enelpol/poquad huggingface dataset:
Magdalena Boczarska

Magdalena Jadwiga Boczarska (ur. 12 grudnia 1978 w Krakowie) – polska aktorka filmowa, telewizyjna i teatralna. Laureatka Orła za rolę główną w filmie Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej (2017) oraz nagród Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych za pierwszoplanowe role w filmach Różyczka (2010) i Piłsudski (2019). Wystąpiła też w wielu popularnych filmach takich jak m.in. Lejdis (2008), Idealny facet dla mojej dziewczyny (2009), Bejbi blues (2012), W ukryciu (2013) czy Obywatel (2014); w serialach takich jak m.in. 39 i pół (2008–2009), Druga szansa (2016–2018), Pod powierzchnią (2018–2019), Król (2020) czy Żywioły Saszy (2020), a także kilkunastu sztukach teatralnych.

context: Od 2005 grywa w popularnych serialach telewizyjnych, zarówno polskich, jak i niemieckich. W 2007 zagrała główną rolę kobiecą w komedii duetu Konecki i Saramonowicz Testosteron. Po kolejnych rolach w filmach tego duetu, Lejdis oraz Idealnym facecie dla mojej dziewczyny otrzymała główną rolę w dramacie Różyczka w reżyserii Jana Kidawy-Błońskiego. Za rolę tytułowej Różyczki, agentki Służb Bezpieczeństwa, otrzymała nagrodę dla najlepszej aktorki podczas 35. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni oraz statuetkę Srebrnego Pawia dla najlepszej aktorki podczas 41. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Goa.
qas: W jakim filmie Boczarska zagrała główną rolę kobiecą w 2007 roku?

Jaki duet aktorski grał w filmie Lejdis?

Kto wyreżyserował film "Różyczka"?

Na jakim festiwalu Boczarska dostała Srebrnego Pawia?

W którym roku wyemitowano film "Idealnym facecie dla mojej dziewczyny"?
Lista postaci przedstawionych w filmach Marvel Cinematic Universe

Marvel Cinematic Universe, skrót. MCU – franczyza zrzeszająca filmy, seriale i krótkometrażówki „Marvel One-Shots” o superbohaterach produkcji Marvel Studios, które oparte są na komiksach Marvel Comics. Pomiędzy produkcjami zrzeszonymi w Marvel Cinematic Universe stosowane są częste crossovery, a także wspólne wątki i członkowie obsady.
Lista ta zawiera postaci przedstawione w filmach Marvel Cinematic Universe, które zagrały główną rolę w filmach (zostały wymienione w stopce plakatu) lub wystąpiły w przynajmniej dwóch różnych produkcjach Uniwersum (w tym również w filmach krótkometrażowych lub serialach, jednak zostały przedstawione w filmach). W liście nie są uwzględnione postaci, które dopiero pojawią się w głównej obsadzie filmów lub nie pojawiły się jeszcze w minimum dwóch produkcjach.

context: Kiedy po ataku Thanosa na statek z Asgardczykami zatrzymał się na ich statku nieprzytomny Thor, wybudziła go. Razem z Gamorą, Quillem i Draxem wyruszyli na Knowhere, aby uprzedzić Thanosa przed zdobyciem Eteru, który znajdował się u Kolekcjonera. Ostatecznie przegrali starcie z Thanosem o kamień, który zabrał ze sobą również Gamorę. Mantis, Drax i Quill postanowili wyruszyć na Tytan, planetę Thanosa, gdzie spotkali Tony’ego Starka, Petera Parkera i Stephena Strange’a, którzy również próbowali powstrzymać Thanosa. Kiedy Thanos pojawił się na Tytanie po Kamień Czasu, którego pilnował Strange, postanowili działać razem, aby pozbawić go Rękawicy Nieskończoności. Plan niestety się nie powiódł, Thanos uzyskał kamień od Strange’a i wyruszył po ostatni na Ziemię. Mantis zniknęła po pstryknięciu palcami przez Thanosa. Po pięciu latach powróciła po pstryknięciu dokonanym przez Bannera. Wzięła udział w ostatecznej bitwie z Thanosem z przeszłości nad jeziorem przy bazie Avengers, podczas której został on pokonany oraz później uczestniczyła w pogrzebie Tony’ego Starka. Później razem z resztą Strażników i Thorem wyruszyła w dalszą podróż.
qas: Kogo spotkali Mantis, Drax i Quill na planecie Thanosa?

