State aid — Poland — State aid No C 43/2005 (ex N 99/2005) — Polish Stranded Costs — Invitation to submit comments pursuant to Article 88(2) of the EC Treaty   (Text with EEA relevance)
Date: 2006-03-02
Institutions: European Commission
Subjects: EU Member State, Poland, State aid, competition law, control of State aid, electrical energy, exchange of information, exclusive purchasing agreement, termination of a contract

C 52/8

EN

Official Journal of the European Union

2.3.2006

STATE AID — POLAND

State aid No C 43/2005 (ex N 99/2005) — Polish Stranded Costs

Invitation to submit comments pursuant to Article 88(2) of the EC Treaty

(2006/C 52/08)

(Text with EEA relevance)

By means of the letter dated 23 November 2005 reproduced in the authentic language on the pages
following this summary, the Commission notified Poland of its decision to initiate the procedure laid down
in Article 88(2) of the EC Treaty concerning the abovementioned measures.

Interested parties may submit their comments on measures in respect of which the Commission is initi-
ating the procedure within one month of the date of publication of this summary and the following letter,
to:

Commission of the European Communities
Competition DG
State aid Greffe
B-1049 Brussels
Fax: (32-2) 296 12 42

These comments will be communicated to Poland. Confidential treatment of the identity of the interested
party submitting the comments may be requested in writing, stating the reasons for the request.

TEXT OF SUMMARY

contained in the compensations in case of cancellation of the
PPAs

1. DESCRIPTION OF THE MEASURES

In the mid-90s', the main objective of the Polish State in the
energy sector was to ensure the security of supply and the
modernisation of the infrastructure of power generation.
In
order to achieve these objectives, the State owned network
operator ‘PSE’ entered into long term Power Purchase Agree-
ments (‘PPAs’) with power generators in Poland.

Under these PPAs, PSE has the obligation to buy a fixed quan-
tity of electricity at a fixed price, thereby guaranteeing a return
on investment to the generators with no risk. The PPAs also
include a profit element. The PPAs were signed between 1994
and 1998 and end between 2005 and 2027 depending on the
generators.

At present, PPAs cover about half of the Polish electricity
production.

The Polish authorities have prepared a Draft Law that would
allow generators to cancel their PPA voluntarily in exchange of
compensations. This Draft Law was notified to the Commis-
sion.

2. ASSESSMENT OF THE MEASURES

2.1 About the PPAs

The PPAs are likely to provide a selective competitive advan-
tage to the contracting power generators, which can distort
competition and affect trade between Member States.

At this stage of the procedure, the Commission is of the view
that the terms and conditions of the PPAs put the power
generators, parties to a PPA, in a more advantageous economic
situation than other power generators that are not covered by
PPAs and than other comparable sectors of activities where
such long term agreements were not even proposed to the
market players. The measure therefore confers a selective
advantage to those generators.

The electricity markets have been opened to competition and
electricity is traded between Member States in particular since
the entry into force of Directive 96/92/EC of the European
the Council of 19 December 1996
Parliament and of
concerning common rules for the internal market in electri-
city (1). Measures that favour undertakings of the energy sector
in one Member State may therefore impede the ability for
undertakings from other Member States to export electricity to
the former, or favour export of electricity to the latter.

The Commission has analysed both the State aid elements
contained in the PPAs themselves and the State aid element

(1) OJ L 27, 30.1.1997, p. 20.

2.3.2006

EN

Official Journal of the European Union

C 52/9

At present, the Commission is also of the view that this advan-
tage is granted via State resources, as the signature of the PPAs
was a State policy carried out through the fully State owned
network operator PSE. In line with the Court's case law (2),
when a publicly owned company uses its funds in a way which
is imputable to the State, then these funds should be qualified
as State resources in the meaning of article 87(1) of the EC
Treaty.

In light of the above, at this stage of the procedure, it seems
likely that the PPAs constitute State aid to the power genera-
tors, within the meaning of Article 87(1) of the EC Treaty.

The Commission's Methodology for analysing State aid linked
to Stranded costs (the ‘Methodology’) would be the tool used to
analyse the State aid that the generators receive. Based on the
documents at our disposal at present, the Commission has
doubts as to the compatibility of the PPAs with the criteria of
the Methodology.

Firstly, the Commission has doubts that the very principles of
long term power purchase agreement foreclosing a significant
part of the market could be compatible with the mere objec-
tives of the Methodology, which is to increase the pace of the
liberalisation of the sector by granting fair compensations to
incumbents that are faced with competition on unequal feet.

Secondly, the Commission has doubts that the aid element that
is included in the PPAs is compatible with the detailed criteria
of the Methodology as regards computation of eligible stranded
costs and attribution of actual compensations.

2.2 About the compensations in case of cancellation of

the PPAs

interested parties are invited to submit their comments

All
within one month of the date of such publication.

The Commission also repeals its decision of 4 February 2004
under the interim procedure of Annex IV, part 3, paragraph 1
(c) of the Treaty of Accession of Czech Republic, Estonia,
Cyprus, Latvia, Lithuania, Hungary, Malta, Poland, Slovenia,
Slovakia to the European Union, on case PL 1/03, that has
become devoid of object

TEXT OF LETTER

„Komisja pragnie powiadomić Rzeczpospolitą Polską, że po
przeanalizowaniu informacji dostarczonych przez władze
polskie na temat przywołanego powyżej
środka oraz po
zbadaniu umów długoterminowych pomiędzy polskim opera-
torem sieci elektrycznej i polskimi wytwórcami energii posta-
nowiła wszcząć postępowanie określone w art. 88 ust. 2 Trak-
tatu WE.

1. PROCEDURA

Pismem z dnia 1 marca 2005 r. o oznaczeniu WEH/1023/6-
54/05, zarejestrowanym w dniu 3 marca 2005 r. (SG/2005/A/
226), polskie władze powiadomiły Komisję Europejską zgodnie
z art. 88 ust. 3 Traktatu WE o projekcie ustawy o »zasadach
pokrywania kosztów powstałych w przedsiębiorstwach w związku z
przedterminowym rozwiązaniem umów długoterminowych sprzedaży
mocy i energii elektrycznej« (zwanym dalej »Projektem Ustawy«).

The reasoning explained above for the determination of the
existence of State aid in the PPAs can be equally held to
conclude the existence of State aid in the compensations for
the cancellation of the PPAs.

Po wstępnej ocenie Komisja stwierdziła, że zgłoszenie jest
niekompletne i pismem z dnia 27 kwietnia 2005 r. zwróciła
się do władz polskich o dostarczenie informacji uzupełniają-
cych.

The Commission has analysed the compatibility of the State aid
included in the compensations in the light of the same Metho-
dology. The Commission the Commission has doubts that the
aid element that is included in the PPAs is compatible with the
detailed criteria of the Methodology as regards computation of
eligible stranded costs and attribution of actual compensations.

3. CONCLUSION

The Commission initiates a formal investigation procedure in
line with Article 88(2) of the EC Treaty with respect to the
PPAs that were in force at the date of accession of Poland to
the EU (1 May 2004) as well as with respect to the draft law
providing for the possible cancellation of the PPAs.

The Commission requests the Republic of Poland to provide all
information that may help the assessment of these measures.

In accordance with Article 14 of Council Regulation (EC) No
659/1999, all unlawful aid can be subject to recovery from the
recipient.

(2) See the ‘Stardust ruling’: Case C-482/99 of 16 May 2002 of the

Court of Justice

Na wniosek polskich władz w dniu 20 maja 2005 r. odbyło się
spotkanie techniczne ze służbami Komisji w celu dostarczenia
dalszych wyjaśnień w sprawie przedmiotowego środka.

Pismem z dnia 1 czerwca 2005 r., zarejestrowanym w dniu 2
czerwca 2005 r., polskie władze przedłożyły część dodatko-
wych informacji, a później uzupełniły tę odpowiedź pismem z
dnia 24 czerwca 2005 r., zarejestrowanym w dniu 28 czerwca
2005 r.

W dniach 28 i 29 czerwca 2005 r. na wniosek polskich władz,
zorganizowane zostały kolejne spotkania techniczne w celu
omówienia przedmiotowego zgłoszenia. Na spotkaniach tych
określono pozostałe zagadnienia, które celem zapewnienia
pełnych informacji potrzebnych dla oceny środka przez
Komisję — miały jeszcze zostać pisemnie wyjaśnione przez
polskie władze.

W związku z brakiem pełnej odpowiedzi polskich władz,
pismem z dnia 28 lipca 2005 r. (*D/55776) Komisja przypom-
niała o wyjaśnieniach, o które zwróciła się na spotkaniu w dniu
28 czerwca 2005 r. i poprosiła polskie władze o dostarczenie
rzeczonych informacji.

C 52/10

EN

Official Journal of the European Union

2.3.2006

Pismem z dnia 7 września 2005 r., zarejestrowanym w dniu 9
września 2005 r., polskie władze poinformowały, że z uwagi
na zakończenie kadencji parlamentarnej prace nad projektem
Ustawy zostały wstrzymane.

2. OPIS ŚRODKA

2.1. Historia

W połowie lat 90-tych, w celu zapewnienia modernizacji pols-
kiego sektora elektroenergetycznego i bezpieczeństwa dostaw
oraz z uwagi na niedostatek kapitału inwestycyjnego u
wytwórców energii polski rząd wprowadził system kontraktów
(umów) długoterminowych zakupu energii (»KDT«).

Nr

7

8

9

10

11

12

13

14

Nazwa beneficjenta

Elektrociepłownia Kraków S.A.

Dalkia Poznań Zespół Elektrociepłowni S.A.

Elektrociepłownia Rzeszów S.A.

