Esas No: 2015/5179
Karar No: 2016/308
Karar Tarihi: 14.01.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/5179 E.  ,  2016/308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık ... hakkında, başka bir suç nedeniyle alınan arama kararına istinaden evinde ve eşine ait arabada yapılan arama sırasında ele geçirildiği iddia edilen ... adına düzenlenmiş sahte nüfus cüzdanı ile ... ve ... isimlerine düzenlenmiş sahte sürücü belgesi nedeniyle, TCK'nın 204/1 (3 kez) ve 205/1 (3 kez) cezalandırılması istemiyle açılan kamu davalarının yapılan yargılaması sonunda; sanığın ... adına düzenlenmiş sahte nüfus cüzdanı ile ... ismine düzenlenmiş olan sahte sürücü belgesi nedeniyle resmi belgede sahtecilik suçundan TCK'nın 204/1,62. maddeleriyle ayrı ayrı iki kez cezalandırılmasına, diğer suçlardan ise beraatına karar verilmiş ve mahkumiyete ilişkin hükümler sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmiş olmakla,

Sanık hakkında, resmi belgede sahtecilik suçundan kurulmuş olan iki ayrı mahkumiyet hükmüne hasren yapılan incelemede:

... Emniyet Müdürlüğü Mali Suçlar Büro Amirliğince, suç örgütü kurma ve kaçakçılık suçlarından yürütülmekte olan projeli çalışma sırasında, bu suçlarla ilgili olarak ... Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan (ancak yazısı dosyada bulunmayan) talep üzerine, ... Sulh Ceza Mahkemesince 11.04.2011 gün ve 2011/501 değişik iş sayı ile;

... Cumhuriyet Başsavcılığının 11.04.2011 tarih ve 2010/1975 arama sayılı yazısı ile aşağıda yazılı adresten arama yapılmasına karar verilmesi isteminde bulunulmuş olmakla soruşturma belgeleri ve ekleri incelendi:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 20 ve 21. maddeleri ile 2559 sayılı Polis Vazife ve Salahiyet Kanunu'nun 9. maddelerine göre, milli güvenlik, kamu düzeni, suç işlenmesinin önlenmesi, genel sağlık ve genel ahlakın korunması veya başkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması sebeplerinden bir veya birkaçına bağlı olarak arama kararı verilebilir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 116 ve devamı maddelerine göre, yakalanabileceği veya suç kanıtlarının elde edilebileceği hususunda makul şüphe varsa, şüphelinin veya sanığın üstü, eşyası, konutu, işyeri veya ona ait diğer yerler aranabilir.

İleri sürülen husus ciddi ve yukarıda açıklanan duruma uygun görüldüğünden;

a) Suç iz, eser, emare veya delillerinin tespiti veya faillerin yakalanması amacıyla şüphelinin aşağıda yazılan adreslerinde,

b) Gündüzleyin ve bir defaya mahsus olmak üzere,

c) Kararın verildiği andan itibaren 24 saat içerisinde ve usulune uygun şekilde ARAMA YAPILMASINA, suç veya suç unsuru elde edilmesi halinde el konulabilmesi için el koyma izni verilmesine,

d) Arama yapıldıktan sonra aramanın yapıldığına dair tutanağın ... C. Başsavcılığının 2010/1975 arama sayılı evrakına gönderilmesine, (saat 15.00 te)"

Karar verilmiş ve arama yapılacak kişi ve yerler arasında diğer başka şahıs ve adresler yanında, "...'ün,... Mahallesi ..." şeklinde belirtilen adresi de gösterilmiştir.

Bunun üzerine, 12.04.2011 tarihinde saat 07.00 sıralarında, arama kararında belirten adrese gidilip kapı çalındığında, kapıyı sanığın eşi olan ... açmış, ...'ün de yanlarına gelmesinin ardından, evde yapılan aramada, yatak odasındaki gardrobun çekmecesindeki metal kutunun içerisinde "... adına düzenlenmiş ve üzerine sanığın fotoğrafı yapıştırılmış" bir nüfus cüzdanı bulunduktan sonra sanıktan kimlik belgesi istenmiş ve sanığın kimlik belgesinin arabada olduğunu söylemesi üzerine de, sanığın oğlu... ile birlikte, sanığın eşi olan ...'ye ait olduğu anlaşılan...plakalı arabaya gidilmiş ve arabanın içerisinde sanığın kimliğinin yanında "... ve ... adına düzenlenmiş" iki adet sürücü belgesi ele geçirilmiş ve her iki belgede de sanığın fotoğrafının bulunduğu tespit edilerek belirtilen 3 belgeye el konulmuştur.