Kto strzegł Kamienia Czasu?

Dzięki komu Mantis mogła powrócić?

Kto stracił życie 

Jaki kamień został zniszczony przez Thanosa?
Valerian i miasto tysiąca planet

Valerian i miasto tysiąca planet (ang. Valerian and the City of a Thousand Planets) – anglojęzyczny film fantastycznonaukowy produkcji francuskiej. Autorem scenariusza, reżyserem i producentem jest Luc Besson. Film powstał na motywach serii komiksowej Valerian, której autorami są Pierre Christin i Jean-Claude Mézières. W rolach głównych występują: Dane DeHaan jako Valerian i Cara Delevigne w roli Laureline. Premiera filmu miała miejsce 17 lipca 2017 w Los Angeles.

context: Valerian i miasto tysiąca planet odniósł sukces w rodzimej Francji oraz sąsiednich Niemczech, gdzie oryginalny komiks cieszy się popularnością: do 3 września 2017 zarobił on w tych krajach odpowiednio 34 943 066 oraz 13 144 680 dolarów W innych krajach produkcja Bessona miała zróżnicowane powodzenie, na rynku amerykańskim w ciągu trzech tygodni zarobiła 36 milionów dolarów. W Polsce w ciągu pierwszych trzech dni na film wybrało się 81 441 widzów, podczas gdy na Lucy – poprzedni film Bessona, w równie długim czasie obejrzało 113 tysięcy Polaków. Do 3 września Valerian i miasto tysiąca planet przyniósł w Polsce ponad 2,3 mln USD.
qas: Jaki tytuł nosi najpopularniejszy komiks w Niemczech i Francji?

Kto jest producentem filmu o Valerianie?

Ilu widzów w Polsce zobaczyło film Lucy?

Czy film Valerian i miasto tysiąca planet odniósł sukces w każdym kraju?

W jakim kraju film o Valerianie zarobił 34 943 066 dolarów?

context: Film spotkał się z mieszanym przyjęciem przez krytykę. Tymoteusz Wronka z portalu NaEkranie.pl uznał Valerian i miasto tysiąca planet za „udaną wakacyjną propozycję”, chwaląc przede wszystkim stronę wizualną, zarzucając natomiast jednocześnie obrazowi nieodpowiedni dobór odtwórców głównych ról, jak również przesadny melodramatyzm. Jakub Popielecki z Filmweb ocenił film jako niezły (6/10), jednak mało satysfakcjonujący, głównie z winy kiepskiego scenariusza. Podobny numerycznie werdykt wydał Krzysztof Walecki z Film.org.pl, podsumowując, że „Valerian i miasto tysiąca planet zachwyca swą urodą, odważną intrygą oraz mądrym przesłaniem, ale rozczarowuje sylwetkami głównych bohaterów, w których nie sposób uwierzyć.”
qas: Czy został jednoznacznie pozytywnie przyjęty przez krytykę?
Psychoza (film)

