Giosuè Carducci

Giosuè Alessandro Giuseppe Carducci (wym. [dʒozuˈɛ karˈduttʃi]; ur. 27 lipca 1835 w Valdicastello di Pietrasanta, zm. 16 lutego 1907 w Bolonii) – włoski poeta i historyk literatury. Przez swoich rodaków często był uznawany za twórcę narodowego i wieszcza zjednoczonych Włoch. Jako zwolennik wyrafinowanej estetyki kategorycznie odrzucił swobodę romantyzmu i czerpał głównie ze wzorców antycznych oraz z włoskiej tradycji klasycznej. Będąc długoletnim wykładowcą bolońskiego uniwersytetu, brał intensywny udział w bieżących dyskusjach politycznych oraz prowadził ożywioną działalność krytycznoliteracką. Dorobek Carducciego zwieńczono w roku 1906 Nagrodą Nobla w dziedzinie literatury za „twórczą energię, świeżość stylu i siłę liryczną, tak charakterystyczne dla jego poetyckich arcydzieł”.

context: Pod koniec życia Carducci, choć nadal budził kontrowersje, był szanowanym autorytetem literackim i naukowym. Z okazji 35-lecia pracy profesorskiej został obdarowany gałązką wawrzynu z drzewa rosnącego przy grobie Dantego w Rawennie oraz księgą pamiątkową zawierającą nazwiska wszystkich jego studentów. Kiedy ze względu na hemiplegię musiał w roku 1904 zaniechać prowadzenia wykładów, parlament przyznał mu – podobnie jak kiedyś Alessandrowi Manzoniemu – dożywotnią emeryturę. Katedrę objął po nim Giovanni Pascoli. W roku 1906 Giosuè Carducci został wyróżniony Nagrodą Nobla w dziedzinie literatury. Komitet Noblowski czuł się w obowiązku podkreślić, że pogańskie motywy w jego wierszach wcale nie oznaczały odrzucenia chrześcijaństwa, a jedynie krytykę błędnych posunięć Kościoła. Schorowany Carducci nie zdołał pojechać do Sztokholmu, żeby osobiście odebrać nagrodę, gościł natomiast u siebie ambasadora Szwecji. Zmarł na marskość wątroby dwa miesiące później, 16 lutego 1907 roku. Jego śmierć upamiętnił wierszem Per la tomba di G. Carducci (Na grób G. Carducciego) Gabriele D’Annunzio, główny przedstawiciel włoskiego dekadentyzmu. Utwory Carducciego często inspirowały kompozytorów, którzy wykorzystywali je jako teksty swoich pieśni (Alfredo Casella – Notte de maggio, Guido Alberto Fano – Vere novo, Stanislao Gastaldon – Viva il Re).
qas: question: Czy Carducci był profesorem na uczelni?
answers: text: 35-lecia pracy profesorskiej
answer_end: 146
generative_answer: tak

question: Na jaką chorobę cierpiał Carducci?
answers: text: hemiplegię
answer_end: 333
generative_answer: hemiplegię

question: Jakie wyróżnienie otrzymał Carducci?
answers: text: Nagrodą Nobla w dziedzinie literatury
answer_end: 599
generative_answer: Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury

question: Jakie motywy pojawiały się w utworach Carducciego?
answers: text: pogańskie
answer_end: 664
generative_answer: pogańskie

question: Jaką religię wyznawał Cardcci?
plausible_answers: text: chrześcijaństwa
answer_end: 735
generative_answer: chrześcijaństwo

context: W latach 70. XIX wieku Carducci zdobył sławę jako poeta i wyrazisty publicysta, więc na jego wykłady i wieczory dyskusyjne ściągali entuzjaści z całego kraju. Pisarz starał się przekazać słuchaczom wiarę w wielkość ojczyzny i podkreślał zalety rodzimej kultury. Różnicował przy tym wypowiedzi przekonując zarówno tych, którzy odwoływali się do tradycji arystokratycznych, jak i tych, którym bliskie były poglądy demokratyczne. Wśród studentów Carducciego znaleźli się przyszli pisarze i poeci, którzy zapisali się w historii włoskiej literatury, między innymi: Giovanni Pascoli, Severino Ferrari, Adolfo Albertazzi, Manara Valgimigli, Guido Mazzoni i Luigi Federzoni. Od roku 1881 Carducci był członkiem Najwyższej Rady Edukacji, dzięki czemu miał znaczny wpływ na ocenę dorobku naukowego kandydatów do prowadzenia wykładów. Z jego decyzji jednoznacznie wynika, że, dokonując wyboru, kierował się wyłącznie przyszłym dobrem uczelni i nie ulegał żadnym uniwersyteckim naciskom. Zdarzało mu się także odrzucać kandydatury osób, z którymi prywatnie utrzymywał bliskie stosunki. W roku 1888 europejska renoma Carducciego była bezsporna, uznano więc za oczywiste, że to on wygłosi uroczyste przemówienie z okazji zjazdu studentów, który zorganizowano w Bolonii, by uczcić osiemsetną rocznicę założenia uczelni. Carducci należał do pedagogów, którzy angażowali się w życie studenckiej społeczności, toteż w czasie pobytu na uniwersytecie w Heidelbergu zapoznał się z zasadami działania burschenschaftów. Dzięki temu przyczynił się do powstania bolońskiej Goliardii.
qas: question: Jakimi wartościami chciał się podzielić ze swoimi odbiorcami Carducci?
answers: text: wiarę w wielkość ojczyzny i podkreślał zalety rodzimej kultury
answer_end: 260
generative_answer: wiarą w wielkość ojczyzny i zaletami rodzimej kultury

question: Jacy przykładowi włoscy artyści byli jego uczniami?
answers: text: Giovanni Pascoli, Severino Ferrari, Adolfo Albertazzi, Manara Valgimigli, Guido Mazzoni i Luigi Federzoni
answer_end: 666
generative_answer: Giovanni Pascoli, Severino Ferrari, Adolfo Albertazzi, Manara Valgimigli, Guido Mazzoni i Luigi Federzoni

question: Na co pozwalało mu należenie do Najwyższej Rady Edukacji?
answers: text: miał znaczny wpływ na ocenę dorobku naukowego kandydatów do prowadzenia wykładów
answer_end: 823
generative_answer: miał znaczny wpływ na ocenę dorobku naukowego kandydatów do prowadzenia wykładów

question: Co pozwoliło Carducciemu na posiadanie wpływu na powstanie bolońskiej Goliardii?
answers: text: w czasie pobytu na uniwersytecie w Heidelbergu zapoznał się z zasadami działania burschenschaftów
answer_end: 1496
generative_answer: w czasie pobytu na uniwersytecie w Heidelbergu zapoznał się z zasadami działania burschenschaftów

question: Czy Carducci faworyzował przy przyjmowaniu do Najwyższej Rady Edukacji wszystkie osoby, które lubił?
plausible_answers: text: Zdarzało mu się także odrzucać kandydatury osób, z którymi prywatnie utrzymywał bliskie stosunki
answer_end: 1073
generative_answer: nie