enelpol/poquad huggingface dataset:
Irlandia Północna

Irlandia Północna (ang. Northern Ireland; irl. Tuaisceart Éireann, wym. [ˈt̪ˠuəʃcəɾˠt̪ˠ ˈeːɾʲən̪ˠ] i; Ulster Scots Norlin Airlann) – kraj stanowiący część Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Zajmuje północno-wschodnią część wyspy Irlandii. Jego stolicą jest Belfast. Część władzy ustawodawczej na rzecz kraju wykonuje Zgromadzenie Irlandii Północnej, utworzone w 1998 r. w oparciu o zapisy ustawy o Irlandii Północnej, powstałej w ramach kończącego konflikt północnoirlandzki porozumienia wielkopiątkowego. Irlandia Północna współpracuje z Republiką Irlandii w niektórych obszarach, a porozumienie wielkopiątkowe przyznało Republice możliwość „przedstawiania poglądów i propozycji w celu rozwiązania sporów między dwoma rządami”.

context: Konflikty w Irlandii Północnej trwają od średniowiecza, kiedy cała wyspa Irlandia znalazła się pod panowaniem Królestwa Anglii. W XVII wieku rozpoczęto zasiedlanie Irlandii przez ludność angielską i szkocką, a ziemie dla osadników zdobywano, usuwając z nich właścicieli irlandzkich. Zapoczątkowało to wrogość między Anglikami a Irlandczykami, spotęgowaną różnicami religijnymi: Irlandczycy byli katolikami, przybysze zaś głównie protestantami. Liczne bunty i powstania doprowadziły w 1921 r. do utworzenia niepodległej Irlandii. W granicach Wielkiej Brytanii pozostała jednak Irlandia Północna, którą w większości zamieszkują protestanci pochodzenia angielskiego. Walkę o połączenie z Irlandią prowadziła Irlandzka Armia Republikańska (IRA). Pod koniec lat 60. XX wieku wybuchł krwawy konflikt w Irlandii Północnej pomiędzy republikanami dążącymi do zjednoczenia wyspy a unionistami. Dopiero w 1998 r. zawarto porozumienie pokojowe zwane wielkopiątkowym, za które dwaj jego współtwórcy – John Hume i David Trimble – otrzymali pokojową nagrodę Nobla. W 2005 r. Irlandzka Armia Republikańska ogłosiła całkowite rozbrojenie.
qas: question: W jaki sposób przybysze z Anglii i Szkocji pozyskiwali ziemie na tym terenie?
answers: text: usuwając z nich właścicieli irlandzkich
answer_end: 281
generative_answer: usuwając z nich właścicieli irlandzkich

question: Co, oprócz zdobywania ziemi poprzez usuwanie z nich irlandzkich właścicieli, przyczyniło się do rozwoju konfliktu pomiędzy Anglikami i Irlandczykami?
answers: text: różnicami religijnymi: Irlandczycy byli katolikami, przybysze zaś głównie protestantami
answer_end: 442
generative_answer: różnice religijne: Irlandczycy byli katolikami, przybysze zaś głównie protestantami

question: Jaka ludność przeważała na terenach Irlandii Północnej?
answers: text: protestanci pochodzenia angielskiego
answer_end: 662
generative_answer: protestanci pochodzenia angielskiego

question: Jaka instytucja walczyła o zjednoczenie terenów Irlandii oraz Irlandii Północnej?
answers: text: Irlandzka Armia Republikańska
answer_end: 734
generative_answer: Irlandzka Armia Republikańska

question: Jakim osobom przyznano Pokojową Nagrodę Nobla za utworzenie niepodległej Irlandii?
plausible_answers: text: John Hume i David Trimble
answer_end: 1013
generative_answer: Johnowi Hume'owi i Davidowi Trimble
Prairial (1908)

