Paraceratherium

Paraceratherium – wymarły rodzaj bezrogiego nosorożca, a właściwie przedstawiciel rodziny Hyracodontidae z podrodziny Indricotheriinae; jeden z największych ssaków lądowych w historii. Żył od wczesnej do późnej epoki oligoceńskiej (34–23 miliony lat temu). Jego szczątki znaleziono w Eurazji od Chin do terenów byłej Jugosławii. Nazwa Paraceratherium oznacza „obok bezrogiej bestii”, odnosi się do Aceratherium, rodzaju uznawanego niegdyś za podobny.
Dokładna wielkość Paraceratherium pozostaje nieznana z powodu niekompletności znalezisk. Masę ciała zwierzęcia szacuje się na 15-20 ton. Wysokość w kłębie wynosiła około 4,8 m, długość zaś około 7,4 m. Długie kończyny przypominały słupy. Długa szyja nosiła głowę o czaszce mierzącej 1,3 m. Długie siekacze przypominały ciosy. Wcięcie nosowe sugeruje obecność chwytnej górnej wargi bądź nawet trąby.
Trybem życia Paraceratherium mogło przypominać współczesne wielkie ssaki, jak słoniowate czy przetrwałe do dziś nosorożcowate. Z uwagi na rozmiary groziło mu niewielu drapieżników, natomiast rozmnażanie następowało wolno. Paraceratherium żywiło się liśćmi, miękkimi roślinami, krzewami. Zwierzęta te zasiedlały zróżnicowane siedliska – od suchych pustyń porosłych nielicznymi drzewami, aż do podzwrotnikowych lasów. Przyczyny wyginięcia tych zwierząt nie są znane, zaproponowano różne czynniki mogące odgrywać tu rolę.
Taksonomia rodzaju i zaliczanych doń gatunków ma bogatą i skomplikowaną historię. Opisywano inne rodzaje Indricotheriinae, jak Baluchitherium, Indricotherium i Dzungariotherium. Nie znaleziono jednak kompletnych okazów, co utrudnia porównania i klasyfikację. Większość współczesnych naukowców uznaje wymienione rodzaje za młodsze synonimy Paraceratherium, w obrębie którego wyróżnia się 4 gatunki: P. bugtiense (gatunek typowy), P. transouralicum, P. prohorovi i P. orgosensis, choć ten ostatni może stanowić odrębny rodzaj. Najlepiej z nich poznano P. transouralicum, które przedstawia większość rekonstrukcji rodzaju. Różnice pomiędzy P. bugtiense i P. transouralicum mogą być spowodowane w rzeczywistości dymorfizmem płciowym, co czyniłoby z tych dwojga jeden gatunek.

context: Proste zęby o niskich koronach wskazują, że Paraceratherium żywiło się wyżej rosnącą roślinnością. Spożywało miękkie liście i krzewy. Późniejsze Rhinocerotoidea żywiły się niską, trawiastą roślinnością. Posiadały zęby o wysokich koronach, gdyż ich dieta zawierała drobiny gleby, na których ścierały się zęby żuchwy. Badania średniej wielkości fasetek zębów (mesowear) potwierdziły, że Paraceratherium żywiły się miękkim pokarmem – liśćmi. Badania mikrofasetek dopiero czekają na przeprowadzenie. Analiza izotopowa wykazała, że Paraceratherium pasł się głównie na roślinach przeprowadzających fotosyntezę C3, żywiąc się głównie liśćmi. Jak jego krewni spośród nieparzystokopytnych – konie, tapiry, nosorożce – Paraceratherium przeprowadzało fermentację w dystalnym jelicie. Pozwalało to na wykorzystanie względnie małych ilości substancji odżywczych z pożywienia, musiało więc pobierać jego znaczne ilości. Paraceratherium powinno więc mieć długi przewód pokarmowy.
qas: question: Czy wyniki badań wskazują na to, że podstawę pożywienia Paraceratherium stanowiły rośliny przeprowadzające fotosyntezę C4?
answers: text: Analiza izotopowa wykazała, że Paraceratherium pasł się głównie na roślinach przeprowadzających fotosyntezę C3
answer_end: 606
generative_answer: nie

question: Czy uważa się, że Paraceratherium musiał dużo jeść?
answers: text: Pozwalało to na wykorzystanie względnie małych ilości substancji odżywczych z pożywienia, musiało więc pobierać jego znaczne ilości
answer_end: 904
generative_answer: tak

question: O czym świadczą zęby Paraceratherium?
answers: text: że Paraceratherium żywiło się wyżej rosnącą roślinnością
answer_end: 97
generative_answer: że żywił się wyżej rosnącą roślinnością

question: Dlaczego Rhinocerotoidea miały inne zęby niż Paraceratherium?
answers: text: gdyż ich dieta zawierała drobiny gleby, na których ścierały się zęby żuchwy
answer_end: 314
generative_answer: gdyż ich dieta zawierała drobiny gleby, na których ścierały się zęby żuchwy

question: W jakim odcinku przewodu pokarmowego zachodziła fermentacja u Rhinocerotoidea?
plausible_answers: text: dystalnym jelicie
answer_end: 771
generative_answer: dystalnym jelicie