enelpol/poquad huggingface dataset:
SM UC-54

SM UC-54 – niemiecki podwodny stawiacz min z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu UC II. Zwodowany 20 marca 1917 roku w stoczni Germaniawerft w Kilonii, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 10 maja 1917 roku. Przebazowany na Morze Śródziemne został nominalnie wcielony w skład Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine pod nazwą U-96, pływając w składzie Flotylli Pola (a później II Flotylli Morza Śródziemnego). W czasie służby operacyjnej okręt odbył osiem patroli bojowych, w wyniku których zatonęło 18 statków o łącznej pojemności 52 565 BRT, zaś trzy statki o łącznej pojemności 12 766 BRT zostały uszkodzone. SM UC-54 został samozatopiony 28 października 1918 roku nieopodal Triestu.

context: Na początku 1918 roku niemieckie siły podwodne na Morzu Śródziemnym przeszły reorganizację, w wyniku której Flotylla Pola została podzielona na dwie części: I Flotylla w Poli (I U-Flottille Mittelmeer) i II Flotylla w Cattaro (II U-Flottille Mittelmeer), a UC-54 znalazł się w składzie tej drugiej. 29 stycznia u wybrzeży Tunezji okręt zatopił zbudowany w 1894 roku japoński parowiec „Tosho Maru” o pojemności 3038 BRT, płynący z Cagliari na Maltę (nikt nie zginął). 2 lutego załoga UC-54 nieopodal Bizerty zatrzymała i zatopiła dwa włoskie żaglowce: zbudowaną w 1902 roku brygantynę ze stalowym kadłubem „Esterel” (238 BRT), przewożącą stemple z Livorno do Sfaxu oraz „Ida” (63 BRT). 6 lutego 30 Mm na północny wschód od Al-Watan al-Kibli UC-54 storpedował bez ostrzeżenia zbudowany w 1915 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Glenartney” o pojemności 7263 BRT, płynący z ładunkiem drobnicy z Singapuru do Londynu (statek zatonął ze stratą dwóch członków załogi).
qas: Na ile części podzielono Flotyllę Pola?

W której Flotylli znalazł się UC-54?

Do jakiego kraju należał „Tosho Maru”?

Na jakiej trasie przemieszczał się „Tosho Maru”?

Co transportowała „Esterel”?
Olsztyn

Olsztyn (niem. Allenstein i, łac. Allenstenium, Holstin) – miasto na prawach powiatu, stolica województwa warmińsko-mazurskiego, siedziba władz ziemskiego powiatu olsztyńskiego, kurii archidiecezji warmińskiej i greckokatolickiej eparchii olsztyńsko-gdańskiej. Główny ośrodek gospodarczy, edukacyjny i kulturowy, siedziba władz i instytucji regionu, a także węzeł kolejowy i drogowy. Miasto centralne aglomeracji olsztyńskiej. Największe miasto na Warmii.
Według danych GUS z 31 grudnia 2020 r., miasto było zamieszkiwane przez 171 249 osób.

context: W 1914 miasto zostało na krótko zajęte przez wojska rosyjskie, które wycofały się z miasta po klęsce w bitwie pod Tannenbergiem. Po I wojnie światowej o przyszłej przynależności państwowej południowej części Prus Wschodnich zadecydował plebiscyt z 11 lipca 1920. 97,8% głosujących w Olsztynie opowiedziało się za pozostaniem miasta przy Niemczech. 1 stycznia 1923 ukonstytuowała się w Olsztynie 4. dzielnica Związku Polaków w Niemczech. Reprezentowała interesy Polaków z Warmii, Mazur i Powiśla. W latach 1921–1932 na skutek ruchu budowlanego, obszar zwartej zabudowy w Olsztynie wydatnie się rozszerzył. W owych latach zabudowę chaotyczną i nieuporządkowaną poddano znacznym zmianom zgodnie z założeniami urbanistycznymi ustalanymi w pracowniach architektów miejskich. Ruch budowlany wzrósł gwałtownie po 1933. Budowano wtedy tak dużo, że liczby oddawanych corocznie do użytku mieszkań stanowiły rekord w dotychczasowych dziejach Olsztyna. W tym czasie zostały zabudowane ulice w centrum i na Zatorzu m.in. obecne ulice Kościuszki, Wojska Polskiego, Okrzei, Wyspiańskiego, Głowackiego, czy Emilii Plater. W latach 30. realizowano w Olsztynie koncepcję miasta ogrodu, dlatego wokół miasta powstał krąg osiedli powiązanych ze śródmieściem terenami zielonymi. W 1939 mieszkało w nim ponad 50 tys. osób.
qas: Gdzie miała miejsce batalia, która spowodowała opuszczenie miasta przez siły rosyjskie?

