type: other

text:
5 Tdo 1228/2018
 Spisová značka: 5 Tdo 1228/2018
 ECLI: ECLI:CZ:NS:2018:5.TDO.1228.2018.1
 Heslo: Porušení povinnosti v insolvenčním řízení
 Dotčené předpisy: § 254 odst. 1 alinea třetí tr. zákoníku
 § 225 tr. zákoníku
 5 Tdo 1228/2018-57
 Nejvyšší soud rozhodl v neveřejném zasedání konaném dne 31. 10. 2018 o dovolání, které podal obviněný M. M., proti usnesení Krajského soudu v Ostravě – pobočky v Olomouci ze dne 19. 4. 2018, sp. zn. 68 To 62/2018, jenž rozhodoval jako soud odvolací v trestní věci vedené u Okresního soudu v Přerově pod sp. zn. 4 T 42/2017, takto:
 Podle § 265i odst. 1 písm. b) tr. řádu se dovolání obviněného M. M. odmítá.
 1. Rozsudkem Okresního soudu v Přerově ze dne 21. 11. 2017, sp. zn. 4 T 42/2017, byl obviněný M. M. uznán vinným přečinem zkreslování údajů o stavu hospodaření a jmění podle § 254 odst. 1 alinea třetí tr. zákoníku a přečinem porušení povinnosti v insolvenčním řízení podle § 225 tr. zákoníku, za něž mu byl podle § 225 tr. zákoníku za použití § 43 odst. 1 tr. zákoníku uložen úhrnný nepodmíněný trest odnětí svobody v trvání 20 měsíců, pro jehož výkon ho soud podle § 56 odst. 2 písm. a) tr. zákoníku zařadil do věznice s ostrahou. Současně byl obviněnému podle § 73 odst. 1, 3 tr. zákoníku uložen trest zákazu činnosti spočívající v zákazu zastupování obchodních korporací na základě plné moci nebo prokury v trvání pěti let a dále podle § 67 odst. 1 a § 68 odst. 1, 2 tr. zákoníku peněžitý trest ve výměře 250 denních sazeb po 400 Kč (celkem tedy 100 000 Kč) a pro případ, že by tento peněžitý trest nebyl ve stanovené lhůtě vykonán, stanovil soud podle § 69 odst. 1 tr. zákoníku náhradní trest odnětí svobody v trvání šesti měsíců. V adhezním řízení soud rozhodl tak, že všechny poškozené odkázal podle § 229 odst. 1 tr. řádu s jejich nárokem na náhradu škody na řízení ve věcech občanskoprávních.
 2. Uvedených přečinů se obviněný podle výroku o vině dopustil (zjednodušeně uvedeno) tím, že jako osoba fakticky jednající za obchodní společnost KERAMIZOL, s. r. o., IČ: 25276531, na základě plné moci udělené mu jednatelkou (jeho babičkou R. N., která funkci jednatelky nikdy nevykonávala), v rozporu s § 7 odst. 13 a § 7b zákona č. 586/1992 Sb., o daních z příjmu, v tehdy platném znění, nezajistil vedení řádné daňové evidence, nepodal v rozporu s ustanovením § 38g citovaného zákona za účetní období roku 2012 daňové přiznání k dani z příjmů právnických osob a minimálně za období únor až květen roku 2013 v rozporu s § 101 zákona č. 235/2004 Sb., o dani z přidané hodnoty, v tehdy platném znění, nepodal ani daňová přiznání k dani z přidané hodnoty a současně poté, co z dosavadního sídla KERAMIZOL, s. r. o., na adrese Šedivská 739, Letohrad, okres Ústí nad Orlicí, v průběhu prvního pololetí roku 2013 odvezl účetní evidenci v listinné podobě a současně převzal oprávnění k vedení a provozu účetnictví v elektronické formě, v průběhu trestního řízení vedeného policejním orgánem pod sp. zn. KRPE-90362/TČ-2012-171181 opakovaně v rámci svých vysvětlení ze dnů 18. 2. 2013, 9. 7. 2013 a 6. 2. 2014, jakož i ve své telefonické reakci na výzvu policejního orgánu ze dne 30. 4. 2013 opakovaně uvedl, že účetnictví od předchozího jednatele KERAMIZOL, s. r. o., nikdy nepřevzal a tudíž je není schopen vydat, přičemž poté, co byl usnesením Krajského soudu v Hradci Králové ze dne 24. 5. 2013, sp. zn. KSPA 48 INS 2430/2012, zjištěn úpadek obchodní společnosti KERAMIZOL, s. r. o., a na její majetek byl prohlášen konkurs, v rozporu s § 213 zákona č. 182/2006 Sb., insolvenčního zákona, v tehdy platném znění, nespolupracoval s insolvenční správkyní JUDr. Jarmilou Cindrovou, jíž opakovaně sděloval, že žádné účetní doklady od předchozího jednatele neobdržel a že nemá ani funkční elektronické účetnictví, v září 2013 jí sdělil, že účetní program, který má k dispozici, je nefunkční a on se pokouší jej zprovoznit, přičemž tohoto jednání se dopustil přesto, že minimálně částí listinné účetní evidence disponoval a stejně tak měl přístup k funkční verzi elektronického účetnictví, neboť v několika případech v březnu roku 2014 byl schopen poskytnout výpisy mzdové agendy z tohoto programu, a v důsledku tohoto jednání obviněného nebylo možno dohledat kompletní majetek obchodní společnosti KERAMIZOL, s. r. o., a přezkoumat, jak s tímto majetkem obviněný naložil, a to nejméně s finanční hotovostí 120 000 Kč, kterou vybral z bankovního účtu této obchodní společnosti v období od 8. 2. 2013 do 24. 2. 2013 a s níž naložil blíže nezjištěným způsobem, díky čemuž nebylo možné jednoznačně stanovit daňovou povinnost obchodní společnosti KERAMIZOL, s. r. o., za roky 2012 a 2013 a také nebylo možné dohledat její majetek použitelný na úhradu jejích závazků vůči věřitelům uvedeným v tzv. skutkové větě výroku o vině a dále v důsledku jednání obviněného insolvenční správkyně nebyla schopna dohledat majetek spadající do konkursní podstaty jmenované obchodní společnosti a ani nebylo možné zjistit případné neúčinné úkony tohoto dlužníka, což se mohlo negativně projevit na včasném, poměrném a co nejvyšším uspokojení věřitelů přihlášených do insolvenčního řízení.
 3. Proti rozsudku soudu prvního stupně podali obviněný a poškození AgroKonzulta Žamberk, spol. s r. o., a Agro Žamberk, a. s., odvolání, o nichž rozhodl Krajský soud v Ostravě – pobočka v Olomouci usnesením ze dne 19. 4. 2018, sp. zn. 68 To 62/2018, tak, že je podle § 256 tr. řádu zamítl jako nedůvodná.
 4. Obviněný podal proti citovanému usnesení Krajského soudu v Ostravě – pobočky v Olomouci dovolání prostřednictvím svého obhájce Mgr. Dalibora Franze z důvodů uvedených v § 265b odst. 1 písm. g), l) tr. řádu, přičemž napadl výrok o zamítnutí svého odvolání a dále výroky o vině a trestu z odsuzujícího rozsudku Okresního soudu v Přerově. Co se týká výroku o trestu, neuvedl žádný konkrétní argument, napadl ho výhradně z důvodu jeho návaznosti na výrok o vině. Výrok o vině byl podle dovolatele stižen vadou nedostatku protiprávního jednání, což však podepřel argumentem, že neměl ani tušení o tom, že část účetnictví uskladněného v objektu v K. patří obchodní společnosti KERAMIZOL, s. r. o., měl za to, že celé účetnictví se týká výhradně obchodní společnosti KERAMIZOL development-Hausenská, s. r. o. (v současnosti ITH Byty, s. r. o.). Poznamenal k tomu, že neměl jakýkoli důvod zadržovat účetnictví obchodní společnosti KERAMIZOL, s. r. o., a nespolupracovat s insolvenční správkyní, přičemž nesouhlasil se závěry soudů o pouhém formálním dosazení své babičky do funkce jednatelky KERAMIZOL, s. r. o. Obdobně i k vytýkanému nedostatku subjektivní stránky obou přečinů dovolatel namítl, že se aktivně snažil účetnictví vydat, což mělo vyplývat z výpovědí IT technika a svědkyně J. Š. Odvolacímu soudu navíc vytkl, že se k zavinění vůbec nevyjádřil, přitom bylo jeho povinností uvést, ze kterých důkazů a jakým způsobem dovodil naplnění znaku zavinění, přitom odkázal na usnesení Nejvyššího soudu ze dne 19. 12. 2012, sp. zn. 5 Tdo 1240/2012, usnesení ze dne 8. 10. 2014, sp. zn. 5 Tdo 761/2014, a usnesení uveřejněné pod č. 38/2011 Sb. rozh. tr. Dále se dovolatel ohradil, že v trestním řízení bylo porušeno jeho právo na spravedlivý proces, protože okresní soud hodnotil důkazy jednostranně v jeho neprospěch, svědky vypovídající v jeho prospěch považoval za nevěrohodné a zamítl návrh obhajoby na doplnění dokazování výslechem svědků R. V., P. W., V. K. a informovaného zástupce obchodní společnosti Premier system, a. s.
 5. Ze shora uvedených důvodů obviněný M. M. navrhl, aby Nejvyšší soud zrušil napadená rozhodnutí soudů obou stupňů včetně obsahově navazujících rozhodnutí, pokud vzhledem ke změně, k níž došlo zrušením, pozbyla podkladu, a aby Obvodnímu soudu pro Prahu 1 (pozn. Nejvyššího soudu: v prvním stupni však rozhodoval Okresní soud v Přerově) věc přikázal k novému projednání a rozhodnutí.
 6. K dovolání obviněného se vyjádřil státní zástupce Nejvyššího státního zastupitelství Mgr. Martin Prokeš (dále jen „státní zástupce“). Ten nejprve shrnul dovolací námitky obviněného a následně vysvětlil, z jakých důvodů podle něj nenaplnily ani jeden z uplatněných důvodů dovolání podle § 265b odst. 1 písm. g), l) tr. řádu. První alternativa dovolacího důvodu pod písm. l) odst. 1 § 265b tr. řádu nedopadá na tuto trestní věc, když odvolací soud zamítl jeho odvolání po věcném přezkumu napadeného rozsudku soudu prvního stupně. Ani druhá alternativa tohoto důvodu dovolání ve spojení s důvodem podle § 265b odst. 1 písm. g) tr. řádu nemohla být dána, protože veškeré výhrady spojené s posledně citovaným důvodem byly skutkové nebo procesní povahy. Obviněný namítal nesprávné právní posouzení skutku podle státního zástupce pouze formálně, v dovolání prezentoval svou verzi skutku a teprve na ní založil vytýkané vady v aplikaci trestního zákona. Žádného pochybení se nedopustil ani odvolací soud, pokud v rámci přezkoumání naplnění subjektivní stránky odkázal na správné úvahy vyjádřené dostatečně v rozsudku okresního soudu. Přitom státní zástupce poukázal na judikaturu Ústavního soudu (usnesení Ústavního soudu ze dne 21. 2. 2012, sp. zn. I. ÚS 31/12) a Evropského soudu pro lidská práva (věc H. B. proti Španělsku, č. 18064/91, rozsudek ze dne 9. 12. 1994), kde byl s takovým postupem vysloven souhlas za podmínky věcného přezkoumání napadeného rozhodnutí na podkladě uplatněných námitek, což Krajský soud v Ostravě – pobočka v Olomouci splnil. Dále státní zástupce nepovažoval za opodstatněné ani výtky proti důkaznímu řízení, soudy se řádně vypořádaly se všemi důkazy, a pokud zamítly doplnění dokazování navrhované obhajobou, svůj postoj náležitě zdůvodnily a napadená rozhodnutí tedy nejsou stižena vadou tzv. opomenutých důkazů, jež by zakládala porušení práva obviněného na spravedlivý proces.
 7. Závěrem svého vyjádření státní zástupce navrhl, aby Nejvyšší soud dovolání obviněného M. M. odmítl podle § 265i odst. 1 písm. b) tr. řádu, neboť bylo podáno z jiného důvodu, než je uveden v § 265b tr. řádu, a současně vyslovil souhlas učinit takové nebo i jiné rozhodnutí v neveřejném zasedání.
 8. Nejvyšší soud nejprve zjistil, že jsou splněny všechny formální podmínky pro konání dovolacího řízení a zabýval se otázkou povahy a opodstatněnosti uplatněných námitek ve vztahu k dovolacím důvodům.
