text:
 Důležité právní upozornění
 |
 52006PC0448
 Návrh nařízení Rady, kterým se zrušuje nařízení (ES) č. 2040/2000 o rozpočtové kázni /* KOM/2006/0448 konecném znení - CNS 2006/0151 */
 [pic] | KOMISE EVROPSKÝCH SPOLEČENSTVÍ |V Bruselu dne 09.08.2006KOM(2006) 448 v konečném znění2006/0151(CNS)NávrhNAŘÍZENÍ RADY,kterým se zrušuje nařízení (ES) č. 2040/2000 o rozpočtové kázni(předložená Komisí)DŮVODOVÁ ZPRÁVAInterinstitucionální dohoda (ID) o rozpočtové kázni a řádném finančním řízení[1] přijatá dne 17. května 2006 stanovuje víceletý rozpočtový rámec Evropské unie na období 2007–2013. Ustanovení obsažená v nařízení Rady č. 2040/2000 o rozpočtové kázni se tak stala nepotřebnými a v některých případech nejsou v souladu s ustanoveními ID.Ustanovení týkající se zemědělstvíZkušenost z finančního rámce na období 2000–2006 ukázala, že již není potřeba zachovávat zemědělskou směrnou částku předvídanou v nařízení Rady č. 2040/2000 o rozpočtové kázni, jelikož výdaje na zemědělství jsou již omezeny stropy dohodnutými do roku 2013. Další ustanovení ohledně rozpočtové kázně pro zemědělství budou převzata a posílena nařízením Rady č. 1290/2005 o financování společné zemědělské politiky[2] (články 18 – 20).Ustanovení týkající se rezervRezervy na záruky za úvěry byly pro období 2007–2013 nahrazeny rozpočtovou linií v rámci okruhu 4 „EU jako globální hráč“. Komise rovněž navrhla nový mechanismus založený na novém právním základě[3] pro financování Záručního fondu pro vnější vztahy. Tento nový mechanismus je založený na dotacích ex post, které jsou spojeny s čerpatelnou částkou na úvěry a zaručené úvěry. Umožňuje tak pravidelné poskytování prostředků z běžného rozpočtového bodu klasifikované jako povinný výdaj a rezerva ad hoc již proto není nezbytná.Rezerva na pomoc třetím zemím při mimořádných událostech je nyní obsažena ve finančním nařízení o souhrnném rozpočtu Evropských společenství[4]; její výše a podmínky využití jsou stanoveny v nové interinstitucionální dohodě o rozpočtové kázni a řádném finančním řízení.A konečně vzhledem k nově navrženému mechanismu pro poskytování prostředků záručnímu fondu a k pravidlům pro využívání rezervy na pomoc při mimořádných událostech stanoveným ve výše zmíněné interinstitucionální dohodě, bude příslušný výdaj financován z vlastních zdrojů jako jakýkoli jiný výdaj zanesený do rozpočtu, bez jakýchkoli dalších potřebných specifických ustanovení.Za těchto podmínek se Komise domnívá, že by nařízení Rady č. 2040/2000 o rozpočtové kázni mělo být zrušeno.2006/0151(CNS)NávrhNAŘÍZENÍ RADY,kterým se zrušuje nařízení (ES) č. 2040/2000 o rozpočtové kázniRADA EVROPSKÉ UNIE,s ohledem na Smlouvu o založení Evropského společenství, a zejména na články 37, 279 a 308 této smlouvy,s ohledem na návrh Komise[5],s ohledem na stanovisko Evropského parlamentu[6],s ohledem na stanovisko Účetního dvora[7],vzhledem k těmto důvodům:1. Nařízení Rady (ES) č. 2040/2000 ze dne 26. září 2000 o rozpočtové kázni[8] stanovuje pravidla k zajištění řádného řízení výdajů Společenství, které se vztahují jak k záručnímu fondu EZOZF, tak k rezervám na vnější operace, v souladu se zásadami řádného finančního řízení schválenými v interinstitucionální dohodě ze dne 6. května 1999 mezi Evropským parlamentem, Radou a Komisí ohledně rozpočtové kázně a zdokonalení rozpočtového procesu[9].2. Pokud jde o část I nařízení (ES) č. 2040/2000 o zemědělských výdajích, stropy stanovené ve víceletém finančním rámci na období 2007 až 2013 připojené v příloze I nové interinstitucionální dohody o rozpočtové kázni a řádném finančním řízení ze dne 17. května 2006[10] vylučují nezbytnost zachovávat zemědělskou směrnou částku stanovenou v nařízení.3. Zbývající ustanovení ohledně rozpočtové kázně v zemědělství obsažené v části I nařízení (ES) č. 2040/2000 byla nahrazena články 18 a 20 nařízení Rady (ES) č. 1290/2005 ze dne 21. června 2005 o financování společné zemědělské politiky[11].4. Pokud jde o část II nařízení (ES) č. 2040/2000 týkající se rezerv na vnější operace, specifická ustanovení a opatření, která jsou v rámci systému vlastních zdrojů výjimečná, nejsou pro financování záručního fondu a rezervy na pomoc při mimořádných událostech již dále potřebná. Rezervy na záruky za úvěry byly pro období 2007–2013 nahrazeny rozpočtovou linií v rámci okruhu 4 „EU jako globální hráč“. Hlavní zásady pro rezervy na pomoc při mimořádných událostech jsou stanoveny v nařízení Rady (ES, Euratom) č. 1605/2002 ze dne 25. června 2002, kterým se stanoví finanční nařízení o souhrnném rozpočtu Evropských společenství[12], zatímco výše a podmínky jejich využití jsou stanoveny v interinstitucionální dohodě ze dne 17. května 2006 o rozpočtové kázni a řádném finančním řízení[13]. Vzhledem k tomu, že zájmy třetích stran nejsou přímo dotčeny, není již nezbytné tyto prvky do nařízení zahrnout.5. V důsledku toho se veškerá ustanovení stanovená v nařízení (ES) č. 2040/2000 stávají zastaralými.6. Nařízení Rady (ES) č. 2040/2000 by proto mělo být zrušeno,PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:Článek 1Nařízení Rady (ES) č. 2040/2000 se zrušuje ode dne 1. ledna 2007.Článek 2Toto nařízení vstupuje v platnost dnem vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie .Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.V Bruselu dne [...].Za Radupředseda[pic][pic][pic][pic][pic][pic] [1] Úř. věst. C 139, 14.06.2006, s. 1.[2] Úř. věst. L 209, 11.8.2005, s. 1.[3] KOM(2005) 130 v konečném znění ze dne 5.4.2005.[4] Úř. věst. L 248, 16.9.2002, s. 1.[5] Úř. věst. C [...], [...], s. [...].[6] Úř. věst. C [...], [...], s. [...].[7] Úř. věst. C [...], [...], s. [...].[8] Úř. věst. L 244, 29.9.2000, s. 27.[9] Úř. věst. C 172, 18.6.1999, s. 1.[10] Úř. věst. C 139, 14.6.2006, s. 1.[11] Úř. věst. L 209, 11.8.2005, s. 1. Nařízení ve znění nařízení (ES) č. 320/2006 (Úř. věst. L 58, 28.2.2006, s. 42).[12] Úř. věst. L 248, 16.9.2002, s. 1. Nařízení naposledy pozměněné [...][13] Úř. věst. C 139, 14.6.2006, s. 1.