Tutanaktan anlaşıldığına göre, saat 07.45 te tamamlanan aramaya 6 adet polis memuru katılmış ve arama sırasında sanıkla birlikte, eşi ... ve oğlu ... hazır bulunmuştur.

Durum, aynı gün saat 09.00 da Cumhuriyet Savcısına bildirildikten sonra da, sahte belgelere ilişkin olarak 2011/14971 nolu soruşturma açılmış ve Cumhuriyet Savcısının talimatıyla sanık gözaltına alınarak soruşturmaya ilişkin diğer işlemler yapılmıştır.

Sanık savunmasında; ...'un kayınbiraderi olduğunu, ona ait kimlik bilgilerini kullanarak 3 yıl önce tanımadığı birisine sahte nüfus cüzdanı yaptırdığını, ... ve ... isimli kişileri ise tanımadığını, bunlara ait sürücü belgelerini bulduğunu, fotoğraflarını çıkartıp kendi fotoğrafını yapıştırdığını, bunu trafik cezalarından kurtulmak için yaptığını beyan etmiştir.

Yargılama sonunda; ... adına düzenlenen sürücü belgesinde mühür izinin bulunmaması nedeniyle, ev araması sırasında ele geçirilen "..." ismine düzenlenmiş nüfus cüzdanı ve sanığın eşine ait arabada bulunan "..." adına düzenlenmiş sürücü belgesi esas alınmak suretiyle, sanık hakkında, iki kez resmi belgede sahtecilik suçundan mahkumiyet hükmü kurulduğu anlaşılmaktadır.

Şu durumda, hakkında başkaca delil bulunmayan sanık hakkındaki mahkumiyet hükmünün, TCK'nın 116. maddesi uyarınca, suç örgütü kurmak ve kaçakçılık suçlarından yapılan soruşturma sırasında alınmış olan “Arama” kararının icrası kapsamında tesadüfen ele geçirilen belgelere istinaden verildiği görülmektedir.

CMK'nın 217. maddesine göre; yüklenen suç hukuka uygun bir şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir. Bu nedenle, sanığın suçunun hukuka uygun delillerle ispat edilip edilmediğinin, dolayısıyla da verilen “arama kararı”nın ve bu kararın "icra ediliş biçiminin" hukuka uygun olup olmadığının incelenmesinde zorunluluk bulunmaktadır:

Ceza yargılamasının sağlıklı biçimde yürütülebilmesi için öngörülen koruma tedbirlerine kanunda belirlenen ölçüler içinde başvurulması ve tedbirlerin bu çerçevede ortaya konulan koşullara uygun olarak yerine getirilmesi gerekir. Koruma tedbirlerine başvurmakla ortaya çıkan özgürlük kısıtlamaları ile suçların önlenmesi ya da suç delillerinin ortaya çıkarılması arasında bir denge olmalıdır.

Buna göre; suçun sübutuna ve vasfına ilişkin uyuşmazlıkların sağlıklı bir biçimde çözüme kavuşturulabilmesi bakımından, öncelikle arama ve hukuka aykırı biçimde elde edilen kanıtların yargılamada kullanılıp kullanılamayacağı konularını düzenleyen, ulusal ve uluslararası mevzuat hükümlerinin ortaya konulması ve somut olayın bu kurallar ışığında değerlendirilmesi gerekir:

Konuya ilişkin olarak İnsan Haklarını ve Temel Hürriyetleri Korumaya Dair Avrupa Sözleşmesinin 8. maddesinde;

"1- Herkes, özel hayatına, aile hayatına, konutuna ve haberleşmesine saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

2- Bu hakkın kullanılmasına bir kamu otoritesinin müdahalesi, ancak ulusal güvenlik, kamu emniyeti, ülkenin ekonomik refahı, dirlik ve düzenin korunması, suç işlenmesinin önlenmesi, sağlığın veya ahlâkın veya başkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması için, demokratik bir toplumda zorunlu olan ölçüde ve yasayla öngörülmüş olmak koşuluyla söz konusu olabilir" şeklinde bir düzenleme bulunmaktadır.

