enelpol/poquad huggingface dataset:
Marta Gałuszewska

Marta Gałuszewska, znana też jako MVRT (ur. 23 lutego 1994 w Elblągu) – polska piosenkarka i autorka tekstów. Zwyciężczyni ósmej edycji programu The Voice of Poland (2017).

context: W 2015 wraz z gitarzystą Hubertem Radoszką wzięła udział w eliminacjach do dziesiątej edycji konkursu talentów Polsatu Must Be the Music. Tylko muzyka, jednak nie dostali się do odcinków na żywo. W tym czasie grali na ulicach, w lokalach, knajpach i pubach. Zagrali m.in. na elbląskiej Wielkiej Orkiestrze Świątecznej Pomocy oraz w finale programu Metamorfoza – Twoje piękno w dobrych rękach. Następnie, solowo nawiązała współpracę z zespołem Divergent, z którym nagrała kilka coverów, wykonywanych głównie w miejscach publicznych Trójmiasta i okolic.
qas: Do jakiego programu telewizyjnego chciała się dostać w 2015 roku?

W jakich warunkach występowała razem z Hubertem Radoszką w 2015 roku?

Podczas jakich większych wydarzeń udało się im wystąpić w okolicach 2015 roku?

Z jakim zespołem związała się po zakończeniu współpracy z Hubertem Radoszką?

Jaka stacja telewizyjna emitowała program, do którego próbowała się dostać wraz z zespołem Divergent?
Pesa Bydgostia

Pesa Bydgostia (typ 16WEk oznaczony serią ED74, typ członów 310Bak, 411Bak, 411Bbk i 310Bbk) – czteroczłonowy normalnotorowy elektryczny zespół trakcyjny produkcji polskiej wyprodukowany w Pesie Bydgoszcz na zamówienie PKP Przewozy Regionalne w liczbie 14 sztuk. W grudniu 2008 przekazane PKP Intercity. Zespół jest wersją rozwojową pociągu Pesa Acatus.

context: Na początku grudnia 2016 przewoźnik analizował złożone oferty i założył, że sprzedaż pojazdów zostanie sfinalizowana do połowy 2017. Ostatecznie pod koniec kwietnia 2017 PKP Intercity unieważniło postępowanie na sprzedaż składów i zdecydowało, że jednostki zostaną przywrócone do ruchu. W październiku przewoźnik poinformował, że wszystkie zespoły serii ED74 przejdą naprawę poziomu P5 wraz z modernizacją, po której będą stacjonować we Wrocławiu i zostaną skierowane do obsługi pociągów kategorii InterCity z Wrocławia do Lublina i Kielc oraz z Krakowa do Lublina. Zainteresowanie wykonaniem tych napraw wyraziła Pesa i Fabryka Pojazdów Szynowych. W styczniu 2019 otwarto oferty w przetargu na modernizację jednostek, jedyną ofertę złożył producent (Pesa), jednak zaoferowana cena okazała się wyższa od kosztu zakupu nowych składów. 27 czerwca 2019 roku podpisano umowę na modernizację 14 zespołów serii ED74, która ma trwać do 48 miesięcy. Jeszcze zanim doszło do podpisania umowy rozpoczął się transport jednostek z Krakowa Prokocimia, gdzie stały odstawione, do zakładów w Mińsku Mazowieckim.
qas: Kto zadecydował o przywróceniu pojazdów do składu w kwietniu 2017 roku?

Które zespoły zgonie z zarządzeniem PKP Intercity miały przejść renowację poziomu P5?

Gdzie miały zostać przeniesione ED74 po renowacji?

Jakie trasy miały obsługiwać ED74 po renowacji?

Z jakiego powodu oferta przetargowa Pesy była nie do przyjęcia?
Krajowa lista wyborcza (1989)

Krajowa lista wyborcza (potocznie lista krajowa) – lista ogólnopolska obejmująca 35 kandydatów do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej X kadencji w pierwszej turze wyborów parlamentarnych w 1989. Znaleźli się na niej przedstawiciele najwyższych władz państwowych i partyjnych związani z Polską Zjednoczoną Partią Robotniczą oraz ugrupowaniami satelickimi i kontrolowanymi przez PZPR organizacjami społecznymi. W głosowaniu z 4 czerwca 1989 zaledwie dwóch spośród nich uzyskało mandaty poselskie. Porażkę pozostałych (w tym urzędującego premiera Mieczysława Rakowskiego, członków Biura Politycznego KC PZPR, ministrów Czesława Kiszczaka i Floriana Siwickiego, liderów SD i ZSL), w wyniku której większość przywódców obozu rządzącego znalazła się poza parlamentem, powszechnie uznano za prestiżową klęskę obozu władzy.

