enelpol/poquad huggingface dataset:
Okresy warunkowe w języku angielskim

Okresy warunkowe w języku angielskim – zbiór zasad i konstrukcji gramatycznych w języku angielskim służących do opisu zdarzeń zachodzących pod wpływem warunków, możliwych do spełnienia bądź nierzeczywistych. Język angielski nie ma oddzielnej formy trybu warunkowego, zastępują go konstrukcje gramatyczne z czasownikiem will i would. Można zdefiniować cztery podstawowe relacje między warunkiem a zdarzeniem: warunek jest zawsze aktualny a relacja rozpatrywana jest na zasadzie reguły lub prawdy ogólnej, zdarzenie przyszłe zachodzi po spełnieniu możliwego do realizacji warunku, zdarzenie ma małe szanse na zaistnienie, bo determinujący je warunek jest nierzeczywisty, wreszcie relacja warunek-zdarzenie na planie przeszłym, kiedy zdarzenie nie nastąpiło, bo warunek nie zaszedł.

context: Drugi okres warunkowy odnosi się do teraźniejszości, jednak warunek, który determinuje zaistnienie zdarzenia, jest nierzeczywisty bądź praktycznie niemożliwy do spełnienia. Orzeczenie zdania warunkowego występuje wtedy w czasie przeszłym, a w zdaniu głównym występuje czasownik modalny would/should: Would you accept that job, if they offered it to you? → czy przyjąłbyś tę pracę, gdyby ci ją oferowali? Prawdopodobieństwo zaoferowania tej pracy mówiący uważa za bardzo niewielkie. Natomiast w zdaniu: Will you accept that job, if they offer it to you? → Czy przyjmiesz tę pracę, jeśli ci zaproponują? szanse na uzyskanie tej pracy mówiący ocenia na realne.
qas: question: Do jakiego czasu odnosi się drugi okres warunkowy?
answers: text: teraźniejszości
answer_end: 51
generative_answer: teraźniejszości

question: Jaki warunek zaistnienia wydarzenia pojawia się w drugim okresie warunkowym? 
answers: text: nierzeczywisty bądź praktycznie niemożliwy do spełnienia
answer_end: 171
generative_answer: nierzeczywisty bądź praktycznie niemożliwy do spełnienia

question: W jakim czasie jest orzeczenie w drugim okresie warunkowym? 
answers: text: przeszłym
answer_end: 237
generative_answer: przeszłym

question: Jaki czasownik modalny pojawia się w drugim okresie warunkowym? 
answers: text: would/should
answer_end: 298
generative_answer: would/should
Audi 80

Audi 80 – model samochodu osobowego segmentu D produkowanego przez Audi AG w latach 1972-2000.
Pierwsza wersja (B1) zdobyła tytuł Samochodu Roku 1973.
W wersji B2 na początku lat 80. do produkcji wprowadzono silnik Diesla, a facelifting drugiej generacji (1984) przyniósł pełne ocynkowanie nadwozia, które było stosowane we wszystkich następnych generacjach. Od 1982 występowała ponadto odmiana Quattro wyposażona w stały napęd na obie osie.
Luksusową odmianą Audi 80 był model 90, na rynku północnoamerykańskim modele B2 nosiły oznaczenie 4000, a B4 90.
W 1996 roku nastąpiło wstrzymanie produkcji tego modelu, który został zastąpiony modelem A4.

context: Rok 1978 przyniósł nowy model 80 oparty o platformę B2 (oznaczenie Typ 81). Rok później dotarł on również do Ameryki Północnej (rocznik modelowy 1980). Firma Audi kontynuowała sprzedaż swoich samochodów w Europie jako 80, natomiast w Ameryce Północnej zaczęto stosować oznaczenie Audi 4000. Nadwozie modelu B2 zostało zaprojektowane przez Giorgetto Giugiaro. Pomimo iż w przeważającej części samochód ten zamawiano w wersji czterodrzwiowej, wyprodukowano także niewielką liczbę egzemplarzy wersji dwudrzwiowej. W plebiscycie na Europejski Samochód Roku 1979 samochód zajął 3. pozycję (za Talbotem Horizonem i Fiatem Ritmo).
qas: question: W jaki sposób w Ameryce Północnej był oznaczony samochód o europejskim numerze 80?
answers: text: Audi 4000
answer_end: 289
generative_answer: Audi 4000

