enelpol/poquad huggingface dataset:
Marek Magierowski

Marek Grzegorz Magierowski (ur. 12 lutego 1971 w Bystrzycy Kłodzkiej) – polski iberysta, dziennikarz prasowy, polityk i dyplomata.
W latach 2015–2017 dyrektor Biura Prasowego Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, w latach 2017–2018 podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W latach 2018–2021 ambasador RP w Izraelu. Od 2021 ambasador w Stanach Zjednoczonych.

context: Karierę dziennikarską rozpoczynał w „Najwyższym Czasie” i „Gazecie Poznańskiej”, następnie pracował w poznańskim oddziale „Gazety Wyborczej”. W latach 1995–2001 był dziennikarzem „Gazety Wyborczej”. Od 2001 kierował działem zagranicznym, później działem biznesowym w tygodniku „Newsweek Polska”, następnie był zastępcą redaktora naczelnego tygodnika „Forum”. W latach 2006–2011 był zastępcą redaktora naczelnego w „Rzeczpospolitej”. Od stycznia 2013 do września 2015 był publicystą tygodnika „Do Rzeczy”. Swoje felietony publikował w miesięczniku „W drodze” i „Przewodniku Katolickim”. Od września 2014 przez rok współprowadził audycję „Ekonomia raport” w Telewizji Republika. Magierowski był laureatem nagrody im. Krzysztofa Dzierżawskiego (2007) oraz nominowany do Nagrody im. Dariusza Fikusa.
qas: question: Jakie były dwa pierwsze magazyny, dla których pracował?
answers: text: „Najwyższym Czasie” i „Gazecie Poznańskiej”
answer_end: 79
generative_answer: „Najwyższy Czas” i „Gazeta Poznańska”

question: W jakim okresie pracował dla „Gazety Wyborczej”?
answers: text: W latach 1995–2001
answer_end: 160
generative_answer: W latach 1995–2001

question: Jaką funkcję pełnił podczas współpracy z czasopismem „Forum”?
answers: text: „Forum”
answer_end: 357
generative_answer: zastępcy redaktora naczelnego

question: Pełnił funkcję redaktora naczelnego jakiej gazety od 2006 do 2011 roku?
plausible_answers: text: „Rzeczpospolitej”
answer_end: 431
generative_answer: „Rzeczpospolitej”

question: Jaką nagrodę udało mu się zdobyć w 2007 roku?
answers: text: im. Krzysztofa Dzierżawskiego
answer_end: 740
generative_answer: im. Krzysztofa Dzierżawskiego
Obóz Narodowo-Radykalny (III Rzeczpospolita)

Obóz Narodowo-Radykalny (ONR) – polska prawicowa skrajnie nacjonalistyczna organizacja, przez część socjologów i publicystów określana jako faszyzująca lub faszystowska, nawiązująca do działalności istniejącego w II Rzeczypospolitej ruchu o tej samej nazwie. Od 2012 ugrupowanie jest zarejestrowane jako stowarzyszenie.

context: 29 sierpnia 2019 Komitet ds. Likwidacji Dyskryminacji Rasowej ONZ (CERD) przedstawił rekomendacje dla Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie realizacji postanowień Międzynarodowej Konwencji z 1966 roku w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej. Zażądał wówczas, by Polska zapewniła skuteczne wdrożenie prawa delegalizującego organizacje promujące lub nawołujące do dyskryminacji rasowej, takie jak Obóz Narodowo-Radykalny, Młodzież Wszechpolska, Falanga, Szturmowcy, Niklot, Kongres Narodowo-Społeczny, Autonomiczni Nacjonaliści, Stowarzyszenie Duma i Nowoczesność oraz polski oddział organizacji Krew i Honor.
qas: question: Jakie organizacje miały zostać zdelegalizowane w Polsce, zgodnie z żądaniami Komitetu ds. Likwidacji Dyskryminacji Rasowej ONZ?
answers: text: promujące lub nawołujące do dyskryminacji rasowej, takie jak Obóz Narodowo-Radykalny, Młodzież Wszechpolska, Falanga, Szturmowcy, Niklot, Kongres Narodowo-Społeczny, Autonomiczni Nacjonaliści, Stowarzyszenie Duma i Nowoczesność oraz polski oddział organizacji Krew i Honor
answer_end: 623
generative_answer: promujące lub nawołujące do dyskryminacji rasowej, takie jak Obóz Narodowo-Radykalny, Młodzież Wszechpolska, Falanga, Szturmowcy, Niklot, Kongres Narodowo-Społeczny, Autonomiczni Nacjonaliści, Stowarzyszenie Duma i Nowoczesność oraz polski oddział organizacji Krew i Honor