Elektrociepłownia Nowa Sarzyna Sp. z o.o.

Elektrociepłownia Lublin Wrotków Sp. z o.o.

Elektrociepłownia Chorzów »ELCHO« S.A.

Żarnowiecka Elektrownia Gazowa Sp. z o.o.

Elektrociepłownia Zielona Góra S.A.

Umowy te zostały zawarte pomiędzy polskim należącym w
całości do państwa operatorem sieci elektrycznej — Polskimi
Sieciami
liczbą
S.A.
wytwórców energii w celu zapewnienia dla nich wiarygodności
odpowiednie
finansowej,
fundusze na inwestycje.

Energetycznymi

pozwalałaby

im zebrać

(»PSE«)

pewną

która

a

2.2. Kontrakty (umowy) długoterminowe zakupu mocy i

energii elektrycznej (KDT)

Na podstawie umów zakupu energii (KDT), PSE zobowiązały
ilości energii elektrycznej po z
się do zakupienia określonej
góry ustalonych cenach od wytwórców energii.

KDT zostały zawarte w latach 1994-1998 z większością
istniejących rynkowych wytwórców w Polsce na okres
dochodzący do dwudziestu jeden lat. W zależności od
wytwórcy, KDT wygasają w okresie od 2005 do 2027 r.

Inwestycje, które są objęte KDT, są projektami mającymi na
celu modernizację środków trwałych, poprawę standardów
ochrony środowiska oraz zwiększenie zdolności produkcyjnej.

Jak pokazuje poniższa tabela, obecnie czternaście elektrowni
lub zespołów elektrowni nadal jest objętych tymi umowami.

Nr

1

2

3

4

5

Nazwa beneficjenta

BOT Górnictwo i Energetyka S.A., w tym:

1.1 BOT Górnictwo i Energetyka S.A.

1.2 Elektrownia Opole S.A.

1.3 Elektrownia Turów S.A.

Południowy Koncern Energetyczny S.A.

Elektrownia Kozienice S.A.

Zespół Elektrowni Dolna Odra S.A.

Zespół Elektrowni Pątnów-Adamów-Konin Pątnów II, w tym:

5.1 Zespół Elektrowni Pątnów-Adamów-Konin S.A.

5.2 Pątnów II

6

Electrabel Połaniec S.A.

2.3. Struktura rynku energii elektrycznej w Polsce (3)

Struktura polskiego rynku energii elektrycznej pozostaje w
wysokim stopniu regulowana i z natury skoncentrowana ze
względu na istnienie wspomnianych umów zakupu energii
(KDT) oraz dominującą obecność PSE na rynku sprzedaży i
przesyłania energii.

Wprawdzie ostatnio zmieniona polska Ustawa — Prawo Ener-
getyczne ustanawia system mający na celu zgodność z dyrekty-
wami UE, to jednak istnienie KDT znacznie utrudnia liberali-
zację rynku.

Rynek energii elektrycznej jest zdominowany i zależny od PSE,
które, w szczególności na podstawie KDT, kontrolują niemal
dwie trzecie dostaw energii elektrycznej w Polsce, zostawiając
jedynie jedną trzecią dla segmentu rynku opartego na konkur-
encji. Cena dla około 60 % energii w Polsce jest ustalana przez
PSE, a przez to jest niezależna od presji wywieranych przez
konkurencję. Cena energii elektrycznej oferowana w sektorze
regulowanym wynosi 140 PLN/MWh, podczas gdy poza KDT
obecnie nie przekraczałyby 120 PLN/MWh.

Biorąc pod uwagę
fakt, że większość producentów jest
związana przez KDT, rynek nie zapewnia prawdziwej wykonal-
ności
tak zwanego dostępu stron trzecich, gdyż większość
swojej energii wytwórcy sprzedają bezpośrednio do PSE i
sprzedaż konsumentom końcowym jest de facto wykluczona.

I wreszcie, według polskich władz, polski rynek energii elek-
trycznej charakteryzuje się nadwyżką zdolności produkcyjnej,
co może trwać do 2010 r.

2.4. Projekt Ustawy o rozwiązaniu KDT i przyznanie

rekompensat

Celem Projektu Ustawy jest
stworzenie programu, dzięki
któremu przedsiębiorstwa odnoszące korzyści w związku z
KDT mogłyby w wyznaczonym okresie po jego wejściu w
życie uzgodnić z PSE rozwiązanie swoich KDT. Projekt przewi-
duje, wypłatę rekompensat w zamian za wspomnianą likwi-
dację KDT oraz ustala szereg zasad dotyczących obliczania i
wypłaty tych rekompensat.

(3) Opis ten jest częściowo oparty na informacjach przedstawionych
przez polskie władze i częściowo na informacjach dostępnych w
Internecie.

2.3.2006

EN

Official Journal of the European Union

C 52/11

Rekompensaty mogą pokrywać różnicę pomiędzy, z jednej
strony, kosztami poniesionymi przez firmę na realizację KDT a,
z drugiej strony, częścią przychodów osiągniętych ze sprzedaży
energii elektrycznej, którą przedsiębiorstwo to może wykorzy-
stać do pokrycia tych kosztów. Poniżej różnica ta zwana będzie
»rekompensowaną różnicą«. Koszty, które są brane pod uwagę,
obejmują również koszty związane bezpośrednio z likwidacją
KDT, takie jak koszty wcześniejszych spłat pożyczek.

Rekompensaty będą wypłacane w formie wstępnej płatności,
po której następować będą coroczne korekty aż do 2016 r., a
następnie ostateczna korekta w 2016 r.

Wstępna płatność równa będzie rekompensowanej różnicy w
ciągu okresu od roku 2006 do roku 2025 lub do roku pier-
wotnie planowanego zakończenia przedmiotowego KDT,
zależnie od tego, co nastąpi wcześniej, na podstawie prognozy
rozwoju cen i udziałów rynkowych w ciągu tego okresu.

W okresie trwającym od wejścia w życie Projektu Ustawy do
2014 r., corocznie wartość rekompensowanej różnicy będzie
obliczana na podstawie faktycznych danych ekonomicznych i
porównywana z wartością, która była pierwotnie obliczona na
podstawie prognozy. Jeżeli rzeczywista wartość będzie różnić
się od prognozy, to prowadzić to będzie do korekty, która
może być dodatnia lub ujemna, prowadząc tym samym do
dodatkowej płatności na rzecz beneficjenta lub do zwrotu
przez beneficjenta. Z praktycznych względów, w szczególności
ze względu na czas niezbędny do zebrania i opracowania
wszystkich danych, obliczenie korekt faktycznie odbywać się
będzie dwa lata kalendarzowe po roku, którego dotyczą dane
ekonomiczne.

W roku 2016 ustalona zostanie nowa prognoza rozwoju cen i
udziałów rynkowych na lata od 2015 do 2025. lub do roku
pierwotnie planowanego zakończenia przedmiotowego KDT, w
(»okres pozostały«).
zależności od tego, co nastąpi wcześniej
Wartość rekompensowanej różnicy w ciągu okresu pozos-
tałego, określona na podstawie tej prognozy, będzie porówny-
wana z wartością obliczoną na podstawie pierwotnej prognozy.
Jeżeli wartości te będą różne, to będzie to prowadzić do osta-
tecznej korekty mającej na celu objęcie całego okresu pozos-
tałego. Podobnie jak poprzednie korekty, ostateczna korekta
może być dodatnia lub ujemna, również i w tym przypadku
prowadząc albo do dodatkowej płatności na rzecz beneficjenta
albo do zwrotu przez beneficjenta.

Całkowita wartość wypłaconych rekompensat, włączając w to
korekty, nie może przekroczyć maksymalnej wartości wymie-
nionej poniżej. Ta maksymalna wysokość jest określona dla
poszczególnych przedsiębiorstw,
lub gdy przedsiębiorstwa
należą do jednej grupy — dla grupy (4):

Nazwa beneficjenta

Maksymalna
rekompensata
(w tysiącach PLN)

1

BOT Górnictwo i Energetyka S.A., w tym:

7 554 899

1.1 BOT Górnictwo i Energetyka S.A.

1.2 Elektrownia Opole S.A.

1.3 Elektrownia Turów S.A.

287 739

3 129 636

4 137 525

(4) Uwaga: tabela ta oparta jest na materiałach przedłożonych przez
polskie władze w załączniku I do ich pisma z dnia 2 czerwca
2005 r., które zawiera więcej danych niż pierwotne zgłoszenie
projektu Ustawy.

Nazwa beneficjenta

Maksymalna
rekompensata
(w tysiącach PLN)

Południowy Koncern Energetyczny S.A.

5 085 101

Elektrownia Kozienice S.A.

1 610 729

Zespół Elektrowni Dolna Odra S.A.

1 106 014

Zespół
Konin Pątnów II, w tym:

Elektrowni

Pątnów-Adamów-

2 173 335

5.1 Zespół

Elektrowni

Pątnów-Adamów-

546 822

Konin S.A

5.2 Pątnów II

Electrabel Połaniec S.A.

Elektrociepłownia Kraków S.A.

Dalkia Poznań Zespół Elektrociepłowni
S.A.

1 626 513

1 204 454

84 656

132 773

Elektrociepłownia Rzeszów S.A.

302 684

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

Elektrociepłownia
Sp. z o.o.

Elektrociepłownia
Sp. z o.o.

Nowa

Sarzyna

641 453

Lublin Wrotków

508 176

12

Elektrociepłownia Chorzów »ELCHO« S.A.

1 338 272

13

Żarnowiecka
Sp. z o.o.

Elektrownia

Gazowa

1 013 081

14

Elektrociepłownia Zielona Góra S.A.

