enelpol/poquad huggingface dataset:
Battlefield 1942

Battlefield 1942 – gra komputerowa z gatunku first-person shooter osadzona w realiach II wojny światowej, stworzona przez szwedzkie studio Digital Illusions CE i wydana w 2002 roku przez Electronic Arts. Jest to pierwsza gra z serii Battlefield. Można w nią grać zarówno w trybie gry jednoosobowej (z botami) jak i wieloosobowej.
W Battlefield 1942 gracze wcielają się w rolę żołnierzy jednego z pięciu państw uczestniczących w II wojnie światowej. W grze udostępnione zostały graczom różnorodne pojazdy oraz pięć klas piechoty. Gra rozgrywa się na mapach odpowiadających rzeczywistym bitwom, które miały miejsce na jednym z czterech teatrów działań – w Afryce Północnej, na froncie zachodnim, froncie wschodnim oraz na Pacyfiku. Rozgrywka, w której gracze podzieleni są na dwie drużyny (aliantów oraz wojska Osi), kładzie nacisk na współpracę graczy, gdyż cel gry – zredukowanie liczby punktów drużyny przeciwnej do zera – osiągany jest przede wszystkim dzięki utrzymaniu tzw. punktów kontrolnych na mapie, które służą również jako miejsce odradzania się graczy oraz sprzętu wojskowego, a w mniejszym stopniu dzięki zabiciu wrogich żołnierzy.
Battlefield 1942 została pozytywnie przyjęta przez krytyków; chwalono oprawę wizualną i tryb gry wieloosobowej, natomiast negatywnie oceniano rozgrywkę jednoosobową. Zdobyła cztery nagrody Akademii Sztuk i Nauk Interaktywnych. Do gry wydane zostały dwa dodatki: The Road to Rome oraz Secret Weapons of WWII. The Road to Rome rozszerza grę o bitwy kampanii włoskiej oraz pozwala na grę po stronie Włoch oraz Wolnych Francuzów. Secret Weapons of WWII udostępnia graczom broń prototypową i eksperymentalną z okresu II wojny światowej.

context: Battlefield 1942 otrzymała nagrody amerykańskiej Akademii Sztuk i Nauk Interaktywnych w czterech kategoriach: Computer Game of the Year (Komputerowa gra roku), Game of the Year (Gra Roku), Innovation in Computer Gaming (Innowacja w dziedzinie gier komputerowych) i Outstanding Achievement in Online Game Play (Szczególne osiągnięcie w dziedzinie rozgrywki wieloosobowej), a w Szwecji – kraju produkcji gry – została uhonorowana nagrodą Przemysłu Gier Szwedzkich dla szwedzkiej gry dekady. Ponadto uzyskała rekomendację serwisów IGN i GameSpy.
qas: question: Jakie serwisy poleciły tę grę?
answers: text: IGN i GameSpy
answer_end: 541
generative_answer: IGN i GameSpy

question: W jakim państwie została wyprodukowana ta gra?
answers: text: Szwecji
answer_end: 383
generative_answer: Szwecji

question: W ilu kategoriach ta gra była nominowana do nagrody amerykańskiej Akademii Sztuk i Nauk Interaktywnych?
plausible_answers: text: czterech
answer_end: 96
generative_answer: czterech

question: Czy ta gra została oficjalnie doceniona jedynie w USA?
answers: text: a w Szwecji – kraju produkcji gry – została uhonorowana nagrodą Przemysłu Gier Szwedzkich dla szwedzkiej gry dekady
answer_end: 487
generative_answer: nie
Pafawag 3B/4B

Pafawag 3B/4B (seria początkowo E55, od 1959 EW55) – normalnotorowe, trójwagonowe, wysokoperonowe elektryczne zespoły trakcyjne wyprodukowane w latach 1958–1962 w liczbie 72 sztuk przez zakłady Pafawag we Wrocławiu. Od 1959 kierowano je do Katowic i Warszawy. W 1964 pojazdy skończyły służbę na Górnym Śląsku, a ich eksploatację ostatecznie zakończono w 1995.