İç Hukukumuzda ise, 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 03.10.2001 gün ve 4709 sayılı Yasa ile değişik 20. maddesi;

“Herkes, özel hayatına ve aile hayatına saygı gösterilmesini isteme hakkına sahiptir. Özel hayatın ve aile hayatının gizliliğine dokunulamaz.

Milli güvenlik, kamu düzeni, suç işlenmesinin önlenmesi, genel sağlık ve genel ahlâkın korunması sebeplerinden biri veya birkaçına bağlı olarak usulüne göre verilmiş hakim kararı olmadıkça; yine bu sebeplere bağlı olarak gecikmesinde sakınca bulunan hallerde de kanunla yetkili kılınmış merciin yazılı emri bulunmadıkça; kimsenin üstü, özel kağıtları ve eşyası aranamaz ve bunlara el konulamaz. Yetkili merciin karan yirmidört saat içinde görevli hâkimin onayına sunulur. Hâkim, kararını el koymadan itibaren kırksekiz saat içinde açıklar; aksi halde, el koyma kendiliğinden kalkar” hükmünü içermektedir.

Ceza Muhakesi Kanunu'nun 119. maddesine göre;

"1 -Hakim kararı üzerine veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının, Cumhuriyet savcısına ulaşılamadığı hallerde ise kolluk amirinin yazılı emri ile kolluk görevlileri arama yapabilirler. Ancak, konutta, işyerinde ve kamuya açık olmayan kapalı alanlarda arama, hakim kararı veya gecikmesinde sakınca bulunan hallerde Cumhuriyet savcısının yazılı emri ile yapılabilir. Kolluk amirinin yazılı emri ile yapılan arama sonuçları Cumhuriyet Başsavcılığına derhal bildirilir.

2- Arama karar veya emrinde;

a) Aramanın nedenini oluşturan fiil,

b) Aranılacak kişi, aramanın yapılacağı konut veya diğer yerin adresi ya da eşya,

c) Karar veya emrin geçerli olacağı zaman süresi,

Açıkça gösterilir.

3- Arama tutanağına, işlemi yapanların açık kimlikleri yazılır.

4- Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın konut, işyeri veya diğer kapalı yerlerde arama yapabilmek için o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulur....''

Aynı Yasanın 120. maddesine göre ise;

" l)Aranacak yerlerin sahibi veya eşyanın zilyedi aramada hazır bulunabilir; kendisi bulunmazsa temsilcisi veya ayırt etme gücüne sahip hısımlarından biri veya kendisiyle birlikte oturmakta olan bir kişi veya komşusu hazır bulundurulur."

Adli ve Önleme Aramaları Yönetmeliği'nin 5, 7. ve 30. maddelerinde de benzer düzenlemeler yer almaktadır.

Görüldüğü gibi, arama ancak hakim kararıyla mümkündür. Cumhuriyet savcıları ile onun yardımcısı sıfatıyla emirlerini yerine getirmekle görevli kolluğun arama emri yetkisi istisnai olup bu yetkinin doğması için bir ön koşul olarak, gecikmesinde sakınca umulan halin gerçekleşmesi gerekir. Gecikmede sakınca bulunduğundan söz edebilmek için de, ilgilinin hâkime başvurup karar aldıktan sonra tedbiri uygulamak istemesi halinde o tedbirin uygulanamaz duruma düşmesi ya da uygulanması halinde dahi beklenen faydayı vermemesi söz konusu olmalıdır.

