Pd3

Pd3 – polskie oznaczenie na PKP parowozu pospiesznego serii S5¹ (pierwotnie S5) kolei pruskich, produkowanego w latach 1900–1903 w dwóch nielicznych odmianach. Parowóz posiadał czterocylindrowy sprzężony silnik parowy na parę nasyconą i układ osi 2'B (2-2-0). Po I wojnie światowej na polskich kolejach był użytkowany jeden egzemplarz serii Pd3. Podobna do niego była seria lokomotyw S5 niemieckich kolei Alzacji-Lotaryngii.

context: 22 lokomotywy zamówione dla kolei pruskich miały układ silnika sprzężonego systemu de Glehna. Spośród nich, 10 zostało zbudowanych w 1902 roku przez zakłady Grafenstaden, a 12 dalszych w 1903 roku przez zakłady Henschel w Cassel. Miały one wymienione powyżej cechy konstrukcji de Glehna, lecz różniły się od egzemplarza próbnego m.in. większą masą i wydajniejszym kotłem Belpaire’a, z większą powierzchnią ogrzewalną (122 m²), nieco większym rusztem (2,3 m²) i wydłużoną dymnicą. Kocioł umieszczono o 19 cm wyżej (jego oś znajdowała się na wysokości 245 cm zamiast 226 cm). Wymiary silnika pozostały niezmienione, jednakże zmniejszono średnicę kół napędnych do 1,98 m, typowej dla niemieckich parowozów o tym układzie osi począwszy od serii S3. Prędkość konstrukcyjna wzrosła z 90 do 100 km/h. Zachowano duży rozstaw osi wiązanych 3 m, natomiast rozstaw osi wózka tocznego zwiększono z 1,8 do 2,05 m lub 2,1 m w przypadku lokomotyw Henschela. Lokomotywy różniły się zewnętrznie od siebie formą zbieralnika pary na kotle: produkcji Grafenstaden miały półkulisty zbieralnik, typowy dla tych zakładów, a produkcji Henschela cylindryczny. Tender był typowy pruski czteroosiowy wzoru Musterblatt III-5f, o pojemności 16 m³ wody i 5 t węgla.
qas: question: Co charakteryzowało maszyny, które zamówiły pruskie koleje?
answers: text: układ silnika sprzężonego systemu de Glehna
answer_end: 92
generative_answer: układ silnika sprzężonego systemu de Glehna

question: Gdzie powstały te lokomotywy?
answers: text: zakłady Grafenstaden, a 12 dalszych w 1903 roku przez zakłady Henschel w Cassel
answer_end: 228
generative_answer: w zakładach Grafenstaden i Henschel w Cassel

question: Jak szybkie były te maszyny?
answers: text: 100 km/h
answer_end: 792
generative_answer: 100 km/h

question: Czy grille i lokomotywy posiadają część o tej samej nazwie?
answers: text: rusztem
answer_end: 449
generative_answer: tak

question: Jak duży był silnik w tych lokomotywach?
plausible_answers: text: Wymiary silnika pozostały niezmienione
answer_end: 612
generative_answer: Wymiary silnika pozostały niezmienione

context: Lokomotywa stanowiła rozwinięcie konstrukcji parowozu S3, zachowując jego główne wymiary, w tym osie wiązane o średnicy kół 1,98 m i rozstawie 2,7 m oraz wózek toczny typu hanowerskiego o rozstawie osi 2,2 m, a także kocioł o powierzchni ogrzewalnej 119 m². Tender był taki sam, jak w lokomotywie de Glehna – czteroosiowy wzoru Musterblatt III-5f, o pojemności 16 m³ wody i 5 t węgla. Widoczną różnicą w stosunku do lokomotyw serii S3 i lokomotyw de Glehna był przesunięty do tyłu wysoki cylinder zbieralnika pary na kotle oraz dodany na przedniej części kotła, równy wielkością cylinder zbiornika sprężonego powietrza, później zamieniany na leżący cylindryczny zbiornik w tym samym miejscu. Między oboma cylindrami na kotle była dość wysoka piasecznica.
qas: question: Na czym wzorowano Pd3?
answers: text: parowozu S3
answer_end: 56
generative_answer: parowozie S3

question: Czy projektując Pd3 dokonano zmian rozmiaru pierwotnego parowozu?
answers: text: zachowując jego główne wymiary
answer_end: 88
generative_answer: nie

question: Jaka była pojemność tendera Pd3?
answers: text: 16 m³ wody i 5 t węgla
answer_end: 383
generative_answer: 16 m³ wody i 5 t węgla

question: Gdzie w S3 umiejscowiony był zbieralnik pary?
answers: text: na kotle
answer_end: 522
generative_answer: na kotle

question: Co mieściło się między cylindrami na kotle Pd3?
answers: text: piasecznica
answer_end: 753
generative_answer: piasecznica