 9. Dovolání je mimořádným opravným prostředkem, který na rozdíl od odvolání není možné podat z jakéhokoli důvodu, ale jen z taxativně vymezených důvodů vyjmenovaných v § 265b odst. l písm. a) až l) tr. řádu, resp. v § 265b odst. 2 tr. řádu. Podání dovolání z jiného důvodu je vyloučeno a současně je třeba, aby uplatněné námitky odpovídaly označenému důvodu. V opačném případě, tj. pokud obsahem dovolání je pouze formální odkaz na určitý dovolací důvod, Nejvyšší soud takové dovolání zpravidla odmítne podle § 265i odst. 1 písm. b) tr. řádu (srov. usnesení Nejvyššího soudu ze dne 7. 8. 2002, sp. zn. 5 Tdo 482/2002, uveřejněné pod T 420 ve svazku 17 Souboru trestních rozhodnutí Nejvyššího soudu, který vydávalo Nakladatelství C. H. Beck, Praha; dále např. usnesení Ústavního soudu ze dne 1. 9. 2004, sp. zn. II. ÚS 279/03).
 10. Dovolací důvod podle § 265b odst. 1 písm. l) tr. řádu spočívá v tom, že bylo rozhodnuto o zamítnutí nebo odmítnutí řádného opravného prostředku proti rozsudku nebo usnesení uvedenému v § 265a odst. 2 písm. a) až g) tr. řádu, aniž byly splněny procesní podmínky stanovené zákonem pro takové rozhodnutí nebo byl v řízení mu předcházejícím dán důvod dovolání uvedený v písmenech a) až k), má tedy dvě alternativy, přičemž dovolatel citoval (evidentně nesprávně) první z nich. Úspěšné uplatnění první alternativy dovolacího důvodu podle § 265b odst. 1 písm. l) tr. řádu totiž dopadá na ty procesní situace, kdy odvolací soud nepřezkoumává napadené rozhodnutí soudu prvního stupně po věcné stránce a podané odvolání odmítl nebo zamítl (podle § 253 tr. řádu), aniž by se jím meritorně zabýval. Právě první alternativa citovaného důvodu dovolání slouží k nápravě vady spočívající v nesprávném procesním postupu odvolacího soudu. V posuzované věci obviněného však bylo napadené usnesení Krajského soudu v Ostravě – pobočky v Olomouci vydáno ve veřejném zasedání podle § 256 tr. řádu, tedy až poté, co tento odvolací soud v rámci své přezkumné činnosti dospěl k závěru, že odvolání obviněného (stejně jako poškozených) nebyla důvodná. Správně tedy měl dovolatel uplatnit deklarovaný důvod výhradně v jeho druhé alternativě, tj. že v řízení předcházejícím usnesení odvolacího soudu byl dán důvod dovolání uvedený v § 265b odst. 1 písm. a) až k) tr. řádu.
 11. S ohledem na dovolatelem souběžně uplatněný dovolací důvod uvedený v § 265b odst. 1 písm. g) tr. řádu, lze vyložit, že záměrem obviněného bylo využít dovolací důvod podle § 265b odst. 1 písm. l) tr. řádu v jeho druhé alternativě, neboť se domáhal přezkumu usnesení odvolacího soudu, jímž bylo mj. zamítnuto jeho odvolání proti odsuzujícímu rozsudku soudu prvního stupně, tj. proti rozsudku uvedenému v § 265a odst. 2 písm. a) tr. řádu, přestože byl v řízení mu předcházejícím dán důvod dovolání uvedený v § 265b odst. 1 písm. g) tr. řádu.
 12. Obecně lze konstatovat, že dovolání podle § 265b odst. 1 písm. g) tr. řádu je možno podat, jestliže rozhodnutí spočívá na nesprávném právním posouzení skutku nebo na jiném nesprávném hmotněprávním posouzení. K jeho naplnění tak může dojít, pokud skutek, pro který byl obviněný stíhán a odsouzen, vykazuje znaky jiného trestného činu, než jaký v něm spatřovaly soudy nižších stupňů, anebo nenaplňuje znaky žádného trestného činu. Vedle těchto vad, které se týkají právního posouzení skutku, lze vytýkat také jiné nesprávné hmotněprávní posouzení, jímž se rozumí právní posouzení jiné skutkové okolnosti, která má význam z hlediska hmotného práva. Jde tedy o nesprávný výklad a použití norem trestního práva hmotného, případně na něj navazujících hmotněprávních norem jiných právních odvětví, a to vždy na skutkový stav zjištěný soudem prvního a druhého stupně (srov. usnesení Ústavního soudu ze dne 15. 4. 2004, sp. zn. IV. ÚS 449/03, uveřejněné pod č. 22 ve svazku 33 Sb. n. a us. Ústavního soudu). Nesprávné právní posouzení skutku může spočívat i v tom, že rozhodnutá skutková zjištění, z nichž vycházely soudy nižších stupňů, neposkytují dostatečný podklad k závěru, zda je stíhaný skutek vůbec trestným činem, popřípadě o jaký trestný čin jde.
 13. Jak je patrno z obsahu dovolání obviněného, jeho námitky se týkaly výhradně skutkových zjištění a procesu dokazování, na nichž až následně založil svá tvrzení, že nedisponoval účetnictvím obchodní společnosti KERAMIZOL, s. r. o., a jeho snahou bylo výzvám k jeho vydání vyhovět. Dovolací důvod podle § 265b odst. 1 písm. g) tr. řádu nespočívá v případném procesním pochybení soudů nižších stupňů ani v tom, že se dovolatel sice domáhá použití norem hmotného práva, ale na takový skutek, k němuž dospěl vlastní interpretací provedených důkazů, které soudy prvního a druhého stupně vyhodnotily odlišně od názoru dovolatele. Dovolatel založil svou argumentaci výhradně na nesouhlasu se způsobem hodnocení důkazů soudy obou stupňů, případně považoval dokazování za neúplné, čímž podpořil i své zdánlivě právní výhrady proti nedostatkům v právním posouzení skutkových zjištění ve vztahu ke znakům skutkových podstat obou přečinů, jimiž byl uznán vinným. Žádná z jeho námitek tak neodpovídá nejen uplatněným dovolacím důvodům, ale ani jiným taxativně vyjmenovaným v § 265b odst. 1, 2 tr. řádu.
 b) K jednotlivým námitkám obviněného
 14. Předně je třeba uvést, že obviněný M. M. ve svém mimořádném opravném prostředku nepředložil žádné nové argumenty, v podstatě výlučně zopakoval obhajobu z předchozích stadií trestního řízení, na niž soudy nižších stupňů dostatečným způsobem reagovaly a přesvědčivě se s ní vypořádaly. Podle platné judikatury Nejvyšší soud zpravidla odmítne jako zjevně neopodstatněné takové dovolání, v němž obviněný pouze uplatňuje shodné námitky, jimiž se snažil zvrátit již rozhodnutí soudu prvního stupně, pokud se jimi odvolací soud zabýval a vypořádal se s nimi náležitým a dostatečným způsobem (viz usnesení Nejvyššího soudu ze dne 29. 5. 2002, sp. zn. 5 Tdo 86/2002, uveřejněné pod T 408 ve svazku 17 Souboru rozhodnutí Nejvyššího soudu, který vydávalo Nakladatelství C. H. Beck, Praha 2002). Takové námitky dovolatele samy o sobě nenaplňují dovolací důvod uvedený v § 265b odst. 1 písm. g) tr. řádu (podobně např. usnesení Nejvyššího soudu ze dne 28. 1. 2015, sp. zn. 3 Tdo 1615/2014, nebo usnesení Nejvyššího soudu ze dne 24. 5. 2017, sp. zn. 5 Tdo 477/2017).
 15. Přestože se na první pohled mohou jevit výhrady směřující proti právnímu posouzení skutkových okolností zjištěných soudy obou stupňů, v dovolání označené „hledisko nedostatku protiprávního jednání“ a „hledisko nedostatku subjektivní stránky“, jako odpovídající uplatněným dovolacím důvodům, ve skutečnosti tomu tak není. Podstatou dovolací argumentace obviněného byla totiž nepřípustná polemika s tím, jaký průběh měl samotný skutek, nesouhlas se způsobem a rozsahem dokazování provedeného soudy a kritika odůvodňující části rozhodnutí soudů. Výhrada obviněného, jejímž prostřednictvím brojil proti nedostatku protiprávního jednání (jež ale současně mísil dohromady s nedostatkem úmyslného zavinění, který však podrobněji zmínil až v další části dovolání) je založena výlučně na opakování tvrzení obhajoby, podle něhož obviněný neměl ponětí o uskladnění účetnictví obchodní společnosti KERAMIZOL, s. r. o., v jejím sídle v obci K., domníval se, že se tam nachází pouze účetní dokumentace obchodní společnosti KERAMIZOL development-Hausenská, s. r. o. Další konkrétní výtka se také netýkala protiprávního jednání, ohrazoval se proti odůvodnění odsuzujícího rozsudku, v němž se okresní soud podle obviněného namísto právní kvalifikace skutku věnoval popisu skutečností, jež měly dovolatele znevěrohodnit. Poukazoval také na to, že neměl žádný motiv k případné ztrátě účetnictví obchodní společnosti KERAMIZOL, s. r. o., nebo k odmítání spolupráce s insolvenční správkyní. Takto formulované námitky mají výlučně skutkový a procesní charakter, nemohou tak naplnit důvod dovolání podle § 265b odst. 1 písm. g) tr. řádu, resp. § 265b odst. 1 písm. l) tr. řádu ve druhé alternativě. Navíc dovolání proti důvodům rozhodnutí není podle § 265a odst. 4 tr. řádu přípustné.
 16. Již okresní soud se vyčerpávajícím způsobem vypořádal s uvedenou obhajobou obviněného, zejména na str. 31 rozsudku logickým způsobem na podkladě spisového materiálu a výpovědí svědků vyložil, proč nebylo možné uvěřit tvrzení obviněného o jeho představě, že do skladu v K. dovezl pouze účetnictví KERAMIZOL development-Hausenská, s. r. o., ba naopak soud na podkladě výsledků dokazování dospěl ke zjištění, že dovolatel si byl vědom, že část účetnictví KERAMIZOL, s. r. o., se nachází v tomtéž skladu, tedy v jeho dispozici, což obviněný jednak sám uvedl dne 1. 6. 2015 do protokolu o provedení prohlídky jiných prostor (viz č. l. 138 tr. spisu), totéž pak vyplynulo mj. i z výpovědí svědků. M. Z. si u obviněného vyzvedl část účetních dokumentů obchodní společnosti KERAMIZOL, s. r. o., v listinné podobě a J. Š. s dalšími dvěma bývalými zaměstnanci této obchodní společnosti získali od obviněného potvrzení o zdanitelných příjmech (viz výpověď J. Š. u hlavního líčení, č. l. 970 tr. spisu), která byla vytisknuta z účetního softwaru „Premier“ (č. l. 199 tr. spisu). Není tedy pochyb, že dovolatel disponoval minimálně částí účetnictví KERAMIZOL, s. r. o., v listinné podobě a také v elektronické formě. Pokud se týká motivace obviněného k jednání, které je mu kladeno za vinu, soud prvního stupně byl jiného názoru než obviněný, jenž popíral jakýkoli možný vlastní zájem na zatajování účetnictví a nespolupráci s insolvenční správkyní v otázce předložení účetních dokladů za účelem stanovení rozsahu majetku dlužníka KERAMIZOL, s. r. o. Na stranách 28 a 30 rozsudku okresního soudu, ale i na dalších místech jeho odůvodnění je srozumitelně vysvětleno, že zásadní zájem na zatajení účetní dokumentace a na znemožnění dohledání majetku, který ještě v podnikatelském subjektu zůstal, měl právě dovolatel (stejně jako bývalý jednatel a společník M. Z.). Oba opakovaně odváželi hmotný majetek z prostor KERAMIZOL, s. r. o., obviněný M. M. také nechal zaslat na jím nově zřízený účet u Raifeissenbank, a. s., přeplatek na dani z přidané hodnoty ve výši zhruba 120 000 Kč, který následně vybral v hotovosti a s finančními prostředky naložil neznámým způsobem. Logicky tedy bylo v zájmu dovolatele, aby nebylo možné zjistit, jaký konkrétní majetek v rozhodné době dlužník ještě vlastnil, neboť by i zmíněný přeplatek daně musel být zahrnut do konkursní podstaty ve prospěch přihlášených věřitelů, zatímco za stavu, kdy nemohl být prokazatelně zjištěn, s ním mohl on sám naložit podle volného uvážení. Navíc lze podotknout, že uvedená neoprávněná dispozice s částkou 120 000 Kč by spíše nasvědčovala spáchání přečinu zpronevěry podle § 206 odst. 3 tr. zákoníku, neboť je zjevné, že uvedené finanční prostředky nepoužil obviněný ve prospěch obchodní společnosti KERAMIZOL, s. r. o. Taková právní kvalifikace by pak byla pro obviněného přísnější s ohledem na vyšší trestní sazbu trestu odnětí svobody.
