DIE HOOGSTE HOF VAN APPèL
VAN SUID-AFRIKA

rapporteerbaar

Saak nr:  22/2002

In die saak tussen:

DIE STAAT

Appellant
en
ISAK HERMANUS BEZUIDENHOUT

Respondent

Coram:
Harms, Schutz en Streicher, ARR
Verhoor:
17 September 2002
Gelewer:
27 September 2002
Regstelling: 28 November 2002
Straf – Onbeëdigde getuienis ontoelaatbaar bevind – Bevoegdheid van hoë hof ingevolge art
25 van Wet 105 van 1997 om gebrek reg te stel.

U I T S P R A A K

STREICHER AR/

STREICHER AR:
[1] Uitspraak in hierdie saak is gelewer op 27 September 2002. Dit blyk nou
dat par 1 van die bevel wat gemaak is moontlik dubbelsinnig is en moontlik
vatbaar is vir `n uitleg in stryd met die res van die uitspraak. Ten einde enige
verwarring te voorkom en ten einde effek aan die bedoeling van die hof te gee
behoort die paragraaf soos volg reggestel te word:

‘Die eerste gestelde regsvraag word soos volg beantwoord:
Die afwesigheid van 'n bevinding, uitdruklik of stilswyend,
deur 'n verhoorhof dat 'n getuie weens onkunde
voorspruitend uit jeugdigheid, gebrekkige opvoeding of
ander oorsaak, nie die aard en betekenis van die eed of die
bevestiging begryp nie, het noodwendig die effek dat die
getuienis wat daarna, nadat die getuie gewaarsku is om die
waarheid te praat, nie as getuienis beskou kan word nie maar
nie dat dit by beoordeling van die meriete van die saak
ingevolge art 52(3) van die Strafregwysigingswet 105 van
1997 geheel en al buite rekening gelaat moet word nie. Die
afwesigheid van `n ondersoek om te bepaal of dit die geval is
het egter nie noodwendig daardie effek nie.’

[2] Die partye het nie enige beswaar teen die regstelling geopper nie.

[3] Die volgende bevel word gevolglik gemaak:

Paragraaf 1 van die bevel gemaak op 27 September 2002 word vervang
met die volgende bevel:
‘Die eerste gestelde regsvraag word soos volg beantwoord:
Die afwesigheid van 'n bevinding, uitdruklik of stilswyend,
deur 'n verhoorhof dat 'n getuie weens onkunde
voorspruitend uit jeugdigheid, gebrekkige opvoeding of
ander oorsaak, nie die aard en betekenis van die eed of die
bevestiging begryp nie, het noodwendig die effek dat die
getuienis wat daarna, nadat die getuie gewaarsku is om die
waarheid te praat, nie as getuienis beskou kan word nie maar
nie dat dit by beoordeling van die meriete van die saak
ingevolge art 52(3) van die Strafregwysigingswet 105 van
1997 geheel en al buite rekening gelaat moet word nie. Die

afwesigheid van `n ondersoek om te bepaal of dit die geval is
het egter nie noodwendig daardie effek nie.’

_______________

P E STREICHER

Appèlregter

Harms AR)
Schutz AR) stem saam