enelpol/poquad huggingface dataset:
Rugby union na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1900

Rugby union na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1900 rozegrane zostało w dniach 14–28 października 1900 roku na stadionie Vélodrome de Vincennes położonym w Vincennes leżącym w pobliżu Paryża, gospodarza tych igrzysk. Była to pierwsza edycja olimpijskich zawodów w rugby union w historii, a do rywalizacji przystąpiły trzy zespoły reprezentujące Francję, Cesarstwo Niemieckie i Wielką Brytanię.
W czasie igrzysk zostały rozegrane dwa mecze. Reprezentacja Francji zagrała zarówno z przedstawicielami Niemiec, jak i Wielkiej Brytanii, wygrywając oba mecze i zdobywając złoty medal. Niemcy i Brytyjczycy otrzymali medale srebrne, bowiem mecz z ich udziałem nie odbył się.

context: To samo rozporządzenie ministra handlu uczyniło odpowiedzialnym za przeprowadzenie zawodów Union des sociétés françaises de sports athlétiques. Zgłoszenia chętnych zespołów przyjmowane były do 15 września 1900 roku. Zgłosiły się trzy drużyny: brytyjska, z klubów z West Midlands skupiona wokół Moseley Wanderers, niemiecka, z SC 1880 Frankfurt, oraz złożona z paryskich graczy reprezentacja Francji. Ustalono zatem trzymeczowy rozkład gier według systemu kołowego, które miały odbyć się w trzy kolejne niedziele na Velodrome de Vincennes – 14, 21 i 28 października 1900 roku. Zgodnie z zasadami gry podczas tych zawodów przyłożenie oraz karny warte były trzy punkty, podwyższenie dwa, zaś inne kopy na bramkę cztery. Nagrodą dla zwycięzcy każdego meczu było dzieło sztuki, wszyscy uczestnicy otrzymali zaś pamiątki.
qas: Drużyny z ilu krajów wzięły udział w tych zawodach?

W jakim systemie miały odbyć się te zawody?

Czy zwycięzca tych zawodów miał być znany już po tygodniu od ich rozpoczęcia?

Jaka punktacja obowiązywała na tych zawodach?

Czy zwycięska drużyna każdego z meczów miała dostać nagrodę pieniężną?
Gradobicie w Sydney (1947)

Gradobicie w Sydney – klęska żywiołowa, która nawiedziła Sydney 1 stycznia 1947 roku. Komórka burzowa rozwinęła się rankiem w Nowy Rok nad obszarem Gór Błękitnych, a następnie w godzinach popołudniowych uderzyła w miasto na wschód od dzielnicy Bondi. Było to wówczas najpoważniejsze gradobicie odnotowane w mieście od czasu rozpoczęcia obserwacji meteorologicznych w roku 1792.
Duża wilgotność powietrza oraz wysoka temperatura w Sydney spowodowały zwiększenie się siły burzy. Koszty zniszczeń w tym czasie zostały oszacowane na około 750 000 funtów szterlingów (3 mln dolarów amerykańskich), czyli odpowiednik około 45 mln dzisiejszych dolarów australijskich. Z superkomórki burzowej spadły na miasto gradziny o średnicy ponad 8 cm. Największe zniszczenia wystąpiły w Central Business District (CBD) oraz na wschodnich przedmieściach Sydney.
W wyniku przejścia nawałnicy około 1000 osób zostało rannych, ponadto od 200 do 350 osób zostało hospitalizowanych, lub udzielono im innej pomocy medycznej. Urazy były głównie spowodowane przez stłuczone szkło. Większość groźnych urazów wystąpiła u osób, które w tym czasie przebywały na plażach w Sydney, będących otwartymi przestrzeniami, na których nie miały możliwości schowania się przed opadami. Szkody będące wynikiem gradobicia w roku 1947 przewyższyło dopiero po 52 latach gradobicie z roku 1999, które spowodowało szkody szacowane na 1,7 mld dolarów australijskich – największe jak dotąd, będące wynikiem klęski żywiołowej w historii Australii.

