Krzysztof Krauze

Krzysztof Krauze (ur. 2 kwietnia 1953 w Warszawie, zm. 24 grudnia 2014 tamże) – polski reżyser, scenarzysta i operator filmowy, komandor Orderu Odrodzenia Polski.
Swoją karierę zaczynał jako reżyser filmów krótkometrażowych (Deklinacja, 1979) oraz dokumentów (Jest, 1984). Sławę twórcy zajmującego się problematyką społeczną zdobył obficie nagradzanymi filmami Dług (1999) oraz Plac Zbawiciela (2006). Realizował też biografie Nikifora Krynickiego (Mój Nikifor, 2004) oraz Bronisławy Wajs (Papusza, 2013). Przy Placu Zbawiciela oraz Papuszy współpracował ze swoją małżonką Joanną Kos-Krauze, która dokończyła po jego śmierci film Ptaki śpiewają w Kigali (2017).
W filmach Krauzego przeważały albo fabularyzowane warianty prawdziwych historii, albo biografie prawdziwych postaci, w których istotną rolę odgrywały wartości chrześcijańskie takie jak empatia, miłosierdzie, przebaczenie. Laureat licznych nagród, między innymi nagrody FIPRESCI na Krakowskim Festiwalu Filmowym (za Deklinację), Złotych Lwów na Festiwalu Polskim Filmów Fabularnych (za Dług i Plac Zbawiciela) oraz Kryształowego Globusa na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Karlowych Warach (za Mojego Nikifora).

context: Z ustaleń poczynionych przez Krauzego w filmach dokumentalnych wynikły Gry uliczne (1996), film fabularny utrzymany w realiach political fiction i dedykowany gustom młodzieży epoki transformacji ustrojowej w Polsce. Krauze z osobistych pobudek wybrał jako swój temat fikcyjne śledztwo w sprawie śmierci Pyjasa, zamordowanego w 1977 za działalność opozycyjną. Jak twierdził Krauze, wybrał ów temat w ramach „zadośćuczynienia za lata 70., gdy studiowałem w szkole filmowej i nie potrafiłem włączyć się w rodzący się wtedy ruch sprzeciwu. Gdybym wtedy powiedział systemowi «nie», musiałbym rozstać się z myślą o robieniu filmów”. Scenariusz do Gier ulicznych Krauze napisał wraz z dziennikarzem Jerzym Morawskim, ukazując śledztwo za pomocą konwencji teledyskowej, streszczanej przez Lubelskiego następująco: „szybkie tempo opowiadania, pełne atrakcji typowych dla neotelewizji (wstawki animowane) i pokoleniowego obyczaju (clubbing, dyskoteki)”. W role reporterów wikłających się w śledztwo wcielili się debiutujący Redbad Klynstra oraz znany wcześniej z Samowolki Robert Gonera. Gry uliczne zostały uhonorowane Nagrodą Jury na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych, ale poczynione w nich ustalenia straciły ważność już w 2001 roku, gdy donosicielem odpowiedzialnym za wydanie Pyjasa okazał się nie znany senator (jak w filmie), lecz przyjaciel Pyjasa i redaktor „Gazety Wyborczej”, Lesław Maleszka.
qas: question: Z jakiego powodu Krauze podjął się tematyki fikcyjnego śledztwa w sprawie śmierci Pyjasa?
answers: text: w ramach „zadośćuczynienia za lata 70., gdy studiowałem w szkole filmowej i nie potrafiłem włączyć się w rodzący się wtedy ruch sprzeciwu. Gdybym wtedy powiedział systemowi «nie», musiałbym rozstać się z myślą o robieniu filmów”
answer_end: 625
generative_answer: w ramach „zadośćuczynienia za lata 70., gdy studiowałem w szkole filmowej i nie potrafiłem włączyć się w rodzący się wtedy ruch sprzeciwu. Gdybym wtedy powiedział systemowi «nie», musiałbym rozstać się z myślą o robieniu filmów”

question: Kto pomagał mu w tworzeniu scenariusza do tego filmu?
answers: text: Jerzym Morawskim
answer_end: 708
generative_answer: Jerzy Morawski

question: Jacy aktorzy zostali obsadzeni w rolach reporterów prowadzących śledztwo w sprawie śmierci Pyjasa?
answers: text: debiutujący Redbad Klynstra oraz znany wcześniej z Samowolki Robert Gonera
answer_end: 1076
generative_answer: debiutujący Redbad Klynstra oraz znany wcześniej z Samowolki Robert Gonera

question: Podczas jakiego wydarzenia film ten odebrał Nagrodę Jury?
answers: text: Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych
answer_end: 1163
generative_answer: Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych

question: Jak nazywał się znany senator odpowiedzialny w rzeczywistości za śmierć Pyjasa?
plausible_answers: text: Lesław Maleszka
answer_end: 1396
generative_answer: Lesław Maleszka

context: Kolejny film Krauzego, zrealizowany już wspólnie z Joanną Kos-Krauze, Plac Zbawiciela (2006) również powstał na podstawie reportażu opublikowanego na łamach „Super Expressu”, opisującego losy porzuconej przez męża kobiety z Warszawy, która próbowała odebrać życie sobie oraz dwóm kilkuletnim synom (została odnaleziona niedaleko placu Zbawiciela i odratowana wraz z dziećmi). Para reżyserów obsadziła w roli matki Jowitę Budnik; rolę jej męża odegrał Arkadiusz Janiczek, podczas gdy wrogą jej teściową zagrała Ewa Wencel. Plac Zbawiciela został pozytywnie oceniony przez polskich krytyków; Tadeusz Sobolewski twierdził, że dzieło małżeństwa Krauze jest „najważniejszym filmem polskim ostatnich lat”, podczas gdy Kazimiera Szczuka odczytywała film jako utwór o pogardzanej pracy kobiet w gospodarstwach domowych, „degradacji i wykluczeniu z rynku pracy”, a także prorodzinnej polityce kryjącej w sobie brutalność skierowaną przeciwko kobiecości. Plac Zbawiciela został nagrodzony kolejnymi Złotymi Lwami. W 2009 Krauze przewodniczył jury 34. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych.
qas: question: W którym roku nakręcono Plac Zbawiciela?
answers: text: 2006
answer_end: 91
generative_answer: 2006

question: Artykułem z jakiej gazety zainspirowano film Plac Zbawiciela?
answers: text: Super Expressu
answer_end: 172
generative_answer: Super Expressu

question: Jaką historię opowiadał film Plac Zbawiciela?
answers: text: losy porzuconej przez męża kobiety z Warszawy, która próbowała odebrać życie sobie oraz dwóm kilkuletnim synom
answer_end: 297
generative_answer: losy porzuconej przez męża kobiety z Warszawy, która próbowała odebrać życie sobie oraz dwóm kilkuletnim synom

question: Kto odegrał role matki w Placu Zbawiciela?
answers: text: Jowitę Budnik
answer_end: 427
generative_answer: Jowita Budnik

question: Czy kobiety w Polsce są wykluczane z runku pracy?
plausible_answers: text: pogardzanej pracy kobiet w gospodarstwach domowych, „degradacji i wykluczeniu z rynku pracy”
answer_end: 852
generative_answer: tak