type: wikipedia

text:
Silkeborg Kommune i Århus Amt blev dannet ved kommunalreformen i 1970. Ved strukturreformen i 2007 blev den udvidet til den nuværende Silkeborg Kommune ved indlemmelse af Gjern Kommune, Kjellerup Kommune og Them Kommune.
 Tidligere kommuner
 Silkeborg havde været købstad, men det begreb mistede sin betydning ved kommunalreformen. 8 sognekommuner blev lagt sammen med Silkeborg Købstad til Silkeborg Kommune:
 Hertil kom et område ved Virklund fra Them Sogn i Them Kommune.
 Sogne
 Silkeborg Kommune bestod af følgende sogne:
 Alderslyst Sogn (Gjern Herred, tidligere Hids Herred)
 Balle Sogn (Hids Herred)
 Funder Sogn (Hids Herred)
 Gødvad Sogn (Hids Herred)
 Kragelund Sogn (Hids Herred)
 Lemming Sogn (Hids Herred)
 Linå Sogn (Gjern Herred)
 Mariehøj Sogn (Gjern Herred)
 Sejling Sogn (Hids Herred)
 Sejs-Svejbæk Sogn (Gjern Herred)
 Serup Sogn (Hids Herred)
 Silkeborg Sogn (Gjern Herred)
 Sinding Sogn (Hids Herred)
 Virklund Sogn (Vrads Herred)
 Borgmestre
 Noter
 Kommuner i Danmark (1970-2006)
 Silkeborg Kommune


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 15.6.2013
 SL
 Uradni list Evropske unije
 C 171/19
 Predlog za sprejetje predhodne odločbe, ki ga je vložilo Hoge Raad der Nederlanden (Nizozemska) 2. aprila 2013 – Turbu.com Mobile Phone’s BV, druga stranka v postopku: Staatssecretaris van Financiën
 (Zadeva C-164/13)
 2013/C 171/38
 Jezik postopka: nizozemščina
 Predložitveno sodišče
 Hoge Raad der Nederlanden
 Stranki v postopku v glavni stvari
 Vložnik kasacijske pritožbe: Turbu.com Mobile Phone’s BV
 Druga stranka v postopku: Staatssecretaris van Financiën
 Vprašanje za predhodno odločanje
 Ali morajo nacionalni organi in sodišča na podlagi prava Evropske unije zavrniti pravico do odbitka vstopnega davka, kadar je na podlagi objektivnih okoliščin ugotovljeno, da je bil davek na dodano vrednost v zvezi z zadevnim blagom utajen in da je davčni zavezanec vedel ali bi moral vedeti, da je sodeloval pri tej utaji, če nacionalno pravo ne določa, da se v takih okoliščinah pravica do odbitka vstopnega davka ne prizna?


text:
Newton [ňútn] je jednotka síly v soustavě SI se značkou N. Jedná se o odvozenou jednotku založenou na základních jednotkách kilogram (kg), metr (m) a sekunda (s). Rozměr v základních jednotkách soustavy SI je kg·m·s−2.
 Jednotka je pojmenována po významném fyzikovi Isaacu Newtonovi.
 Definice a další veličiny
 Newton je definován následovně: Síla 1 newton je taková síla, která udělí volnému hmotnému bodu o hmotnosti 1 kg zrychlení 1 m·s −2.
 To zjednodušeně řečeno znamená, že za jednu sekundu působení takové síly hmotný bod změní (zvýší či sníží) svoji rychlost o jeden metr za sekundu.
 Jelikož je newton jednotkou síly, je rovněž jednotkou tíhy (v minulosti váha), tj. síly, kterou je jedno těleso přitahováno ke druhému, typicky Zemi (je dána nejen působením gravitace, ale je ovlivněna také případnou odstředivou silou). Hmota 1 kg poblíž zemského povrchu má tíhu zhruba 9,81 N (±1 % zejména v závislosti na zeměpisné šířce).
 Těleso o hmotnosti 102 kilogramů je tedy Zemi přitahováno silou přibližně jednoho kilonewtonu.