context: Gradobicia spowodowały znaczne szkody w historii Australii. Od kiedy w roku 1967 zaczęto prowadzić zapisy na temat ubezpieczonych strat, wystąpiły trzy duże gradobicia w Sydney w latach: 1986, 1990 i 1999, oraz jedno w Brisbane w roku 1985, które znalazły się na szczycie listy dziesięciu największych poniesionych szkód spowodowanych przez klęskę żywiołową. Gradobicia spowodowały około 30% wszystkich szkód poniesionych na skutek klęsk żywiołowych w tym okresie, ponadto około trzy czwarte zniszczeń spowodowanych przez grad wystąpiło w stanie Nowa Południowa Walia.
qas: W jakich latach miasto Sydney zostało dotknięte przez poważne gradobicia?

Do jakiego rankingu trafiły największe gradobicia w Australii?

Jaka część strat spowodowanych klęskami żywiołowymi w tym okresie była skutkiem gradobić?

Na jakim obszarze grad spowodował około 75% procent wszystkich swoich zniszczeń?

Gdzie w 1985 roku odbyło się największe gradobicie w historii Australii?
Murzyn

Murzyn – określenie osoby czarnoskórej w języku polskim.
W znaczeniu potocznym wyraz „murzyn” (zapisywany małą literą) to również określenie osoby ciężko pracującej nie na swoje nazwisko, osoby wykorzystywanej do ciężkiej pracy lub osoby bardzo mocno opalonej (por. wieloznaczność). W tym znaczeniu murzyn funkcjonuje także w utartych związkach frazeologicznych, np. „być sto lat za murzynami”, „robić za murzyna”, „murzyn zrobił swoje, murzyn może odejść”, „biały murzyn” czy „opalić się na murzyna”.
Określenie kontrowersyjne, przez część użytkowników języka uznawane za pejoratywne. W 2020 r. Rada Języka Polskiego zarekomendowała zaprzestanie używania tego określenia w komunikacji o charakterze publicznym.

context: Wyraz jest uważany za pejoratywny przez część użytkowników języka, w tym niektórych czarnoskórych, m.in. ze względu na związaną z nim frazeologię. Polski poseł Killion Munyama zapytany, czy uważa słowo „Murzyn” za obraźliwe, odpowiedział twierdząco, dodając, że „Murzyn kojarzy się ze złymi powiedzeniami typu »sto lat za Murzynami« i jest obraźliwym określeniem”. Bianka Nwolisa, która zasłynęła na warszawskiej manifestacji transparentem Stop calling me Murzyn („Przestań nazywać mnie Murzynem”), pojawiła się na okładce „Vogue” jako znak nadziei i walki z dyskryminacją. Pięć Polek zainicjowało akcję #DontCallMeMurzyn, w której stwierdziły, że określenie to „kojarzy się im z upokorzeniem, bólem czy strachem”; „wielu Polaków myśli, że jeśli uznają Murzyna za słowo obraźliwe, to stracą sposób na ukryte poniżanie drugiego człowieka”.
qas: Dlaczego niektóre osoby uważają to słowo za obraźliwe?

Czy Killion Munyama sądzi, że wyraz ten ma pejoratywny wydźwięk?

Na okładce jakiego magazynu umieszczono zdjęcie autorki transparentu Stop calling me Murzyn?

Z jakimi zjawiskami kojarzy się ten wyraz osobom, które stworzyły akcję #DontCallMeMurzyn?