Prairial (Q55) – francuski oceaniczny dwukadłubowy okręt podwodny z okresu I wojny światowej, jedna z 18 zbudowanych jednostek typu Pluviôse. Okręt miał wyporność 404 ton w położeniu nawodnym i 553 ton pod wodą, a jego główną bronią było osiem torped kalibru 450 mm wystrzeliwanych z jednej wewnętrznej i sześciu zewnętrznych wyrzutni. Napędzana maszynami parowymi jednostka rozwijała na powierzchni prędkość 12 węzłów, osiągając zasięg 1500 Mm przy prędkości 9 węzłów.
„Prairial” został zwodowany 26 września 1908 roku w stoczni Arsenal de Cherbourg w Cherbourgu, a do służby w Marine nationale wcielono go 16 czerwca 1909 roku. Uczestniczył w działaniach wojennych, operując na wodach kanału La Manche i Oceanie Atlantyckim. Okręt zatonął 29 kwietnia 1918 roku nieopodal Hawru, po kolizji z brytyjskim parowcem „Tropic”.

context: Na przełomie 1914 i 1915 roku na okręcie zamontowano żyrokompas firmy Sperry. Przez większość 1915 roku okręt wraz z siostrzanymi jednostkami nadal prowadził służbę patrolową na wodach Kanału. W maju 1915 roku dywizjon okrętów podwodnych w składzie: „Prairial”, „Fructidor” i „Thermidor” wraz z niszczycielem „Sabre” przerzucony został do Hawru, by prowadzić operacje przeciw U-Bootom. 16 listopada 2 Lekka Eskadra została rozformowana, zaś okręty typu Pluviôse wraz z jednostkami typu Sirène zostały przyporządkowane do 1. Flotylli okrętów podwodnych w Cherbourgu. Nie zmieniły się natomiast zadania, które nadal obejmowały defensywne patrole przeciw U-Bootom przeprowadzane w okolicach własnych baz. W późniejszym czasie okręt został przeniesiony do dywizjonu 3. eskadry okrętów podwodnych w Bretanii, a następnie do dywizjonu eskadry okrętów podwodnych w Normandii.
qas: question: Jaki był cel Q55 w pierwszych miesiącach 1915?
answers: text: służbę patrolową na wodach Kanału
answer_end: 191
generative_answer: służbę patrolową na wodach Kanału

question: Kiedy Q55 trafił do Hawru?
answers: text: maju 1915
answer_end: 204
generative_answer: maju 1915

question: Z jakich jednostek składał się dywizjon przeniesiony do Hawru?
answers: text: „Prairial”, „Fructidor” i „Thermidor” wraz z niszczycielem „Sabre”
answer_end: 316
generative_answer: Prairial”, „Fructidor” i „Thermidor” ,„Sabre

question: Jaki był cel działań jednostek w Hawrze?
answers: text: operacje przeciw U-Bootom
answer_end: 384
generative_answer: operacje przeciw U-Bootom

question: w jakim dywizjonie działał Q55 gdy kończył służbę wojskową?
plausible_answers: text: dywizjonu eskadry okrętów podwodnych w Normandii
answer_end: 867
generative_answer: dywizjonu eskadry okrętów podwodnych w Normandii
Lagertha

Lagertha – legendarna wikińska tarczowniczka, władczyni dzisiejszej Norwegii i żona słynnego Wikinga Ragnara Lodbroka. Opowieść o niej Saxo Grammaticusa z XII wieku, może być odbiciem opowieści o Thorgerdzie (gerorgerðr Hölgabrúðr), nordyckiej bogini.
Jej imię zapisane przez Saxo w wersji łacińskiej, Lathgertha, pochodzi z staronordyckiego Hlaðgerðr (Hlathgerth). W anglojęzycznych źródłach jest często tłumaczona jako „Lagertha”, a także jako Ladgertha, Ladgerda lub podobnie.