 Některé další od newtonu odvozené jednotky
 Od newtonu jsou odvozeny další jednotky: Joule jako jednotka práce nebo energie (1 joule je definován jako práce, kterou koná síla 1 N působící po dráze 1 m ve směru pohybu).
 Z praktických důvodů (viz níž) se však v energetice častěji používá watthodina (resp. kilowatthodina a její násobky).
 Watt jako jednotka výkonu; (1 watt je výkon, při němž se vykoná práce 1 joulu za 1 sekundu).
 Z wattu se pak (z čistě praktických důvodů, z fyzikálního hlediska ne úplně šťastně) odvozuje další jednotka pro energii watthodina (resp. častěji kilowatthodina); je definována jako výkon jednoho wattu, který trvá jednu hodinu. Používá se především v energetice.
 1 Wh se rovná 3 600 Joulů.
 Pascal je jednotka tlaku (1 Pa je definován jako síla 1 N působící na plochu 1 m2); je ale taky jednotkou pevnosti v tahu 1 N/mm2 = 1 MPa.
 Jiné jednotky síly
 Pomocí tíhy tělesa o hmotnosti 1 kg byla definována dřívější jednotka síly kilopond.
 Počátkem 20. století existovala také jednotka stén (sthéne), v soustavě M. T. S. odpovídající 1 kN.
 Reference
 Externí odkazy
 Převody jednotky newton na converter.cz
 Přehled jednotek síly prevod.cz
 Odvozené jednotky SI
 Jednotky síly


type: contracts

text:
 24.7.2015
 ES
 Diario Oficial de la Unión Europea
 L 196/55
 DECISIÓN No 4/2014 DEL CONSEJO DE ASOCIACIÓN UE-CENTROAMÉRICA
 de 7 de noviembre de 2014
 por la que se adopta la lista de expertos en materia de comercio y desarrollo sostenible [2015/1218]
 EL CONSEJO DE ASOCIACIÓN UE-CENTROAMÉRICA,
 Visto el Acuerdo por el que se establece una Asociación entre la Unión Europea y sus Estados miembros, por un lado, y Centroamérica, por otro («el Acuerdo»), y, en particular, sus artículos 6 y 297,
 Considerando lo siguiente:
 (1)
 Con arreglo al artículo 6, apartado 1, el Consejo de Asociación tiene la facultad de adoptar decisiones en los casos previstos en el Acuerdo.
 (2)
 Con arreglo al artículo 297, apartado 2, el Consejo de Asociación deberá aprobar una lista de diecisiete personas con experiencia en Derecho medioambiental, comercio internacional o solución de controversias en el marco de acuerdos internacionales, y una lista de diecisiete personas con experiencia en Derecho laboral, comercio internacional o solución de controversias en el marco de acuerdos internacionales.
 HA ADOPTADO LA PRESENTE DECISIÓN:
 Artículo único
 Se adopta la lista de expertos en materia de Comercio y Desarrollo Sostenible establecida en el anexo.
 La presente Decisión se tramitará por procedimiento escrito y entrará en vigor el día de recepción por parte de la Secretaría de la decisión firmada por todas las partes.
 Hecho en San José, Costa Rica, el 7 de noviembre de 2014.
 Por el Consejo de Asociación,
 Por la Parte CA,
 Por Costa Rica
 Por El Salvador
 Por Guatemala
 Por Honduras
 Por Nicaragua
 Por Panamá
 Por la Parte UE,
 ANEXO
 LISTA DE EXPERTOS EN MATERIA DE COMERCIO Y DESARROLLO SOSTENIBLE
 Expertos en derecho medioambiental, comercio internacional o solución de controversias en el marco de acuerdos internacionales
 Lista de expertos nacionales
 1.
 Marieta Lizano Martínez
 2.
 Alma Carolina Sánchez Fuentes
 3.
 Francisco Khalil de León Barrios
 4.
 Mario Noel Vallejo Larios
 5.
 Javier Guillermo Hernández Munguía
 6.
 Alexis Xavier Rodríguez Almanza
 7.
 Joost Pauwelyn
 8.
 Jorge Cardona
 9.
 Karin Lukas
 10.
 Hélène Ruiz Fabri
 11.
 Laurence Boisson de Chazournes
 12.
 Geert Van Calster
 Presidentes (no nacionales de ninguna de las Partes)
 1.
 Claudia de Windt
 2.
 Juan Carlos Urquidi Fell
 3.
 Elizabeth Jaramillo Escobar
 4.
 Janice Bellace
 5.
 Arthur Appleton
 Expertos en Derecho laboral, comercio internacional o solución de controversias en el marco de acuerdos internacionales
 Lista de expertos nacionales
 1.
 Manuel Francisco Umaña Soto
 2.
 Carolina Morán
 3.
 Mario Fuentes Destarac
 4.
 Armando Urtecho López
 5.
 Adrián Meza
 6.
 Rolando Murgas Torraza
 7.
 Eddy Laurijssen
 8.
 Jorge Cardona
 9.
 Karin Lukas
 10.
 Hélène Ruiz Fabri
 11.
 Laurence Boisson de Chazournes
 12.
 Geert Van Calster
 Presidentes (no nacionales de ninguna de las Partes)
 1.
 Emilio Morgado Velenzuela
 2.
 Juan Mailhos Gutiérrez
 3.
 Jill Murray
 4.
 Ross Wilson
 5.
 Janice Bellace


text:
Simpert, auch Sindbert († 29. September 791) war der dritte Bischof von Regensburg von 768 bis 791.
