erdem-erdem/Turkish-Law-Documents-700k-clustered huggingface dataset:
Esas No: 2022/619
Karar No: 2022/1999
Karar Tarihi: 10.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/619 E.  ,  2022/1999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Bursa 3. Sulh Hukuk ve Kırklareli Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

Bursa 3. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin “Akalar Mah. Dilber Sok. No:16B/3 Merkez/Kırklareli” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Kırklareli Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının mernis adresinin “Alacahırka Mah. 1. Alacahırka Sok. No:6/2 Osmangazi/Bursa” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin “Bursa” olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Bursa 3. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce çözümlenmesi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bursa 3. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 10/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2018/12535
Karar No: 2019/7998
Karar Tarihi: 11.04.2019

**3. Ceza Dairesi         2018/12535 E.  ,  2019/7998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Belirli yerlere gitmekten yasaklanma tedbiri

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) 237 sayılı TCK'nin 50/1-d. maddesi ve Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezleri ile Koruma Kurulları Yönetmeliğinin 38/3. maddesine göre, hapis cezasına seçenek olarak belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanma yaptırımı uygulanırken, yaptırım olarak belirlenecek belirli yerler ve etkinliklerin; sanığın suç işlemesinde, suça yönelmesinde ya da zararlı alışkanlıklar edinmesinde veya bağımlılık yapan maddeler kullanmasında; çevresel, psikolojik, sosyal veya ekonomik etkisi bulunan ya da sanığın yeniden suç işlemesine yol açan etkenleri tetikleyecek yerler veya etkinliklerden olması gerektiği gözetilmeyerek, eylemle ve açıklanan hususlarla ilgisi bulunmayan "5 ay süre ile alkollü içki satılan yerlere gitmesinin yasaklanması" seçenek tedbirine çevrilmesi,

Kabule göre de;

2) Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nin 50/1-d maddesi uyarınca belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanması yaptırımına çevrilebileceği, bu madde kapsamında özel hayata ve mutlak kişisel haklara dokunulmaksızın sanığın esasen serbestçe gidebileceği belirli yerlere gitmesinin veya serbestçe yapabileceği belirli etkinlikleri yapmasının yasaklanmasına karar verilebileceği düşünülmeksizin ve infaz kabiliyeti olmayacak şekilde ''alkol ve içki servisi yapılan yerlere gitmekten yasaklanması" yerine "5 ay süre ile alkollü içki satılan yerlere gitmesinin yasaklanması'' seçenek tedbirine çevrilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11.04.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2016/5830
Karar No: 2017/5208
Karar Tarihi: 10.10.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/5830 E.  ,  2017/5208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07/07/2015 tarih ve 2014/969-2015/632 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalının müvekkili şirketten kendi isteği ile ayrıldığını, taraflar arasında akdedilen hizmet akdinin eki niteliğinde olan sır saklama ve rekabet yasağı sözleşmesi gereğince davalının aynı iş kolunda çalışmamayı taahhüt ettiğini ancak taahhüdüne aykırı olarak rakip firmada çalışmaya başladığını, sözleşmede yer alan cezai şartın ihtarnameyle davalıdan talep edildiğini, ödenmemesi üzerine icra takibi yapıldığını, takibe haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptali ile icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkiline imzalatılan rekabet yasağı sözleşmesinin geçersiz olduğunu, davalının çalıştığı firmanın faaliyet alanının davacı şirketin faaliyet alanından farklı olduğunu, sözleşmenin iş verence davalıya zorla imzalattırıldığını, davalının sürekli uzak mesafelere göreve gönderilmesi sebebiyle işten ayrılmak zorunda bırakıldığını, rekabet yasağı sözleşmesinin geçerli olduğunun kabulü halinde düzenlenen cezai şartın fahiş olduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; sözleşmede yer alan yer yönünden yapılan kısıtlamanın hakkaniyete aykırı olduğu bu nedenle geçerli kabul edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1. Dava rekabet yasağı sözleşmesinde yer alan cezai şartın tahsili için başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı TBK’na göre değerlendirme yapan bilirkişi raporu hükme esas alınarak davanın reddine karar verilmiş ise de taraflar arasındaki “iş sözleşmesi eki sır saklama ve rekabet yasağı sözleşmesi”nin 22.06.2010 tarihinde yapıldığı ve davalının işten 06.01.2012 tarihinde ayrıldığı ve yeni işyerinde 01.02.2012 tarihinde işe başladığı gözetilerek davada yürürlükten kalkan 818 sayılı BK hükümlerinin uygulanması gerekirken 6098 sayılı TBK’nın uygulanması doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

