Kodeks Aleksandryjski

Kodeks Aleksandryjski (łac. Codex Alexandrinus, Londyn, British Library, MS Royal 1. D. V-VIII, oznaczany symbolami A albo 02 Gregory-Aland, δ 4 Soden) – manuskrypt greckiej Biblii, tj. Septuaginty oraz Nowego Testamentu w języku greckim, pisany majuskułą na pergaminie. Sporządzono go w V wieku w Egipcie.
Manuskrypt został nazwany Aleksandryjskim, ponieważ patriarcha Cyryl Lukaris miał przywieźć go z Aleksandrii. Po raz pierwszy nazwa ta została zastosowana przez biskupa Briana Waltona w 1657 roku w Poliglocie londyńskiej. Przedtem był określany jako Codex Regius albo Biblia Tekli. Wettstein w 1751 roku oznakował go symbolem A na liście kodeksów majuskułowych Nowego Testamentu. W ten sam sposób oznaczał go później Griesbach i inni bibliści. Gregory nadał mu siglum 02. Na liście rękopisów Septuaginty według klasyfikacji Alfreda Rahlfsa również został oznaczony symbolem A.
Codex Alexandrinus jest jednym z czterech wielkich kodeksów biblijnych, wraz z Kodeksem Synajskim i Watykańskim jest jednym z najwcześniejszych i najbardziej kompletnych rękopisów greckiej Biblii. Po przywiezieniu do Anglii uzyskał opinię najlepszego rękopisu biblijnego przechowywanego na Wyspach Brytyjskich i cieszył się nią aż do chwili nabycia przez Bibliotekę Brytyjską Kodeksu Synajskiego. Przechowywany jest w Dziale Manuskryptów British Library w Londynie (wraz z Kodeksem Synajskim).

context: W Ewangeliach przekazuje tekst bizantyński i jest najstarszym greckim rękopisem zawierającym tekst bizantyński. Statystycznie aż 56% jego wariantów potwierdza tekst bizantyński przeciwko „oryginalnemu”, jednak ze względu na swoje historyczne walory oraz na wagę szczególnych wariantów, nie występujących w głównych tradycjach tekstualnych, zaliczony został do III kategorii Alanda. W pozostałych księgach Nowego Testamentu występuje tekst aleksandryjski, który przyporządkowano do I kategorii Alanda. Tekst Ewangelii jest problematyczny zarówno dla zwolenników tekstu bizantyjskiego, jak i jego przeciwników, ponieważ zdecydowanie odbiega od standardowego tekstu bizantyjskiego, zawiera wiele wariantów charakterystycznych dla tekstu aleksandryjskiego i nie sposób zaklasyfikować go do jakiejkolwiek podrodziny tekstu bizantyjskiego. Najbliżej jest do rodziny Π, zwłaszcza w Ewangelii Marka, jednak nigdy nie był do tej rodziny zaliczany. Jedynie tekst kodeksu 069 pokrywa się całkowicie z Kodeksem Aleksandryjskim. Jest to jednak bardzo fragmentaryczny rękopis i dlatego pod względem tekstualnym tekst Ewangelii Kodeksu Aleksandryjskiego jest osamotniony.
qas: question: Do której kategorii Alanda zaliczono Kodeks Aleksandryjski?
answers: text: III
answer_end: 363
generative_answer: III

question: Dlaczego tekst bizantyjski tego kodeksu jest problematyczny?
answers: text: odbiega od standardowego tekstu bizantyjskiego
answer_end: 677
generative_answer: odbiega od standardowego tekstu bizantyjskiego

question: Czy w tekście bizantyjskim pojawiają się cechy aleksandryjskie?
answers: text: zawiera wiele wariantów charakterystycznych dla tekstu aleksandryjskiego
answer_end: 751
generative_answer: tak

question: Czy tekst bizantyjski ma wiele wariantów?
answers: text: Statystycznie aż 56% jego wariantów potwierdza tekst bizantyński przeciwko „oryginalnemu”
answer_end: 201
generative_answer: tak