enelpol/poquad huggingface dataset:
Galaktyka

Galaktyka (z gr. γάλα, gála – mleko) – duży, grawitacyjnie związany układ gwiazd, pyłu i gazu międzygwiazdowego oraz niewidocznej ciemnej materii. Typowa galaktyka zawiera od 107 do 1012 gwiazd orbitujących wokół wspólnego środka masy.
Oprócz pojedynczych gwiazd, galaktyki zawierają dużą liczbę układów gwiazd oraz różnego rodzaju mgławice. Większość galaktyk ma rozmiary od kilku tysięcy do kilkuset tysięcy lat świetlnych. Odległości między galaktykami sięgają milionów lat świetlnych. Szacuje się, że w widzialnym Wszechświecie istnieje 350 miliardów dużych galaktyk oraz 3,5 biliona galaktyk karłowatych. Wszystkie te galaktyki tworzą 25 miliardów grup galaktyk zawartych w 10 milionach supergromad galaktyk.
Galaktyka, wewnątrz której znajduje się Układ Słoneczny, to Droga Mleczna. Najdalsza znana obecnie galaktyka (o potwierdzonej odległości) to GN-z11.
Największą znaną galaktyką jest IC 1101.
Aby wytłumaczyć obserwowane efekty (np. grawitacyjną spójność rozległych galaktyk o małej widocznej masie), przypuszcza się, że zasadniczą część masy galaktyk stanowi hipotetyczna ciemna materia, czyli cząstki lub obiekty emitujące zbyt mało promieniowania, by mogły być wykryte. Zgodnie z tym modelem, z obliczeń wynika, że ciemna materia stanowi ponad 90% masy galaktyk. Mimo to jej natura nie jest znana. Istnieją dowody na to, iż w centrum wielu lub nawet wszystkich galaktyk mogą istnieć supermasywne czarne dziury.

context: Tylko niewielki procent galaktyk istnieje jako obiekty niezwiązane, nazywane są one „galaktykami pola”. W większości galaktyki są związane grawitacyjnie z innymi galaktykami. Wokół dużych galaktyk często orbitują mniejsze galaktyki satelitarne. Struktury zawierające do 50 galaktyk nazywa się grupami galaktyk, a większe struktury zawierające wiele tysięcy galaktyk wewnątrz rozmiarów kilku megaparseków (106 pc) są nazywane gromadami galaktyk. Supergromady galaktyk są ogromnymi zbiorowiskami galaktyk zawierającymi dziesiątki tysięcy galaktyk. Powyżej tej skali odległości uważa się, że Wszechświat jest jednorodny.
qas: question: Jaką nazwę noszą największe struktury galaktyk?
answers: text: Supergromady
answer_end: 457
generative_answer: Supergromady

question: Ile galaktyk znajduje się w największych ich strukturach?
answers: text: dziesiątki tysięcy
answer_end: 535
generative_answer: dziesiątki tysięcy

question: Czy wszystkie galaktyki są ze sobą niepowiązane?
answers: text: Tylko niewielki procent galaktyk istnieje jako obiekty niezwiązane
answer_end: 66
generative_answer: nie

question: Jakie galaktyki można zawsze spotkać wokół dużych galaktyk?
plausible_answers: text: satelitarne
answer_end: 243
generative_answer: satelitarne

question: Ile galaktyk występuje w grupach?
answers: text: do 50
answer_end: 272
generative_answer: do 50
Reaktywność reaktora

Reaktywność reaktora – miara stopnia zmian mocy reaktora jądrowego. Reaktywność większa od zera oznacza wzrost mocy. Reaktywność mniejsza od zera oznacza spadek mocy. Awarie reaktorów jądrowych związane ze zmianami reaktywności nazywane są awariami reaktywnościowymi.
Reaktywność określa się wzorem:
gdzie kef to współczynnik powielania neutronów, czyli stosunek liczby neutronów w danym pokoleniu do liczby neutronów w pokoleniu poprzednim.
Czasem również definiowana jako:

context: Ponieważ neutrony opóźnione mają energię około czterech razy mniejszą od neutronów natychmiastowych, ok. 0,5 MeV, wymagają mniejszej ilości zderzeń z moderatorem, aby stać się neutronami termicznymi, zdolnymi zapoczątkować kolejne rozszczepienia. Mniejsza jest też szansa, że wydostaną się poza rdzeń reaktora. Pociąga to za sobą, że w chwili powstania neutrony opóźnione mają większe prawdopodobieństwo powodowania nowych rozszczepień. Efektywny udział neutronów opóźnionych w rozszczepieniu, βef, zależy od rozmiarów rdzenia. Im mniejszy rdzeń, tym większe znaczenie mają neutrony opóźnione. Udział efektywny jest zawsze większy od β.
Maleje on jednak wraz z postępem zużywania paliwa jądrowego, gdy rośnie udział plutonu w generowaniu energii w reaktorze (dla reaktora WWER-440 z początkowych 0,69% do 0,59%). Dla 239Pu wynosi 0,21%.
qas: question: O ile większa jest energia neutronów natychmiastowych od tych opóźnionych?
plausible_answers: text: czterech
answer_end: 55
generative_answer: o cztery

question: Jaką energią cechują się neutrony opóźnione?
answers: text: ok. 0,5 MeV
answer_end: 112
generative_answer: ok. 0,5 MeV

question: Czy neutrony opóźnione wydobyły się kiedykolwiek z rdzenia?
plausible_answers: text: Mniejsza jest też szansa, że wydostaną się poza rdzeń reaktora
answer_end: 309
generative_answer: nie

question: Od czego zależna jest efektywność uczestnictwa neutronów opóźnionych w rozszczepieniu?
answers: text: od rozmiarów
answer_end: 518
generative_answer: od rozmiarów

question: Na ile szacowany jest udział plutonu dla 239Pu?
answers: text: 0,21%
answer_end: 835
generative_answer: 0,21%
Okręty podwodne typu Ko-hyoteki

Okręty podwodne typu Ko-hyoteki (jap. 甲標的 Kō-hyōteki; znane też jako typ A) – japońskie miniaturowe okręty podwodne, budowane przed i podczas II wojny światowej w kilku różniących się pomiędzy sobą seriach. Otoczone ścisłą tajemnicą, były przeznaczone do zaskakujących akcji ofensywnych na terenie baz morskich przeciwnika. Na większą skalę zostały wykorzystane podczas nalotu na Pearl Harbor, ataków na porty w Sydney i w Diégo-Suarez na Madagaskarze oraz walk o Guadalcanal. Ich załogi nie odniosły spektakularnych sukcesów, w znaczącej większości ginąc w akcji.

context: Ścisła tajemnica otaczająca budowę i użycie operacyjne okrętów typu Ko-Hyoteki oraz utrudniony dostęp do archiwów japońskich z czasów II wojny światowej spowodował, że w różnych, zwłaszcza starszych źródłach, używane były umowne nazwy dla całego typu i jego poszczególnych jednostek. W początkowym okresie badań prototypów i budowy pierwszych jednostek w japońskich dokumentach były one przedstawiane jako TB Mokei (model TB), Tokushu Hyoteki (cel specjalny) lub Taisen Bakugeki Hyoteki (cel ćwiczebny dla bomb głębinowych). Formalnie nazwę typu Ko-hyoteki (cel A) przyjęto 15 listopada 1940 roku. W miarę rozwoju konstrukcji i pojawiania się kolejnych modyfikacji rozszerzono nazewnictwo o określenia podtypów. Pojedynczy prototyp z lutego 1943 roku został określony jako Ko-hyoteki Otsu Gata (cel A typu B), piętnaście jednostek seryjnych jako Ko-hyoteki Hei Gata (cel A typu C), zaś wersja pięcioosobowa jako Ko-hyoteki Tei Gata (cel A typu D). Te ostatnie okręty otrzymały również nieformalną nazwę typu Kōryū. W starszej literaturze anglojęzycznej poszczególne podtypy nazywane są odpowiednio typami A, B, C oraz D − Koryu.
qas: question: Czy konstruowanie tych jednostek było jawne?
answers: text: Ścisła tajemnica otaczająca budowę i użycie operacyjne okrętów typu Ko-Hyoteki
answer_end: 78
generative_answer: nie

question: Jakich nazw używali Japończycy by określić ten okręt w początkowych etapach jego istnienia?
answers: text: TB Mokei (model TB), Tokushu Hyoteki (cel specjalny) lub Taisen Bakugeki Hyoteki
answer_end: 486
generative_answer: TB Mokei, Tokushu Hyoteki, Taisen Bakugeki Hyoteki

question: Kiedy przyjęto ostateczną nazwę?
answers: text: 15 listopada 1940 roku
answer_end: 596
generative_answer: 15 listopada 1940 roku

question: Jak nieoficjalnie nazywano Ko-hyoteki Tei Gata?
answers: text: Kōryū
answer_end: 1013
generative_answer: Kōryū

question: Ile wersji tego okrętu ostatecznie skonstruowano?
plausible_answers: text: W miarę rozwoju konstrukcji i pojawiania się kolejnych modyfikacji rozszerzono nazewnictwo o określenia podtypów
answer_end: 710
generative_answer: W miarę rozwoju konstrukcji i pojawiania się kolejnych modyfikacji rozszerzono nazewnictwo o określenia podtypów
Grupa kapitałowa CD Projekt