 17. Také námitky proti naplnění subjektivní stránky neodpovídaly zvolenému dovolacímu důvodu podle § 265b odst. 1 písm. g) tr. řádu. Dovolatel pouze formálně a velmi okrajově namítal chybnou aplikaci trestního práva hmotného, neboť nedostatek úmyslného zavinění založil výlučně na jím prezentované verzi průběhu skutkového děje, odlišné od zjištění soudů. Tvrdil, že vynaložil veškeré úsilí, aby požadované účetnictví mohl vydat, ač se soudy prvního i druhého stupně přiklonily k verzi jiné (uvedené v obžalobě a postavené především na svědecké výpovědi hlavní účetní KERAMIZOL, s. r. o., J. Š. a na listinných důkazech). Zejména soud prvního stupně, s jehož úvahami se ztotožnil i soud druhého stupně, podrobně a přesvědčivě označil důkazy, na jejichž podkladě dospěl ke zjištěním popsaným v tzv. skutkové větě odsuzujícího výroku o vině, všechny pečlivě hodnotil podle svého vnitřního přesvědčení založeného na pečlivém uvážení všech okolností případu jednotlivě i v jejich souhrnu, jak to požaduje ustanovení § 2 odst. 6 tr. řádu (srov. strany 26 až 35 rozsudku). Okresní soud nepostupoval ani v rozporu s judikaturou zmiňovanou dovolatelem, přímý úmysl dovolatele jednoznačně vyplývá ze způsobu provedení skutku, jak je zde popsán, mimo jiné, že obviněný účetnictví nevydal, ačkoli jím disponoval, přičemž tyto skutkové okolnosti mají oporu také v provedeném dokazování, nepřipadalo proto v úvahu pochybovat o naplnění subjektivní stránky a případně aplikovat zásadu „in dubio pro reo“, jak se dovolatel domáhal. Jestliže dále obviněný vytýkal odvolacímu soudu nedostatečné zdůvodnění jeho závěru o spáchání přečinů v přímém úmyslu, ani tato námitka nespadala pod uplatněný důvod dovolání. Především je třeba zopakovat, že jen proti důvodům rozhodnutí není dovolání přípustné a kromě toho Nejvyšší soud nezjistil, že by bylo možné postupu odvolacího soudu něco zásadního vytknout. Krajský soud se výhradami obhajoby v řádném opravném prostředku zabýval, konkrétně v bodě 22. napadeného usnesení konstatoval naplnění subjektivní stránky obou přečinů v úmyslu přímém, což korespondovalo s předcházejícími body jeho usnesení, v nichž převážně shrnul skutečnosti významné pro skutkový závěr vyjádřený již v rozsudku okresního soudu. Způsob hodnocení obsahu provedených důkazních prostředků okresním soudem považoval odvolací soud za správný, nezjistil žádnou deformaci obsahu některého z důkazů, argumenty pro zvolené skutkové zjištění měly logickou návaznost a byly okresním soudem srozumitelně a přesvědčivě vyjádřeny v odůvodnění rozsudku včetně zavinění ve formě přímého úmyslu ve smyslu § 15 odst. 1 písm. a) tr. zákoníku u obou přečinů. Ty skutkové okolnosti, které jsou popsány ve výroku o vině, v zásadě ani neumožňovaly jiný právní závěr o zavinění obviněného, než že byl v průběhu svého protiprávního jednání veden přímým úmyslem zahrnujícím rovněž způsobení následku, a to u obou přečinů, za něž byl odsouzen. Pokud ve svém dovolání opakuje svou dosavadní obhajobu, jde o vyvrácená tvrzení, která nekorespondují s výsledky provedeného dokazování v této trestní věci.
 18. V podstatě shodný podklad měla i námitka obviněného, jíž prosazoval porušení práva na spravedlivý proces. Bez nutného, resp. možného přezkumu napadeného usnesení a jemu předcházejícího řízení může Nejvyšší soud na základě znalosti trestního spisu dodat, že v průběhu trestního řízení v dané věci neshledal jakékoli upření práva obviněného na obhajobu, objasnění skutku, jak byl vymezen v obžalobě, věnoval okresní soud velkou pozornost a důsledně prověřoval všechny podstatné skutečnosti. Provedl poměrně rozsáhlé, podrobné a vyčerpávající dokazování, důkazy následně uvážlivě zhodnotil jednotlivě i v jejich souhrnu a logicky z nich dovodil závěr o vině obviněného. Odvolací soud přezkoumal odsuzující rozsudek i průběh trestního řízení v rozsahu uplatněných námitek a ztotožnil se mj. též se stanoviskem soudu prvního stupně, jež zaujal k rozsahu dokazování. Okresní soud sice skutečně nevyhověl některým důkazním návrhům obviněného, ale učinil tak zcela v souladu s trestním řádem a ústavním principem nezávislosti soudu (srov. § 2 odst. 5 tr. řádu a čl. 82 Ústavy České republiky). Pokud obhajoba navrhovala výslech svědků R. V., V. K. a P. W. (č. l. 1027 tr. spisu), jakož i zástupce obchodní společnosti Premier system, a. s., (č. l. 1060 tr. spisu), okresní soud tyto návrhy u hlavního líčení konaného dne 21. 11. 2017 zamítl pro nadbytečnost (č. l. 1061 tr. spisu). Svůj postoj pak podrobně vysvětlil v odůvodnění rozsudku na straně 35. Také odvolací soud k této výhradě obviněného uplatněné již v odvolání považoval názor na rozsah dokazování vyslovený soudem prvního stupně za správný (srov. bod 17. usnesení krajského soudu). Nad rámec dovolání je možné dodat, že v daném ohledu se obviněný domáhal provedení takových důkazů, které neměly bezprostřední vztah k objasnění okolností, jež vedly ke spáchání žalovaného skutku, ale měly prokazovat skutečnosti jiné, které jen nepřímo měly podporovat verzi obviněného, zejména ve vztahu k tvrzení, že účetnictví od M. Z. nikdy nepřevzal a měl to být právě tento svědek, který měl ze zatajení účetnictví nejvíce získat. Lze ještě doplnit, že okresní soud některým návrhům obviněného na provedení důkazů vyhověl, a vyslechl svědky E. Ž. a M. K. (srov. návrhy na č. l. 974 a výslechy na č. l. 985 až 986 tr. spisu).
 19. V tomto směru je třeba připomenout, že právo na spravedlivý proces nezaručuje jednotlivci přímo nárok na rozhodnutí odpovídající jeho názoru či zájmu, ale zajišťuje mu právo na spravedlivé soudní řízení. V průběhu trestního řízení byla respektována veškerá procesní práva obviněného M. M. včetně zásad ústnosti (§ 2 odst. 11 tr. řádu) a bezprostřednosti (§ 2 odst. 12 tr. řádu), Nejvyšší soud z obsahu spisu nezjistil jakékoli okolnosti, které by mohly svědčit o porušení či nerespektování dalších pravidel trestního procesu. Navíc je nutné zdůraznit, že samotné dokazování je doménou především soudu prvního stupně s možnou korekcí v řízení před soudem druhého stupně jako soudem odvolacím, nikoli však v řízení o dovolání. Hodnotit důkazy tak může jen ten soud, který je v souladu s výše uvedenými principy provedl, protože jen díky tomu může konkrétní důkazní prostředek vyhodnotit a získat z něj relevantní poznatky. Zásada bezprostřednosti ve spojitosti se zásadou ústnosti zde hraje významnou roli, soud je přímo ovlivněn nejen samotným obsahem důkazního prostředku, ale i jeho nositelem (pramenem důkazu). Jen takový způsob dokazování může hodnotícímu orgánu poskytnout jasný obraz o dokazované skutečnosti a vynést rozhodnutí pod bezprostředním dojmem z provedených důkazů. I odborná literatura uznává, že nejlepší cestou pro správné rozhodnutí je zhodnocení skutkových okolností na podkladě bezprostředního dojmu z přímého vnímání v osobním kontaktu (např. Jelínek, J. a kol. Trestní právo procesní. 5. vydání. Praha: Leges, 2018, str. 170 a násl.).
 20. Pokud se obviněný v dovolání zmínil též o extrémním nesouladu mezi „právními závěry a zjištěnými okolnostmi“, nutno upřesnit, že primárně jde o situace, kdy dochází k extrémnímu nesouladu mezi skutkovým zjištěním vyjádřeným ve výroku o vině a výsledky provedeného dokazování, v důsledku čehož je třeba považovat za vadné právní závěry soudů. To znamená, že skutková zjištění nemají žádnou oporu v provedených důkazech, event. z nich při žádné možné interpretaci nevyplývají. Jedná se o případy, u nichž zejména Ústavní soud kasačním rozhodnutím výjimečně zasahuje do pravomocných rozhodnutí soudů. V zásadě takovou situaci obviněný v rámci své obhajoby i dovolacích námitek prosazoval, avšak nelze mu přisvědčit. Dovolací soud již v tomto usnesení avizoval, že soudy nižších stupňů se věcí řádně zabývaly, provedly v potřebném rozsahu obsáhlé dokazování, na jehož základě mohly učinit skutkové závěry, které nalezly odraz v tzv. skutkové větě odsuzujícího rozsudku soudu prvního stupně. Samotná skutečnost, že se soudy nižších stupňů z různých verzí skutkového děje přiklonily k verzi uvedené v obžalobě a podpořené větší skupinou důkazů, které nebyly nijak deformovány, přičemž tento svůj postup přesvědčivě zdůvodnily, tzv. extrémní nesoulad založit nemůže. Rovněž právní posouzení skutkových zjištění soudy je třeba považovat za správné a odpovídající ustanovením trestního zákoníku, nakonec v tomto smyslu dovolatel ani žádnou výhradu neuplatnil, neboť primárně prosazoval jiný skutkový děj, než k jakému dospěly soudy nižších stupňů.
 21. Nejvyšší soud se zabýval obsahem podaného dovolání z hlediska naplnění dovolacích důvodů podle § 265b odst. 1 písm. g) a l) tr. řádu i s přihlédnutím ke stanovisku pléna Ústavního soudu ze dne 4. března 2014, sp. zn. Pl. ÚS-st. 38/14, vyhlášeného jako sdělení Ústavního soudu pod č. 40/2014 Sb., uveřejněné pod st. č. 38/14 ve svazku č. 72 na str. 599 Sb. n. a u. V té souvislosti považuje Nejvyšší soud za nutné zdůraznit, že i Ústavní soud výslovně ve svém stanovisku konstatoval, že jeho názor, „... podle kterého nelze nesprávné skutkové zjištění striktně oddělovat od nesprávné právní kvalifikace ... však neznamená, že by Nejvyšší soud v každém případě, kdy dovolání obsahuje argumentaci ve vztahu ke skutkovým zjištěním, musel považovat dovolací důvod podle § 265b odst. 1 písm. g) tr. řádu za prima facie naplněný. ... Je totiž jediným oprávněným orgánem, kterému v tomto stadiu přísluší posuzovat naplnění konkrétního dovolacího důvodu (viz § 54 rozsudku Evropského soudu pro lidská práva ve věci J. a ostatní proti České republice ze dne 13. října 2011, č. stížnosti 12579/06, 19007/10 a 34812/10), a toto posouzení je závaznou podmínkou pro případné podání ústavní stížnosti (ustanovení § 75 odst. 1 zákona o Ústavním soudu)“ [srov. bod 23 shora označeného stanoviska pléna Ústavního soudu]. Proti právní kvalifikaci zjištěného skutku a naplnění přečinů zkreslování údajů o stavu hospodaření a jmění podle § 254 odst. 1 alinea třetí tr. zákoníku a porušení povinnosti v insolvenčním řízení podle § 225 tr. zákoníku, které byly soudy nižších stupňů v jednání obviněného shledány, obviněný v dovolání nevznesl žádnou konkrétní námitku, kterou by se dovolací soud mohl zabývat a na jejím podkladě přezkoumat napadené rozhodnutí i jemu předcházející řízení ve smyslu § 265i odst. 3, 4 tr. řádu.
