Esas No: 2024/2301
Karar No: 2024/4384
Karar Tarihi: 18.09.2024

**12. Ceza Dairesi         2024/2301 E.  ,  2024/4384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/173 E., 2022/709 K.

SUÇ : Taksirle yaralama

KARAR : Mahkumiyet

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Taksirle yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 89/1, 52/2 ve 62/1. maddeleri gereğince 1.500,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Bitlis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/12/2022 tarihli ve 2018/173 esas, 2022/709 karar sayılı kararının kesin karar niteliğinde olduğu anlaşılmakla;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 18/03/2024 tarihli ve94660652-105-13-30710-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04/04/2024 tarihli ve KYB-2024/35769 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04/04/2024 tarihli ve KYB-2024/35769 sayılı kanun yararına bozma isteminin:

"Dosya kapsamında; sanığın doktor olmasından bahisle gerçekleştirdiği ameliyat esnasında hastası olan müştekinin akciğer bölgesinde gazlı bez unutarak dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı hareket etmesi nedeniyle yapılan yargılama sonunda, sanık hakkında görevi kötüye kullanma ve taksirle yaralama suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine karar verilmiş ise de; sanığın bahse konu olan eylemi ile birden fazla suçun oluşmasına sebebiyet vermiş olmasına karşın 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı gereğince bir fiil ile birden farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren sanığın bunlardan en ağır cezayı gerektiren ve meydana gelen suçların en ağırı olan görevi kötüye kullanma suçundan cezalandırılması ile yetinilmesi gerektiği gözetilmeden, ayrıca taksirle yaralama suçundan da hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.Taksirle yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 89/1, 52/2 ve 62/1. maddeleri gereğince 1.500,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Bitlis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/12/2022 tarihli ve 2018/173 esas, 2022/709 karar sayılı kararının kesin karar niteliğinde olduğu anlaşılmıştır.

2.İncelenen dosya kapsamına göre; sanığın doktor olmasından bahisle gerçekleştirdiği ameliyat esnasında hastası olan müştekinin akciğer bölgesinde gazlı bez unutarak dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı hareket etmesi nedeniyle yapılan yargılama sonunda, sanık hakkında görevi kötüye kullanma ve taksirle yaralama suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetine karar verilmiş ise de; sanığın bahse konu olan eylemi ile birden fazla suçun oluşmasına sebebiyet vermiş olmasına karşın 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı gereğince bir fiil ile birden farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren sanığın bunlardan en ağır cezayı gerektiren ve meydana gelen suçların en ağırı olan görevi kötüye kullanma suçundan cezalandırılması ile yetinilmesi gerektiği gözetilmeden, ayrıca taksirle yaralama suçundan da hüküm kurulması Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.Bitlis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/12/2022 tarihli ve 2018/173 esas, 2022/709 karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3 maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3.5271 sayılı CMK'nın 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

Sanık üzerine atılı taksirle yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin olarak hüküm fıkrasının (B) numaralı bölümünün ve bu bölüm başlığı altında yer alan maddelerin hükümden çıkartılması ile yerlerine "Somut olayda sanığın görevi kötüye kullanma suçundan cezalandırıldığı gözetildiğinde, taksirle yaralama suçundan HÜKÜM VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA'' şeklinde bir paragraf eklenmesi suretiyle hükümde yer alan diğer hususların aynen bırakılmasına, infazın ve müteakip işlemlerin mahallinde buna göre yapılmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.09.2024 tarihinde karar verildi.