540 323

Ta maksymalna wartość jest równa rekompensowanej różnicy
obliczonej za lata od 2006 do 2025 przy zastosowaniu hipo-
tezy dotyczącej rozwoju rynku energii elektrycznej, gdzie ceny
rynkowe stopniowo, choć powoli rosłyby od wartości nawet
niższych od obecnych do wartości obserwowanych w Europie
Zachodniej. W tym scenariuszu średnie ceny energii elek-
trycznej rozpoczynałyby się od około 22 EUR/MWh w roku
2006, rosłyby powoli osiągając 30 EUR/MWh w 2015 r., a
następnie wzrastałyby szybko osiągając 40 EUR/MWh w
2018 r.
i ustabilizowałyby się w pobliżu tej wartości z
pewnymi wahaniami w górę i w dół, aż do końca okresu refer-
encyjnego w 2025 r.

Rekompensaty będą wypłacane przez PSE i/lub spółki zależne
w pełni kontrolowane przez państwo i finansowane poprzez
wprowadzenie opłaty nakładanej na odbiorców na podstawie
zakontraktowanej mocy ich przyłącza do sieci elektrycznej.
Aby móc sfinansować znaczną płatność wstępną, PSE i/lub jej
spółka zależna zabezpieczą strumień dochodu z opłaty.

C 52/12

EN

Official Journal of the European Union

2.3.2006

3. OCENA

wystąpiłaby, gdyby wytwórcy energii musieli konkurować o
sprzedaż swoich produktów.

Projekt Ustawy i KDT to dwa systemy, które są ściśle ze sobą
powiązane, nie tylko dlatego, że Projekt Ustawy przewiduje
możliwą likwidację KDT,
iż ewentualna
likwidacja musiałaby być dobrowolna. Wejście w życie Projektu
Ustawy może więc nie doprowadzić do zakończenia wszystkich
KDT. W takim wypadku część wytwórców może nadal odnosić
korzyści z KDT, podczas gdy dla innej części korzyści
płynęłyby z rekompensat z tytułu likwidacji tych KDT.

lecz także dlatego,

Ze względu na bardzo ścisłe powiązanie pomiędzy tymi
dwoma programami Komisja postanowiła przeanalizować je
razem w ramach jednej decyzji. Analiza tych dwóch systemów
doprowadziła Komisję do wstępnego wniosku, że obydwa
zawierają pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu
WE i że na obecnym etapie analizy prowadzonej przez Komisję
istnieją poważne wątpliwości co do zgodności obu programów
ze wspólnym rynkiem, co zostanie wyjaśnione poniżej.

3.1. Istnienie pomocy i jej charakter

i) Kontrakty długoterminowe (KDT)

Komisja oceniła, czy same KDT stanowią pomoc państwa dla
wytwórców energii będących stronami KDT.

Aby środek był pomocą państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1
Traktatu WE, musi on zapewniać korzyść jego beneficjentom,
być selektywny, zakłócać lub zagrażać zakłóceniem konkur-
encji i wpływać na wymianę handlową pomiędzy Państwami
Członkowskimi oraz być przyznany przy użyciu zasobów
państwowych.

Korzyść gospodarcza

Wszystkie KDT gwarantują zwrot z inwestycji,
jak również
zysk poprzez gwarantowany zakup energii po gwarantowanej
cenie przez gwarantowany okres czasu.

Wydaje się, że dzięki KDT wytwórcy są zwolnieni z opłat, jakie
musieliby zazwyczaj ponosić w normalnych warunkach rynko-
wych (na przykład w normalnych warunkach rynkowych
koszty stałe prawdopodobne nie zawsze mogłyby być pokryte
z dochodów zakładu). Przedmiotowe umowy i ustalone w nich
ceny gwarantują zwrot z inwestycji
i sprzedaż na okres, w
niektórych przypadkach, do dwudziestu lat, wzmacniając przez
to pozycję tych przedsiębiorstw w stosunku do innych.

Dlatego na tym etapie postępowania Komisja jest zdania, że
powyższe warunki KDT stawiają wytwórców objętych tymi
umowami w korzystniejszym położeniu gospodarczym od
sytuacji innych wytwórców energii, którzy nie są objęci KDT,
w tym ewentualnych nowych uczestników rynku, a także od
innych porównywalnych sektorów działalności, gdzie takie
umowy długoterminowe nie były nawet proponowane uczest-
nikom rynku.

Ceny, za które PSE nabywają energię objętą kontraktami,
wydają się być wyższe od ceny hurtowej dla PSE, jaka z reguły

Ponadto samo państwo nie zachowuje się jak prywatny
inwestor w normalnych warunkach rynkowych,
jeśli zawiera
KDT na niezwykle długie okresy i na cenę, która jest wyższa od
cen rynkowych. Na zliberalizowanym rynku jest czymś bardzo
niezwykłym zawarcie umowy na tak długi okres. Zwłaszcza na
rynku energii elektrycznej wyróżniającym się niestabilnością
cen trudno jest przewidzieć ewolucję cen na więcej niż kilka
lat. W Polsce, w szczególności, ceny te zostały ustalone w
połowie lat 90-tych, w okresie przemian gospodarczych.

Stąd Komisja na tym etapie postępowania i na podstawie
dostarczonych jej dokumentów jest zdania, że KDT stanowią
korzyść gospodarczą dla wytwórców energii objętych taką
KDT.

Selektywność

Wydaje się również, że przedmiotowy środek jest selektywny,
gdyż jest on dostępny jedynie dla określonych przedsiębiorstw
określonego sektora.

Orzecznictwo Trybunału potwierdza, że nawet
taki środek,
który faworyzowałby cały sektor w stosunku do innych
sektorów gospodarki będących w porównywalnej sytuacji, musi
być uznany za stanowiący selektywną korzyść dla tego
sektora (5).

Zakłócenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową

Rynki energii elektrycznej zostały otwarte dla konkurencji, zaś
energia elektryczna jest przedmiotem wymiany handlowej
między Państwami Członkowskimi, co najmniej od czasu
wejścia w życie dyrektywy 96/92/WE Parlamentu Europejs-
kiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. dotyczącej wspólnych
zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (6).

Środki, które faworyzują przedsiębiorstwa sektora energetycz-
nego w jednym Państwie Członkowskim mogą więc zakłócać
zdolność przedsiębiorstw z innych Państw Członkowskich do
eksportowania energii elektrycznej do tego Państwa Człon-
kowskiego, bądź faworyzować eksport energii elektrycznej do
innych Państw Członkowskich. Odnosi się to szczególnie do
Polski, która jest położona centralnie w Europie i jej sieci są
podłączone lub mogą być z łatwością podłączone do sieci kilku
obecnych Państw Członkowskich.

Zasoby państwowe i możliwości przypisania środków państwu

PSE, operator sieci będący w całości własnością państwa,
zawarły umowy długoterminowe zakupu energii elektrycznej
gwarantujące zwrot z inwestycji i zysk dla wytwórców energii
będących stronami umów. W celu ustalenia, czy korzyść wyni-
kająca z KDT dla wytwórców obejmuje zasoby państwowe,
Komisja oceniła przedmiotowy środek, opierając się w szcze-
gólności na następujących rozważaniach:

(5) Sprawa 203/82 Trybunału z dnia 14 lipca 1983 r., Komisja prze-

ciwko Republice Włoskiej, pkt 4.
Sprawa 173/73 Trybunału z dnia 2 lipca 1973 r., Republika
Włoska przeciwko Komisji, pkt 18

(6) Dz.U. L 27 z 30.1.1997, str. 20.

2.3.2006

EN

Official Journal of the European Union

C 52/13

Orzeczenie w sprawie PreussenElektra (7)

W swoim orzeczeniu w sprawie PreussenElektra Trybunał Spra-
wiedliwości zbadał mechanizm, w którym na prywatne spółki
nałożony został przez państwo obowiązek zakupu energii elek-
trycznej od określonych producentów energii elektrycznej po
ustalonej przez państwo cenie wyższej od ceny rynkowej.
Trybunał orzekł, że w takim przypadku nie występuje transfer
publicznych środków, a więc nie ma pomocy państwa.

Na tym etapie analizy Komisja uznaje, że polska sytuacja
znacząco różni się od systemu zbadanego przez Trybunał we
wspomnianym wyżej orzeczeniu, w szczególności ze względu
na różnicę struktury własności
spółek zobowiązanych do
zakupu.

Bowiem spółka, na którą państwo nałożyło obowiązek zakupu
w sprawie PreussenElektra była własnością prywatną —
podczas gdy PSE są w całości własnością państwa. Użyte
zasoby są więc zasobami należącymi do spółki będącej w
całości własnością publiczną.

W przypadku PreussenElektra, idąc tropem środków od bene-
ficjenta z powrotem do ich źródła, można stwierdzić, że nigdy
nie dostawały się one pod bezpośrednią bądź pośrednią
kontrolę państwa. Dostają się one rzeczywiście pod kontrolę
państwa, jeżeli — w trakcie tego powrotu do źródła — trafiają
do spółki publicznej i należy je uznać za zasoby państwowe.

Przypisywalność państwu: orzeczenie w sprawie Stardust (8)

Zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie
Stardust, gdy spółka będąca własnością publiczną wykorzystuje
swoje fundusze w sposób, który jest przypisywalny państwu,
na przykład przez określenie wielkości i terminów płatności,
wówczas fundusze te należy kwalifikować jako środki państ-
wowe w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE.

Komisja zajęła się oceną tego, czy zawarcie KDT przez PSE
było przypisywalne państwu polskiemu czy nie.

