Chłoniak Hodgkina

Chłoniak Hodgkina, choroba Hodgkina, ziarnica złośliwa, limfogranulomatoza, HL (od ang. Hodgkin’s lymphoma), HD (od ang. Hodgkin’s disease) – choroba nowotworowa układu chłonnego cechująca się obecnością olbrzymich nowotworowych komórek Reed-Sternberga o wielopłatowym jądrze i jednojądrzastych komórek Hodgkina, które indukują nienowotworową proliferację i naciek innych limfocytów, monocytów, histiocytów i makrofagów.
Głównym objawem choroby jest niebolesne powiększenie węzłów chłonnych oraz objawy ogólne. Najczęściej są zajęte węzły szyjne, śródpiersiowe i pachowe. Choroba wykazuje tendencję do szerzenia się przez ciągłość, zajmując kolejne grupy węzłów chłonnych, a następnie szerzy się także drogą krwionośną, zajmując narządy pozalimfatyczne. W przebiegu choroby może dojść do zajęcia śledziony, a rzadziej wątroby i szpiku kostnego. Obserwuje się dwa szczyty zapadalności, pierwszy z nich przypada około 15–35. roku życia i chorzy z tej grupy wiekowej stanowią większość chorych, drugi szczyt pojawia się około 55. roku życia. W celu rozpoznania chłoniaka Hodgkina konieczne jest badanie histopatologiczne całego węzła chłonnego lub innej nacieczonej tkanki pobranej metodami chirurgicznymi, a badania obrazowe służą jedynie do oceny zaawansowania choroby. Leczenie chłoniaka Hodgkina jest oparte o chemioterapię i radioterapię, przy czym intensywność terapii jest dostosowywana do wyjściowego zaawansowania chłoniaka. Rokowanie w chłoniaku Hodgkina jest dobre i choroba cechuje się wysokim odsetkiem całkowitych wyleczeń.

context: Radioterapię wprowadzono w paliatywnym leczeniu chłoniaka Hodgkina w 1932 roku, choć pierwsze próby z zastosowaniem radioterapii przeprowadzono w 1902 roku. W połowie lat 50. wprowadzono do radioterapii akcelerator liniowy, początkowo w leczeniu siatkówczaka, a następnie w leczeniu chłoniaka Hodgkina, co umożliwiało kontrolę choroby i możliwość wyleczenia części chorych. W 1946 roku w leczeniu chłoniaka Hodgkina włączono pierwszy cytostatyk – chlorometynę. W następnych latach wprowadzono do leczenia kolejne leki wykazujące aktywność w leczeniu chłoniaka Hodgkina. Istotnym postępem w leczeniu choroby było wprowadzenie koncepcji chemioterapii wielolekowej. W 1966 roku zastosowano program MOPP (chlorometyna, winkrystyna, prokarbazyna i prednizon), który pozwalał na odsetek wyleczeń sięgający 70%, jednak program wiązał się ze znaczną toksycznością. W 1975 roku wprowadzono mniej toksyczny program ABVD, który wciąż pozostaje standardowym programem leczenia chłoniaka Hodgkina.
qas: question: W którym roku wprowadzono radioterapię?
answers: text: 1932
answer_end: 73
generative_answer: 1932

question: Jakie możliwości dawał akcelerator liniowy?
answers: text: kontrolę choroby i możliwość wyleczenia części chorych
answer_end: 372
generative_answer: kontrolę choroby i możliwość wyleczenia części chorych

question: Co stało się momentem przełomowym w leczeniu chłoniaka Hodgkina?
answers: text: wprowadzenie koncepcji chemioterapii wielolekowej
answer_end: 661
generative_answer: wprowadzenie koncepcji chemioterapii wielolekowej

question: Czy MOPP charakteryzował się wysoką toksycznością?
answers: text: MOPP (chlorometyna, winkrystyna, prokarbazyna i prednizon), który pozwalał na odsetek wyleczeń sięgający 70%, jednak program wiązał się ze znaczną toksycznością
answer_end: 855
generative_answer: tak

question: Co wprowadzono w latach 50.?
answers: text: akcelerator liniowy
answer_end: 222
generative_answer: akcelerator liniowy

context: Istnieje znaczne zróżnicowanie zapadalności na chłoniaka Hodgkina pod względem wieku, płci, pochodzenia rasowego i statusu socjoekonomicznego. Chłoniak Hodgkina stanowi jeden z najczęstszych nowotworów złośliwych u młodych dorosłych. Zapadalność na chłoniaka Hodgkina w krajach rozwiniętych od kilku dekad nie ulega zmianie. W krajach rozwiniętych współczynnik zapadalności wynosi około 2–3 przypadki rocznie na 100 000, w Europie zapadalność na tę chorobę szacuje się na 2,3 zachorowania rocznie na 100 000. Śmiertelność jest stosunkowo niska ze względu na możliwość skutecznego leczenia choroby. W Polsce w 2010 roku zapadalność na chłoniaka Hodgkina wynosiła 1,8 przypadku na 100 000, zanotowano ponad 700 zachorowań na chłoniaka Hodgkina i około 200 zgonów z powodu tej choroby.
qas: question: Jaka populacja choruje na ten rodzaj nowotworu złośliwego częściej niż na jakikolwiek inny?
answers: text: młodych dorosłych
answer_end: 232
generative_answer: młodzi dorośli

question: Czy szanse na zachorowanie na ten rodzaj nowotworu złośliwego są równe, niezależnie od statusu socjoekonomicznego?
answers: text: Istnieje znaczne zróżnicowanie zapadalności na chłoniaka Hodgkina pod względem wieku, płci, pochodzenia rasowego i statusu socjoekonomicznego
answer_end: 141
generative_answer: nie

question: Jak prezentuje się współczynnik zapadalności na chłoniaka Hodgkina w krajach europejskich?
answers: text: 2,3 zachorowania rocznie na 100 000
answer_end: 507
generative_answer: 2,3 zachorowania rocznie na 100 000

question: Co sprawia, że śmiertelność spowodowana chłoniakiem Hodgkina nie jest wysoka?
answers: text: możliwość skutecznego leczenia choroby
answer_end: 596
generative_answer: możliwość skutecznego leczenia choroby

question: Ile osób zmarło przez ten nowotwór w Polsce do 2010 roku?
plausible_answers: text: około 200
answer_end: 753
generative_answer: około 200