SM UC-7

SM UC-7 – niemiecki podwodny stawiacz min z okresu I wojny światowej, siódmy w kolejności okręt podwodny typu UC I. Zwodowany 6 lipca 1915 roku w stoczni Vulcan w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 9 lipca 1915 roku. W czasie służby operacyjnej SM UC-7 odbył 34 patrole bojowe, podczas których postawił zagrody minowe, na których zatonęło 31 statków o łącznej pojemności 45 734 BRT i jeden okręt o wyporności 3520 ton, zaś dwa statki o łącznej pojemności 6151 BRT zostały uszkodzone. SM UC-7 został zatopiony 5 lipca 1916 roku, prawdopodobnie po wejściu na minę na północ od Zeebrugge.

context: Pierwsze zatopienie spowodowane minami postawionymi przez UC-7 w 1916 roku miało miejsce 6 lutego, kiedy to w estuarium Tamizy (na pozycji 51°46′N 1°32′E/51,766667 1,533333) zatonął stary, pochodzący z 1880 roku brytyjski parowiec „Balgownie” (1061 BRT), przewożący drobnicę z Londynu do Leith (zginął 1 marynarz). Dwa dni później więcej szczęścia miał transportujący jęczmień z Baltimore do Hull brytyjski parowiec „Elswick Manor” (3943 BRT), który na pozycji 52°22′N 1°47′E/52,366667 1,783333 wszedł na minę i został jedynie uszkodzony, a z załogi nikt nie zginął. 11 lutego załoga UC-7 odniosła duży sukces, gdyż nieopodal Felixstowe wszedł na minę i zatonął na płyciźnie ze stratą 10 członków załogi nowy brytyjski krążownik lekki HMS „Arethusa”, okręt flagowy dowódcy Harwich Force, komodora Reginalda Tyrwhitta. 26 lutego na wschód od Skegness (na pozycji 53°07′N 1°15′E/53,116667 1,250000) zatonął brytyjski parowiec „Dido” (4769 BRT), płynący z ładunkiem drobnicy z Hull do Bombaju (w katastrofie zginęło 28 osób wraz z kapitanem). Następnego dnia jego los podzielił holenderski statek pasażerski „Mecklenburg” (2885 BRT), kursujący na trasie Tilbury – Vlissingen, który zatonął na minie w estuarium Tamizy (wszyscy pasażerowie zostali uratowani). Kolejny sukces miał miejsce 9 marca, kiedy to w okolicy North Foreland (na pozycji 51°24′N 1°29′E/51,400000 1,483333) ze stratą 14 członków załogi zatonął brytyjski krążownik pomocniczy „Fauvette” (2644 BRT). 18 marca na postawionych przez UC-7 minach zatonęły dwie brytyjskie jednostki: uzbrojony trawler HMT „Ameer” (216 ts), na którym zginęło 8 marynarzy (na pozycji 51°58′45″N 1°28′00″E/51,979167 1,466667) oraz, nieopodal North Foreland, zbudowany w 1888 roku parowiec „Lowlands” (1789 BRT), przewożący tarcicę (bez strat w ludziach). Następnego dnia mina zniszczyła nowy uzbrojony trawler HMT „Valpa” (230 ts), który zatonął ze stratą 3 marynarzy w okolicy Grimsby, na pozycji 53°33′30″N 0°10′00″E/53,558333 0,166667. 24 marca szczęście opuściło płynący z ładunkiem drobnicy z Rotterdamu brytyjski parowiec „Fulmar” (1270 BRT), który zatonął po wejściu na minę w estuarium Tamizy (zginął kapitan statku); dzień później na tym samym akwenie (na pozycji 51°28′35″N 1°24′00″E/51,476389 1,400000) zatonął zbudowany w 1902 roku kuter HMD „Hilary II” (78 ts), na którym życie straciło 8 osób, a 26 marca (także u ujścia Tamizy) zatonął nowy brytyjski parowiec „Cerne” (2579 BRT), transportujący węgiel z Tyne do Londynu (z załogi nikt nie zginął). 2 kwietnia na postawione przez okręt podwodny miny wpadły dwie jednostki: francuski duży żaglowiec „Bourbaki” (2208 BRT), przewożący jęczmień na trasie San Francisco – Ipswich, który został uszkodzony i na holu doprowadzony do najbliższego portu (obyło się bez strat w ludziach) oraz nowy uzbrojony trawler HMT „Commandant” (207 ts), na którym zginęło 5 marynarzy (na pozycji 51°33′N 1°36′E/51,550000 1,600000). Tydzień później na tym samym akwenie ze stratą 2 członków załogi zatonął brytyjski parowiec „Avon” (1574 BRT), płynący z ładunkiem drobnicy z Londynu do Leith (na pozycji 51°29′00″N 1°26′30″E/51,483333 1,441667). Dzień 14 kwietnia okazał się pechowy dla załóg dwóch brytyjskich uzbrojonych trawlerów, patrolujących rejon Grimsby: 7 ofiar pociągnęło za sobą zatonięcie na pozycji 53°45′N 0°51′E/53,750000 0,850000 HMT „Alberta” (209 ts), a 6 osób zginęło podczas katastrofy HMT „Orcades” (270 ts). Dzień później w okolicach przylądka Gris-Nez (na pozycji 50°54′N 1°34′E/50,900000 1,566667) zatonął norweski parowiec „Tusnastabb” (859 BRT), transportujący węgiel na trasie Newcastle – Boulogne (bez strat ludzkich). 23 kwietnia na wschód od North Foreland (na pozycji 51°22′30″N 1°33′00″E/51,375000 1,550000) ze stratą 11 członków załogi zatonął brytyjski uzbrojony trawler HMT „Lena Melling” (274 ts), zbudowany w 1915 roku. Kolejny sukces UC-7 odniósł 10 maja, kiedy to na postawionej przez okręt w estuarium Tamizy minie (na pozycji 51°26′N 1°28′E/51,433333 1,466667) zatonął stary, pochodzący z 1882 roku brytyjski parowiec „Dolcoath” (1706 BRT), przewożący węgiel z Tyne do Cette (śmierć poniósł 1 marynarz). Ostatnim udokumentowanym zatopieniem dokonanym przez UC-7 było wejście na minę 18 czerwca amerykańskiego parowca „Seaconnet” (2294 BRT), przewożącego drewno z Archangielska do Londynu (na pozycji 52°26′N 2°00′E/52,433333 2,000000).
qas: Co przewoził statek „Seaconnet” (2294 BRT) w swoim ostatnim rejsie?

Z jakiego kraju pochodził statek „Balgownie” (1061 BRT)?

Ile osób straciło życie podczas wpłynięcia na minę statku „Avon” (1574 BRT)?

Kiedy miało miejsce zatonięcie HMS „Arethusa”?

Czy na angielskim statku „Cerne” zmarły osoby postronne?