Psychoza (tytuł oryg. Psycho) – amerykański dreszczowiec psychologiczny z 1960 w reżyserii Alfreda Hitchcocka i według scenariusza Josepha Stefano, opartego na powieści o tym samym tytule autorstwa Roberta Blocha z 1959. W rolach głównych wystąpili Anthony Perkins, Vera Miles, John Gavin, Martin Balsam, John McIntire i Janet Leigh. Akcja filmu skupia się na sekretarce biura nieruchomości, Marion Crane (Leigh), która – chcąc pomóc swojemu narzeczonemu Samowi Loomisowi (Gavin) w kłopotach finansowych – dokonuje w pracy defraudacji znacznej sumy pieniędzy. Po długiej podróży samochodem zatrzymuje się w przydrożnym motelu kierowanym przez Normana Batesa (Perkins). Gdy kobieta zostaje brutalnie zasztyletowana, jej śladem rusza młodsza siostra Lila (Miles) wraz z Samem i prywatnym detektywem Miltonem Arbogastem (Balsam).
Film Hitchcocka budził emocje jeszcze przed premierą. Kontrowersyjna tematyka spowodowała, że wytwórnia Paramount Pictures odmówiła produkcji, zajmując się jedynie dystrybucją. Psychoza została przyjęta z mieszanymi odczuciami; krytycy byli poirytowani faktem, że nie organizowano żadnych pokazów przedpremierowych z ich udziałem. Z uwagi na kampanię reklamową, która przeszła do historii jako jedna z najsprawniej zaplanowanych oraz przeprowadzonych, zainteresowanie filmem było na tyle duże, że kolejki do kin tworzyły się od wczesnych godzin porannych i nie znikały do ostatnich wieczornych pokazów. Na seansach niejednokrotnie interweniowała policja. Psychoza otrzymała cztery nominacje do nagrody Akademii Filmowej, w tym m.in. za najlepszą reżyserię. Globalny sukces kasowy spowodował, że przy budżecie wynoszącym nieco ponad 800 tys. dolarów dochód z Psychozy wyniósł 32 miliony dolarów, dzięki czemu stała się ona najbardziej kasowym projektem w karierze Hitchcocka. Po premierze film zyskał miano kultowego, a w 1992 został przeznaczony do konserwacji w National Film Registry.

context: W 1981 brytyjska grupa Landscape opublikowała singel „Norman Bates”, do którego zrealizowano teledysk z Pamelą Stephenson w roli Marion Crane. Szwajcarki zespół thrashmetalowy Coroner zamieścił na okładce albumu Mental Vortex (1991) zdjęcie Normana Batesa pochodzące z plakatu reklamowego Psychozy. W 2012 zrealizowano dramat biograficzny Hitchcock (reż. Sacha Gervasi) z głównymi rolami Anthony’ego Hopkinsa (Alfred Hitchcock) i Helen Mirren (Alma Reville). Scenariusz opracowano na podstawie książki Stephena Rebello, a tocząca się na przełomie 1959/1960 akcja filmu koncentruje się na kulisach powstawania Psychozy.
qas: Jak nazywała się pierwsza piosenka wypuszczona przez zespół Landscape?

Kto wyreżyserował teledysk do piosenki „Norman Bates”?

W kogo wcieliła się Stephenson w teledysku dla zespołu Landscape?

Z jakiego kraju pochodzi grupa Coroner?

W którym roku wypuszczono do kin film "Psychoza"?
Wojciech Kudelski

Wojciech Józef Kudelski (ur. 24 maja 1948 w Rozbitym Kamieniu) – polski samorządowiec, w latach 2006–2018 prezydent Siedlec, radny sejmiku mazowieckiego VI kadencji.

context: Od 1994 zasiadał w radzie miejskiej Siedlec, kolejno z ramienia: Przymierza dla Siedlec (1994–1998), AWS (1998–2002) oraz Prawicy Odpowiedzialnej, Praworządnej i Sprawiedliwej (POPiS; 2002–2006). Od 2002 do 2006 pełnił funkcję przewodniczącego rady miasta Siedlce. W wyborach samorządowych w 2006 został wybrany na prezydenta tego miasta. W drugiej turze pokonał ubiegającego się o reelekcję Mirosława Symanowicza (otrzymał 10 172 głosów, tj. 55,11%). W 2010 i w 2014 był wybierany na kolejne kadencje – odpowiednio w pierwszej i w drugiej turze głosowania.
qas: W jakim czasie działało Przymierze dla Siedlec?

W którym roku Kudelski zaczął pracować w radzie miejskiej Siedlec?

Czy Kudelski był przewodniczącym rady miasta?

Ile głosów w wyborach uzyskał Mirosław Symanowicz?

