enelpol/poquad huggingface dataset:
Manul stepowy

Manul stepowy, manul (Otocolobus manul) – gatunek małego drapieżnego ssaka z podrodziny kotów (Felinae) w rodzinie kotowatych (Felidae). Pojawił się przed około 2 milionami lat.

context: Środowisko życia to stepy, skaliste pustynie, równiny i pozbawione drzew obszary górskie. Można go spotkać do 4500 m n.p.m. Na większości obszaru swego występowania jest chroniony. Manul prowadzi nocny tryb życia, za dnia ukrywa się w norach innych zwierząt, małych jaskiniach i rozpadlinach skalnych. Są to koty skryte i samotnicze, rewiry samców zajmują obszar ok. 4 km². Manul znany jest ze sprawności, z jaką wspina się po stromych skałach. Dużą rolę w porozumiewaniu się między osobnikami odgrywa ocieranie.
qas: question: Czy manule występują wyżej niż 4500 m n.p.m?
answers: text: Można go spotkać do 4500 m n.p.m
answer_end: 122
generative_answer: nie

question: Jaki jest status manula na większości terenów jego bytowania?
plausible_answers: text: jest chroniony
answer_end: 179
generative_answer: jest chroniony

question: Jakie jest najsprawniejsze zwierzę, które potrafi podchodzić na pochyłe skały?
plausible_answers: text: Manul
answer_end: 379
generative_answer: Manul

question: Podczas jakiej pory dnia manul jest najbardziej aktywny?
answers: text: nocny
answer_end: 201
generative_answer: nocą

question: W jaki sposób manule mogą się ze sobą porozumiewać?
answers: text: ocieranie
answer_end: 511
generative_answer: ocierając się

context: Długość ciała (bez ogona) 46–65 cm, długość ogona 20,6–31 cm; masa ciała 2,5–4,5 kg. Szata długa i gęsta, po stronie brzusznej blisko dwa razy dłuższa niż na grzbiecie. Maść szarawa do rudej, z niewyraźnymi ciemnymi pasami na łapach i ogonie oraz znaczeniami na głowie. Nieco dłuższy niż kot domowy, ma krótkie i masywne nogi, krótką, szeroką głowę z małymi, zaokrąglonymi uszami. Angielska nazwa tego kota, "Pallas Cat", pochodzi od nazwiska niemieckiego przyrodnika Petera Pallasa, który pierwszy opisał ten gatunek. Przez dłuższy czas zaliczano go do rodzaju Felis — sądzi się, że jest blisko spokrewniony ze żbikiem (F. silvestris). Jednak z powodu pewnych różnic w budowie czaszki oraz — wyjątkowej u małych kotów — okrągłej źrenicy, stworzono dla niego odrębny rodzaj Otocolobus.
qas: question: Jakiego naukowca honoruje angielska nazwa tego ssaka?
answers: text: Petera Pallasa
answer_end: 482
generative_answer: Petera Pallasa

question: Dlaczego angielska nazwa tego ssaka nawiązuje akurat do Petera Pallasa?
answers: text: pierwszy opisał ten gatunek
answer_end: 517
generative_answer: pierwszy opisał ten gatunek

question: Dlaczego ten kot nie jest już klasyfikowany w ramach rodzaju Felis?
answers: text: z powodu pewnych różnic w budowie czaszki oraz — wyjątkowej u małych kotów — okrągłej źrenicy
answer_end: 737
generative_answer: z powodu pewnych różnic w budowie czaszki oraz — wyjątkowej u małych kotów — okrągłej źrenicy

question: W obrębie jakiego rodzaju jest aktualnie klasyfikowany ten kot?
answers: text: Otocolobus
answer_end: 784
generative_answer: Otocolobus

question: Czy osobniki tego gatunku bywają rude?
answers: text: Maść szarawa do rudej
answer_end: 190
generative_answer: tak
Konkurs Piosenki Eurowizji 2022

