özel hayat içerikli olan görüntülerinin özellikle korsan internet sitelerinde yayınlanma olasılığının yüksek oranda göstermektedir. Haber ne kadar görünür gerçeğe uygun olursa olsun kişilerin cinsel içerikli özel görüntülerinin ve bu anlamda erotik ve pornografik görüntülerinin yayınlanmasında asla va asla kamu yararı olamaz. Yayınlandığı anda da kişinin özel hayatı oldukça ağır bir şekilde saldırıya uğramış olur. Dosya içeriğine göre bu olasılık yüksek olduğuna göre davacının MK 24 ve 25. maddesine dayanan taleplerinin incelenmesi ve kabul edilmesi gerekirdi. Bu nedenle çoğunluk görüşüne katılmıyorum. 22/12/2014
Esas No: 2017/4451
Karar No: 2019/2815
Karar Tarihi: 14.03.2019

**2. Hukuk Dairesi         2017/4451 E.  ,  2019/2815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacılar tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar, miras bırakanları olan babaları Muhsin Arslan’ın 24.07.1995 tarihinde vefat ettiğini, babalarından kendilerine miras olarak kalan dava konusu taşınmazlardaki miras hisselerini o tarihte sağ olan ve velayet hakkına sahip annelerinin devir ettiğini, bu satışın muvazaalı olduğunu, gerçek bir satış olmadığını, ayrıca murislerinin mal varlığının oldukça iyi olduğunu ve taşınmazların satılmasını gerektirir bir ihtiyaçlarının olmadığını, temlikin velayet hakkının kötüye kullanılması suretiyle yapıldığını iddia ederek satış bedellerine yönelik alacak talebinde bulunmuş olup, mahkemece alacak davasının BK 126 maddesi uyarınca 5 yıllık zamanaşımına tabi olduğu gerekçesiyle davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden; dava konusu taşınmazlarda davacılar adına kayıtlı payların, o tarihte velayet hakkına sahip bulunan davalı anne tarafından, ergin olmayan davacılara velayeten satıldığı anlaşılmaktadır. Davacılar, satım işlemlerinin velayet görevinin kötüye kullanılması suretiyle gerçekleştirildiğini ileri sürmüşlerdir. Davacılar, temlikin velayet görevinin kötüye kullanılması suretiyle gerçekleştirildiğini ileri sürdüklerine göre dava, Türk Medeni Kanunun 363.ncü maddesine dayanmaktadır.

Ana ve baba velayetleri veya yönetim hakları sona erince, çocuğun mallarını, hesabıyla birlikle ergin çocuğa, vasi sine veya kayyıma devrederler (TMK m.362). Anne ve baba çocuk mallarının geri verilmesinde vekil gibi sorumludurlar. Dürüstlük kuralına uygun olarak başkalarına devrettikleri malların yerine sadece aldıkları karşılığı geri vermekle yükümlüdürler (TMK m.363).

Çocuğun mallarının yönetimi çocuğun menfaatine uygun olmalı, çocuğun menfaati ile bağdaşabildiği ölçüde ana ve babanın ortak menfaatlerine hizmet etmelidir. Ana baba yönetim görevini sadakat ve özenle yerine getirmelidir. Ana ve babanın, çocuğun mallarında meydana gelen zarardan sorumlu olmadıklarını, zararın meydana gelmesinde herhangi bir kusurlarının bulunmadığını, yani çocuğun mallarını sadakat ve özenle yönettiklerini ispat etmeleri gerekir.

Ana ve babanın sorumluluğuna dayalı davalar herhangi bir zamanaşımı veya hak düşürücü süreye tabi değildir. Hal böyle iken mahkemece tüm deliler toplanıp, işin esasının incelenerek gerçekleşen sonucu uyarınca esas hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 14.03.2019 (Prş.)
Esas No: 2022/3761
Karar No: 2022/10211
Karar Tarihi: 24.05.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/3761 E.  ,  2022/10211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı 08/02/2018 tarihinde verilen kararı, 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 23/03/2022 tarihinde temyiz eden sanığın yerinde olmayan eski hale getirme talebi ile süresinde olmayan temyiz isteğinin aynı Kanun’un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 24/05/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2012/4008
Karar No: 2012/4913
Karar Tarihi: 03.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/4008 E.  ,  2012/4913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/5070
Karar No: 2015/15975
Karar Tarihi: 08.09.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/5070 E.  ,  2015/15975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 02/12/2014

NUMARASI : 2009/1568-2014/1035

KARAR

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde bile temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının “hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal“ olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde dahi, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanmaları mümkün olduğundan, bu gibi hallerde bile gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabulü ya da reddi söz konusu olsa bile tarafların kararın gerekçesini temyiz etmekte hukuki yararları bulunabileceğinden, bu gibi durumlarda bile gerekçeli kararın yöntemince taraflara tebliği zorunludur.

Öte yandan 6100 Sayılı Kanun'un geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun 26.09.2004 tarih ve 5236 sayılı kanunla yapılan değişiklikten önceki 433. madde hükmü gereğince tarafların kararın temyiz edildiğinden haberdar edilmeleri ve katılma yoluyla temyiz talebinde bulunma haklarını kullanmaları için temyiz dilekçelerinin de diğer tarafa tebliğ edilmesi gerekir.