Czy Kudelski został prezydentem Siedlec?
WWOOF

World Wide Opportunities on Organic Farms lub Willing Workers on Organic Farms (WWOOF) – swobodna sieć organizacji krajowych łącząca gospodarstwa organiczne i chętnych do pracy na nich wolontariuszy, powstała w Wielkiej Brytanii w 1971 z inicjatywy Sue Coppard. Ok. 6000 gospodarstw w 100 krajach świata należy do WWOOF, ale nie ma jednej strony internetowej przedstawiającej je wszystkie. Nie ma też międzynarodowego członkostwa w WWOOF, chociaż organizacje w poszczególnych krajach starają się współpracować ze sobą i zachować podobne standardy. W 2011 było zarejestrowanych ponad 80 tysięcy wolontariuszy na całym świecie.
Od nazwy organizacji utworzono rzeczownik WWOOFing („WWOOFowanie”), oznaczający udział w organizacji jako wolontariusz pracujący w gospodarstwie ekologicznym. Słowa WWOOF używa się też jako czasownika to WWOOF („WWOOFować”). Słowa te są nieoficjalnie używane w językach wielu krajów.

context: Gospodarstwa biorące udział w „WWOOFowaniu” to zarówno działki, małe ogrody, jak i małe gospodarstwa rolne i farmy komercyjne, a także centra edukacyjne czy kawiarnie. Gospodarstwa ekologiczne chcące wziąć udział w WWOOF wpisują się na stronie internetowej WWOOF swojego kraju, zaś w krajach, gdzie nie ma oddziału organizacji – mogą ogłosić się na stronie WWOOF Independent. Nie jest wymagany certyfikat gospodarstwa organicznego, a tylko podpisanie deklaracji wobec WWOOF, że stosuje się metody stabilne ekologicznie (ecologically sound methods). W Anglii koszt ogłoszenia farmy to £30, a otrzymania dostępu do listy gospodarstw wraz z adresami dla wolontariusza – £20. Poprzez stronę internetową organizacja informuje potencjalnych wolontariuszy i gospodarzy o pojawiających się ofertach wolontariatu, ale niekiedy także pracy czy kursów. WWOOF nie pośredniczy (poza podaniem informacji na stronie internetowej) w polecaniu wolontariuszy gospodarstwom, ani nie pomaga przy załatwianiu wiz. Nie ma górnej granicy wieku dla wolontariuszy (oprócz zdolności do pracy fizycznej; niektórzy wolontariusze WWOOF rozpoczęli działalność w organizacji w wieku przedemerytalnym), zaś dolna granica to 18 lat.
qas: Kto może dołączyć do WWOOF?

Jak można dołączyć do WOOF?

Czy na stronie WOOF są zamieszczanie ogłoszenia o możliwości odbycia wolontariatu?

Czy WOOF pomaga w załatwianiu formalności, potrzebnych do odbycia wolontariatu, pracy?

Jaka dokumentacja jest niezbędna, żeby przyłączyć gospodarstwo do WOOF?
Szerszeń azjatycki

Szerszeń azjatycki (Vespa mandarinia) – gatunek owada z rodziny osowatych (Vespidae), największy szerszeń świata.

context: Gatunek ten jest agresywniejszy niż inne osy. Jego użądlenia zabijają co roku w samej Japonii około 40 osób, przeważnie w wyniku reakcji alergicznej na jad owada (najaktywniejszą substancją jest mastoparan). Użądlenie człowieka z alergią jest zabójcze, jednak nawet zdrowy człowiek może zginąć z powodu działania neurotoksyny zwanej mandarotoksyną (MDTX), jeżeli ilość wstrzykniętego jadu jest wystarczająca. Entomolog Masato Ono z uniwersytetu w Tamagawie porównał użądlenie do gorącego gwoździa wbijanego w nogę.
qas: Czy użądlenie szerszenia azjatyckiego może być śmiertelne?

Jaka najaktywniejsza na alergię substancja znajduje się w jadzie szerszenia azjatyckiego?

Do czego można porównać ból po ukąszeniu szerszenia azjatyckiego?

Na jakim uniwersytecie pracował Entomolog Masato Ono?