Z czym kojarzone jest to słowo, według Killiona Munyama?
Romowie

Romowie (nazwa własna w języku romskim Roma- także (liczba pojedyńcza oznaczająca męskiego członka grupy narodowościowej), Romni(liczba pojedyńcza oznaczająca kobietę), Romnja (kobiety romskie) – nieterytorialny naród lub grupa etniczna pochodzenia indyjskiego, której członkowie tworzą diasporę zamieszkującą większość państw świata. Romowie są potocznie znani pod egzonimem Cyganie, który w wielu kręgach językowych jest uważany przez wielu Romów za pejoratywny ze względu na skojarzenia z niezgodnością z prawem, a także jego historyczne użycie jako wyzwisko rasowe.
Słowo „Cygan - Cyganie”, kojarzy się najczęściej z brudnym mężczyzn i/lub kobietą z chorowitymi dziećmi na rękach, żebrzącą o pieniądze, proszące o czytanie z dłoni, lub podstępnego złodzieja. Na I Światowym Kongresie Romów jednogłośnie przegłosowano odrzucenie wszystkich zewnętrznie stosowanych etykiet dla narodu, w tym „Cygan”, ponieważ kojarzy się to ze stereotypami i negatywnymi skojarzeniami. Odpowiada to nazwaniu Afroamerykanina "czarnuchem".
Romowie stanowią społeczność o tradycjach nomadycznych wysoce zróżnicowaną pod względem językowym oraz kulturowym, a także zajmującą rozmaite nisze w ekonomiczno-społecznej strukturze krajów zamieszkania. Mimo takiej niejednolitości, czynnikiem wspólnym dla większości tradycyjnych grup jest przestrzeganie zwyczajów, wynikających z subiektywnego rozumienia zasad romskiej kultury (romanipen). Należy zaznaczyć, że nie wszystkie społeczności postrzegane obecnie przez ogół jako „romskie” identyfikują się z Romami (np. Sinti).

context: Współczesną populację Romów szacuje się na około 8–15 mln. Dokładna liczba jest jednak bardzo trudna do ustalenia z powodu niepewnej rzetelności wszelkich podających ją źródeł, a także faktu, iż w wielu krajach Romowie są zmuszeni ukrywać swą narodową tożsamość z powodu prześladowań lub panujących w społeczeństwie antycygańskich stereotypów. Większość Romów zamieszkuje kraje europejskie, głównie Półwysep Bałkański, Europę Wschodnią i Centralną. Największy odsetek populacji Romów w Europie – 4,7% – znajduje się w Bułgarii. Duże grupy spotykane są także w Ameryce Północnej, krajach byłego Związku Radzieckiego, Europie Zachodniej oraz w Ameryce Południowej. Jeżeli do zbiorczej kategorii Cyganów zaliczymy też inne pokrewne grupy pochodzenia indyjskiego, wówczas do obszarów ich zamieszkiwania należy zaliczyć także Bliski Wschód, Azję Centralną i Południową.
qas: Ilu Romów żyje obecnie na świecie?

Dlaczego we wszystkich krajach, w których mieszkają, wszyscy Romowie muszą kryć się z własną narodowością?

Gdzie mieszka większość populacji Romów?

W którym kraju w Europie Romowie stanowią 4,7% odsetka populacji europejskiej?

Gdzie poza Europą można napotkać duże zbiorowiska Romów?
Emden (1925)

Emden – niemiecki krążownik lekki z okresu międzywojennego i II wojny światowej, jedyny okręt swojego typu, w służbie w latach 1925–1945. Był pierwszym krążownikiem i zarazem pierwszym większym okrętem zbudowanym w Niemczech dla marynarki wojennej Reichsmarine po I wojnie światowej, stanowiąc rozwinięcie ostatnich niemieckich projektów z czasu poprzedniej wojny. Nazwę tę nosiły wcześniej dwa inne krążowniki niemieckie z okresu I wojny światowej.
W okresie międzywojennym był wykorzystywany jako krążownik szkolny, odbywając dziewięć dalekich rejsów, w tym dwa dookoła świata, szkoląc przyszłe kadry Kriegsmarine i prezentując banderę niemiecką na świecie. Podczas II wojny światowej na ogół służył do szkolenia na Bałtyku, poza tym był wykorzystywany bojowo w kampanii norweskiej i ataku na ZSRR oraz do stawiania min. Nie miał starć z większymi okrętami wroga. W 1945 roku uszkodzony w Kilonii przez lotnictwo, został samozatopiony pod koniec wojny.
Uzbrojenie główne stanowiło osiem pojedynczych dział kalibru 15 cm (149 mm). Wyporność standardowa krążownika wynosiła 5600 ts, a długość 155 m. Napęd stanowiły turbiny parowe, pozwalające na osiągnięcie prędkości maksymalnej ponad 29 węzłów.