context: 7 kwietnia 1989 Sejm, w ramach realizacji ustaleń Okrągłego Stołu, przyjął nową ordynację wyborczą. Ustawa przewidziała, że z krajowej listy wyborczej obsadzonych zostanie nie więcej niż 10% mandatów, Rada Państwa stosownie do powierzonych jej kompetencji liczbę tak wybieranych posłów ustaliła na 35. Prawo do zgłaszania krajowej listy wyborczej ordynacja wyborcza przyznawała wyłącznie porozumieniu naczelnych władz PZPR, ZSL, SD, „Pax”, UChS, PZKS i PRON. Miała ona zawierać tylu ułożonych w porządku alfabetycznym kandydatów, ile dla całej listy przewidziano mandatów. Posłami mieli zostać ci kandydaci, którzy otrzymali więcej niż połowę głosów ważnych. Głosowanie „za” danym kandydatem następowało poprzez nieskreślenie jego nazwiska na liście krajowej – tym samym niedokonanie żadnych oznaczeń na wydanej wyborcy odrębnej karcie do głosowania z tymi kandydatami oznaczało automatyczne zagłosowanie za wszystkimi umieszczonymi na niej osobami. Ordynacja wyborcza nie zawierała natomiast żadnych przepisów przewidujących dalsze postępowanie w przypadku, gdyby część tych miejsc nie została obsadzona w pierwszej turze głosowania – ekipa Wojciecha Jaruzelskiego zupełnie nie przewidziała możliwości upadku listy krajowej.
qas: Kiedy Okrągły Stół przyjął nową ordynację wyborczą?

Ile maksymalnie mandatów z listy wyborczej można było obsadzić?

Kto miał moc do zgłaszania krajowej listy wyborczej?

Ile głosów trzeba było uzyskać, by zostać posłem?

Czy Jaruzelski spodziewał się, że lista krajowa upadnie?
Manchester City w sezonie 1967/1968

Sezon 1967/1968 był dla Manchesteru City 76. sezonem w The Football League i 2. kolejnym w angielskiej ekstraklasie. Zespół od 3 lat prowadzony był przez Joe Mercera i Malcolma Allisona. Będąc beniaminkiem w poprzednim sezonie klub zakończył rozgrywki na 15. miejscu. Po sprowadzeniu Francisa Lee nie przegrał jedenastu kolejnych meczów i stał się jednym z faworytów do zdobycia mistrzostwa Anglii. Godnym uwagi było spotkanie rozegrane 9 grudnia 1968 pomiędzy City a Tottenhamem Hotspur znanym jako Balet na lodzie (ang. Ballet on Ice) ze względu na zmrożoną, pokrytą śniegiem murawą stadionu Maine Road; mecz ten został wyemitowany w telewizji BBC, w programie Match of the Day.
Przed ostatnią kolejką sezonu Manchester City prowadził w tabeli mając tyle samo punktów co lokalny rywal Manchester United. Zwycięstwo nad Newcastle United 4:3 sprawiło, iż City zostało mistrzem Anglii; w tej samej kolejce United przegrało na Old Trafford z Sunderlandem 1:2. Trofeum zdobyte przez The Citizens było pierwszym wywalczonym za kadencji Mercera i Allisona. W kolejnych latach Manchester City wywalczył Puchar Anglii, Puchar Zdobywców Pucharów i Puchar Ligi.

context: Pierwszy mecz sezonu odbył się 19 sierpnia 1967 roku; na Maine Road City zremisowało z Liverpoolem 0:0; Tony Book nie wykorzystał rzutu karnego. Dwa następne spotkania The Citizens rozegrali na wyjeździe z Southampton i ze Stoke City, obydwa przegrane. Po porażce ze Stoke City Mercer zmienił ustawienie taktyczne; przesunął Mike’a Summerbee’ego z pomocy do ataku. Zmiana ta przyniosła natychmiastowy efekt. W kolejnym meczu – przeciwko Southampton – City odniosło zwycięstwo 4:2. Zespół wygrał kolejne cztery spotkania i awansował na 2. miejsce w tabeli.
qas: Kiedy Manchester rozegrał pierwszy mecz w sezonie 1967/68?