Grupa kapitałowa CD Projekt – polski wydawca oraz producent gier komputerowych z siedzibą w Warszawie i oddziałami w Krakowie, Wrocławiu oraz Los Angeles. Pierwsza ze spółek działająca pod firmą CD Projekt została założona w 1994 roku przez Marcina Iwińskiego i Michała Kicińskiego. Spółka dominująca grupy, CD Projekt, notowana jest na Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie.
Swoją działalność w branży gier komputerowych CD Projekt rozpoczął od dystrybucji gier oraz lokalizowania ich na język polski. Dystrybucję gier spółka prowadzi do dziś poprzez powstałą w 2008 roku globalną platformę dystrybucji cyfrowej GOG.com.
W 2002 roku powstało studio CD Projekt Red, które miało zajmować się tworzeniem gier komputerowych. Pierwszym tytułem studia był Wiedźmin – gra cRPG oparta na serii książek Andrzeja Sapkowskiego. Tytuł ukazał się w 2007 roku na PC. W 2011 roku na PC ukazała się kontynuacja – Wiedźmin 2: Zabójcy królów, a rok później jej wersja na konsolę Xbox 360. Kontynuacja – Wiedźmin 3: Dziki Gon – została wydana w 2015 roku jednocześnie na komputerach PC oraz na konsolach PlayStation 4 i Xbox One. Pod koniec 2020 studio wydało grę fabularną Cyberpunk 2077.

context: Spółka kontynuowała bliską współpracę z Interplayem po premierze Baldur’s Gate, m.in. pracując nad konwersją gry Baldur’s Gate: Dark Alliance na komputery osobiste. W związku z tym projektem do zespołu dołączyli Sebastian Zieliński (wcześniej odpowiedzialny za prace nad grą Mortyr 2093-1944) oraz Adam Badowski, szef studia CD Projekt Red Po sześciu miesiącach prac, problemy finansowe Interplay zmusiły CD Projekt do wstrzymania prac nad wersją PC Baldur’s Gate: Dark Alliance. CD Projekt kontynuował dystrybucję i lokalizację gier.
qas: question: Z jaką firmą spółka zaczęła pracować?
answers: text: z Interplayem
answer_end: 51
generative_answer: z Interplayem

question: Jaką grę wypuścił Interplay?
plausible_answers: text: Baldur’s Gate
answer_end: 78
generative_answer: Baldur’s Gate

question: Jaki grę stworzył Sebastian Zieliński?
answers: text: Mortyr 2093-1944
answer_end: 291
generative_answer: Mortyr 2093-1944

question: Co było powodem wstrzymania prac nad grą?
answers: text: problemy finansowe
answer_end: 386
generative_answer: problemy finansowe

question: Kto był pomysłodawcą gry Baldur’s Gate: Dark Alliance?
plausible_answers: text: Adam Badowski
answer_end: 311
generative_answer: Adam Badowski
Kot Schrödingera

Kot Schrödingera – eksperyment myślowy, czasem określany mianem paradoksu, opublikowany w 1935 roku przez austriackiego fizyka, Erwina Schrödingera, laureata Nagrody Nobla z dziedziny fizyki w roku 1933, w trzech częściach artykułu przeglądowego Obecna sytuacja w mechanice kwantowej. Ilustruje problem zastosowania interpretacji kopenhaskiej mechaniki kwantowej w odniesieniu do obiektów makroskopowych. Eksperyment ten jest jednym z wielu pomysłów tworzenia „przekładni” ze świata obiektów nano (w skali atomowej) do świata makroskopowego (zbioru wielu elementów, opisywanego w kategoriach prawdopodobieństwa zdarzeń losowych).

