Szop pracz

Szop pracz, szop amerykański (Procyon lotor) – gatunek średnich rozmiarów ssaka z rodziny szopowatych (Procyonidae) pochodzący z Ameryki Północnej. Największy przedstawiciel rodziny szopowatych, o ciele długości od 40 do 70 cm i masie 3,5–9 kg, zazwyczaj aktywny w nocy. Szop jest wszystkożerny, a jego pokarm, to 40% bezkręgowce, 33% – rośliny i 27% – kręgowce. Sierść szopa o szarym kolorze w 90% składa się z gęstego podszerstka, który chroni przed zimnem. Najbardziej charakterystyczne cechy szopa pracza to niezwykle zręczne przednie łapy i czarny wzór maski wokół oczu; są one elementami mitologii kilku szczepów Indian. Szopy znane są z inteligencji; badania wykazują, że zwierzęta te przechowują w pamięci rozwiązania zadań nawet przez trzy lata.
Pierwotne miejsca występowania szopa pracza to lasy liściaste i mieszane Ameryki Północnej, jednak dzięki dużej zdolności adaptacji zwierzęta te przystosowały się do życia na terenach górskich i mokradłach słonych, a także na obszarach zurbanizowanych, gdzie bywają uważane za szkodniki. Na skutek ucieczek z ludzkich domów i przeprowadzanych w połowie XX wieku introdukcji szopy spotyka się również w kontynentalnej Europie, w rejonie Kaukazu i w Japonii.
Przez długi czas uważano, że szopy pracze prowadzą typowo samotniczy tryb życia, lecz istnieją dowody, że zwierzęta te angażują się w różne zachowania społeczne zależnie od płci. Spokrewnione samice często żyją na wspólnym terytorium, a niespokrewnione samce łączą się w grupy do maksymalnie czterech osobników, aby wspólnie bronić się przed intruzami – przeważnie obcymi samcami podczas okresu godowego. Rozmiar areału osobniczego jest sprawą indywidualną i wynosi od 3 ha dla żyjących w mieście samic, do 50 km² w przypadku samców żyjących na prerii. Wiosną, po trwającej około 65 dni ciąży, samica rodzi od dwóch do pięciu młodych, którymi opiekuje się do późnej jesieni. Mimo że szopy żyjące w niewoli mogą osiągnąć wiek ponad 20 lat, średnia długość życia na wolności wynosi od 1,8 do 3,1 roku. Na terenach zamieszkałych przez ludzi głównymi przyczynami śmierci szopów praczy są polowania i wypadki drogowe. Polska nazwa gatunkowa pochodzi od charakterystycznego „płukania pokarmu” – zachowania które zaobserwowano jedynie w niewoli.

context: Dzięki dużej zdolności przystosowania szopy mogą zasiedlać tereny zurbanizowane. Pierwsze miejskie szopy zaobserwowano na przedmieściach
Cincinnati w latach 20. XX wieku. Od lat 50. szopy można spotkać w Filadelfii, Waszyngtonie, Nowym Jorku, Chicago, San Francisco, Los Angeles, i Toronto Od lat 60. XX wieku Kassel jest siedzibą największej w Europie populacji miejskich szopów, która jest też najbardziej zagęszczoną populacją tych zwierząt w Europie – 50 do 150 osobników na km², co jest porównywalne z miejskimi siedliskami tych zwierząt w Ameryce Północnej. Rozmiar rewiru żyjącego w mieście szopa nie przekracza 3–40 ha w przypadku samic i 8–80 ha w przypadku samców. W małych miastach i na przedmieściach szopy mogą sypiać w pobliskim lesie, a żerować na terenie zabudowanym. Owoce i owady z ludzkich ogrodów oraz śmieci stanowią łatwo dostępne pożywienie. Oprócz tego w mieście znajduje się wiele miejsc odpowiednich na kryjówki, takich jak dziuple drzew, składziki, garaże, opuszczone domy i poddasza. Procent szopów spędzających noc w opuszczonych lub zamieszkanych ludzkich domach waha się od 15% w Waszyngtonie (dane z 1991 roku) do 43% w Kassel (2003).
qas: Czy szopy pracze mogą żyć w miastach?

Gdzie po raz pierwszy dostrzeżono miejskie szopy?

Ile szopów przypada na kilometr kwadratowy w Kassel?

Jak duże jest terytorium samicy szopa żyjącej w mieście?

Ile procent szopów w Waszyngtonie mieszka razem z ludźmi?