context: „Emden” następnie wziął udział w ataku na Norwegię (operacji Weserübung) w kwietniu 1940 roku, w zespole nr 5 kontradmirała Kummetza, skierowanym do zajęcia stolicy Oslo, z krążownikami ciężkimi „Blücher” i „Lützow”. „Emden” transportował na pokładzie desant 600 żołnierzy. Podczas akcji w Oslofiordzie w nocy 8/9 kwietnia, część żołnierzy została wysadzona na brzeg przy pomocy kutrów trałowych, opanowując baterię nadbrzeżną w Rauøy, a część została skierowana na bazę w Horten. Po zatopieniu „Blüchera” przez norweskie baterie nadbrzeżne, „Emden” oddał w ich kierunku kilka strzałów. Dopiero 10 kwietnia okręt wszedł do Oslo, po czym pozostał tam, pełniąc służbę zabezpieczającą i węzła łączności dla niemieckich sił do 7 czerwca. Jako jeden z nielicznych niemieckich ciężkich okrętów nie odniósł żadnych uszkodzeń w kampanii norweskiej. Następnie powrócił do Niemiec, z przeznaczeniem dla celów szkolnych. Między 7 listopada 1940 a 15 lutego 1941 roku przeszedł remont w stoczni Deutsche Werke w Kilonii.
qas: Jakie okręty towarzyszyły mu podczas operacji Weserübung?

Ilu żołnierzy znajdowało się na pokładzie „Emden” w trakcie ataku na Oslo?

Co stało się z wojskowymi przebywającymi na pokładzie krążowników w nocy 8/9 kwietnia 1940 roku?

Gdzie odbył się remont, któremu został poddany „Emden” po powrocie do Niemiec?

Czy „Lützow” doznał poważnych uszkodzeń w trakcie ataku na Norwegię?
Pablo Picasso

Pablo Ruiz Picasso (właśc. Pablo Diego José Francisco de Paula Juan Nepomuceno María de los Remedios Cipriano de la Santísima Trinidad Ruiz y Picasso; ur. 25 października 1881 roku w Maladze, zm. 8 kwietnia 1973 roku w Mougins) – hiszpański malarz, rzeźbiarz, grafik, ceramik oraz poeta, uznawany za jednego z najwybitniejszych artystów XX wieku. On i Georges Braque są twórcami nurtu malarstwa zwanego kubizmem.

context: W maju 2004 roku dom aukcyjny Sotheby's sprzedał obraz Chłopiec z fajką (1905) za 126,4 mln dolarów (cena wylicytowana, bez kosztów domu aukcyjnego: 104,2 mln dolarów). W maju 2010 roku sprzedano obraz Akt, zielone liście i popiersie (1932) za 112 mln dolarów (cena wylicytowana: 106,5 mln dolarów). W maju 2006 roku dom aukcyjny Sotheby's sprzedał obraz Dora Maar z kotem (1941) za 107,9 mln dolarów (cena wylicytowana: 95,2 mln dolarów), a w roku 2015 obraz Przepiękny Dom za 164,4 mln dolarów. Za autoportret artysty „Yo, Picasso” zapłacono 47,85 miliona dolarów — co jest jedną z niższych cen, jaką zapłacono za obraz artysty. Nie bez powodu więc twórczość Pablo Picasso jest umieszczana co roku w zestawieniach dzieł sztuki o największej wartości.
qas: Ile za Chłopca z fajką musiał zapłacić jego nabywca?

W którym roku powstał obraz Dora Maar z kotem?

Jaki dom aukcyjny pośredniczył w sprzedaży obrazu Przepiękny Dom?

Jaki obraz Picassa został sprzedany najtaniej w historii jego obrazów?