 22. Dovolací důvody uvedené v § 265b odst. 1 písm. g), l) tr. řádu tak byly obviněným M. M. uplatněny jen formálně, nesprávné hmotněprávní posouzení skutku totiž obviněný dovozoval ze zcela odlišné verze skutkového zjištění, než která se stala podkladem odsuzujícího výroku o vině rozsudku soudu prvního stupně, s nímž se ztotožnil i soud druhého stupně. Žádná dovolací námitka obviněného neodpovídala těmto dovolacím důvodům, proto Nejvyšší soud odmítl dovolání obviněného podle § 265i odst. 1 písm. b) tr. řádu jako podané z jiného důvodu, než je uveden v § 265b tr. řádu, aniž by přezkoumával zákonnost a odůvodněnost napadeného rozhodnutí nebo jemu předcházejícího řízení. Protože Nejvyšší soud rozhodl o odmítnutí dovolání podle § 265i tr. řádu, učinil tak v neveřejném zasedání podle § 265r odst. 1 písm. a) tr. řádu.


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 22.5.2017
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 161/6
 Eelotsusetaotlus, mille on esitanud Sąd Okręgowy we Wrocławiu (Poola) 17. jaanuaril 2017 – Skarb Państwa, vertreten durch den Wojewoda Dolnośląski versus Gmina Trzebnica
 (Kohtuasi C-19/17)
 (2017/C 161/08)
 Kohtumenetluse keel: poola
 Eelotsusetaotluse esitanud kohus
 Sąd Okręgowy we Wrocławiu (Wrocławi ringkonnakohus, Poola)
 Põhikohtuasja pooled
 Kaebaja: Skarb Państwa – Wojewoda Dolnośląski (maksuhaldur – Alam-Sileesia vojevood)
 Vastustaja: Gmina Trzebnica (Trzebnica vald)
 Eelotsuse küsimused
 1.
 Kas sooritused, mida abisaaja saab leppetrahvide või hüvitistena kohustuse mittetäitmise või mittenõuetekohase täitmise korral, kujutavad endast laekumisi komisjoni 10. märtsi 2004. aasta määruse (EÜ) nr 448/2004, millega muudetakse määrust (EÜ) nr 1685/2000, millega kehtestatakse nõukogu määruse (EÜ) nr 1260/1999 üksikasjalikud rakenduseeskirjad seoses struktuurifondide kaasfinantseeritavate meetmetega seotud kulutuste abikõlblikkusega, ning tunnistatakse kehtetuks määrus (EÜ) nr 1145/2003 (1), eeskirja nr 2 tähenduses?
 2.
 Kui esimesele küsimusele vastatakse jaatavalt:
 a)
 Kas leppetrahvide kujul saadud laekumisi võib vähendada kahju või täiendavate kulutuste võrra, mis tekkisid abisaajale seoses lepingu mittetäitmise või mittetähtaegse täitmisega töövõtja poolt?
 b)
 Kas töövõtja sooritus, mis seisneb teiste, finantseerimise esemega mitte mingil viisil seotud tööde tegemises abisaajale ning vabastab leppetrahvi tasumise kohustusest (datio in solutum), kujutab endast laekumisi komisjoni 10. märtsi 2004. aasta määruse (EÜ) nr 448/2004, millega muudetakse määrust (EÜ) nr 1685/2000, millega kehtestatakse nõukogu määruse (EÜ) nr 1260/1999 üksikasjalikud rakenduseeskirjad seoses struktuurifondide kaasfinantseeritavate meetmetega seotud kulutuste abikõlblikkusega, ning tunnistatakse kehtetuks määrus (EÜ) nr 1145/2003, eeskirja nr 2 tähenduses?
 3.
 Kui esimesele küsimusele ja teise küsimuse punktile a vastatakse jaatavalt: kas abisaaja laekumiste suurusena tuleb käsitleda töövõtjale arvestatud leppetrahvi suurust või asendussoorituse väärtust?
 4.
 Kas pärast abi lõpetamist komisjoni 10. märtsi 2004. aasta määruse (EÜ) nr 448/2004, millega muudetakse määrust (EÜ) nr 1685/2000, millega kehtestatakse nõukogu määruse (EÜ) nr 1260/1999 üksikasjalikud rakenduseeskirjad seoses struktuurifondide kaasfinantseeritavate meetmetega seotud kulutuste abikõlblikkusega, ning tunnistatakse kehtetuks määrus (EÜ) nr 1145/2003, eeskirja nr 2 tähenduses on võimalik kaasfinantseerimise vähendamine abisaaja laekumiste võrra abi saamise perioodil?
 5.
 Kui neljandale küsimusele vastatakse jaatavalt: kas on võimalik kaasfinantseerimise vähendamine abisaaja laekumiste võrra, kui liikmesriik ei ole komisjoni nendest enne abi lõpetamist teavitanud?
 (1) ELT L 72, lk 66; ELT eriväljaanne 14/02, lk 3.


text:
Podatek dochodowy od osób prawnych w zakresie zatorów płatniczych w odniesieniu do umowy leasingu finansowego.
 ILPB4/423-453/14-4/ŁMinterpretacja indywidualna
 Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z dnia 22 sierpnia 2014 r. (data wpływu 15 września 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zatorów płatniczych w odniesieniu do umowy leasingu finansowego:
 jest nieprawidłowe – w części dotyczącej braku objęcia leasingu finansowego normą art. 15b ust. 6 i 7 ustawy,
 W dniu 15 września 2014 r. został złożony ww. wniosek – uzupełniony pismem z 5 grudnia 2014 r. (data wpływu 10 grudnia 2014 r.) - o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zatorów płatniczych w odniesieniu do umowy leasingu finansowego.
 Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych na terytorium Polski od całych swoich dochodów.
 W prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca korzysta z hali produkcyjnej na podstawie umowy leasingu finansowego zawartej na zasadach określonych w art. 709(1)-709(9) ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (dalej: Kc). Zawarta umowa spełnia warunki wymienione w art. 17f ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: uCIT), tj.:
 została zawarta na czas oznaczony,
 suma opłat ustalonych w umowie, pomniejszona o należny podatek VAT, odpowiada wartości początkowej środka trwałego będącego jej przedmiotem,
 umowa zawiera postanowienie, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający, tj. Wnioskodawca.
 Wnioskodawca amortyzuje halę na postawie art. 16a ust. 2 pkt 3 uCIT i dokonuje odpisów amortyzacyjnych zgodnie ze stawkami określonymi w tej ustawie, począwszy od dnia następującego po miesiącu wprowadzenia środka trwałego do ewidencji. Łączny termin płatności rat leasingowych w umowie leasingu, jest dłuższy niż 60 dni. Raty obejmują spłatę wynagrodzenia (część kapitałowa rat) powiększonego o koszty finansowania (część odsetkowa rat).
 Pierwsza spłata przedmiotu leasingu realizowana jest poprzez tzw. ratą balonową (Rata balonowa), która jest wyższa od rat pozostałych i stanowi wyłącznie spłatę części kapitałowej. Dodatkowo strony umowy ustaliły tzw. Ratę 0, przez którą rozumie się podatek VAT wyliczony według zasad właściwych dla leasingu finansowego, termin płatności rat leasingu określa harmonogram płatności uzgodniony z finansującym.
 Harmonogram określa, co do zasady, miesięczne okresy rozliczeniowe i terminem płatności poszczególnych rat na koniec danego okresu rozliczeniowego z tym, że płatności Raty 0, Raty balonowej i raty nr 1 zostały ustalone odpowiednio na 23, 24 i 24 dzień okresu rozliczeniowego.
 Umowa jest zawarta na okres oznaczony, obejmujący 10 lat.
 Czy w przypadku terminowego regulowania rat leasingowych (tj. zgodnie z harmonogramem uzgodnionym z finansującym), u Wnioskodawcy nie powstanie obowiązek korygowania rozpoznanych odpisów amortyzacyjnych na podstawie art. 15b uCIT...
 Jak należy dokonać ewentualnej korekty odpisów amortyzacyjnych, jeżeli Wnioskodawca spóźni się z ich zapłatą ponad terminy określone w art. 15b uCIT...
 Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli będzie on w umownym terminie regulował raty leasingowe (tj. nie wystąpi zwłoka w zapłacie poszczególnych rat leasingowych w stosunku do terminów określonych w harmonogramie), nie powstanie obowiązek korygowania odpisów amortyzacyjnych na podstawie art. 15b uCIT.
 W szczególności Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wyłączania z kosztów podatkowych takiej części odpisów amortyzacyjnych, jaka przypada na jeszcze niespłaconą wartość początkową środka trwałego będącego przedmiotem umowy leasingu.
 W ocenie Wnioskodawcy w zakresie korekty odpisów amortyzacyjnych jako kosztu uzyskania przychodów nie znajdują zastosowania regulacje art. 15b ust. 6 i 7 uCIT. Wnioskodawca bowiem nie nabywa ani nie wytwarza środków trwałych, a wyłącznie je użytkuje. Zdaniem Wnioskodawcy, zastosowanie znajdą tutaj jednak przepisy ogólne art. 15b ust. 1-5 uCIT. Zgodnie z ich treścią obowiązek korekty kosztów może wystąpić wyłącznie w przypadku, gdy Wnioskodawca dopuści się zwłoki w płatności, w analizowanym przypadku określonych rat leasingowych, tj. gdy ich nie ureguluje w terminach wynikających z uzgodnionego z finansującym harmonogramu. Opłaty leasingowe mają charakter świadczenia okresowego.
 Leasingobiorca (korzystający) zawierając umowę leasingu zobowiązuje się do zapłaty na rzecz leasingodawcy (finansującego) - z tytułu używania rzeczy - wynagrodzenie pieniężne w określonych ratach (art. 709(1) ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kc). Przesądza to, że poszczególne raty należy traktować jako odrębne zobowiązania, których termin płatności rozpoczyna bieg dopiero z upływem okresu, za który dana rata staje się należna. Oznacza to, iż termin płatności, do których odnosi się przepis art. 15b ust. 1 i 2 uCIT, powinien być liczony od końca okresu, za który wymagalna jest dana rata.
 W efekcie, jeżeli termin płatności pokrywać się będzie z końcem okresu rozliczeniowego, dla potrzeb stosowania art. 15b ust. 1 i 2 omawianej ustawy, należy przyjąć, że:
 termin płatności jest krótszy niż 60 dni;
 a w sytuacji, gdy Wnioskodawca będzie w zwłoce w płatności rat przekraczającej 30 dni w stosunku do terminów określonych w harmonogramie, dla Spółki powstanie obowiązek korekty rozpoznanych odpisów amortyzacyjnych.
 Jak czytamy w uzasadnieniu wprowadzonych przez Ustawodawcę regulacji o korekcie kosztów, jego intencją jest likwidacja zatorów płatniczych w gospodarce. Zatem cel ten zostanie osiągnięty wyłącznie w sytuacji braku terminowej płatności raty. Okresowe rozliczenia opłat wynikających z umowy leasingu są istotą tego rodzaju umów. Trudno więc racjonalnie uzasadniać celowość korekty odpisów amortyzacyjnych, gdy nie wystąpi zwłoka w regulowaniu opłat leasingowych. Odmienne rozumienie podważyłoby ekonomiczny sens umów leasingu finansowego.
 Reasumując przy założeniu, iż leasing finansowy nie jest objęty normą art. 15b ust. 6 i 7 uCIT, obowiązek korekty odpisów amortyzacyjnych może wystąpić wyłącznie w sytuacji, gdy podatnik dopuści się zwłoki w płatności rat leasingowych, tzn. nie będzie ich uregulować w terminach wynikających z harmonogramu spłat. W przypadku sukcesywnego zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, w tym poprzez odpisy amortyzacyjne, nie powinno mieć miejsca proporcjonalne pomniejszanie kosztów. Zatem, jeśli do dnia upływu terminów, o których mowa w art. 15b ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. 30 dni od terminu płatności (i 90 dni od zaliczenia wydatku do kosztów), zaliczona do kosztów część zobowiązania znajduje pokrycie w płatnościach, to nie powinno mieć miejsce pomniejszenie kosztów.
 Przenosząc powyższe na grunt rozliczania amortyzacji przedmiotu leasingu finansowego, każdorazowo należy porównać wysokość dokonywanych odpisów amortyzacyjnych z dokonywanymi płatnościami z tytułu umowy leasingowej. Jeżeli wartość dokonanych odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środka trwałego będącego przedmiotem umowy leasingu finansowego znajdzie pokrycie w uregulowanych płatnościach, korekta kosztów podatkowych z tego tytułu nie wystąpi. Jeżeli jednak wartość zaliczonych do kosztów odpisów amortyzacyjnych nie znajdzie pokrycia w płatnościach i podatnik nie ureguluje tej kwoty w odpowiednim terminie wskazanym w przepisach, będzie zobowiązany do zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę tego odpisu amortyzacyjnego.