context: W 1952 Biuro Elektryfikacji Kolei, korzystając z wyników eksploatacji zespołów serii EW51 i EW54, opracowało wstępne założenia projektowe. W kolejnych latach precyzowano parametry i rozwiązania konstrukcyjne poszczególnych urządzeń nowego zespołu, a w 1954 powstały ostateczne założenia do produkcji uwzględniające także doświadczenia z użytkowania jednostek EN56. W 1956 Centralne Biuro Konstrukcyjne Przemysłu Taboru Kolejowego wykonało projekt techniczny pojazdu, któremu nadano fabryczne oznaczenie 3B/4B. Konstruktorem prowadzącym odpowiedzialnym za część mechaniczną był Sławomir Mossakowski, natomiast część elektryczną i trakcyjną opracował Maciej Dobrowolski. Przy konstruowaniu jednostki wykorzystano osiągnięcia zachodniej myśli technicznej oraz posiadaną dokumentację. Producentem nowych pojazdów zostały wybrane wrocławskie zakłady Pafawag.
qas: question: W którym roku Biuro Elektryfikacji Kolei poczyniło wstępne projekty?
answers: text: 1952
answer_end: 6
generative_answer: 1952

question: Na czym Biuro Elektryfikacji Kolei opierało się w swoich projektach?
answers: text: wyników eksploatacji zespołów serii EW51 i EW54
answer_end: 96
generative_answer: wyników eksploatacji zespołów serii EW51 i EW54

question: W którym roku projekt produkcji nowego pociągu był gotowy?
answers: text: 1954
answer_end: 256
generative_answer: 1954

question: W którym roku wyprodukowano pierwszy 3B/4B?
plausible_answers: text: 1956
answer_end: 371
generative_answer: 1956

question: Czy producentem 3B/4B były zakłady zagraniczne?
answers: text: Producentem nowych pojazdów zostały wybrane wrocławskie zakłady Pafawag
answer_end: 852
generative_answer: nie
El Capitan

El Capitan – formacja skalna o ponad kilometrowej wysokości położona w dolinie Yosemite, w środkowej Kalifornii. Ten granitowy monolit to jeden z najbardziej cenionych celów wspinaczkowych.
Nazwa „El Capitan” pochodzi z 1851 roku i jest luźnym tłumaczeniem indiańskiej nazwy góry, zapisywanej jako „To-to-kon oo-lah” lub „To-tock-ah-noo-lah”. Nie jest pewnym czy pierwotna nazwa była odniesieniem do konkretnego wodza plemiennego czy znaczyła po prostu „wódz” lub „skalny wódz”. Współcześnie formacja bywa nazywana zdrobniale, „El Cap” szczególnie wśród wspinaczy.
Na szczyt El Capitana można dotrzeć trasą turystyczną z doliny Yosemite, jednak prawdziwym wyzwaniem dla wspinaczy jest pokonanie pionowej granitowej ściany, na której poprowadzonych jest ponad 70 wielkościanowych dróg wspinaczkowych, w tym jedna z najsłynniejszych na świecie, The Nose o deniwelacji 900 metrów.
Firma Apple użyła nazwy "El Capitan" dla jednej z wersji systemu Mac OS X, kontynuując konwencję nazw systemu związaną z górskimi pasmami Kalifornii.

context: Drugiego przejścia drogi The Nose dokonali w 1960 roku Royal Robbins, Joe Fitschen, Chuck Pratt i Tom Frost w 7 dni, również techniką sztucznych ułatwień, przejście miało jednak styl alpejski, nie wyprawowy. Było to pierwsze ciągłe przejście drogi, bez wracania do podstawy ściany i powrotu wzdłuż lin poręczowych. Pierwszym wspinaczem który pokonał The Nose solo był Tom Bauman, w roku 1969. W ciągu jednego dnia The Nose został zdobyty w 1975 przez Johna Longa, Jima Bridwella i Billy’ego Westbaya. Obecnie The Nose kusi wspinaczy o zróżnicowanym doświadczeniu i umiejętnościach, około 60% prób zdobycia kończy się sukcesem. Przebycie drogi zajmuje sprawnemu wspinaczowi 2-3 dni ciągłej wspinaczki.
qas: question: Jaką metodą pokonały tę trasę osoby, którym udało się to w 1960 roku?
answers: text: techniką sztucznych ułatwień
answer_end: 153
generative_answer: techniką sztucznych ułatwień

