Serbia Nemaniczów

Serbia Nemaniczów – państwo serbskie istniejące w okresie pomiędzy 1170 a 1371 pod rządami dynastii Nemaniczów, od 1217 jako królestwo, a od 1346 jako carstwo.
Po zrzuceniu zwierzchnictwa bizantyńskiego przez Stefana Nemanię w 1190 i zakończeniu przez niego zbierania ziem serbskich, jego syn i następca Stefan Nemanicz koronował się w 1217 na króla Serbii. Ustanowienie królestwa Serbii spowodowało stopniowo wyjście z użycia dotychczasowej nazwy państwa – Raszka. W tym czasie doszło również do uniezależnienia Kościoła serbskiego poprzez utworzenie autokefalicznego biskupstwa serbskiego, w 1345 przekształconego w patriarchat serbski. Po przejściowym kryzysie państwa, pod koniec XIII wieku władcy z dynastii Nemaniczów podjęli ekspansję na południowy wschód. W połowie XIV wieku za panowania Stefana Duszana w granicach Serbii znalazły się Macedonia, Epir, Tesalia i zachodnia Tracja. Skłoniło to Stefana Duszana do ogłoszenia się w 1346 carem Serbów i Greków. Po śmierci cara Duszana, za panowania jego syna Urosza (1355–1371), ostatniego władcy serbskiego z dynastii Nemaniczów, carstwo zaczęło się gwałtownie rozpadać. Śmierć ostatniego z Nemaniczów położyła kres istnieniu królestwa serbskiego.

context: Przyłączenie do Serbii znacznych obszarów, których ludność posługiwała się greką i pielęgnowała greckie obyczaje, a także przybycie do Serbii młodej królowej greckiej z licznym dworem, wywołało przewrót obyczajowy najpierw na dworze Milutina, a stopniowo w całym państwie, powodując szybki wzrost wpływów bizantyńskich. W dokumentach serbskich pojawiły się wtedy nieznane wcześniej greckie terminy dotyczące podatków i stanowisk urzędowych. W nowy sposób, z bizantyńskim przepychem, zorganizowano dwór królewski. Wzrastające stale dochody, czerpane głównie z eksploatacji kopalń srebra, pozwoliły też Milutinowi na wznoszenie coraz okazalszych fundacji kościelnych pod kierunkiem sprowadzonych z Konstantynopola artystów. Milutin założył monaster w Nagoričino koło Kumanowa w Macedonii oraz wokół głównych centrów swojego państwa, które w tym czasie przesunęły się z Raszki na Kosowe Pole i do Hvosna, zwanego coraz częściej Metohią (od „metoh” – posiadłość cerkiewna). Na Kosowym Polu powstała „zadužbina” Milutina – monaster w Gračanicy, a w Metohii – monastery w Banjskiej i Prizrenie. Poza Serbią wzniósł Milutin monaster św. Michała Archanioła w Jerozolimie, cerkiew Chilandaru na Atosie, a także cerkwie i budowle klasztorne w Tesalonice i w Konstantynopolu.
qas: question: Co wpłynęło na zmianę obyczajów panujących w tym państwie?
answers: text: Przyłączenie do Serbii znacznych obszarów, których ludność posługiwała się greką i pielęgnowała greckie obyczaje, a także przybycie do Serbii młodej królowej greckiej z licznym dworem
answer_end: 183
generative_answer: Przyłączenie do Serbii znacznych obszarów, których ludność posługiwała się greką i pielęgnowała greckie obyczaje, a także przybycie do Serbii młodej królowej greckiej z licznym dworem

question: Jaka kultura zaczęła odgrywać dużą rolę w tym państwie na skutek przewrotu, który się tam dokonał?
answers: text: bizantyńskich
answer_end: 318
generative_answer: bizantyńska

question: Na czym głównie bogacił się Milutin?
answers: text: srebra
answer_end: 585
generative_answer: srebrze

question: Na co pozwoliły Milutinowi rosnące dochody państwa?
answers: text: wznoszenie coraz okazalszych fundacji kościelnych pod kierunkiem sprowadzonych z Konstantynopola artystów
answer_end: 720
generative_answer: wznoszenie coraz okazalszych fundacji kościelnych pod kierunkiem sprowadzonych z Konstantynopola artystów

question: Czy Milutin wzniósł świątynie tylko na terytorium Serbii?
answers: text: Poza Serbią wzniósł Milutin monaster św. Michała Archanioła w Jerozolimie, cerkiew Chilandaru na Atosie, a także cerkwie i budowle klasztorne w Tesalonice i w Konstantynopolu
answer_end: 1263
generative_answer: nie