question: Jaka instytucja zażądała, by Polska zdelegalizowała organizacje nawołujące do dyskryminacji rasowej?
answers: text: Komitet ds. Likwidacji Dyskryminacji Rasowej ONZ
answer_end: 65
generative_answer: Komitet ds. Likwidacji Dyskryminacji Rasowej ONZ

question: W ramach realizacji postanowień jakiego dokumentu Polska miała doprowadzić do delegalizacji organizacji nawołujących do dyskryminacji rasowej?
answers: text: Międzynarodowej Konwencji z 1966 roku
answer_end: 199
generative_answer: Międzynarodowej Konwencji z 1966 roku
Jan Borgia (1498–1547/1549)

Jan Borgia właśc. Giovanni Borgia, zwany Infantem Rzymskim (ur. 1498, zm. między 1547 a 1549) – książę Nepi w latach 1501-1503 i Camerino w latach 1502-1503.
Jego pochodzenie jest dyskusyjne. Według jednych był synem Aleksandra VI, według innych owocem romansu papieskiej córki Lukrecji Borgii i pokojowca Pedra Calderona. Po śmierci Aleksandra VI w 1503 utracił oba księstwa, a jego wychowaniem zajęła się Lukrecja. Mimo jej starań nie udało mu się zrobić kariery ani na francuskim dworze, ani w Italii. Ostatecznie osiadł w Rzymie, gdzie został oratorem papieskim.

context: 17 września 1501 papież nadał mu inwestyturę na księstwo Nepi. 2 września 1502 Giovanni został formalnie księciem Camerino. Faktycznie rządy objęli Giovanni Olivieri i kardynał Francesco Borgia. Giovanni Borgia pozostawał jednak w Rzymie, gdzie często publicznie pokazywał się obok Aleksandra VI i Rodriga di Bisciegle, syna Lukrecji z drugiego małżeństwa. Po śmierci papieża (18 sierpnia 1503) razem z di Bisciagle, Rodrigiem Borgią (nieślubnym synem Aleksandra VI) i kochanką zmarłego Vannozzą Cattanei został odesłany do fortecy w Civita Castellana. Dalsze jego losy nie są dokładnie znane. W każdym razie w 1505 przybył do Ferrary, skąd już w czerwcu tego roku trafił do Carpi na dwór Alberta Pio. Lukrecja posłała Infantowi m.in. swojego krojczego, Hiszpana Sancia.
qas: question: Jaki tytuł uzyskał na początku września 1502 roku?
answers: text: księciem Camerino
answer_end: 122
generative_answer: księcia Camerino

question: Jakie osoby towarzyszyły mu często w miejscach publicznych podczas jego pobytu w Rzymie?
answers: text: Aleksandra VI i Rodriga di Bisciegle
answer_end: 318
generative_answer: Aleksander VI i Rodrigo di Bisciegle

question: Gdzie przebywał po 18 sierpnia 1503 roku?
answers: text: fortecy w Civita Castellana
answer_end: 551
generative_answer: w fortecy w Civita Castellana

question: Z kim udał się do Civita Castellana?
answers: text: di Bisciagle, Rodrigiem Borgią (nieślubnym synem Aleksandra VI) i kochanką zmarłego Vannozzą Cattanei
answer_end: 504
generative_answer: di Bisciagle, Rodrigiem Borgią (nieślubnym synem Aleksandra VI) i kochanką zmarłego Vannozzą Cattanei

question: Kiedy zmarł drugi z synów Lukrecji?
plausible_answers: text: 18 sierpnia 1503
answer_end: 393
generative_answer: 18 sierpnia 1503
Objawienia fatimskie