question: Jakie osoby pokonały tę trasę w 1960 roku?
answers: text: Royal Robbins, Joe Fitschen, Chuck Pratt i Tom Frost
answer_end: 107
generative_answer: Royal Robbins, Joe Fitschen, Chuck Pratt i Tom Frost

question: Co wyróżniało przejście trasy The Nose z 1960 roku na tle poprzedniego przejścia?
answers: text: Było to pierwsze ciągłe przejście drogi, bez wracania do podstawy ściany i powrotu wzdłuż lin poręczowych
answer_end: 313
generative_answer: Było to pierwsze ciągłe przejście drogi, bez wracania do podstawy ściany i powrotu wzdłuż lin poręczowych

question: Czy współcześnie większości osób udaje się pokonać tę trasę?
answers: text: Obecnie The Nose kusi wspinaczy o zróżnicowanym doświadczeniu i umiejętnościach, około 60% prób zdobycia kończy się sukcesem
answer_end: 625
generative_answer: tak

question: Jak długo zajmuje obecnie wędrówka przez drogę The Nose o przeciętnej długości?
plausible_answers: text: 2-3 dni ciągłej wspinaczki
answer_end: 699
generative_answer: 2-3 dni ciągłej wspinaczki
Kryzys sueski

Kryzys sueski (arab. ‏أزمة السويس – العدوان الثلاثي‎; hebr. ‏מבצע קדש‎, operacja Kadesz) – militarna agresja Wielkiej Brytanii, Francji i Izraela na Egipt, która rozpoczęła się 29 października 1956. Agresja została poprzedzona decyzją Egiptu o nacjonalizacji Kanału Sueskiego (26 lipca 1956), jednak rzeczywistą przyczyną wybuchu wojny było pragnienie Wielkiej Brytanii i Francji utrzymania kontroli nad Kanałem. Państwa te dla realizacji swoich celów posłużyły się Izraelem, którego statki handlowe nie mogły korzystać z Kanału Sueskiego.

context: Na przełomie czerwca i lipca 1956 roku ostatnie brytyjskie oddziały wojskowe opuściły strefę Kanału, a następnie ewakuowały się z Egiptu, a 26 lipca 1956 r. prezydent Naser ogłosił nacjonalizację Kanału Sueskiego. Warto wspomnieć, że w Suez Canal Company 44% akcji posiadały brytyjskie firmy i banki. W momencie nacjonalizacji całość przeszła na własność skarbu Egiptu. Naser zaplanował, że wysokie opłaty za korzystanie z Kanału Sueskiego pomogą Egiptowi zebrać brakujące fundusze na budowę Wielkiej Tamy Asuańskiej. W praktyce jednak opłaty te całkowicie zablokowały ruch przez Kanał.
qas: question: Do jakich instytucji należało 44% akcji Suez Canal Company?
answers: text: brytyjskie firmy i banki
answer_end: 299
generative_answer: brytyjskich firm i banków

question: Co stało się z akcjami Suez Canal Company należącymi do brytyjskich firm i banków w momencie nacjonalizacji Kanału Sueskiego?
answers: text: całość przeszła na własność skarbu Egiptu
answer_end: 368
generative_answer: całość przeszła na własność skarbu Egiptu

question: Budowa jakiej konstrukcji miała zostać sfinansowana, dzięki dochodom uzyskanym z opłat pobieranych za użytkowanie Kanału Sueskiego?
answers: text: Wielkiej Tamy Asuańskiej
answer_end: 516
generative_answer: Wielkiej Tamy Asuańskiej

question: Czy wysokie opłaty pobierane przy zakupie akcji Suez Canal Company miały negatywny wpływ na przemieszczanie się tą trasą?
plausible_answers: text: W praktyce jednak opłaty te całkowicie zablokowały ruch przez Kanał
answer_end: 585
generative_answer: tak

question: Co miało umożliwić budowę Wielkiej Tamy Asuańskiej, zgodnie z planami prezydenta Egiptu?
answers: text: wysokie opłaty za korzystanie z Kanału Sueskiego
answer_end: 439
generative_answer: wysokie opłaty za korzystanie z Kanału Sueskiego
Angola (Księga Mormona)

