enelpol/poquad huggingface dataset:
Rembrandt

Rembrandt Harmenszoon van Rĳn (ur. 15 lipca 1606 w Lejdzie, zm. 4 października 1669 w Amsterdamie) – holenderski malarz, rysownik i grafik. Uważany powszechnie za jednego z największych artystów europejskich i światowych.
Obok Jana Vermeera i Fransa Halsa najważniejszy malarz w sztuce holenderskiej „złotego wieku” – okresu, w którym kultura, nauka, gospodarka, potęga militarna i wpływy polityczne Holandii osiągnęły apogeum.
W okresie lejdejskim swoje obrazy sygnował skrótem „RHL” (Rembrandus Hermanii Leidensis). Później podpisywał się jedynie samym imieniem, podobnie jak wielcy artyści renesansu: Michał Anioł, Rafael lub Tycjan.

context: Rembrandt pozostawił po sobie około 300 obrazów olejnych, 300 grafik i około 1000-2000 rysunków. Charakterystyczną cechą jego dzieł jest zafascynowanie efektami światła i głębokich cieni. Jego styl i technika ewoluowały z biegiem lat, jednak zamiłowanie do dramatycznego oświetlenia malowanych scen zajmowało centralną pozycję w jego całej twórczości, tak malarskiej jak graficznej. Obrazy malowane są z olbrzymią swobodą, im później tym bardziej szerokimi, swobodnymi pociągnięciami pędzla. Potężnym środkiem malarskim Rembrandta był światłocień, w sposób jemu właściwy stosowany, będący połączeniem światła i cienia, zmroku, z którego wyłaniają się postacie, oraz jasnych promieni. Rembrandt stosował mistrzowski światłocień zbliżony do dzieł np. Caravaggia, jednak w przeciwieństwie do włoskiego malarza, światło u Rembrandta ma charakter raczej metafizyczny niż ekspresyjny, a jego źródło jest często trudne do ustalenia (np. w Oślepieniu Samsona światło pada z punktu zbiegu linii perspektywicznych, a w Wieczerzy w Emaus – z blatu stołu, przy którym siedzi Chrystus). W latach ok. 1630 następuje u Rembrandta zmiana kolorytu, z zimnych tonów niebieskawo-zielonkawych na ciepłe, złoto-brązowe. Około roku 1640 pojawiają się w jego dziełach silna czerwień i głęboki ton żółty, ostatnie zaś 20-lecie jego twórczości charakteryzują silniejsze efekty kolorystyczne i znacznie szerszy sposób malowania.
qas: Z jakich elementów składał się charakterystyczny dla Rembrandta światłocień?

Na jaki koloryt przeszedł Rembrandt ok 1630 roku, rezygnując z ciepłych, złoto-brązowych barw?

Czym charakteryzuje się światło w obrazach Caravaggia?

Jakie jest źródło światła na obrazie "Wieczerza w Emaus"?

Jakie są cechy charakterystyczne obrazów Rembrandta z okresu ostatnich 20 lat jego twórczości?
Huśtawka (obraz Fragonarda)

Huśtawka (fr. Les Hasards heureux de l’escarpolette) – rokokowy obraz olejny francuskiego malarza Jeana-Honoré Fragonarda, znajdujący się w Wallace Collection w Londynie. Jedno z najbardziej znanych dzieł malarza, spopularyzowane już w XVIII w. za pomocą ryciny. Obraz nie zyskał sławy ze względu na walory artystyczne, lecz jako symbol zdominowanego przez powierzchowność i frywolność życia wyższych klas ancien régime.

context: Dramaturg Charles Collé opisał okoliczności zlecenia obrazu w swoich wspomnieniach (Mémoires littéraires). Zleceniodawcą miał być anonimowy dworzanin lub związany z Kościołem baron de Saint-Julien. Obraz został zamówiony pod koniec 1767, a dworzanin chciał być przedstawiony we frywolny sposób: oglądający nogi swojej kochanki siedzącej na huśtawce napędzanej przez biskupa. Początkowo zwrócił się do malarza Gabriela François Doyena, ale ten cieszył się renomą malarza religijnego, dlatego odrzucił propozycję. Miał jednak zasugerować element kompozycji: „buciki damy wylatujące w powietrze z łapiącymi je amorkami”. Do wykonania obrazu polecił Jean-Honoré Fragonarda, który przyjął zlecenie.
qas: Kto zlecił wykonanie Huśtawki, według opisu Charlesa Collé?