question: Kto stworzył projekt nadwozia B2?
answers: text: Giorgetto Giugiaro
answer_end: 357
generative_answer: Giorgetto Giugiaro

question: Czy Audi 4000 występuje w wersji dwudrzwiowej? 
answers: text: Pomimo iż w przeważającej części samochód ten zamawiano w wersji czterodrzwiowej, wyprodukowano także niewielką liczbę egzemplarzy wersji dwudrzwiowej
answer_end: 509
generative_answer: tak

question: Jakie auto zdobyło pierwsze miejsce w plebiscycie na Europejski Samochód Roku 1979?
plausible_answers: text: Fiatem Ritmo
answer_end: 621
generative_answer: Fiat Ritmo

question: Czy Audi 80 zostało uznane za jeden z lepszych samochodów roku 1979?
answers: text: W plebiscycie na Europejski Samochód Roku 1979 samochód zajął 3. pozycję (za Talbotem Horizonem i Fiatem Ritmo)
answer_end: 622
generative_answer: tak
Monica Z (film)

Monica Z (ang. Waltz for Monica) – szwedzki film biograficzny z 2013 roku w reżyserii Pera Fly. Bohaterem filmu jest szwedzka piosenkarka jazzowa Monica Zetterlund, która pierwotnie marzy o krajowej, a następnie międzynarodowej karierze muzycznej. W tym celu wyprowadza się z rodzinnego miasta Hagfors do Sztokholmu, z czasem staje się jedną z najbardziej znanych wokalistek w historii Szwecji.
Dzieło Pera Fly uzyskało w zasadniczej większości przychylne recenzje krytyków, którzy w szczególności dostrzegali wyróżniającą się rolę Eddy Magnason, wcielającą się w postać piosenkarki. Film otrzymał jedenaście nominacji do nagrody Guldbagge i zdobył ostatecznie cztery nagrody w kategoriach Najlepsza aktorka pierwszoplanowa, Najlepszy reżyser, Najlepszy aktor drugoplanowy oraz Najlepsze kostiumy.

context: Film otrzymał szereg pozytywnych recenzji. W programie Kulturnyheterna w Sveriges Television przyznano mu ocenę cztery w pięciostopniowej skali, wyróżniając przede wszystkim główną rolę Eddy Magnason. Taką samą ocenę przyznał filmowi portal „Moviezine” oraz gazety „Aftonbladet”, „Expressen”, „Göteborgs-Posten” i „Metro”. Szwedzka gazeta codzienna „Svenska Dagbladet” również zwróciła uwagę na główną rolę aktorki, przypisując filmowi ogólną ocenę cztery na sześć. Twórca filmów dokumentalnych Tom Alandh skrytykował jednak film na łamach gazety „Dagens Nyheter”, sprzeciwiając się negatywnemu wizerunkowi Bengta Nilssona, w którego wcielił się Kjell Bergqvist. Kuzynka piosenkarki Greta Olsson potwierdziła wątpliwości twórcy, zaznaczając, że Bengt Nilsson „w rzeczywistości zawsze stał po stronie Moniki i wspierał ją w tym, co robiła, zarówno na scenie, jak i prywatnie”. Scenarzysta Peter Birro odniósł się do tych głosów, podkreślając, że poprzez film chciał przede wszystkim przypomnieć widzom postać Moniki Zetterlund i wspomnieć o jej kilku podstawowych problemach życiowych, z którymi się borykała. Głos zachowania swobody artystycznej w scenariuszu poparła również producentka filmu Lena Rehnberg.
qas: question: Co nie spodobało się w filmie Tomowi Alandhowi?
answers: text: negatywnemu wizerunkowi Bengta Nilssona
answer_end: 622
generative_answer: Negatywny wizerunek Bengta Nilssona

question: O jakiej artystce opowiada ten film?
answers: text: Moniki Zetterlund
answer_end: 1025
generative_answer: Minice Zetterlund

question: Czy rodzina artystki miała wątpliwości, co do sposobu przedstawienia w filmie Bengta Nilssona?
answers: text: Kuzynka piosenkarki Greta Olsson potwierdziła wątpliwości twórcy, zaznaczając, że Bengt Nilsson „w rzeczywistości zawsze stał po stronie Moniki i wspierał ją w tym, co robiła, zarówno na scenie, jak i prywatnie”
answer_end: 874
generative_answer: tak

question: Kto wcielił się w główną rolę?
answers: text: Eddy Magnason
answer_end: 199
generative_answer: Eddy Magnason
PZL W-3 Sokół