context: Według Judith Jesch bogata różnorodność opowieści w pierwszych dziewięciu książkach Saxo’s Gesta, w tym opowieść o Lagerthie, jest „ogólnie uważana za w dużej mierze fikcyjną”. Przedstawiając kilka kobiet-wojowników w tych opowieściach, Saxo czerpał z legendy o Amazoniach z antyku klasycznego, ale także z różnych źródeł staronordyckich (szczególnie islandzkich), które nie zostały wyraźnie zidentyfikowane. Obraz wojowniczek Saxo jest także zabarwiony mizoginią: tak jak większość ówczesnych duchownych, Saxo uważał kobiety za istoty seksualne. Dla niego tarczowniczki, które odrzuciły tę rolę, były przykładem nieporządku w starej pogańskiej Danii, która została później wyleczona przez Kościół i stabilną monarchię.
qas: question: Czy Lagherta jest postacią fikcyjną?
plausible_answers: text: Według Judith Jesch bogata różnorodność opowieści w pierwszych dziewięciu książkach Saxo’s Gesta, w tym opowieść o Lagerthie, jest „ogólnie uważana za w dużej mierze fikcyjną”
answer_end: 175
generative_answer: tak

question: Jakimi źródłami posługiwał się Saxo do spisania swoich opowieści?
answers: text: legendy o Amazoniach z antyku klasycznego, ale także z różnych źródeł staronordyckich
answer_end: 337
generative_answer: legendy o Amazoniach z antyku klasycznego, ale także z różnych źródeł staronordyckich

question: Czy Saxo był mizoginem?
plausible_answers: text: Obraz wojowniczek Saxo jest także zabarwiony mizoginią:
answer_end: 464
generative_answer: tak

question: Jakim typem istot według Saxo są kobiety?
answers: text: seksualne
answer_end: 545
generative_answer: seksualnym

question: Kto pozbawił Danię wpływów pogaństwa?
answers: text: Kościół i stabilną monarchię
answer_end: 718
generative_answer: kościół i stabilna monarchia
Cerkiew Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” w Koterce

Cerkiew Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” – prawosławna cerkiew w Koterce (parafii w Tokarach), w dekanacie Siemiatycze diecezji warszawsko-bielskiej Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego.
Prawosławna parafia w Tokarach powstała najpóźniej w XVI w.; od XVII w. do 1839 była placówką unicką. W wymienionym roku została włączona do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego na mocy postanowień synodu połockiego. Cerkiew w Koterce została wzniesiona w latach 1909–1912 jako świątynia filialna tejże parafii, na miejscu, gdzie w 1852 miało dojść do objawienia maryjnego. Nie zostało ono uznane przez Rosyjski Kościół Prawosławny, mimo to na jego miejsce udawali się pielgrzymi, miało także dochodzić do cudownych uzdrowień. W 1906 biskup grodzieński Michał wyraził zgodę na budowę cerkwi na tym miejscu. Wzniesienie obiektu sakralnego sfinansowano z ofiar wiernych. W 1948, w związku z podziałem wsi Tokary, jaki nastąpił po wytyczeniu granicy polsko-radzieckiej, świątynia stała się cerkwią parafialną. Mimo wyludniania się okolicznych wsi pozostaje ważnym celem pielgrzymek.
Cerkiew znajduje się w lesie, w pobliżu osady Koterka, w uroczysku o tej samej nazwie, nazywanym także przez wiernych Świętym Miejscem.

context: Powstanie cerkwi w Koterce, filialnej względem świątyni w Tokarach, nastąpiło w związku z objawieniem maryjnym, do którego miało dojść w dniu święta Trójcy Świętej w 1852. Matka Boża objawić się miała miejscowej chłopce Eufrozynie Iwaszczuk na uroczysku Koterka, gdzie kobieta zbierała szczaw, zamiast w dniu świątecznym udać się do cerkwi. Jak relacjonowała Iwaszczuk, Maryja oznajmiła, że święto zostało ustanowione, by w tym dniu modlono się w świątyni, a nie pracowano. Zapowiedziała także, że grzechy mieszkańców wsi zostaną ukarane morowym powietrzem. Nakazała Iwaszczuk udać się do proboszcza i polecić mu, by razem z parafianami modlił się o wybaczenie win. Proboszcz parafii w Tokarach Symon Budiłowicz ustawił w uroczysku krzyż. Miejsce to zaczęło przyciągać licznych pielgrzymów, nie tylko prawosławnych, pojawiły się relacje o cudownych uzdrowieniach.
qas: question: Gdzie doszło do objawienia Trójcy Świętej w 1852 roku?
answers: text: na uroczysku Koterka
answer_end: 261
generative_answer: na uroczysku Koterka