2. Bozma sebep ve şekline göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 10/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2024/9363
Karar No: 2024/19938
Karar Tarihi: 16.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/9363 E.  ,  2024/19938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 16.04.2024

EK KARAR SAYISI : 2022/2084 E., 2022/998 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 16.04.2024 tarihli ve 2022/1084 Esas, 2022/998 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında temyiz isteminin reddine dair 16.04.2024 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Kuşadası 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Esas No: 2021/11074
Karar No: 2022/6443
Karar Tarihi: 06.04.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/11074 E.  ,  2022/6443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu daimi ve geçici irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de, bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda bu yönteme uyulmadan değer biçildiğinden hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 06/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2015/28212
Karar No: 2017/9557
Karar Tarihi: 14.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/28212 E.  ,  2017/9557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de,

Dava ve cezanın İİK’nın 354. maddesinde yazılı sebeplerle düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2014/7767
Karar No: 2014/15467
Karar Tarihi: 07.07.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/7767 E.  ,  2014/15467 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Samsun 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 25/03/2014

Numarası : 2011/1772-2014/115

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı S.. M..'nün tüm, davalı Belediyenin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının önceleri Aşağıçinik Belediyesi bünyesinde, daha sonra belediyenin Tekkeköy Belediyesine katılması üzerine Tekkeköy Belediyesi bünyesinde 2010 yılı Aralık ayına kadar çalıştığını, önceleri geçici personel pozisyonunda iken sözleşmeli personel statüsüne geçirildiğini, Tekkeköy Belediyesi çalışmasının ardından Orman İşletme Müdürlüğü'ndeki görevine geçirildiğini, 10 ay çalışmasının ardından 15/08/2011 tarihinde emekli olduğunu, fazla çalışma, hafta sonu çalışma, resmi ve dini bayram çalışma ücretlerinin tamamının ödenmediğini öne sürerek, kıdem tazminatı, fazla çalışma, genel tatil, hafta tatili ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Tekkeköy Belediyesi vekili, belediye ile diğer davalının dava arkadaşlığı sıfatı bulunmadığını, aynı dava ile iki kurumun davalı olarak gösterilemeyeceğini, bu nedenle davanın reddi gerektiğini, kıdem tazminatı talebinin belediye ile ilgisinin bulunmadığını, davacının 2010 yılında belediyeden ayrılarak S.. M..'nde işe başladığını ve ilgili kurumca kıdem tazminatının ödendiğini, çalışma karşılığı tüm ücretlerin ödendiğini, davalı Orman Genel Müdürlüğü vekili, davacının emekli olduğu tarihteki toplu iş sözleşmesi ve yasa hükümleri gereğince kıdem tazminatının hesaplanıp ödendiğini, bir eksik ödeme veya ücret ödenmemesinin söz konusu olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, davanın, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Feshe bağlı haklardan olan kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