PZL W-3 Sokół – śmigłowiec wielozadaniowy konstrukcji i produkcji polskiej z PZL Świdnik. Produkowany w wielu wariantach i od 1985 wyprodukowany w około 150 egzemplarzach.
Używany jest m.in. w takich krajach jak Polska, Czechy, Mjanma, Hiszpania, Korea Południowa, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Niemcy, Wietnam, Filipiny i Rosja.

context: Na czwartą serię składało się 20 śmigłowców. Część z nich trafiło do odbiorców zagranicznych, policja Saksonii otrzymała jeden W-3A (nr fabr. 370503), południowokoreańskie przedsiębiorstwa Helikorea i Citi Air zakupiły odpowiednio W-3A (nr fabr. 370509) i W-3AM (nr fabr. 370514). Wojsko jeden z otrzymanych Sokołów (nr fabr. 310502) przebudowało do W-3RL i przekazało Lotniczemu Górskiemu Pogotowiu Ratunkowemu. Marynarka Wojenna otrzymała z tej serii śmigłowce nr fabr. 390505 i 390513 jako W-3RM. Anakondę nr fabr. 390510 otrzymał również 103. PL MSW w którym otrzymał n/b 510. Następnie trafił on na wyposażenie jednostki GROM, gdzie otrzymał n/b 0510, uległ on katastrofie podczas ćwiczeń. Maszyna W-3A nr fabr. 370507 trafiła do LPR jako SP-SXZ. Od roku 1995 sezonowo była wykorzystywana przez TOPR, a od roku 2000 stacjonowała w Zakopanem na stałe, jednak nadal była w barwach LPR. Został on uszkodzony podczas awaryjnego lądowania 29 stycznia 2003 w Murzasichlu, po remoncie jako SP-SXW trafił do TOPR już w jego barwach. Śmigłowiec SP-PSL (nr fabr. 370508) stał się podstawą do zbudowania prototypu W-3A2, który został zakupiony przez hiszpańską firmę Helibravo. W-3A SP-FSU (nr fabr. 370515) używał przez kilka lat polski oddział Daewoo, lecz w związku z problemami finansowymi firmy śmigłowce sprzedano policji Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Pozostałe śmigłowce trafiły głównie do polskiego wojska, były wśród nich również W-3W.
qas: question: Ile maszyn skonstruowano w czwartej serii?
answers: text: 20
answer_end: 32
generative_answer: 20

question: Jaki model przekazany został saksońskiej policji?
answers: text: W-3A
answer_end: 131
generative_answer: W-3A

question: Do jakiej organizacji wojsko przekazało Sokoła zmodyfikowanego do W-3RL?
answers: text: Lotniczemu Górskiemu Pogotowiu Ratunkowemu
answer_end: 411
generative_answer: Lotniczego Górskiego Pogotowia Ratunkowego

question: Kiedy TOPR-owski W-3A zakończył służbę?
plausible_answers: text: 29 stycznia 2003
answer_end: 955
generative_answer: 29 stycznia 2003

question: Co stanowiło prototyp W-3A?
plausible_answers: text: SP-PSL
answer_end: 1047
generative_answer: SP-PSL
Piotr Tymochowicz

Piotr Tymochowicz (ur. 6 czerwca 1963 w Warszawie) – polski doradca mediowy, specjalista ds. wizerunku i marketingu politycznego, konsultant w zakresie prowadzenia negocjacji, propagator metod teorii wywierania wpływu.
Autor koncepcji, takich jak m.in.: nowe ujęcie analizy transakcyjnej w zastosowaniu do analizy osobowościowej, model multitripleksowy, klasyfikacja taktyk i strategii negocjacyjnych oraz manipulacyjnych.
Prowadził firmę szkoleniową ICCE Greenpol, zajmującą się od 1988 szkoleniami interpersonalnymi, a w 2008 związał się ze Szkołą Transformacji we Wrocławiu.