question: Co było przedmiotem upomnienia Maryji?
answers: text: że święto zostało ustanowione, by w tym dniu modlono się w świątyni, a nie pracowano
answer_end: 472
generative_answer: że święto zostało ustanowione, by w tym dniu modlono się w świątyni, a nie pracowano

question: W jaki sposób mieszkańcy Koterki mieli zostać ukarani?
answers: text: morowym powietrzem
answer_end: 556
generative_answer: morowym powietrzem

question: W jaki sposób mieszkańcy Koterki mogli ocaleć?
answers: text: modlił się o wybaczenie win
answer_end: 664
generative_answer: Modląc się o wybaczenie win

question: Kto jest proboszczem w Koterce?
plausible_answers: text: Symon Budiłowicz
answer_end: 711
generative_answer: Symon Budiłowicz
Mario Götze

Mario Götze (ur. 3 czerwca 1992 w Memmingen) – niemiecki piłkarz występujący na pozycji napastnika w holenderskim klubie PSV Eindhoven oraz reprezentacji Niemiec. Złoty medalista Mistrzostw Świata 2014 oraz Mistrzostw Europy U-17 2009.

context: Po powrocie do Borussii Dortmund, niemiecki zawodnik przez cały okres obowiązywania kontraktu, nie był w stanie odnaleźć formy, którą imponował przed przenosinami do Bayernu Monachium. W lutym 2017 roku okazało się, że Götze zmaga się z poważnymi problemami metabolicznymi, z powodu których jego organizm nie radzi sobie z obciążeniami treningowymi. Wcześniej niemiecki zawodnik często narzekał na problemy mięśniowe, a wiele osób zarzucało mu problemy z wagą. Po powrocie do gry, Götze miał problem z wywalczeniem miejsca w linii pomocy BVB, w efekcie czego często pojawiał się na murawie głównie w roli tzw. fałszywej dziewiątki i zmiennika takich zawodników jak Paco Alcácer, a następnie Erling Braut Haaland. W maju 2020 roku, Borussia Dortmund oficjalnie poinformowała, że wygasająca wraz z końcem sezonu umowa z Götze nie zostanie przedłużona. Informacja o rozstaniu bohatera Mundialu z 2014 roku z westfalskim klubem sprawiła, że w mediach pojawiły się liczne spekulacje dotyczące przyszłości zawodnika. W gronie kandydatów do pozyskania Götze wymieniano takie drużyny jak Hertha BSC czy AS Monaco. W grę miał wchodzić także powrót do Bayernu Monachium, który szukał uzupełnien w ofensywie. Tymczasem 7 października 2020 roku informacje o zawarciu porozumienia z zawodnikiem oficjalnie przekazało holenderskie PSV Eindhoven, z którym Götze podpisał umowę ważną do 2022 roku. Pomysłodawcą sprowadzenia pomocnika na Philips Stadium był trener Roger Schmidt.
qas: question: Jaki wpływ na organizm tego zawodnika miały problemy metaboliczne?
answers: text: nie radzi sobie z obciążeniami treningowymi
answer_end: 348
generative_answer: nie radził sobie z obciążeniami treningowymi

question: Czym skutkowały jego problemy z wywalczeniem miejsca w linii pomocy zespołu Borussia Dortmund?
answers: text: pojawiał się na murawie głównie w roli tzw. fałszywej dziewiątki i zmiennika takich zawodników jak Paco Alcácer, a następnie Erling Braut Haaland
answer_end: 711
generative_answer: pojawiał się na murawie głównie w roli tzw. fałszywej dziewiątki i zmiennika takich zawodników jak Paco Alcácer, a następnie Erling Braut Haaland

question: Czy BVB chciał przedłużyć kontrakt z tym zawodnikiem?
answers: text: W maju 2020 roku, Borussia Dortmund oficjalnie poinformowała, że wygasająca wraz z końcem sezonu umowa z Götze nie zostanie przedłużona
answer_end: 848
generative_answer: nie

question: Do jakiego zespołu dołączył Götze po opuszczeniu Burussii Dortmund?
answers: text: PSV Eindhoven
answer_end: 1330
generative_answer: PSV Eindhoven

question: Jaka zdrowotna przypadłość negatywnie wpływała na jego formę?
answers: text: poważnymi problemami metabolicznymi
answer_end: 272
generative_answer: poważne problemy metaboliczne
MiG-21