context: Z opisu kwantowo-mechanicznego wynika jednak coś innego – przed otwarciem pojemnika kot jest jednocześnie i martwy, i żywy. Jako obiekt kwantowy znajduje się on równocześnie w każdym z możliwych stanów (tzw. superpozycji). Dopiero otwarcie pojemnika i sprawdzenie jego zawartości redukuje układ do jednego stanu – następuje załamanie funkcji falowej kota, i dopiero w momencie poczynienia obserwacji kot przyjmuje jeden, konkretny stan. W tym przypadku są tylko dwa możliwe stany – kot jest martwy albo żywy.
qas: question: Jaka jest charakterystyka obiektu kwantowego?
answers: text: znajduje się on równocześnie w każdym z możliwych stanów
answer_end: 201
generative_answer: znajduje się on równocześnie w każdym z możliwych stanów

question: Co stanie się po tym, jak kontener zostanie otwarty?
answers: text: następuje załamanie funkcji falowej kota
answer_end: 354
generative_answer: następuje załamanie funkcji falowej kota

question: Kiedy zwierzę przybierze określoną formę?
answers: text: w momencie poczynienia obserwacji
answer_end: 399
generative_answer: w momencie poczynienia obserwacji

question: Czy kot może być jedynie trupem?
answers: text: kot jest martwy albo żywy
answer_end: 507
generative_answer: tak

question: Kiedy zwierzę jest zarówno żywe, jak i zdechłe?
answers: text: przed otwarciem pojemnika
answer_end: 83
generative_answer: przed otwarciem pojemnika
Zderzenie samolotów nad Brocklesby

29 września 1940 doszło do zderzenia samolotów w powietrzu nad Brocklesby (Nowa Południowa Walia, Australia). Wypadek miał nietypowy przebieg, ponieważ dwa uczestniczące w nim samoloty Avro Anson z No. 2 Service Flying Training School RAAF pozostały złączone po zderzeniu i udało się nimi bezpiecznie wylądować. Obydwaj nawigatorzy wyskoczyli na spadochronach, krótko potem wyskoczył pilot dolnego Ansona. Pilot górnego Ansona pozostał w maszynie po tym jak stwierdził, że może kontrolować lot połączonych samolotów używając własnych powierzchni sterowych oraz nadal działających silników dolnej maszyny. Wylądował bezpiecznie na wybiegu dla koni w pobliżu Brocklesby. Wszyscy czterej lotnicy przeżyli wypadek, oba samoloty zostały uratowane i w różnych rolach wróciły do służby w siłach powietrznych.

context: Ansony znajdowały się na wysokości 300 metrów nad miejscowością Brocklesby, w pobliżu Albury, gdzie miały wykonać zwrot. Fuller stracił z oczu samolot Hewsona znajdujący się pod nim i oba Ansony zderzyły się wśród „skrzypliwego jęku metalu i rozdzierania płótna”. Pozostały złączone ze sobą: Anson Fullera wbił się w grzbiet samolotu Hewsona. Oba silniki górnego samolotu wyłączyły się w momencie zderzenia, ale te z dolnego nadal działały na pełnej mocy i złączone samoloty rozpoczęły wolny lot po okręgu. Fuller odkrył, że może kontrolować „połączone w zwariowany sposób” samoloty używając swoich lotek oraz klap i rozpoczął poszukiwanie miejsca do lądowania. Obaj nawigatorzy, Sinclair i Fraser, wyskoczyli na spadochronach, wkrótce zrobił to samo pilot dolnego Ansona, który odniósł rany pleców, gdy śmigło górnego samolotu przecięło kadłub jego maszyny.
qas: question: Na jakiej wysokości były samoloty podczas zderzenia?
answers: text: 300 metrów
answer_end: 45
generative_answer: 300 metrów

question: Nad jakim miasteczkiem doszło do wypadku?
answers: text: Brocklesby
answer_end: 74
generative_answer: Brocklesby

question: W jaki sposób doszło do wypadku samolotów?
answers: text: Anson Fullera wbił się w grzbiet samolotu Hewsona
answer_end: 341
generative_answer: Anson Fullera wbił się w grzbiet samolotu Hewsona

question: Jak nazywali się nawigatorzy, który zginęli z wypadku?
plausible_answers: text: Sinclair i Fraser
answer_end: 697
generative_answer: Sinclair i Fraser

question: Jakich obrażeń doznał pilot Ansona?
answers: text: odniósł rany pleców
answer_end: 798
generative_answer: odniósł rany pleców
RAID