66. Konkurs Piosenki Eurowizji zostanie rozegrany 10, 12 i 14 maja 2022 w hali PalaOlimpico w Turynie. Koncerty zorganizuje Europejska Unia Nadawców oraz włoski nadawca publiczny Radiotelevisione italiana (Rai). Będzie to trzeci konkurs, który odbędzie się we Włoszech.

context: Po zwycięstwie Włoch w 65. Konkursie Piosenki Eurowizji rozpoczęły się spekulacje dotyczące prowadzących konkursu. Pierwotnie spekulowano, że konkurs poprowadzi m.in. Raffaella Carrà (spekulacje przerwała jej śmierć w lipcu) oraz Alessandro Cattelan. Podczas wywiadu dla RAI News24, Stefano Coletta, dyrektor generalny Rai 1, ujawnił, że jego intencją było zaproponowanie Carry rolę prowadzącej 66. Konkursu Piosenki Eurowizji oraz 72. Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo, natomiast Cattelan na spekulacje dotyczące prowadzenia konkursu odpowiedział, że „byłby wielce zaszczycony” taką ofertą. We wrześniu dyrektor Rai 1 ogłosił, iż nadawca prowadzi negocjacje z Cattelanem dotyczące prowadzenia przez niego konkursu.
qas: question: Jaki kraj został laureatem 65. edycji konkursu?
answers: text: Włoch
answer_end: 20
generative_answer: Włochy

question: Jaką funkcję pełnił Stefano Coletta?
answers: text: dyrektor generalny Rai 1
answer_end: 324
generative_answer: Dyrektora generalnego Rai 1

question: Z jakiego powodu Raffaella Carrà nie została prezenterką podczas 66. edycji konkursu?
answers: text: spekulacje przerwała jej śmierć w lipcu
answer_end: 223
generative_answer: Z powodu śmierci

question: Czy Alessandro Cattelan był brany pod uwagę jako prowadzący 66. edycji konkursu?
answers: text: Pierwotnie spekulowano, że konkurs poprowadzi m.in. Raffaella Carrà (spekulacje przerwała jej śmierć w lipcu) oraz Alessandro Cattelan
answer_end: 249
generative_answer: tak

question: W jakich mediach został wyemitowany wywiad, którego udzielił Alessandro Cattelan?
plausible_answers: text: RAI News24
answer_end: 281
generative_answer: RAI News24
Krążowniki liniowe typu O

Krążowniki liniowe typu O – niemieckie krążowniki liniowe, których budowę planowała Kriegsmarine przed II wojną światową. Zaprojektowano je na bazie krążowników typu P po stwierdzeniu, że w przypadku przyszłego konfliktu z Wielką Brytanią Royal Navy będzie miała więcej ciężkich okrętów, pierwszą zmianą było zamontowanie dział kalibru 380 mm w miejsce 283 mm. Budowa krążowników liniowych została ujęta w Planie Z w 1939 roku: planowano, że w razie niemieckiego ataku na linie komunikacyjne przeciwnika lotniskowiec, pancerniki typu H i mniejsze okręty będą wiązać w walce eskortę konwojów przeciwnika, natomiast okręty typu O zajmą się niszczeniem statków handlowych.
Projekt typu O odzwierciedlał zadania, dla jakich go budowano: miał ciężką artylerię główną, składającą się z 6 dział kal. 380 mm w trzech dwudziałowych wieżach, by zwalczać ciężkie krążowniki eskorty uzbrojone w działa kal. 203 mm. Okręty miały mieć pancerz chroniący przed pociskami tego kalibru, ale nie cięższymi. Miał także dysponować wysoką prędkością, pozwalająca mu uniknąć walki z lepiej uzbrojonymi i opancerzonymi, lecz wolniejszymi pancernikami.