 Zdaniem Wnioskodawcy obowiązek korekty rozpoznanych odpisów amortyzacyjnych wystąpi wyłącznie w przypadku, jeżeli rata leasingowa nie zostanie zapłacona w umówionym terminie. Obowiązek korekty wystąpi z upływem 30 dniowego terminu liczonego od końca okresu, za który dana rata jest należna (opcjonalnie: z upływem 30 dniowego terminu liczonego od daty upływu terminu płatności wynikającego z harmonogramu spłat).
 W ocenie Wnioskodawcy z uwagi na okoliczność, iż nie nabywa ani nie wytwarza środków trwałych, a wyłącznie je użytkuje, do korekty odpisów amortyzacyjnych nie znajdują zastosowania postanowienia art. 15b ust. 6 i 7 uCIT. Zważywszy jednak, iż odpis amortyzacyjny dokonywany jest od wartości początkowej, na którą składa się suma rat kapitałowych, przesądza to, iż brak terminowej zapłaty raty w części kapitałowej, będzie skutkował koniecznością proporcjonalnej korekty już dokonanych odpisów amortyzacyjnych. Korekta ta jednak będzie dokonywana na podstawie art. 15b ust. 1-5 uCIT.
 Do wyliczenia takiej korekty, można więc zastosować następujący algorytm:
 Wysokość korekty = (Kwota nieopłaconej raty/Wartość początkowa śr. trwałego) * wysokość dokonanych odpisów amortyzacyjnych.
 Jak wskazano w stanie faktycznym, harmonogram płatności rat przewiduje miesięczne okresy rozliczeniowe z terminem płatności, co do zasady, na koniec okresu rozliczeniowego. Wobec powyższego i mając na uwadze, że każdą ratę należy traktować oddzielnie, dla określenia momentu dokonania ewentualnej korekty odpisów amortyzacyjnych należy posłużyć się normą art. 15b ust. 1 uCIT. Mianowicie korekta winna mieć miejsce w terminie 30 dni od daty upływu terminu płatności danej raty leasingowej. Korekta taka zawsze wystąpi, gdy wartość spłaconych rat kapitałowych będzie niższa od sumy naliczonych odpisów amortyzacyjnych i podatnik nie ureguluje tych rat z upływem 30 dni licząc od terminu ich płatności.
 W ocenie Wnioskodawcy takiej korekty odpisów należy dokonać jednorazowo w tym miesiącu, w którym upływa 30 dni od dnia wymagalności danej raty leasingowej. Z kolei w miesiącu, w którym podatnik ureguluje zaległą ratę, będzie on uprawniony do jednorazowego zwiększenia kosztów o kwotę dokonanego zmniejszenia.
 Powyższe stanowisko potwierdza odpowiedź Ministra Finansów na interpelację poselską nr 1477. Minister Finansów stanął w niej na stanowisku, iż nieuregulowanie w odpowiednim terminie spłaty wartości początkowej powinno skutkować wyłączeniem z kosztów odpowiedniej części odpisów amortyzacyjnych od środka trwałego amortyzowanego przez korzystającego. Pod względem terminów płatności każda rata powinna być bowiem ustalana i rozliczana odrębnie. Po uregulowaniu zobowiązań korzystający ma prawo do zaliczenia do kosztów podatkowych dokonanych wcześniej zmniejszeń.
 Dodatkowo należy podkreślić, iż raty leasingowe w części odsetkowej będą u korzystającego kosztem podatkowym w dacie ich uiszczenia, gdyż w tym zakresie przepisy o zatorach płatniczych nie znajdują bezpośrednio zastosowania. Koszty odsetkowe, zgodnie z zasadami ogólnymi, powstają bowiem w dacie faktycznej zapłaty tej części raty.
 W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie zatorów płatniczych w odniesieniu do umowy leasingu finansowego:
 Zasady opodatkowania stron umowy leasingu podatkiem dochodowym od osób prawnych reguluje rozdział 4a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.).
 Zgodnie z art. 17a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu - rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
 Stosownie do treści art. 17f ust. 1 ww. ustawy: do przychodów finansującego, z zastrzeżeniem ust. 3, i odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów korzystającego nie zalicza się opłat, o których mowa w art. 17b ust. 1, w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki:
 Spełnienie przez umowę powyższych warunków powoduje, że do przychodów finansującego i odpowiednio do kosztów uzyskania przychodów korzystającego nie zalicza się opłat w części stanowiącej spłatę wartości początkowej środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. Przychodem i kosztem stron umowy jest w tym przypadku tzw. odsetkowa część raty leasingowej. Dla korzystającego kosztem podatkowym są odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej przedmiotu leasingu.
 Mocą art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2012 r. o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce (Dz.U. z 2012 r., poz. 1342) ustawodawca z 1 stycznia 2013 r. wprowadził do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych regulacje zmierzające do likwidacji tzw. „zatorów płatniczych”.
 I tak - stosownie do brzmienia art. 15b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: w przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty wynikającej z faktury (rachunku), a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury (rachunku) – kwoty wynikającej z umowy albo innego dokumentu, i nieuregulowania tej kwoty w terminie 30 dni od daty upływu terminu płatności, podatnik jest obowiązany do zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z tych dokumentów.
 Z treści art. 15b ust. 2 ww. ustawy wynika natomiast, że: jeżeli termin płatności jest dłuższy niż 60 dni, zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę wynikającą z dokumentów, o których mowa w ust. 1, dokonuje się z upływem 90 dni od daty zaliczenia tej kwoty do kosztów uzyskania przychodów, o ile nie została ona uregulowana w tym terminie.
 Zmniejszenia, o którym mowa w ust. 1 lub 2, dokonuje się w miesiącu, w którym upływa termin określony w tych przepisach (art. 15b ust. 3 tej ustawy).
 Zgodnie z art. 15b ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: jeżeli po dokonaniu zmniejszenia, o którym mowa w ust. 1 lub 2, zobowiązanie zostanie uregulowane, podatnik w miesiącu, w którym uregulował zobowiązanie, zwiększa koszty uzyskania przychodów o kwotę dokonanego zmniejszenia.
 Jeżeli w miesiącu, w którym podatnik ma obowiązek dokonać zmniejszenia, o którym mowa w ust. 1 lub 2, podatnik nie ponosi kosztów uzyskania przychodów lub poniesione koszty są niższe od kwoty zmniejszenia, wówczas ma obowiązek zwiększyć przychody o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów (art. 15b ust. 5 tej ustawy).
 Z kolei, w myśl art. 15b ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio, w przypadku nabycia lub wytworzenia środków trwałych albo nabycia wartości niematerialnych i prawnych, do tej części odpisów amortyzacyjnych, które podatnik zaliczył do kosztów uzyskania przychodów.
 Zgodnie z art. 15b ust. 7 tejże ustawy: w przypadku nabycia lub wytworzenia środków trwałych albo nabycia wartości niematerialnych i prawnych, jeżeli termin, o którym mowa w ust. 1 lub 2, upływa nie później niż w miesiącu następującym po miesiącu wprowadzenia ich do ewidencji, do kosztów uzyskania przychodów zalicza się odpisy amortyzacyjne od tych środków trwałych lub wartości niematerialnych prawnych w części, w jakiej ich cena nabycia lub koszt wytworzenia wynikający z dokumentów, o których mowa w ust. 1, zostały uregulowane w terminie określonym w ust. 1 lub 2. Jeżeli zobowiązanie zostało uregulowane w terminie późniejszym, podatnik w miesiącu uregulowania tego zobowiązania zwiększa koszty uzyskania przychodów o kwotę odpisów amortyzacyjnych, które nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie zdania pierwszego.
 Rozwiązania te wprowadziły zmiany, na podstawie których podatnik będący dłużnikiem jest obowiązany do dokonania korekty kosztów uzyskania przychodów w przypadku nieuregulowania kwoty wynikającej z faktury (innego dokumentu) w ciągu 30 dni od upływu terminu płatności ustalonego przez strony. W celu uniknięcia sytuacji, gdy podatnik wykorzystuje swoją dominującą pozycję wobec dostawcy usług lub towarów przez narzucenie długich terminów płatności, wprowadzono rozwiązanie polegające na wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów kwot nieopłaconych w terminie 90 dni od dnia zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Korekta kosztów jest dokonywana „na bieżąco”, a więc w miesiącu, w którym upłynęły wskazane w ustawie podatkowej terminy.
 Powyższe regulacje mają odpowiednie zastosowanie do odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Tym samym z kosztów uzyskania przychodów są wyłączone odpisy amortyzacyjne, w tej części, która odpowiada nieuregulowanym płatnościom składającym się na wartość początkową. W przypadku kiedy termin ten upływa w kolejnych miesiącach i odnosi się do całości zobowiązania, podatnik ma prawo do uwzględnienia w kosztach odpisów amortyzacyjnych pod warunkiem uregulowania zobowiązania we wskazanych terminach.
 Odnosząc się do poruszonego przez Spółkę zagadnienia należy zauważyć, że uregulowania wynikające z art. 15b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych mają zastosowanie do tych kwot wynikających z faktur (innych dokumentów), które są zaliczane do kosztów podatkowych od 1 stycznia 2013 r. Jednocześnie nie dokonano w tym zakresie żadnych wyłączeń. Tym samym mają one zastosowanie do umów leasingu finansowego, które zostały przez Spółkę zawarte po tym dniu. Należy w tym miejscu również wskazać, że w przypadku leasingu finansowego podatkowym kosztem są m.in. odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej przedmiotu leasingu. Zatem w tym przypadku leasing finansowy objęty jest normą art. 15b ust. 6 i 7 z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 15b ust. 1-5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
 Warto podkreślić, że raty leasingowe w części odsetkowej są u korzystającego (tu: u Spółki) kosztem podatkowym w dacie ich uiszczenia, a zatem w tym zakresie przepisy o zatorach płatniczych nie mają bezpośrednio zastosowania, ponieważ koszty podatkowe z tego tytułu – wg zasad ogólnych – powstają w dacie faktycznej zapłaty tej części raty. Natomiast nieuregulowanie w odpowiednim terminie (tj. określonym w art. 15b ust. 1 lub 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) spłaty wartości początkowej (tj. części kapitałowej raty leasingowej) powinno skutkować wyłączeniem z kosztów odpowiedniej części odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych amortyzowanych przez podatnika. Pod względem terminów płatności każda rata leasingowa w części dotyczącej spłaty wartości początkowej powinna być ustalana i rozliczana odrębnie. Po uregulowaniu zobowiązań podatnik ma prawo do zaliczenia do kosztów podatkowych dokonanych wcześniej zmniejszeń.
 Zatem zaliczenie odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych używanych na podstawie umów leasingu finansowego do kosztów uzyskania przychodów powinno odbywać się z uwzględnieniem przepisów art. 15b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
 Mając na uwadze powyższe, w przypadku sukcesywnego zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów, w tym przez odpisy amortyzacyjne, nie powinno mieć miejsca proporcjonalne pomniejszanie kosztów. Zatem, jeśli do dnia upływu terminów, o których mowa w art. 15b ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. 30 dni od terminu płatności i 90 dni od zaliczenia wydatku do kosztów, zaliczona do kosztów część zobowiązania znajduje pokrycie w płatnościach, to nie powinno mieć miejsce zmniejszenie tych kosztów.
 Stąd należy porównać wysokość dokonywanych odpisów amortyzacyjnych z dokonywanymi płatnościami z tytułu umowy leasingowej. Oznacza to, że jeżeli wartość dokonanych odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środka trwałego będącego przedmiotem umowy leasingu finansowego znajduje pokrycie w uregulowanych płatnościach, korekta kosztów podatkowych z tego tytułu nie wystąpi. Jeżeli jednak wartość zaliczonych do kosztów odpisów amortyzacyjnych nie znajdzie pokrycia w płatnościach i podatnik nie ureguluje tej kwoty w odpowiednim terminie wskazanym w przepisach o zatorach płatniczych, to będzie zobowiązany do zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę tego odpisu amortyzacyjnego.
 Należy również podkreślić, że – pod względem terminów płatności – każda rata leasingowa w części dotyczącej spłaty wartości początkowej jest rozliczana odrębnie, ponieważ stanowi każdorazowo odrębne zobowiązanie do uregulowania.
 Spółka opisując stan sprawy wskazała, że harmonogram określa miesięczne okresy rozliczeniowe z terminem płatności poszczególnych rat na koniec danego okresu rozliczeniowego.
 Wobec powyższego, w celu określenia momentu dokonania ewentualnej korekty odpisów amortyzacyjnych znajdzie zastosowanie art. 15b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, tj. korekta winna mieć miejsce w terminie 30 dni od daty upływu terminu płatności raty leasingowej.
 Tym samym w niniejszej sprawie korekty kosztów uzyskania przychodów z tytułu dokonywanych odpisów amortyzacyjnych od przedmiotu umowy leasingu finansowego należy dokonać w przypadku nieuregulowania raty leasingowej w części dotyczącej spłaty wartości początkowej w terminie 30 dni od upływu terminu jej płatności.