Dlaczego Gabriel François Doyen nie zgodził się na spełnienie prośby dworzanina?

Jaki fragment obrazu miał zostać zasugerowany przez Gabriela François Doyena?

W jakich okolicznościach chciał być uwieczniony na obrazie dworzanin?

Kiedy Gabriel François Doyen rozpoczął pracę nad obrazem?
Historia architektury Trzebiatowa

Architektura Trzebiatowa. W kompozycji układu przestrzennego i architektonicznego miasta dominują formy historyczne, stanowiące świadectwo historii i rozwoju urbanistycznego miasta od średniowiecza po początek XX wieku. Miasto Trzebiatów, w obrębie murów obronnych zachowało ponad 50% historycznej zabudowy. Znaleźć tu można elementy architektury z okresu gotyku, renesansu, baroku, klasycyzmu i modernizmu.

context: W 1945 zniszczeniu uległa zabudowa zachodniej pierzei Rynku (6 domów z oficynami od nr 18 do 23) i część zabudowy po północno-wschodniej stronie fary miejskiej. W latach 70. XX w. pierzeję zachodnią odbudowano, wznosząc na miejscu dawnych domów kilka niemal jednakowych budynków ustawionych względem rynku szczytowo. W ten sposób, jak również pod względem gabarytów, nawiązano do pierwotnego charakteru domów, jednak wystrój fasad zaprojektowano i zrealizowano w formach nienawiązujących do żadnych ze znanych stylów. W tym samym okresie w dwóch kwartałach po północnej stronie fary wzniesiono kilka wielorodzinnych i wielopiętrowych budynków mieszkalnych, wprowadzając tym samym element całkowicie obcy dla historycznej zabudowy miasta. W latach 90. XX odbudowano dom Rynek 6 w formie nawiązującej do stanu sprzed 1945.
qas: Jakie obszary zostały zniszczone w 1945 roku?

Co wybudowano w miejscu zniszczonej zachodniej zabudowy?

W jakim stylu został odbudowany budynek znajdujący się pod adresem Rynek 6?

Kiedy wybudowano wielorodzinne budynki mieszkalne?

Dlaczego nowopowstałe budynki nie spodobały się okolicznym mieszkańcom?
Paruzja

Paruzja, Dzień Pański, Drugie przyjście (z gr. παρουσία, obecność, przyjście, pojawienie się) – według Nowego Testamentu oznacza zapowiadany przez proroków powrót Chrystusa na świat w chwale pod koniec dziejów, jako triumfatora nad złem, wskrzesiciela umarłych i sędziego świata. Jej źródłami biblijnymi są słowa Jezusa w ewangeliach, komentarze św. Pawła z Tarsu i Apokalipsa św. Jana.

context: W Ewangeliach widoczne jest pewne napięcie pomiędzy eschatologią tradycyjną, sięgającą do zapowiedzi Starego Testamentu, a jej aktualizacją w Nowym Testamencie. Z jednej strony św. Jan Chrzciciel wyrażał się o samym Jezusie, że przyszedł już Sędzia czasów ostatecznych (Mt 3, 11). Z drugiej, ten sam św. Jan pytał chwilę później, czy Jezus jest „Tym, który ma przyjść?” (Mt 11,3). Sam Jezus zaś, posługując się terminami zaczerpniętymi ze Starego Testamentu na określenie Dnia Pańskiego, mówił o sobie że Nadszedł już (Mt 12,28). W Dziejach Apostolskich Zesłanie Ducha Świętego było rozumiane jako wypełnienie proroctw Proroka Joela (Jl 3,1-5) o dniach ostatnich. Podobnie wejście pogan do Kościoła jest rozumiane jako spełnienie proroctwa Amosa 9,11-12 (por. Dz 15,16n) – jednak ani wydarzenie paschalne Wielkiej Nocy, ani Pięćdziesiątnica nie są określane mianem oczekiwanego przez wszystkich chrześcijan Dnia Pańskiego, w którym ponownie przyjdzie Syn Człowieczy w chwale (Dz 2,16-21).
qas: Czy między Starym, a Nowym testamentem występują sprzeczności dotyczące paruzji?

W jakim aspekcie wypowiadał się św. Jan o paruzji Jezusa według Ewangelii św. Marka 3, 11?

