type: wikipedia

text:
Babalu est un maxi (EP) de Michael Bublé, réalisé en 2001, mais qui ne sortit pas sur le marché.
 Chansons
 "Spiderman Theme"
 "You Must Have Been a Beautiful Baby"
 "You'll Never Know"
 "Lazy River"
 "Oh Marie"
 "I Can't Help Falling in Love"
 "Bill Bailey"
 "Buena Sera"
 "When You're Smiling"
 "What a Wonderful World"
 "Don't Get Around Much Anymore"
 "Mack the Knife"
 "La Vie en rose"
 Liens externes
 Site officiel USA
 Album musical sorti en 2001
 Album de Michael Bublé


type: other

text:
ECLI:SI:VSMB:2016:I.CPG.262.2016
 VSM0023064
 Janez Polanec(preds.), Mirjana Pintarič(poroč.), Danica Šantl Feguš
 sprememba tožbe - navajanje novih dejstev in dokazov - prekluzija - obračun DDV glede na čas opravljene storitve
 Ker zakon dovoljuje spremembo tožbe do konca glavne obravnave, slednje pomeni, da lahko do istega časovnega mejnika stranka utemeljuje spremembo tožbe z novimi dejstvi in dokazi. Dopustitev spremembe tožbe bi v nasprotnem primeru izgubila vsak smisel. Zanjo zato prekluzija navajanja novih dejstev in dokazov iz 286. člena ZPP ne velja. Na podlagi obrazloženega je odločitev sodišča prve stopnje, ki je pri svoji odločitvi upoštevalo dejstva in dokaze tožeče stranke iz tretje pripravljalne vloge, ki pomeni spremembo tožbe v skladu s prvim odstavkom 184. člena ZPP, pravilna. Sodišče prve stopnje tako pravilno ni upoštevalo ugovorov tožene stranke o prekluziji in so do le-teh, kot nerelevantnih za postopek, ni bil dolžno posebej opredeljevati tako, da smiselno očitana kršitev iz 8. točke drugega odstavka 339. člena ZPP ni podana.
 - V skladu z ZDDV-1 se DDV obračuna po stopnji, ki velja v trenutku nastanka obdavčljivega dogodka (prvi odstavek 40. člena ZDDV-1). Obdavčljivi dogodek in s tem obveznost obračuna DDV pa nastane, ko je blago dobavljeno ali so storitve opravljene v skladu s prvim odstavkom 33. člena ZDDV-1.
 I. Pritožbi se delno ugodi, sodba sodišča prve stopnje se v III. točki izreka spremeni tako, da sedaj glasi:
 - „Tožena stranka je dolžna v roku 15 dni plačati tožeči stranki znesek 5.409,82 EUR z zakonskimi zamudnimi obrestmi od 18. 4. 2015 dalje do plačila.“
 II. V preostalem delu se pritožba zavrne kot neutemeljena.
 1. Sodišče prve stopnje je z uvodoma navedeno sodbo v I. točki izreka sklep o izvršbi Okrajnega sodišča v Ljubljani VL 55892/2015 z dne 14. 5. 2015 zaradi delne pripoznave zahtevka s strani tožene stranke vzdržalo v veljavi za znesek 1.555,52 EUR z zakonskimi zamudnimi obrestmi od 18. 4. 2015 dalje do plačila. V II. točki izreka je vzdržalo prej navedeni sklep o izvršbi v veljavi za stroške izvršilnega postopka v znesku 44,00 EUR s pripadajočimi zakonskimi zamudnimi obrestmi. V III. točki izreka je toženi stranki naložilo v plačilo znesek 5.525,90 EUR z zakonskimi zamudnimi obrestmi od 18. 4. 2015 dalje do plačila in v IV. točki je zaradi delnega umika tožbe prej citirani sklep o izvršbi razveljavilo za znesek 3.451,14 EUR z zakonskimi zamudnimi obrestmi od 18. 4. 2015 dalje ter postopek v tem delu ustavilo. V V. točki izreka je odločilo o stroških postopka in jih v znesku 1.326,24 EUR naložilo v plačilo toženi stranki.