Kiedy sprzedany został Chłopiec z fajką?
Polskie obozy zagłady

Polskie obozy zagłady, polskie obozy śmierci – błędne określenie stosowane w niektórych, szczególnie zachodnich, mediach i publikacjach, w tym również w opracowaniach historycznych, w odniesieniu do niemieckich, nazistowskich obozów zagłady znajdujących się w granicach okupowanej od 1939 roku przez Niemców Polski, które sugeruje, że zakładali je i zarządzali nimi Polacy. Według niektórych poglądów sformułowanie wprowadzane jest celowo jako propaganda wymierzona w państwo polskie. Spotyka się także inne określenia używane w tym znaczeniu, z których najczęstsze jest polskie obozy koncentracyjne, jak również ogólne polski Holocaust. W języku angielskim używane są sformułowania Polish death camps, Polish concentration camps, Polish Holocaust, w niemieckim: polnische Vernichtungslager, polnische Häuser des Todes.

context: W Generalnym Gubernatorstwie niemieccy naziści umiejscowili pięć obozów koncentracyjnych, czyli tyle samo, ile we Francji oraz dwukrotnie mniej niż w Niemczech, gdzie funkcjonowało 12 obozów. Spośród pięciu obozów zagłady dwa znajdowały się na terenach włączonych do Rzeszy, trzy pozostałe w Generalnym Gubernatorstwie w jego granicach z 1942. Pierwszy raz terminu polskie obozy koncentracyjne użył w 1944 roku w artykule o polskim bohaterze podziemia Janie Karskim zatytułowanym „Polish death camp” amerykański magazyn Collier's.
qas: Kiedy po raz pierwszy posłużono się wyrażeniem określającym obozy koncentracyjne jako polskie?

W jakim państwie założono najwięcej obozów koncentracyjnych?

W jakiej prasie po raz pierwszy posłużono się wyrażeniem określającym obozy koncentracyjne jako polskie?

Ile obozów koncentracyjnych powstało na terenie Francji?

Czy amerykańska prasa jeszcze w czasie trwania wojny pisała o Janie Karskim?
122 mm haubica wz. 1938 (M-30)

122 mm haubica wz. 1938 (M-30) – radziecka haubica opracowana w roku 1938, której masowa produkcja ruszyła w 1940. Była jednym z podstawowych dział Armii Czerwonej podczas II wojny światowej. W latach 1940–1955 wyprodukowano ponad 19 tys. egzemplarzy tej broni (z tego 17,5 tys. w latach 1940–1945). Używana była przez wiele lat po wojnie w wielu armiach świata, w tym w Wojsku Polskim, gdzie służyła jako 122 mm ciągniona haubica wz. 1938/1985). Stanowiła również uzbrojenie dział samobieżnych SU-122 i SG-122.

context: Chociaż oficjalnie M-30 została przyjęta do uzbrojenia w 1938 roku, większe ilości dział tego typu powstały na krótko przed napaścią Niemiec na ZSRR w 1941 roku. Haubice M-30 używane były prawdopodobnie podczas wszystkich większych bitew, w których brała udział Armia Czerwona. Niejednokrotnie używano ich do zadań, do których nie były przeznaczone. Przykładowo podczas obrony Moskwy często używano ich do zwalczania niemieckich czołgów. M-30 zostały również użyte przeciwko Finlandii podczas wojny kontynuacyjnej. Wojenne doświadczenia uzyskane podczas eksploatacji M-30 przyczyniły się do opracowania następczyni, czyli 122 mm haubicy D-30. Jednocześnie łoże haubicy M-30 zostało także wykorzystane do opracowania 152 mm haubicy D-1, a w samą haubicę M-30 uzbrojono samobieżne działo SU-122. Mimo przestarzałej konstrukcji M-30 nie szybko zostaną wycofane z uzbrojenia. Przykładowo w 1995 roku Rosja wciąż dysponowała w europejskiej części kraju ogółem 780 haubicami typu M-30 i D-30.
qas: W którym roku M-30 została po raz pierwszy wyprodukowana?

Kiedy wytworzono większość istniejących M-30?

Czy M-30 były zawsze używane zgodnie z przeznaczeniem?

Jakie zastosowanie dla M-30 znaleziono podczas obrony Moskwy?