W swojej ocenie kwestii przypisywalności Komisja wzięła pod
uwagę (9) w szczególności fakt, że zawarcie KDT w sektorze
energetycznym było decyzją polityczną
rządu polskiego
podjętą w celu zapewnienia realizacji zasadniczych celów poli-
tyki państwa, takich jak bezpieczeństwo krajowego zaopatr-
infrastruktury
zenia energetycznego, modernizacja polskiej
wytwarzania
negatywnych
ograniczenie
oddziaływań na środowisko w związku z przestarzałymi proce-
sami wytwarzania energii.

energii

oraz

Z uwagi na to, że sytuacja finansowa wytwórców energii była
zbyt słaba, rząd postanowił wprowadzić system długotermino-
wych umów zakupu energii, które umożliwiłyby przedsię-
biorstwom zebranie kapitału na planowane inwestycje.

Ministerstwo Przemysłu i Handlu opublikowało zaproszenie do
składania ofert skierowane do wytwórców, którzy chcieliby

(7) Sprawa C-379/98 Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 marca

2001 r.

(8) Sprawa C-482/99 Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 maja

2002 r.

(9) Na podstawie memorandum do projektu ustawy w sprawie zasad
kosztów powstających w przedsiębiorstwach w
pokrywania
związku z przedterminowym rozwiązaniem umów długotermino-
wych sprzedaż mocy i energii elektrycznej oraz oficjalnej strony
internetowej PSE.

uczestniczyć w systemie długoterminowych umów. Jednakże
ten cel polityki był realizowany poprzez PSE, które zostały
ustanowione w 1990 r. przez Ministra Przemysłu i Handlu w
imieniu polskiego Skarbu Państwa.

PSE to instytucja, która w 100 % należy do państwa. PSE mają
status prawny »spółki
jednoosobowej«, w której wszystkie
udziały należą do jednej osoby prawnej. Właściciel takiej spółki
pełni funkcję zarządu i wykonuje wszystkie jego prawa i obow-
iązki. W przypadku PSE państwo reprezentowane jest przez
Ministra Skarbu.

Zgodnie z tym, PSE powierzono wybór wytwórców energii,
którzy realizowaliby najbardziej uzasadnione ekonomicznie
inwestycje. Po negocjacjach z różnymi wytwórcami PSE
zawarło długoterminowe umowy z wybranymi podmiotami.

Z powyższego wynika, że — w świetle informacji dostępnych
Komisji — KDT były zawarte przez będące publiczną
własnością PSE w sposób, który jest przypisywalny państwu.

Konkluzja w sprawie istnienia pomocy państwa

Komisja jest świadoma, że sektor wytwarzania energii w Polsce
był w połowie lat 90-tych w sytuacji, w której istniała pilna
potrzeba nowych inwestycji. Bezpieczeństwo zaopatrzenia,
modernizacja infrastruktury, poprawa standardów ochrony
środowiska oraz zdolność do współpracy z zachodnioeuropejs-
kimi systemami elektroenergetycznymi ustalono za główne cele
państwa. Z uwagi na podobne sytuacje w innych Państwach
rządów postanowiło
Członkowskich,
europejskich
przyznać długoterminowe umowy
zakupu zagranicznym
inwestorom.

kilka

Jeżeli chodzi o kontekst historyczny, to należy zauważyć, że
fakt wystąpienia wyraźnej potrzeby, aby państwo interwe-
niowało we wspólnym interesie, w żadnym razie nie oznacza,
że taka interwencja nie byłaby pomocą państwa. Przeciwnie —
fakt, że istnieje konieczność udzielenia pomocy w celu stwor-
zenia dla uczestników rynku bodźca do tego, aby działali oni
zgodnie z określonym interesem publicznym, jest kluczowym
elementem pomocy państwa. Ten efekt bodźca jest dokładnie
jednym z celów, które mają zostać osiągnięte dzięki pomoc
państwa (10).

Dlatego fakt,
iż z uwagi na charakterystykę sektora wytwar-
zania energii elektrycznej oraz polityczny i ekonomiczny
kontekst tamtego okresu w Polsce zaistniała konieczność, inter-
wencji państwa w interesie publicznym oraz że najlepszym
rozwiązaniem było
liczbie
wytwórców, w żadnym razie nie przeczy temu, że KDT rzeczy-
wiście stanowią selektywną korzyść dla wytwórców.

przyznanie

pewnej

KDT

Wskutek powyższych okoliczności Komisja, na tym etapie
postępowania,
jest zdania, że przedmiotowy środek stanowi
pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE dla
producentów energii elektrycznej, którzy zawarli KDT z PSE.

(10) W kilku wytycznych dotyczących pomocy państwa jest wyraźnie
stwierdzone, że pomoc państwa musi mieć efekt bodźca, aby
mogła być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem. Patrz, na
przykład, punkt 6 wspólnotowych ram prawnych dla pomocy
państwa na rzecz rozwoju i badań, Dz.U. C 45 z 17.2.1996,
str. 5-16.

C 52/14

EN

Official Journal of the European Union

2.3.2006

ich złożoność i
Jednakże z uwagi na znaczną liczbę KDT,
różnice,
jakie mogą istnieć w poszczególnych KDT w odnie-
sieniu do ich warunków i treści, Komisja nie może wykluczyć,
że w chwili obecnej nie jest w posiadaniu wszystkich właści-
wych i niezbędnych informacji
dotyczących niektórych
elementów powyższych kryteriów.

Kwestia tego, czy KDT stanowią istniejącą pomoc

Załącznik IV, ust. 3, akapit 1 i 2 Traktatu o Przystąpieniu
Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy Węgier, Malty,
Polski, Słowenii i Słowacji do Unii Europejskiej podaje warunki,
na podstawie których pomoc wprowadzona w życie w nowym
Państwie Członkowskim przed dniem przystąpienia i mająca
nadal zastosowanie po tym dniu ma być uznana po przystą-
pieniu za istniejącą pomoc w rozumieniu art. 88 ust. 1 Trak-
tatu WE.

Program pomocy analizowany w niniejszej decyzji podlega
wyżej wymienionym przepisom, ponieważ KDT zostały podpi-
sane w okresie od 1994 do 1998 r., to jest przed przystąpie-
niem,
i pozostają w mocy po przystąpieniu, co najmniej do
2005 r.

W związku z tym Komisja podkreśla, że niniejsza decyzja
dotyczy wyłącznie KDT, które pozostawały w mocy w dniu
przystąpienia Polski do UE (1 maja 2004 r.). Nie obejmuje ona
jakiegokolwiek KDT, który mógł zostać rozwiązany przed tym
dniem.

umowa (KDT)
niniejszej decyzji;

jest istniejącą pomocą i dlatego nie podlega

ii) Projekt Ustawy

Komisja uznaje, że rekompensaty, które mogą być wypłacane z
tytułu rozwiązania umów długoterminowych (KDT) zgodnie z
Projektem Ustawy są pomocą państwa w rozumieniu art. 87
ust. 1 Traktatu WE, z powodów opisanych poniżej.

— Rekompensaty spowodują zachowanie części

lub całości
przewagi konkurencyjnej, która została opisana w sekcji
dotyczącej KDT powyżej. Rekompensaty są więc również
korzyścią konkurencyjną.

— Korzyść ta pozostaje selektywna i jednocześnie wpływa na
wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi.

— I wreszcie, rekompensaty będą wypłacane przez PSE i/lub
spółkę zależną PSE w pełni kontrolowane przez państwo,
tak samo jak KDT. Zatem angażują one również środki
iż w tym konk-
państwowe. Komisja zauważa ponadto,
retnym przypadku wypłata rekompensat przez PSE będzie
finansowana przy użyciu wpływów z nałożonej przez
państwo opłaty o charakterze parafiskalnym, przekazywa-
nych PSE — organowi wyznaczonemu w tym celu przez
państwo. Komisja uznaje, że wpływy z takich opłat same są
już środkami państwowymi (12), co dodatkowo przemawia
za tym, że rekompensaty mają charakter środków państwo-
wych.

Wspomniane wyżej przepisy Traktatu o Przystąpieniu wymie-
niają kategorie pomocy, które są uznawane po przystąpieniu za
istniejącą pomoc w rozumieniu art. 88 ust. 1 Traktatu WE:

— Przypisywalność państwu wypłat rekompensat nie stwarza
wątpliwości, gdyż rekompensaty te są przewidziane w
ustawie.

— środki pomocy wprowadzone w życie przed 10 grudnia
1994 r. Wszystkie KDT, z wyjątkiem jednego (11), zostały
podpisane w okresie od 1994 do 1998 r.
i dlatego nie
zaliczają się do tej kategorii;

— środki pomocy wymienione w dodatku do załącznika IV
Traktatu o Przystąpieniu. KDT nie są ujęte w tym wykazie i
dlatego nie zaliczają się do tej kategorii;

— środki pomocy, wobec których Komisja w ramach spec-
jalnej procedury, zwykle zwanej »procedurą przejściową«,
nie zgłosiła sprzeciwu.

Wszystkie KDT, prawdopodobnie z wyjątkiem jednego, nie
zaliczają się do żadnej z powyższych kategorii. Dlatego nigdy
nie stały się one istniejącą pomocą w rozumieniu Traktatu o
Przystąpieniu.

Z uwagi na powyższe można stwierdzić, że wszystkie KDT z
wyjątkiem jednego nie mogą być uznane za istniejącą pomoc
po przystąpieniu w rozumieniu art. 88 ust. 1 Traktatu WE.
Ponieważ KDT nie były zgłoszone Komisji zgodnie z art. 88
ust. 3 Traktatu WE, Komisja uznaje, że są one pomocą
przyznaną bezprawnie w rozumieniu art. 1 lit. f) rozporząd-
zenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. okreś-
lającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE.