 2. Zoper sprejeto odločitev se pritožuje tožena stranka zaradi zmotne in nepopolne ugotovitve dejanskega stanja in kršitve določb pravdnega postopka. Navaja, da sta pravdni stranki na podlagi izvedenega javnega naročila dne 15. 4. 2011 sklenili Gradbeno pogodbo o financiranju in izgradnji nadhoda za pešce - sever preko T. c. v M. in dva ankesa k pogodbi. Zaradi insolventnosti tožeče stranke je tožena stranka 28. 9. 2012 odstopila od navedene gradbene pogodbe, vključno z sprejetima aneksoma in v posledici tega dne 26. 3. 2015 zavrnila končno situacijo za izvedbo nadhoda v znesku 5.009,66 EUR. Le-ta je bila naročniku poslana dne 18. 3. 2015, torej po tem, ko je le-ta že odstopil od pogodbe. Tožena stranka priznava, da je tožeča stranka dela, ki jih je zaračunala v končni situaciji opravila, vendar le-ta s strani nadzornika niso bila potrjena. Tako je pritožnica priznala dela pod postavko 2.1. izdelava hidroizolacije betonske površine prekladne konstrukcije, 1 cm ter v tem delu pripoznala tožbeni zahtevek, ugovarjala pa je zaračunanim dodatnim delom pod točko 4. Glede tega dela zahtevka je potem tožeča stranka tožbo umaknila in razširila tožbo na znesek 4.529,43 EUR z 22 % DDV-jem iz naslova pripravljalnih del, skupaj torej 5.529,90 EUR. Zatem je v tretji pripravljalni vlogi dne 2. 2. 2016 ponovno spremenila tožbeno podlago in tako namesto plačila za dela iz naslova pripravljalnih del vtožuje enak znesek, ki predstavlja zaračunana dela po končni situaciji pod točko 1.2. voziščna konstrukcija v znesku 5.581,32 EUR in na podlagi postavke 1.5. oprema nadhoda v znesku 223,13 EUR. Na drugem naroku za glavno obravnavo dne 7. 3. 2016 je tožena stranka želela odgovoriti na navedbe tožeče stranke iz njene pripravljalne vloge, vendar jo je sodišče opozorilo, da je glede novih navedb že prekludirana, kljub temu pa je na zapisnik potem navedla, da je tožeča stranka glede teh navedb prekludirana, saj je tožena stranka po razširjenem zahtevku le-tega že izpolnila, tožeča stranka pa je ponovno spremenila tožbeno podlago. Sodišče prve stopnje je tako dovolilo večkratno objektivno spremembo tožbe. Sicer pa je sodišče prve stopnje tekom postopka storilo več bistvenih kršitev določb pravdnega postopka po prvem odstavku 339. člena ZPP, izpodbijana sodba pa je pomanjkljiva in se je ne da preizkusiti, ker ne vsebuje razlogov o odločilnih dejstvih na katere je sodišče oprlo svojo odločitev, slednje pa predstavlja absolutno bistveno kršitev določb postopka iz 14. in 15. točke drugega odstavka 339. člena ZPP, saj v sodbi obstajajo med drugim tudi nasprotja, med tem kar se navaja v razlogih sodbe, o vsebini listin in zapisniki ter med samimi listinami. Predlaga, da sodišče druge stopnje pritožbi ugodi, tožbeni zahtevek v celoti zavrne in naloži plačilo stroškov tožeči stranki oziroma sodbo sodišča prve stopnje razveljavi in vrne v novo sojenje.
 4. Sodišče druge stopnje je sodbo sodišča prve stopnje preizkusilo v okviru presoje utemeljenosti pritožbenih navedb, kot tudi v okviru uradnega pritožbenega preizkusa po drugem odstavku 350. člena ZPP.
 5. Iz dejanskih ugotovitev sodišča prve stopnje izhaja in slednje med pravdnima strankama ni sporno, da sta bili v pogodbenem odnosu, na podlagi Gradbene pogodbe o finalizaciji in izgradnji nadhoda sever preko T. c. v M. in na podlagi katere je tožeča stranka izstavila toženi stranki končno situacijo št. 43-53-02742/2015/SIF v znesku 5.009,66 EUR. Prav tako je nesporno, da je tožena stranka dne 28. 9. 2012 iz razloga insolventnosti tožeče stranke, nad katero se je dne 22. 10. 2012 začel stečaj, odstopila od gradbene pogodbe. Dela, ki jih vtožuje tožeča stranka so bila opravljena pred odstopom od pogodbe in po izdaji zadnje začasne situacije februarja 2012.