Bununla birlikte; CMK'nın 138/1 ve Yönetmeliğin 10. maddesinde "arama sırasında tesadüfen elde edilen delillere" ilişkin düzenlemeye yer verilmiştir. CMK’nın 138/1. maddesine göre; "Arama veya elkoyma koruma tedbirlerinin uygulanması sırasında, yapılmakta olan soruşturma veya kovuşturmayla ilgisi olmayan ancak, diğer bir suçun işlendiği şüphesini uyandırabilecek bir delil elde edilirse; bu delil muhafaza altına alınır ve durum Cumhuriyet savcılığına derhal bildirilir." Yönetmelikte bu husus biraz daha açık şekilde ifade edilmiştir.

Yönetmeliğin 10. maddesindeki hüküm aynen şu şekildedir:

"Usulune uygun olarak yapılan aramada;

a) Yapılmakta olan soruşturma ve kovuşturmayla ilgili olmakla birlikte, karar veya yazılı emirde konu edilmeyen,

b) Yapılmakta olan soruşturma ve kovuşturmayla ilgisi olmayan ancak, diğer bir suçun işlendiği şüphesini uyandırabilecek,

Bir delil elde edilirse; bu delil koruma altına alınır ve durum Cumhuriyet başsavcılığına derhal bildirilerek el koyma işlemini gerçekleştirmek için Cumhuriyet savcısından yeni bir yazılı emir istenir...."

Tüm bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde varılan sonuç şudur: Arama kararı, istisnalar dışında yalnızca hakim tarafından verilebilir. Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın konut, işyeri veya diğer kapalı yerlerde arama yapabilmek için o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin bulundurulması şarttır. Ayrıca, arama kararı (kararda belirtilmiş olmak kaydıyla) kime, neye, nereye ve ne zamana ilişkin ise o kapsamda yerine getirilebilir. Bunun dışında, arama kararında yer alan kişiden başka bir kişinin, başka bir eşyanın, başka bir yerin aranması veya başka bir zamanda arama yapılması mümkün değildir.

Cumhuriyet savcısı hazır bulunmaksızın konutta yapılan arama sırasında, CMK'nın 119/4. maddesindeki, "o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişi bulundurulur" hükmünün ihlal edilmesinin, aramayı hukuka aykırı hale getirip getirmeceği hususu; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28.04.2015/469-132 gün ve sayılı kararında ayrıntılı olarak tartışıldıktan sonra, Anayasa Mahkemesince bireysel başvuru sonunda verilen ve "belirtilen şekle uyulmadan gerçekleştirilen arama sonucu elde edilmiş delillere dayalı olarak mahkumiyet kararı verilmesinin Anayasa'nın 36. maddesinde düzenlenmiş bulunan adil yargılanma hakkını ihlal ettiğine" ilişkin olan 19.11.2014 gün ve 2013/6183 başvuru nolu kararı da gerekçe gösterilmek suretiyle, Ceza Genel Kurulu'nun 26.06.2007/147-159 ile 13.03.2012/278-96 gün ve sayılı kararlarının aksine, CMK'nın 119/4. maddesine aykırı olarak yapılan aramanın hukuka aykırı olduğu sonucuna ulaşılmıştır.

Arama sırasında "tesadüfen elde edilen deliller"den bahsedilebilmesi için ise; Yönetmelikte de açık biçimde ifade edildiği üzere, öncelikle, "usulüne uygun olarak yapılmış olan bir arama"ya ihtiyaç vardır. Usulüne aykırı şekilde icra edilen bir arama sırasında elde edilmiş olan bulgu, tesadüfen elde edilen delil sayılamaz.

Bu bağlamda, sanığın evinde yapılan arama sırasında eşine ait arabada sahte belgelerin bulunduğuna ilişkin makul şüphenin ortaya çıkması halinde, sanık hakkında alınmış olan arama kararı ile eşine ait arabada arama yapılması mümkün değildir. Böyle bir durumun ortaya çıkması durumunda, belirtilen kişiye ait arabanın aranabilmesi için gerekli makul şüphenin varlığı halinde, o kişinin arabasında arama yapılabilmesi ancak yeni bir arama kararı alınması ile mümkün olabilecektir. Zaman kaybından dolayı delillerin kaybolmasından korkulması halinde ise, arama kararı temin edilinceye kadar sözkonusu arabanın kontrol altında tutulması mümkündür. Başka bir deyişle, sanığın evinde arama yapılmasına ilişkin olan karara istinaden, sanığın eşine ait olduğu anlaşılan arabada yapılan aramada ele geçirilen belgeler, bir karara dayanmadığı için hukuka aykırı olarak gerçekleştirilmiş olan arama sonucu elde edilmiş olmaları nedeniyle, "tesadüfen elde edilen delil" sayılamaz.