Jakie pytanie dotyczące paruzji Jezusa stawiał Św. Jan według Ewangelii Św. Mateusza 11, 3?

Podczas jakiego wydarzenia paschalnego, oprócz Wielkiej Nocy, dochodzi do paruzji?

Czym, według Dziejów Apostolskich, jest Zesłanie Ducha Świętego?
Micheil Saakaszwili

Micheil Saakaszwili (gruz. მიხეილ სააკაშვილი, ukr. Міхеіл Саакашвілі; ur. 21 grudnia 1967 w Tbilisi) – gruziński i ukraiński polityk, adwokat, prezydent Gruzji od 25 stycznia 2004 do 25 listopada 2007 oraz ponownie od 20 stycznia 2008 do 17 listopada 2013. Od 15 sierpnia 2014 poszukiwany gruzińskim listem gończym. W latach 2015–2017 oraz ponownie od roku 2019 także obywatel ukraiński.

context: Po rozpędzeniu demonstracji Saakaszwili ustąpił z urzędu prezydenckiego i ogłosił zgodnie z żądaniami opozycji przedterminowe wybory prezydenckie. W I turze wyborów prezydenckich, która odbyła się 5 stycznia 2008 Saakaszwili zdobył 52,8% głosów spośród 59% głosujących, czym zapewnił sobie reelekcję. Drugi wynik (27%) uzyskał kandydat opozycji Lewan Gaczecziladze. 20 stycznia 2008 formalnie objął po raz drugi urząd prezydenta. Postrzegany był jako polityk silnie prozachodni i deklarował, że jego celem jest członkostwo Gruzji w NATO.
qas: Jakie były postulaty przeciwników partii rządzącej?

Kto zwyciężył w elekcji z 2008 roku?

Ile procent głosów zdobył w wyborach prezydenckich Gaczecziladze?

Jaki cel przyświecał Saakaszwiliemu podczas drugiej kadencji?

Ile procent głosów musiał zdobyć Saakaszwili by zwyciężyć w wyborach prezydenckich w 2008 roku?
Zofia Kossak

Zofia Kossak, później Zofia Kossak-Szczucka, później Zofia Kossak-Szatkowska, de domo Kossak, primo voto Szczucka, secundo voto Szatkowska (ur. 10 sierpnia 1889 w Kośminie, zm. 9 kwietnia 1968 w Bielsku-Białej) – polska powieściopisarka, współzałożycielka dwóch tajnych organizacji w okupowanej Polsce: Frontu Odrodzenia Polski oraz Rady Pomocy Żydom Żegota. Odznaczona pośmiertnie medalem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata (1982) i Orderem Orła Białego (2018).

context: Pisarka współredagowała również pierwsze pismo podziemne „Polska Żyje”. W sierpniu 1942 opublikowała swój protest. We wrześniu 1942 wraz z Wandą Krahelską powołała Tymczasowy Komitet Pomocy Żydom, przekształcony wkrótce w Radę Pomocy Żydom „Żegota” (za tę działalność, w 1982 odznaczona została medalem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata). W 1943 w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz zginął jej drugi syn, Tadeusz Szczucki. Przypadkowo aresztowana 27 września 1943 przez patrol uliczny (wspomnienia łączniczki „Urszuli”) i 5 października 1943 wywieziona do KL Auschwitz-Birkenau. W 1944 została przewieziona do Warszawy, na Pawiak i skazana na śmierć. Dzięki staraniom władz podziemia została uwolniona w końcu lipca. Wzięła czynny udział w powstaniu warszawskim.
qas: Za co przyznano jej medal Sprawiedliwych wśród Narodów Świata?

Gdzie zakończył swoje życie drugi syn Zofii Kossak?

Jaka jednostka dokonała jej aresztowania we wrześniu 1943 roku?

Dlaczego nie został na niej ostatecznie wykonany wyrok śmierci?