 6. Tožena stranka je v prvi pripravljalni vlogi priznala, da so bila opravljena dela pod postavko 2.1. izdelava hidroizolacije betonske površine prekladne konstrukcije 1 cm in 2.2. izdelava nosilno in obrambno zaporne plasti bitumenskega betona v debelini 4 cm, ki so tudi potrjene v knjigi obračunskih izmer in niso bila zajeta v začasnih situacijah ter tudi niso bila poravnana s strani tožene stranke, zato v tem delu tožbeni zahtevek pripoznava. Višino zneska katerega tožena stranka pripoznava, ni navedla, ga pa je opredelila v drugi pripravljalni vlogi tožeča stranka in sicer v višini 1.555,52 EUR. Temu tožena stranka ni ugovarjala. Sodišče prve stopnje nadalje v 8. točki obrazložitve navaja, da je pri izdelavi končne situacije prišlo do napake in da tožeča stranka vtožuje na podlagi postavke 1.2. znesek 5.581,32 EUR in na podlagi postavke 1.5. (oprema nadhoda) znesek v višini 223,13 EUR, saj je izvedbo postavke 1.2. tožena stranka v višini 1.555,52 EUR pripoznala, vendar pa je tožeča stranka v končni situaciji dejansko vrednost opravljenih del na podlagi navedene postavke ocenila na 6.809,21 EUR, tožena stranka pa je ni plačala, zato le-to vtožuje v tem postopku. Ker je tožeča stranka po sklenjeni pogodbi dela opravila ji je tožena stranka za opravljeno storitev dolžna plačati (619. člen Obligacijskega zakonika - v nadaljevanju OZ).
 7. Sodišče druge stopnje v celoti povzema dejanska in pravna naziranja sodišča prve stopnje v točkah 8 - 11 obrazložitve, glede na pritožbene navedbe pa še dodaja:
 8. Tožeča stranka je dejansko tekom postopka na prvi stopnji dvakrat spremenila tožbo. Sprememba tožbe je namreč dovoljena vse do konca glavne obravnave (prvi odstavek 184. člena ZPP). Prva sprememba tožbe, ki jo je s sklepom dovolilo tudi sodišče prve stopnje na naroku dne 18. 1. 2016 je sledila druga sprememba tožbe, ki jo je tožeča stranka podala s tretjo pripravljalno vlogo dne 3. 2. 2016, ko je spremenila istovetnost zahtevka, saj je namesto zahtevka iz opravljenih pripravljalnih del postavila zahtevek na podlagi postavke 1.2. voziščne konstrukcije in postavke 1.5. oprema nadhoda. Tako je tožeča stranka postavila zahtevek za povsem druga opravljena dela. Ker gre za generični zahtevek (na denarni znesek) je za identifikacijo zahtevka potrebno upoštevati dejansko podlago. Ta pa je bila nedvomno spremenjena, saj je tožeča stranka po spremembi tožbe vtoževala terjatev iz naslova dodatnih del, po spremembi podani z vlogo z dne 3. 2. 2016 pa dela iz naslova voziščne konstrukcije in opreme nadhoda. Slednje spremembe tožbe sodišče prve stopnje sicer ni dovolilo s sklepom, vendar pa se je tožena stranka spustila v obravnavanje tako spremenjene tožbe, kateri vsebinsko ni nasprotovala, navajala je zgolj, da je tožeča stranka z navajanjem novih dejstev prekludirana. Ker zakon dovoljuje spremembo tožbe do konca glavne obravnave, slednje pomeni, da lahko do istega časovnega mejnika stranka utemeljuje spremembo tožbe z novimi dejstvi in dokazi. Dopustitev spremembe tožbe bi v nasprotnem primeru izgubila vsak smisel. Zanjo zato prekluzija navajanja novih dejstev in dokazov iz 286. člena ZPP ne velja.