RAID (ang. Redundant Array of Independent Disks – nadmiarowa macierz niezależnych dysków) – sposób wykorzystania w systemie komputerowym dwóch lub większej liczby dysków twardych, w którym dyski te współpracują pomiędzy sobą. Osiąga się w ten sposób szereg różnorodnych możliwości nieosiągalnych przy użyciu zarówno pojedynczego dysku, jak i kilku dysków podłączonych jako oddzielne.
Rozwiązania typu RAID używane są w następujących celach:
Podczas projektowania macierzy RAID uwzględniane są różnorodne zastosowania pamięci masowej w systemach komputerowych. Przeznaczenie macierzy implikuje wybór odpowiednich technologii w zakresie dysków, kontrolerów, pamięci podręcznej, sposobu przesyłania danych oraz poziomu niezawodności (odpowiedniej nadmiarowości/redundancji podzespołów i połączeń). W macierzach RAID stosuje się wszystkie produkowane obecnie rodzaje dysków twardych: ATA (wycofane), SATA, SCSI (w użytku), SAS, Fibre Channel. Dominują jednak rozwiązania oparte na serwerowych wersjach SATA, SAS i FC. Rośnie udział dysków SSD w rozwiązaniach wymagających krótkiego czasu dostępu do rozproszonych danych.

context: RAID 4 jest bardzo zbliżony do RAID 3 z tą różnicą, że dane są dzielone na bloki o wielkości np. 16, 32, 64 lub 128 kB. Takie bloki zapisywane są na dyskach podobnie do rozwiązania RAID 0. Dla każdego rzędu zapisywanych danych blok parzystości zapisywany jest na dedykowanym dysku parzystości. W odróżnieniu od RAID 2 i RAID 3, gdzie każdy transfer wymagał wykonania operacji wejścia/wyjścia na wszystkich dyskach jednocześnie, w RAID 4 pojedyncza operacja dotyczy tylko nielicznych dysków, co w rezultacie pozwala na wykonywanie operacji równolegle prowadząc do zwiększenia wydajności – szczególnie przy przesyłaniu małych bloków.
qas: question: Co różni RAID 4 od RAID 3?
answers: text: dane są dzielone na bloki
answer_end: 80
generative_answer: dane są dzielone na bloki

question: Na jakie bloki dzielone są dane w RAID 3?
plausible_answers: text: 16, 32, 64 lub 128 kB
answer_end: 118
generative_answer: 16, 32, 64 lub 128 kB

question: Czy RAID 0 miał podobne rozwiązanie co jego następcy? 
answers: text: Takie bloki zapisywane są na dyskach podobnie do rozwiązania RAID 0
answer_end: 187
generative_answer: tak

question: Czy RAID 4 ma zwiększoną wydajność?
answers: text: co w rezultacie pozwala na wykonywanie operacji równolegle prowadząc do zwiększenia wydajności
answer_end: 585
generative_answer: tak

question: Jaką operację musiał wykonać transfer w RAID 3?
answers: text: wejścia/wyjścia
answer_end: 391
generative_answer: wejścia/wyjścia
Choroba Crohna

Choroba Crohna (łac. morbus Crohn, ileitis terminalis, ileitis regionalis), choroba Leśniowskiego-Crohna (ChL-C) – zapalna choroba jelita o niewyjaśnionej etiologii, zaliczana do grupy nieswoistych zapaleń jelit (IBD). Opisana została po raz pierwszy przez polskiego lekarza Antoniego Leśniowskiego w 1904, a dokładniejszego opisu dostarczył Burrill Bernard Crohn ze współpracownikami w 1932. Jest to przewlekły, nieswoisty proces zapalny ściany przewodu pokarmowego; może dotyczyć każdego jego odcinka, lecz najczęściej lokalizuje się w końcowej części jelita cienkiego oraz początkowej jelita grubego (z tego względu dawniejsza nazwa to ileitis terminalis).
Etiologia tego schorzenia, jak i skuteczna metoda jego leczenia, nie jest znana.

context: Osoby z grupy wysokiego ryzyka zachorowania na raka jelita grubego, to te które mają genetyczne lub dziedziczne predyspozycje do jego powstania, oraz pacjenci z zapalną chorobą jelit.
Pacjenci z chorobą Leśniowskiego-Crohna mają 5,6 raza zwiększone ryzyko zachorowania na raka jelita grubego w stosunku do populacji ogólnej
(w przypadku wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ryzyko jest większe). W porównaniu do populacji ogólnej rak jelita grubego w chorobie Leśniowskiego-Crohna występuje w młodszym wieku. Częściej lokalizuje się w prawej części okrężnicy i częściej jest wieloogniskowy. Szczególnie narażone na możliwość powstania raka są miejsca zwężeń i przetok.
Choroba Leśniowskiego-Crohna wymaga poświęcenia uwagi ryzyku raka, aczkolwiek nie został wypracowany program najbardziej efektywnej kontroli. Zaleca się program umiarkowanego nadzoru nad chorymi, taki jaki stosuje się dla wrzodziejącego zapalenia jelita grubego ograniczonego do lewej strony okrężnicy, z kontrolą endoskopową co 1–2 lata po 15 latach trwania choroby.
qas: question: Na jaką chorobę mają większe szanse zachorować osoby cierpiące na chorobę Leśniowskiego-Crohna?
answers: text: raka jelita grubego
answer_end: 291
generative_answer: raka jelita grubego

