Augustynolophus

Augustynolophus – rodzaj wymarłego dinozaura ptasiomiedniczego, ornitopoda z rodziny kaczodziobych, wyodrębniony z rodzaju zaurolof przez zespół Prieto-Márqueza w 2014.
Pierwsze szczątki zaliczone do rodzaju zaurolof opisał Barnum Brown w 1912, z gatunkiem typowym S. osborni. Jednym z gatunków później zaliczonych do tego samego rodzaju był S. morrisi. Jego pozostałości znaleziono w Ameryce Północnej, w USA, w środkowej Kalifornii, wśród skał formacji Moreno, datowanych na późny mastrycht. Znalezione tam skamieniałości czaszki zostały powtórnie przebadane przez Prieto-Márqueza i współpracowników. Badacze zwrócili uwagę na mocno zbudowany, sięgający za sklepienie czaszki grzebień tworzony głównie przez kość nosową, zakończony wydłużoną, trójkątnego kształtu płytką. Wskazali także odmienności w kopule kości czołowej i zagłębienie wokół nozdrzy. Bazując na rzeczonych cechach, uznanych za autapomorfie, naukowcy zdecydowali się przenieść gatunek do odrębnego rodzaju, ustanawiając dlań nową nazwę rodzajową Augustynolophus. Źródłosłów wywodzi się od nazwiska Gretchen Augustyn, która wraz z rodziną wsparła Dinosaur Intitute Natural History Museum of Los Angeles County, do którego dodano końcówkę -lophus. Prieto-Márquez i inni odnieśli się tutaj do bliskich krewnych nowego rodzaju, których nazwy także kończą się na -lophus. Saurolophus oznacza bowiem z gr. σαυρος sauros „jaszczurka”; λοφος lophos „grzebień, czub”. Utrzymując bliskie pokrewieństwo Augustynolophus z zaurolofem oraz z prozaurolofem naukowcy wyróżnili dalej w obrębie podrodziny Saurolophinae nowe plemię Saurolophini. Obejmuje ono rzeczone trzy rodzaje dinozaurów kaczodziobych.

context: Kość czołowa, leżąca do przodu od okna nadskroniowego, o rozległej powierzchni zewnętrznej, o 80% dłuższej, niż szerszej, tworzyła sklepienie, przynajmniej u osobników młodocianych, spotykanej raczej u Lambeosaurinae. Autorzy opisu gatunku, wskazując na niej półksiężycowatą, strzałkową uniesioną strukturę rozciągającą się ku tyłowi, zauważają, że odpowiada ona leżącym pod kością nosową wyrostkom u Saurolophus osborni i S. angustirostris. Stwierdzają, że podstawa grzebienia u nowego gatunku była słabiej rozwinięta niż u dwóch wymienionych gatunków zaurolofa. Tak więc lepiej rozwinięte wyrostki tylno-grzbietowe i sam grzebień mogły być apomorfiami tych dwóch gatunków, odróżniającymi je od A. morrisi. Jednakże późniejsze badania wskazały na pokaźny grzebień na nosie również u Augustynolophus, zakończony sięgającą daleko ponad sklepienie czaszki trójkątną płytą, ze skierowanym dziobowo guzem kostnym.
qas: question: Czy kość czołowa Augustynolophus była duża?
answers: text: o rozległej powierzchni zewnętrznej
answer_end: 90
generative_answer: tak

question: Jaki kształt miała kość czołowa Augustynolophus?
answers: text: półksiężycowatą, strzałkową
answer_end: 286
generative_answer: półksiężycowatą, strzałkową

question: Co z całą pewnością odróżniało Saurolophus osborni i S. angustirostris od A. morrisi?
plausible_answers: text: lepiej rozwinięte wyrostki tylno-grzbietowe i sam grzebień
answer_end: 631
generative_answer: lepiej rozwinięte wyrostki tylno-grzbietowe i sam grzebień

question: Czy Augustynolophus był pozbawiony grzebienia na nosie?
answers: text: wskazały na pokaźny grzebień na nosie również u Augustynolophus
answer_end: 799
generative_answer: nie

question: W kierunku jakiego narządu skierowany był guz kostny Augustynolophus?
answers: text: dziobowo
answer_end: 894
generative_answer: dzioba