MiG-21 (ros. МиГ-21, kod NATO: Fishbed) – radziecki samolot myśliwski skonstruowany w latach 50. XX wieku w biurze konstrukcyjnym MiG (OKB, ros. ОКБ МиГ) przez Artioma Mikojana i Michaiła Guriewicza. Ze względu na swoją sylwetkę dorobił się wśród pilotów nazwy "ołówek" lub "bałałajka".
MiG-21 produkowany był na radzieckiej licencji w Czechosłowacji i Indiach. Planowano uruchomienie produkcji licencyjnej w Polsce pod oznaczeniem Lim-7. Jego chińska kopia nosi oznaczenie J-7 (F-7 w wersji eksportowej). Używały go 34 państwa: kraje Układu Warszawskiego (Bułgaria, Czechosłowacja, NRD, Polska, Rumunia, Węgry, ZSRR), Afganistan, Angola, Bangladesz, Egipt, Etiopia, Finlandia, Indie, Indonezja, Irak, Jemen, Jugosławia, Korea Północna, Kuba, Laos, Madagaskar, Mozambik, Nigeria, Somalia, Sudan, Syria, Tanzania, Wietnam, Zambia i Zimbabwe oraz po rozpadzie UW: Chorwacja i Republika Federalna Niemiec.

context: Potencjalny główny przeciwnik maszyn MiG-21, United States Air Force oraz lotnictwo United States Navy, mogły szczegółowo zapoznać się z radzieckim samolotem pod koniec lat 60. XX wieku. 16 sierpnia 1966 roku do Izraela zbiegł, uprowadzając samolot MiG-21, iracki pilot Munir Redfa. Jego ucieczka nie była przypadkowa. Całą operację, która otrzymała kryptonim Jahalom (diament), zorganizował izraelski Mosad. Z samolotem najpierw zapoznały się Siły Powietrzne Izraela, a rok po ucieczce maszyna trafiła do Stanów Zjednoczonych. Izrael zgodził się na przekazanie maszyny Stanom w zamian za informację na temat radzieckiego systemu przeciwlotniczego S-75. Myśliwiec otrzymał w Stanach oznaczenie YF-110 i był badany w ramach programu o kryptonimie Have Doughnut w bazie Strefa 51. Podczas testów w locie samolot toczył symulowane walki z amerykańskimi maszynami. Celem tych pojedynków była ocena efektywności taktyki stosowanej podczas walki w US Air Force i lotnictwie marynarki. Z MiG-iem mierzyły się McDonnell Douglas F-4 Phantom II, Northrop F-5 Freedom Fighter, North American F-100 Super Sabre, McDonnell RF-101, Lockheed F-104 Starfighter, Republic F-105 Thunderchief, General Dynamics F-111 oraz Douglas B-66 Destroyer.
qas: question: Dokąd uciekł przy pomocy skradzionego MiG-21 Munir Redfa?
answers: text: do Izraela
answer_end: 219
generative_answer: do Izraela

question: Jaki kryptonim nadano operacji, której częścią była ucieczka Munira Redfa?
answers: text: Jahalom
answer_end: 367
generative_answer: Jahalom

question: Jaka organizacja stała za ucieczką Munira Redfa?
answers: text: Mosad
answer_end: 407
generative_answer: Mosad

question: Co, w zamian za odzyskanie skradzionego MiG-21, miały przekazać Stany Zjednoczone Izraelowi?
answers: text: informację na temat radzieckiego systemu przeciwlotniczego S-75
answer_end: 652
generative_answer: informację na temat radzieckiego systemu przeciwlotniczego S-75

question: Jakie oznaczenie nadano samolotowi MiG-21 w Stanach Zjednoczonych?
plausible_answers: text: YF-110
answer_end: 700
generative_answer: YF-110
SM UC-19