 Reasumując – art. 15b ust. 6 i 7 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych znajduje zastosowanie do odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych używanych na podstawie opisanego przez Spółkę leasingu finansowego. Jednocześnie w sytuacji, gdy Spółka będzie terminowo regulowała raty leasingowe (tj. Spółka będzie płacić poszczególne raty leasingowe zgodnie z harmonogramem uzgodnionym z finansującym), nie powstanie obowiązek korygowania kosztów uzyskania przychodów z tytułu rozpoznanych odpisów amortyzacyjnych. Korekta taka będzie mieć miejsce wówczas, gdy wartość spłaconych rat kapitałowych będzie niższa od sumy naliczonych odpisów amortyzacyjnych i Spółka nie ureguluje tych rat z upływem 30 dni licząc od terminu ich płatności.
 Lokalizacja: Wyszukiwarka > Odpisy amortyzacyjne > ILPB4/423-453/14-4/ŁM


text:
ΕΝΑ BLOG ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΑΕΔ: 11/03/12
 Αναρτήθηκε από ΛΑΤΣΗ ΧΑΙΝΤΗ στις 10:21 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
 Αναρτήθηκε από ΛΑΤΣΗ ΧΑΙΝΤΗ στις 6:15 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια: Σύνδεσμοι σε αυτήν την ανάρτηση
 Ολοκληρώθηκε το 10ο συνέδριο της Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών του ΟΑΕΔ
 Με τη συμμετοχή αντιπροσώπων απ ́όλη τη χώρα ολοκληρώθηκε χθες το 10ο Συνέδριο της Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών ΟΑΕΔ, στην Πορταριά.
 Πρόσθετη επιχορήγηση 400 εκ ζητούν ΙΚΑ και ΟΑΕΔ
 Ο ΟΑΕΔ ζητά, ακόμη, να του καταβληθούν οι ειδικές εισφορές που, ενώ έχουν θεσμοθετηθεί το 2011, είτε δεν έχουν αποδοθεί, είτε καταβάλλονται μερικώς
 «Σήμα» κινδύνου άρχισαν να εκπέμπουν στο υπουργείο Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας τα μεγαλύτερα ασφαλιστικά ταμεία - με πρώτο το ΙΚΑ και τον ΟΑΕΔ - ζητώντας «έξτρα» επιχορήγηση προκειμένου να είναι σε θέση να πληρώσουν ως το τέλος του χρόνου τις τακτικές παροχές και τα δώρα (δηλ. ανελαστικές υποχρεώσεις που δεν μπορούν να αναβληθούν).
 Ειμαι 4 χρονια ανεργος με καρτα απο τον ΟΑΕΔ απο τον Νοεμβριο του 2008. Ειχα ιδιωτικη επειχηρηση και δυστυχως δεν ειχα ενσημα του Ι.Κ.Α...
 Η ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ..
 Χθές στα πλαίσια εκπαιδευτικής ημερίδας του ΕΚΚΕ σε συνεργασία με τον ΟΑΕΔ και την Ομοσπονδία ΑΜΕΑ επιχειρήθηκε η μετάγγιση ευαισθητοποίησης στους Εργασιακούς Συμβούλους (και όχι μόνο) αλλά και η ενημέρωση σχετικά με τις πηγές διακρίσεων στην αγορά εργασίας..
 Πόσο θα μειωθούν συντάξεις και εφάπαξ
 Λίγα 24ωρα προ της κατάθεσης στη Βουλή της νέας δέσμης μέτρων, οι διαρροές του πολυνομοσχεδίου επιβεβαιώνουν την κλιμακωτή μείωση των συντάξεων από 5% έως και 25%.
 Αλόγιστη στατάλη της Βουλής-Δίνουν 2,5 εκ. ευρώ στ...
 Ολοκληρώθηκε το 10ο συνέδριο της Ομοσπονδίας Εκπαι...


type: wikipedia

text:
Admiral (araabia väljendist امير البحر (Amīr-al-baḩr) ‘merede emiir’, ka ‘merede vürst’, ‘merede valitseja’) on paljude riikide mereväe kõrge auaste (nn täisadmiral).
 Eesti
 Eesti mereväes on admiral kõrgeim auaste, millest madalam on viitseadmiral. Maaväes vastab sellele kindrali auaste. Admirali auastet ei ole siiani kellelegi antud.
 Ameerika Ühendriigid
 Ameerika Ühendriikide mereväes on admiral (ehk neljatärniadmiral) (Admiral of the Navy, NATO OF-10) neljast admiralide auastmest kõrgeim. Eksisteerib ka nn viietärniadmirali auaste – laevastikuadmiral (Fleet Admiral), mida aga antakse ainult sõja ajal. Admiral on kõrgeim auaste, mida saab anda rahuajal.
 Kokku tohib mereväe tegevteenistuses olla 162 admirali, neist neljatärniadmirale on lubatud kuus.
 Pikka aega ei soovinud USA merevägi luua admirali auastet, kuna sooviti erineda Euroopa merevägedest, näiteks Briti kuninglikust mereväest. Lõpuks, Ameerika Ühendriikide kodusõja ajal siiski loodi esimesena kontradmirali, siis viitseadmirali ja lõpuks admirali auaste. Esimesena anti kõik admiralide auastmed David Farragutile – kontradmiraliks sai ta 16. juulil 1862, viitseadmiraliks 21. detsembril 1864 ja admiraliks 25. juulil 1866.
 Sarnaselt viitseadmiraliga on admiral ajutine auaste ja seotud ametiga, auaste antakse ainult ohvitseri nimetamisel auastet eeldavasse ametisse. Ametisse nimetab ohvitserid president kas madalama järgu kontradmiralidest, kontradmiralidest või viitseadmiralidest, teda nõustavad mereväeminister ja kaitseminister. Ohvitseri kinnitab ametisse senat enamushääletusega. Tavaliselt kestab teenistus neljatärniadmirali auastmes kolm aastat, kuid näiteks mereväekomandandi (Chief of Naval Operation) ametis neli aastat ja mereväe tuumareaktorite juhi (Director of Naval Reactors) ametis kaheksa aastat.
 Neljatärniadmiralid peavad erru minema pärast 40 aastat koguteenistuses, kui neid 60 päeva jooksul pärast ametist vabastamist ei nimetata uude ametisse, mis eeldab neljatärniadmirali auastet. Kõik admiralid on aga kohustatud erru minema kuu pärast oma 64. sünnipäeva, kuid kaitseminister saab seda pikendada kuni 66. ja president kuni 68. sünnipäevani. Tavaliselt lähevad aga kõrgemad ohvitserid erru piisava ajavaruga enne vanuse- ja teenistusaja piiranguni jõudmist, et mitte takistada uute ohvitseride ülendamist.
 Endised kasutajad
 Nõukogude Liit
 Nõukogude Liidus kehtestati admirali auaste (vene keeles адмирал) 1940. aastal. Sellest kõrgem oli aastatel 1940−1955 ja 1962−1991 laevastikuadmiral, aastatel 1955−1962 Nõukogude Liidu laevastikuadmiral; sellest madalam oli viitseadmiral. Maaväes vastas admiralile kindralpolkovnik. Aastatel 1940−1991 anti auaste 78 Nõukogude Liidu mereväelasele.
 Laevainseneridele anti aastatel 1940−1984 insener-admirali (aastast 1971 admiral-insener) auastet.
 Venemaa tsaari- ja keisririik
 Venemaal kehtestas admirali auastme (vene keeles адмирал) tsaar Peeter I. Sellest kõrgem oli kindraladmiral, madalam viitseadmiral. Kuna kindraladmirali aukraad anti väga vähestele, oli admiral de facto Venemaa mereväe kõrgeim auaste. Aastatel 1695−1917 anti see auaste rohkem kui 200 mereväelasele. Teenistusastmete tabelis oli see II klassi auaste.
 Vaata ka
 Kindraladmiral
 Kontradmiral
 Laevastikuadmiral
 Suuradmiral
 Viitseadmiral
 Välislingid
 Sea-king
 Mereväe auastmed
 Admiralid
 Ameerika Ühendriikide sõjandus
 Eesti merevägi
 Eesti sõjandus
 Eesti sõjaväelised auastmed
 Merendus
 Nõukogude Liidu sõjandus
 Nõukogude Liidu sõjaväelised auastmed mereväes
 Sõjaväelised auastmed
 Venemaa keisririigi merevägi
 Venemaa keisririigi sõjandus


type: contracts

text:
 Tähtis õiguslik teade
 |
 21997D0417(11)
 Euroopa Liidu Teataja L 100 , 17/04/1997 Lk 0071 - 0071
 EMP Ühiskomitee otsusnr 82/96,13. detsember 1996,millega muudetakse EMP lepingu XX lisa (keskkond)EMP ÜHISKOMITEE,võttes arvesse Euroopa Majanduspiirkonna lepingut, mida on kohandatud Euroopa Majanduspiirkonna lepingut kohandava protokolliga, edaspidi "leping", eelkõige selle artiklit 98,ning arvestades, et:lepingu XX lisa muudeti EMP Ühiskomitee 22. novembri 1996. aasta otsusega nr 68/96; [1]lepingusse tuleb lisada komisjoni 16. juuli 1996. aasta otsus 96/467/EÜ, millega kehtestatakse ökoloogilised kriteeriumid ühenduse ökomärgise andmiseks koopiapaberile, [2]ON VASTU VÕTNUD JÄRGMISE OTSUSE:Artikkel 1Lepingu XX lisa punkt 2ej (komisjoni otsus 96/337/EÜ) järele lisatakse järgmine punkt:"2ek. 396 D 467: komisjoni otsus 96/467/EÜ, 16. juuli 1996, millega kehtestatakse ökoloogilised kriteeriumid ühenduse ökomärgise andmiseks koopiapaberile (EÜT L 192, 2.8.1996, lk 26)."Artikkel 2Komisjoni otsuse 96/467/EÜ islandi- ja norrakeelne tekst, mis on lisatud käesoleva otsuse vastavates keeltes versioonidele, on autentne.Artikkel 3Käesolev otsus jõustub 1. jaanuaril 1997 tingimusel, et kõik lepingu artikli 103 lõikes 1 ettenähtud teated on EMP Ühiskomiteele esitatud. Otsust kohaldatakse alates 1. juulist 1996.Artikkel 4Käesolev otsus avaldatakse Euroopa Ühenduste Teataja EMP osas ja EMP kaasandes.Brüssel, 13. detsember 1996EMP Ühiskomitee nimeleesistujaH. Hafstein[1] EÜT L 71, 13.3.1997, lk 42.[2] EÜT L 192, 2.8.1996, lk 26.--------------------------------------------------


text:
141/2001 Sb. m. s. Úmluva o pravomoci orgánů, použitelném právu, uznávání, výkonu a spolupráci ve věcech rodičovské zodpovědnosti a opatření k ochraně dětí
 141/2001verze 2
 Sdělení č. 141/2001 Sb. m. s.Sdělení Ministerstva zahraničních věcí o přijetí Úmluvy o pravomoci orgánů, použitelném právu, uznávání, výkonu a spolupráci ve věcech rodičovské zodpovědnosti a opatření k ochraně dětí
 Datum vyhlášení 31.12.2001
 Uzavření smlouvy 19.10.1996
 Platnost od 01.01.2002
 Aktuální znění 05.12.2014 (verze 2)
 KAPITOLA I - Předmět Úmluvy (Čl. 1 - Čl. 4)
 KAPITOLA II - Pravomoc (Čl. 5 - Čl. 14)
 KAPITOLA III - Použitelné právo (Čl. 15 - Čl. 22)
 KAPITOLA IV - Uznání a výkon (Čl. 23 - Čl. 28)
 KAPITOLA V - Spolupráce (Čl. 29 - Čl. 39)
 KAPITOLA VI - Všeobecná ustanovení (Čl. 40 - Čl. 56)
 KAPITOLA VII - Závěrečná ustanovení (Čl. 57 - Čl. 63)
 Ministerstvo zahraničních věcí sděluje, že dne 19. října 1996 byla v Haagu přijata Úmluva o pravomoci orgánů, použitelném právu, uznávání, výkonu a spolupráci ve věcech rodičovské zodpovědnosti a opatření k ochraně dětí.
 Jménem České republiky byla Úmluva podepsána v Haagu dne 4. března 1999.
 S Úmluvou vyslovil souhlas Parlament České republiky a prezident republiky Úmluvu ratifikoval. Ratifikační listina České republiky byla uložena u vlády Nizozemského království, depozitáře Úmluvy, dne 13. března 2000.