Jaki procent respondentów wyraziło wolę pozostania Olsztyna w niemieckiej strefie wpływów?

Jakie wydarzenie miało miejsce w tym mieście pierwszego stycznia tysiąc dziewięćset dwudziestego trzeciego roku?

Jakie założenie urbanistyczne było forsowane względem Olsztyna w latach trzydziestych?

Ile mieszkań oddawano do użytku w Olsztynie przed 1933 rokiem?
Województwo lubelskie

Województwo lubelskie – jednostka samorządu terytorialnego i podziału administracyjnego we wschodniej Polsce, o powierzchni 25 122,46 km². Obejmuje głównie południową połowę Niziny Południowopodlaskiej, Polesie Zachodnie i Wołyńskie (po Bug) oraz Wyżynę Lubelską, mały obszar Wyżyny Wołyńskiej, większość polskiego Roztocza i skraj Kotliny Sandomierskiej. Według danych GUS 30 czerwca 2020 roku zamieszkiwało je około 2,1 mln osób. Siedzibą władz wojewódzkich jest Lublin. Jest najdalej wysuniętym na wschód województwem w Polsce.
Współczesne województwo lubelskie obejmuje kilka głównych krain historycznych. Z regionu Małopolski należą do niego prawie w całości ziemia lubelska i większa część ziemi łukowskiej, a ponadto część ziemi stężyckiej i fragment ziemi sandomierskiej. Obejmuje również części Rusi Czerwonej i Polesia leżące przy lewym brzegu Bugu. Od 1809 r. północna część obszaru między Wisłą a Bugiem znajdowała się w siedleckim regionie administracyjnym, nazywanym Podlasiem, obecnie Podlasiem Południowym.

context: W 2019 gęstość linii kolejowych w przeliczeniu na 100 km kw. w województwie wynosiła 3,6 km. Był to drugi najniższy wynik w skali kraju. Dla ostatniego na liście województwa (podlaskiego) wynosił on 3,54, a dla trzeciego od końca (warmińsko-mazurskiego) – 4,58. W 2021 marszałek województwa lubelskiego poinformował, że do 2030 zostanie wybudowanych lub zmodernizowanych ok. 140 km linii kolejowych. Chodzi o odcinki: między kopalnią Bogdanka, przez Łęczną do Lublina, między Rejowcem a Zamościem oraz między Włodawą a Chełmem. W 2021 trwały już prace nad połączeniami Biłgoraj – Janów Lubelski – Kraśnik oraz Lublin – Łuków.
qas: Jakie województwo w Polsce ma najmniej linii kolejowych?

W którym roku powinny powstać nowe lnie kolejowe w województwie lubelskim?

Jakie linie kolejowe były budowane w 2021 roku w województwie lubelskim?

Jakie województwo w Polsce ma najwięcej linii kolejowych?

Ile nowych kilometrów linii kolejowych ma powstać w województwie lubelskim?
Etiopia

Etiopia (amh. ኢትዮጵያ, trl. Ityopp’ya), oficjalnie Federalna Demokratyczna Republika Etiopii (amh. የኢትዮጵያ ፌዴራላዊ ዲሞክራሲያዊ ሪፐብሊክ, trl. yeʾĪtiyoṗṗya Fēdēralawī Dēmokirasīyawī Rīpebilīk), dawniej Abisynia – państwo położone we wschodniej Afryce. Od południa graniczy z Kenią, na zachodzie z Sudanem i Sudanem Południowym, na wschodzie z Dżibuti i Somalią, a na północnym wschodzie z Erytreą.