Bu nedenle; Sanık ... hakkında, başka bir suç nedeniyle alınan ve evinde arama yapılmasına ilişkin olan karara istinaden evi ile eşine ait arabada yapılan arama sırasında, üzerlerinde sanığın fotoğrafı yapışık olduğu halde, ... adına düzenlenmiş nüfus cüzdanı ile ... ve ... isimlerine düzenlenmiş sürücü belgelerinin ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen somut olayda; sanığın evinde kolluk güçleri tarafından Cumhuriyet savcısı bulunmaksızın yapılan aramada o yer ihtiyar heyetinden veya komşulardan iki kişinin hazır bulundurulmamış olması ile sanığın eşine ait arabada arama yapılmasına dair herhangi bir karar bulunmadığı halde, sözkonusu arabada arama yapılmış olması hususları, CMK'nın 119. maddesine açık aykırılık oluşturduğundan, belirtilen aramaların "usule aykırı" olduğunun kabulü gerekir.

Somut olaydaki hukuka aykırılığı bu şekilde saptadıktan sonra, hukuka aykırı biçimde elde edilen delilin ceza yargılamasında kullanılıp kullanılamayacağı sorununu inceleyecek olursak;

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulu'nun 17.11.2009/160-264 gün ve sayılı kararında açıklandığı üzere;

Ceza yargılaması hukukumuzda delillerle ilgili geçerli ilke, “delil serbestisi” prensibidir. Bu nedenle, ceza yargılaması hukukunda, medeni yargılama hukukundan farklı olarak, her şey kanıt olarak kabul edilebilmektedir. Öte yandan, CMK'nın 217. maddesinin birinci fıkrasında; “Hakim kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hakimin vicdani kanaatiyle serbestçe takdir edilir." denilmekle, yargılama sürecinde sunulan ve toplanan kanıtlardan çıkarım yapılması yargıçların takdirine bırakılmıştır. Ancak hem “delil serbestisi” hem de “delillerin yargıçların kanaatine göre takdir edilmesi” ilkelerinin belli sınırları bulunmaktadır. Bunlardan biri de, mahkemenin, ancak hukukun izin verdiği yöntemlerle elde edilen delilleri dikkate alabilecek olmasıdır. Başka bir deyişle, hukuk düzeninin yasakladığı yöntemlerle toplanan kanıtlar mahkemece dikkate alınamazlar. Temel hak ve hürriyetlere yasadışı müdahale suretiyle elde edilen delillerin davalarda hükme esas alınmasının hukuka aykırı sayılması ise, çağdaş hukuk sistemlerinin bazılarında yargısal ilkeler, kimilerinde de pozitif hukuk normları sayesinde mümkün olabilmektedir.

Ceza Muhakemesi Kanununun 217. maddesinin ikinci fıkrasında, “yüklenen suçun, hukuka uygun olarak elde edilmiş her türlü delille ispat edilebileceği” belirtilmiştir. Madde metninden de açıkça anlaşılacağı üzere, hukuka uygun olarak elde edilmeyen deliller ispat aracı olarak kabul edilmemiştir. Kaldı ki, 230. maddenin birinci fıkrası uyarınca, mahkûmiyet hükmünün gerekçesinde, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi de zorunludur.

“Yasadışılıktan” daha geniş bir içeriğe sahip olan “hukuka aykırılık kavramı”nın çerçevesi ve kapsamı saptanırken, gerek pozitif hukuk metinlerine gerekse kişilerin temel hak ve hürriyetlerine ilişkin evrensel hukuk ilkelerine aykırılık bulunup bulunmadığı gözetilmeli ve aykırılığın varlığı halinde hukuka aykırılığın mevcudiyeti kabul edilmelidir. Bu kavram, Anayasa Mahkemesi’nin 22.06.2001 gün ve 2-2 sayılı kararında da benzer biçimde tanımlanmıştır.