context: Pomimo że nie ukończono prac nad planami, trzeci krążownik liniowy, Q, został zamówiony w stoczni Germaniawerft w Kilonii 8 sierpnia 1939 roku. Miesiąc później projekt autorstwa zespołu pod kierownictwem Marine-Oberbauarta Henniga został dopracowany. Wyporność wzrosła do 31 650 ton metrycznych (projektowa) i 35 945 ton (pełna). Zanurzenie miało wynosić odpowiednio 8,0 i 8,8 metra. Długość na linii wodnej była określona na 246 metrów, a szerokość na 30 metrów. Artyleria główna miała się składać z 6 dział kal. 380 mm L/47 w dwudziałowych wieżach, artyleria średnia została podzielona na sześć dwudziałowych wież kal. 150 mm L/48 przeznaczonych do zwalczania celów morskich i dwudziałowych zestawów przeciwlotniczych kal. 105 mm L/65. Artylerię średnią zmieniono, ponieważ niemieccy projektanci nie mogli skonstruować udanego działa uniwersalnego. Lżejsza artyleria przeciwlotnicza miała się składać z ośmiu dział kal. 37 mm na czterech dwudziałowych podstawach oraz dwudziestu działek kal. 20 mm na pojedynczych podstawach. Uzbrojenie okrętów uzupełniało dwanaście wyrzutni torpedowych kal. 533 mm. Jednostki miały być wyposażone w cztery wodnosamoloty zwiadowcze. Przy wyporności projektowej maksymalna prędkość została ograniczona o pół węzła (do 33,5 w.). Wymagało to, by siłownia dawała moc maksymalną 176 000 KM.
qas: question: Gdzie zamówiono trzeci krążownik?
answers: text: w stoczni Germaniawerft w Kilonii
answer_end: 121
generative_answer: w stoczni Germaniawerft w Kilonii

question: Kto dowodził projektem krążownika?
answers: text: Marine-Oberbauarta Henniga
answer_end: 230
generative_answer: Marine-Oberbauart Hennig

question: Ile wynosiła pełna wyporność krążownika?
answers: text: 35 945 ton
answer_end: 320
generative_answer: 35 945 ton

question: Z ilu dział miała się składać cała artyleria? 
plausible_answers: text: ośmiu
answer_end: 910
generative_answer: ośmiu

question: Ile dział miała główna artyleria? 
answers: text: 6
answer_end: 502
generative_answer: 6
Mia Farrow

María de Lourdes Villiers „Mia” Farrow (ur. 9 lutego 1945 w Los Angeles) – amerykańska aktorka, aktywistka i była modelka. Laureatka Złotego Globu. Stała się również znana ze swojej bogatej pracy jako ambasadorka dobrej woli UNICEF, której działalność humanitarną obejmuje Darfur, Czad i Republikę Środkowoafrykańską. Był jedną ze stu najbardziej wpływowych osób na świecie w roku 2008 według tygodnika „Time”.

context: Była dwukrotnie mężatką. 19 lipca 1966 poślubiła piosenkarza i aktora Franka Sinatrę. 16 sierpnia 1968 doszło do rozwodu. 10 września 1970 wyszła za mąż za dyrygenta i kompozytora André Previna, z którym miała trzech synów - bliźniaki - Matthew Phineasa i Saschę Villiersa (ur. 26 lutego 1970) i Fletchera (ur. 1974) oraz trzy adoptowane córki - Soon-Yi (ur. 1970), Lark Song (ur. 1973, zm. 25 grudnia 2008) i Summer Song „Daisy” (ur. 6 października 1974). Jako samotny rodzic Farrow adoptowała jeszcze pięcioro dzieci: trzy córki - Tam (ur. 1979, zm. 2000 na niewydolność serca), Frankie-Minh (ur. 4 lutego 1989) i Kaeli-Sheę Maureen „Quincy” (ur. 19 stycznia 1994; adoptowana w 1994) oraz dwóch synów - Thaddeusa Wilka (pierwotnie nazwany Gabriel; ur. 16 grudnia 1988, zm. 21 września 2016) i Isaiaha Justusa (ur. 3 lutego 1992). 31 stycznia 1979 Farrow i Previn rozwiedli się. W latach 1980–1992 była związana z reżyserem Woodym Allenem, z którym rozstała się w atmosferze skandalu po tym, jak odkryła jego romans z jej adoptowaną córką z drugiego małżeństwa. Ich syn Ronan Farrow (ur. 19 grudnia 1987) został prawnikiem i dziennikarzem. Farrow i Allen ponadto wspólnie adoptowali dwoje dzieci: syna Mosesa (ur. 27 stycznia 1978) i córkę Dylan O’Sullivan (ur. 11 lipca 1985).
qas: question: Kto był pierwszym mężem Maríi de Lourdes Villiers „Mia” Farrow?
answers: text: Franka Sinatrę
answer_end: 84
generative_answer: Frank Sinatra