context: W I tysiącleciu p.n.e. na tereny Etiopii przenikały ludy z południowej części Półwyspu Arabskiego. Od I wieku n.e. w północnej części kraju rozwijało się państwo Aksum, powiązane ze światem arabskim. Od połowy IV wieku rozpoczęła się chrystianizacja Aksum. Ekspansja islamska odizolowała kraj od świata chrześcijańskiego. Między VIII a X wiekiem centrum państwa przesunęło się w głąb lądu. W latach średniowiecza umocniły się powiązania władzy świeckiej z kościelną, stale trwały wojny z muzułmańskimi sąsiadami, z których Etiopia wychodziła zwycięsko. W XVI wieku ponownie wybuchły wojny z muzułmanami, którzy najeżdżali Etiopię z obszarów współczesnej Somalii. Trwały ponadto liczne konflikty z koczownikami Oromami. Wobec zagrożenia islamskiego Etiopia zwróciła się o pomoc wojskową do Portugalii, co doprowadziło do przyjęcia przez władców etiopskich katolicyzmu. Bunty duchowieństwa, możnowładców i ludności broniących rodzimej tradycji religijnej doprowadziły do odrzucenia katolicyzmu w 1633 roku. Od tamtego czasu Etiopia izolowała się od wpływów europejskich.
qas: Z jakiego obszaru do Etiopii dostawała się ludność w I tysiącleciu p.n.e.?

Jak nazywało się państwo w północnej Etiopii?

Jaką religię wprowadzano do Aksum?

Czy władza świecka wraz z kościelną współpracowały?

Z jakim ludem Portugalia toczyła wojnę w średniowieczu?
Anglikanizm

Anglikanizm – jedna z gałęzi chrześcijaństwa, która powstała w Anglii w XVI wieku. Anglikanizm związany jest z tradycją protestancką, jednak w dużym stopniu zachował także teologiczną więź z katolicyzmem.


context: Spory i rozłamy wśród anglikanów, jak i samych duchownych tej wspólnoty, wzbudzają kwestie udzielanych święceń kapłańskich i biskupich kobietom, małżeństw homoseksualnych i możliwość dla tych osób bycia kapłanami, a nawet biskupami. Konflikty pojawiają się także na tle sensu istnienia zakonów czy celibatu. W wyniku tych kontrowersji doszło do rozłamu w północnoamerykańskim anglikanizmie i powstania Kościoła Anglikańskiego w Ameryce Północnej, którego pierwszym arcybiskupem został Robert Duncan. Konserwatywni anglikanie założyli też na konferencji GAFCON w Jerozolimie Wspólnotę Anglikanów Wyznających. Około 100 wspólnot anglikańskich (m.in. ruch oksfordzki) uznaje zwierzchnictwo papieża jako głowy Kościoła, przez co często określani są mianem anglokatolików.
qas: Co jest powodem scysji pośród anglikanów?

Jaka forma życia jest powodem nieporozumień pośród anglikanów?

Co powstało wskutek starć anglikanów na obszarze Ameryki Północnej?

Jak nazywał się pierwszy biskup, który zarządzał archidiecezją w obrębie Ameryki Północnej?

Ile wspólnot Kościoła Anglikańskiego przyjęło zwierzchnictwo papieża?
Django (film 1966)

Django – włoski western filmowy z 1966 roku w reżyserii Sergia Corbucciego. Głównym bohaterem filmu jest tytułowy tajemniczy rewolwerowiec (Franco Nero), który po utracie ukochanej przemierza Dziki Zachód z trumną zawierającą karabin maszynowy. Wdaje się on w krwawy konflikt pomiędzy członkami Ku Klux Klanu a meksykańskimi rewolucjonistami, rujnujący pobliskie opuszczone miasteczko.
Django, kręcony od grudnia 1965 roku do marca 1966 roku i wzorowany na Za garść dolarów autorstwa Sergia Leone, dokonał gruntownej rewizji schematów gatunkowych hollywoodzkiego filmu kowbojskiego. Wyróżniała go mroczna atmosfera połączona z parodystycznym potraktowaniem motywów występujących w westernie, a także antyreligijny charakter. Dzieło Corbucciego cechowało się wielkim okrucieństwem, widocznym w scenie odcinania ucha, naśladowanej przez Quentina Tarantino w filmie Wściekłe psy. Django odniósł wielki sukces komercyjny, prowadzący do licznych imitacji, korzystających z popularności głównego bohatera. W 1987 roku ukazała się jego jedyna oficjalna kontynuacja, Django II w reżyserii Nella Rosattiego.