 Simpert stammte aus dem Donaugau aus der hochadeligen Familie der Hachilinga (siehe auch Hechlingen). Er war, wie die anderen ersten Regensburger Bischöfe auch zugleich Vorsteher von Kloster Sankt Emmeram. In seine Zeit als Bischof fällt die Auseinandersetzung um Eigenkirchen, die in Tassilo III. einen Förderer gefunden hatten. Erst Karl der Große sah ein politisches Interesse, die Position der Bischöfe zu stärken. Simpert zählt dennoch zu den Parteigängern Tassilos III. und gilt später als Anhänger Karls des Großen. Der Chronist Lorenz Hochwart konnte zur Charakterisierung des Bischofs auf heute verschollene Quellen zurückgreifen, er bezeichnete Simpert als "friedfertigen Menschen". Dennoch zog dieser mit dem König, dem Bischof von Metz Angilram und dem Bischof von Freising Atto im August 791 von Regensburg aus auf einen Feldzug gegen die Awaren, bei dem Simpert gefallen ist.
 Literatur
 Michael Buchberger (Hrsg.): 1200 Jahre Bistum Regensburg. Regensburg 1939.
 Josef Staber: Kirchengeschichte des Bistums Regensburg. Regensburg 1966. S. 10 f.
 Bischof von Regensburg
 Bischof (8. Jahrhundert)
 Abt (Sankt Emmeram)
 Geboren im 7. oder 8. Jahrhundert
 Gestorben 791
 Mann


type: other

text:
E ako e-kniha, E ako evidencia (kuchynského odpadu) | hotelovo.sk
 E ako e-kniha, E ako evidencia (kuchynského odpadu)
 4. 11. 2016 / Témy: Vzdelávanie, Hygiena, Legislatíva
 Už ste s tým stokrát bojovali; pravidlá o odpadoch vás nútia každú chvíľu sledovať predpisy, zmeny, nové povinnosti... Veď každé hotelové a reštauračné zariadenie je v zmysle zákona NR SR č. 79/2016 Z.z. pôvodcom odpadov. Chce to mať v malíčku najmä vyhlášku MŽP SR č. 366/2015 Z. z. o evidenčnej a ohlasovacej povinnosti. Vyhláška stanovuje aj formáty pre vedenie a ohlasovanie formou vzorov predpísaných tlačív.
 Záleží od prevádzkovateľa hotela či reštaurácie, či si plní tieto povinnosti sám, alebo pôjde cestou outsourcingu od špecializovaného subjektu. Pre tých, čo si trúfli sami plniť tieto povinnosti, vydala spoločnosť VIK,s.r.o. e-publikáciu Evidencia a ohlasovanie odpadov s podrobnými návodmi na vyplnenie základných tlačív.
 Pozostáva z piatich kapitol:
 • Evidenčný list odpadu Táto kapitola uvádza návod na vypĺňanie Evidenčného listu odpadu podľa §14 ods. 1 písm. f) zákona o odpadoch a §2 vyhlášky MŽP SR č. 366/2015 Z. z. Vzor tlačiva sa nachádza v prílohe č. 1 k tejto vyhláške.
 • Ohlásenie o vzniku odpadu a nakladaní s ním Táto kapitola obsahuje návod na vypĺňanie tlačiva Ohlásenie o vzniku odpadu a nakladaní s ním podľa §14 ods. 1 písm. g) zákona č. 79/2015 Z. z. a §3 vyhlášky MŽP SR č. 366/2015 Z. z. Vzor tlačiva sa nachádza v prílohe č. 2 k tejto vyhláške.
 • Sprievodný list nebezpečného odpadu Táto kapitola obsahuje návod na vypĺňanie tlačiva Sprievodný list nebezpečného odpadu podľa §26 ods. 2 písm. a) a b) zákona č. 79/2015 Z. z. a §11 vyhlášky MŽP SR č. 366/2015 Z. z. Vzor tlačiva sa nachádza v prílohe č. 12 k tejto vyhláške.
 • Ohlásenie o materiálovom toku odpadov z obalov Táto kapitola obsahuje návod na vypĺňanie tlačiva Ohlásenie o materiálovom toku odpadov z obalov podľa §58 ods. 2 zákona č. 79/2015 Z. z. a §5 vyhlášky MŽP SR č. 366/2015 Z. z. Vzor tlačiva sa nachádza v prílohe č. 5 k tejto vyhláške.
 • Ohlasovanie uvedenia výrobkov na trh Táto kapitola obsahuje návod na vypĺňanie viacerých typov tlačív, na ktorých výrobcovia a dovozcovia vymenovaných výrobkov ohlasujú množstvá výrobkov uvedených na trh podľa §125 ods. 6 písm. a) a b) zákona č. 79/2015 Z. z. a §12 vyhlášky MŽP SR č. 366/2015 Z. z. Vzory tlačív sa nachádzajú v prílohách č. 13, 14 a 15 k tejto vyhláške.
 Návody na vypĺňanie tlačív sú podrobne a zrozumiteľne spracované a súčasťou CD sú aj príslušné tlačivá v editovateľnej forme. Autori veria, že sa stane dobrým pomocníkom pri plnení si povinností v oblasti odpadového hospodárstva.


text:
France Balantič, slovenski pesnik, * 29. november 1921, Kamnik, † 24. november 1943, Grahovo.
 Življenje
 Pesnik je bil pri šestih letih vpisan v privatno malo šolo pri šolskih sestrah in je znal brati in pisati pred osnovnim šolanjem. Kot osnovnošolec je bil zbiratelj metuljev, znamk in fiktivni dopisovalec iz daljnih krajev, tudi Jamajke. Ko je leta 1933 končal prvih pet razredov osnovne šole, je oče sinovemu nadaljevanju šolanja nasprotoval, toda mati se je zavzela, da se je šolal v Ljubljani in leta 1933 uspešno opravil sprejemni izpit za vpis na Klasično gimnazijo v Ljubljani. Bil je nagrajen za najboljšega učenca v oddelku z običajno nagrado Mestne hranilnice. Med prostim časom je rad hodil v Kamniške planine s prijatelji, večkrat pa tudi sam. Čeprav je imel okrog sebe veliko prijateljev, je bil plah, miren, nevsiljiv in ne preveč zgovoren. Vrstniki so ga imeli za močno utišanega in odmaknjenega človeka, kar je bila posledica njegovega socialnega položaja v mestni kamniški družbi, še bolj pa njegovega značaja in domače vzgoje.