Somut olayda, mahkemece yıllık izin ücreti alacağından davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de, yıllık izin ücreti fesih ile muaccel hale geleceğinden, kullandırılmayan yıllık izin ücreti alacağından sadece son işveren olan S.. M.. sorumludur. Mahkemece bu husus gözetilmeden davalıların müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı Belediyeye iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı S.. M..ne yükletilmesine, 07.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Esas No: 2007/3323
Karar No: 2007/3553
Karar Tarihi: 02.04.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/3323 E.  ,  2007/3553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 20.2.2006 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim tashihi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 21.11.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, tapuda 1301(1305) cilt, 139 sayfa, 225 sıra numarada kayıtlı taşınmazın maliklerinden muris büyük babaannesi ... kızı ...’nun, tapu kaydında adının “ ... ... ” olarak yazıldığını belirterek, nüfus kaydına göre büyük babaannesinin ad ve soyadının düzeltilmesini istemiştir. Mahkemece davacının davasını ispatlayamadığından istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından, temyiz dilekçesine ekli murisinin hissedarı bulunduğu 1305 tarih, 225 sıra ve 439 sayfa numaralı tapu kaydı ve diğer tapu kayıtlarında olduğu gibi tapu sicili tarafından murisinin payının mirasçılarına intikal ettirildiğini belirterek, eksik araştırma sonucu karar verildiği iddiası ile temyiz edilmiştir.

Kaydında düzeltme yapılması istenen taşınmaz 1301 ve öncesi tarihinden beri tapuya kayıtlı bir taşınmazdır. Kayıt maliklerinin geçen zaman içinde vefatlarıyla birden çok kişinin iştirak halinde mülkiyetine kalan yerlerden olup önceki paydaşlardan bir kısmının ölmesi üzerine mirasçıları intikale talip olmuşlar ve onların payları mirasen intikalen adlarına yazılmış bulunmaktadır. Ölü paydaşlardan, intikale talip olmayan mirasçılarının büyük bir ihtimalle taşınmazın bulunduğu mahallin dışında ikamet etmeleri nedeniyle somut olayda olduğu gibi taşınmazın bulunduğu yeri bilmemeleri hayatın olağan akışına ters düşmez. Mahkemenin davayı reddederken, davacı ... tarafından adında düzeltme yapılması istenen kişiye ait taşınmazın yerini bilememesini hükme gerekçe yapması yasaya uygun düşmemiştir. Hükmün temyizi üzerine Dairece dosya geri çevrilerek veraset belgesi istenmiş, bundan ayrı davacı da temyiz dilekçesine murisin paydaş olduğu taşınmazlarda diğer paydaşların istemleri ile yapılan intikallere ilişkin tapu kayıt suretleri eklemiş olup, bu kayıtların birlikte tetkiki ile istem hakkında tartışmadan uzak yeni bir hükmün kurulabilme ihtimali belirmiştir. Önceki belgeler ve deliller ile az yukarıda işaret edilen delillerin mahalli mahkemece yeniden değerlendirilmesi ve gerek duyulması halinde emekli bir tapu sicil muhafızı yada bir tapu tasarruf elemanı bilirkişi olarak atanıp olay ve istem hakkında raporunun alınmasından sonra bir karar verilmek üzere hükmün bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 02.04.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Esas No: 2014/47488
Karar No: 2016/5864
Karar Tarihi: 25.02.2016

**13. Hukuk Dairesi         2014/47488 E.  ,  2016/5864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı,davalı idareye bağlı hastanelere 2009 dan beri tıbbi malzeme satıp teslim ettiğini,2009 yılından ödenmeyen 12.214,56 TL alacağının ticari faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı,davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar vermiş,hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı,davalı idareye bağlı hastanelere 2009 dan beri tıbbi malzeme satıp teslim ettiğini,2009 yılından ödenmeyen 12.214,56 TL alacağının ticari faizi ile tahsili için eldeki davayı 17.4.2013 tarihinde açmıştır.Mahkemece davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş ise de;Davalı idare tacir olmadığı gibi kamu hizmetinin yürütülmesi için davacıdan satın alınan tıbbi malzemelerin bedeline yönelik eldeki dava mutlak ticari dava niteliğinde değildir.O halde eldeki davada da görevli mahkeme Asliye Hukuk Mahkemesidir. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup, taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında re’sen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak da söz konusu olmaz. Bu durumda mahkemece, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bent gereğince davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.