Objawienia fatimskie – seria objawień maryjnych uznanych przez Kościół katolicki, mających miejsce w portugalskim mieście Fatima w okresie od 13 maja do 13 października 1917 roku. Świadkami objawień była trójka dzieci Franciszek i Hiacynta Marto oraz Łucja dos Santos.
Podczas objawień fatimskich według relacji świadków miał mieć miejsce tzw. Cud Słońca, który wedle wersji uznanej przez Kościół katolicki widziany miał być przez około 60 tysięcy osób, zarówno wierzących, jak niewierzących, obecnych na miejscu objawień w Cova da Iria oraz w miejscowościach odległych do 30-40 km. Kościół katolicki po zbadaniu wydarzeń i treści objawień nie znalazł sprzeczności z doktryną i uznał ich autentyczność w październiku 1930 roku.
Według relacji dzieci podczas tych objawień Matka Boża Fatimska miała im przekazać trzy Tajemnice Fatimskie, które początkowo nie zostały upublicznione. Dwie z nich zostały zapisane i upublicznione w 1941 roku na polecenie biskupa Fatimy. Trzecią z wizji (zapisaną w 1944) upubliczniono w 2000 roku.
Franciszek i Hiacynta zmarli niedługo po objawieniach. Papież Jan Paweł II beatyfikował oboje 13 maja 2000, natomiast papież Franciszek kanonizował ich 13 maja 2017. Łucja wstąpiła do zakonu karmelitanek, zmarła w 2005 roku.

context: Kolejne objawienie miało więc miejsce 19 sierpnia w dolinie Valinhos. Piękna Pani kolejny raz prosiła pastuszków by przychodzili do Cova da Iria 13-tego każdego miesiąca i odmawiali codziennie różaniec. Zapowiedziała, że podczas ostatniego z objawień uczyni cud, aby wszyscy uwierzyli. Dzieci zapytały co robić z pieniędzmi, które ludzie zostawiają w Cova da Iria. Matka Boża odpowiedziała, żeby zrobić dwa przenośne ołtarzyki. Jeden miała nosić Łucja z Hiacyntą i dwie inne dziewczynki ubrane na biało, drugi Franciszek i trzech chłopczyków. Pieniądze, które ofiarują na te ołtarzyki, są przeznaczone na święto Matki Boskiej Różańcowej, a reszta na budowę kaplicy, która ma tutaj powstać. Matka Boża Obiecała też uzdrowić kilku chorych.
qas: question: Gdzie doszło do objawienia 19 sierpnia?
answers: text: dolinie Valinhos
answer_end: 68
generative_answer: dolinie Valinhos

question: Jaka była prośba Pięknej Pani do pastuszków 19 sierpnia?
answers: text: przychodzili do Cova da Iria 13-tego każdego miesiąca i odmawiali codziennie różaniec
answer_end: 201
generative_answer: przychodzili do Cova da Iria 13-tego każdego miesiąca i odmawiali codziennie różaniec

question: Kiedy obiecała dokonać cudu Piękna Pani?
answers: text: podczas ostatniego z objawień
answer_end: 250
generative_answer: podczas ostatniego z objawień

question: Jak miały zostać wydane pieniądze z ofiar w Cova da Iria?
answers: text: dwa przenośne ołtarzyki
answer_end: 426
generative_answer: dwa przenośne ołtarzyki

question: Czy zapowiadany na ostatnie objawienie cud ostatecznie się dokonał?
plausible_answers: text: Matka Boża Obiecała też uzdrowić kilku chorych
answer_end: 736
generative_answer: tak
Szczodre Gody

