Papuga maurytyjska

Papuga maurytyjska (Lophopsittacus mauritianus) – gatunek dużego wymarłego ptaka z rodziny papug wschodnich (Psittaculidae). Występowała endemicznie na Mauritiusie. Pokrewieństwa z innymi gatunkami nie są pewne, klasyfikowana jest jednak w plemieniu Psittaculini wraz z innymi maskareńskimi papugami. Mogła być blisko spokrewniona z papugą rodrigueską (Necropsittacus rodricanus), wobec której wykazuje pewne podobieństwa.
Papugi maurytyjskie miały stosunkowo duże głowy, a z czoła wyrastał dobrze widoczny czub. Dziób był stosunkowo duży, podobny rozmiarem do tego u modroary hiacyntowej, i mógł pozwalać papugom rozłupywać twarde nasiona. Szczątki subfosylne wskazują na znaczący dymorfizm płciowy w rozmiarach ciała, największy spośród wszystkich gatunków papug. Dokładna kolorystyka upierzenia jest nieznana, jednak współczesne tym ptakom opisy mówią o wielobarwnym upierzeniu, w tym niebieskiej głowie oraz prawdopodobnie czerwonym ciele i dziobie. Badacze uznają papugi maurytyjskie za ptaki lotne, którym jednak lot przychodził z trudem.
Papugi maurytyjskie były najpierw opisywane jako „indyjskie wrony/kruki” w dziennikach pokładowych holenderskich okrętów począwszy od 1598. Znane są jedynie pobieżne opisy oraz trzy ilustracje. Naukowego opisu dokonano po raz pierwszy w 1866 na podstawie holotypu w postaci subfosylnej żuchwy. Nie łączono nowo opisanego taksonu z papugą maurytyjską do czasu odkrycia szkicu z 1601, który pasował do starych opisów. Papugi maurytyjskie wymarły w XVII wieku wskutek nałożenia się trzech czynników: wycinki lasów, drapieżnictwa ze strony gatunków inwazyjnych i najprawdopodobniej też odłowu.

context: W 1953 japoński ornitolog Masauji Hachisuka zasugerował, że papugi maurytyjskie mogły prowadzić nocny tryb życia, jak kakapo i papużki żółtobrzuche (Pezoporus occidentalis), dwie żyjące współcześnie naziemne papugi. Nowsze informacje nie wspierają tej tezy, a rozmiar oczodołów papug maurytyjskich jest podobny do tego u papug dziennych. Papugi maurytyjskie odnotowywano w suchej, zawietrznej części Mauritiusu, najłatwiej dostępnej dla ludzi, zanotowano także że ptaki najpospolitsze były u wybrzeży, co wskazuje na większą różnorodność fauny w tym obszarze. Papugi maurytyjskie mogły gniazdować w dziuplach drzew lub między skałami, jak to czynią amazonki kubańskie (Amazona leucocephala). Określenie „indyjska wrona/kruk” wskazywać mogło na ochrypłe dźwięki wydawane przez te papugi, pewne cechy ich zachowania lub po prostu kolorystykę upierzenia. Opis Jacoba Granaeta (1666) wspomina o zwierzętach sympatrycznych względem papug maurytyjskich, możliwe również, że i o zachowaniu:
qas: question: Z jakiego kraju pochodził Masauji Hachisuka?
answers: text: japoński
answer_end: 15
generative_answer: Japonii

question: Kim z wykształcenia był Masauji Hachisuka?
answers: text: ornitolog
answer_end: 25
generative_answer: ornitologiem

question: Gdzie prawdopodobnie gniazdowały papugi maurytyjskie?
answers: text: w dziuplach drzew lub między skałami
answer_end: 633
generative_answer: w dziuplach drzew lub między skałami

question: Jak nazywano papugi maurytyjskie ze względu na dźwięki jakie wydawały?
answers: text: „indyjska wrona/kruk”
answer_end: 724
generative_answer: „indyjska wrona/kruk”

question: W jakim państwie mieszkały papugi maurytyjskie? 
plausible_answers: text: Mauritiusu
answer_end: 410
generative_answer: Mauritiusie

context: D. T. Holyoak na podstawie zdjęć rentgenowskich wywnioskował, że żuchwa papug maurytyjskich była słabo zbudowana i pożywieniem tych papug były raczej miękkie owoce. Jako dowód wskazał szeroko rozmieszczone beleczki kostne, szeroką górną szczękę przy wąskich kościach podniebiennych i brak zachowania się górnej szczęki, co wskazuje na jej delikatną budowę. G. A. Smith zaznaczył jednak, że cztery rodzaje papug uznane przez Holyoaka za mające mocne dzioby na podstawie zdjęć rentgenowskich w rzeczywistości mają słabe dzioby (Cyanoramphus, Melopsittacus, Neophema i Psephotus), a wskazane przez niego elementy budowy nie wiążą się z siłą szczęk. Hume wskazał, że anatomia żuchwy papug maurytyjskich była podobna do anatomii żuchwy największych żyjących papug, modroar hiacyntowych, które żywią się twardymi orzechami – i zapewne tak samo postępowały papugi maurytyjskie.
qas: question: Jakie wnioski wyciągnął Holyoak z obserwacji zdjęć rentgenowskich tych ptaków?
answers: text: że żuchwa papug maurytyjskich była słabo zbudowana i pożywieniem tych papug były raczej miękkie owoce
answer_end: 163
generative_answer: że żuchwa papug maurytyjskich była słabo zbudowana i pożywieniem tych papug były raczej miękkie owoce

question: Jakie cechy żuchwy modroar hiacyntowych miały być dowodem na jej słabą budowę i owocową dietę, zdaniem Holyoaka?
plausible_answers: text: szeroko rozmieszczone beleczki kostne, szeroką górną szczękę przy wąskich kościach podniebiennych i brak zachowania się górnej szczęki
answer_end: 318
generative_answer: szeroko rozmieszczone beleczki kostne, szeroką górną szczękę przy wąskich kościach podniebiennych i brak zachowania się górnej szczęki

question: Jakie papugi, posiadały w rzeczywistości mocne dzioby, mimo odmiennej opinii Holyoaka na ten temat?
answers: text: Cyanoramphus, Melopsittacus, Neophema i Psephotus
answer_end: 575
generative_answer: Cyanoramphus, Melopsittacus, Neophema i Psephotus

question: Jaki pokarm preferują modroary hiacyntowe?
answers: text: twardymi orzechami
answer_end: 816
generative_answer: twarde orzechy

question: Czy Smith zgadzał się z wynikami badań zaprezentowanymi przez Holyoaka?
answers: text: G. A. Smith zaznaczył jednak, że cztery rodzaje papug uznane przez Holyoaka za mające mocne dzioby na podstawie zdjęć rentgenowskich w rzeczywistości mają słabe dzioby
answer_end: 524
generative_answer: nie