 Leta 1941 je hudo zbolel za pljučnico, njegov najboljši prijatelj France Kremžar ga je obiskoval v Kamniku in mu iz Ljubljane prinašal zdravila in knjige. Leta 1941 je v Ljubljani spremljal študentske demonstracije, ki jih je sprožil vojaški udar v Beogradu. Njegov oče je bil mobiliziran v vojsko in se 15. aprila iz Ljubljane vrnil domov. Kamnik so zasedli nemški okupatorji, pesnik pa se je odselil v Ljubljano, kjer je nadaljeval šolanje. Moral je nadoknaditi zamujeno in opraviti še 8. razred gimnazije, mature mu zaradi vojne ni bilo treba opravljati. Na slavistiko, kjer je bila večina študentov vključena v OF, se je vpisal leta 1941. Z OF je bil povezan kot krščanski socialist. Proti koncu zime je prišlo do reorganizacije OF na univerzi, do prvih odhodov v partizane in do aretacij, česar se je Balantič zaradi svojega šibkega zdravja najbolj bal. Junija in julija leta 1942 so Italijani v Ljubljani izvedli množične čistke, v taborišča so morali tudi visokošolci, njega so odpeljali 27. junija v Koncentracijsko taborišče Gonars v Furlanski nižini. Novembra leta 1942 se je vrnil v Ljubljano, študija ni nadaljeval zaradi prepovedi vpisa in depresivnih okoliščin. Razmere v uničevalnem taborišču in tragično usodo Slovencev pod tujo okupacijo je izpovedal v Sonetih iz Gonarsa.
 Po vrnitvi je pod vplivom Kremžarja sprejel službo vaškega stražarja v Grahovem, kjer je leta 1942 varoval cesto iz Cerknice v Stari trg. Ob kapitulaciji Italije septembra 1943 se je grahovska posadka z drugimi iz tega okoliša umaknila v Pudob pri Starem trgu. Tam so jih obkolile partizanske čete, vendar se je Kremžarju in Balantiču posrečilo prebiti in se preko Rakeka vrniti v Ljubljano. Vključil se je v na novo ustanovljeno slovensko domobranstvo. Nekaj časa je služil na rudniškem bloku, v novembru pa s Kremžarjem ponovno odšel v Grahovo. 23. novembra leta 1943 so bataljoni Tomšičeve brigade obkolili grahovsko postojanko in jo s topovi naslednjega dne uničili. V ognjenih zubljih Krajčeve hiše, v kateri so se zadrževali domobranci, je med dvaintridesetimi žrtvami zgorel tudi pesnik. Dva dni zatem so njegove neprepoznavne posmrtne ostanke pokopali v skupni grob na grahovskem pokopališču.
 Od leta 2015 naprej se po njem imenuje Knjižnica Franceta Balantiča Kamnik.
 Delo
 S pesništvom se je srečal v 6. razredu leta 1939. Leta 1940 se je približal domačemu kulturnemu klubu, ki je deloval znotraj društva Bistrica in zahajal na literarne večere, bral je svoje pesmi in se tako priključil k literarnem zborniku Bistrica. Tu je objavil tri pesmi, in sicer Veliki greh, Zaman in Sen o vrnitvi. Zgodnja poezija se je nagibala v subjektivnost in liričnost z ljubezensko tematiko in v krščanstvo, kar se kaže v pesmi V vročici. V svojih začetkih je uporabljal sonetno obliko, to težnjo poudarja sonetni cikel Krik iz teme.
 Leta 1940 pa je napisal nov sveženj ciklov šestih sonetov Na blaznih poteh, ki so jo mentorji vsebinsko dojemali kot socialno udarno. Vsak sonet je samostojna pesem in ima svoj naslov: Zaznamovanci, Pesem starega berača, Obup, Vprašanje iz podzemlja, Teptana kri in Upanje. Razodevajo njegova tegobna stanja proletarske družine.
 Nekaj pesmi je posvetil tudi svoji prvi ljubezni, Marjetici, živahni dijakinji trgovske akademije. To so bile erotično zasnovane lirične izpovedi in refleksivni utrinki, npr. Za teboj, Pridi, deklica, Marjetica, Najin čas je minil. Še prej je imel erotično razmerje s poročeno žensko, ki je izraženo v naslednjih pesmih: Črne gosli, Agonija ljubezni, Zublji nad prepadom in Dno.
 Jeseni leta 1940 so Balantič in njegova prijatelja France Kremžar ter Marijan Tršar med počitniškim bivanjem na Veliki planini snovali načrt za Almanah, vendar ta ni nikoli izšel, saj se je vojna leta 1941 izostrila. V tem letu so nastale nekatere pesmi, prištevamo jih med njegovo klasiko, tj. Ne najdem domov, Zasuta usta, Pot brez konca, Moje delo, Črne gosli. Eden izmed ključnih dogodkov je prodor njegove poezije v revijo Dom in svet. Pozimi leta 1941 je urednik Tine Debeljak dobro sprejel prve Balantičeve pesmi in že marca so izšle prve tri pesmi: Ne najdem domov, Dobrotni pramen in štirinajsti sonet Venca – Bogat sem kakor tihi glas piščali. Zasnoval je svoj prvenec Muževna sem steblika poleti leta 1941 in v zbirko sprejel 24 pesmi in jih razdelil v tri cikle: Žarki (10 pesmi), Daj me k ustom (10 pesmi) in Žalostni rog (4 pesmi), dodal pa je še pesem Sin kot samostojno enoto. Nanj je močno vplivalo dobro poznavanje češke, slovaške ter kitajske lirike. Zgledoval se je po slovenskih pesnikih, kot so Oton Župančič in Alojz Gradnik, Anton Vodnik, Srečko Kosovel, Mile Klopčič, France Vodnik, Edvard Kocbek, Božo Vodušek in Jože Udovič. Izmed tujih pesnikov sta v ospredju predvsem Charles Baudelaire in Arthur Rimbaud.