Godowe Święto, Szczodre Gody, Szczodruszka (Hody, kasz. Gòdë, śl. Gody, ros. Коляда́) – w tradycji słowiańskiej święto celebrujące przesilenie zimowe, poprzedzone Szczodrym Wieczorem. Zwycięstwo światła nad ciemnością symbolizuje czas, w którym zaczyna przybywać dnia, a nocy ubywać – tym samym przynosząc ludziom nadzieję, optymizm oraz radość. U Słowian Szczodre Gody ustanawiają początek nowego roku solarnego i obrzędowego i trwają nawet kilkanaście dni.
W Czechach i na Słowacji święto może być nazywane Kraczun, w Rosji Koljada-Kolęda (w różnych wersjach nazwy). Święto Godowe dawni Słowianie nazywali kolędą. Istnieją różne teorie dokładnej etymologii tego słowa.

context: Echem tego zwyczaju pozostało dodatkowe nakrycie dla duchów przodków przy wigilijnym stole. W części regionów (głównie na Śląsku) w okresie tym praktykowano zwyczaj stawiania w kącie izby pierwszego zżętego snopa żyta zwanego diduchem. Był on zazwyczaj dekorowany suszonymi owocami (najczęściej jabłkami) oraz orzechami, zaś po święcie pieczołowicie przechowywany, aż do wiosny. To właśnie z nasion pochodzących z kłosów tegoż snopa należało bowiem rozpocząć przyszłoroczny siew. W innych regionach, szczególnie w południowej Polsce (na Podhalu, Pogórzu, Ziemi Sądeckiej i Krakowskiej oraz także na Śląsku) dekorowano tzw. podłaźniczkę – gałąź jodły, świerku lub sosny podwieszaną pod sufitem, nad drzwiami lub oknem. Na przełomie XVIII i XIX wieku tradycje te niemal całkowicie zastąpił przybyły z Niemiec zwyczaj dekorowania choinki (która to ostatecznie stała się niejako symbolem innego święta, jakim jest chrześcijańskie Boże Narodzenie).
qas: question: Jak na śląsku nazywano pierwszy ścięty snop żyta?
answers: text: diduchem
answer_end: 234
generative_answer: diduch

question: Czym dekorowano diduch?
answers: text: suszonymi owocami (najczęściej jabłkami) oraz orzechami
answer_end: 319
generative_answer: suszonymi owocami (najczęściej jabłkami) oraz orzechami

question: Do kiedy tradycyjnie przechowywano diduch?
answers: text: do wiosny
answer_end: 377
generative_answer: do wiosny

question: Do czego wykorzystywano diduch kolejnej wiosny?
answers: text: rozpocząć przyszłoroczny siew
answer_end: 478
generative_answer: rozpoczęcia siewu

question: Kiedy ostatecznie całkowicie zrezygnowano na terenie Polski ze słowiańskich tradycji na rzecz ubierania Choinki?
plausible_answers: text: Na przełomie XVIII i XIX wieku
answer_end: 748
generative_answer: Na przełomie XVIII i XIX wieku
Open’er Festival

Open’er Festival – festiwal muzyczny odbywający się na terenie Gdyni oraz gminy Kosakowo od roku 2003. Pierwsza edycja festiwalu odbyła się w Warszawie w 2002 jako Open Air Festival. Organizatorem imprezy jest agencja koncertowa Alter Art.

context: Od 2012 r., swoje miejsce na festiwalu mają także przedstawienia teatralne, realizowane głównie we współpracy z Nowym Teatrem Krzysztofa Warlikowskiego. W 2012 r., kilkadziesiąt tysięcy osób jak co roku uczestniczyło w koncertach, ale tym razem także w cieszących się ogromnym powodzeniem przedstawieniach dramatu „Anioły w Ameryce” w reżyserii Krzysztofa Warlikowskiego. Nowy Teatr powrócił na Open’era w 2013 r. z polską premierą spektaklu „Kabaret Warszawski”. Oprócz „Kabaretu”, publiczność Open’era miała okazję obejrzeć trzy inne spektakle: „Courtney Love” Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego z Teatru Polskiego we Wrocławiu, „Pawia Królowej” na podstawie powieści Doroty Masłowskiej ze Starego Teatru w Krakowie i „Nancy. Wywiad” w reżyserii Claude’a Bardouila z Nowego Teatru w Warszawie.
qas: question: Czy na Open'erze zawsze można było posłuchać tylko muzyki?
answers: text: Od 2012 r., swoje miejsce na festiwalu mają także przedstawienia teatralne
answer_end: 74
generative_answer: nie

