Laat me je dit prachtige verhaal vertellen dat mijn reis met Unéo is. Van militaire afkomst, heb ik mezelf nooit echt de vraag gesteld wat de andere onderlinge maatschappijen waard waren. Dus bracht ik een paar jaar na mijn meerderheid door met Unéo. Tot nu toe geen vragen over eventuele terugbetalingen, alles was in orde. Er is echter een moment in het leven waarop je moet weten hoe je beslissingen moet nemen, andere horizonten moet zien. Ik besloot, zonder te weten wat me te wachten stond, me verplicht aan te sluiten bij de mutualiteit van mijn vrouw. Ik krijg te horen dat ik een aangetekende brief nodig heb met een bewijs dat ik gedekt ben door de genoemde mutualiteit. Dus ik stuur genoemde aanbevolen, en wacht een maand. Daarna ben ik nog steeds gehecht en de volgende maand nog steeds teruggetrokken. Ik bel terug en ze vertellen me dat mijn documenten niet compleet zijn. Ze zijn mijn mail kwijt, maar willen dat niet toegeven. Of. Dus ik stuur een brief terug. En een maand later krijg ik via een brief de bevestiging dat ik op 1 augustus 2017 ben uitgeschreven. We zijn nu in oktober 2017 en ik dien mijn eerste klacht in omdat de overdracht op afstand nog steeds actief is en ik 3 maanden moet betalen. De charmante adviseur vertelt me ​​dat de klacht in behandeling is en dat de teletransmissie binnen 10 dagen zal worden ingetrokken. December: na verschillende oproepen is de overdracht op afstand nog steeds actief en begin ik mijn geduld te verliezen. Ik stuur een nieuwe aangetekende brief waarin ik hen vraag deze onzin over teletransmissie stop te zetten. Januari 2018: Ik bel om te zeggen dat ze ze slecht breken. Ik krijg te horen dat de procedure wordt versneld en dat alles doorgaat en dat ik binnen 15 dagen stil moet zijn. Ik ontvang inderdaad mijn terugbetaling (EINDELIJK!) maar aan het begin van de volgende maand, maar de verzending op afstand is nog steeds actief. Wat een kampioenen. Februari: Ik word heel boos. Ik bel. Daar vertel ik ze dat ik echt moe ben. Mij ​​is verteld dat het binnen tien dagen in orde moet zijn. Tien dagen later vertelt mijn nieuwe ziektekostenverzekering me dat hij nog steeds niet kan teletransmitteren naar de sociale zekerheid. "Wat?!" Zei ik tegen mezelf. Dus bel ik Unéo die me met een beschaamde blik vertelt "Uw teletransmissie is gestart op 14 februari". Hierna word ik nog bozer, je kunt je voorstellen. Ik vertel ze over mijn extreme vermoeidheid, ik ben heel hoffelijk en vertel ze dat ik er echt pissig van word en dat ze hun werk goed moeten doen. Tien dagen, is mij verteld. Maart: Ik ben net terug van een 10-daagse reis door Frankrijk en de teletransmissie is nog steeds niet onderbroken. Verlies van lood. Ik stuur een definitieve aangetekende en ik dreig ze aan te klagen. Vandaag, 14 maart, wordt deze verdomde teletransmissie EINDELIJK stopgezet en kan ik profiteren van mijn automatische terugbetalingen met mijn nieuwe ziektekostenverzekering. Bedankt Unéo, bedankt voor dit buitengewone avontuur, bedankt voor dit administratieve epos waardoor ik een nieuwe ik heb ontdekt. Een zelf uitgedost met het geduld van een kat die in sintels schijt. Een gebruikte me, een vermoeide me, maar vooral een bevrijde me.