 Zbirka Muževna steblika ni nikoli izšla, izid je preprečila Jugoslovanska založba leta 1943. Prva knjiga njegovih pesmi je izšla maja leta 1944 z naslovom V ognju groze plapolam. Tine Debeljak je v uvodni besedi poudarjal izjemnost njegove poezije, hkrati pa avtorja povezoval z domobranskim protikomunističnim bojem. Ta povezava je ostala živa še v povojnem času, ko ga je slovenska politična emigracija razglašala za svojega pesnika. Leta 1944 je izšla tudi bibliofilska izdaja Sonetni venec z ilustracijami Marijana Tršarja.
 Po drugi svetovni vojni se v javnosti o Balantiču ni govorilo, njegovo poezijo so obravnavali le v akademskih seminarjih. Po vojni je postal simbol preganjane slovenske literature in duhovne opozicije. V Buenos Airesu je leta 1956 in 1976 izšel ponatis njegove poezije, v Ljubljani pa so že natisnjeni izbor njegovih pesmi v uredništvu Mitje Mejaka z naslovom Muževna steblika leta 1966 uničili; ponovno so jo natisnili leta 1984. Kritično izdajo Zbranih pesmih v uredništvu Franceta Pibernika je pripravila leta 1991 Državna založba Slovenije.
 Pesniške zbirke
 V ognju groze plapolam, 1944, Ljubljana ,
 Muževna steblika, 1966 ,
 Pesmi, 1967, Družba sv. Mohorja v Celovcu
 Zbrano delo, 1976, Argentina ,
 Zbrane pesmi, 1991 ,
 Tihi glas piščali, 1991 .
 Sklici in opombe
 Glej tudi
 Seznam slovenskih pesnikov
 Zamolčani avtorji
 Literatura in viri
 France Pibernik. Temni zaliv Franceta Balantiča. Ljubljana: Slovenska knjiga, 1990.
 France Pibernik. Monografija o Francetu Balantiču. Maribor: Litera, 2008.
 France Pibernik (ur.). Zbrano delo. Maribor: Litera, 2008.
 Miran Hladnik. France Balantič (Kamnik). Wikiverza. [Poglavje iz knjige Slovenska pisateljska pot, 2011.]
 Iztok Čebašek. "Balantičev" zločin v Bločicah. Kamnik.info 24. 11. 2015.
 Zunanje povezave
 Bernard Nežman v Mladini 14. 3. 2004: France Balantič, V ognju groze plapolam
 Damijana Medved, Oddaja Graditelji iz leta 2008 o Francetu Balantiču na radiu Ognjišče
 Slovenski narodni varnostni zbor o Francetu Balantiču
 Utrinki s kluturnega večera v domu kulture Kmanik, posvečen 65. obletnici Balantičeve smrti -- youtube posnetek
 Literarno-zgodovinski večer o Francetu Balantiču v MKK -- youtube posnetek
 Diplomska dela na temo France Balantič
 Slovenski pesniki
 Veterani druge svetovne vojne
 Vaški stražarji
 Slovenski domobranci
 Kamničani
 Taboriščniki koncentracijskega taborišča Gonars
 Padli v boju
 Balantič, France
 Balantič, France


text:
Nāḩiyat Markaz Arīḩā (arabiska: ناحية مركز اريحا) är ett subdistrikt i Syrien. Det ligger i provinsen Idlib, i den nordvästra delen av landet, km norr om huvudstaden Damaskus.
 Omgivningarna runt Nāḩiyat Markaz Arīḩā är i huvudsak ett öppet busklandskap. Runt Nāḩiyat Markaz Arīḩā är det ganska tätbefolkat, med invånare per kvadratkilometer. Medelhavsklimat råder i trakten. Årsmedeltemperaturen i trakten är °C. Den varmaste månaden är juli, då medeltemperaturen är °C, och den kallaste är januari, med °C. Genomsnittlig årsnederbörd är millimeter. Den regnigaste månaden är december, med i genomsnitt mm nederbörd, och den torraste är augusti, med mm nederbörd.
 Källor
 Indelningar i Idlib (provins)


text:
La cueva de Vogelherd (en alemán: Vogelherdhöhle , o simplemente Vogelherd) está situada en el este del Jura de Suabia, en el suroeste de Alemania. Esta cueva kárstica de piedra caliza llamó la atención de la ciencia y del público tras el descubrimiento en 1931 de las figurillas del Paleolítico Superior de Vogelherd, atribuidas a paleohumanos de la cultura Auriñaciense. Estas esculturas en miniatura hechas de marfil de mamut se cuentan entre las obras de arte más antiguas de la humanidad. En 2017, el sitio pasó a formar parte del Patrimonio Mundial de la UNESCO "Cuevas y arte de la Edad de Hielo en el Jura de Suabia".