question: Czy festiwalowa publiczność była wyjątkowo zainteresowana wystawianymi tam w 2013 roku spektaklami?
plausible_answers: text: cieszących się ogromnym powodzeniem
answer_end: 288
generative_answer: tak

question: Czy przedstawienie "Courtney Love" było adaptacją jednej z książek Masłowskiej?
plausible_answers: text: na podstawie powieści Doroty Masłowskiej
answer_end: 689
generative_answer: tak

question: W którym roku na tym festiwalu można było obejrzeć "Anioły w Ameryce"?
answers: text: 2012
answer_end: 159
generative_answer: 2012

question: Kto wyreżyserował wystawiany na tym festiwalu spektakl "Anioły w Ameryce"?
answers: text: Krzysztofa Warlikowskiego
answer_end: 370
generative_answer: Krzysztof Warlikowski
Wojciech Młynarski

Wojciech Marian Młynarski (ur. 26 marca 1941 w Warszawie, zm. 15 marca 2017 tamże) – polski poeta, reżyser i wykonawca piosenki autorskiej, satyryk, artysta kabaretowy, autor tekstów piosenek i librett, tłumacz, znany przede wszystkim z autorskich recitali; członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Przez niektórych autorów uznawany za najwybitniejszego twórcę tekstów w powojennej historii kabaretu literackiego w Polsce.
Debiutował w początku lat 60. w studenckim kabarecie klubu „Hybrydy”, był autorem i reżyserem dwóch programów kabaretu: „Radosna gęba stabilizacji” (1962) oraz „Ludzie to kupią” (1963).
Swoje piosenki wykonywał sam, jednak wiele z nich zyskało rozgłos w wykonaniu innych wykonawców, takich jak m.in. Michał Bajor, Hanna Banaszak, Ewa Bem, Halina Frąckowiak, Edyta Geppert, Anna German, Irena Jarocka, Kalina Jędrusik, Krystyna Konarska, Halina Kunicka, Krzysztof Krawczyk, Dana Lerska, Grażyna Łobaszewska, Alicja Majewska, Krystyna Prońko, Łucja Prus, Maryla Rodowicz, Irena Santor, Jarema Stępowski, Janusz Szrom, Grażyna Świtała, Agnieszka Wilczyńska, Zbigniew Wodecki, Maciej Maleńczuk i Andrzej Zaucha oraz zespołów: Raz, Dwa, Trzy, Alibabki, 2 plus 1, Quorum i Skaldowie.
Był autorem przekładów piosenek z musicali: Kabaret, Jesus Christ Superstar i Chicago. Na scenie Teatru Ateneum realizował również programy autorskie poświęcone wybitnym artystom i twórcom, m.in.: Brelowi, Hemarowi, Ordonównie oraz Wysockiemu, jak również Brassensowi – w Teatrze Rampa (częściowy przekład, scenariusz, reżyseria). Należał również do rady programowej Teatru Rozmaitości.

context: 31 stycznia 2003 w Teatrze Ateneum odbyła się premiera przygotowanego przez Magdę Umer widowiska Młynarski, czyli trzy elementy, będącego swoistym hołdem dla autora piosenek na czterdziestolecie jego pracy artystycznej. W listopadzie tego roku Młynarski dał również cykl benefisów pod wspólnym tytułem Czterdziecha. Koncerty podsumowywały cztery dekady twórczości Młynarskiego, prezentowały zarówno jego najdawniejsze piosenki, tłumaczenia piosenek innych autorów, jak i najświeższe śpiewane felietony komentujące aktualną sytuację w Polsce i na świecie. Wybór piosenek został później wydany na płycie CD pod tym samym tytułem.
qas: question: Kto był autorem spektaklu "Młynarski, czyli trzy elementy"?
answers: text: Magdę Umer
answer_end: 86
generative_answer: Magda Umer