Za co została skazana na śmierć?
Okręty podwodne typu Glauco (1932)

Okręty podwodne typu Glauco – włoskie okręty podwodne z okresu dwudziestolecia międzywojennego i II wojny światowej. Dwie jednostki tego typu pierwotnie zostały zamówione przez Portugalię, jednak z powodu zerwania kontraktu zostały ukończone na potrzeby Regia Marina. Zbudowano je w latach 1931–1935 w stoczni Cantieri Riuniti dell'Adriatico (CRDA) w Monfalcone, a w skład włoskiej marynarki weszły w 1935 roku.
Pełniły służbę na Morzu Śródziemnym, Morzu Czerwonym i Atlantyku, biorąc udział m.in. w wojnie domowej w Hiszpanii i bitwie o Atlantyk. „Glauco” został samozatopiony 27 czerwca 1941 roku na zachód od Gibraltaru, zaś „Otaria” przetrwała wojnę i została wycofana ze służby w 1948 roku.

context: 24 czerwca 1941 roku „Glauco” wyszedł z Betasom z zamiarem powrotu na Morze Śródziemne, jednak trzy dni później u wejścia do Cieśniny Gibraltarskiej płynący w zanurzeniu okręt został na pozycji 35°06′N 12°41′W/35,100000 -12,683333 wykryty i zaatakowany bombami głębinowymi przez brytyjski niszczyciel HMS „Wishart” (D67). Bomby spowodowały ciężkie uszkodzenia jednostki, co zmusiło kpt. Baroniego do wydania rozkazu alarmowego wynurzenia i następnie samozatopienia. „Glauco” zatonął około 14:00, w odległości 330 Mm na zachód od przylądka Spartel, a podczas ostatniej jego walki zginęło ośmiu marynarzy. Do niewoli trafiło 51 członków załogi okrętu – siedmiu oficerów oraz 44 podoficerów i marynarzy, podjętych z wody przez załogę HMS „Wishart”, który następnego dnia zawinął do Gibraltaru.
qas: Skąd wyruszył „Glauco” 24 czerwca 1941?

Dokąd wrócił "Glauco" po wyjściu z Betasom?

Jakie pociski uszkodziły "Glauco"?

Co w konsekwencji ataku stało się z okrętem Glauco?

Ilu członków załogi trafiło do niewoli po zatopieniu Glauco?
Cmentarz jeniecki w Pile-Leszkowie

Cmentarz jeniecki w Pile-Leszkowie – miejsce pochówku ponad 2600 jeńców wojennych z armii państw ententy z okresu I wojny światowej, zmarłych w niemieckim obozie jenieckim w Pile. Znajduje się na Leszkowie – południowo-wschodnim przedmieściu Piły, przy ul. Na Leszkowie.

context: W rosyjskiej części cmentarza znajdowała się niegdyś greckokatolicka kaplica pw. Zmartwychwstania Pańskiego. Wzniesiono ją z datków jeńców rosyjskich tego wyznania dla upamiętnienia ich zmarłych kolegów. Kamień węgielny położono 21 maja 1915, a kaplicę poświęcono 29 grudnia tego samego roku. Była to niewielka budowla na planie kwadratu, ozdobiona cebulastymi wieżyczkami zwieńczonymi prawosławnymi krzyżami. Wewnątrz w skromnym ołtarzu znajdował się obraz przedstawiający zmartwychwstanie, będący dziełem jednego z jeńców. Kaplica została rozebrana prawdopodobnie w pierwszych latach po II wojnie światowej, nie wymienia jej już inwentaryzacja z 1957. Być może jej pozostałością jest fundament w północno-wschodniej części cmentarza.
qas: Kaplica pod jakim wezwaniem była kiedyś umieszczona w rosyjskiej części Cmentarza jenieckiego w Pile-Leszkowie?

Kto ufundował powstanie kaplicy greckokatolickiej?

W którym roku kaplica greckokatolicka została poświęcona?

Jaki element znajdujący się w północno-wschodniej części cmentarza można z całą pewnością uznać za pozostałość po kaplicy?

Jaki obraz zdobił ołtarz kaplicy?
Sprawa połaniecka

Sprawa połaniecka, zbrodnia połaniecka – potoczna nazwa jednej z głośniejszych zbrodni kryminalnych z okresu PRL. Jej motywem była zemsta, a sprawcy działali w przekonaniu, że z uwagi na swój stan majątkowy i specyfikę środowiska nie poniosą odpowiedzialności. Zbrodnia miała miejsce na szosie z Połańca do pobliskiej wsi Zrębin (ówcześnie w województwie tarnobrzeskim, obecnie w województwie świętokrzyskim) w Boże Narodzenie (w nocy z 24 na 25 grudnia) 1976 r., a jej ofiarami byli: 18-letnia Krystyna Łukaszek (z d. Kalita) będąca w piątym miesiącu ciąży, 12-letni Mieczysław Kalita oraz 25-letni Stanisław Łukaszek. Sprawcami morderstw byli Jan Sojda i Józef Adaś (na których wykonano wyroki śmierci) oraz dwaj spowinowaceni z nimi mężczyźni, skazani na karę wieloletniego pozbawienia wolności.