Z kim zmierzył się Manchester City w debiutanckim meczu sezonu 1967/68?

Kto miał szansę na zdobycie gola podczas meczu z Liverpoolem?

Czy Manchester wygrał którekolwiek z trzech pierwszych spotkań sezonu 1967/68?

Na jakiej pozycji w tabeli uplasował się Manchester City na koniec sezonu 1967/68?
Republika Zielonego Przylądka

Republika Zielonego Przylądka (port. Cabo Verde, República de Cabo Verde) – państwo wyspiarskie na Oceanie Atlantyckim, położone ponad 450 km na zachód od zachodnich wybrzeży Afryki, geograficznie tożsame z Wyspami Zielonego Przylądka. Obecnie członek Unii Afrykańskiej i ECOWAS.

context: Turystyka w Republice Zielonego Przylądka skupia się głównie na wyspach Sal i Boa Vista, które były celem podróży około 90% turystów odwiedzających ten kraj w 2013 roku. Obie wyspy przyciągają piaszczystymi plażami, znakomitymi warunkami do uprawiania sportów wodnych, kuchnią i licznymi miejscami noclegowymi. Na nich znajduje się blisko 75% infrastruktury turystycznej kraju. W ciągu roku na Sal przyjechało około 200 tysięcy urlopowiczów, na Boa Vistę 180 tysięcy, zaś pozostałe wyspy zwiedziło mniej niż 50 tysięcy turystów. Co czwarty turysta zagraniczny pochodził z Wielkiej Brytanii, a Europejczycy stanowili zdecydowaną większość odwiedzających. Aż 99,2% noclegów wykupionych przez Brytyjczyków było na Sal lub Boa Viście; ten sam wskaźnik wynosi 96,5% dla obywateli Beneluksu, 95,8% dla Włochów, 93,8% dla Niemców, 83,7% dla Portugalczyków, 73,6% dla Francuzów.
qas: Jakie dwie wyspy odwiedzają każdego roku wszyscy turyści, przybywający na Zielony Przylądek? 

Ile dokładnie procent turystów odwiedziło wyspę Sal w 2013 roku?

Co atrakcyjnego z punktu widzenia turystów oferuje Sal i Boa Vista?

Ilu dokładnie turystów zwiedziło na Zielonym przylądku w 2013 roku inne wyspy niż Sal i Boa Vista?

Ile procent mieszkańców Wielkiej Brytanii zdecydowało się na pobyt na Sal lub Boa Viście w 2013 roku?
Resovia (piłka siatkowa)

Resovia – polski męski klub siatkarski z siedzibą w Rzeszowie. Siedmiokrotny mistrz Polski, trzykrotny zdobywca Pucharu Polski oraz zdobywca Superpucharu Polski.
Od 17 listopada 2004 klub działa jako spółka akcyjna utworzona przez AKS Resovia. Spółka zajmuje się zawodową sekcją siatkówki mężczyzn. Sponsorem tytularnym klubu jest Asseco Poland SA. Od sezonu 2006/2007 drużyna występuje w rozgrywkach pod nazwą Asseco Resovia, gdzie człon „Resovia” odnosi się do łacińskiej nazwy „Rzeszów” (podjęte uchwałą Rady Miasta Rzeszowa), a nie, jak uprzednio, do klubu CWKS Resovia, z którym umowa przestała obowiązywać.

context: Największe sukcesy przyszły w latach 70. „Mistrzowie podwójnej krótkiej”, jak popularnie nazywani byli siatkarze z Rzeszowa, największe triumfy odnieśli pod wodzą trenerów Jana Strzelczyka oraz Władysława Pałaszewskiego. Plon ich pracy to 4 złote medale mistrzostw Polski (1971, 1972, 1974, 1975), tytuł wicemistrzowski (1973), brąz mistrzostw Polski(1970) oraz udział w europejskich pucharach – II miejsce w Pucharze Europy w 1973 roku i III miejsce w Pucharze Zdobywców Pucharów w 1974 r. Największy sukces klubowe wicemistrzostwo świata w 1975. Trzon ówczesnej kadry tworzyli: Bronisław Bebel, Stanisław Gościniak, Marek Karbarz, Jan Such, Alojzy Świderek, Wiesław Radomski. Rzeszowianie odgrywali czołowe role w reprezentacji Polski oraz kadrze olimpijskiej (Bebel, Such, Gościniak i Karbarz). O sile podkarpackiego klubu świadczy fakt, że reprezentanci Polski siedzieli w Resovii na ławce rezerwowych.
qas: Kiedy Resovia przeżywała swój najlepszy czas?

