Esas No: 2024/7499
Karar No: 2024/8754
Karar Tarihi: 23.12.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/7499 E.  ,  2024/8754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/203 E., 2023/148 K.

SUÇ : Kasten yaralama

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İstinaf bozması üzerine verilen Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.03.2023 tarihli ve 2019/203 Esas, 2023/148 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/2, 86/3-a, 62, 52/2. maddeleri uyarınca ayrı ayrı iki defa 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin netice cezaların türü ve miktarı itibarıyla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 272/2-a maddesi uyarınca kesin nitelikte olmaları sebebiyle 30.04.2023 tarihinde kesinleştikleri belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 21.10.2024 tarihli ve 2024/7563 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.11.2024 tarihli ve KYB-2024/108998 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.11.2024 tarihli ve KYB-2024/108998 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 16.09.2020 tarihli ve 2020/596 esas, 2020/9590 karar sayılı ilamında yer alan, 'Bozma öncesindeki hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi karşısında, bozma sonrası verilen kararda sanık hakkında cezayı aleyhe değiştirme yasağı gözetilmeyerek fazla cezaya hükmolunması suretiyle, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesine aykırı davranılması' şeklindeki açıklamalar ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 'Davaya yeniden bakacak mahkemenin işlemleri' başlıklı 307/5. maddesinde yer alan, 'Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262 nci maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz.' şeklindeki düzenleme uyarınca, Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.04.2018 tarihli ilk kararının sadece sanık müdafi tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine anılan Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile bozulduğu nazara alındığında, bozma öncesi tayin olunan cezanın sanık lehine kazanılmış hak teşkil edeceğinin anlaşılması karşısında, yeniden kurulan hükümde sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 32 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/3-a maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.04.2018 tarihli ve 2016/920 Esas, 2018/419 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 32, 57. maddeleri ile 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına, akıl hastalarına özgü güvenlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 12.03.2019 tarihli ve 2018/2557 Esas, 2019/1009 Karar sayılı kararı ile özetle; akıl hastalığı yönünden yeniden adlî muayene raporunun alınması gerektiği dikkate alınmadan karar verilmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. İstinaf bozması üzerine hükümlü hakkında inceleme konusu mahkûmiyet hükümleri verilmiş ise de; 5271 sayılı Kanun'un 283/1. maddesinde yer verilen "(1) İstinaf yoluna yalnız sanık lehine başvurulmuşsa, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz." şeklindeki düzenleme dikkate alınmadan hükümlünün kazanılmış hakkının ihlal edilmesi suretiyle istinaf bozması sonrası hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesinde yer alan; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklindeki düzenleme uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.03.2023 tarihli ve 2019/203 Esas, 2023/148 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedeninin hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektirdiği belirlendiğinden hüküm fıkrasına;

"Sanığın 5271 sayılı Kanun'un 283. maddesi gereği kazanılmış hakkının dikkate alınarak 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına,” ibarelerinin eklenmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.12.2024 tarihinde karar verildi.