context: Produkcja włoskiego reżysera wywarła znaczący wpływ na twórczość Quentina Tarantino. Scenę odcinania ucha wykorzystał on w swoim filmie Wściekłe psy. Tarantino bezpośrednio nawiązał do Django i swoistej mody na opatrywanie spaghetti westernów etykietką postaci w filmie o tym samym tytule (2012). W autorskim Django amerykańskiego filmowca wykorzystany został motyw tytułowy z filmu Corbucciego, a w krótkim epizodzie wystąpił sam Franco Nero. Innym westernem wykorzystującym imię Django, aczkolwiek osadzonym w egzotycznych realiach, był Sukiyaki Western Django (2007) w reżyserii Takashiego Miike.
qas: W jakim filmie Tarantino zawarł kadr ucięcia ucha?

Film jakiego reżysera stanowił inspirację do Django?

Jaki aktor pojawił się na chwilę w Django?

W którym roku wyprodukowano Sukiyaki Western Django?

Kto wyreżyserował film Sukiyaki Western Django?
Tyb6-3406

Tyb6-3406 – parowóz wąskotorowy – tendrzak na tor o rozstawie szyn 1000 mm, zbudowany w 1920 roku w zakładach J.A. Maffei (numer 4038), używany na Kolei Grójeckiej, a następnie PKP, zachowany jako muzealny. Początkowo miał układ osi C, następnie przebudowany na C1. Nosił wcześniej oznaczenia: WKD 70, Ty3-3249 i Txb2-3382. Po 1961 roku zaliczony został do serii Tyb6. Lokomotywą takiego samego typu była Tyb6-3405 (ex WKD 69, nr fabryczny 4037).

context: Główną wadą lokomotyw był ich niewielki zapas węgla i wody, powodujący ich ograniczony zasięg i konieczność korzystania z utworzonych na trasie kolei podręcznych składów opału (w Grójcu, Nowym Mieście i Górze Kalwarii). Po przejęciu kolei, PKP zlikwidowały podręczne składy opału (drewna i węgla) i jednocześnie zdecydowano poddać parowozy rekonstrukcji w warsztatach kolejowych w Piasecznie, zwiększającej ich zasięg. Polegała ona na przedłużeniu ostoi i dodaniu z tyłu osi tocznej, podpierającej nową część tylną z powiększoną skrzynią węglową z tyłu budki maszynisty. Układ osi przez to zmienił się na C1. W połączeniu ze zwiększeniem pojemności skrzyń wodnych przez zaadaptowanie dawnej bocznej skrzyni węglowej, pozwoliło to na dwukrotnie zwiększenie zapasu węgla i wody. Po przebudowie masa pustego parowozu zwiększyła się o 1,5 t.
qas: Co uznano za istotny defekt lokomotyw?

Co miała na celu rekonstrukcja pojazdów w Piasecznie?

O ile wzrosła waga pustej lokomotywy po rekonstrukcji?

Czy za rekonstrukcję parowozów odpowiada PKP?

W jakich miejscowościach, oprócz Piaseczna, zajmowano się rekonstrukcją parowozów?
Domy obdarowania

Domy obdarowania (ang. endowment houses) – w Kościele Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich budynki bądź miejsca przeznaczone do odprawiania obrzędów zazwyczaj zarezerwowanych dla świątyni. Wiązane przede wszystkim z początkowym okresem mormońskiej historii, odegrały istotną rolę w rozwoju kultu świątynnego. W teologii świętych w dniach ostatnich porównywane do Świętego Przybytku, przenośnej świątyni starożytnych Izraelitów. Najistotniejszy obiekt tego typu, Dom Obdarowania w Salt Lake City, poświęcono w 1855. Zburzony został w 1889, pośród kontrowersji wokół małżeństw poligamicznych.