KDT z Elektrownią Turów S.A. został podpisany prawdopo-
dobnie w dniu 16 sierpnia 1994 r. Jeśli jest to prawdą, to ta

Rekompensaty spełniają więc kumulatywne kryteria mieszczące
się w definicji pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1
Traktatu WE.

W odróżnieniu od KDT rekompensaty zostały zgłoszone
Komisji zgodnie z art. 88 ust. 3 Traktatu WE. Dlatego są one
zgłoszoną pomocą w rozumieniu art. 2 rozporządzenia Rady
(WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. określającego
szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE.

3.2. Zgodność pomocy z Traktatem WE

Artykuł 87 ust. 1 Traktatu WE przewiduje ogólną zasadę
zakazu pomocy państwa we Wspólnocie.

Artykuł 87 ust. 2 i art. 87 ust. 3 Traktatu WE przewidują
wyłączenia od ogólnej zasady niezgodności ze wspólnym
rynkiem podanej w art. 87 ust. 1.

Wyłączenia, o których mowa w art. 87 ust. 2 Traktatu WE, nie
stosują się w niniejszym przypadku, ponieważ program
pomocy nie ma charakteru socjalnego i nie jest przyznany
indywidualnym konsumentom,
szkód
spowodowanych klęskami żywiołowymi
lub innymi zdarze-
niami nadzwyczajnymi, ani też nie jest przyznany dla gospo-
darki niektórych regionów Republiki
Federalnej Niemiec
dotkniętych podziałem Niemiec.

rekompensuje

nie

(11) Mianowicie KDT z Elektrownią Turów S.A.

(12) Patrz, na przykład, decyzja Komisji w sprawie N 161/04 — Koszty

osierocone w Portugalii — Dz.U. C 250 z 8.10.2005, str. 9.

2.3.2006

EN

Official Journal of the European Union

C 52/15

Dalsze wyłączenia są określone w art. 87 ust. 3 Traktatu WE.
Wyłączenia, o których mowa w art. 87 ust. 3 lit. a), art. 87 ust.
3 lit. b) oraz art. 87 ust. 3 lit. d) nie stosują się w niniejszym
przypadku. Bowiem, z wyjątkiem szczególnie wyjątkowych
warunków, które nie są spełnione w niniejszym przypadku,
wyłączenie na mocy art. 87 ust. 3 lit. a) nie dopuszcza pomocy
operacyjnej. Ponadto pomoc nie wspiera realizacji ważnego
projektu o wspólnym interesie europejskim ani nie służy zarad-
zeniu poważnym zakłóceniom w gospodarce Państwa Człon-
kowskiego, ani też nie wspiera ochrony kultury i dziedzictwa.

do umożliwienia im utrzymania procesu liberalizacji, przy
jednoczesnym zapewnieniu, że sam cel osiągnięcia wolnego
rynku jest spełniony.

Na tym etapie swojej analizy Komisja ma poważne wątpliwości,
czy pomoc państwa udzielona polskim wytwórcom energii
elektrycznej poprzez KDT, a także pomoc państwa udzielona
poprzez rekompensaty w razie likwidacji KDT w ramach
Projektu Ustawy, spełnia warunki Metodologii, z powodów
przedstawionych poniżej.

Dlatego zastosowanie może mieć jedynie wyłączenie przewid-
ziane w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu WE. Artykuł 87 ust. 3 lit.
c) przewiduje zgodę na pomoc państwa, która jest udzielana na
ułatwienie rozwoju niektórych sektorów gospodarki, o ile taka
pomoc nie wpływa niekorzystnie na warunki handlowe w
zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.

Komisja utrzymuje, że wyłączenie przewidziane w art. 87 ust.
3 lit. c) Traktatu może w niektórych okolicznościach stosować
się do pomocy pokrywającej koszty osierocone oznaczające
koszty zobowiązań lub gwarancji operacyjnych, które mogą
ulec zakwestionowaniu wskutek procesu liberalizacji sektora
elektroenergetycznego.

Taka pomoc przyczynia się do rozwoju sektora elektroenerge-
tycznego, ponieważ wspiera przechodzenie od rynków w prze-
ważającym stopniu zamkniętych ku rynkom częściowo zlibera-
lizowanym. Pod warunkiem, że spowodowane przez tę pomoc
zakłócenia konkurencji
i pod
względem ich skutków, Komisja może zdecydować, że nie
wpływa ona na warunki handlu w zakresie sprzecznym ze
wspólnym interesem, w związku z czym w pewnych warun-
kach do takiej pomocy mogą mieć zastosowanie wyłączenia
przewidziane w art. 87 ust. 3 lit. c) Traktatu.

są ograniczone w czasie

Komisja zauważa, iż, według polskich władz, głównym celem
KDT było zmodernizowanie polskiej sieci elektroenergetycznej
i dostosowanie jej do celów ochrony środowiska.

Jest

Cele te są również celami uznanymi przez Wspólnotę. Komisja
jest zdania, że liberalizacja sektora elektroenergetycznego musi
rzeczywiście być osiągana w zrównoważony sposób, który
zachowuje te cele.
to właśnie powodem, dla którego
Komisja uznaje, że, w odróżnieniu od innych sektorów prze-
chodzących liberalizację, szczególna pomoc państwa może być
udzielona spółkom sektora elektroenergetycznego w celu
osiągnięcia płynnego przejścia do zliberalizowanego rynku.
Aby zapewnić jednakowe warunki na wewnętrznym rynku,
Komisja ustanowiła szereg reguł i limitów dla takiej pomocy.
Reguły te są określone w komunikacie Komisji dotyczącym
metodologii analizowania pomocy państwa związanej z kosz-
tami osieroconymi (13) (zwanej dalej »Metodologią«). Celem tych
zasad jest zapewnienie możliwości udzielenia wsparcia benefic-
jentom w sektorze elektroenergetycznym, gdy jest to niezbędne

(13) Przyjęty przez Komisję w dniu 26 lipca 2001 r. Dostępny na
stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji pod nastę-
pującym adresem:
http://europa.eu.int/comm/competition/state_aid/legislation/stran-
ded_costs/pt.pdf.
Przekazany Państwom Członkowskim pismem o oznacz. SG(2001)
D/290869 z dnia 6 sierpnia 2001 r.

i) Kwestia zgodności KDT

Ogólne wątpliwości
Metodologią

co do zgodności długoterminowych umów z

Pomoc państwa może być przyznawana w różnych formach,
poczynając od klasycznych prostych dotacji państwa aż po
pożyczki nieoprocentowane, gwarancje państwowe lub inne
złożone formy pomocy finansowanej z zasobów państwowych.
KDT są jednymi z tych innych form pomocy państwa.

Metodologia nie porusza otwarcie kwestii formy, jaką powinna
przyjmować pomoc państwa na rekompensatę kosztów osiero-
conych.
Jednakże Komisja uznaje, że w sposób domyślny
opiera się ona na założeniu, że pomoc państwa na rekompen-
satę kosztów osieroconych będzie udzielana w formie dotacji
lub przynajmniej w formie, która nie ma bardziej zakłócającego
wpływu na konkurencję niż dotacje.

KDT po cenach wyższych od ceny rynkowej wywołują niewąt-
pliwie jeden rodzaj skutek, który jest równoważny dotacji.
Ujmując w kategoriach rachunkowości,
spółka, która jest
stroną sprzedającą w KDT uzyskuje dochód, pomnożony przez
ilość sprzedanej przez nią energii elektrycznej, który jest równy
dochodowi,
jaki uzyskałaby ona, gdyby sprzedała taką samą
ilość energii elektrycznej na rynku i dodatkowo otrzymała od
państwa dotację równą różnicy pomiędzy ceną ustaloną w tej
umowie a ceną rynkową. W tym ujęciu można by zdefiniować
»rachunkowy równoważnik dotacji« (14) dla KDT jako różnicę
pomiędzy ceną ustaloną na podstawie umowy a ceną rynkową
pomnożoną przez ilość energii elektrycznej sprzedanej przez
beneficjenta.

Jednakże wpływu umów KDT na konkurencję nie da się
uchwycić wyłącznie za pomocą tego rachunkowego równo-
ważnika dotacji. Dotacja zakłóca bowiem konkurencję tylko w
ten sposób, że daje względną przewagę jej beneficjentowi
pozwalając mu zmniejszyć jego koszty i zaoferować lepsze
ceny niż jego konkurenci. Wpływ umów KDT na zakłócenie
konkurencji wykracza znacząco poza ten zakres, gdyż skutkiem
ich jest zmuszenie jednej ze stron do zakupu energii elek-
trycznej od drugiej strony, bez względu na to, jak faktycznie
kształtują się oferty konkurentów.

(14) Pojęcie to zostanie użyte poniżej do celów przeglądu kryteriów
Metodologii. Niekoniecznie oznacza to, że wartość ta jest dokładnie
równa kwocie pomocy.

C 52/16

EN

Official Journal of the European Union

2.3.2006

Pomoc udzielona w formie KDT zdaje się więc mieć szcze-
gólnie zakłócający wpływ, poprzez fakt, iż może ona w jakiś
sposób prowadzić do wyeliminowania konkurencji dla pewnej
ilości dostaw. Komisja także zauważa w tym kontekście, że
z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości (15),
zgodnie
pomoc nie może być uznana za dopuszczalną, jeżeli jej przyz-
nanie jest nierozłącznie związane z naruszeniem innych posta-
nowień Traktatu.

W przypadku polskiego rynku elektroenergetycznego, gdzie —
jak się wydaje — ponad połowa wytworzonej energii elek-
trycznej jest sprzedawana na podstawie KDT, ograniczenie to
powoduje w znacznym stopniu zniweczenie wpływu liberali-
zacji na rynek wytwarzania energii elektrycznej.