Angola (deseret 𐐈𐐤𐐘𐐄𐐢𐐂) – w wierzeniach ruchu świętych w dniach ostatnich (mormonów) jedno z nefickich miast. Informacje na jego temat zawiera Księga Mormona, jedna z części składowych Księgi Mormona. Jego umiejscowienie w kontekście wewnętrznej geografii mormońskiej świętej księgi nie jest pewne. Znane przede wszystkim ze swojej roli w końcowym okresie wojen neficko-lamanickich. Jest obiektem spekulacji mormońskich teologów, przewija się też w publikacjach krytycznych wobec tej tradycji religijnej, również w związku ze swą nazwą.

context: Richard Hauck zauważył z kolei, że w pierwszym wydaniu Księgi Mormona (1830) występował w odniesieniu do tego miasta zapis „Angelah”. Prawdopodobnie wynikało to ze sposobu zapisu tego słowa przez Olivera Cowdery’ego oraz związanej z tym pomyłki popełnionej przez osobę składającej tekst do druku. Z kolei w opublikowanej z inicjatywy związanej ze Zreorganizowanym Kościołem Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich Zarahemla Research Foundation edycji Księgi Mormona (1999) użyto nazwy „Angolah”. Wydanie to, znane jako Restored Covenant Edition, opierało się na wyczerpującym przeglądzie wszystkich znanych manuskryptów i druków Księgi Mormona oraz miało na celu przywrócenie mormońskiej świętej księdze jej czystej formy.
qas: question: Jaki zapis nazwy miasta Angola występuje w pierwszym wydaniu Księgi Mormona?
answers: text: Angelah
answer_end: 131
generative_answer: Angelah

question: W którym roku po raz pierwszy wydano Księgę Mormona?
answers: text: 1830
answer_end: 75
generative_answer: 1830

question: Z czego z całą pewnością wynikał zapis Angelah?
plausible_answers: text: sposobu zapisu tego słowa przez Olivera Cowdery’ego oraz związanej z tym pomyłki popełnionej przez osobę składającej tekst do druku
answer_end: 295
generative_answer: sposobu zapisu tego słowa przez Olivera Cowdery’ego oraz związanej z tym pomyłki popełnionej przez osobę składającej tekst do druku

question: W Księdze Mormona czyjego wydania posłużono się nazwą Angolah?
answers: text: Zarahemla Research Foundation
answer_end: 448
generative_answer: Zarahemla Research Foundation

question: Jak inaczej nazywana jest Księga Mormona z 1830 roku?
plausible_answers: text: Restored Covenant Edition
answer_end: 549
generative_answer: Restored Covenant Edition
Krajowe Eliminacje do Konkursu Piosenki Eurowizji 2003

Krajowe Eliminacje do Konkursu Piosenki Eurowizji 2003 – polskie selekcje do 48. Konkursu Piosenki Eurowizji, który odbył się w Rydze. Finał eliminacji odbył się 25 stycznia 2003 w Studiu 5 w siedzibie TVP przy ul. Woronicza 17 w Warszawie.
Zwycięzcą selekcji został zespół Ich Troje z utworem „Keine Grenzen – Żadnych granic”.

context: Podczas odczytywania oficjalnych wyników Artur Orzech ogłosił, iż oddano niemal 35 tys. smsów. Po finale ujawniono, że zawiódł system komputerowy zliczający głosy obsługiwany przez firmę Matrix, ponieważ nie był on przygotowany do otrzymania dużej liczby sms-ów. Producenci zdecydowali więc, że ogłoszone zostaną cząstkowe wyniki na podstawie głosów, które spłynęły w czasie transmisji konkursu. Rzekoma liczba 35 tys. przybyłych głosów była jednak zawyżona, a podczas transmisji oddano w rzeczywistości 27 049 sms-ów. Pierwsze miejsce zajął zespół Ich Troje (13 249 głosów, ok. 38,1% wszystkich oddanych sms-ów), wyprzedzając zespół Wilki (9 219 głosów, ok. 26,5% całości) i formację Blue Café (4 581 głosów, ok. 13,2% całości), jednego z faworytów eliminacji. W efekcie głosy publiczności docierały do TVP jeszcze dwa dni po konkursie, a łączna ich suma wyniosła ok. 300 tys.. Nie zmieniło to ostatecznych wyników, jednak zmniejszyło do 3% przewagę zwycięzców nad zdobywcami drugiego miejsca.
qas: question: Jaką ilość otrzymanych sms-ów wskazał Artur Orzech w Konkursie Piosenki Eurowizji 2003?
answers: text: niemal 35 tys.
answer_end: 87
generative_answer: niemal 35 tys.