Dosya içeriğine göre, gerekçeli kararın taraflara tebliğ edildiği buna karşılık temyiz dilekçelerinin tebliğ edilmediği anlaşıldığından; temyiz eden davacı vekilince sunulan temyiz dilekçesinin davalı vekiline, davalı vekilince sunulan temyiz dilekçesinin ise davacı vekiline HUMK'nun 433. maddesi gereğince yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, davalı vekilinin duruşma isteminin tebligat noksanı giderildikten sonra değerlendirilmesine 08.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2024/8817
Karar No: 2024/19930
Karar Tarihi: 16.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/8817 E.  ,  2024/19930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 21.03.2024

EK KARAR SAYISI : 2023/3608 E., 2024/712 K.

ŞİKÂYETÇİLER : ..., ...

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 21.03.2024 tarihli ve 2023/3608 Esas, 2024/712 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktar ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 21.03.2024 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Manavgat 5.Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2019/2886
Karar No: 2019/8829
Karar Tarihi: 16.09.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/2886 E.  ,  2019/8829 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK’nın 179/3-2, 62, 50/1, 52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, trafik güvenliğini tehikeye sokacak bir eyleminin olmadığına, hükmedilen para cezasının taksitlendirilmemesi nedeniyle ödemekte zorlanacağına, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin 50/1-a gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi;

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 4. ve 5. fıkralarının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 125 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 2500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2012/7579
Karar No: 2012/27067
Karar Tarihi: 03.12.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/7579 E.  ,  2012/27067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ve fazla çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; ... sözleşmesinin haklı sebebe dayanmaksızın işverence feshedildiği gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma ücretlerinin hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı ... Temizlik Ltd. Şti. vekili davacı ileşirket arasında işçi işveren ilişkisi olmadığını beyanla davanın husumet yokluğundan reddini savunmuştur.

Davalı Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu vekili; davacının diğer davalı işçisi olduğunu ayrıca davacının verilen görevleri yapmamakta ısrar etmesi üzerine haklı sebeple sözleşmenin feshedildiğimi savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı işverence haklı sebeple sözleşmenin feshedildiğinin ispat edilemediği gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne, fazla çalışma ücretinin ise davacı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle talebin reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili ve davalı kurum vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı taraf temyizi bakımından;

Dosya içeriğine, davacı hakkında düzenlenmiş olan tutanaklar ile tanık beyanlarına göre davacının Çocuk Esirgeme kurumu bünyesinde "bakıcı anne" olarak ... sözleşmeleri ile işi yürüten alt işveren nezdinde çalıştığı, davacının uyarılara rağmen tekrar eder şekilde çocuklara bağırdığı, temizliğe dikkat etmediği, uyarılara rağmen bu davranışlarını sürdürerek görevini gereği gibi yapmamakta ısrar ettiği ve işini özenle yerine getirme yükümlülüğünü ihlal ettiği anlaşılmaktadır. Çalıştığı işyerinin özelliği ve yaptığı işin mahiyeti itibariyle davacının işini özenle yerine getirme yükümlülüğü konusunda daha titiz ve duyarlı davranması gerektiği açıktır. Davacının hatırlatıldığı halde yapmakla yükümlü olduğu görevlerini gereği gibi yerine getirmemekte ısrar ettiği dosya kapsamıyla sabittir. Davacı hakkında düzenlenen tutanaklardaki eylemlerinin çocuk yuvasında kalan çocuklar üzerindeki etkisine dair tutanak içeriğindeki değerlendirmeler ve bu değerlendirmelerde bulunanların öğretmen ve psikolog gibi konunun uzmanı şahıslar olması ve son olarak tutanak içeriklerinin aksini ortaya koyacak delilde bulunmaması karşısında davacının

sözleşmesinin işverence 4857 sayılı yasanın 25/2 maddesi kapsamında haklı nedenle feshedildiğinin kabulü gerekir. Hal böyle olunca davacının ihbar ve kıdem tazminatı isteklerinin reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2017/1231
Karar No: 2018/1734
Karar Tarihi: 08.03.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/1231 E.  ,  2018/1734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıkların olay günü araca zorla bindirip kaçırdıkları mağduru Muratpaşa ilçesinden geçtikleri sırada ayaklarıyla cama vurması üzerine bıraktıklarının tüm dosya içeriğinden anlaşılması karşısında, haklarında 5237 sayılı TCK'nın 110. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 324/4. maddesinde yer alan, ''Devlete ait yargılama giderlerinin 21.07.1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilir '' hükmü gereğince yargılama gideri olan 31 TL'nın sanıklardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesi karşısında, bu miktardan her bir sanığın payına düşen 15,50 TL'lık yargılama giderinin devlet hazinesine yüklenmesine karar verilmesi yerine yazılı şekilde sanıklardan tahsiline hükmedilmesi,

Hükümlerden sonra 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık ... ve müdafii ile sanık ...'un temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2012/3985
Karar No: 2012/4910
Karar Tarihi: 03.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3985 E.  ,  2012/4910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2014/6760
Karar No: 2014/10187
Karar Tarihi: 12.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/6760 E.  ,  2014/10187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın, yüzüne karşı 29.05.2013 tarihinde tefhim olunan kararı, CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 07.06.2013 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 12.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2024/12921
Karar No: 2024/19055
Karar Tarihi: 09.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/12921 E.  ,  2024/19055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 19.03.2024

EK KARAR SAYISI : 2024/480 E., 2024/839 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 19.03.2024 tarihli ve 2024/480 Esas, 2024/839 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 19.03.2024 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Çerkezköy 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.