Operacja Tofet

Operacja Tofet (hebr. ‏מִבְצָע תופת‎, Miwca Tofet) znana też jako bitwa pod Al-Karamą (hebr. ‏קרב כַרָאמַה‎, kraw Karama, arab. ‏معركة الكرامة‎) – starcie Sił Obronnych Izraela z armią Jordanii, Al-Fatahem, Ludowym Frontem Wyzwolenia Palestyny (LFWP) i Armią Wyzwolenia Palestyny (AWP), które miało miejsce 21 marca 1968 roku w trakcie wojny na wyczerpanie, pod Al-Karamą, na terytorium Jordanii. Izraelski atak był odwetem za wysadzenie szkolnego autobusu na północ od Ejlatu, koło Be’er Ory. Celem operacji miała być likwidacja baz Fatahu i AWP, które według izraelskiego wywiadu, miały znajdować się w mieście Karama i w jego okolicach.
W dniu ataku izraelskie siły uderzeniowe zaczęły nacierać w kierunku Al-Karamy w dwóch kolumnach. Podmokłe pola i obszary zalewowe spowolniły tempo natarcia izraelskich jednostek pancernych i zmechanizowanych. Przez cały dzień pomiędzy siłami pancernymi dochodziło do starć wokół miasta. Około godziny 07.00 do miasta wkroczyli spadochroniarze, żeby w ciągu godziny zająć je. Jednak palestyńscy bojownicy stawiali opór siłom desantowym, co zmusiło Izraelczyków do opuszczenia Al-Karamy. Po 15 godzinach walk Cahal wycofał się z terytorium Jordanii. Obie strony poniosły ciężkie straty.
Równolegle do operacji Tofet przeprowadzono operację Asuta (hebr. ‏מִבְצָע אסותא‎, Miwca Asuta), która również wymierzona była przeciwko bazom Fatahu, tyle że zlokalizowanym na południe od Morza Martwego w okolicach Gawr as-Safi. Operacja ta przebiegła sprawniej niż atak na Al-Karamę, a siły uderzeniowe wykonały założone cele bez strat.
Obie strony ogłosiły realizację celów. Strona arabska uznała bitwę za zwycięstwo nad izraelską agresywną polityką, a dla Palestyńczyków było to zwycięstwo sił nieregularnych nad regularną armią. Izraelczycy również uznali obie operacje za sukces, jednak zwrócono uwagę na błędy w planowaniu i przeprowadzeniu ataku. Izraelscy wojskowi uznali, że wartość osiągniętych celów jest niewspółmierna do poniesionych strat.
Operacja Tofet została potępiona przez społeczność międzynarodową. 24 marca 1968 roku Rada Bezpieczeństwa ONZ wydała Rezolucję nr 248, w której potępiła Izrael za przeprowadzenie ataku i złamanie poprzednich rezolucji związanych z nakazem zawieszenia ognia w regionie.

context: Zaraz po 7 Brygadzie Pancernej wyruszyła do walki 35 Brygada Spadochronowa. Jej siły już o godzinie 01:00 zaczęły się przemieszczać w stronę Jordanii z rejonu Nabi Musa. Szpicę sił spadochroniarzy stanowiły czołgi, za którymi przemieszczali się żołnierze na pojazdach półgąsienicowych. Po przekroczeniu mostu Allenby’ego brygada skierowała się na północ ku Al-Karamie. Jako pierwsze do miasta wjechały czołgi batalionu pancernego, które miały za zadanie przejechać przez nie i zająć pozycje na północ od Al-Karamy. Zadanie to wykonano bez strat własnych. O godzinie 06:56 główne siły brygady wkroczyły do miasta od wschodu i zachodu. Tam dołączyła do nich jednostka zwiadu, która wycofywała się ze wschodu. W mieście trwały walki w ciasnej zabudowie, obie strony wspomagały się granatnikami przeciwpancernymi, moździerzami i ładunkami wybuchowymi. Okazało się, że siły palestyńskie okazały się większe niż przewidywał to wywiad. O godzinie 11:00 spadochroniarze otrzymali rozkaz żeby rozpocząć wyburzanie budynków powiązanych z organizacjami palestyńskimi. Izraelczycy nie zdołali zająć całego miasta. Zaraz po wysadzeniu 175 budynków, spadochroniarze zaczęli opuszczać Al-Karamę. W trakcie walk o miasto zginęło 8 Izraelczyków, rannych zostało 22. Po stronie palestyńskiej zginęło 156 bojowników, 141 zostało wziętych do niewoli. Po stronie jordańskiej zginęło 13 żołnierzy.
qas: W jakich pojazdach poruszali się żołnierze?

Jakie początkowe zadania miały czołgi batalionu pancernego?

Jakie budynki mieli wyburzać spadochroniarze?

O której godzinie zaczął się atak powietrzny na budynki związane z organizacjami palestyńskimi?