question: Jaka firma stworzyła system do otrzymywania sms-ów w Krajowych Eliminacjach do Konkursu Piosenki Eurowizji 2003?
answers: text: Matrix
answer_end: 193
generative_answer: Matrix

question: Ile oddano głosów w Eliminacjach do Konkursu Piosenki Eurowizji 2003?
answers: text: ok. 300 tys.
answer_end: 877
generative_answer: ok. 300 tys.

question: Ile sms-ów otrzymali organizatorzy Eliminacji do polskiego konkursu piosenki eurowizji 2003?
answers: text: 27 049
answer_end: 510
generative_answer: 27 049

question: Ile ostatecznie procent głosów zdobył zespół Wilki?
plausible_answers: text: ok. 26,5%
answer_end: 664
generative_answer: ok. 26,5%
Faraon (film)

Faraon – polski film historyczny z 1965 roku w reżyserii Jerzego Kawalerowicza, oparty na powieści historycznej Bolesława Prusa pod tym samym tytułem. Bohaterem Faraona jest młody następca tronu w starożytnym Egipcie, Ramzes XIII (Jerzy Zelnik), który usiłuje zreformować kraj będący pod faktyczną władzą kapłanów, w szczególności zaś – pod władzą arcykapłana Herhora (Piotr Pawłowski). Sytuację Ramzesa komplikuje uczucie do młodej Żydówki Sary (Krystyna Mikołajewska).
Kawalerowicz traktował adaptację powieści Prusa jako szczególne wyzwanie. Zrealizowany w Zespole Filmowym „Kadr” Faraon był kręcony przez trzy lata, z udziałem nawet dwóch tysięcy statystów w scenach batalistycznych. Zdjęcia powstawały w Uzbekistanie, w Egipcie oraz w łódzkiej wytwórni filmowej. Pozytywnie przyjęty na kolaudacji, film bezproblemowo wszedł do polskiego i międzynarodowego obiegu.
Krytycy odnieśli się do Faraona pozytywnie. Film traktowano jako superprodukcję, która podważała reguły amerykańskiego kina peplum, co jedni poczytywali za wadę, drudzy – za zaletę. Pojawiały się też interpretacje wskazujące na Faraona jako film o wymowie antyklerykalnej. Powszechnie chwalono również warstwę estetyczną filmu.
Dzieło Kawalerowicza zostało nominowane do Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego, było także pokazywane na zamknięcie 19. MFF w Cannes.

context: Na kolaudacji 2 grudnia 1965 roku Faraon został uznany za wielkie osiągnięcie polskiego kina. Jerzy Putrament twierdził podczas posiedzenia, że nie mógł się przyczepić co do wymowy politycznej filmu. Stwierdzano, iż „film bije na głowę amerykańskie superprodukcje”, ale z niechęcią wspominano o potencjalnych walorach rozrywkowych filmowego Faraona. Krytyczne uwagi dotyczyły przede wszystkim szczegółów. Obecny na kolaudacji Jerzy Bossak twierdził, iż ze sceny rozmowy Hirama i Dagona można mylnie wywnioskować, że Ramzes otacza się samymi Żydami. Zarówno Bossak, jak i ówczesny szef kinematografii polskiej Tadeusz Zaorski uznawali scenę śmierci protagonisty za nieczytelną, lecz nie czynili wobec Faraona poważniejszych zarzutów.
qas: question: Podczas jakiego wydarzenia 2 grudnia 1965 Faraon został doceniony?
answers: text: kolaudacji
answer_end: 13
generative_answer: kolaudacji