Komisja uważa, że ten wysoce szkodliwy wpływ KDT na
konkurencję istotnie zmienia zdefiniowaną w Metodologii
równowagę pomiędzy dodatnimi i ujemnymi skutkami pomocy
państwa w formie dotacji na rekompensatę kosztów osieroco-
nych. Wniosek ten wzmacnia jeszcze fakt, iż KDT są sprzeczne
leżącymi u podstaw Metodologii, która
z samymi zasadami
oparta jest na założeniu, że pomoc państwa powinna być
udzielona w celu zrekompensowania w proporcjonalny sposób
skutku liberalizacji, a nie w celu praktycznego zniweczenia
liberalizacji.

Z uwagi na powyższe, Komisja ma poważne wątpliwości, czy
sama zasada umów KDT jest zgodna z Metodologią.

rozwiązanie nie stworzyłoby samo w sobie nadmiernego
ciężaru,
spowodowałoby ponowne postawienie
wytwórców w normalnej sytuacji rynkowej.

lecz raczej

Inwestycje w elektrownie mogą jednak stanowić kategorię
kosztów osieroconych, w rozumieniu Metodologii, gdy inwes-
tycje te zostały przedsięwzięte przed liberalizacją z gwarancją
ze strony państwa a dobiegają realizacji w nowych warunkach
ekonomicznych stworzonych przez liberalizację, które unie-
możliwiają odzyskanie kosztów inwestycji.

W przeszłości miało miejsce szereg decyzji Komisji w sprawie
tego rodzaju kosztów osieroconych (16).

Wobec tego, mimo że same KDT nie mogą być postrzegane
to inwestycje w elektrownie objęte
jako koszty osierocone,
tymi KDT mogą.

Właściwa identyfikacja kosztów osieroconych, jak wyjaśniono
powyżej, ma zasadnicze znaczenie, gdyż należy pamiętać o
wyraźnym rozróżnieniu pomiędzy ramami prawnymi, które
istniały przed liberalizacją, a które mogą zawierać, na przykład,
bardzo wysoką cenę gwarantowaną, a samymi kosztami osiero-
conymi, które stanowią wartość dokonanej inwestycji wraz z
gwarancją operacji. Punkt 4.8 Metodologii stanowi, że pomoc
na rekompensatę kosztów osieroconych nie powinna mieć na
celu zachowania poziomu dochodu, który był zapewniony
przed liberalizacją, lecz jedynie zrekompensowanie faktycznych
strat spowodowanych nieefektywnością inwestycji.

Wątpliwości co do zgodności elementu KDT określonego poprzez
rachunkowy równoważnik dotacji z Metodologią

Na podstawie powyższych rozważań Komisja ma następujące
wątpliwości odnośnie do zgodności rachunkowego równoważ-
nika dotacji KDT z kryteriami określonymi w Metodologii.

Bez uszczerbku dla ogólnej wątpliwości wyrażonej powyżej,
Komisja ma również poważne wątpliwości co do zgodności
samego elementu KDT określonego poprzez rachunkowy
równoważnik dotacji z Metodologią.

Komisja przeanalizowała, w jakim stopniu ten równoważnik
dotacji, gdyby był
jedynym wpływem KDT na konkurencję,
byłby zgodny z kryteriami przedstawionymi w Metodologią.

W tym celu Komisja najpierw zidentyfikowała źródło kosztów
osieroconych.

Tutaj należy zrozumieć, że same KDT nie mogą na ogół być
postrzegane jako źródło kosztów osieroconych. Długotermi-
nowe umowy zakupu energii elektrycznej mogą generować
koszty osierocone tylko wtedy, gdy są ciężarem dla wytwórców
energii elektrycznej. Ma to miejsce na przykład wtedy, gdy
wytwórcy są zobowiązani do sprzedaży energii elektrycznej po
nadmiernie niskich cenach lub do kupna paliwa po nadmiernie
wysokich cenach.

W tym konkretnym przypadku — występuje
sytuacja
odwrotna, KDT zapewniają bowiem wytwórcom możliwość
sprzedawania ich energii elektrycznej za wyższą cenę. Zatem
KDT nie są ciężarem, lecz raczej korzyścią dla wytwórców. Ich

— Punkt 3.1 Metodologii stanowi, że zobowiązania, które
mogą prowadzić do kosztów osieroconych muszą popr-
zedzać wejście w życie dyrektywy, to jest, w przypadku
Polski, dzień przystąpienia do Unii Europejskiej. W przy-
padku kosztów osieroconych powstałych na skutek zbudo-
wania nieekonomicznych elektrowni, Komisja w stałej prak-
tyce interpretuje ten punkt w takim znaczeniu, że rzeczone
elektrownie musiały zostać zbudowane przed liberalizacją
lub osiągnąć przed dniem liberalizacji taki stopień ukońc-
zenia, że wstrzymanie ich budowy kosztowałoby w rzeczy-
wistości więcej niż ukończenie i eksploatacja elektrowni.

W rozumieniu Komisji KDT obejmują nie tylko inwestycje
ukończone przed przystąpieniem Polski do Unii,
lecz
również inwestycje trwające po przystąpieniu lub nawet
takie, które mają dopiero być podjęte.

Komisja ma więc wątpliwość co do tego, że element KDT
określony jako rachunkowy równoważnik dotacji
jest
zgodny z punktem 3.1 Metodologii. Tę wątpliwość należy
również powiązać z opisanymi poniżej wątpliwościami
Komisji na temat zgodności KDT z punktem 3.4 Metodo-
logii.

(15) Zobacz wyroki Trybunału Sprawiedliwości w sprawach: 74/76
Iannelli/Meroni
i sprawa C-225/91,
[1977] ECR 557 (str. 14)
Matra/Komisja [1993] ECR I-3203, (str. 41).

(16) Patrz, w szczególności, sprawa NN 49/99 — Hiszpania — Dz.U. C
268 z 22.9.2001, str. 7, sprawa N 133/01 — Grecja — Dz.U. C 9
z 15.1.2003, str. 6 oraz wspomniana wyżej sprawa N 161/04 —
Portugalia.

2.3.2006

EN

Official Journal of the European Union

C 52/17

— Punkt 3.3 Metodologii stanowi, że efekt zdarzeń wywołują-
cych koszty osierocone musi być oceniany na skonsolido-
wanym poziomie. W przypadku, gdy koszty osierocone
powstają w wyniku budowy nieefektywnych elektrowni,
stałą praktyką Komisji jest interpretowanie tego punktu tak,
że pomoc państwa na rekompensatę kosztów osieroconych
należy obliczać, biorąc pod uwagę nie tylko nieefektywne
elektrownie należące do spółki, lecz również inne, potenc-
jalnie rentowne elektrownie należące do tej samej spółki
lub tej samej grupy. Zyski wypracowane przez rentowne
elektrownie należy uwzględnić — na ile to możliwe — do
zrównoważenia wielkości rekompensat kosztów osieroco-
nych, które mają być wypłacone. Pogląd ten jest również
zgodny z punktem 3.11 Metodologii, który stanowi, że
kwalifikujące się koszty osierocone powinny być ogranic-
zone do niezbędnego minimum.

— Punkt 3.11 Metodologii stanowi, że kwalifikujące się koszty
osierocone nie mogą przekraczać niezbędnego minimal-
nego poziomu. Komisja uważa, iż ocena zgodności KDT z
tym kryterium wymaga szczegółowego wykazu rodzajów
kosztów pokrywanych przez każdy KDT (za okres po 1
maja 2004 r.), wraz z ich roczną wartością za cały okres
obowiązywania KDT (17).

Polskie władze nie dostarczyły Komisji wykazu kosztów
pokrywanych przez KDT. Z braku jakichkolwiek dalszych
tych kosztów Komisja może mieć
informacji na temat
jedynie wątpliwości co do zgodności wszelkiej obejmującej
je pomocy z zasadami dotyczącymi pomocy państwa.

Zawarte w KDT mechanizmy ustalania cen nie biorą z defi-
nicji pod uwagę innych elektrowni niż te, które są objęte
przez KDT. Dlatego wydaje się, że nie spełniają one opisa-
jeżeli uczestniczące spółki nie
nych wyżej warunków,
posiadają jakiejś innej elektrowni w Polsce.

— Punkt 4.1 Metodologii stanowi, że pomoc nie może w
żadnym wypadku przekraczać kwoty kwalifikujących się
kosztów osieroconych. Punkt 4.5 stanowi dalej, że maksy-
malna kwota pomocy, która może być wypłacona, musi
być określona z góry. Wszystkie parametry do jej obliczenia
muszą być wyraźnie przedstawione i zgłoszone Komisji.

— Punkt 3.4 Metodologii stanowi, że zobowiązania przyczy-
niające się do powstania kosztów osieroconych muszą być
nieodwołalne. Gdy źródło kosztów osieroconych tkwi w
inwestycjach w nieefektywne aktywa, Komisja uważa,
iż
można uznać, że punkt 3.4 jest spełniony, jeżeli inwestycja
została dokonana przed liberalizacją lub, jeśli nastąpiło to
w czasie liberalizacji, to była już ona na tyle zaawansowana,
że koszt wynikający ze wstrzymania budowy przekroczyłby
koszty poniesione na dokończenie budowy i uruchomienie
inwestycji.