 9. Na podlagi obrazloženega je odločitev sodišča prve stopnje, ki je pri svoji odločitvi upoštevalo dejstva in dokaze tožeče stranke iz tretje pripravljalne vloge, ki pomeni spremembo tožbe v skladu s prvim odstavkom 184. člena ZPP, pravilna. Sodišče prve stopnje tako pravilno ni upoštevalo ugovorov tožene stranke o prekluziji in so do le-teh, kot nerelevantnih za postopek, ni bil dolžno posebej opredeljevati tako, da smiselno očitana kršitev iz 8. točke drugega odstavka 339. člena ZPP ni podana.
 10. Pritožbeni očitek o zagrešeni absolutni bistveni kršitvi iz 14. točke drugega odstavka 339. člena ZPP, ki ga pritožba le pavšalno uveljavlja, ni utemeljen. Razlogi v izpodbijani sodbi so jasni, razumljivi in omogočajo preizkus pravilnosti le-te. Pritožba uveljavlja tudi kršitev 15. točke drugega odstavka 339. člena ZPP, ki se nanaša na napačen prenos podatkov glede odločilnih dejstev iz natančno določene listine v sodbo, česar slednjega pa pritožba ne konkretizirano in je v tem neobrazložena, na kršitev iz 15. točke druge odstavka 339. člena ZPP pa sodišče druge stopnje ne pazi po uradni dolžnosti.
 11. Pritožba povsem neobrazloženo očita sodišču prve stopnje več bistvenih kršitev določb pravdnega postopka po prvem odstavku 339. člena ZPP, ne da bi pojasnila katere so te kršitve in kako so vplivale na zakonitost in pravilnost izpodbijane odločitve.
 12. Sodišče druge stopnje pa nadalje ugotavlja, da je sodišče prve stopnje napačno uporabilo materialno pravo (341. člen ZPP), ko je tožeči stranki na terjatev priznalo 22 % DDV. V skladu z Zakonom o davku na dodano vrednost (v nadaljevanju ZDDV-1) se DDV obračuna po stopnji, ki velja v trenutku nastanka obdavčljivega dogodka (prvi odstavek 40. člena ZDDV-1). Obdavčljivi dogodek in s tem obveznost obračuna DDV pa nastane, ko je blago dobavljeno ali so storitve opravljene v skladu s prvim odstavkom 33. člena ZDDV-1. Zato bi bila tožeča stranka upravičena do obračuna DDV v višini 22 % zgolj za storitve, ki bi bile opravljene po uveljavitvi spremenjene davčne stopnje po 1. 7. 2013(1). Nesporno med strankami pa je, da so bila dela opravljena do septembra 2012, zato je v tem primeru potrebno obračunati DDV v višini 20 %. Sodišče je zato v navedenem odločitev sodišča prve stopnje spremenilo, saj je ugotovilo, da znaša v neto znesku zahtevek tožeče stranke 5.581,32 EUR iz postavke 2.1. in 223,13 EUR iz postavke 1.5. kar skupaj z 20 % DDV znaša 6.965,34 EUR in glede na dejstvo, da je tožena stranka pripoznala zahtevek v višini 1.555,52 EUR bruto, kot je sodišče odločilo v točki I izreka prvostopenjske sodbe, je sodišče odločitev sodišča prve stopnje v III. točki izreka spremenilo, kot izhaja iz I. točke izreka sodbe sodišča druge stopnje v skladu s 5. alinejo 338. člena ZPP.
 13. Sprememba sodbe sodišča prve stopnje pa ni vplivala na stroškovno odločitev pred sodiščem prve stopnje, saj je tožena stranka uspela le v sorazmerno majhnem deležu, v skladu z drugim odstavkom 165. člena v zvezi z drugim odstavkom 154. člena ZPP.
 Op. št. (1) Dvig splošne davčne stopnje iz 20% na 22% je bil uveden z Zakonom o spremembah in dopolnitvah Zakona o izvrševanju proračuna Republike Slovenije za leto 2013 in 2014 (ZIPRS 1314.A Ur. l. RS 46/2013 z dne 29. 5. 2013).
 ZDDV-1 člen 33, 33/1, 40, 40/1. ZPP člen 184, 184/1, 286.
