Esas No: 2023/17361
Karar No: 2024/21740
Karar Tarihi: 03.07.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/17361 E.  ,  2024/21740 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Ermenek Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.07.2018 tarihli ve 2018/9 Esas, 2018/37 Karar sayılı kararı ile sanığın 23.07.2017 tarihinde işlediği kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'un (2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 4 yıl hapis ve 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Yukarıda (A) bendinde açıklanan mahkûmiyet kararının istinaf edilmesi üzerine kararı inceleyen Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 25.06.2020 tarihli ve 2018/1623 Esas, 2020/710 Karar sayılı kararı ile aynı Dairenin 2018/1594 Esas sayılı dosyası ile aralarında hukuki ve fiili irtibat bulunması sebebiyle her iki dosyanın birleştirilmesine, yargılamaya 2018/1594 Esas sayılı dosyası üzerinden devam olunmasına karar verilmiştir.

C. Ermenek Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.07.2018 tarihli ve 2018/16 Esas, 2018/38 Karar sayılı kararı ile; sanığın,

1. 30.08.2017 tarihinde işlediği kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 4 yıl 6 ay hapis ve 12.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

2. 30.09.2017 tarihinde işlediği kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 4 yıl hapis ve 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

D. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 04.11.2020 tarihli ve 2018/1594 Esas, 2020/1120 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve yukarıda (A), (C.1.) ve (C.2.) numaralı bentlerde açıklanan hükümlere yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurularına ilişkin olarak 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararlarının kaldırılması ile sanığın; kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü

maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 5 yıl 4 ay hapis ve 13.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

A. Hükmün gerekçesiz olduğuna,

B. Suçun unsurlarının oluşmadığına,

C. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

D. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına,

E. Kararın usûl ve yasaya aykırı olduğuna,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

Yargıtay'ın denetim işlevini yerine getirebilmesi için temyiz incelemesine konu hükmün gerekçe bölümünde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve ulaşılan kanaatin, suç oluşturduğu sabit görülen fiilin ve bunun nitelendirmesinin belirtilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan;

Hükmün gerekçesinde iddianame tarihleri belirtilerek sanık hakkında 3 ayrı dava açıldığı ve bu davalarda 5 ayrı eyleminin bulunduğu belirtildikten sonra sanığın, "30.08.2017" tarihinde 78 kök kenevir ektiği ve bir başka eyleminde de yine "30.08.2017" tarihinde kök sayısı ve elde edilebilecek net esrar miktarı kesin olarak belirlenmeden "3-4 kök" şeklinde kenevir ektiğinin kabul edilerek "kök sayısı" itibarıyla sanığın eyleminin "2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi" kapsamında olduğu belirtilmesine rağmen; hüküm fıkrasında tek eylemin sabit olduğu kabulüyle "münhasıran kendi kullanımı için ihtiyaç duyduğu" esrarı elde etmek amacıyla kenevir ekmek suçunu işlediğinin belirtilmesi, ancak sonrasında "2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi" gereğince cezalandırılmasına karar verilerek hükmün karıştırılması,

2313 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin son fıkrasına göre "ekim yapma" ibaresinin, tohumun toprağa ekilmesinden ürünün hasadına kadarki süreci kapsadığı, eylem tarihlerinin de birbirine çok yakın olduğu ve kenevir ekilen yerlerin aynı bölgede bulunduğu gözetilerek; sanığın eylemlerinin tek suç, ayrı suç veya zincirleme suç oluşturup oluşturmadığı tartışılıp değerlendirilerek zincirleme şekilde suçun işlendiği kabul edildiği takdirde zincire dahil kaç eylemin olduğu belirlenerek artırım oranının olay sayısı gözetilmek suretiyle tespit edilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı görülmüştür.

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 04.11.2020 tarihli ve 2018/1594 Esas, 2020/1120 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.07.2024 tarihinde karar verildi.