 „Česká republika má čest určit ve smyslu článku 29 Úmluvy ústředním orgánem Úřad pro mezinárodně-právní ochranu dětí se sídlem v Brně, Benešova 22, který bude plnit úkoly uložené touto úmluvou.
 Česká republika má čest prohlásit ve smyslu článku 34 odst. 2 Úmluvy, že dožádání podle článku 34 odst. 1 Úmluvy je třeba postupovat jejím orgánům jen prostřednictvím Úřadu pro mezinárodněprávní ochranu dětí se sídlem v Brně, Benešova 22.
 Česká republika má čest stanovit ve smyslu článku 44 Úmluvy, že žádosti o převzetí nebo předání pravomoci podle článků 8 a 9 Úmluvy, jež souvisejí se soudním řízením v České republice nebo ve druhém smluvním státě, je třeba zasílat Ministerstvu spravedlnosti České republiky se sídlem v Praze 2, Vyšehradská 16. Ostatní žádosti podle článků 8 a 9 Úmluvy a žádosti o vyslovení souhlasu s umístěním dítěte do pěstounské nebo ústavní péče podle článku 33 Úmluvy je třeba zasílat Úřadu pro mezinárodněprávní ochranu dětí se sídlem v Brně, Benešova 22.“
 Úmluva vstupuje v platnost na základě svého článku 61 odst. 1 dne 1. ledna 2002 a tímto dnem vstupuje v platnost i pro Českou republiku.
 o pravomoci orgánů, použitelném právu, uznávání, výkonu a spolupráci ve věcech rodičovské zodpovědnosti a opatření k ochraně dětí
 uvažujíce o nutnosti zlepšit ochranu dětí v situacích mezinárodní povahy;
 přejíce si předcházet rozporům mezi svými právními systémy týkajícím se pravomoci soudů, použitelného práva, uznávání a výkonu opatření na ochranu dětí;
 uvědomujíce si význam mezinárodní spolupráce pro ochranu dětí;
 potvrzujíce, že nejlepší zájem dítěte musí být brán v úvahu v prvé řadě;
 uvědomujíce si nutnost revize Úmluvy ze dne 5. října 1961 o pravomoci a použitelném právu při ochraně nezletilých;
 přejíce si vytvořit společná ustanovení zajišťující tento cil a přihlížejíce k Úmluvě Organizace spojených národů o právech dítěte ze dne 20. listopadu 1989,
 1. Cílem této úmluvy je:
 b) určit, jakého práva mají tyto orgány při výkonu své pravomoci používat;
 c) stanovit právo použitelné na rodičovskou zodpovědnost;
 2. Pro účely této úmluvy výraz „rodičovská zodpovědnost“ zahrnuje rodičovskou moc nebo jiný obdobný vzájemný vztah stanovující práva, pravomoci a povinnosti rodičů, opatrovníků nebo jiných zákonných zástupců ve vztahu k osobě nebo majetku dítěte.
 Tato úmluva se vztahuje na děti od jejich narození do doby, kdy dosáhnou 18 let věku.
 Opatření uvedená v článku 1 se mohou týkat zejména
 a) přisuzování, výkonu, zrušení nebo omezení rodičovské zodpovědnosti, jakož i jejího delegování;
 b) práva péče o dítě včetně práv týkajících se péče o osobu dítěte a zejména práva na určení místa bydliště, jakož i osobního styku s dítětem včetně práva vzít si dítě na omezenou dobu do jiného místa, než je jeho obvyklé bydliště;
 e) umístění dítěte do pěstounské rodiny nebo do ústavní péče nebo zajištění péče prostřednictvím „kafala“ nebo obdobné instituce;
 f) dohledu státního orgánu na péči o dítě osobou, která má dítě v péči;
 h) veřejná opatření všeobecné povahy v záležitostech týkajících se vzdělávání nebo zdravotnictví; i) opatření přijímaná v důsledku trestných činů páchaných dětmi; j) rozhodnutí o právu na azyl a imigraci.
 1. Vůči dětem uprchlíků a dětem, v jejichž zemi došlo k nepokojům, v důsledku čehož tyto děti byly přemístěny do různých zemí, vykonávají pravomoci podle článku 5 odst. 1 orgány smluvního státu, na jehož území se děti v důsledku tohoto přemístění nacházejí.
 2. Ustanovení předchozího odstavce se rovněž vztahuje na děti, jejichž obvyklé bydliště nelze zjistit.
 a) osoba, instituce nebo jiný orgán mající právo péče souhlasily s přemístěním nebo zadržením, nebo
 b) dítě bydlelo v tomto jiném státě nejméně po dobu jednoho roku poté co osoba, instituce nebo jiný orgán, které mají právo péče, znaly nebo musely znát místo pobytu dítěte, nevznesly požadavek na navrácení během tohoto období a dítě se sžilo se svým novým prostředím.
 2. Přemístění nebo zadržování dítěte se pokládá za protiprávní, jestliže
 a) porušuje práva péče náležící osobě, instituci nebo jinému orgánu, ať společně nebo samostatně, podle práva státu, ve kterém dítě mělo obvyklé bydliště bezprostředně před přemístěním nebo zadržením; a
 - žádat, aby tento jiný orgán buď přímo nebo s pomocí ústředního orgánu svého státu převzal pravomoc k přijetí opatření pro ochranu, která považuje za nutná, nebo
 2. Smluvní státy, jejichž orgány mohou být dožádány podle předchozího odstavce, jsou
 d) stát, ke kterému má dítě závažný vztah.
 3. Zmíněné orgány mají možnost si vyměňovat své názory.
 4. Orgán dožádaný podle odstavce 1 může převzít pravomoc místo orgánu majícího pravomoc podle článku 5 nebo 6, jestliže to pokládá za vhodné vzhledem k nejlepším zájmům dítěte.
 1. Jestliže se orgány smluvní strany uvedené v článku 8 odst. 2 domnívají, že mají v konkrétním případě lepší předpoklady pro posuzování nejlepších zájmů dítěte, mohou buď
 - požadovat na příslušném orgánu smluvní strany obvyklého bydliště dítěte přímo nebo s pomocí ústředního orgánu tohoto státu, aby mohly vykonávat pravomoci a přijímat opatření na ochranu dítěte, která pokládají za nezbytná, nebo
 2. Dotyčné orgány mají možnost si vyměňovat své názory.
 1. Aniž by byla dotčena ustanovení článků 5 až 9, mohou orgány smluvního státu při výkonu své pravomoci k rozhodování o návrhu na rozvod nebo rozluku rodičů dítěte, které má obvyklé bydliště v jiném smluvním státě, nebo o prohlášení jejich manželství za neplatné, pokud to právo jejich státu umožňuje, přijmout opatření zaměřená na ochranu osoby nebo majetku dítěte, jestliže
 a) v době zahájení řízení jeden z jeho rodičů má obvyklé bydliště v tomto státě a jestliže jeden z nich má rodičovskou zodpovědnost vůči dítěti, a
 1. S výjimkou uvedenou v článku 7 orgány smluvního státu, na jehož území se nachází dítě nebo majetek patřící dítěti, mají pravomoc přijímat opatření prozatímního charakteru na ochranu osoby nebo majetku dítěte, která mají územní účinnost omezenou na dotyčný stát, pokud tato opatření nejsou neslučitelná s opatřeními již přijatými orgány, které mají pravomoc podle článků 5 až 10.
 1. Orgány smluvního státu, které mají pravomoc podle článků 5 až 10 přijímat opatření na ochranu osoby nebo majetku dítěte, se musí zdržet výkonu této pravomoci, jestliže v době zahájení řízení byla požadována odpovídající opatření od orgánů jiného smluvního státu, majících pravomoc podle článků 5 až 10 v době žádosti, a ještě o nich probíhá řízení.
 Opatření přijatá podle článků 5 až 10 zůstanou v platnosti ve svém rozsahu, i když v důsledku změny okolností odpadl důvod, který založil pravomoc, dokud orgány mající pravomoc podle Úmluvy nezměnily, nenahradily nebo nezrušily taková opatření.
 1. Při výkonu pravomoci podle ustanovení kapitoly II použijí orgány smluvních států své vlastní právo.
 2. Pokud však to ochrana osoby nebo majetku dítěte vyžaduje, mohou výjimečně použít nebo přihlédnout k právu jiného státu, k němuž má daná situace podstatný vztah.
 2. Přiznání nebo zánik rodičovské zodpovědnosti podle dohody nebo podle jednostranného právního úkonu, bez zásahu soudního nebo správního orgánu, se řídí zákony státu obvyklého bydliště dítěte v době, kdy dohoda nebo jednostranný právní úkon nabude účinnosti.
 1. Platnost právního úkonu mezi třetí stranou a jinou osobou, která je oprávněna jednat jako zákonný zástupce dítěte podle práva státu, ve kterém byl úkon učiněn, nemůže být popřena a třetí strana nemůže nést odpovědnost pouze z důvodu, že jiná osoba nebyla zákonným zástupcem dítěte podle práva, na které odkazují ustanovení této kapitoly, ledaže by třetí strana věděla anebo musela vědět, že rodičovská zodpovědnost se řídí podle tohoto posledně uvedeného práva.
 1. V této kapitole pojem „právo“ znamená právo platné ve státě, s výjimkou jeho kolizních norem.
 2. Pokud však je právo použitelné podle článku 16 právem nesmluvního státu a jestliže kolizní normy tohoto státu odkazují na právo jiného nesmluvního státu, který by použil své vlastní právo, pak se použije právo tohoto naposledy jmenovaného státu. Jestliže by tento jiný nesmluvní stát své vlastní právo nepoužil, pak rozhodným právem je právo, na které odkazuje článek 16.
 Použití práva, na které odkazují ustanovení této kapitoly, může být odmítnuto pouze tehdy, když by použití bylo zjevně v rozporu s veřejným pořádkem, s ohledem na nejlepší zájmy dítěte.
 Aniž by byla dotčena ustanovení článku 23 odst. 1, může zainteresovaná osoba požadovat na příslušných orgánech smluvního státu, aby rozhodly o uznání, nebo neuznání opatření přijatého v jiném smluvním státě. Postup se řídí právem dožádaného státu.
 3. Prohlášení vykonatelnosti nebo registrace mohou být zamítnuty pouze z důvodů uvedených v článku 23 odst. 2.
 2. Federální státy, státy s více než jedním právním systémem nebo státy mající autonomní územní jednotky mohou ustanovit více než jeden ústřední orgán a specifikovat územní nebo personální rozsah jejich funkcí. Stát, který ustanoví více než jeden ústřední orgán, určí jeden z nich jako ústřední orgán, kterému budou zasílána veškerá sdělení k postoupení příslušným ústředním orgánům v tomto státě.
 1. Ústřední orgány budou navzájem spolupracovat a zajišťovat spolupráci mezi příslušnými orgány svých států za účelem dosažení cílů této úmluvy.
 2. V souvislosti s aplikací této úmluvy přijmou příslušné kroky k tomu, aby byly zajištěny informace týkající se zákonů a dostupných služeb v jejich státech, které se týkají ochrany dětí.
 a) usnadnění vzájemného styku a nabídky pomocí podle článků 8 a 9 a podle této kapitoly;
 Na základě odůvodněného dožádání ústředního orgánu nebo jiného příslušného orgánu smluvního státu, ke kterému má dítě nejzávažnější vztah, ústřední orgán smluvního státu, ve kterém dítě má své obvyklé bydliště a nachází se v něm, přímo anebo prostřednictvím státních nebo jiných orgánů:
 1. Jestliže orgán mající pravomoc podle článků 5 až 10 uvažuje o umístění dítěte v pěstounské rodině nebo v ústavní péči anebo uvažuje o zajištění péče prostřednictvím „kafala“ nebo obdobné instituce a jestliže takové umístění nebo zajištění péče se má uskutečnit v jiném smluvním státě, musí to nejdříve projednat s ústředním orgánem anebo s jiným příslušným orgánem naposledy jmenovaného státu. Za tím účelem zašle zprávu o dítěti spolu s důvody pro navrhované umístění nebo zajištění péče.
 2. Orgány smluvního státu, ve kterém dítě nemá obvyklé bydliště, mohou na žádost rodiče bydlícího v tomto státě, který si hodlá zajistit nebo udržet právo osobního styku s dítětem, shromáždit informace nebo důkazy a zjištění o způsobilosti tohoto rodiče k výkonu práva osobního styku s dítětem a podmínek, za nichž styk má být vykonáván. Orgán, který má pravomoc podle článků 5 až 10 k rozhodování o právu osobního styku s dítětem, uzná a posoudí tyto informace, důkazy a zjištění dříve než rozhodne.