context: 22 października 2017 został zatrzymany przez stołeczną policję w związku zarzutem rozpowszechniania dziecięcej pornografii. Od zatrzymania jest tymczasowo aresztowany. 9 listopada 2018 został nieprawomocnym wyrokiem skazany na 3 lata pozbawienia wolności. 2 lipca 2020 Sąd Apelacyjny w Warszawie uznał apelację złożoną przez Piotra Tymochowicza i skierował sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji, wytykając sędzi Magdalenie Garstce-Gliwa 25 przypadków poważnych błędów procesowych, których sąd pierwszej instancji dopuścił się podczas procesu, w tym brak prawa do obrony.
qas: question: Pod jakim zarzutem zatrzymano Tymochowicza?
answers: text: rozpowszechniania dziecięcej pornografii
answer_end: 122
generative_answer: rozpowszechniania dziecięcej pornografii

question: Jaki wyrok usłyszał Tymochowicz w 2018 roku?
answers: text: 3 lata pozbawienia wolności
answer_end: 254
generative_answer: 3 lata pozbawienia wolności

question: Ile spraw sądowych Garstka-Gliwa rozpatrzyła błędnie?
plausible_answers: text: 25
answer_end: 463
generative_answer: 25

question: Kiedy apelacja skazanego została rozpatrzona pozytywnie? 
answers: text: 2 lipca 2020
answer_end: 268
generative_answer: 2 lipca 2020

question: Czy wyrok, który usłyszał Tymochowicz od Garstki-Gliwy był prawomocny?
answers: text: nieprawomocnym wyrokiem
answer_end: 215
generative_answer: nie
Paulo Sousa

Paulo Manuel Carvalho de Sousa (wym. [ˈpaw.lu ˈso.zɐ]; ur. 30 sierpnia 1970 w Viseu) – portugalski piłkarz i trener piłkarski.
W latach 1991–2002 reprezentant Portugalii. Mistrz Świata U-20 z 1989. Uczestnik Mistrzostw Europy 1996, 2000 oraz Mistrzostw Świata 2002.
Karierę piłkarską rozpoczynał w Benifce, z którą sięgnął po mistrzostwo Portugalii, a także krajowe puchary. Następnie występował w Sportingu CP, skąd w 1994 trafił do Juventusu. W barwach włoskiego klubu sięgnął po mistrzostwo Włoch, krajowe puchary, a w sezonie 1995/1996 wygrał rozgrywki Ligi Mistrzów UEFA. W sezonie 1996/1997 jako zawodnik Borussii Dortmund po raz drugi w karierze zwyciężył w Lidze Mistrzów, a także zdobył Puchar Interkontynentalny i Superpuchar Niemiec.
Po zakończeniu kariery piłkarskiej został trenerem pracując w Europie, Azji i Ameryce Południowej – w 2014 zdobył mistrzostwo Izraela z Maccabi Tel Awiw, a w 2015 mistrzostwo Szwajcarii z FC Basel. W latach 2011–2012 zdobył Superpuchar i Puchar Ligi Węgierskiej z Videotonem. W 2021 pełnił funkcję selekcjonera reprezentacji Polski w piłce nożnej, którą poprowadził na Mistrzostwach Europy 2020. W tym samym roku został trenerem CR Flamengo.