W niniejszym przypadku Komisja nie jest w stanie ustalić,
czy KDT pokrywają tylko koszty powstające z takich inwes-
tycji
i czy nie pokrywają jakichkolwiek kosztów innych
inwestycji, w szczególności takich jak koszty związane z
jednostkami,
byłaby planowana w
przyszłości lub koszty nowych urządzeń do celów ochrony
środowiska, które mają być zbudowane w przyszłości, aby
spełnić nowe normy ochrony środowiska.

których budowa

— Punkt 3.6 Metodologii stanowi, że koszty osierocone muszą
odpowiadać faktycznym zainwestowanym sumom. Komisja
uważa, iż, na obecnym etapie sprawy, z braku szczegóło-
wych danych o kosztach inwestycji w każdej elektrowni,
rocznych kosztach stałych i zmiennych oraz przychodach
wytwarzanych przez każdą elektrownię, nie jest w stanie
stwierdzić, czy to kryterium Metodologii jest spełnione.

— Punkt 3.8 Metodologii stanowi, że koszty osierocone muszą
być oszacowane netto z uwzględnieniem jakiejkolwiek
pomocy wypłaconej
lub przypadającej do wpłaty w
stosunku do aktywów, do których się odnoszą. Nie wydaje
się, aby KDT zawierały jakikolwiek warunek uwzględniający
możliwe inne rodzaje pomocy. Dlatego Komisja nie jest w
stanie na tym etapie stwierdzić, czy ten punkt Metodologii
jest spełniony.

Stała praktyka Komisji odnośnie do kosztów osieroconych
związanych z inwestycjami w nieefektywne elektrownie
polega na interpretowaniu tego przepisu w znaczeniu, że
dla całkowitej kwoty pomocy, która ma być przyznana,
powinno zostać ustalone ex ante pewne maksimum.
Maksimum to należy obliczyć na podstawie hipotez o
rozwoju przyszłych cen. Hipotezy te powinny być realis-
tyczne i nie powinny być szkodliwe dla samego celu
rekompensat kosztów osieroconych, którym jest umożli-
wienie przejścia do wolnego rynku. W szczególności, hipo-
tezy o rozwoju cen powinny być takie, aby nie pozwalały
beneficjentom dokonywać dumpingu cenowego poniżej
pełnych kosztów konkurenta, który stosowałby najlepszą
dostępną nową technologię.

się

Ponieważ kryterium to odnosi
jednoznacznie do
wartości udzielanej pomocy, więc nie jest proste interpreto-
wanie go w kategoriach KDT. Jest ono jednak jednym z
najważniejszych kryteriów Metodologii, gdyż bardzo silnie
wiąże się z dwoma zasadniczymi aspektami kontroli
pomocy państwa, tj. z faktem, iż pomoc państwa przeanali-
zowana i zatwierdzona przez Komisję musi mieć górną
granicę wysokości oraz faktem, iż jej wpływ na konkurencję
powinien być ograniczony tak dalece, jak to jest możliwe.

Komisja uważa,
iż w każdym wypadku ograniczenie
pomocy państwa, która ma być wypłacona na rekompen-
saty kosztów osieroconych, powinno mieć swoje odzwier-
ciedlenie chociażby w ograniczeniu kwoty, która ma być
wypłacona na podstawie KDT. Z uwagi na różne niejasne
kategorie kosztów objętych przez te KDT,
jak opisano
powyżej, Komisja wyraża wątpliwość, czy takie ogranic-
zenie istnieje chociażby wobec cen ustalonych w KDT.

(17) Ta roczna wartość jest rzeczywistą wartością za minione lata i
przewidywaną na przyszłe lata. Hipoteza będąca podstawą prognoz
musi zostać uzasadniona.

C 52/18

EN

Official Journal of the European Union

2.3.2006

W odniesieniu do ograniczenia wpływu pomocy na
nowych uczestników rynku,
jak już wyjaśniono powyżej,
Komisja ma poważne wątpliwości, czy KDT mogłyby w
tak aby umożliwić
jakiś sposób zostać ujęte w ramy,
nowemu konkurentowi — lub nawet dowolnemu konkur-
entowi — konkurowanie z wytwórcą korzystającym z KDT,
choćby na nierównych warunkach. Komisja uważa więc, na
tym etapie analizy, że KDT mogą z natury być niezgodne z
jednak, gdyby przewidziana była
Metodologią. Niemniej
modyfikacja KDT mająca na celu zażegnanie obaw dotyczą-
cych powstrzymywania wejścia nowych uczestników na
rynek, to Komisja uważa,
iż powinna ona przynajmniej
wprowadzać mechanizm, dzięki któremu beneficjenci
korzystający z KDT nie znaleźliby się w lepszej sytuacji pod
względem księgowym niż nowi uczestnicy rynku, na
wypadek gdyby ceny spadły poniżej pełnych kosztów
ponoszonych przez tych nowych uczestników.

— Punkt 4.6 Metodologii stanowi, że Państwa Członkowskie
zobowiążą się z góry, aby nie wypłacać żadnej pomocy na
ratowanie lub restrukturyzację przedsiębiorstwom, które
mają skorzystać z pomocy w stosunku do kosztów osiero-
conych. Polskie władze nie dostarczyły takiego zobow-
iązania.

— Punkt 4.8 Metodologii stanowi, że Komisja żywi najpoważ-
niejsze obawy wobec pomocy, której celem jest ochrona
wszystkich lub niektórych dochodów poprzedzających
wejście w życie dyrektywy 96/92/WE bez ścisłego uwzględ-
nienia kwalifikujących się kosztów osieroconych,
jakie
mogłyby powstać w wyniku wprowadzenia konkurencji.

— Z definicji, KDT, które nadal są w mocy po wejściu w życie
się

dyrektywy
dokładnie takiego samego dochodu dla wytwórców.

utrzymywanie

96/92/WE

powodują

ii) Kwestia zgodności Projektu Ustawy

Komisja ma również wątpliwości co do zgodności przepisów
Projektu Ustawy z kryteriami Metodologii. Wątpliwości
te
przedstawiono poniżej.

nieekonomicznej

— Punkt 3.1 Metodologii stanowi, że zobowiązania, które
mogłyby przyczynić się do powstania kosztów osieroco-
nych muszą poprzedzać wejście w życie dyrektywy. W
przypadku kosztów osieroconych, które powstają w wyniku
praktyką
budowy
Komisji
jest interpretowanie tego punktu w takim znac-
zeniu, że przedmiotowe elektrownie musiały zostać zbudo-
wane przed liberalizacją lub musiały osiągnąć w dniu liber-
alizacji taki poziom ukończenia, że wstrzymanie budowy
kosztowałoby w rzeczywistości więcej niż dokończenie i
uruchomienie elektrowni.

elektrowni,

stałą

Komisja sądzi,
rekompensat z
iż obliczenie wysokości
tytułu unieważnienia KDT obejmuje nie tylko inwestycje
zrealizowane przed przystąpieniem Polski do Unii,
lecz
także inwestycje pozostające do zrealizowania lub nawet do
podjęcia.

Polskie władze dostarczyły wykaz tych inwestycji, który jest
zebrany w poniższej tabeli (18):

[…] (*)

Komisja jest zdania, że część tych inwestycji mogła rzeczy-
wiście odnosić się do samego ukończenia budowy inwes-
tycji, które były niemal ukończone w dniu przystąpienia.
Dostatecznie szczegółowe informacje na poparcie tego
poglądu nie zostały jednak dostarczone przez polskie
władze na tym etapie. Komisja sądzi jednak, iż może to nie
dotyczyć wszystkich tych inwestycji, zwłaszcza tych, które
trwają kilka lat po przystąpieniu lub tym bardziej tej, która
dopiero rozpoczęła się po przystąpieniu.

Komisja ma więc wątpliwość, czy wszystkie spośród
kosztów wziętych pod uwagę w metodzie obliczania
rekompensat zgodnie z Projektem Ustawy mogą kwalifi-
kować się do rekompensat kosztów osieroconych. Wątpli-
wość tę należy powiązać z wątpliwością Komisji co do
zgodności Projektu Ustawy z punktem 3.4 Metodologii, jak
opisano poniżej.

— Punkt 3.4 Metodologii stanowi, że zobowiązania przyczy-
niające się do powstania kosztów osieroconych muszą być
nieodwołalne. Gdy źródło kosztów osieroconych tkwi w
inwestycjach w nieefektywne aktywa, w takiej sytuacji
Komisja uważa, że punkt 3.4 można uznać za spełniony,
jeżeli aktywa zostały zbudowane przed liberalizacją lub,
jeśli nastąpiło to w czasie liberalizacji, ich budowa była już
na tyle zaawansowana, że koszt wynikający ze wstrzymania
budowy przekroczyłby koszty poniesione na dokończenie
ich budowy i uruchomienie.

W niniejszym przypadku Komisja nie jest w stanie ustalić,
czy obliczenie rekompensat z tytułu unieważnienia KDT
obejmuje tylko koszty powstające z takich aktywów i czy
nie obejmują one jakichkolwiek kosztów innych aktywów,
w szczególności takich jak koszty związane z jednostkami,
których budowa byłaby planowana w przyszłości
lub
koszty nowych urządzeń do ochrony środowiska, które
mają być zbudowane w przyszłości, aby spełnić nowe
normy ochrony środowiska.

— Punkt 3.8 Metodologii stanowi, że koszty osierocone muszą
być oszacowane netto z uwzględnieniem jakiejkolwiek
pomocy wypłaconej
lub przypadającej do wpłaty w
stosunku do aktywów, do których się odnoszą. Nie wydaje
się, aby metoda obliczania rekompensat rozwiązania KDT
zawierała warunki uwzględniające możliwe
typy
pomocy. Dlatego Komisja nie jest w stanie stwierdzić na
tym etapie, czy ten punkt Metodologii jest spełniony.

inne

— Punkt 3.9 Metodologii stanowi, że obliczanie kosztów
faktyczne zmiany
osieroconych powinno uwzględniać
warunków ekonomicznych i konkurencyjnych panujących
w danym Państwie Członkowskim, w tym faktyczny rozwój
cen energii elektrycznej.

