Blackburn Kangaroo

Blackburn RT1 Kangaroo – brytyjski samolot bombowy z końcowego okresu I wojny światowej, skonstruowany w zakładach Blackburn. Dwusilnikowy dwupłat o konstrukcji drewnianej, z załogą trzyosobową. Zbudowano 20 egzemplarzy, używanych w lotnictwie brytyjskim jako morskie samoloty patrolowe. Po wojnie dostosowane były do celów pasażerskich i służyły do końca lat 20.

context: Dwadzieścia samolotów pierwotnie zamówionych przez Admiralicję jako wodnosamoloty GP zostało ostatecznie zbudowane jako bombowce Kangaroo, a całe zamówienie przejęło lotnictwo armii RFC (przekształcone przed ich dostawą w RAF). Samolot zachował dotychczasową konstrukcję płatowca, a unikalny wygląd nadawały mu skrzydła o różnej rozpiętości oraz długi i wąski nos kadłuba, wznoszący się wysoko nad ziemią w pozycji spoczynkowej. Oprócz drobnych ulepszeń konstrukcji, w tym technologii wykonania okuć metalowych, od wodnosamolotu GP różniło go konwencjonalne podwozie kołowe i mocniejsze silniki Rolls-Royce Falcon po 250 KM, a w przypadku 15 ostatnich samolotów po 270 KM. Serię 20 sztuk, o numerach seryjnych B9970 do B9989 zamiast pierwotnie przewidzianych dla GP N1720–N1739, zbudowano w zakładach Blackburn w hali Olympia w Leeds. Pierwszy Kangaroo B9970 został dostarczony do prób w stacji doświadczalnej w Martlesham Heath 3 stycznia 1918 roku. Próby trwały do 26 stycznia, po czym zdecydowano ukończyć pozostałe samoloty i nie zamawiać dalszych, których liczbę początkowo przewidywano na 50. We wszystkich maszynach wprowadzono po próbach ulepszenia, jak resorowane podwozie, podwyższone stanowisko strzelca i prawdopodobnie wzmocniony tył kadłuba. Ostatni samolot zbudowano we wrześniu 1918 roku. Samoloty określane były w części dokumentów jako ciężkie bombowce (Heavy Bomber Aeroplanes), lecz z uwagi na udźwig bomb są także określane w literaturze jako średnie bombowce.
qas: question: Kto wykonał całe zamówienie na bombowce?
answers: text: lotnictwo armii RFC
answer_end: 185
generative_answer: lotnictwo armii RFC

question: Co było nietypowe w wyglądzie samolotu?
answers: text: skrzydła o różnej rozpiętości oraz długi i wąski nos kadłuba, wznoszący się wysoko nad ziemią w pozycji spoczynkowej
answer_end: 427
generative_answer: skrzydła o różnej rozpiętości oraz długi i wąski nos kadłuba, wznoszący się wysoko nad ziemią w pozycji spoczynkowej

question: Jakie silniki miały nowe bombowce? 
answers: text: Rolls-Royce Falcon po 250 KM
answer_end: 623
generative_answer: Rolls-Royce Falcon po 250 KM

question: Ile bombowców zbudowano w zakładach Blackburn w hali Olympia w Leeds?
answers: text: 20
answer_end: 681
generative_answer: 20

question: Ile sztuk bombowców domówiono dodatkowo? 
plausible_answers: text: 50
answer_end: 1097
generative_answer: 50

context: Cztery samoloty (G-EAIT, EAIU, EAKQ, EAMJ) zostały odkupione przez ich producenta Blackburn dla swojego nowo utworzonego przedsiębiorstwa lotniczego North Sea Aerial Navigation, przemianowanego następnie na North Sea Aerial and General Transport. Pierwszy wszedł do eksploatacji 10 maja 1919 roku. Trzy z nich zostały wysłane na pierwszą wystawę lotnictwa komunikacyjnego (ELTA) w Amsterdamie w sierpniu 1919 roku, gdzie przez kilka tygodni były używane do lotów widokowych, przewożąc 1400 pasażerów. G-EAIT, wyposażony w zamkniętą oszkloną kabinę dla ośmiu pasażerów (ósmy w nosie), zdobył tam drugą nagrodę w zawodach startu i krótkiego lądowania. 30 września 1919 roku samoloty rozpoczęły regularną komunikację na linii Leeds – Hounslow, następnie latały też do Amsterdamu przewożąc towary. Loty regularne były utrzymywane do końca 1920 roku, po czym zostały zamknięte jako nieopłacalne. Później samoloty te wykorzystywane były do lotów wycieczkowych. Konwersję na samolot kabinowy przeszedł także G-EAMJ, który miał być wykorzystany do przelotu do Indii, lecz lot został odwołany przez Ministerstwo Lotnictwa. 8 września 1922 roku dwa samoloty wystartowały w wyścigu King’s Cup Race, ale go nie ukończyły (G-EAMJ został zgłoszony do zawodów przez Winstona Churchilla, drugim był G-EAIU). Od 1924 roku samoloty North Sea Aerial and General Transport, po wyposażeniu w podwójne sterownice, wykonywały usługi szkolenia pilotów dla lotnictwa wojskowego, bazując w Brough. 5 maja 1925 roku G-EAIT rozbił się (pilot zginął), po czym North Sea Aerial and General Transport zakupiło jeszcze z zapasów armii trzy dalsze samoloty i przeznaczyło je do szkolenia (G-EBMD, EBOM i EBPK). Dwa egzemplarze skasowano w 1928 roku, a ostatnie trzy w 1929 roku.
qas: question: Jakie było przeznaczenie tych samolotów podczas wystawy lotnictwa komunikacyjnego z 1919 roku?
answers: text: były używane do lotów widokowych
answer_end: 473
generative_answer: były używane do lotów widokowych

question: Który z tych samolotów wygrał zawody startu i krótkiego lądowania podczas wystawy w Amsterdamie?
plausible_answers: text: G-EAIT
answer_end: 507
generative_answer: G-EAIT

question: Do czego używano tych samolotów po 1920 roku?
answers: text: lotów wycieczkowych
answer_end: 953
generative_answer: lotów wycieczkowych

question: Gdzie stacjonowały samoloty od 1924 roku?
answers: text: w Brough
answer_end: 1470
generative_answer: w Brough

question: Czy pilot G-EAIT przeżył wypadek, który miał miejsce w maju 1925 roku?
answers: text: 5 maja 1925 roku G-EAIT rozbił się (pilot zginął)
answer_end: 1521
generative_answer: nie