Sözü edilen kararda: “Hukuka aykırılık en başta milli hukuk sistemimiz içinde yürürlükteki tüm hukuk kurallarına aykırılık anlamına gelir. Bu çerçeve içinde, anayasaya, usulüne uygun olarak kabul edilmiş uluslararası sözleşmelere, kanunlara, kanun hükmünde kararnamelere, tüzüklere, yönetmeliklere, içtihadı birleştirme kararlarına ve teamül hukukuna aykırı uygulamaların tümü hukuka aykırılık kavramı içinde yer alır.

Bunun dışında, hukuk sistemimiz, hukukun genel ilkeleri adı verilen ve uygar dünyanın tüm medeni ülkelerinde uygulanan kuralları da hukuk kuralı olarak kabul etmektedir. Hukukun genel ilkelerinin neler olduğu konusunda bir belirsizlik olsa da, hukukun genel ilkelerinin hukuki bağlayıcılığı bulunduğu gerek uygulamada gerekse doktrinde tartışmasız olarak kabul edilmektedir. Anayasa Mahkememiz de birçok kararında, hukukun genel ilkelerinin varlığını kabul etmenin hukuk devletinin gereklerinden biri olduğunu ve bu ilkelerin yasakoyucu tarafından dahi yok edilemeyeceğini hükme bağlamıştır (örneğin bkz. E. 1985/31. K. 1986/1, KT. 17.3.1986, Anayasa Mahkemesi Kararlar Dergisi, S. 22. s. 115). Anayasa Mahkemesi ’nin bu görüşleri çerçevesinde hukukun genel ilkeleri, yasalardan, hatta Anayasa 'nın değiştirilebilir hükümlerinden de üstün bir konuma getirilmiştir’'’ denilmektedir.

Şu durumda, çözümlenmesi gereken son problem, hükme esas alınan belgelerin hukuka aykırı yollarla ele geçirildiği olayda, bu deliller hükme esas alınamayacağına göre, sırf sanığın ikrarına dayalı olarak mahkumiyet kararı verilip verilemeyeceğine ilişkindir.

Bu konuyla ilgili olarak, Ceza Genel Kurulu'nun 25.11.2004 gün ve 8-166-514 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hukuka uygun olmayan arama sırasında ele geçen delillerin hükme esas alınamayacağının belirlendiği hallerde, başkaca maddi delillerle desteklenmeyen ikrara dayanılarak mahkumiyet hükmü kurulması usul ve kanuna aykırıdır.

Açıklanan pozitif hukuk normları ve uygulamayı yansıtan yargısal kararlar karşısında belirtmek gerekir ki; “hukuka aykırı biçimde” elde edilen deliller, Türk Ceza Yargılaması Hukuku sisteminde dikkate alınamaz.

Buna göre somut olayda;

1- Sanık ...'ün evinde Cumhuriyet savcısı hazır olmaksızın yapılan aramada, ihtiyar heyetinden veya komşulardan en az iki kişinin bulundurulmamış olması,

2- Hakkında arama kararı bulunmamasına rağmen sanık ...'in eşine ait arabada da arama yapılması,

Nedenleriyle, sanık hakkında hukuka uygun olarak verilmiş bulunan arama kararı, "yerine getirilme şekli itibarıyla" hukuka aykırı olup bu arama sonucu elde edilmiş bulunan ve hukuka aykırı delil niteliğinde olan “belgeler” de CMK'nın 217. maddesi bağlamında hükme esas alınamaz.

Bu durumda; hukuka aykırı olarak elde edildiği anlaşılan “belgeler” ve bu belgelere dayalı olarak temin edildiği anlaşılan "ikrar" mahkumiyet hükmüne esas alınamayacağından, atılı resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediğine dair her türlü kuşkudan uzak kesin ve yeterli delil bulunmayan sanık hakkında beraat yerine, mahkumiyete hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.