Als docent hoger onderwijs heb ik tijdens mijn inburgering automatisch "geprofiteerd" van de diensten van de MGEN. De heffing is aan de bron gedaan, ik geef toe dat ik er niet op heb gelet. Ik ben toen getrouwd met een ambtenaar die ook tot het hoger onderwijs behoorde en ook een bijdrage leverde aan de MGEN. Toen ik mijn eerste kind verwachtte, begonnen de problemen. Ondanks talloze herinneringen kon MGEN nooit rekening houden met mijn situatie. Als gevolg hiervan moest ik alle vorderingen maken voor bloedonderzoek, enz. Het maakte me echt kwaad. Ik ben toen bevallen. Ik had 300 euro over voor mijn rekening (kamer, maaltijden, enz.) Geweldig. Geen geboortebonus ter compensatie (niet overdrijven). Twee maanden na de bevalling, telefoontje van de MGEN die me vroeg om de verwachte geboortedatum van mijn baby te bevestigen, ik vroeg me af of het een grap was, maar nee, na een jaar waren ze net wakker. Omdat ik erg ongelukkig was, begon ik te kijken hoeveel de MGEN van me afnam... En daar... Tussen mijn man en mij zaten we op bijna 400 euro per maand gedurende 12 maanden. De bedragen variëren naargelang het inkomen, de MGEN legde zelfs meer op toen ik een schamele bonus van 400 euro kreeg. En natuurlijk, bij elke stapsgewijze verandering, presto, een niet-symbolische toename. Ik belde, ze legden me uit dat het niet mogelijk was om bij te dragen aan een enkele behandeling voor het hele gezin. Wees serieus ! Toch vond de MGEN tijd om mijn apotheek te bellen om aan te geven dat ze mij geen derdebetaler meer wilden verlenen voor een medicijn voor mijn baby (toch vergoed, ik weet niet wat hen bezielde). De apotheker hing op, maar ik vond het helemaal niet leuk, ik had de indruk dat ik een verzekeringsoplichter werd genoemd. Dus besloot ik om van zuivelbedrijf te veranderen. Een echte hindernisbaan. Om hun inhoudingen te stoppen, moest ik een beroep doen op de boekhoudafdeling van mijn universiteit. Natuurlijk heb ik in de tussentijd hun platform 50 keer gebeld, 50 keer uitleg moeten geven aan 50 verschillende mensen die er niets van begrepen. Er is geen direct nummer om te bellen en de MGEN waarvan ik afhankelijk was, was erg ver van mijn huis. Dus hier ben ik vrij en daar ... op een ochtend, telefoontje van de directeur van het MGEN-fonds waarvan ik afhankelijk was die me uitlegde dat ze het niet begreep (geen grapje!), dat ik ze had moeten bellen om aan te geven dat er was een probleem (ze maakte een grapje, denk ik) en dat ik er spijt van zou krijgen (ah! ah! ah!). 3 jaar later, nee, ik heb er helemaal geen spijt van. Ik spaar 300 euro per maand en ben beter verzekerd dan voorheen, ik heb dit kunnen zien toen ik beviel van mijn tweede kind, zonder de hulp van MGEN... Ren weg ten koste van alles, je geld werd gebruikt om een prachtig gebouw (hoofdkantoor in Parijs), is het ongetwijfeld hun standpunt over de solidariteit die het permanent opeist.