context: Dom Obdarowania został zamknięty 8 października 1876, na polecenie Brighama Younga. Mormoński przywódca podkreślił przy tej okazji konieczność skoncentrowania się na stworzeniu stałych struktur świątynnych w Utah. Wkrótce po śmierci Younga w 1877 Dom Obdarowania otwarto jednak ponownie, początkowo z myślą o zawieraniu w nim małżeństw. Od października 1879 odprawiano wszystkie uprzednio w nim obecne obrzędy świątynne. Omawiany obiekt zburzono ostatecznie w listopadzie 1889, w związku ze zbliżającym się ukończeniem świątyni Salt Lake oraz z kontrowersjami wokół małżeństw poligamicznych. Sama świątynia Salt Lake natomiast, kluczowy dla mormonizmu obiekt, została ostatecznie poświęcona 6 kwietnia 1893. Sam koncept domu obdarowania bywa przez świętych w dniach ostatnich porównywany do Świętego Przybytku, przenośnej świątyni starożytnych Izraelitów.
qas: Kto nakazał zakończenie działalności Domu Obdarowania?

Kim był Brigham Young?

W jakim celu otworzono Dom Obdarowania?

W którym roku zburzono Dom Obdarowania?

Czy w świątyni Salt Lake zawierano związki poligamiczne?
Malowane cerkwie północnej Mołdawii

Malowane cerkwie północnej Mołdawii – grupa unikatowych cerkwi prawosławnych położonych w północnej Rumunii, na Bukowinie (w północnej części Mołdawii), ozdobionych zarówno malowidłami wewnętrznymi, jak i pochodzącymi z XVI w. freskami zewnętrznymi, pokrywającymi fasady na całej ich powierzchni. Osiem z nich jest wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

context: Cerkwie zwieńczone są wysokim, zaokrąglonym na końcach, dachem, daleko wystającym poza ściany (co uchroniło freski zewnętrzne przed zniszczeniem). W dachu ukryte są kopuły przykrywające poszczególne pomieszczenia cerkwi. W niektórych przypadkach cerkwie posiadają niewielkie wieże wznoszące się ponad nawą, stanowiące zwieńczenie kopuł i oparte na systemie pendentywów, zwane „sklepieniami mołdawskimi”. W przypadku cerkwi posiadających wieże, dach cerkwi jest podzielony, odsłaniając wieżę praktycznie od samej jej podstawy.
qas: Dzięki czemu freski w cerkwi nie zostały zniszczone?

Co jest schowane w dachu?

Czy cerkwie były wybudowane z wieżami?

Jak wygląda dach cerkwi, która posiada wieże?

Jak nazywa się cerkwie nieposiadające wieży?

context: W 1775 duża część Bukowiny weszła w skład monarchii Habsburgów. Reformy józefińskie spowodowały usunięcie zakonników z niektórych cerkwi. Cerkwie powoli niszczały, nie było środków na ich remonty. Proces ten miał miejsce również w czasach komunistycznych. Zmiana nastąpiła dopiero po 1989. Monastyry ponownie były obejmowane przez prawosławnych mnichów i mniszki i podjęto energiczne działania w celu ich ratowania i restauracji. W 1993 siedem malowanych cerkwi zostało wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO, a w 2010 poszerzono ten wpis o ósmą cerkiew. Dzisiaj stanowią one jedne z najcenniejszych zabytków Rumunii.
qas: Przez jakie reformy zakonnicy zostali wydaleni z niektórych cerkwi?

W którym roku monarchia Habsburgów weszła w skład Bukowiny?

Po którym roku znów mnisi mieli prawo do monasterów i zaczęli je odbudowywać? 

W jakim kraju znajdują się malowane cerkwie, wpisane na listę UNESCO? 