question: Kiedy María de Lourdes Villiers „Mia” Farrow rozwiodła się z pierwszym mężem?
answers: text: 16 sierpnia 1968
answer_end: 102
generative_answer: 16 sierpnia 1968

question: Kim był André Previna?
answers: text: dyrygenta i kompozytora
answer_end: 179
generative_answer: dyrygentem i kompozytorem

question: Ile dzieci urodziła María de Lourdes Villiers „Mia” Farrow?
answers: text: trzech
answer_end: 216
generative_answer: trójkę

question: W którym roku Farrow wzięła ślub z Woodym Allenem?
plausible_answers: text: 1980
answer_end: 893
generative_answer: 1980
Wioślarstwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016 – dwójka podwójna mężczyzn

Wioślarstwo na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 2016 – dwójka podwójna mężczyzn – rywalizacja dwójek podwójnych mężczyzn (M2x) podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 2016 w Rio de Janeiro, która została przeprowadzona w dniach 6–11 sierpnia 2016 roku na torze wioślarskim położonym na lagunie Lagoa Rodrigo de Freitas. Podobnie jak podczas innych seniorskich zawodów wioślarskich, zawodnicy w każdym z wyścigów pokonywali odległość 2 kilometrów.
W konkursie wzięło udział 26 zawodników, reprezentujących 13 państw. Wszyscy zawodnicy występowali w dwójkach złożonych z reprezentantów jednego państwa. 9 osad reprezentowało państwa europejskie. Poza tym, w konkursie znalazła się też jedna osada azjatycka, jedna północnoamerykańska, jedna australijska i jedna pochodząca z Oceanii. Rozegrano osiem wyścigów: trzy wyścigi eliminacyjne, repesaż, dwa wyścigi półfinałowe, finał B oraz finał A. Zwycięstwo odnieśli faworyzowani reprezentanci Chorwacji, bracia Martin i Valent Sinkoviciowie. Drugie miejsce zajęli Litwini, Mindaugas Griškonis i Saulius Ritter, a na trzecim stopniu podium stanęli Norwedzy, Kjetil Borch i Olaf Tufte.

context: Trzeci wyścig eliminacyjny odbył się 6 sierpnia o godzinie 12:10 czasu lokalnego i był 21. wyścigiem rozgrywanym w tym dniu na torze wioślarskim. Wystąpiły w nim cztery osady: chorwacka, australijska, serbska i francuska. Na pierwszych 500 metrach na prowadzenie wysunęli się reprezentanci Chorwacji i prowadzenia tego nie oddali do końca wyścigu. W pierwszej połowie dystansu na drugim miejscu utrzymywali się Australijczycy, lecz później zostali wyprzedzeni przez Francuzów, którzy drugi kilometr pokonali najszybciej ze wszystkich osad uczestniczących w wyścigu. Na czwartym miejscu do mety dotarli Serbowie ze stratą przeszło 37 sekund do zwycięzców.
qas: question: Jakie kraje konkurowały ze sobą w trzecim wyścigu eliminacyjnym?
answers: text: chorwacka, australijska, serbska i francuska
answer_end: 220
generative_answer: Chorwacja, Australia, Serbia, Francja

question: Kiedy miał miejsce trzeci wyścig eliminacyjny?
answers: text: 6 sierpnia
answer_end: 47
generative_answer: 6 sierpnia

question: O której godzinie wystartował trzeci wyścig?
answers: text: 12:10
answer_end: 64
generative_answer: 12:10

question: Którym z kolei wyścigiem 6 sierpnia był 3 eliminacyjny?
answers: text: 21
answer_end: 89
generative_answer: 21

question: Ile czasu stracili Australijczycy?
plausible_answers: text: 37 sekund
answer_end: 639
generative_answer: 37 sekund
Jezioro łabędzie