context: W drugim autobusie Jan Sojda, trzymając w rękach różaniec, przyjął od obecnych wspólną przysięgę milczenia. Każdy pocałował krzyż oraz każdemu został agrafką przekłuty palec, a ślad krwi odbity na kartce, aby przysięga nabrała mocy. Każdy również otrzymał pieniądze – zapłatę za milczenie. Następnie wszyscy wrócili na pasterkę, by mieć alibi. Sojda chciał dokonać zbrodni na oczach świadków ze wsi, aby w ten sposób udowodnić im, że jest bezkarny. Po zakończeniu mszy kierowca Sana wszczął alarm, że został mu skradziony autobus. Ostatecznie wszyscy wsiedli do drugiego autobusu i ruszyli do domów. Po drodze „odnaleźli” zaginiony autobus.
qas: Co po wrócili na mszę?

Co miało dowieść bezkarności Sojdy?

Czy przysięgę składano również posługując się symbolami wiary chrześcijańskiej?

Czy osoby wtajemniczone otrzymały pieniądze za dochowanie tajemnicy?

Gdzie doszło do złożenia przysięgi?
Okręty podwodne typu Ko-hyoteki

Okręty podwodne typu Ko-hyoteki (jap. 甲標的 Kō-hyōteki; znane też jako typ A) – japońskie miniaturowe okręty podwodne, budowane przed i podczas II wojny światowej w kilku różniących się pomiędzy sobą seriach. Otoczone ścisłą tajemnicą, były przeznaczone do zaskakujących akcji ofensywnych na terenie baz morskich przeciwnika. Na większą skalę zostały wykorzystane podczas nalotu na Pearl Harbor, ataków na porty w Sydney i w Diégo-Suarez na Madagaskarze oraz walk o Guadalcanal. Ich załogi nie odniosły spektakularnych sukcesów, w znaczącej większości ginąc w akcji.

context: Japońskie dowództwo przewidywało udział miniaturowych okrętów podwodnych również w bezpośredniej akcji pod Midway. Na pokładzie wchodzącego w skład sił głównych tendra „Chiyoda” znajdowało się osiem jednostek typu Ko-hyoteki i ich załogi. Miały one być dostarczone do planowanej bazy na atolu Kure. Po przegranej bitwie o Midway tender powrócił 14 czerwca 1942 roku wraz z ładunkiem na kotwicowisko koło wysepki Hashira (Hashira-jima) w zatoce Hiroszima. 28 czerwca „Chiyoda”, z towarzyszącym mu transportowcem wojska „Argentina Maru” (późniejszym lotniskowcem eskortowym „Kaiyō”), wypłynęła z Yokosuki z ładunkiem między innymi sześciu miniaturowych okrętów podwodnych w kierunku Kiski na Aleutach, gdzie dotarła 5 lipca. Ha-28, Ha-29, Ha-31, Ha-32, Ha-33 oraz Ha-34 utworzyły zespół okrętów, dowodzony przez podporucznika Shoichiego Otozakę. 14 września trzy z nich odniosły niewielkie uszkodzenia podczas nalotu amerykańskich bombowców. W grudniu, podczas sztormu, zatonął Ha-28 a dwa inne odniosły uszkodzenia. Kolejny sztorm, 3 kwietnia 1943 roku, zerwał z cum i wyrzucił na plażę Ha-31 oraz Ha-33. Uszkodzenia tego ostatniego czyniły remont nieopłacalnym. 11 dni później, podczas nalotu myśliwców bombardujących P-40 z 11. Armii Powietrznej, uszkodzone zostały Ha-29 i Ha-34. Po amerykańskim desancie na Attu 11 maja 1943 roku (operacja Landcrab), japoński personel wojskowy z Kiski został ewakuowany. Wszystkie okręty zostały zniszczone bądź ładunkami wybuchowymi, bądź w inny sposób.
qas: Jakimi okrętami dowodził Shoichi Otozaka?