Jak publiczność nazywała siatkarzy z Resovii? 

Którzy trenerzy najmocniej przyczynili się do sukcesów Resovii?

Jaki medal zdobyła Resovia w mistrzostwach Polski w 1970 roku?

W którym roku Resovia zdobyła klubowe wicemistrzostwo świata?
Petra Kvitová

Petra Kvitová (ur. 8 marca 1990 w Bílovcu) – czeska tenisistka, mistrzyni Wimbledonu 2011 i 2014 w grze pojedynczej, triumfatorka Mistrzostw WTA 2011 i WTA Elite Trophy 2016 w grze pojedynczej, zdobywczyni Pucharu Federacji 2011, 2012, 2014, 2015 i 2016 oraz Pucharu Hopmana 2012, brązowa medalistka igrzysk olimpijskich w Rio de Janeiro, wiceliderka rankingu WTA.

context: Sezon 2013 Czeszka rozpoczęła od turnieju w Brisbane, gdzie przegrała w drugiej rundzie z Anastasiją Pawluczenkową. W Sydney odpadła w pierwszej rundzie, ulegając Dominice Cibulkovej. Na Australian Open wygrała w pierwszym meczu z Francescą Schiavone, a w drugiej rundzie uległa Laurze Robson 6:2, 3:6, 9:11. Na turnieju w Ad-Dausze Czeszka pokonała Jekatierinę Makarową i Nadieżdę Pietrową. W ćwierćfinale uległa Serenie Williams 6:3, 3:6, 5:7. W następnym tygodniu zwyciężyła w turnieju rangi WTA Premier w Dubaju. W pierwszej rundzie pokonała Danielę Hantuchovą dwukrotnie do dwóch gemów. W kolejnym spotkaniu wygrała z Aną Ivanović 7:5, 7:6(1). W meczu ćwierćfinałowym pokonała Agnieszkę Radwańską 6:2, 6:4, a w półfinale zwyciężyła z Caroline Wozniacki 6:3, 6:4. W finale pokonała Sarę Errani wynikiem 6:2, 1:6, 6:1. Na turnieju w Indian Wells osiągnęła ćwierćfinał, w którym przegrała z Mariją Kirilenko 6:4, 4:6, 3:6. W Miami uległa w trzeciej rundzie Kirsten Flipkens 0:6, 6:4, 1:6. W zawodach w Katowicach osiągnęła finał, przegrywając w nim 6:7(2), 1:6 z Robertą Vinci.
qas: Na jakim etapie Petra Kvitová odpadła z zawodów w Birsbane?

Z kim przegrała Kvitová w Sydney?

Jakim wynikiem zakończyło się starcie Kvitovej z Sereną Williams w ćwierćfinale Australian Open?

Jaki turniej Kvitová wygrała po raz pierwszy?

Z kim Kvitová przegrała finał w Katowicach?
Adam Szustak

Adam Stanisław Szustak OP (ur. 20 lipca 1978 w Myszkowie) – polski duchowny rzymskokatolicki, dominikanin, wędrowny kaznodzieja, duszpasterz akademicki, vloger, autor książek i audiobooków.
Od 2014 swoją działalność internetową sygnuje nazwą Langusta na Palmie, która została zaczerpnięta z jednej z mozaik znajdujących się w bazylice Matki Bożej Wniebowziętej we włoskiej Akwilei.

context: Razem z grupą współpracowników o. Szustak w 2014 stworzył stronę internetową oraz kanał na portalu YouTube o nazwie Langusta na palmie, w ramach którego głosi swoje rozważania w krótszych lub dłuższych seriach, także w formie vlogów. Na kanale można znaleźć również jego konferencje wydawane w formie audiobooków. Popularność zyskał cykl #jeszcze5minutek, którego współproducentem był portal stacja7.pl. W 2016 otrzymał nagrodę publiczności w konkursie Grand Video Awards organizowanym przez magazyn Press, w kategorii Najlepszy Vlog za odcinek „Słoń” z cyklu „Dobranocka”.
qas: Kiedy powstał kanał youtube o. Szustaka?