Jezioro łabędzie (ros. Лебединое oзеро) – skomponowany przez Piotra Czajkowskiego w 1876 roku balet klasyczny w czterech aktach. Autorami libretta byli Władimir Biegiczew i Wasilij Gelcer.
Prapremiera Jeziora łabędziego w choreografii Wentzela Reisingera miała miejsce w Teatrze Bolszoj w Moskwie 4 marca 1877, ale uznana została jako nieudana, dlatego przez kilkanaście lat balet nie zyskał zainteresowania innych teatrów.
Premiera petersburska, z librettem przerobionym przez Modesta Czajkowskiego (brata zmarłego kompozytora), w nowej redakcji muzycznej Riccarda Drigo, w słynnej choreografii Mariusa Petipy (akty I i III) i Lwa Iwanowa (akty II i IV), odbyła się 15 stycznia 1895. Dopiero ona odniosła sukces i stała się wzorcem dla wielu późniejszych choreografów, którzy przerabiali czasem libretto, zmieniali redakcję muzyczną partytury, dodawali nowe postacie, a także modyfikowali choreografię (zwłaszcza aktów Petipy), szanując jednak zwykle II akt autorstwa Lwa Iwanowa, uchodzący do dzisiaj za jedno z arcydzieł choreograficznych wszystkich czasów.
Polska premiera w choreografii Raffaele Grassiego według wersji petersburskiej odbyła się 30 grudnia 1900 w Teatrze Wielkim w Warszawie.

context: W Polsce nową interpretację treściową i choreograficzną zaproponowali w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej librecista Paweł Chynowski i choreograf Krzysztof Pastor (2017) w inscenizacji i wykonaniu Polskiego Baletu Narodowego. Akcja ich Jeziora łabędziego rozgrywa się w Rosji lat 1882–1896 i przedstawia historię rozterek miłosnych następcy rosyjskiego tronu, carewicza Nikiego (późniejszego Mikołaja II Romanowa), zakochanego jednocześnie w tamtych latach w heskiej księżniczce Alix (jego późniejszej żonie Aleksandrze Romanowej) i w polskiej balerinie cesarskiego baletu petersburskiego Matyldzie Krzesińskiej. Twórcom tego przedstawienia udało się jednak pogodzić tę opowieść z bajkowym wątkiem zaklętej w łabędzia Odetty, a nową choreografię większości baletu z najcenniejszymi fragmentami tradycyjnej choreografii Lwa Iwanowa i Mariusa Petipy.
qas: question: Kto na nowo zinterpretował balet Czajkowskiego?
answers: text: librecista Paweł Chynowski i choreograf Krzysztof Pastor
answer_end: 163
generative_answer: librecista Paweł Chynowski i choreograf Krzysztof Pastor

question: Gdzie dzieje się akcja "Jeziora łabędziego" zgodnie z interpretacją Chynowskiego i Pastora?
answers: text: w Rosji
answer_end: 276
generative_answer: w Rosji

question: Czy Alix i Aleksandra Romanowa to ta sama osoba?
answers: text: Alix (jego późniejszej żonie Aleksandrze Romanowej)
answer_end: 531
generative_answer: tak

question: Kim była Matylda Krzesińska?
answers: text: polskiej balerinie cesarskiego baletu petersburskiego
answer_end: 589
generative_answer: Polską baleriną cesarskiego baletu petersburskiego

question: Jak nazywali się choreografowie, którzy pomagali Pastorowi w stworzeniu nowej choreografii?
plausible_answers: text: choreografii Lwa Iwanowa i Mariusa Petipy
answer_end: 848
generative_answer: choreografii Lwa Iwanowa i Mariusa Petipy
Bitwa pod Maratonem

Bitwa pod Maratonem – najważniejsza bitwa pierwszej wielkiej inwazji perskiej na Grecję, która miała miejsce w roku 490 p.n.e., rozegrana pod małą miejscowością Maraton, usytuowanej we wschodniej Attyce.