W jaki sposób 14 września 1942 roku uszkodzone zostały trzy z okrętów dowodzonych przez Shoichiego Otozakę?

Dlaczego ewakuowano personel wojskowy z Kiski?

Gdzie, zgodnie z pierwotnym planem, dostarczono osiem jednostek Ko-hyoteki i ich załogi?

Jaki okręt towarzyszył "Chiyoda" 28 czerwca 1942 roku?
Marzena Rogalska

Marzena Rogalska (ur. 13 kwietnia 1970 w Przasnyszu) – polska dziennikarka telewizyjna i radiowa, autorka powieści, aktorka.

context: W 1995 rozpoczęła pracę w krakowskim oddziale Telewizji Polskiej, gdzie prowadziła magazyn filmowy. W 1999 współprowadziła z Piotrem Goćkiem program Do kina czy na film. W latach 2004–2008 była gospodynią talk-show Miasto kobiet w TVN Style. Od września 2008 do czerwca 2009 prowadziła program Czy jesteś mądrzejszy od 5-klasisty? w TV Puls. W 2009 podjęła współpracę z Telewizją Polską. Od września 2009 była prowadzącą porannego programu TVP2 Pytanie na śniadanie. W latach 2009–2010 była gospodynią teleturnieju TVP2 Dzieciaki górą!. W latach 2009–2011 była kapitanką jednej z drużyn w show TVP2 Kocham cię, Polsko!. Wiosną 2015 prowadziła w TVP2 program Przygarnij mnie, a wiosną 2016 – cykl Domy przyszłości. W 2019 została gospodynią programu To był rok! w TVP1. W 2019 prowadząca w TVP2 program kulinarny Gotowi do gotowania. Start!. W 2021 została nową prowadzącą programu TVP2 Zacznij od nowa. W lutym 2021 zakończyła współpracę z TVP, co było szeroko komentowane w ogólnopolskich mediach. W sierpniu tego samego roku Grupa TVN poinformowała, że dziennikarka będzie od września jedną z prowadzących talk-show Miasto kobiet na antenie TVN Style.
qas: Gdzie rozpoczynała swoją karierę?

Kiedy została zwolniona z Telewizji Polskiej?

Czy jej odejście z Telewizji Polskiej przeszło bez echa?

Z kim współprowadziła Pytanie na śniadanie?

Na antenie jakiej telewizji emitowany był program Czy jesteś mądrzejszy od 5-klasisty?
Szczawnica

Szczawnica – miasto uzdrowiskowe w województwie małopolskim, w powiecie nowotarskim, siedziba władz gminy miejsko-wiejskiej Szczawnica. Położone na pograniczu Beskidów Zachodnich i Pienin, nad potokiem Grajcarkiem.
Według danych GUS z 31 grudnia 2019 r. miasto miało 5711 mieszkańców.

context: Gwałtowny rozwój miasta nastąpił już w latach 60. XX w. W 1960 roku uruchomiono sanatorium „Hutnik”, w 1963 roku oddano do użytku Prewentorium Górnicze im. Pstrowskiego (m.in. z salą kinową). 1969 rok to data rozpoczęcia działalności położonego w samym centrum domu towarowego „Halka” połączonego z restauracją i kawiarnią. W 1971 r. w dawnej luksusowej willi Szalaya „Pałac” („Zdrojowa”) otwarto ekspozycję historyczno-etnograficzną Muzeum Pienińskiego (działała w tym miejscu do 2013). W 1973 roku rozpoczął działalność kompleks przyrodoleczniczy (obecnie w ruinie) przy ul. Zdrojowej. Jego wyposażenie balneologiczne i rehabilitacyjne było wtedy najnowocześniejsze w Polsce. W latach 1973–1982 Szczawnica została połączona administracyjnie z Krościenkiem, nosiła wtedy nazwę Szczawnica-Krościenko. W 1982 r. nastąpił ponowny podział miejscowości.
qas: Jaki obiekt w Szczawnicy oddano do użytku w 1960 roku?

W którym roku zamknięto ekspozycję historyczno-etnograficzną Muzeum Pienińskiego?

W jakim stanie znajduje się współcześnie kompleks przyrodoleczniczy, wybudowany na początku lat siedemdziesiątych?

Jaki sprzęt, znajdujący się w posiadaniu kompleksu przyrodoleczniczego, należał w latach siedemdziesiątych do najnowocześniejszego w kraju?