Ile osób na świecie co roku umiera od użądlenia szerszenia azjatyckiego?
Efekt fotoelektryczny

Efekt fotoelektryczny (zjawisko fotoelektryczne, fotoefekt, fotoemisja) – zjawisko fizyczne polegające na emisji elektronów z powierzchni przedmiotu, zwane również precyzyjniej zjawiskiem fotoelektrycznym zewnętrznym – dla odróżnienia od wewnętrznego.
W zjawisku fotoelektrycznym wewnętrznym nośniki ładunku są przenoszone pomiędzy pasmami energetycznymi, na skutek naświetlania promieniowaniem elektromagnetycznym (na przykład światłem widzialnym) o odpowiedniej częstotliwości, zależnej od rodzaju przedmiotu.
Emitowane w zjawisku fotoelektrycznym elektrony nazywa się czasem fotoelektronami. Energia kinetyczna fotoelektronów nie zależy od natężenia światła, a jedynie od jego częstotliwości. Gdy oświetlanym ośrodkiem jest gaz, zachodzi zjawisko fotojonizacji, natomiast gdy zachodzi zjawisko fotoelektryczne wewnętrzne, mówi się o fotoprzewodnictwie.
Odkrycie i wyjaśnienie efektu fotoelektrycznego przyczyniło się do rozwoju korpuskularno-falowej teorii materii, w której obiektom mikroświata przypisywane są jednocześnie własności falowe i materialne (korpuskularne). Wyjaśnienie i matematyczny opis efektu fotoelektrycznego pochodzi od Alberta Einsteina. Jego praca z 1905 roku wysuwała hipotezę kwantów światła, nazwanych potem fotonami. Powstała niezależnie od pracy Maxa Plancka w 1900 roku, gdzie wysunięto dużo słabszą hipotezę skwantowanej emisji promieniowania. Za odkrycie praw efektu fotoelektrycznego Einstein otrzymał nagrodę Nobla za rok 1921.

context: W efekcie fotoelektrycznym wewnętrznym energia fotonu też jest całkowicie pochłaniana przez elektron, ale elektron nie jest uwalniany, jak to ma miejsce w zjawisku fotoelektrycznym zewnętrznym; przenosi się on do pasma przewodnictwa, zmieniając tym samym własności elektryczne materiału (fotoprzewodnictwo). Zjawisko to zachodzi tylko wówczas, gdy energia fotonu jest większa, niż wynosi szerokość pasma wzbronionego (odległość energetyczna między pasmem walencyjnym a pasmem przewodnictwa). Przenoszenie elektronów przez fotony na wyższe poziomy energetyczne w pobliżu złącza wywołuje siłę elektromotoryczną na styku dwóch materiałów pod wpływem światła, zjawisko to zwane jest fotoelektrycznym zjawiskiem zaworowym lub zjawiskiem fotowoltaicznym.
qas: Czy w zjawisku fotoelektrycznym zewnętrznym uwalnia się elektron?

Kiedy zachodzi zjawisko fotoprzewodnictwa?

Jak określa się szerokość pasma wzbronionego?

W jaki sposób można wywołać siłę elektromotoryczną?

