Wypadek w elektrowni jądrowej Three Mile Island

Wypadek w elektrowni jądrowej Three Mile Island – wypadek jądrowy, który wydarzył się 28 marca 1979 r., kiedy to nastąpiło częściowe stopienie rdzenia w drugim reaktorze (TMI-2) elektrowni jądrowej Three Mile Island, na wyspie o tej samej nazwie. Przypadek ten opisywany jest jako najpoważniejszy wypadek w Stanach Zjednoczonych w historii komercyjnych reaktorów jądrowych. Jest to też najpoważniejszy wypadek w historii, jakiemu uległ reaktor typu PWR.
Elektrownia atomowa jest położona na sztucznej wyspie o powierzchni 3,29 km² 16 km od miasta Harrisburg (stolicy stanu Pensylwania), zamieszkanego przez 50 tys. osób. W odległości 8 km od elektrowni mieszkało w czasie wypadku 25 tys. osób.
Wypadkiem zajmowały się różne agencje (federalne, stanowe i lokalne), które usiłowały określić stopień zagrożenia, wyjaśnić przyczyny awarii (przez dłuższy czas nie zostały rozwikłane wszystkie niejasności) oraz orzec, czy pobliska ludność powinna była zostać ewakuowana.
Obsługa zdołała utrzymać kontrolę nad reaktorem, a żadna z osób nie została napromieniowana w stopniu zagrażającym zdrowiu. Wypadek miał jednak poważne ekonomiczne i społeczne konsekwencje, na co nałożył się – oprócz awarii – proces dekontaminacji, który okazał się powolny i kosztowny.
Wypadek TMI-2, zwany potocznie Three Mile Island, przyczynił się do spadku publicznego poparcia wykorzystania energii atomowej, a w wyniku późniejszej awarii w Czarnobylu obawy przed podobnym przypadkiem w USA i w innych krajach wzrosły. Od tego zdarzenia w Stanach nie podjęto budowy nowych elektrowni jądrowych (o zastosowaniach komercyjnych). Elektrownie zbudowane wcześniej (po pewnych usprawnieniach) nadal są w użyciu.

context: Po 165 minutach czujniki promieniowania wykrywają znaczne podwyższenie radioaktywności – poziom promieniowania wody w układzie reaktora przekroczył 350 razy dopuszczalny dla normalnych środowisk, cały budynek reaktora (blok TMI-2) został poważnie skażony. O 7:00 ogłoszono lokalny alarm w elektrowni, a o 7:24 stan zagrożenia. Radio w Harrisburgu podało wiadomość o problemach w elektrowni o 8:25, a prasa podała stan zagrożenia o godzinie 9:00. Obsługa nie zdawała sobie sprawy, iż poziom wody obiegu głównego jest zbyt niski, a rdzeń reaktora w ponad połowie jest odsłonięty. Kilku pracowników odczytało dane bezpośrednio z termopar reaktora, a po około siedmiu godzinach od alarmu do obiegu głównego wpompowano wodę, uzupełniając jej ilość do bezpiecznego poziomu. Zawór bezpieczeństwa otworzył się, obniżając ciśnienie gazów w obiegu.
qas: question: Po jakim czasie czujniki promieniowania wykryły podwyższenie radioaktywności?
answers: text: 165 minutach
answer_end: 15
generative_answer: 165 minutach

question: O której godzinie do prasy trafiły informacje o zagrożeniu w elektrowni?
answers: text: 9:00
answer_end: 444
generative_answer: 9:00

question: O ile został przekroczony poziom promieniowania wody?
answers: text: 350 razy
answer_end: 156
generative_answer: 350 razy

question: Czy w elektrowni ogłoszono stan zagrożenia? 
answers: text: a o 7:24 stan zagrożenia
answer_end: 325
generative_answer: tak

question: W jakim mieście znajdowała się elektrownia, w której doszło do zagrożenia życia?
plausible_answers: text: w Harrisburgu
answer_end: 346
generative_answer: w Harrisburgu

context: Po spadku ciśnienia do poziomu optymalnego czujniki w centrali wykazały, iż zawór jest zamknięty. Ale czujnik nie wskazywał rzeczywistego stanu zaworu, a jedynie obecność impulsu elektrycznego zamykającego zawór, co zostało zinterpretowane jako fakt zamknięcia się zaworu. Bezpośredni czujnik stanu zaworu bezpieczeństwa został wyeliminowany z oryginalnego projektu z powodów oszczędnościowych. Po incydencie w TMI został on dodany do wszystkich podobnego typu elektrowni. W rezultacie tego błędu konstrukcyjnego zawór pozostał otwarty, powodując dalszy spadek ciśnienia w wodnym systemie chłodzenia reaktora. Operatorzy nie rozpoznali usterki jako "przypadek utraty chłodziwa" (utrata ciśnienia była równoważna utracie optymalnych warunków chłodziwa), ponieważ wskazania dotyczące poziomu wody w reaktorze były niejednoznaczne – jednoczesny spadek ciśnienia oraz wysoki poziom chłodziwa w reaktorze. Tymczasem wystąpił problem z rezerwowym systemem obiegu wody (rezerwa systemu głównego). Trzy pomocnicze pompy rozpoczęły pracę automatycznie po zatrzymaniu pompy głównej obiegu kondensatu, lecz dwa z trzech zaworów umożliwiających obieg były zamknięte, tym samym wciąż uniemożliwiły zaopatrzenie generatora pary w odpowiednią ilość wody.
qas: question: Kiedy centralne czujniki poinformowały o zamknięciu zaworu?
answers: text: Po spadku ciśnienia do poziomu optymalnego
answer_end: 42
generative_answer: Po spadku ciśnienia do poziomu optymalnego

question: Z czym czujnik zaworu pomylił faktyczne jego zamknięcie?
answers: text: obecność impulsu elektrycznego zamykającego zawór
answer_end: 211
generative_answer: obecność impulsu elektrycznego zamykającego zawór

question: Dlaczego nie było innych czujników zaworu?
answers: text: z powodów oszczędnościowych
answer_end: 393
generative_answer: z powodów oszczędnościowych

question: Za pomocą czego chłodzono reaktor w Three Mile Island?
answers: text: wodnym
answer_end: 579
generative_answer: Wody

question: Dlaczego generator pary nie mógł dostarczyć do reaktora pary wodnej?
answers: text: dwa z trzech zaworów umożliwiających obieg były zamknięte
answer_end: 1153
generative_answer: dwa z trzech zaworów umożliwiających obieg były zamknięte