context: 12 września obie armie stanęły naprzeciwko siebie. Grecy czekali za zasiekami z pni drzew oliwnych, gdy w nocy otrzymali informacje od jońskich zbiegów z armii perskiej siłą wcielonych do wrogich sił. Ci przekazali wieści o braku konnicy w obozie Persów. Na tę wieść Miltiades poderwał śpiących żołnierzy i rozpoczął natarcie na nieprzyjaciela przeformowując szyk tak, by skrzydła były dwukrotnie mocniejsze niż centrum. Atakując Ateńczycy znacząco utrudnili wrogom korzystanie z ich najgroźniejszej broni – łuków, poprzez natarcie od strony, z której dystans, który musieli przebyć pod ostrzałem, był minimalny (ok. 8 stadionów lub 1500 metrów).
qas: question: Kiedy rozpoczęła się bitwa?
answers: text: 12 września
answer_end: 11
generative_answer: 12 września

question: Jaką informację otrzymali Ateńczycy od uciekinierów?
answers: text: o braku konnicy w obozie Persów
answer_end: 253
generative_answer: o braku konnicy w obozie Persów

question: Jaka broń Persów jawiła się najbardziej niebezpieczną?
answers: text: łuków
answer_end: 513
generative_answer: łuki

question: Ile metrów liczyła odległość, którą Ateńczycy pokonali pod ostrzałem?
answers: text: 1500
answer_end: 637
generative_answer: 1500

question: Gdzie czatowali Ateńczycy przed natarciem na armię Persów?
answers: text: za zasiekami z pni drzew oliwnych
answer_end: 98
generative_answer: za zasiekami z pni drzew oliwnych
Omar Bongo

El Hadj Omar Bongo Ondimba (ur. jako Albert-Bernard Bongo 30 grudnia 1935 w Lewai, zm. 8 czerwca 2009 w Barcelonie) – gaboński polityk, minister, wiceprezydent w latach 1966–1967, prezydent Gabonu od 1967 do 2009. Rządził przez 42 lata. Jego następcą został wybrany syn, Ali Bongo Ondimba.
Omar Bongo, człowiek niskiej postury, po ukończeniu służby wojskowej rozpoczął pracę w administracji publicznej. W latach 60. XX w., jako młody urzędnik, objął kluczowe stanowiska w administracji prezydenta Léona M’by. Był szefem jego gabinetu, ministrem, a w 1966 został wiceprezydentem Gabonu. W 1967, po śmierci M’by, przejął władzę w państwie. Wprowadził jednopartyjny system rządów. Jego Gabońska Partia Demokratyczna do 1990 pozostawała jedyną legalnie działającą partią polityczną. W 1973, jako jedyny kandydat, po raz pierwszy wygrał wybory prezydenckie. W następnych latach sześciokrotnie uzyskiwał reelekcję (w 1979, 1986, 1993, 1998, 2005). W 1990, dzięki interwencji wojsk francuskich, przywrócił spokój w państwie, po fali strajków z powodu złej sytuacji ekonomicznej. Zmarł w czasie pełnienia urzędu, w barcelońskiej klinice, gdzie był leczony na raka jelita grubego.
Na arenie międzynarodowej wielokrotnie angażował się w proces pokojowego rozwiązywania sporów w Afryce. Utrzymywał szczególnie bliskie stosunki z Francją. Prowadził politykę z wszystkimi prezydentami V Republiki. Bongo był jednym z najbogatszych ludzi na świecie. Jego majątek był kilkakrotnie przedmiotem dochodzenia. Był oskarżany o korupcję i czerpanie zysków ze sprzedaży gabońskiej ropy naftowej. W 2009 francuska prokuratura wszczęła przeciw niemu śledztwo w sprawie defraudacji środków państwowych i zakup za nie francuskich nieruchomości i luksusowych samochodów. Sprawując władzę przez ponad cztery dekady, był jednym z ostatnich afrykańskich „wielkich przywódców”.

