Całun Turyński


Całun Turyński – lniane płótno zawierające obraz dwustronnego (od przodu i od tyłu) odwzorowania postaci ludzkiej. Na materiale widoczne są liczne czerwone ślady. Przechowywany jest w Turynie, w kaplicy Świętego Całunu (la cappella della Sacra Sindone) katedry pw. św. Jana Chrzciciela. Pomimo że jest on jednym z najczęściej analizowanych naukowo przedmiotów w historii ludzkości, powstanie i charakter utrwalonego na płótnie obrazu stanowi wciąż dla współczesnej nauki zagadkę.
Według tradycji chrześcijańskiej w płótno to został po śmierci owinięty Jezus Chrystus, a charakter i umiejscowienie śladów odpowiada opisowi jego ran w Ewangelii, co pokrywa się z wynikami interdyscyplinarnych badań całunu. Jedną z hipotez dotyczących powstania obrazu jest jego powstanie pod wpływem silnej energii pochodzącej z ciała.
Kościół katolicki ani większość innych chrześcijańskich Kościołów i związków wyznaniowych nie określa, czy jest to naprawdę całun, w który owinięto Jezusa Chrystusa. Przez większość z nich zostało to zostawione osobistym osądom wierzących.
Według oficjalnego stanowiska Kościoła katolickiego autentyczność całunu nie ma związku z prawdziwością nauczania Chrystusa.
Nauka interdyscyplinarna zajmująca się badaniem całunu to syndologia (od włoskiego określenia Santa Sindone, czyli „święty całun”).

context: Pierwsze wiadomości o kulcie całunu w Lirey pochodzą z lat 1350. W 1356 roku biskup Troyes, Henryk z Poitiers, konsekrował kolegiatę w Lirey, a rok później przyznał odpusty pielgrzymom nawiedzającym wystawiany tam całun. Joanna de Vergy (wdowa po Gotfydzie I de Charny) bezskutecznie starała się po 1389 r. o regularne wystawianie całunu w kolegiacie. O wystawieniu z 1357 r. dowiadujemy się z pism kolejnego biskupa Troyes, Pierre’a d’Arcis. W związku ze staraniami Gotfryda II de Charny o wystawianie całunu domagał się on (wpierw od króla Francji Karola VI, a następnie papieża Klemensa VII) zakazu wystawiania całunu oraz jego konfiskaty. Powoływał się przy tym na opinię bp. Henryka z Poitiers mającego rzekomo posiadać informacje o tym, że całun miał być dziełem współczesnego mu malarza. Sprzeczność ww. faktów (błogosławieństwo udzielone pielgrzymom do całunu i twierdzenie o fałszerstwie) wysuwana jest obecnie jako dowód na to, że bp. Pierre d’Arcis mijał się z faktami. Ostatecznie papież Klemens VII bullą z 6 stycznia 1390 r. zezwolił kanonikom z Lirey na wystawianie całunu i udzielanie odpustów (jednak bez uroczystych ceremonii i bez jednoznacznego nazywania ich prawdziwymi płótnami pogrzebowymi) oraz zabronił bp. Pierre’owi d’Arcis sprzeciwiać się temu. Materialnym potwierdzeniem historii całunu w tych latach jest ołowiany medalion (wydobyty w 1855 roku z dna Sekwany), na którym przedstawiono rozwinięty całun przy końcach którego znajdują się herby Gotfryda I de Charny i Joanny de Vergy. Przypuszcza się, że była to pamiątka nawiedzenia całunu zgubiona przez średniowiecznego pielgrzyma.
qas: question: Dzięki czyim żądaniom całun był regularnie wystawiany?
plausible_answers: text: Joanna de Vergy
answer_end: 236
generative_answer: Joannie de Vergy

question: Co stanowi dowód w sprawie dziejów całunu?
answers: text: ołowiany medalion
answer_end: 1352
generative_answer: ołowiany medalion

question: Jaką nazwę nosi rzeka, z której odzyskano medalion?
answers: text: Sekwany
answer_end: 1388
generative_answer: Sekwana

question: Jak nazywał się biskup oskarżony o fałszerstwo?
answers: text: Pierre d’Arcis
answer_end: 959
generative_answer: Pierre d’Arcis

question: Jakie przedstawienia na medalionie stanowią dowód w sprawie historii całunu?
answers: text: herby Gotfryda I de Charny i Joanny de Vergy
answer_end: 1510
generative_answer: herby Gotfryda I de Charny i Joanny de Vergy

context: W grudniu 2011 roku naukowcy z włoskiej Narodowej Agencji ds. Nowych Technologii, Energii i Zrównoważonego Rozwoju ENEA wywnioskowali z badania STURP, że kolor obrazu Całunu jest wynikiem przyspieszonego procesu starzenia lnu, podobnego do żółknięcia papieru starożytnych książki. Wykazali, że reakcje fotochemiczne wywołane wystawieniem lnu na światło ultrafioletowe mogą odtworzyć główne cechy obrazu Całunu, takie jak płytkość zabarwienia i gradient koloru, których nie da się odtworzyć w inny sposób. Po naświetleniu lampą UV napromieniowane tkaniny lniane zachowywały się jak płótno Całunu. Ustalili również, że promieniowanie UV zmienia strukturę krystaliczną celulozy w podobny sposób jak starzenie się i długotrwałe promieniowanie tła.
qas: question: Badacze z jakiej instytucji zajęli się badaniem całunu pod koniec 2011 roku?
answers: text: włoskiej Narodowej Agencji ds. Nowych Technologii, Energii i Zrównoważonego Rozwoju ENEA
answer_end: 119
generative_answer: włoskiej Narodowej Agencji ds. Nowych Technologii, Energii i Zrównoważonego Rozwoju ENEA

question: Jakie zjawisko odpowiada za kolor jego obrazu, zgodnie z wynikami badań z 2011 roku?
answers: text: przyspieszonego procesu starzenia lnu
answer_end: 225
generative_answer: przyspieszony proces starzenia lnu

question: W jakich warunkach lniane tkaniny reagowały analogicznie do tego płótna?
answers: text: Po naświetleniu lampą UV
answer_end: 529
generative_answer: Po naświetleniu lampą UV

question: Jakie cechy tego płótna były możliwe do replikacji poprzez wystawienie lnu na działanie UV?
answers: text: płytkość zabarwienia i gradient koloru
answer_end: 459
generative_answer: płytkość zabarwienia i gradient koloru

question: Jakie inne procesy zmieniają wierzchnią strukturę lnu w sposób przypominający działanie promieniowania UV?
plausible_answers: text: starzenie się i długotrwałe promieniowanie tła
answer_end: 742
generative_answer: starzenie się i długotrwałe promieniowanie tła