Mijn werkgever, voorheen werkzaam bij een vereniging, werd door de nieuwe wet en door onderhandelingen op brancheniveau gedwongen gebruik te maken van een van de vijf "aanbevolen" dienstverleners. Hij koos ADREA MUTUAL. De ondertekening van het collectieve contract ging erg snel, de opstart van de voordelen voor de werknemers duurde enkele maanden, maar we schreven dit toe aan een tijdelijke overbelasting die de structuur maar moeilijk kon opvangen. Sommige werknemers hebben hun VERPLICHTE bijdrage betaald, maar zijn er nooit in geslaagd hun terugbetalingen te verkrijgen. Toen was er een enorm ontslagplan. Werknemers die op grond van een PSE zijn ontslagen, hebben recht op meeneembaarheid van een aanvullende ziektekostenverzekering voor een periode van maximaal één jaar, op voorwaarde dat ze bewijsstukken van de Pôle Emploi overleggen. Ondanks de onmiddellijke samenstelling van het meeneembaarheidsdossier en het verstrekken van alle bewijsstukken in oktober 2016 (datum ontslag), werd de overdraagbaarheid in februari 2017 geactiveerd! Daarna stopte het, ondanks het regelmatig verzenden van ondersteunende documenten, in mei 2017. Sindsdien heb ik constant het managementcentrum van Nîmes gebeld waaraan ik verbonden ben om te proberen de situatie te deblokkeren. De gesprekspartners die ik weet te onderscheppen (er is doorzettingsvermogen voor nodig) ontdekken elke keer dat het bestand, waarvan de verwerking niet gevorderd is, zeggen dat ze zullen doen wat nodig is ... en er gebeurt niets. Een medewerker legde me uit dat er geen opvolging van het dossier was door een toegewijde gesprekspartner, het is "verzonden". De manoeuvre is duidelijk opzettelijk en gericht op het uitputten van klanten, van wie velen uiteindelijk moeten opgeven van uitputting. Heb je "I Daniel Blake" van Ken Loach? Wie durft nog te zeggen dat onderlinge maatschappijen anders zijn? Dat ze non-profit zijn?