question: Z jakiej okazji powstał spektakl Magdy Umer?
answers: text: hołdem dla autora piosenek na czterdziestolecie jego pracy artystycznej
answer_end: 218
generative_answer: był hołdem na czterdziestolecie jego pracy artystycznej

question: Jak nazywały się benefisy na 40-lecie pracy Młynarskiego?
answers: text: Czterdziecha
answer_end: 314
generative_answer: Czterdziecha

question: Czy podczas jubileuszowego benefisu Młynarskiego pojawiały się nowe utwory?
answers: text: jak i najświeższe
answer_end: 482
generative_answer: tak

question: Jak nazywa się album podsumowujący benefis Młynarskiego?
answers: text: pod tym samym tytułem
answer_end: 626
generative_answer: Czterdziecha
Mariusz Błaszczak

Mariusz Błaszczak i (ur. 19 września 1969 w Legionowie) – polski polityk, samorządowiec i historyk.
Poseł na Sejm VI, VII, VIII i IX kadencji (od 2007), przewodniczący Klubu Parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości (2010–2015). Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (2005–2007), minister-członek Rady Ministrów w rządzie Jarosława Kaczyńskiego (2007), minister spraw wewnętrznych i administracji w rządzie Beaty Szydło i pierwszym rządzie Mateusza Morawieckiego (2015–2018), minister obrony narodowej w pierwszym i drugim rządzie Mateusza Morawieckiego (od 2018).

context: Po studiach pracował w administracji samorządowej w Urzędzie Miasta Legionowo. W latach 2001–2003 zasiadał w radzie nadzorczej Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej „Legionowo”. W wyborach samorządowych w 2002 był kandydatem Komitetu Wyborczego Wyborców Sprawiedliwość Prawo i Samorządność na stanowisko prezydenta Legionowa, w głosowaniu uzyskał 11,02% głosów i nie wszedł do II tury. W latach 2002–2004 pełnił funkcję zastępcy burmistrza warszawskiej dzielnicy Wola. W grudniu 2004 objął stanowisko burmistrza Śródmieścia.
qas: question: Gdzie zatrudniono go, kiedy ukończył studia?
answers: text: w Urzędzie Miasta Legionowo
answer_end: 77
generative_answer: w Urzędzie Miasta Legionowo

question: Z ramienia jakiego komitetu wziął udział w wyborach w 2002 roku?
answers: text: Komitetu Wyborczego Wyborców Sprawiedliwość Prawo i Samorządność
answer_end: 288
generative_answer: Komitetu Wyborczego Wyborców Sprawiedliwość Prawo i Samorządność

question: O jaki urząd ubiegał się podczas swoich pierwszych wyborów samorządowych?
answers: text: prezydenta Legionowa
answer_end: 323
generative_answer: prezydenta Legionowa

question: Czy Błaszczak został w 2002 roku prezydentem Legionowa?
answers: text: w głosowaniu uzyskał 11,02% głosów i nie wszedł do II tury
answer_end: 383
generative_answer: nie

question: Urząd burmistrza jakiego obszaru sprawował między 2002 a 2004 rokiem?
plausible_answers: text: warszawskiej dzielnicy Wola
answer_end: 466
generative_answer: warszawskiej dzielnicy Wola
Wilhelm II Hohenzollern

Wilhelm II (ur. 27 stycznia 1859 w Berlinie, zm. 4 czerwca 1941 w Doorn, w Holandii) – ostatni niemiecki cesarz i król Prus, przedstawiciel dynastii Hohenzollernów. Honorowy Großadmiral Kaiserliche Marine. Jego panowanie charakteryzowało się militaryzmem i dążeniem do uczynienia z Niemiec światowej potęgi. Po zakończeniu I wojny światowej abdykował i osiadł w Holandii.