context: Po zakończeniu kariery piłkarskiej Sousa przez pół roku był asystentem selekcjonera reprezentacji Portugalii, Carlosa Queiroza. W latach 2008–2010 prowadził drużyny angielskiej Championship Queens Park Rangers, Swansea City i Leicester. W latach 2011–2013 był szkoleniowcem węgierskiego Videoton FC, następnie Maccabi Tel Awiw i FC Basel, z którymi sięgnął po mistrzostwa kraju. W latach 2015–2017 prowadził włoską ACF Fiorentinę. W następnych latach Sousa trenował chiński Tianjin Tianhai oraz francuski Girondins Bordeaux.
qas: question: Na jakim stanowisku pracował po zakończeniu kariery piłkarza?
answers: text: asystentem selekcjonera
answer_end: 83
generative_answer: asystenta selekcjonera

question: Z jakim klubem z Węgier współpracował na pozycji trenera?
answers: text: Videoton FC
answer_end: 298
generative_answer: Videoton FC

question: Z jakim klubem z Włoch współpracował na pozycji trenera?
answers: text: ACF Fiorentinę
answer_end: 429
generative_answer: ACF Fiorentinę

question: Jak nazywał się klub z Chin, którego był szkoleniowcem?
answers: text: Tianjin Tianhai
answer_end: 489
generative_answer: Tianjin Tianhai

question: Jak nazywał się klub z Francji, którego był szkoleniowcem?
answers: text: Girondins Bordeaux
answer_end: 523
generative_answer: Girondins Bordeaux
Ronnie O’Sullivan

Ronnie O’Sullivan, właśc. Ronald Antonio O’Sullivan (ur. 5 grudnia 1975 w Wordsley) – angielski snookerzysta, sześciokrotny mistrz świata. Oficer Orderu Imperium Brytyjskiego (OBE).
Zdobywca 15 breaków maksymalnych, w tym najszybszego breaka maksymalnego w trakcie turnieju snookerowego, od Masters 2015 rekordzista pod względem zdobytych setek w profesjonalnych turniejach, obecnie ma ich 1154. Jeden z dwóch zdobywców trzech breaków maksymalnych (drugim był Stephen Hendry) w mistrzostwach świata w snookerze.
Od momentu rozpoczęcia kariery w 1992 roku sześciokrotny lider światowej listy rankingowej na koniec sezonu. Uczestnik wszystkich mistrzostw świata od roku 1993. Zwycięzca 38 turniejów rankingowych, jest pod tym względem rekordzistą. Zwycięzca największej w historii liczby turniejów „Potrójnej Korony” (20), w tym rekordowych siedmiu turniejów UK Championship i rekordowych siedmiu turniejów Masters, dziesięciokrotny triumfator Premier League.

context: W rozgrywanym od 5 grudnia 2009 roku rankingowym turnieju UK Championship zmierzył się w pierwszej rundzie z Matthew Stevensem. Mecz był rozgrywany 7 grudnia, po pierwszej sesji pojedynku w meczu do 9 wygranych partii prowadził 5:3. W sesji wieczornej tego spotkania frame’y wygrywał już tylko O’Sullivan, który ostatecznie zwyciężył w meczu 9:3. W następnym meczu (rozgrywanym 8 grudnia) Ronnie O’Sullivan zmierzył się z Peterem Ebdonem. Wygrał pierwsze cztery partie, zdobytą przewagę udało mu się zachować do końca sesji (6:2), po wznowieniu gry zostały rozegrane tylko cztery partie – O’Sullivan zwyciężył ostatecznie w meczu 9:3. W ćwierćfinale turnieju kolejnym rywalem był Mark Selby, spotkanie to (rozegrane 10 grudnia) miało podobny przebieg do poprzedniego meczu: pierwsza sesja zakończyła się wynikiem 6:2 dla O’Sullivana, po wznowieniu gry zostały rozegrane tylko cztery partie, mecz zakończył się wynikiem 9:3. W półfinale – 12 grudnia – O’Sullivan przegrał mecz z Johnem Higginsem 8:9. Higgins po pierwszej sesji prowadził 2:6, po wznowieniu powiększył przewagę do 2:8, jednak wtedy nastąpił zwrot w meczu – O’Sullivan wygrał sześć kolejnych partii i doprowadził do remisu 8:8. Ostatni frame został jednak wygrany przez Higginsa. Po tym turnieju O’Sullivan zwiększył stratę do Higginsa na prowizorycznym rankingu na sezon 2010/2011 do 7705 punktów, jednocześnie umocnił się na drugiej pozycji względem Neila Robertsona, którego wyprzedał o 4810 punktów.
qas: question: Kto był przeciwnikiem O'Sullivana w pierwszej rozgrywce w turnieju?
plausible_answers: text: Matthew Stevensem
answer_end: 126
generative_answer: Matthew Stevens