Jak nazywa się zjawisko pochłonięcia przez fotony połowy energii elektronów?
KGB

Komitet Bezpieczeństwa Państwowego przy Radzie Ministrów ZSRR – KGB ZSRR (ros. Комите́т госуда́рственной безопа́сности – КГБ СССР, Komitiet gosudarstwiennoj biezopasnosti pri Sowietie Ministrow SSSR, wym. [kəmʲɪˈtʲet ɡəsʊˈdarstvʲɪnːəj bʲɪzɐˈpasnəsʲtʲɪ] ( odsłuchaj)) – utworzony w 1954 po likwidacji MGB organ państwowy przy Radzie Ministrów ZSRR kierujący siłami bezpieczeństwa wewnętrznego (policja polityczna, wojska wewnętrzne i wojska ochrony pogranicza) i zewnętrznego (wywiad i kontrwywiad, aparat dywersyjno-szpiegowski). Jedna z dwóch służb specjalnych ZSRR. Stosował inwigilację ludności, dezinformację, zwalczał rzeczywistych i domniemanych przeciwników KPZR i niezależny obieg informacji.
KGB istniał od marca 1954 do października 1991. Był następcą m.in. CzeKa i NKWD. W propagandzie komunistycznej często określany jako „tarcza i miecz partii” (ros. щит и меч). W trakcie pieriestrojki i w czasie rozpadu ZSRR był stopniowo dzielony, a wiele komórek organizacyjnych zlikwidowano.
Główne komórki organizacyjne KGB zostały przekształcone w Federacji Rosyjskiej w szereg instytucji:
Do głównych zadań KGB należało gromadzenie informacji wywiadowczych poza granicami Związku Radzieckiego, ochrona kontrwywiadowcza armii, marynarki wojennej i lotnictwa oraz samego Komitetu, ochrona granic państwowych ZSRR, nadzór nad obiektami nuklearnymi i większymi ośrodkami przemysłowymi tego kraju, ochrona budynków rządowych oraz dostojników partyjnych w kraju i poza jego granicami, w tym ambasad i konsulatów.
W skład KGB wchodziło dziewięć zarządów głównych, z których największą rolę odgrywały: I (wywiad), II (kontrwywiad), III (kontrwywiad wojskowy), V (walka ideologiczna i zwalczanie dysydentów), VI (wywiad i kontrwywiad gospodarczy), VII (inwigilacja) i IX (ochrona dostojników państwowych). Oprócz tego poza strukturami zarządów głównych istniały specjalne oddziały zabójców działających na całym świecie (tzw. mokryje dieła).

context: Bakatin uważał również, że KGB powinno przekazać Ministerstwu Spraw Wewnętrznych wszystkie wydziały gospodarcze, zajmujące się m.in. korupcją i przestępstwami gospodarczymi – funkcję tę pełnił Zarząd Zabezpieczenia Przemysłu oraz niektóre wydziały II Zarządu Głównego KGB (kontrwywiad). Bakatin dokonywał reorganizacji na podstawie specjalnych dekretów Gorbaczowa. W połowie listopada 1991 Bakatin zabrał się za najpotężniejszy zarząd KGB, I Zarząd Główny. Już w grudniu 1991 na bazie I Zarządu Głównego KGB powstała Centralna Służba Wywiadowcza, którą następnie przemianowano na Służbę Wywiadu Zagranicznego Federacji Rosyjskiej.
qas: W jaki organ zamieniła się Centralna Służba Wywiadowcza?

Czym między innymi zajmował się Zarząd Zabezpieczenie Przemysłu?

Jakie dokumenty były podstawą do reorganizacji jaką dokonywał Bakatin?

Kiedy powstała Centralna Służba Wywiadowcza?

Kto przewodniczył wydziałom II Zarządu Głównego KGB?
Zwisłoszczęk czarny

Zwisłoszczęk czarny (Malacosteus niger) – gatunek niewielkiej ryby głębinowej z rodziny wężorowatych (Stomiidae), osiągającej przeciętnie 15–20 cm długości, odznaczającej się rzadką wśród zwierząt zdolnością do czerwonej bioluminescencji. W przeciwieństwie do innych gatunków wężorowatych nie posiada wąsów, odżywia się głównie drobnymi organizmami planktonowymi i najprawdopodobniej nie odbywa migracji pionowych w cyklu dobowym. Nie ma znaczenia gospodarczego.
Ryba ta spotykana jest we wszystkich oceanach strefy tropikalnej i subtropikalnej (w strefie pomiędzy równoleżnikami 66°N–34°S), na głębokościach 500–3886 m p.p.m.. Nie jest znana z Morza Śródziemnego. Christopher P. Kenaley wyodrębniając gatunek M. australis z M. niger zaproponował, że na południe od 30°S M. niger jest zastępowany przez M. australis.

