Carcharhinus amblyrhynchoides


Carcharhinus amblyrhynchoides – gatunek rekina z rodziny żarłaczowatych (Carcharhinidae), występujący w tropikalnych wodach Oceanu Indyjskiego i południowo-zachodniego Oceanu Spokojnego, od Półwyspu Somalijskiego po Melanezję. Zamieszkuje płytkie wody o głębokości do 50 m. Posiada masywnie zbudowany korpus, krótki ostro zakończony szeroki pysk i krótkie szerokie płetwy piersiowe z charakterystycznymi ciemnymi zabarwieniami na końcach. Osiąga zwykle do 1,5 m długości.
Głównym pożywieniem tego rekina są małe ryby kostnoszkieletowe, rzadziej poluje na głowonogi, skorupiaki i ryby chrzęstnoszkieletowe. Podobnie jak inne żarłaczowate, jest żyworodny. Samica po trwającej 9-10 miesięcy ciąży rodzi zazwyczaj do 6 młodych. W zależności od położenia geograficznego poród następuje od grudnia do lutego. C. amblyrhynchoides jest potencjalnie niebezpieczny, choć jak dotąd brakuje danych na temat ataków na ludzi. Poławiany sporadycznie, brak jednak szczegółowych danych na ten temat. Czasami znajdowany jako przyłów. Cenione są szczególnie jego płetwy, ale również mięso i olej z wątroby. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznała, że jest to gatunek bliski zagrożenia (NT).

context: Z uwagi na spore rozmiary C. amblyrhynchoides uważany jest za potencjalnie niebezpiecznego, choć jak dotąd nie ma danych na temat ataków na ludzi ze strony tego gatunku. Poławiany jest sporadycznie na potrzeby handlu u wybrzeży Tajlandii, Indii, Sri Lanki oraz w innych miejscach, za pomocą sieci skrzelowych lub specjalnych lin z haczykami. U wybrzeży północnej Australii gatunek ten stanowi niecałe 2% wszystkich połowów rekinów. Niekiedy znajdowany jako przyłów. Nie ma szczegółowych informacji na temat połowów na innych obszarach jego występowania. Cenione są szczególnie płetwy, ale również mięso i olej z wątroby. Mięso podawane jest świeże lub w formie suszonej lub solonej, płetwy wysyła się do Azji Wschodniej, gdzie stanowią przysmak jako składnik zupy z rekina. Olej z wątroby przerabiany jest na potrzeby przemysłu farmakologicznego. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) wpisała C. amblyrhynchoides do Czerwonej księgi gatunków zagrożonych ze statusem gatunku bliskiego zagrożenia (NT).
qas: question: Czy Carcharhinus amblyrhynchoides jest groźnym rekinem?
answers: text: potencjalnie niebezpiecznego
answer_end: 90
generative_answer: tak

question: Gdzie poławia się Carcharhinus amblyrhynchoides?
answers: text: u wybrzeży Tajlandii, Indii, Sri Lanki
answer_end: 255
generative_answer: u wybrzeży Tajlandii, Indii, Sri Lanki

question: Czy u wybrzeży północnej Australii można spotkać Carcharhinus amblyrhynchoides?
answers: text: U wybrzeży północnej Australii gatunek ten stanowi niecałe 2%
answer_end: 403
generative_answer: tak

question: Czy Carcharhinus amblyrhynchoides jest gatunkiem zagrożonym?
answers: text: Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) wpisała C. amblyrhynchoides do Czerwonej księgi gatunków zagrożonych
answer_end: 959
generative_answer: tak

question: Czy Carcharhinus amblyrhynchoides nadaje się do zjedzenia?
answers: text: Mięso podawane jest świeże
answer_end: 647
generative_answer: tak

context: W przypadku większości gatunków rodzaju Carcharhinus ewolucyjne relacje są słabo poznane. Jack Garrick w 1982 roku na podstawie cech morfologicznych za najbliższych krewnych C. amblyrhynchoides uznał żarłacza czarnopłetwego (C. limbatus) oraz C. brevipinna. W 1988 roku Leonard Compagno, opierając się na fenetycznych badaniach, dołączył do "grupy limbatus" również C. leiodon i C. isodon. Gavin Naylor w 1992 roku nie objął swoją analizą filogenetyczną C. amblyrhynchoides, dowiódł jednak, że pomimo podobieństw morfologicznych C. limbatus, C. brevipinna i C. isodon nie są bezpośrednio blisko spokrewnione, czym obalił dotychczasowy skład "grupy limbatus". W 1992 roku S. Laverly w pracy dotyczącej elektroforezyjnej analizy filogenetycznych relacji pomiędzy 17 australijskimi gatunkami żarłaczowatych dowiódł bliskiego pokrewieństwa C. amblyrhynchoides z żarłaczem czarnopłetwym i C. tilstoni. Chociaż C. amblyrhynchoides i C. tilstoni uznane zostały za taksony siostrzane, to C. amblyrhynchoides posiada więcej wspólnych morfologicznych cech z C. limbatus. Tillett i inni w 2012 roku wskazali na bliższe pokrewieństwo C. amblyrhynchoides z C. limbatus, niż C. tilstoni.
qas: question: Na czym oparł swoją klasyfikację z 1982 Jack Garrick?
answers: text: cech morfologicznych
answer_end: 148
generative_answer: cechach morfologicznych

question: Co w kwestii pokrewieństwa gatunków zaliczanych wcześniej do "grupy limbatus" udało się ustalić Naylorowi?
answers: text: dowiódł jednak, że pomimo podobieństw morfologicznych C. limbatus, C. brevipinna i C. isodon nie są bezpośrednio blisko spokrewnione, czym obalił dotychczasowy skład "grupy limbatus"
answer_end: 657
generative_answer: dowiódł, że pomimo podobieństw morfologicznych C. limbatus, C. brevipinna i C. isodon nie są blisko spokrewnione, czym obalił dotychczasowy skład "grupy limbatus"

question: Czy podobieństwa morfologiczne u różnych gatunków żarłaczowatych zawsze świadczą o ich bliskim pokrewieństwie?
answers: text: dowiódł jednak, że pomimo podobieństw morfologicznych C. limbatus, C. brevipinna i C. isodon nie są bezpośrednio blisko spokrewnione
answer_end: 607
generative_answer: nie

question: Na podstawie jakich badań Compagno poszerzył w 1988 roku "grupę limbatus" o nowe gatunki rekinów?
answers: text: fenetycznych
answer_end: 317
generative_answer: fenetycznych

question: Ile gatunków rekinów objął swoją analizą Naylor w 1992 roku?
plausible_answers: text: 17
answer_end: 763
generative_answer: 17