Jak nazywał się kanał youtube o. Szustaka?

Jakie treści przekazywał o. Szustak na swoim kanale youtube?

Z kim o. Szustak współpracował w ramach cyklu #jeszcze5minutek?

Jaki cykl vlogów o. Szustaka jest najpopularniejszy?
Kamil Zaradkiewicz

Kamil Michał Zaradkiewicz (ur. 14 maja 1972 w Warszawie) – polski prawnik, doktor habilitowany nauk prawnych. Specjalista w zakresie prawa cywilnego, prawa rzeczowego, prawa konstytucyjnego, prawa konsumenckiego oraz praw człowieka i obywatela. Adiunkt w Instytucie Prawa Cywilnego Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Do 2016 dyrektor zespołu orzecznictwa i studiów Trybunału Konstytucyjnego. Od 2018 sędzia Sądu Najwyższego. W 2020 pełniący obowiązki pierwszego prezesa Sądu Najwyższego.

context: Przez kilkanaście lat pracował również w Trybunale Konstytucyjnym, doszedł do stanowiska dyrektora zespołu orzecznictwa i studiów Trybunału Konstytucyjnego. Jako dyrektor zespołu orzecznictwa i studiów brał udział, w charakterze gościa, w pracach parlamentarnych nad projektem ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (ostatecznie – Ustawy z 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym), w tym był informowany o wątpliwościach co do treści ówczesnego art. 137 ustawy przewidującego wybór pięciu sędziów TK przez Sejm VII kadencji. Pełniąc tę funkcję, w czasie trwania kryzysu wokół Trybunału Konstytucyjnego w Polsce, 19 kwietnia 2016 udzielił również dziennikowi „Rzeczpospolita” wywiadu, w którym wyraził opinię, że orzeczenia Trybunału nie zawsze są ważne i ostateczne. 20 kwietnia to samo powtórzył, udzielając wywiadu Wiadomościom TVP. Tydzień później, tj. 27 kwietnia 2016 r., minister skarbu państwa Dawid Jackiewicz wydał oświadczenie w przedmiocie powołania Kamila Zaradkiewicza do Rady Nadzorczej Przedsiębiorstwa Przeładunku Paliw Płynnych „Naftoport” Sp. z o.o. w Gdańsku (z dniem 28 kwietnia 2016 r.).
qas: Na jakim stanowisku uczestniczył w sporządzaniu projektu ustawy o Trybunale Konstytucyjnym?

Jaką opinią na temat Trybunału Konstytucyjnego podzielił się z gazetą „Rzeczpospolita”?

Członkiem jakiego organu został z powołania Dawida Jackiewicza?

Czy w wywiadzie dla Wiadomości TVP przyznał się do pełnienia funkcji dyrektora zespołu orzecznictwa i studiów?

W jaki sposób uczestniczył w sporządzaniu projektu ustawy o Trybunale Konstytucyjnym?
Mariusz Pudzianowski

Mariusz Zbigniew Pudzianowski (pseudonimy: „Pudzian”, „Dominator”, Pyton, Pudzilla; ur. 7 lutego 1977 w Białej Rawskiej) – polski zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA), wcześniej utytułowany strongman i rugbysta.
Ośmiokrotny Mistrz Polski Strongman. Sześciokrotny Mistrz Europy Strongman w latach 2002–2004 i 2007–2009. Pięciokrotny Mistrz Świata Strongman w latach 2002, 2003, 2005, 2007 i 2008. Trzykrotny drużynowy Mistrz Świata Par Strongman w latach 2003–2005. Mistrz Super Serii w sezonach 2003/2004, 2005–2007. Zwycięzca i finalista wielu innych zawodów siłaczy.

context: Kolejną walkę stoczył 15 września 2012, na gali KSW 20. Pokonał w niej przez nokaut techniczny (ciosy pięściami) Christosa Piliafasa. 16 grudnia na gali MMC Fight Club miał zmierzyć się w Londynie z Tyberiuszem Kowalczykiem, który nominalnie miał stoczyć walkę w formule K-1 z Marcinem Najmanem, lecz Najman zrezygnował z pojedynku ze względu na „niewywiązanie się z ustaleń, organizatorów tej walki”. Do walki z Pudzianowskim także nie doszło, ponieważ organizatorzy gali nie wywiązali się ze zobowiązań.
qas: W jaki sposób wygrał walkę z 15 września 2012 roku?