 Ubicación
 El yacimiento está situado en el borde del valle del río Lone, cerca de Stetten ob Lontal, parte de Niederstotzingen, en el Jura de Suabia oriental, Baden-Württemberg, sur de Alemania. No es de acceso público, pero desde 2013 está integrada en el Archäopark Vogelherd que incluye un museo y un centro de visitantes.
 La cueva está situada en una colina a 20 m por encima del río Lone con una vista de 180 grados sobre el valle. La cueva en forma de Y ocupa unos 170 m2 y tiene una altura inicial de tres a cuatro metros. Hay tres agujeros de entrada. Dos grandes orificios de entrada, de 2,5 a 3,5 metros de altura, están conectados por una galería curvada de unos 40 m de longitud, llamada la "Cueva Grande". La segunda galería, la "Cueva Pequeña", es de la misma longitud pero muy estrecha, ya que la entrada es demasiado pequeña para ser utilizada. El pasaje entre las dos cuevas está, salvo un pequeño hueco en la parte superior, completamente lleno de escombros y depósitos de sedimentos.
 Descubrimiento y excavación
 El 23 de mayo de 1931, el arqueólogo aficionado Hermann Mohn desenterró varias lascas de sílex mientras examinaba una guarida de tejones. Informó a la Universidad de Tubinga. Ese mismo año, el paleohistoriador Gustav Riek, de Tubinga, realizó excavaciones en la cueva durante tres meses, del 15 de julio al 1 de octubre de 1931. Se documentó la ocupación humana del yacimiento, ya que los sedimentos del Paleolítico a la Edad del Bronce arrojaron herramientas y artefactos. La excavación también produjo varias figurillas de 5 a 10 cm de longitud talladas en marfil de mamut, encontradas en una capa Auriñaciense (véase más abajo). Presentaban ornamentaciones como puntos, líneas y marcas en forma de X. No parecen ser un intento de representar los rasgos superficiales reales de la criatura en cuestión, sino que podrían tener un carácter ritual o incluso religioso.
 La excavación de Riek eliminó por completo los sedimentos del interior de la cueva. En el verano de 2005 se iniciaron más excavaciones en la cueva, dirigidas por el Institut für Ur- und Frühgeschichte de la Universidad de Tubinga. El objetivo era el material de desecho de la excavación de Riek, amontonado frente a la entrada de la cueva. Con métodos y tecnología más modernos, se descubrió un gran número de hallazgos. Entre ellos figuraba (el 22 de junio de 2006) la estatuilla de marfil de mamut que se describe a continuación.
 Debido al gran número de descubrimientos, las excavaciones se prolongaron mucho más de lo previsto. Hasta 2012, cada año las excavaciones se prolongaron entre cinco y nueve semanas. En total, se ha examinado alrededor del 90% de la escombrera. Los hallazgos incluyen un total de 217.000 artefactos de piedra de diversos tamaños. También hay 479 kg de huesos (más 235 kg de huesos quemados), en su mayoría de animales cazados. Entre los 28 kg de marfil de mamut hay 326 colgantes/piezas de joyería perforadas. Se encontraron 1.713 herramientas de hueso, cornamenta o marfil y 64 piezas de marfil rotas, estas últimas sin duda parte de alguna forma de arte figurativo. Otros 112 fragmentos formaban probablemente parte de figuras. También se encontraron varias piezas de flautas (hechas con huesos de aves y marfil).
 Estratigrafía
 Riek definió nueve horizontes culturales. Los objetos dispersos más antiguos -artefactos de piedra- se remontan al Paleolítico Medio -más de 40.000 años- y representan huellas y restos de una ocupación ocasional por parte de los neandertales tardíos.
 Aunque se han documentado cientos de herramientas y artefactos de piedra, hueso, marfil y cornamenta en todas las capas de sedimentos desde el Eemio (hace unos 130.000 años) hasta los estratos superiores de la Edad del Bronce, los descubrimientos de fósiles humanos son escasos y la mayoría se atribuyen al Neolítico tardío (hace unos 5.000 años).
 Paleolítico Medio
 Musteriense VII
 La capa Musteriense VII contenía un fragmento ancho de silex amarillo y blanco en forma de hacha de mano, una punta de silex marrón y gris retocada por un lado, una punta hueca de silex gris-amarillo; un total de tres raspadores curvos y dos rectos. Además, se encontró un fragmento de mandíbula superior de un caballo salvaje, del que se conservan cinco incisivos.
 Paleolítico superior
 Durante el Paleolítico Superior -hace entre 40.000 y 10.000 años- se produjo una ocupación frecuente y generalizada; los yacimientos Auriñacienses ofrecen la principal fuente de información, el Gravetiense no está presente. Se han encontrado objetos orgánicos, chimeneas y puntas de proyectil.
 Auriñaciense V
 En la capa Auriñaciense V se encontraron dos chimeneas independientes, una en la sala principal y la otra cerca de la entrada suroeste. Se registraron un total de 910 herramientas de piedra, distribuidas principalmente en las inmediaciones de estas chimeneas, siendo los elementos más comunes los raspadores y las gubias. Se descubrieron numerosos artefactos de hueso y marfil; entre los objetos de material orgánico más comunes se encuentran las puntas de proyectil.
 Auriñaciense IV
 Gustav Riek denominó a esta capa "Auriñaciense superior". Se documenta una ocupación a gran escala en varias fases de asentamiento. Según el informe de excavación de Riek, se descubrieron 1.729 artefactos de piedra y 82 artefactos orgánicos. Entre ellos había algunas piezas que estaban decoradas con estrías. También son interesantes las cabezas de proyectil, que en realidad son menos frecuentes en este estrato. Sin embargo, una de ellas tiene la base partida, otras cuatro tienen la base maciza y tres se conservan sólo fragmentariamente, ya que uno de estos fragmentos recibió muescas laterales y marcas en forma de X.
