SM UC-6

SM UC-6 – niemiecki podwodny stawiacz min z okresu I wojny światowej, szósty w kolejności okręt podwodny typu UC I. Zwodowany 20 czerwca 1915 roku w stoczni Vulcan w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 24 czerwca 1915 roku. W czasie służby operacyjnej SM UC-6 odbył 89 patroli bojowych, podczas których postawił zagrody minowe, na których zatonęły 54 statki o łącznej pojemności 63 319 BRT i jeden okręt o wyporności 810 ton. Skutkiem wpłynięcia na postawione przez UC-6 miny uszkodzenia odniosło osiem statków o łącznej pojemności 33 104 BRT oraz jeden okręt o wyporności 810 ton. SM UC-6 zatonął 27 września 1917 roku, prawdopodobnie po wejściu na minę w estuarium Tamizy.

context: 24 czerwca 1915 roku por. mar. Matthias Graf von Schmettow został mianowany pierwszym dowódcą UC-6, a okręt włączono do Flotylli Flandria w dniu 31 lipca. Pierwszą ofiarą postawionych przez okręt min był brytyjski uzbrojony trawler HMT „Worsley” (309 ts), który zatonął 14 sierpnia w okolicy Aldeburgh ze stratą jednego członka załogi. Identyczny los spotkał dwa dni później inny uzbrojony trawler HMT „Japan” (205 ts), który został zniszczony w estuarium Tamizy (śmierć poniosło pięciu marynarzy). 25 sierpnia na pozycji 52°09′N 1°39′E/52,150000 1,650000 zatonął zbudowany w 1903 roku szwedzki parowiec „Disa” (788 BRT), płynący z ładunkiem soli z Londynu do Härnösand. Kolejny uzbrojony trawler zatonął na pochodzącej z UC-6 minie 28 sierpnia, a był nim wypierający 295 ts HMT „Dane” (w okolicy Aldeburgh, zginęło 5 marynarzy). Następnego dnia w okolicy Yarmouth ze stratą 2 ludzi zatonął brytyjski parowiec „Sir William Stephenson” (1540 BRT), transportujący drobnicę z Tyne do Londynu. Druga połowa września była dla UC-6 jeszcze bardziej udana, gdyż na miny postawione przez okręt weszło aż 7 jednostek, z czego 5 zatonęło. 16 września w okolicy Kingsdown zatonął brytyjski parowiec „Africa” (1038 BRT), wiozący drobnicę z Londynu do Boulogne (zginęło 2 marynarzy); dwa dni później na wschód od Dover zniszczony został uzbrojony trawler HMT „Lydian” (244 ts) – śmierć poniosło 8 osób. Więcej szczęścia miał nowy brytyjski tankowiec „San Zeferino” (6430 BRT), płynący z Puerto Mexico do Sheerness z ładunkiem ropy naftowej, który w tym samym dniu został uszkodzony na minie u ujścia Tamizy (ze stratą 2 członków załogi). 20 września bez strat w ludziach w okolicy Aldeburgh zatonął natomiast zbudowany w 1906 roku brytyjski parowiec „Horden” (1434 BRT), płynący pod balastem z Londynu do Hartlepool, zaś 3 dni później w estuarium Tamizy identyczny los spotkał brytyjski parowiec „Groningen” (988 BRT), przewożący drobnicę na trasie Harlingen – Londyn (zginął 1 marynarz). 24 września na tym samym akwenie zatonął zbudowany w 1911 roku kuter HMD „Great Heart” (78 ts), na którym życie straciło 8 osób, natomiast 27 września w tej samej okolicy na minę wszedł brytyjski parowiec „Nigretia” (3187 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Hull do Rouen, który jednak uratowano osadzając na mieliźnie. Pierwszym październikowym sukcesem UC-6 było zatonięcie na wschód od Harwich francuskiego uzbrojonego trawlera „Alose” (214 ts), na którym poległo 12 marynarzy (5 października). 18 października uszkodzeń na minie doznał w tym samym miejscu brytyjski parowiec „Aleppo” (3870 BRT), przewożący zboże i drobnicę z Aleksandrii do Hull – statek osiadł na mieliźnie, skąd go później ściągnięto (nikt nie zginął). Mniej szczęścia miał tego samego dnia nowy norweski parowiec „Salerno” (2431 BRT), przewożący drobnicę, pocztę i pasażerów z Tyne do Santos – statek zatonął u ujścia Tamizy bez strat w ludziach. Trzy dni później, na wschód od Clacton-on-Sea (na pozycji 51°47′N 1°31′E/51,783333 1,516667), zatonął zbudowany w 1909 roku brytyjski parowiec „Monitoria” (1904 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Humber do Londynu (cała załoga została uratowana). Szczęśliwym dla załogi okrętu podwodnego dniem był ostatni dzień października 1915 roku, kiedy to na postawionych przez niego minach zatonęły 4 jednostki: zbudowany w 1880 roku jacht HMY „Aries” (268 ts), na pozycji 51°00′N 1°24′E/51,000000 1,400000 (śmierć poniosło 22 członków załogi); przewożący węgiel z Shields do Rouen norweski parowiec „Eidsiva” (1092 BRT), na wschód od Dover (bez strat w ludziach); zbudowany w 1907 roku uzbrojony trawler HMT „Othello II” (206 ts), także na wschód od Dover (zginęło 9 członków załogi) oraz – w tym samym miejscu – brytyjski parowiec „Toward” (1218 BRT), przewożący drobnicę z Londynu do Belfastu (bez strat w ludziach). 3 listopada, 4 mile na wschód od latarni Orfordness, ze stratą 2 ludzi zatonął na minie mały brytyjski parowiec „Friargate” (264 BRT), przewożący ił z Londynu do Middlesbrough. 12 listopada kolejną ofiarą postawionych przez UC-6 min stał się nieopodal Boulogne mały brytyjski parowiec „Moorside” (311 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Leith do Francji (na pokładzie poległo 8 członków załogi wraz z kapitanem). Tego dnia zatonął też (w tym samym miejscu) zbudowany w 1903 roku brytyjski parowiec „Nigel” (1400 BRT), płynący z Newhaven do Boulogne (ze stratą 5 ludzi). Były to ostatnie sukcesy załogi UC-6 w 1915 roku.
qas: Jak nazywał się pierwszy okręt, który padł ofiarą SM UC-6?

Kiedy zatonął trawler HMT „Japan” ?

Jaki kraj był w posiadaniu parowca „Disa” ?

Co transportował parowiec „Aleppo”?

Kiedy, należący do Wielkiej Brytanii „Nigel” był modernizowany?