SM UC-19 – niemiecki podwodny stawiacz min z okresu I wojny światowej, czwarta w kolejności jednostka typu UC II. Zwodowany 15 marca 1916 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 21 sierpnia 1916 roku. W czasie służby operacyjnej we Flotylli Flandria okręt odbył 3 patrole bojowe, podczas których zatopił cztery statki o łącznej pojemności 3784 BRT. SM UC-19 zatonął 6 grudnia 1916 roku, zatopiony bombami głębinowymi przez brytyjski niszczyciel HMS „Ariel”.

context: 22 sierpnia 1916 roku pierwszym i jedynym dowódcą UC-19 mianowany został por. mar. Alfred Nitzsche, a okręt włączono do Flotylli Flandria w dniu 9 listopada. Pierwszy sukces załoga okrętu odniosła 24 listopada, kiedy to w okolicy Great Yarmouth na minę wszedł nowy brytyjski uzbrojony trawler HMT „Dhoon” (275 ts), który zatonął tracąc 12 członków załogi. Na kolejny patrol okręt wypłynął 27 listopada w kierunku atlantyckich wybrzeży Bretanii. 1 grudnia nieopodal Ouessant (na pozycji 48°37′N 5°01′W/48,616667 -5,016667) zatrzymano i po zdjęciu załogi zatopiono francuski szkuner „Rene Montrieux” (234 BRT).
qas: question: Kiedy Alfred Nitsche został porucznikiem marynarki wojennej Niemiec?
plausible_answers: text: 22 sierpnia 1916 roku
answer_end: 21
generative_answer: 22 sierpnia 1916 roku

question: Ile osób zginęło w pierwszym skutecznym ataku UC-19?
answers: text: 12
answer_end: 338
generative_answer: 12

question: Jakim rodzajem okrętu był Rene Montrieux?
answers: text: szkuner
answer_end: 580
generative_answer: Szkunerem

question: Gdzie został zatopiony HMT „Dhoon”?
answers: text: w okolicy Great Yarmouth
answer_end: 244
generative_answer: w okolicy Great Yarmouth

question: Jakie współrzędne geograficzne są przypisane do miejscowości Ouessant?
plausible_answers: text: 48°37′N 5°01′W/48,616667 -5,016667
answer_end: 520
generative_answer: 48°37′N 5°01′W/48,616667 -5,016667
Mariotte (1911)

Mariotte (Q74) – francuski eksperymentalny oceaniczny okręt podwodny z okresu I wojny światowej. Został zwodowany 2 lutego 1911 roku w stoczni Arsenal de Cherbourg, a do służby w Marine nationale wszedł 5 lutego 1913 roku. Początkowo operował na wodach kanału La Manche, a pod koniec 1914 roku został przeniesiony na Morze Śródziemne. Okręt został samozatopiony 26 lipca 1915 roku, po uszkodzeniu przez turecką artylerię w Dardanelach.

context: W momencie wodowania na okręcie zamontowany był tylko prawoburtowy silnik elektryczny: brak było silników wysokoprężnych, a drugi silnik elektryczny zainstalowano między 3 maja a 21 czerwca 1911 roku. Pierwsze próby zanurzeniowe odbyły się w dniach 8–22 sierpnia, a na początku września, po zamontowaniu pełnego zestawu akumulatorów i balastu w miejscu niedostarczonych silników Diesla, odbyły się próby prędkości. Pod wodą okręt osiągnął prędkość 11 węzłów, stając się tym samym najszybszym francuskim okrętem podwodnym. 22 września dokonano pierwszych strzelań torpedowych, a 21 listopada okręt zanurzył się na głębokość 25 metrów. Silniki wysokoprężne zostały zamontowane na jednostce dopiero 28 lipca 1912 roku, a pełny zakres prób prędkości przeprowadzono od 23 listopada do 11 grudnia tego roku. 14 grudnia na redzie Cherbourga „Mariotte” przez 6 godzin poruszał się na powierzchni z prędkością maksymalną, po czym zanurzył się alarmowo w ciągu 25 sekund na głębokość 10 metrów. W wyniku prób stwierdzono niski poziom pływalności (zaledwie 15,5%); podniesiona część dziobowa wprawdzie umożliwiała osiąganie dużych prędkości, lecz przy dużej fali nabierała sporo wody, co powodowało „nurkowanie” dziobu.
qas: question: Jaki silnik posiadał Mariotte gdy został zwodowany?
answers: text: prawoburtowy silnik elektryczny
answer_end: 85
generative_answer: prawoburtowy silnik elektryczny