 3. Orgán, který má pravomoc podle článků 5 až 10 k rozhodnutí o právu osobního styku s dítětem, může přerušit řízení až do výsledku řízení o žádosti podané podle odstavce 2, zejména když má rozhodnout o návrhu na omezení nebo zrušení práva na osobní styk s dítětem, které bylo přiznáno ve státě dřívějšího obvyklého bydliště dítěte.
 V případě, že dítě je vystaveno vážnému nebezpečí, budou příslušné orgány smluvního státu, ve kterém byla přijata opatření na ochranu dítěte nebo se o nich uvažuje, jestliže jsou informovány, že dítě změnilo bydliště anebo že se nachází v jiném státě, informovat orgány tohoto jiného státu o vzniklém nebezpečí a o přijatých opatřeních.
 1. Bez újmy na možnosti uložení přiměřených poplatků za obstarání služeb ústřední a jiné státní orgány smluvních států nesou vlastní náklady vzniklé při postupu podle ustanovení této kapitoly.
 2. Kterýkoliv smluvní stát může uzavřít dohody s jedním nebo s více smluvními státy týkající se rozdělení nákladů.
 Kterýkoliv smluvní stát může uzavřít dohody s jedním nebo s více smluvními státy za účelem usnadnění postupu podle této kapitoly při jejich vzájemném styku. Státy, které takovou dohodu uzavřou, zašlou její kopii depozitáři Úmluvy.
 1. Orgány smluvního státu, v němž má dítě obvyklé bydliště, nebo smluvního státu, ve kterém bylo přijato opatření na ochranu, mohou vystavit osobě mající rodičovskou zodpovědnost nebo osobě pověřené ochranou osoby nebo majetku dítěte na její žádost potvrzení obsahující rozsah, v němž může tato osoba jednat, a jí příslušející pravomoci.
 2. Platí domněnka, že oprávnění a pravomoci uvedené v potvrzení této osobě příslušejí, pokud nebude prokázán opak.
 3. Každý smluvní stát určí orgány příslušné k vystavení tohoto potvrzení.
 Osobní údaje shromážděné nebo postoupené podle této úmluvy mohou být použity pouze pro ty účely, pro něž byly shromážděny nebo postoupeny.
 Orgány, jímž byly informace postoupeny, zajistí, že s nimi bude nakládáno jako s důvěrnými v souladu se zákony svých států.
 1. Určení orgánů uvedená v článcích 29 a 44 budou sdělena Stálému výboru Haagské konference mezinárodního práva soukromého.
 2. Prohlášení podle článku 34 odst. 2 bude předáno depozitáři Úmluvy.
 1. každý odkaz na obvyklé bydliště v tomto státě bude znamenat odkaz na obvyklé bydliště v územní jednotce,
 2. každý odkaz na přítomnost dítěte v tomto státě bude znamenat odkaz na přítomnost v územní jednotce,
 3. každý odkaz na místo, kde se nachází majetek dítěte v tomto státě, bude znamenat odkaz na místo, kde je umístěn majetek dítěte v územní jednotce,
 4. každý odkaz na stát, jehož je dítě státním příslušníkem, bude znamenat odkaz na územní jednotku stanovenou zákonem tohoto státu anebo, při neexistenci příslušných pravidel, na územní jednotku, ke které má dítě nejtěsnější vztah,
 5. každý odkaz na stát, u jehož orgánů byl podán návrh na rozvod nebo právní rozluku rodičů dítěte nebo zrušení jejich manželství, bude znamenat odkaz na územní jednotku, jejíž orgány rozhodují o tomto návrhu,
 6. každý odkaz na stát, ke kterému má dítě závažný vztah, bude znamenat odkaz na územní jednotku, ke které má dítě takový vztah,
 7. každý odkaz na stát, do kterého se dítě přestěhovalo anebo ve kterém je zadržováno, bude znamenat odkaz na příslušnou územní jednotku, do které dítě bylo přemístěno anebo ve které je zadržováno,
 8. každý odkaz na orgány státu, které mají jiné postavení než ústřední orgány, bude znamenat odkaz na ty, které jsou oprávněny jednat v rámci příslušné územní jednotky,
 9. každý odkaz na právo, řízení nebo orgány státu, ve kterém bylo přijato opatření, bude znamenat odkaz na právo, řízení nebo orgány územní jednotky, ve které takové opatření bylo přijato,
 10. každý odkaz na právo, řízení nebo orgány státu dožádaného bude znamenat odkaz na právo, řízení nebo orgány územní jednotky, v níž je požadováno uznání nebo výkon.
 Pro určení rozhodného práva podle kapitoly III ve vztahu ke státu, který se skládá ze dvou nebo více územních jednotek, z nichž každá má svůj právní systém nebo vlastní soubor právních pravidel pro záležitosti upravené touto úmluvou, platí následující pravidla:
 a) existují-li v takovém státě platná pravidla určující právo, které územní jednotky se má použít, použije se právo této jednotky,
 Pro účely určení rozhodného práva podle kapitoly III ve vztahu ke státu, který má dva nebo více právních systémů nebo souborů právních pravidel platných pro různé kategorie osob ohledně záležitostí upravených touto úmluvou, platí tato pravidla:
 a) existují-li v takovém státě platná pravidla určující, které z těchto práv se použije, použije se toto právo,
 b) při neexistenci takových pravidel se použije právo nebo soubor právních pravidel, k němuž má dítě nejtěsnější vztah.
 Tato úmluva se nedotýká Úmluvy ze dne 25. října 1980 o občanskoprávních aspektech mezinárodních únosů dětí mezi stranami obou úmluv. Žádné ustanovení této úmluvy však nebrání tomu, aby bylo možné ji použít pro účely dosažení návratu dítěte, které bylo protiprávně přemístěno nebo zadrženo, anebo pro zajištění práva na osobní styk s dítětem.
 Ve vztahu mezi smluvními státy tato úmluva nahrazuje Úmluvu ze dne 5. října 1961 o pravomoci orgánů a rozhodném právu pro ochranu nezletilých a Úmluvu o úpravě poručnictví nad nezletilými, podepsanou dne 12. června 1902 v Haagu, aniž by bylo dotčeno uznání opatření přijatých podle shora zmíněné Úmluvy ze dne 5. října 1961.
 1. Sdělení zasílaná ústřednímu orgánu nebo jinému orgánu smluvního státu musí být v původním jazyce a musí být opatřena překladem do úředního jazyka nebo jednoho z úředních jazyků tohoto jiného státu nebo, pokud to není možné, překladem do francouzštiny nebo angličtiny.
 2. Smluvní stát však může výhradou podle článku 60 vyloučit použití buď francouzštiny nebo angličtiny, nikoli ale obou.
 a) vyhradit pravomoc svých orgánů k přijetí opatření na ochranu majetku dítěte, který se nachází na jeho území,
 Generální tajemník Haagské konference mezinárodního práva soukromého bude pravidelně svolávat Zvláštní komisi, aby posoudila provádění Úmluvy v praxi.
 1. Úmluva bude otevřena k podpisu státům, které byly členy Haagské konference mezinárodního práva soukromého v době Osmnáctého zasedání.
 1. Kterýkoliv jiný stát může přistoupit k Úmluvě poté, co tato vstoupí v platnost podle článku 61 odst. 1.
 3. Tento přístup bude platný pouze ve vztahu mezi přistupujícím státem a těmi smluvními státy, které nevznesly výhradu k jeho přístupu do šesti měsíců po obdržení notifikace uvedené v článku 63 písm. b). Tato výhrada může být vznesena rovněž státy v době, kdy ratifikují, přijímají nebo schvalují Úmluvu po přístupu. Všechny tyto výhrady budou notifikovány depozitáři.
 1. Pokud stát má dvě nebo více územních jednotek, v nichž platí různé právní systémy ve věcech upravených Úmluvou, může při podpisu, přijetí, schválení nebo přístupu prohlásit, že se tato úmluva vztahuje na všechny jeho územní jednotky nebo jen na jednu či více z nich a může kdykoli toto prohlášení měnit podáním jiného prohlášení.
 2. Všechna tato prohlášení budou notifikována depozitáři a musí výslovně stanovit územní jednotky, na něž se Úmluva vztahuje.
 1. Každý stát může nejpozději při ratifikaci, přijetí, schválení nebo přístupu nebo při prohlášení podle článku 59 učinit jednu nebo obě výhrady uvedené v článku 54 odst. 2 a článku 55. Jiné výhrady nejsou přípustné.
 1. Úmluva vstoupí v platnost prvním dnem měsíce následujícího po uplynutí tří měsíců po uložení třetí listiny o ratifikaci, přijetí nebo schválení uvedené v článku 57.
 a) pro každý stát, který ji dodatečně ratifikuje, přijme nebo schválí, prvním dnem měsíce následujícího po uplynutí tří měsíců po uložení listiny o ratifikaci, přijetí, schválení nebo přístupu;
 b) pro každý přistupující stát prvním dnem měsíce následujícího po uplynutí tří měsíců po uplynutí období šesti měsíců uvedeného v článku 58 odst. 3;
 c) pro územní jednotku, na niž se Úmluva bude vztahovat podle článku 59, prvého dne měsíce následujícího po uplynutí tří měsíců po notifikaci uvedené v tomto článku.
 1. Členský stát Úmluvy ji může vypovědět písemnou notifikaci zaslanou depozitáři. Vypovězení se může týkat také jen určitých územních jednotek, na které se Úmluva vztahovala.
 2. Vypovězení se stane účinným prvním dnem měsíce následujícího po uplynutí dvanácti měsíců od obdržení notifikace depozitářem. Pokud v notifikaci je uvedena delší lhůta pro účinnost vypovězení, vypovězení se stane účinným po uplynutí této delší lhůty od obdržení notifikace depozitářem.
 Depozitář bude notifikovat členským státům Haagské konference mezinárodního práva soukromého a státům, které přistoupily podle článku 58, následující:
 b) přístupy a výhrady vznesené k přístupům uvedené v článku 58;
 c) den, kdy Úmluva vstoupí v platnost podle článku 61;
 d) prohlášení uvedená v článcích 34 odst. 2 a 59;
 f) výhrady uvedené v článcích 54 odst. 2 a 55 a odvolání uvedená v článku 60 odst. 2;
 Na důkaz čehož podepsaní, řádně k tomu zmocněni, podepsali tuto úmluvu.
 Dáno v Haagu dne 19. října 1996 v anglickém a francouzském jazyce, oba texty jsou stejně autentické, v jednom vyhotovení, které bude uloženo v archivech vlády Nizozemského království a jehož ověřená kopie bude zaslána diplomatickou cestou každému z členských států Haagské konference mezinárodního práva soukromého ke dni jejího Osmnáctého zasedání.


type: legislation

text:
 2.8.2021
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 277/29
 РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) 2021/1262 НА КОМИСИЯТА
 от 26 юли 2021 година
 за одобрение на изменения в спецификацията на защитено наименование за произход или защитено географско указание („Iaşi“ (ЗНП)
 ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
 като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
 като взе предвид Регламент (ЕС) No 1308/2013 на Европейския парламент и на Съвета от 17 декември 2013 г. за установяване на обща организация на пазарите на селскостопански продукти и за отмяна на регламенти (ЕИО) No 922/72, (ЕИО) No 234/79, (ЕО) No 1037/2001 и (ЕО) No 1234/2007 на Съвета (1), и по-специално член 99 от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 Комисията разгледа заявката за одобрение на изменения в спецификацията на защитеното наименование за произход „Iaşi“, представена от Румъния в съответствие с член 105 от Регламент (ЕС) No 1308/2013.
 (2)
 В съответствие с изискването по член 97, параграф 3 от Регламент (ЕС) No 1308/2013 Комисията публикува в Официален вестник на Европейския съюз заявката за одобрение на измененията в спецификацията (2).
 (3)
 В Комисията не постъпиха възражения по реда на член 98 от Регламент (ЕС) No 1308/2013.
 (4)
 Поради това измененията в спецификацията следва да бъдат одобрени съгласно член 99 от Регламент (ЕС) No 1308/2013.
 (5)
 Мерките, предвидени в настоящия регламент, са в съответствие със становището на Комитета за общата организация на селскостопанските пазари,
 ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
 Член 1
 Одобрява се публикуваното в Официален вестник на Европейския съюз изменение в продуктовата спецификация на наименованието „Iaşi“ (ЗНП).
 Член 2
 Настоящият регламент влиза в сила на двадесетия ден след деня на публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
 Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави членки.
 Съставено в Брюксел на 26 юли 2021 година.
 За Комисията
 от името на председателя,
 Janusz WOJCIECHOWSKI
 Член на Комисията
 (1) ОВ L 347, 20.12.2013 г., стр. 671.
 (2) ОВ C 93, 19.3.2021 г., стр. 68.