Paraceratherium

Paraceratherium – wymarły rodzaj bezrogiego nosorożca, a właściwie przedstawiciel rodziny Hyracodontidae z podrodziny Indricotheriinae; jeden z największych ssaków lądowych w historii. Żył od wczesnej do późnej epoki oligoceńskiej (34–23 miliony lat temu). Jego szczątki znaleziono w Eurazji od Chin do terenów byłej Jugosławii. Nazwa Paraceratherium oznacza „obok bezrogiej bestii”, odnosi się do Aceratherium, rodzaju uznawanego niegdyś za podobny.
Dokładna wielkość Paraceratherium pozostaje nieznana z powodu niekompletności znalezisk. Masę ciała zwierzęcia szacuje się na 15-20 ton. Wysokość w kłębie wynosiła około 4,8 m, długość zaś około 7,4 m. Długie kończyny przypominały słupy. Długa szyja nosiła głowę o czaszce mierzącej 1,3 m. Długie siekacze przypominały ciosy. Wcięcie nosowe sugeruje obecność chwytnej górnej wargi bądź nawet trąby.
Trybem życia Paraceratherium mogło przypominać współczesne wielkie ssaki, jak słoniowate czy przetrwałe do dziś nosorożcowate. Z uwagi na rozmiary groziło mu niewielu drapieżników, natomiast rozmnażanie następowało wolno. Paraceratherium żywiło się liśćmi, miękkimi roślinami, krzewami. Zwierzęta te zasiedlały zróżnicowane siedliska – od suchych pustyń porosłych nielicznymi drzewami, aż do podzwrotnikowych lasów. Przyczyny wyginięcia tych zwierząt nie są znane, zaproponowano różne czynniki mogące odgrywać tu rolę.
Taksonomia rodzaju i zaliczanych doń gatunków ma bogatą i skomplikowaną historię. Opisywano inne rodzaje Indricotheriinae, jak Baluchitherium, Indricotherium i Dzungariotherium. Nie znaleziono jednak kompletnych okazów, co utrudnia porównania i klasyfikację. Większość współczesnych naukowców uznaje wymienione rodzaje za młodsze synonimy Paraceratherium, w obrębie którego wyróżnia się 4 gatunki: P. bugtiense (gatunek typowy), P. transouralicum, P. prohorovi i P. orgosensis, choć ten ostatni może stanowić odrębny rodzaj. Najlepiej z nich poznano P. transouralicum, które przedstawia większość rekonstrukcji rodzaju. Różnice pomiędzy P. bugtiense i P. transouralicum mogą być spowodowane w rzeczywistości dymorfizmem płciowym, co czyniłoby z tych dwojga jeden gatunek.

context: Największe czaszki Paraceratherium mierzą około 1,3 m długości, 33–38 cm w tylnej części czaszki, a 61 cm szerokości w przekroju poprzez łuki jarzmowe. Paraceratherium miało wysokie czoło, smukłe i pozbawione chropowatego obszaru służącego za punkt przyczepu rogów innych nosorożców. Kości ponad okolicą nosową są długie. Wcięcie nosowo-siekaczowe sięga daleko w obręb czaszki. Wskazuje to, że Paraceratherium dysponowało chwytną górną wargą, podobną do spotykanej u nosorożca czarnego czy indyjskiego, lub nawet krótką trąbą, jak tapirowate. Tylna część czaszki była niska i wąska, pozbawiona dużego grzebienia węgłowego na szczycie czaszki i grzebienia strzałkowego, obserwowanych u rogatych i zaopatrzonych w ciosy zwierząt, potrzebujących silnych mięśni, by pchać i walczyć. Głębokie zagłębienie służyło za to przyczepowi więzadła karkowego, automatycznie podnoszącego czaszkę. Kłykieć potyliczny jest szeroki, Paraceratherium wydaje się posiadać duże, silne mięśnie szyi, pozwalające zwierzęciu obracać głowę silnie w dół przy żerowaniu na gałązkach. Jedna z czaszek P. transouralicum cechuje się kopulastym czołem, podczas gdy u innych jest ono płaskie. Prawdopodobnie odpowiada za to dymorfizm płciowy. Odlew mózgu P. transouralicum wskazuje, że narząd ten obejmował jedynie 8% długości czaszki. U nosorożca indyjskiego wartość ta wynosi 17,7%.
qas: Jakie rozmiary posiadają przeciętne czaszki tego zwierzęcia?

Jak można scharakteryzować czoło przedstawicieli tego gatunku?

O czym może świadczyć umiejscowienie wcięcia nosowo-siekaczowego tych zwierząt?

Co umożliwiały przedstawicielom tego gatunku ich mięśnie szyi?

Co jest możliwą przyczyną różnicy w budowie czoła zaobserwowanej w jednej z czaszek?