W którym roku wybudowano pierwszą malowaną cerkiew?
Protesty na placu Niebiańskiego Spokoju w 1989

Protesty na placu Niebiańskiego Spokoju, w chińskiej literaturze oficjalnej i rządowej określane jako zawirowania polityczne między wiosną a latem 1989 roku (ang. Political turmoil between the Spring and Summer of 1989, chiń. 1989年春夏之交的政治风波; pinyin 1989-nián chūn xià zhījiāo de zhèngzhì fēngbō) – seria protestów, trwających od 15 kwietnia do 4 czerwca 1989 roku na placu Niebiańskiego Spokoju w centralnej części Pekinu, których głównymi uczestnikami byli studenci. Zakończone stłumieniem przez wojsko i masakrą ludności cywilnej.
Początkowo zgromadzenia studentów na placu Tian’anmen były niewielkie i spontaniczne oraz miały apolityczny charakter – były związane z upamiętnieniem dopiero co zmarłego byłego sekretarza generalnego Komunistycznej Partii Chin Hu Yaobanga, uznawanego za zwolennika reform. W krótkim czasie przerodziły się one w zbiorowe manifestacje, do których dołączali kolejni studenci, a także robotnicy i mieszkańcy Pekinu, zaczęto na nich coraz głośniej poruszać tematy polityczne, ekonomiczne i związane z bieżącymi problemami kraju oraz formułować postulaty do władz. W maju protesty przybrały formę strajku głodowego oraz okupacji placu, dodatkowo zbiegły się one z wizytą Michaiła Gorbaczowa w Pekinie, a demonstracje zaczęły obejmować kolejne miasta na terenie Chin.
Po kilku tygodniach władze partyjno-państwowe zadecydowały o siłowym stłumieniu protestów. Na plac Tian’anmen zostało skierowane wojsko, które w nocy z 3 na 4 czerwca otworzyło ogień do protestujących i za pomocą czołgów rozpędziło demonstrantów; masakra ta przeszła na świecie do historii jako masakra na placu Tian’anmen (chiń. 天安門大屠殺; pinyin tiān’ānmén dà túshā). W Chinach kontynentalnych wydarzenie to jest eufemistycznie określane jako incydent z 4 czerwca (chiń. 六四事件; pinyin liùsì shìjiàn), a same protesty, jak i ich pacyfikacja, są do dnia dzisiejszego jednym z najbardziej drażliwych oraz cenzurowanych tematów w Chińskiej Republice Ludowej.

context: Nowy sekretarz generalny KPCh Zhao Ziyang gotów był do rozmów, lecz w KPCh wygrała popierana przez najbardziej ortodoksyjnych polityków opcja siłowego rozwiązania sprawy. Na wniosek premiera Li Penga rozwiązanie takie poparł także faktyczny przywódca ówczesnych Chin Deng Xiaoping, który 25 maja potępił protesty jako antysocjalistyczne i, powołując się na przykład Polski, stwierdził, że ustępstwa wiodą do dalszych ustępstw. Mimo to władze chińskie nie były w stanie stłumić protestów w zarodku, gdyż zbiegły się one w czasie z walką frakcyjną w KPCh, obchodami świąt państwowych (1 Maja i rocznica Ruchu 4 Maja) oraz wizytą Michaiła Gorbaczowa w Chinach (15–18 maja). 19 maja Zhao Ziyang spotkał się na placu Niebiańskiego Spokoju (Tian’anmen) z protestującymi, którzy odmówili jednak zaprzestania protestu.
qas: Jak nazywał się władca Chin, który poparł pomysł rozmów?

Jakiego charakteru były strajki, które skrytykował Xiaoping?

Co stwierdził Xiaoping, odnosząc się do strajków?

Jakie inne istotne wydarzenia odbyły się w trakcie strajków w Chinach?

