Esas No: 2022/5888
Karar No: 2023/10550
Karar Tarihi: 25.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2022/5888 E.  ,  2023/10550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1506 E., 2022/501 K.

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ereğli (Konya) Cumhuriyet Başsavcılığının 31.10.2018 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü madde birinci fıkra, 151/1, 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır

2. Ereğli (Konya) 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.11.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü madde ikinci fıkra (c) bendi gereği beraat kararı verilmiştir.

3. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 23.03.2022 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü madde birinci fıkra, 62, 50/1-a,52 nci madde ikinci ve dördüncü bendleri uyarınca hapis cezasından çevrili 3.000 TL ve doğrudan verilen 80,00 TL adli ile para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, suç kastının bulunmadığına, suça konu taşınmazda hiç bir şeyin ekili olmadığına, taşınmazın katılana ait olduğunu bilmediğine, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay suç tarihinde katılana ait 735 numaralı parselde bulunan tarlada mısır ekili olduğu sanığın söz konusu tarlanın 1.5-2 dönümlük kısmını sürerek mala zarar verip hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Her ne kadar sanık ...'in katılana ait olan tarlanın 1500 m2 mısır ekili kısmını ektiği ve katılanın mahsüllerine zarar verdiği iddiasıyla üzerine atılı "Hakkı olmayan yere tecavüz etme ve mala zarar verme" suçlarından sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 154 üncü madde birinci fıkra, 151 inci madde birinci fıkra gereğince cezalandırılması istemiyle mahkememize kamu davası açılmış ise de yapılan yargılama sonucunda sanığın istikrarlı olarak üzerine atılı suçlamayı kabul etmeyerek arazinin sınırlarını belirlemek için daha önce ölçüm yaptırdığını, ölçüm sırasında yanında kazıklar olmaması sebebiyle oğlunun daha sonra tahmini olarak kazıkları çaktığını ve onun da yanlış yaptığını, araziyi kendi arazisi sandığı için sürdüğünü, arazinin ekili olduğunu bilmediği yönündeki savunmaları, bu savunmaları doğrular mahiyetteki tanık Suat ve tanık Seyfettin'in beyanları birlikte değerlendirildiğinde sanığın kasten katılanın mısır ekili tarlasını sürerek ektiği ve mısırına zarar verdiği yönünde sanığın cezalandırılmasına yeter her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı, somut bir delil tespit edilememesi, yüklenen suçlar açısından sanığın kastının bulunmaması nedeniyle beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında her ne kadar mahkemesince sanığın beraatine karar verilmiş ise de, dairemizce duruşmalı olarak yapılan yargılama sonucunda, sanığın ilk derece mahkemesince yapılan keşifte alınan teknik bilirkişi raporunda, kendisine ait 1188 parselden taşarak yıllardır katılanın kullanımında olan ve ecri misilini ödediği taşınmazdaki mısır ekili alanı arada kadastro yol bulunmasına rağmen taşarak 2036 metre kare tecavüzde bulunmak suretiyle üzerine atılı suçu işlediği vicdani kanaatine varıldığı, sanık her ne kadar aşamalarda, bilmeden taştığına yönelik savunmalarda bulunmuş ise de, tecavüz edilen miktar, katılanın aşamalarda zararının giderilmemesi ve sanığın soruşturmadaki beyanında, yerini kadastroya ölçtürdükten sonra kazıkları çaktığı, sürdürdüğüne yönelik beyanı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın mahkemedeki savunmasına ve hükme esas alınan tanık anlatımlarına itibar edilmeyerek, sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dava dosyası kapsamında elde edilen delillerden sanığın suça konu katılanın zilyetliğinde bulunan tarlayı sürerek işgal ettiği anlaşıldığından bölge adliye mahkemesince verilen mahkumiyet kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 23.03.2022 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ereğli (Konya) 1.Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.12.2023 tarihinde karar verildi.