(18) Polskie władze nie podały wyraźnie, jaka waluta została użyta w tej
tabeli. Komisja przypuszcza, że kwoty te są wyrażone w tysiącach
PLN.

(*) Informacje poufne.

2.3.2006

EN

Official Journal of the European Union

C 52/19

Komisja zwraca uwagę na fakt, że coroczne korekty prze-
widziane w Projekcie Ustawy w rzeczywistości pozwalają
należycie uwzględnić te zmiany do roku 2014.
Jednak
ponieważ końcowa korekta ma miejsce w 2016 r., wydaje
się, że rozwój cen energii elektrycznej nie będzie już brany
pod uwagę, przynajmniej po tym roku, podczas gdy rekom-
pensaty będą obejmować w przypadku wielu KDT dużo
dłuższy okres, dla kilku z nich aż do 2025 r.

Dlatego Komisja wyraża poważne wątpliwości, czy Projekt
Ustawy dostatecznie uwzględnia faktyczny rozwój cen
energii elektrycznej przynajmniej po roku 2016.

— Punkt 3.10 Metodologii stanowi, że koszty zamortyzowane
przed transpozycją dyrektywy 96/92/WE nie mogą być
źródłem kosztów osieroconych. Wydaje się, że metoda
obliczania rekompensat, dostarczona Komisji przez polskie
władze, w kilku przypadkach rzeczywiście uwzględnia ten
punkt. Jednakże w przypadku kilku wytwórców dokumenty
dostarczone przez polskie władze zdają się prowadzić do
wniosku, że metoda obliczania nie uwzględnia właściwie
amortyzacji. Na tym etapie analizy Komisja nie jest w stanie
stwierdzić, czy tę niespójność w metodzie obliczania
można wyjaśnić w sposób zgodny z kryteriami punktu
3.10 Metodologii.

— Punkt 4.1 Metodologii stanowi, że pomoc w żadnym
kwalifikujących się
wypadku nie może przekroczyć
kosztów osieroconych. Punkt 4.5 Metodologii
stanowi
dalej, że maksymalna kwota pomocy, która może być
wypłacona, musi być określona z góry. Wszystkie para-
metry do jej obliczenia muszą być wyraźnie przedstawione
i zgłoszone Komisji.

Stała praktyka Komisji odnośnie do kosztów osieroconych
związanych z inwestycjami w nieefektywne elektrownie
polega na interpretowaniu tego przepisu w takim znac-
zeniu, że dla całkowitej kwoty pomocy, która ma być
przyznana, powinno zostać ustalone
ex ante pewne
maksimum. Maksimum to należy obliczyć na podstawie
hipotez o rozwoju przyszłych cen. Hipotezy te powinny
być realistyczne i nie powinny być szkodliwe dla samego
celu rekompensat kosztów osieroconych, którym jest
umożliwienie przejścia do wolnego rynku. W szczególności,
hipotezy o rozwoju cen powinny być takie, aby nie
pozwalały beneficjentom dokonywać dumpingu cenowego
poniżej pełnych kosztów konkurenta, który stosowałby
najlepszą dostępną nową technologię.

Hipotezy o rozwoju cen przyjęte przez polskie władze do
obliczenia maksymalnych rekompensat z tytułu unieważ-
nienia KDT oparte są na scenariuszu przedstawiającym
powolny wzrost
rynkowej ceny energii elek-
trycznej. Ta średnia rynkowa cena pozostaje poniżej
ogólnie przyjętych kosztów dla najlepszego nowego uczest-
nika rynku wykorzystującego elektrownię typu CCGT
(około 36 EUR/MW (19)) do roku 2016.

średniej

Komisja jest świadoma, że najlepszy nowy uczestnik na
polskim rynku w następnych kilku latach może wybrać
stosowanie technologii opartej na opalaniu węglem, której
pełne koszty mogą się nieco wahać, według polskich władz
w przedziale od 30 do 35 EUR/MWh. Hipotezy rozwoju

średnich cen w Polsce przewidują jednak, że ceny te pozo-
staną również poniżej tego przedziału przez długi czas, co
najmniej do 2015 r.

Komisja ma więc poważne wątpliwości, czy hipotezy przy-
jęte przez polskie władze do obliczenia maksymalnych
rekompensat kosztów osieroconych są zgodne z koniecz-
nością zapewnienia możliwości wejścia nowych uczest-
ników na rynek, zgodnie z Metodologią oraz stałą praktyką
Komisji w tej dziedzinie. W rezultacie Komisja ma poważne
wątpliwości co do zgodności wartości tych maksymalnych
rekompensat z Metodologią dla każdej potencjalnej spółki-
beneficjenta.

— Punkt 4.6 Metodologii stanowi, że Państwa Członkowskie
zobowiążą się z góry, aby nie wypłacać żadnej pomocy na
ratowanie lub restrukturyzację przedsiębiorstwom, które
mają skorzystać z pomocy w stosunku do kosztów osiero-
conych. Polskie władze nie dostarczyły takiego zobow-
iązania.

4. WNIOSEK

4.1 Konkluzja w sprawie KDT i Projektu Ustawy

W świetle powyższych okoliczności, Komisja ma wątpliwości
co do zgodności KDT i Projektu Ustawy ze wspólnym rynkiem.

Dlatego, na podstawie art. 4.4 i 6 rozporządzenia Rady (WE)
nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania
art. 93 Traktatu (20), Komisja wszczyna formalne postępowanie
wyjaśniające w sprawie tych dwóch środków i zwraca się z
prośbą, aby władze polskie przedstawiły swoje komentarze
oraz dostarczyły wszelkich informacji, które mogą pomóc w
ocenie tych środków, w ciągu jednego miesiąca od dnia otrzy-
mania niniejszego pisma. Komentarze można przedstawić
odnośnie zarówno do charakteru pomocy państwa związanej
ze środkami, w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu WE, jak i jej
do jej zgodności ze wspólnym rynkiem.

Komisja zwraca się z prośbą, aby władze polskie niezwłocznie
przesłały kopię niniejszego pisma beneficjentom przedmioto-
wych środków.

Komisja pragnie przypomnieć Rzeczypospolitej Polskiej, że art.
88 ust. 3 Traktatu WE ma skutek zawieszający i zwraca uwagę
na art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999, który
stanowi, że wszelka bezprawnie przyznana pomoc może
podlegać zwrotowi przez jej odbiorcę.

Komisja uprzedza Rzeczpospolitą Polską, że zainteresowane
strony zostaną powiadomione poprzez opublikowanie niniejs-
zego pisma oraz jego obszernego streszczenia w Dzienniku
Urzędowym Unii Europejskiej. Komisja powiadomi również zain-
teresowane strony w krajach EFTA, które są sygnatariuszami
Porozumienia o EOG, poprzez opublikowanie ogłoszenia w
Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej
oraz powiadomi Urząd Nadzoru EFTA, wysyłając mu kopię
niniejszego pisma. Wszystkie te zainteresowane strony zostaną
poproszone o przedstawienie swoich komentarzy w ciągu
jednego miesiąca od dnia wspomnianej publikacji.

(19) Wartość ta została użyta w kilku poprzednich decyzjach, w tym,
na przykład, w decyzji w sprawie N 133/2001: Greckie koszty
osierocone, Dz.U. C 9 z 15.1.2003, str. 6.

(20) Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r.
ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE;
Dz.U. L 83 z 27.3.1999, str. 1.

C 52/20

EN

Official Journal of the European Union

2.3.2006

4.2 Uchylenie wcześniejszej decyzji Komisji, która stała

się bezprzedmiotowa

Niniejsza decyzja uchyla również decyzję, która została przyjęta
odnośnie do środka PL 1/2003 »Polskie koszty osierocone«,
który Polska przedłożyła w ramach tak zwanej »procedury
przejściowej« wymienionej w załączniku IV, część 3, ust. 1 lit.
c) Traktatu o Przystąpieniu Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru,
Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii, Słowacji do Unii
Europejskiej.

W decyzji tej Komisja sprzeciwiła się środkowi pomocy, który
był poprzednikiem Projektu Ustawy będącej przedmiotem
analizy w niniejszej decyzji. Powiadomiła ona o tym Polskę w
swoim piśmie z dnia 4 lutego 2004 r.

Procedura w ramach mechanizmu przejściowego stosowała się
do programów pomocy i indywidualnej pomocy wprowadzo-
nych w życie w nowym Państwie Członkowskim przed przystą-
pieniem i mających nadal zastosowanie po tym terminie. Ich

celem było dostosowanie środków istniejących na terytorium
krajów kandydujących do zasad pomocy państwa obowiązują-
cych w UE i niedopuszczenie do transferu niezgodnej pomocy
państwa do UE.

Zgodnie z tą procedurą Komisja miała kompetencje jedynie w
stosunku do środków pomocy państwa, które (i) pozostawały
w mocy na terytorium państw kandydujących przed przystąpie-
niem i które miały nadal działać po dniu, w którym zaintereso-
wane Państwo Członkowskie stało się członkiem Unii Europejs-
kiej.

Biorąc pod uwagę fakt, że w dniu przystąpienia środek
zgłoszony zgodnie z procedurą w ramach mechanizmu przejś-
ciowego pozostał w formie projektu ustawy i dlatego nie został
wprowadzony w życie, ani też termin jego wejścia w życie
przed przystąpieniem nie został bezwarunkowo ustalony,
decyzja Komisji stała się bezprzedmiotowa.”