Ile haubic typu M-30 posiadała Rosja w 1995?
Witold Sadowy

Witold Sadowy (ur. 7 stycznia 1920 w Warszawie, zm. 15 listopada 2020 w Konstancinie-Jeziornie) – polski aktor teatralny i filmowy, publicysta teatralny, stulatek, stały felietonista „Gazety Wyborczej” i „Życia na gorąco”.

context: Debiutował 8 maja 1945 jako aktor rolą Floriana w sztuce Maurice Maeterlincka Burmistrz Stylmondu (reż. Ryszard Wasilewski) w Teatrze Miasta Stołecznego Warszawy. W następnych latach grał w teatrach warszawskich: Miejskich Teatrach Dramatycznych (1945, 1946–49), w Teatrze Polskim (1945–1946; 1949–1951), Teatrze Nowym (1951–1953), Teatrze Młodej Warszawy (1953–1957), Teatrze Klasycznym (późniejszym Teatrze Studio, 1957–1972), Teatrze Rozmaitości (1972–1988). Gościnnie występował także w Teatrze Ateneum. Po raz ostatni wystąpił na scenie 26 grudnia 1989 w roli Feldmarszałka w Gałązce rozmarynu Zygmunta Nowakowskiego.
qas: Gdzie odegrał swoją pierwszą rolę?

W jakich placówkach i w jakich okresach występował jako aktor?

Jaką postać zagrał podczas swojego ostatniego spektaklu?

Jak nazywała się pierwsza sztuka, w jakiej wystąpił?

Kto wyreżyserował Gałązkę Rozmarynu?
Eric Johnson

Eric Johnson (ur. 17 sierpnia 1954 w Austin) – amerykański gitarzysta, kompozytor i wokalista.
Rozpoczął karierę w wieku 15 lat, wstępując do zespołu Mariani, a później (w wieku 21 lat) do zespołu jazz-rockowego o nazwie Electromagnets. Po rozpadzie Electromagnets (rok 1977) rozpoczął karierę solową od nagrania albumu Seven Worlds, który jednak nie został wydany aż do roku 1998. Pierwszym albumem Johnsona, który doczekał się publikacji, był wydany w 1986 Tones (singel „Zap” z tego albumu został nominowany do Nagrody Grammy).
Sukcesem okazał się kolejny album artysty, Ah Via Musicom, który ukazał się w 1990. Za pochodzący z niego utwór „Cliffs of Dover” Johnson otrzymał nagrodę Grammy w kategorii „najlepszy rockowy utwór instrumentalny”.
W 1996 wziął udział w trasie koncertowej G3, występując obok takich gitarzystów jak Joe Satriani i Steve Vai. W 2006 ponownie wystąpił na trasie G3, tym razem z Satrianim i Johnem Petruccim.
Używa przeważnie gitar elektrycznych marki Fender Stratocaster, a także m.in. firmy Gibson. Gra również na gitarach akustycznych i instrumentach klawiszowych.
Kilka kompozycji Johnsona (w tym „Cliffs of Dover”) znalazło się na liście utworów muzycznych gier komputerowych.
Muzyczny styl Erica Johnsona to przede wszystkim instrumentalny rock, chociaż okazyjnie włącza do swoich kompozycji elementy jazzu, gospel, new age czy country. Brzmienie gitarzysty porównywane jest do dźwięku skrzypiec i uznawane za unikatowe. Większość solowej dyskografii artysty to utwory instrumentalne, jednak czasem Johnson występuje również w roli wokalisty, np. w „Desert Rose”.

context: We wrześniu 2006 Johnson wziął udział w przedstawieniu teatralnym „Primal Twang: The Legacy of the Guitar”, stanowiącym próbę opowiedzenia 3500-letniej historii gitary. Rok później muzyk zagrał w kolejnej produkcji tej samej firmy, zatytułowanej „Love In: A Musical Celebration” i poświęconej rokowi 1967, często nazywanemu „latem miłości”. Johnson wykonał zestaw utworów Jimiego Hendriksa. Pod koniec 2006 miał miejsce drugi w karierze Johnsona występ w ramach G3 – w Ameryce Południowej, wspólnie z Satrianim oraz Johnem Petruccim.
qas: Kiedy Johnson debiutował na scenie teatralnej?

Jaki był cel sztuki „Primal Twang: The Legacy of the Guitar”?

Ile lat temu wynaleziono pierwszą gitarę?

Czyje utwory wykonał Johnson w „Love In: A Musical Celebration”?