Jaki zawodnik zmierzył się z Pudzianowskim 15 września 2012 roku?

Dlaczego nie doszło ostatecznie do walki pomiędzy Najmanem a Kowalczykiem?

Podczas jakiej gali Pudzianowski stanął do walki przeciwko Kowalczykowi 16 grudnia 2012 roku?

Gdzie miała się odbyć walka pomiędzy Pudzianowskim a Kowalczykiem?
Ritchie Valens

Ritchie Valens, właśc. Richard Steven Valenzuela (ur. 13 maja 1941 w Pacoimie, zm. 3 lutego 1959 w Clear Lake) – amerykański muzyk rockowy, wokalista, gitarzysta i kompozytor pochodzenia meksykańsko-hiszpańskiego.

context: Tak dobrze rozpoczęta kariera muzyczna została nagle przerwana tragiczną śmiercią artysty. 3 lutego 1959 zginął w wypadku lotniczym, nazwanym później „dniem, w którym umarła muzyka”. W tym samym wypadku zginęli także dwaj inni muzycy rockowi: Buddy Holly i Jiles Perry Richardson. Miał tylko 17 lat. Był jednym z pionierów rock and rolla. Jako pierwszy wprowadził do rocka elementy muzyki latynoskiej (zob. rock latynoski). W 1987 powstał o nim film biograficzny, pt. La Bamba. W 2001 Ritchie Valens pośmiertnie został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.
qas: Czy kariera Valensa przed śmiercią chyliła się ku upadkowi?

Kiedy zginął Valens?

W jaki sposób zginął Valens?

Jacy muzycy zginęli wraz z Valensem?

Ile lat miał Richardson w momencie śmierci?
David Sharp

David Sharp (ur. 15 lutego 1972, zm. 15 maja 2006) – angielski wspinacz, który zginął pod szczytem Mount Everestu. Jego śmierć wzbudziła wielkie poruszenie, ponieważ w czasie gdy umierał, minęło go wielu innych wspinaczy w drodze na szczyt lub z niego schodząc.

context: Z relacji Inglisa wynika, że Sharp był źle wyposażony, bez odpowiednich rękawic, tlenu. "Zadzwoniłem do Russa [kierownika wyprawy Russella Brice'a]. Powiedział: Kolego, nic nie możesz zrobić. On jest tam już od x godzin bez tlenu. On już w zasadzie nie żyje. Problem polega na tym, że na 8500 m n.p.m. trudno jest utrzymać siebie przy życiu nie mówiąc już o ratowaniu innych". Oświadczenie Inglisa sugerowało, że zostawił Sharpa, bo sądził, że ten jest już bliski śmierci. Brice zaprzeczył temu, że dostał wiadomość przez radio o kłopotach wspinacza, utrzymując, że o niczym nie wiedział do czasu, gdy 9 godzin później Sharpa zobaczył libański wspinacz Maxime Chaya, który wcześniej, podczas wejścia nie widział go z powodu ciemności. David nie miał rękawic i miał poważne odmrożenia. Lider grupy Inglisa powiedział, że krytykuje się postawę jego drużyny, a nie zwraca uwagi na postawę zespołu Davida. Twierdził, że o wiele większego wsparcia udzielili umierającemu Davidowi obcy wspinacze, próbując sprowadzić go na dół, niż jego własna ekipa udzieliła mu w drodze na szczyt.
qas: Dlaczego zgodnie z treścią oświadczenia Inglis miał nie udzielić pomocy w wejściu Sharpowi?

Czy Brice potwierdził, że kontaktował się Inglisem w sprawie kłopotów Sharpa?

Dlaczego Inglis dostrzegł Sharpa tak późno?

Czy zdaniem Inglisa Sharp otrzymał niezbędne wsparcie przy wejściu na szczyt?