question: W czyim odbiorze film nie zawiera żadnych błędów w kwestii wymowy politycznej?
answers: text: Jerzy Putrament
answer_end: 109
generative_answer: Jerzego Putramenta

question: Czy w Faraonie Ramzes otaczał się samymi Żydami?
answers: text: można mylnie wywnioskować, że Ramzes otacza się samymi Żydami
answer_end: 547
generative_answer: nie

question: Rozmowa jakich bohaterów, według Bossaka, mogła spowodować mylne wrażenie w kwestii żydowskiego otoczenia Ramzesa?
answers: text: Hirama i Dagona
answer_end: 485
generative_answer: Hirama i Dagona

question: Jaka jest, w opinii Zaorskiego, najgorsza scena Faraona?
plausible_answers: text: scenę śmierci protagonisty
answer_end: 660
generative_answer: scenę śmierci protagonisty
Josef Oberhauser

Josef Kaspar Oberhauser (ur. 20 września 1915 w Monachium, zm. 22 listopada 1979 tamże) – niemiecki oficer SS, uczestnik akcji T4 i akcji „Reinhardt”, zbrodniarz hitlerowski.
Był członkiem załogi obozu zagłady w Bełżcu. Jako adiutant komendanta Christiana Wirtha zajmował trzecie miejsce w hierarchii dowodzenia. Pozostał adiutantem Wirtha także wówczas, gdy ten został inspektorem wszystkich obozów akcji „Reinhardt”.
W ostatnim okresie wojny był komendantem obozu Risiera di San Sabba w Trieście. W 1948 roku sąd w sowieckiej strefie okupacyjnej w Niemczech skazał go na karę 15 lat więzienia. Zwolniony w 1956 roku na mocy amnestii zamieszkał w Niemczech Zachodnich. W 1965 roku był sądzony w procesie załogi Bełżca. Jako jedyny z ośmiu oskarżonych został uznany za winnego i skazany na karę 4,5 roku pozbawienia wolności.

context: 1 sierpnia 1942 roku Wirth opuścił Bełżec, aby objąć stanowisko inspektora wszystkich obozów akcji „Reinhardt”. Oberhauser pozostał jego adiutantem i przeniósł się wraz z nim do Lublina. Wiele czasu spędzał w obozie pracy na tzw. starym lotnisku (Flugplatz), gdzie sprawował nadzór nad żydowskimi więźniami i zrabowanym mieniem, a także dowodził kompanią Trawniki-Männer. Zazwyczaj towarzyszył Wirthowi w czasie inspekcji, które ten przeprowadzał w obozach Einsatz Reinhardt. Pod koniec sierpnia 1942 roku wraz z Globocnikiem i Wirthem udał się do obozu zagłady w Treblince, aby opanować chaos spowodowany nieudolnością komendanta Irmfrieda Eberla. Był także jedną z osób, które w połowie sierpnia 1942 roku oprowadzały po Bełżcu Kurta Gersteina. Wiosną 1943 roku w uznaniu zasług położonych w czasie akcji „Reinhardt” został awansowany na oficerski stopień SS-Untersturmführera.
qas: question: Dlaczego w 1942 r. Wirth wyjechał z Bełżca?
answers: text: aby objąć stanowisko inspektora wszystkich obozów akcji „Reinhardt”
answer_end: 110
generative_answer: aby objąć stanowisko inspektora wszystkich obozów akcji „Reinhardt”

question: Z czego wynikał brak organizacji w obozie w Treblince?
answers: text: nieudolnością komendanta Irmfrieda Eberla
answer_end: 647
generative_answer: nieudolności komendanta Irmfrieda Eberla

question: Kto w sierpniu 1942 r. wizytował Bełżec?
answers: text: Kurta Gersteina
answer_end: 745
generative_answer: Kurt Gerstein

question: Dzięki czemu uzyskał awans w 1943 r.?
answers: text: zasług położonych w czasie akcji „Reinhardt”
answer_end: 818
generative_answer: zasługom położonym w czasie akcji "Reinhardt"

question: Co należało do jego zadań w obozie na starym lotnisku?
answers: text: nadzór nad żydowskimi więźniami i zrabowanym mieniem, a także dowodził kompanią Trawniki-Männer
answer_end: 370
generative_answer: nadzór nad żydowskimi więźniami i zrabowanym mieniem, a także dowodzenie kompanią Trawniki-Männer
Eligiusz Niewiadomski