Podczas jakiego wydarzenia Johnson współpracował z Petruccim?
Budka Suflera

Budka Suflera – polski zespół rockowy założony w Lublinie w 1974 roku przez Krzysztofa Cugowskiego i Romualda Lipkę.
W 2014 grupa odbyła pożegnalną trasę koncertową, a następnie zakończyła działalność. Wznowiła ją w 2019 bez udziału Krzysztofa Cugowskiego.
Osobą łączącą wszystkie składy zespołu od 1975 jest perkusista Tomasz Zeliszewski, pełniący także rolę menedżera i lidera zespołu po śmierci Romualda Lipki (zm. 2020), jest jedynym członkiem Budki Suflera, który nagrał z zespołem wszystkie albumy.

context: W 2019 Budka Suflera wznowiła działalność w składzie: Romuald Lipko, Tomasz Zeliszewski, Mieczysław Jurecki, Dariusz Bafeltowski i Piotr Bogutyn, a nowym wokalistą został Robert Żarczyński, wieloletni fan zespołu, który występował wcześniej w cover bandzie o nazwie Budka Band. Propozycja uczestnictwa w zespole została przedstawiona także Markowi Radulemu, który ją odrzucił. Muzycy zapowiedzieli powrót na scenę wraz z jesienną trasą koncertową pod nazwą „45 lat. Powrót do korzeni”. Były wokalista zespołu, Krzysztof Cugowski, stanowczo odciął się od pomysłu reaktywacji, kontynuując swoją karierę solową. W wywiadzie dla „Super Expressu” powiedział: Zespół ma ochroniony i znak, i nazwę w urzędzie patentowym. (...) Zespół przestał istnieć cztery i pół roku temu i tyle. Romuald Lipko odniósł się do wypowiedzi Cugowskiego, twierdząc, że zakończenie działalności grupy, które miało miejsce w 2014, było wymuszone przez dawnego wokalistę.
qas: Jak Marek Raduli zareagował na propozycję dołączenia do wznawiającej działalność Budki Suflera?

Jak do pomysłu wznowienia działalności Budki Suflera nastawiony był Cugowski?

Dlaczego według Lipki Budka Suflera przestała występować w 2014 roku?

Kto w 2019 roku został wokalistą tej grupy?

W którym roku Budka Suflera zakończyła działalność?
Nanga Parbat

Nanga Parbat (hind. नंगा परबत, urdu ننگا پربت [nəŋɡa: pərbət̪]) – ośmiotysięcznik, dziewiąty co do wysokości szczyt świata (8126 m n.p.m.). Nazwa góry jest mianem kaszmirskim, wywodzi się z sanskrytu i znaczy „Naga Góra”.

context: W nocy z 22 na 23 czerwca 2013 roku grupa uzbrojonych terrorystów, przebranych w wojskowe mundury zabiła 11 osób. W bazie na wysokości 4200 m n.p.m. zginęło trzech Ukraińców, dwóch Słowaków, dwóch Chińczyków, Amerykanin, Litwin, Pakistańczyk i Nepalczyk. Następnego dnia, paramilitarna formacja Jundallah ogłosiła, że jest odpowiedzialna za zamach, a kilka godzin później podobne oświadczenie wydała centrala pakistańskich talibów Tehrik-i-Taliban Pakistan. W czasie ataku, w obozie II na wysokości ok. 6000 m n.p.m. przebywała międzynarodowa wyprawa International Nanga Parbat Expedition 2013 pod kierownictwem Aleksandry Dzik. W ekipie było siedmiu Polaków. Kiedy znaleźli się w bezpiecznym miejscu, przesłali do Polski relację o tym, co ich zdaniem wydarzyło się tego dnia pod Nanga Parbat.
qas: Jakiej narodowości były osoby zabite tam przez terrorystów w czerwcu 2013 roku?

Jaka organizacja jako pierwsza przyznała się do dokonania tego ataku terrorystycznego?

Jaka wyprawa znajdowała się na szczycie Nanga Parbat w chwili ataku?

Czy odpowiedzialność za ten atak przypisywało sobie więcej niż jedno ugrupowanie?

W którym miejscu Nanga Parbat doszło do ataku terrorystycznego?