Esas No: 2011/4416
Karar No: 2013/10690
Karar Tarihi: 09.05.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/4416 E.  ,  2013/10690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

5275 sayılı Yasanın 122. maddesi ile 647 sayılı Yasanın yürürlükten kaldırılmış olması ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCY.nın 50/5. maddesinde öngörülen düzenlemeye göre, hükmolunan cezanın tür ve miktarı bakımından, 5219 sayılı Yasa ile değişik 1412 sayılı CMUK.nun 305/1. maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmayıp kesin nitelikte olduğundan, sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2-Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

Yakınana ait otomobilin kilitli kapısı bıçakla zorlanarak açıldıktan sonra düz kontak yapılmak suretiyle çalıştırıldığı ve şehir içinde bir semtten çalınmasına karşın jandarma görevlilerinin şehirdışında bir köy yolunda araca rastladıkları, ilk önce aracın farlarındaki ayarsızlık nedeni ile uyardıkları ancak sanıkların uyarıya uymayıp hızlanması üzerine takibe başlayıp durdurdukları, sanıkların jandarma aracının da durmasından faydalanıp aracı çalıştırarak tekrar kaçmak istedikleri, fakat aracın stop etmesi üzerine kolluk görevlilerinin aracı çepeçevre sardığı ve sanıkların yakalandığının anlaşılması karşısında ve bu şekilde gelişen somut olayda; suçun işlendiği yer, sanıkların suçtan sonra iadeye ilişkin bir

./..

-2-

davranışının bulunmaması ve otonun ele geçiriliş biçimi ve yeri itibariyle, “Malın geçici bir süre kullanılıp sahibine iade edilmek üzere” alındığına ilişkin bir kanıt bulunmadığı da dikkate alındığında, sübut bulan eylemin 5237 sayılı Yasanın 146/1. maddesinde tanımlanan “kullanma hırsızlığı” olarak nitelendirilemeyeceği düşünülmeden yazılı şekilde uygulama yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yargılama giderlerinin her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, sanıklar için ortak yapılan yargılama giderlerinin “müteselsilen” alınmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

2-Mahkemece 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesi uyarınca, yaşı küçük sanıkların savunmasını yapmak üzere zorunlu savunmanın görevlendirilmesi nedeniyle, savunmana ödenen avukatlık ücretinin, dosyadaki bilgilerden mali geliri bulunmadığı anlaşılan sanıklara, yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olduğundan,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazları ve tebliğnamade bozma isteyen düşünce bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “yargılama giderlerinin müteselsilen alınmasına” ve “hazırlık soruşturmasında 260,00 YTL kovuşturma aşamasında 440,00 YTL'nin vekalet ücreti gideri olmak üzere toplam 700,00 YTL’nin sanıklardan müteselsilen tahsiline” ilişkin bölümlerin çıkarılarak, yargılama giderlerine ilişkin kısıma “sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmalarına” cümlesi yazılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

...