Eligiusz Józef Niewiadomski (ur. 1 grudnia 1869 w Warszawie, zm. 31 stycznia 1923 tamże) – polski malarz, wykładowca i krytyk sztuki, uczestnik walk o niepodległość Polski, zwolennik nacjonalizmu, zabójca pierwszego prezydenta RP Gabriela Narutowicza.

context: Po powrocie do Warszawy jesienią 1896 został sprawozdawcą artystycznym "Kuriera Codziennego". Podjął także współpracę z "Kurierem Warszawskim", gdzie później prowadził dział krytyki artystycznej. Będąc zwolennikiem modernizmu, publikował także krytyczne recenzje z wystaw i rozważania o ruchu artystycznym w Polsce i za granicą w "Tygodniku Ilustrowanym" i "Ziarnie". Jego artykuły były cenione przez znawców, m.in. przez Stanisława Witkiewicza (ojca). Jednocześnie wystawiał swoje obrazy m.in. na wystawach Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie w 1896 za Rodzinę centaurów (O zmierzchu) otrzymał złoty medal, zaś w 1897 otrzymał trzecią nagrodę za pejzaż tatrzański. W Zachęcie pokazał też kilka innych obrazów Portret doży (1897), Z Bretanii (1897), Las w słońcu (1897), Golgota ducha (1898) i Przed południem (1898). W 1897pokazał na wystawie wiosennej w petersburskiej akademii sztuk pięknych obraz Cisza leśna. W Warszawskim Salonie Aleksandra Krywulta wystawił także: Studium młodej kobiety (1897), Akt kobiecy (1898) i Portret (1898). Był członkiem komitetu retrospektywnej wystawy sztuki polskiej w maju 1898 w Warszawie. Był także od 1899 członkiem Warszawskiego Tow. Artystycznego a także członkiem Zarządu Tow. Zachęty. Do tej instytucji miał bardzo krytyczny stosunek czemu dawał wyraz w artykułach prasowych i polemicznej broszurze Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych wobec potrzeb naszej sztuki (Warszawa 1901). Działał na rzecz utworzenia w Warszawie Szkoły Sztuk Pięknych na europejskim poziomie. Przygotował statut uczelni, plan prac, a dzięki swoim kontaktom ściągnął do Warszawy wielu wybitnych twórców, m.in. Ferdynanda Ruszczyca, Xawerego Dunikowskiego, Edwarda Trojanowskiego, Kazimierza Stabrowskiego.
qas: question: Jaką posadę w "Kurierze Codziennym" objął Niewiadomski w 1896 roku?
answers: text: sprawozdawcą artystycznym
answer_end: 70
generative_answer: sprawozdawcy artystycznego

question: Jakie treści publikował Niewiadomski w "Tygodniku Ilustrowanym" i "Ziarnie"?
answers: text: krytyczne recenzje z wystaw i rozważania o ruchu artystycznym w Polsce i za granicą
answer_end: 327
generative_answer: krytyczne recenzje z wystaw i rozważania o ruchu artystycznym w Polsce i za granicą

question: Kto jako jedyny doceniał artykuły Niewiadomskiego?
plausible_answers: text: Stanisława Witkiewicza (ojca)
answer_end: 451
generative_answer: Stanisława Witkiewicza (ojca)

question: Jaka wystawa w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych przyniosła Niewiadomskiemu wyróżnienie złotym medalem? 
answers: text: Rodzinę centaurów (O zmierzchu)
answer_end: 603
generative_answer: Rodzina centaurów (o zmierzchu)

question: Gdzie można było podziwiać Studium młodej kobiety Niewiadomskiego?
answers: text: Warszawskim Salonie Aleksandra Krywulta
answer_end: 973
generative_answer: Warszawskim Salonie Aleksandra Krywulta