question: Kiedy rozpoczęły się rozgrywki UK Championship?
answers: text: 5 grudnia 2009
answer_end: 31
generative_answer: 5 grudnia 2009

question: Ile łącznie punktów zdobył O'Sullivan w sezonie 2010/11?
plausible_answers: text: 7705
answer_end: 1353
generative_answer: 7705

question: Kiedy odbyła się rozgrywka pomiędzy O'Sullivanem a Selbym?
answers: text: 10 grudnia
answer_end: 726
generative_answer: 10 grudnia

question: Kto wygrał zwieńczający frame w półfinale?
answers: text: Higginsa
answer_end: 1242
generative_answer: Higgins
Jan cieszyński

Jan (ur. 1339 lub 1340, zm. po 18 maja 1359) – przedstawiciel cieszyńskiej linii Piastów, kleryk wrocławski.
Syn księcia cieszyńskiego Kazimierza I i Eufemii, córki księcia czerskiego Trojdena I.

context: Jana wspomina dokument papieski z 18 maja 1359 wystawiony w Awinionie. Wymieniony w nim jest jako kleryk z diecezji wrocławskiej będący w dwudziestym roku życia. Kolejne źródła milczą na jego temat, stąd wysnuwane jest przypuszczenie, że wkrótce potem zmarł przedwcześnie. W przeciwnym wypadku w źródłach zostałoby odnotowane, iż otrzymał dobrą prałaturę na Śląsku lub w Czechach. W literaturze bierze się pod uwagę również możliwość, że w momencie wystawienia dokumentu Jan już nie żył, a wiadomość o tym jeszcze nie dotarła do Awinionu. Według tej koncepcji Jan zmarł najwcześniej w kwietniu 1359.
qas: question: W jakiej diecezji Jan był klerykiem? 
answers: text: wrocławskiej
answer_end: 128
generative_answer: wrocławskiej

question: Na jaki dzień był datowany dokument, w którym był wspominany Jan?
answers: text: 18 maja 1359
answer_end: 46
generative_answer: 18 maja 1359

question: W jakiej miejscowości wydawano papieski dokument? 
answers: text: w Awinionie
answer_end: 69
generative_answer: w Awinionie

question: Dlaczego jest przypuszczenie o wczesnej śmierci Jana?
answers: text: źródła milczą na jego temat
answer_end: 197
generative_answer: źródła milczą na jego temat

question: Gdzie zmarł Jan?
plausible_answers: text: na Śląsku lub w Czechach
answer_end: 379
generative_answer: na Śląsku lub w Czechach
Twierdza Grudziądz

Twierdza Grudziądz – system fortów, głównie z XIX wieku, na terenie Grudziądza i okolicznych miejscowości. Zadaniem twierdzy była osłona Grudziądza i strategicznego mostu na Wiśle w wypadku działań rosyjskich.
Jej centralnym punktem jest Cytadela, zwana przez Niemców Twierdzą Courbiere’a (niem. Feste Courbiere) – forteca w północnej części miasta, której budowa rozpoczęła się 6 czerwca 1776 roku z rozkazu króla Prus Fryderyka II. Inne forty powstały na przełomie XIX i XX wieku.
Większość umocnień była wykorzystana jedynie w 1806, 1807 i 1945 roku. Wiele z nich, włącznie z Cytadelą, zachowało się do dziś w dobrym stanie. Fragmenty fortyfikacji są dostępne dla zwiedzających.