 Magdaleniense III
 Se descubrieron artefactos de piedra en la capa del Magdaleniense III. Entre los hallazgos se encuentran cuatro cuchillos de hoja, tres hojas, una gubia y dos lascas laterales y un fragmento de cuerno de reno con varias marcas de corte y caras cortadas.
 Magdaleniense II
 La capa Magdaleniense II es rica en artefactos de piedra. Entre ellos se encuentran once láminas de calidad y ejecución variadas. Otros hallazgos incluyen un cuerno de reno con una cara cortada y marcas de corte en la horquilla, así como una paleta de marfil con surcos finamente tallados.
 Figuras de Vogelherd
 Las figurillas de Vogelherd son algunas de las obras de arte figurativo más antiguas del mundo, artefactos "hechos con el marfil de mamuts lanudos" y "finamente tallados y exquisitamente detallados". La excavación de 1931 produjo 11 figurillas, encontradas en las capas Auriñacienses.
 Las interpretaciones de las tallas se han hecho en el contexto de la gran importancia de estos animales para la supervivencia de los paleohumanos y los rituales de caza relacionados con ellos, y es posible que hayan servido para las creencias prehistóricas, los cultos y las prácticas chamánicas.
 Escultura de un caballo
 Longitud: 4,8 cm (aprox. 30.000 - 29.000 años)
 "De forma excepcionalmente precisa, perfecta en su forma y notablemente expresiva. Debido a la curvatura del cuello, se suele pensar que representa a un semental con un porte agresivo o imponente. Sólo se conserva completamente la cabeza, cuello y cuerpo. Debido a la descamación de las capas externas de marfil, la anchura se ha reducido y las patas se han roto. Hay símbolos grabados, entre ellos marcas de cruces y signos angulares, en la parte posterior del cuello, así como en la espalda y el pecho izquierdo".
 Escultura de un mamut lanudo
 Longitud: 3,7 cm (aprox. 35.000 años)
 La estatuilla de mamut lanudo, totalmente intacta, presenta tallas hábilmente detalladas. Es única por su forma delgada, su cola puntiaguda, sus poderosas patas y su tronco dinámicamente arqueado. Está decorada con seis incisiones cortas y las plantas de los pies del paquidermo muestran un patrón de rayas cruzadas.
 En 2009, la figura se convirtió en la exposición central de una gran Landesausstellung.
 Escultura de un león de las cavernas
 Longitud: 5,6 cm (aprox. 40.000 años de antigüedad)
 Encontrada en 1931 con la cabeza incompleta y se pensaba que era un relieve. La pieza que faltaba se encontró durante las excavaciones realizadas entre 2005 y 2012 y se volvió a unir con éxito, confirmando así que la figurilla es en realidad una escultura tridimensional. Está decorada con unas 30 cruces finamente incisas en el lomo.
 Otras figuras
 El conjunto faunístico
 Entre los fósiles de fauna del Auriñaciense, están representados dieciséis taxones de mamíferos y siete de aves. El reno y el caballo representan las principales presas. Aunque casi igual en número, el mamut, según los datos de las excavaciones, no era cazado activamente, sino que se aprovechaba cuando se encontraba muerto de muerte natural. Los bóvidos grandes, el ciervo, el jabalí, el bisonte y la gamuza también están documentados, pero parecen haber sido presas secundarias. Las pequeñas cantidades de aves como el ganso, la perdiz y el urogallo sugieren una explotación ocasional.
 Las pruebas moderadas de la presencia de neandertales tardíos en el Paleolítico Medio sugieren una ocupación esporádica, no frecuente y estacional. Muy pocos huesos de animales indican la intrusión regular de carnívoros y la dispersión de huesos por parte de hienas y lobos.
 Patrimonio de la Humanidad de la UNESCO
 En enero de 2016, el gobierno federal de Alemania solicitó el estatus de Patrimonio de la Humanidad para dos valles con seis cuevas denominadas Höhlen der ältesten Eiszeitkunst ("Cuevas con el arte más antiguo de la Edad de Hielo"). El sitio abarcaría zonas en el Lonetal (valle del Lone) y el Achtal (valle del Ach), ambos en el sur del Jura de Suabia. El primero incluye las cuevas Hohlenstein-Stadel, Vogelherd y Bocksteinhöhle, y el segundo Geissenklösterle, Hohle Fels y la cueva de Sirgenstein. Cada valle contendría un núcleo de unos 3 a 4 km de longitud, rodeado por una zona de amortiguación de al menos 100 m de ancho.
 En la argumentación de por qué estos yacimientos merecen ser reconocidos como parte del patrimonio universal de la humanidad, la zona se describe como la fuente de las obras de arte humano más antiguas actualmente (no estacionarias) en forma de figurillas talladas de animales y humanoides, así como de los instrumentos musicales más antiguos. Sus creadores vivieron, se inspiraron y trabajaron en estas cuevas y sus alrededores. Las cuevas también servían de depósito de las figurillas, que podían utilizarse en un contexto religioso. Además, eran el lugar donde los intérpretes utilizaban los instrumentos musicales excavados y donde vivían los grupos sociales de los que surgían los artistas.
 El comité concedió el estatus de Patrimonio de la Humanidad en julio de 2017.
 Véase también
 Arte del Paleolítico Superior
 Referencias
 Enlaces externos
 Don Hitchcock (Don's Maps): "Cueva de Vogelherd, Vogelherdhöhlen"
 "Arqueoparque de Vogelherd"
 Patrimonio de la Humanidad en Alemania
 Yacimientos arqueológicos de Alemania
 Geografía de Baden-Wurtemberg
 Cuevas de Alemania
 Áreas protegidas del estado de Baden-Wurtemberg
 Arte equino
 Esculturas de leones