context: 30 sierpnia 2009 w Gabonie odbyły się wybory prezydenckie, które miały wyłonić następcę Omara Bongo. W wyborach, jako kandydat PDG, wziął udział jego syn, Ali Bongo Ondimba. Według oficjalnych wyników zdobył 41,79% głosów poparcia i został zwycięzcą wyborów. Wyniki głosowania odrzuciła opozycja, która oskarżyła władze o fałszerstwa. W Port Gentil doszło do trzydniowych zamieszek, a Sąd Konstytucyjny nakazał ponownie liczenie głosów. Okres transferu władzy zakończył się 16 października 2009, kiedy Ali Bongo Ondimba, po potwierdzeniu jego zwycięstwa przed sąd, został uroczyście zaprzysiężony na stanowisku prezydenta Gabonu.
qas: question: Czy Omar Bongo rządził w Gabonie?
answers: text: następcę Omara Bongo
answer_end: 99
generative_answer: tak

question: Czy Omar Bongo miał dziecko?
answers: text: jego syn
answer_end: 153
generative_answer: tak

question: Jakie stanowisko piastował Ali Bongo Ondimba?
answers: text: prezydenta Gabonu
answer_end: 628
generative_answer: prezydenta Gabonu

question: W jakim mieście pojawiły się zamieszki spowodowane śmiercią poprzedniego prezydenta?
plausible_answers: text: Port Gentil
answer_end: 348
generative_answer: Port Gentil

question: Ile procent głosów zdobył syn Omara Bongo w wyborach?
answers: text: 41,79
answer_end: 213
generative_answer: 41,79
Mistrzostwa Świata w Snookerze 2019

Mistrzostwa Świata w Snookerze 2019 (ang. 2019 Betfred.com World Snooker Championship) – 82. edycja mistrzostw świata w snookerze, która odbyła się w dniach 20 kwietnia–6 maja 2019 roku w Crucible Theatre w Sheffield. Był to dwudziesty i ostatni turniej rankingowy sezonu 2018/2019.
Obrońca tytułu, Walijczyk Mark Williams został wyeliminowany z turnieju w 1/8 finału po porażce 9:13 z Davidem Gilbertem. Mistrzem świata został Judd Trump, który w finale pokonał 18:9 Johna Higginsa.
Turniej był transmitowany w Europie przez stacje BBC i Eurosport, a na świecie przez Facebooka oraz portal YouTube na stronie World Snooker. W Polsce wszystkie mecze fazy telewizyjnej oraz wybrane mecze kwalifikacji można było obejrzeć, w opcji na żywo oraz VOD, w płatnej platformie streamingowej Eurosport Player.

context: Druga część meczu odbyła 27 kwietnia w sesji porannej, która rozpoczęła się prowadzeniem Anglika 5–3. Z pierwszych czterech partii, każdy z zawodników wygrał po dwie. Gilbert okazał się lepszy w partii pierwszej oraz czwartej, w których to zbudował podejścia w wysokości 82 oraz 100 punktów. Williams triumfował w drugiej i trzeciej partii sesji. Po regulaminowej przerwie Gilbert wygrał kolejną partię doprowadzając do wyniku 8–5. Obrońca tytułu odpowiedział na to dwoma wygranymi partiami, w których zanotował breaki 86 i 101-punktowe. W ostatniej partii sesji Walijczyk popisał się breakiem w wysokości 68 punktów, na co Gilbert odpowiedział podejściem 69-punktowym, ostatecznie wygrywając partię jednym punktem. Tym samym zakończył drugą sesję prowadzeniem w całym meczu 9–7.
qas: question: Kto prowadził pierwszą część meczu?
plausible_answers: text: Anglika
answer_end: 96
generative_answer: Anglik

question: Jaki wynik miał Gilbert w pierwszej partii?
plausible_answers: text: 8–5
answer_end: 430
generative_answer: 8–5

question: Jakiej narodowości był Williams?
answers: text: Walijczyk
answer_end: 572
generative_answer: walijskiej

question: Kto ostatecznie wygrał mecz?
answers: text: Gilbert
answer_end: 631
generative_answer: Gilbert

question: Kiedy odbyła się pierwsza część meczu?
plausible_answers: text: 27 kwietnia
answer_end: 36
generative_answer: 27 kwietnia