context: Większość organizmów morskich wytwarza błękitną bioluminescencję. Zdolność do czerwonej bioluminescencji jest niezwykle rzadka w świecie zwierząt: posiadają ją trzy rodzaje ryb (Malacosteus, Aristostomias i Pachystomias) oraz chrząszcz Phrixothrix. Pojedyncze opisy czerwonej bioluminescencji wytwarzanej przez Stomias brevibarbatus nie zostały udokumentowane ani potwierdzone. Czerwone światło emitowane przez fotofory Malacosteus, z maksimum emisji przy długości fali 705 nm, nie jest widoczne dla większości zwierząt morskich; jest też ledwo dostrzegalne przez człowieka. Czerwone fotofory tych ryb odznaczają się dużą wielkością, co sugeruje, że mogą im one służyć do oświetlania zdobyczy bądź porozumiewania się z osobnikami tego samego gatunku. Uważa się, że Malacosteus niger może, w przeciwieństwie do innych głębinowych organizmów, absorbować i widzieć czerwone światło emitowane przez własne fotofory. Narząd świetlny Malacosteus różni się budową od fotoforów Aristostomias i Pachystomias: sam narząd emituje promieniowanie świetlne o szerokim paśmie, które następnie jest filtrowane przez specjalną zewnętrzną warstwę pokrywającą fotofor. Gdy usunie się tę czekoladowobrązowej barwy błonę, pasmo wzbudzonego promieniowania rozszerza się w stronę fal o mniejszej długości. Wzbudzenie bioluminescencji z fotoforu ultrafioletem daje fluorescencję o maksimum emisji około 710 nm; po zdjęciu zewnętrznej filtrującej błony maksimum wynosi około 650 nm. Fotofory u Aristostomias i Pachystomias nie posiadają takiego filtra. Wszystkie trzy gatunki mają natomiast w warstwie emitującej światło specjalne fluoryzujące na czerwono białko. Pierwsze badania wskazywały, że chromofor ten jest podobny do fikobilin, jednak dalsze prace postawiły pod znakiem zapytania biliproteinową naturę tego białka. Sugerowano, że może to być białko zbliżone budową do GFP, ale jak dotąd próby uzyskania biblioteki cDNA z fotoforów ryby były bezskuteczne. Podobnie nie zidentyfikowano czerwonego chromoforu u Aristostomias i Pachystomias.
qas: Jakie ryby posiadają czerwoną bioluminescencję?

Do czego jest zdolny chrząszcz Phrixothrix?

Czy organizmy morskie widzą czerwone światło wytwarzane przez ryby?

U jakich organizmów fotofory nie są wyposażone w filtr?

Jaki gatunek wytwarza błękitną bioluminescencję?
Bonnie Tyler

Bonnie Tyler, właściwie Gaynor Hopkins (ur. 8 czerwca 1951 w Skewen) – walijska piosenkarka.

context: W 1975 została zauważona w Townsman Club w Swansea przez łowcę talentów Rogera Bella, który zaprosił ją do Londynu. Wkrótce nagrała demo i podpisała kontrakt z RCA Records. Jej debiutancki singiel „Lost in France” z 1976 stał się hitem Top 10 w Wielkiej Brytanii. Kolejny utwór, „More Than a Lover”, dotarł do 27. miejsca na liście przebojów. W lutym 1977 wydała album pt. The World Starts Tonight. Po nagraniu płyty wykryto u niej guzki na strunach głosowych, dlatego poddała się operacji krtani. Po kilku miesiącach powróciła do zdrowia, a jej menedżerami zostali Ronnie Scott i Steve Wolfe. Tyler wylansowała międzynarodowy hit „It's a Heartache”, który ukazał się pod koniec 1977. Drugi album, Natural Force, wydany w 1978, osiągnął 16. miejsce na liście Billboard 200 i zdobył certyfikat złotej płyty Recording Industry Association of America (RIAA).
qas: Kto dostrzegł talent Hopkins?

Z jaką wytwórnia Hopkins podpisała kontrakt?

Jak nazywa się pierwsza piosenka Hopkins?

W jakim kraju pierwsza piosenka Hopkins stała się hitem?

W którym roku pojawił się utwór „More Than a Lover”?