question: Jakie osoby mają zwiększone ryzyko zachorowania na raka jelita grubego?
answers: text: które mają genetyczne lub dziedziczne predyspozycje do jego powstania, oraz pacjenci z zapalną chorobą jelit
answer_end: 182
generative_answer: które mają genetyczne lub dziedziczne predyspozycje do jego powstania, oraz pacjenci z zapalną chorobą jelit

question: W jakich miejscach w organizmie człowieka jest większe prawdopodobieństwo na pojawienie się raka?
answers: text: zwężeń i przetok
answer_end: 670
generative_answer: zwężeń i przetok

question: Jak często trzeba wykonywać badania kontrolne w przypadku choroby Leśniowskiego-Crohna w jej początkowych stadiach? 
plausible_answers: text: co 1–2 lata
answer_end: 1009
generative_answer: co 1–2 lata

question: Czy w przypadku choroby Leśniowskiego-Crohna zaleca się najbardziej efektywną kontrolę?
answers: text: Choroba Leśniowskiego-Crohna wymaga poświęcenia uwagi ryzyku raka, aczkolwiek nie został wypracowany program najbardziej efektywnej kontroli
answer_end: 812
generative_answer: nie
Murad III

Murad III (ur. 4 lipca 1546, zm. 15 stycznia 1595) – sułtan z dynastii Osmanów, panujący w latach 1574–1595. Ojciec Mehmeda III.

context: Rządy Murada III na polu polityki zewnętrznej to przede wszystkim wojny z Persją i Austrią Habsburgów. W okresie jego panowania nastąpiło zbliżenie polityczne z państwem marokańskim, wsparł pretensje do tronu Abu Marwana Abd al-Malika I, w 1578 jego wojska w bitwie pod Wadi Sebil pokonały Portugalczyków popierających obalonego Abdullaha al-Galib Billaha i przejściowo opanowały Fez. W 1578 podjął nieudaną próbę podporządkowania sobie wybrzeża etiopskiego. Wykorzystując konflikty wewnętrzne w państwie perskim po śmierci szacha Tahmaspa I, zaatakował to państwo, wszczynając długoletnią wojnę (1577–1590). Ostatecznie na mocy tzw. umowy Ferhard Paszy (1590) do państwa osmańskiego wcielono Azerbejdżan, Gruzję i terytoria kaukaskie do Morza Kaspijskiego. U schyłku jego panowania wznowiono wojnę na Bałkanach (w Bośni).
qas: question: Czy w trakcie rządów Murada III doszło do polepszenia relacji z krajem marokańskim?
answers: text: W okresie jego panowania nastąpiło zbliżenie polityczne z państwem marokańskim
answer_end: 181
generative_answer: tak

question: W jakim starciu armia Murada III odniosła zwycięstwo nad armią portugalską?
answers: text: w bitwie pod Wadi Sebil
answer_end: 280
generative_answer: w bitwie pod Wadi Sebil

question: Co skłoniło Murada III do najazdu na Persję?
answers: text: konflikty wewnętrzne w państwie perskim po śmierci szacha Tahmaspa I
answer_end: 541
generative_answer: konflikty wewnętrzne w państwie perskim po śmierci szacha Tahmaspa I

question: Jakie terytoria przyłączono do państwa osmańskiego dzięki umowie Ferhard Paszy?
answers: text: Azerbejdżan, Gruzję i terytoria kaukaskie do Morza Kaspijskiego
answer_end: 756
generative_answer: Azerbejdżan, Gruzję i terytoria kaukaskie do Morza Kaspijskiego

question: Czy Murad II prowadził wojny z Austrią i Persją?
plausible_answers: text: Rządy Murada III na polu polityki zewnętrznej to przede wszystkim wojny z Persją i Austrią Habsburgów
answer_end: 101
generative_answer: Rządy Murada III na polu polityki zewnętrznej to przede wszystkim wojny z Persją i Austrią Habsburgów