context: W latach 1890–1891 wybudowano 2 schrony piechoty i 1 schron amunicyjny. Ich konstrukcja była ceglano-betonowa. Łączna grubość sklepień wynosiła 320 mm. Każdy schron piechoty był przeznaczony dla najwyżej 108 żołnierzy. W latach 1894–1896 powstał następny schron piechoty oraz bateria pancerna dla 4 haubic 150 mm w wieżach wz.93. Haubice mogły oddawać do 4 strzałów na minutę, na odległość do 7,2 km. Baterię obsługiwało 63 żołnierzy i oficerów. Schron piechoty, przeznaczony dla 158 żołnierzy, był połączony z baterią podziemnym przejściem. Na obu skrzydłach umieszczono wieże obserwacyjne przeznaczone dla obserwatorów artylerii wz. 94 i wz. 96. Grubość ich pancerza wynosiła 15 cm. W 1898 roku wzniesiono następny schron piechoty, żelbetonowo-betonowy, tym razem przeznaczony aż dla 252 żołnierzy. Na szczycie fortu umieszczono odkrytą ziemną baterię, mogącą pomieścić 6 armat 120 mm. Zespół budowli uzupełniał 2-komorowy schron sanitarny. Całość otoczono płaskim wałem ziemnym z siecią drutu kolczastego oraz kratą forteczną. Długość fortu wynosiła ok. 600 m. Wał broniony był czołowo ogniem piechoty i 10 armatami 53 mm w przewoźnych wieżach pancernych (Fahrpanzer), umieszczonych we wcześniej przygotowanych podkowiastych stanowiskach betonowych. Dojazd do umocnień od obecnej ul. Droga Graniczna.
qas: question: Z jakich materiałów wykonane były schrony budowane pomiędzy 1890 a 1891 rokiem?
answers: text: ceglano-betonowa
answer_end: 109
generative_answer: cegły, betonu

question: Co zespalało schron z baterią?
answers: text: podziemnym przejściem
answer_end: 540
generative_answer: podziemne przejście

question: Z jakich materiałów wykonany był schron z 1898 roku?
answers: text: żelbetonowo-betonowy
answer_end: 754
generative_answer: żelbetonu, betonu

question: Ilu cywili miał pomieścić schron skonstruowany w 1898 roku?
plausible_answers: text: 252
answer_end: 789
generative_answer: 252

question: Ile maksymalnie armat różnego kalibru mogło znaleźć się w baterii schrony z 1898 roku?
plausible_answers: text: 6
answer_end: 873
generative_answer: 6
Strzała-2

9K32 Strieła-2 (Strzała-2) (ros. 9К32 Стрела-2, kod NATO SA-7A Grail) – radziecki ręczny przeciwlotniczy pocisk rakietowy klasy „ziemia-powietrze” i „woda-powietrze”, używany w wojskach Układu Warszawskiego od roku 1968. Radzieckie oznaczenie wojskowe zestawu według GRAU to 9K32, a samego pocisku – 9M32. Nazwa Strieła-2 funkcjonuje też w angielskiej transkrypcji Strela-2, a w Polsce była przyjęta na uzbrojenie i produkowana pod przetłumaczoną nazwą Strzała-2.

context: Marynarka Wojenna RP używa morskiej odmiany tego pocisku (kod NATO SA-N-5) między innymi na dozorowcu ORP Kaszub, kutrach rakietowych typu Osa (projekt 205),okrętach rakietowych typu Orkan (projekt 660/660M) i typu 1241RE, trałowcach bazowych projektu 206F oraz okrętach transportowo-minowych proj. 767 typu Lublin. W wersji morskiej używana jest na poczwórnych obrotowych wyrzutniach produkcji radzieckiej MTU-4US, polskiej Fasta-4M lub NRD FAM-14. Są stosowane także w polskim zestawie rakietowo-artyleryjskim ZU-23-2MR Wróbel II.
qas: question: Jaki jest jedyny wariant pocisku, z którego korzysta Marynarka?
plausible_answers: text: morskiej
answer_end: 35
generative_answer: morski

question: Na jakich jednostkach użytkowany jest morski wariant pocisku?
answers: text: na dozorowcu ORP Kaszub, kutrach rakietowych typu Osa (projekt 205),okrętach rakietowych typu Orkan (projekt 660/660M) i typu 1241RE, trałowcach bazowych projektu 206F oraz okrętach transportowo-minowych proj. 767 typu Lublin
answer_end: 314
generative_answer: na dozorowcu ORP Kaszub, kutrach rakietowych typu Osa (projekt 205),okrętach rakietowych typu Orkan (projekt 660/660M) i typu 1241RE, trałowcach bazowych projektu 206F oraz okrętach transportowo-minowych proj. 767 typu Lublin