Po ilu godzinach Sharp został dostrzeżony przez Inglisa?
Granatnik RPG-76 Komar

RPG-76 Komar – polski granatnik przeciwpancerny wykorzystujący wyrzutnię jednorazowego użytku.

context: Granatnik przeciwpancerny Komar składa się z aluminiowej wyrzutni o masie 0,32 kg w postaci gładkoprzewodowej cienkościennej rury o kalibrze 40 mm, będącej jednocześnie zasobnikiem transportowym pocisku i nadkalibrowego pocisku rakietowego o kal. 68 mm wyposażonego w zapalnik denny DCR. Do wyrzutni mocowane są przyrządy celownicze (celownik z trzema szczerbinami odpowiadającymi odległościom 50, 150, 250 m), mechanizm spustowo-odpalający, rurowa kolba składana oraz pas transportowy. W położeniu marszowym broń ma złożoną kolbę i celownik mechaniczny, a pocisk znajdujący się w wyrzutni jest zaryglowany zatrzaskiem sprężynowym. Rozłożenie kolby powoduje odryglowanie pocisku i napięcie sprężyny mechanizmu spustowego. Po naciśnięciu spustu następuje uruchomienie silnika rakietowego pocisku (dysze są odchylone o 40 stopni, co chroni strzelca przed poparzeniem).
qas: Jakim typem broni jest Komar?

Jaki kaliber ma granatnik Komar?

Ile kilogramów waży granatnik Komar?

Jaki zasięg posiada granatnik Komar?

Jaki rodzaj zatrzasku jest między granatnikiem Komar a położeniem maszynowym karabinu?
Infinity Ward

Infinity Ward – amerykańskie studio produkujące gry komputerowe, założone w 2002 roku przez Granta Colliera i Vince’a Zampellę. Jego członkami początkowo było 22 pracowników studia 2015, Inc. (autorów gry Medal of Honor: Allied Assault), skonfliktowanego z Electronic Arts. 30 października 2003 roku Infinity Ward zostało przejęte przez Activision.
Studio, którego zarządcami byli do 2010 roku Vince Zampella i Jason West, wyprodukowało na zlecenie Activision siedem gier z serii Call of Duty (Call of Duty, Call of Duty 2, Call of Duty 4: Modern Warfare, Call of Duty: Modern Warfare 2, Call of Duty: Modern Warfare 3 , Call of Duty: Ghosts) i "Call of Duty: Modern Warfare 2019", które przyniosły wysokie zyski wydawcy i były wielokrotnie nagradzane przez organizacje branżowe. Gry te zmieniły oblicze gatunku first-person shooterów, ustanawiając kanon intensywnych walk, w których gracz współdziałał z kierowanymi przez komputer sojusznikami.
Kryzys studia przypadł na marzec 2010 roku, gdy studio opuścili Zampella i West w wyniku konfliktu z szefostwem Activision. Pociągnęło to za sobą masowe zwolnienia, w wyniku czego Infinity Ward utraciło swoje znaczenie. Uchodźcy ze studia założyli nową spółkę, Respawn Entertainment. Infinity Ward jednak zostało zrekonstruowane.

context: 8 lipca 2008 roku Infinity Ward podpisało renegocjację kontraktu z Activision, na mocy której wydawca przejął pełną kontrolę nad zapowiadaną kolejną grą studia. Została ona zapowiedziana 1 sierpnia przez nowego szefa Activision, Bobby’ego Koticka. 16 września potwierdzono, że szóstą część Call of Duty (piątą, pod tytułem Call of Duty: World at War, wyprodukował Treyarch) będzie tworzyć Infinity Ward. Ponownie stanowisko głównego projektanta objął Todd Alderman, a reżyserem gry został Jason West. Call of Duty: Modern Warfare 2, podobnie jak poprzednik, była osadzona w niedalekiej przyszłości i przedstawiała międzynarodowy konflikt między Stanami Zjednoczonymi a Rosją. Gracz przejmował w niej kontrolę nad członkiem elitarnej jednostki specjalnej. Zmodyfikowany silnik IW engine pozwalał w niej na dynamiczne zachowanie sztucznej inteligencji, które nie było już kierowane skryptami misji.
qas: Czy Infinity Ward zerwała kontrakt z Activision?

Kto zapowiedział wyjście nowej gry?

Kto był producentem piątej części Call of Duty?

Kto miał zostać producentem szóstej części Call of Duty?

Kto był reżyserem Call of Duty V?