question: Czy w momencie wodowania na Mariotte zamontowane były silniki wysokoprężne?
answers: text: brak było silników wysokoprężnych
answer_end: 120
generative_answer: nie

question: Kiedy Mariotte debiutował w zanurzeniu?
answers: text: 8–22 sierpnia
answer_end: 262
generative_answer: 8–22 sierpnia 1911

question: Jak szybko mógł przemieszczać się Mariotte pod wodą?
answers: text: 11 węzłów
answer_end: 457
generative_answer: z prędkością 11 węzłów

question: Jak długo Mariotte przebywał pod wodą podczas ćwiczeń 14 grudnia 1912?
plausible_answers: text: 25 sekund
answer_end: 960
generative_answer: 25 sekund
Krucjaty Billy’ego Grahama pod Południowym Krzyżem (1959)

Krucjaty Billy’ego Grahama pod Południowym Krzyżem – seria kampanii ewangelizacyjnych (inaczej krucjaty) amerykańskiego ewangelisty Billy’ego Grahama przeprowadzonych w Australii i Nowej Zelandii w 1959 roku. Określane są zwykle mianem The 1959 South Cross Crusades. Była to najdłuższa seria spotkań ewangelizacyjnych przeprowadzona przez Grahama poza granicami Stanów Zjednoczonych. Trwała 16 tygodni, od 15 lutego do 31 maja, uczestniczyły w niej wszystkie protestanckie kościoły z wyjątkiem dwóch ewangelikalnych ugrupowań, przybyło na nią ponad 3 miliony ludzi.

context: Niektóre z krucjat przebiegały w kilku miejscach jednocześnie, a Graham korzystał z pomocy innych ewangelistów (zwłaszcza w Nowej Zelandii). W Auckland ewangelistą był Grady Wilson, w Wellington – Leighton Ford, a w Christchurch – Joseph Blinco, Graham głosił tam jedynie na zakończenie każdej z tych krucjat. W Adelajdzie ewangelistą był Joseph Blinco, Graham głosił na trzech ostatnich spotkaniach, w Perth ewangelistą był Grady Wilson, Graham głosił na dwóch ostatnich spotkaniach, w Brisbane ewangelistą był Leighton Ford, Graham głosił na trzech ostatnich spotkaniach.
qas: question: Jakie osoby, w jakich miastach, pomagały w krucjatach Billy’ego Grahama, podczas gdy on głosił tylko raz, na koniec każdej z tych krucjat?
answers: text: W Auckland ewangelistą był Grady Wilson, w Wellington – Leighton Ford, a w Christchurch – Joseph Blinco
answer_end: 244
generative_answer: W Auckland ewangelistą był Grady Wilson, w Wellington – Leighton Ford, a w Christchurch – Joseph Blinco

question: W jakim mieście ewangelizacją zajmował się Joseph Blinco?
answers: text: Adelajdzie
answer_end: 322
generative_answer: Adelajdzie

question: Jak wyglądało zaangażowanie Billy'ego Grahama w krucjatę, która odbyła się w Adelajdzie?
answers: text: głosił na trzech ostatnich spotkaniach
answer_end: 399
generative_answer: głosił na trzech ostatnich spotkaniach

question: Jaka osoba pomogła Grahamowi w jego obowiązkach podczas krucjaty w Perth?
answers: text: Grady Wilson
answer_end: 437
generative_answer: Grady Wilson

question: W jakim mieście Leighton Ford był obecny jedynie podczas trzech ostatnich spotkań?
plausible_answers: text: Brisbane
answer_end: 495
generative_answer: Brisbane