Czy w Prewentorium Górnicze im. Pstrowskiego można było oglądać filmy?
Stanisław Tym

Stanisław Aleksy Tym (ur. 17 lipca 1937 w Małkini Górnej) – polski aktor teatralny, telewizyjny i filmowy, satyryk, reżyser, scenarzysta i literat.

context: W styczniu 1976 roku podpisał list protestacyjny do Komisji Nadzwyczajnej Sejmu PRL przeciwko zmianom w Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Nazwisko Stanisława Tyma znajdowało się na specjalnej liście, na której umieszczono autorów pod szczególnym nadzorem peerelowskiej cenzury. Tomasz Strzyżewski w swojej książce o cenzurze w PRL publikuje poufną instrukcję cenzorską z 21 listopada 1976 roku Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk, na której umieszczono nazwisko satyryka oraz następujące wytyczne: „Wszystkie własne publikacje autorów z poniższej listy zgłaszane przez prasę i wydawnictwa książkowe oraz wszystkie przypadki wymieniania ich nazwisk należy sygnalizować kierownictwu Urzędu, w porozumieniu z którym może jedynie nastąpić zwolnienie tych materiałów. Zapis nie dotyczy radia i TV, których kierownictwo we własnym zakresie zapewnia przestrzeganie tych zasad. Treść niniejszego zapisu przeznaczona jest wyłącznie do wiadomości cenzorów”.
qas: Pod jakim protestem podpisał się Tym w 1976 roku?

Do jakiej instytucji skierowany był list protestacyjny, podpisany przez Tyma?

Jaki autor w swojej książce zamieścił poufną instrukcję cenzorską z 1976 roku?

Jakie konsekwencje spadały na autorów, umieszczonych na specjalnej liście PRL?

Do czyjej wiadomości była pierwotnie nadana wiadomość, upubliczniona przez Strzyżewskiego?
Afganistan

Afganistan (paszto i dari: افغانستان, Afġānestān) – śródlądowe państwo unitarne położone w Azji Południowej, ze stolicą w Kabulu. Graniczy z Chinami, Pakistanem, Iranem, Turkmenistanem, Uzbekistanem i Tadżykistanem. Afganistan jest de facto kontrolowany przez talibów jako Islamski Emirat Afganistanu (paszto ‏د افغانستان اسلامي امارت‎, trb. Da Afġānistān Islāmī Imārāt) od 15 sierpnia 2021, czyli od upadku Islamskiej Republiki Afganistanu, uznawanej na arenie międzynarodowej.

context: Obawy o zwiększenie wpływów Rosji w Afganistanie doprowadziły do wybuchu serii interwencji brytyjskich w Afganistanie, które zakończyły się na przełomie XIX i XX wieku. Panujący u progu XX wieku Abdurrahman Szah zgodził się na brytyjską kontrolę nad polityką zagraniczną i wprowadził politykę izolacjonizmu. W 1893 roku rząd Afganistanu pozwolił, w obawie przed wojną, na włączenie części obszarów afgańskich do Indii Brytyjskich. W 1919 roku doszło do kolejnej wojny z Wielką Brytanią spowodowanej afgańską chęcią odzyskania utraconych terenów. Wojna zakończyła się uznaniem niepodległości Afganistanu przez Wielką Brytanię. W 1921 roku Afganistan zawarł dwustronne układy z Wielką Brytanią i ZSRR, które przypieczętowały niepodległość kraju. Ówczesny władca Amanullah Chan wprowadził szereg reform na styl europejski, co nie zostało dobrze przyjęte przez większość ludności. W rezultacie w 1928 roku doszło do rebelii, która zmusiła władcę do ucieczki. Kolejni władcy kontynuowali politykę izolacjonizmu. W 1946 roku kraj został członkiem ONZ.
qas: Co spowodowało szereg brytyjskich inwestycji w Afganistanie?

Dlaczego rząd tego kraju wyraził zgodę na przyłączenie jego niektórych terenów do Indii Brytyjskich?

Co było przyczyną wojny między Wielką Brytanią a Afganistanem, która zaczęła się w 1919 roku?

Czy większość afgańskiego społeczeństwa było zadowolone z reform Amanullaha Chana?

Do jakiej organizacji dołączyła Wielka Brytania w 1946 roku?