Gdzie odbyło się spotkanie sekretarza generalnego ze strajkującymi?
XVIII Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina

XVIII Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina (również XVIII Konkurs Chopinowski) – 18. edycja Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina, która odbyła się w dniach 2–23 października 2021 w Warszawie. Organizatorem konkursu był Narodowy Instytut Fryderyka Chopina. Wcześniej w dniach 12–23 lipca 2021 odbyły się eliminacje.
Do udziału w konkursie zakwalifikowano 87 pianistów z 18 państw (w tym siedemnastu kolejny już raz) – dziewięciu z pominięciem eliminacji (jako laureatów prestiżowych konkursów pianistycznych w latach ubiegłych) i 78 po przeprowadzonych eliminacjach. Przesłuchania konkursowe zostały podzielone na trzy etapy, które odbyły się w dniach: 3–7 października, 9–12 października oraz 14–16 października. Koncerty finałowe zaplanowano od 18 do 20 października. Konkurs wygrał Kanadyjczyk Bruce Liu. W dniach 21–23 października odbyły się trzy koncerty laureatów.
Budżet konkursu wyniósł około 20 mln zł, a głównymi jego mecenasami oprócz Ministerstwa Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu były Totalizator Sportowy i PKN Orlen, natomiast współorganizatorami: Telewizja Polska, Polskie Radio Program II oraz miasto stołeczne Warszawa.

context: W II etapie pianiści najchętniej wybierali Andante spianato i Poloneza Es-dur op. 22, bowiem zagrało je 18 pianistów, Walca F-dur op. 34 nr 3 (16 pianistów) oraz Barkarolę Fis-dur op. 60 i Poloneza As-dur op. 53 (15 pianistów), a Scherzo E-dur op. 54 zagrał tylko jeden pianista (Koreańczyk Choi Hyoun-lok) jak również Polonezy z op. 26 (Włoch Federico Gad Crema). Z utworów dodatkowych uzupełniających program repertuarowy tego etapu pianiści najchętniej wybierali Rondo à la mazur F-dur op. 5 (5 pianistów) oraz Walca a-moll op. 34 nr 2 i Nokturn c-moll op. 48 nr 1 (3 pianistów). Zróżnicowana była liczba utworów wykonywanych w tym etapie przez pianistów od minimum 3 (Alberto Ferro (Włochy) i Hsieh Wei-ting (Chińskie Tajpej)) do maksimum 8 (Rosjanin Nikołaj Choziainow).
qas: Ilu pianistów zdecydowało się na wykonanie andante spianato?

Jaki utwór zagrał tylko Koreańczyk?

Jakiej narodowości był Federico Gad Crema?

Ile utworów wykonywali pianiści?

Jakiej narodowości był zwycięzca konkursu?
Eswatini

Eswatini, dawniej: Suazi, Ngwane (Królestwo Eswatini, dawniej: Królestwo Suazi, Królestwo Ngwane; ang. Eswatini, Kingdom of Eswatini, dawniej: Swaziland, Kingdom of Swaziland, Ngwane, Kingdom of Ngwane; suazi: eSwatini, Umbuso weSwatini) – niewielkie śródlądowe państwo w południowej Afryce (jedno z najmniejszych na kontynencie), graniczące z Mozambikiem i Południową Afryką. Siedzibą parlamentu i króla jest Lobamba.

context: Eswatini jest monarchią absolutną. Państwo wchodzi w skład Wspólnoty Narodów. Obecna konstytucja została przyjęta 13 października 1978 roku, znowelizowana w 1992. Głową państwa jest król. Władza wykonawcza należy do rządu, z premierem na czele, którego wybiera monarcha. Władza ustawodawcza należy do Izby Zgromadzeń i Senatu. Izba składa się z 65 członków (10 wybiera król, 55 jest wybieranych w wyborach powszechnych), a Senat z 30 (20 wybiera król, a 10 Izba Zgromadzeń). Członkowie do parlamentu są wybierani na 5-letnią kadencję. Obecnym królem Eswatini jest Mswati III (od 25 kwietnia 1986 roku), a premierem Cleopas Dlamini (od 16 lipca 2021 roku). Od 1973 roku obowiązuje zakaz działalności partii politycznych, istnieje tylko jedna partia polityczna – Narodowy Ruch Imbokodvo (INM). Działa również nielegalny opozycyjny Zjednoczony Ludowy Ruch Demokratyczny (PUDM), który został założony w 1989 roku.
qas: Jaki typ władzy występuje w Eswatini?

Kto sprawuje władze w Eswatini?

Kto decyduje o składzie rządu w Eswatini?

Z ilu osób składa się cały rząd w Eswatini?

Kiedy Mswati III zakończył swoje rządy?