context: W 1940 r., gdy wojska niemieckie wkroczyły do Holandii, cesarz otrzymał propozycję gościny w Wielkiej Brytanii z ust premiera Winstona Churchilla. Wilhelm odmówił i kilka godzin później jego posiadłość była już w rękach niemieckich. Wilhelm II zaszokował później opinię publiczną telegramem do Adolfa Hitlera, w którym pogratulował mu zajęcia Paryża. Wbrew obiegowym opiniom nie tytułował jednak Hitlera „wodzem”, lecz gratulował jako kanclerzowi Rzeszy zwycięstwa niemieckiej armii. Ostatnio okazało się, że były cesarz nie był nawet autorem telegramu; został on wysłany bez jego wiedzy przez administratora majątków hohenzollernowskich nazwiskiem Wilhelm von Dommes. Wiara, iż führer zdecyduje się na przywrócenie w Niemczech monarchii towarzyszyła mu do końca życia – marzył o powrocie na tron w pierwszej linii osobiście lub jego objęciu przez któregoś z wnuków. Nadaremnie – Hitler posługiwał się marzeniami o wskrzeszeniu cesarstwa wyłącznie w celach propagandowych i do własnych, politycznych celów – w rzeczywistości nigdy realnie nie planował powrotu na tron Hohenzollernów, a monarchistami gardził i podejrzewał o działalność antyfaszystowską.
qas: question: Kto zaprosił Wilhelma II do Wielkiej Brytanii w 1940 roku?
answers: text: Winstona Churchilla
answer_end: 145
generative_answer: Winston Churchill

question: Komu Wilhelm II gratulował opanowania Paryża?
plausible_answers: text: Adolfa Hitlera
answer_end: 308
generative_answer: Adolfowi Hitlerowi

question: Czy społeczeństwo spodziewało się gratulacji Wilhelma II dla Hitlera?
answers: text: zaszokował później opinię publiczną
answer_end: 279
generative_answer: nie

question: Czy Wilhelm II przyjął zaproszenie do Wielkiej brytanii w 1940 roku?
answers: text: Wilhelm odmówił
answer_end: 162
generative_answer: nie

question: Czy Hitler chciał powrotu monarchii w Niemczech?
answers: text: monarchistami gardził
answer_end: 1107
generative_answer: nie
Frans Timmermans

Frans Timmermans, właśc. Franciscus Cornelis Gerardus Maria Timmermans (ur. 6 maja 1961 w Maastricht) – holenderski polityk i dyplomata, deputowany krajowy, minister spraw zagranicznych w rządzie Marka Ruttego (2012–2014), w latach 2014–2019 pierwszy wiceprzewodniczący, a od 2019 jeden z wiceprzewodniczących wykonawczych Komisji Europejskiej.

context: W drugiej połowie lat 80. działał w Demokratach 66, w 1990 dołączył do Partii Pracy. W 1987 został urzędnikiem w departamencie integracji europejskiej Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Od 1990 do 1993 zajmował stanowisko drugiego sekretarza w ambasadzie Holandii w Moskwie. Po powrocie do kraju pracował ponownie w MSZ, następnie w administracji komisarza europejskiego Hansa van den Broeka oraz jako doradca i sekretarz wysokiego komisarza ds. mniejszości narodowych OBWE, gdy urząd ten sprawował Max van der Stoel.
qas: question: Do jakiej partii należał Timmermans w drugiej połowie lat 80.?
answers: text: Demokratach 66
answer_end: 50
generative_answer: Demokraci 66

question: Do jakiej partii przystąpił Timmermans w 1990?
answers: text: Partii Pracy
answer_end: 83
generative_answer: Partii Pracy

question: Jakie stanowisko objął Timmermans w 1987?
answers: text: urzędnikiem w departamencie integracji europejskiej Ministerstwa Spraw Zagranicznych
answer_end: 183
generative_answer: urzędnika w departamencie integracji europejskiej Ministerstwa Spraw Zagranicznych

question: W jakich latach Timmermans stał na czele ambasady Holandii w Moskwie?
plausible_answers: text: 1990 do 1993
answer_end: 200
generative_answer: 1990-1993

question: Czy po powrocie do Holandii Timmermans wrócił do pracy w MSZ?
answers: text: Po powrocie do kraju pracował ponownie w MSZ
answer_end: 318
generative_answer: tak