 VDSS sklep Pdp 287/2011
 VSC sklep Cp 391/2016
 VSL sodba I Cpg 1074/2011
 P2RvYy0yMDE1MDgxMTExNDAwNTYw


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 1.9.2012
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 L 235/1
 UITVOERINGSVERORDENING (EU) Nr. 786/2012 VAN DE COMMISSIE
 van 30 augustus 2012
 tot wijziging en rectificatie van Verordening (EG) nr. 951/2006 houdende uitvoeringsbepalingen van Verordening (EG) nr. 318/2006 van de Raad, wat betreft de handel met derde landen in de sector suiker
 DE EUROPESE COMMISSIE,
 Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
 Gezien Verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad van 22 oktober 2007 houdende een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten en specifieke bepalingen voor een aantal landbouwproducten („integrale-GMO-verordening”) (1), en met name artikel 134, artikel 161, lid 3, artikel 170 en artikel 192, lid 2, juncto artikel 4,
 Overwegende hetgeen volgt:
 (1)
 Bij Verordening (EG) nr. 792/2009 van de Commissie van 31 augustus 2009 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen voor de kennisgeving door de lidstaten aan de Commissie van de informatie en de documenten ter uitvoering van de gemeenschappelijke marktordening, de regeling voor rechtstreekse betalingen, de afzetbevordering voor landbouwproducten en de regelingen voor de ultraperifere gebieden en de kleinere eilanden in de Egeïsche Zee (2) zijn gemeenschappelijke bepalingen vastgesteld voor de kennisgeving van informatie en documenten door de bevoegde autoriteiten van de lidstaten aan de Commissie. Die regels betreffen met name de verplichting voor de lidstaten om de door de Commissie ter beschikking gestelde informatiesystemen te gebruiken, alsmede de validering van de toegangsrechten van de autoriteiten of individuen die gemachtigd zijn om mededelingen door te sturen. Verder zijn in die verordening gemeenschappelijke beginselen inzake de informatiesystemen vastgesteld die de authenticiteit, de integriteit en de leesbaarheid van de documenten op langere termijn garanderen, alsmede regels inzake de bescherming van persoonsgegevens.
 (2)
 Op grond van Verordening (EG) nr. 792/2009 moet de verplichting om de informatiesystemen overeenkomstig die verordening te gebruiken, worden opgenomen in verordeningen waarbij een specifieke kennisgevingsverplichting is vastgesteld.
 (3)
 De Commissie heeft een informatiesysteem ontwikkeld waarmee documenten en procedures elektronisch kunnen worden beheerd in het kader van haar eigen interne werkprocedures en in haar betrekkingen met de bij het gemeenschappelijk landbouwbeleid betrokken autoriteiten. Verschillende verplichte kennisgevingen kunnen via dat systeem overeenkomstig Verordening (EG) nr. 792/2009 worden gedaan, met name die bedoeld in Verordening (EG) nr. 951/2006 van de Commissie (3).
 (4)
 Met het oog op een efficiënt beheer moet, rekening houdend met de opgedane ervaring, een aantal in Verordening (EG) nr. 951/2006 bedoelde kennisgevingen hetzij worden vereenvoudigd en nader worden omschreven hetzij worden geschrapt.
 (5)
 Omwille van de duidelijkheid moet uitdrukkelijk worden vastgesteld dat Verordening (EG) nr. 376/2008 van de Commissie van 23 april 2008 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen inzake het stelsel van invoer-, uitvoer- en voorfixatiecertificaten voor landbouwproducten (4) van toepassing is op de in Verordening (EG) nr. 951/2006 bedoelde certificaten, behalve indien in de laatstgenoemde verordening anders is bepaald.
 (6)
 Omdat isoglucoseproducten niet zijn opgenomen in bijlage II, deel II, punt C, van Verordening (EG) nr. 376/2008, is geen uitvoercertificaat vereist voor de uitvoer, zonder restitutie, van isoglucose die zich in het vrije verkeer bevindt op de markt van de Unie en niet als „buiten het quotum geproduceerd” wordt beschouwd. Dit dient te worden weergegeven in artikel 7 van Verordening (EG) nr. 951/2006, met name door alle verwijzingen naar isoglucose te schrappen.
 (7)
 Op grond van artikel 61, eerste alinea, onder d), van Verordening (EG) nr. 1234/2007 mag suiker of isoglucose die boven het in artikel 56 van die verordening bedoelde quotum wordt geproduceerd, slechts worden uitgevoerd binnen de door de Commissie vast te stellen kwantitatieve grens. De Commissie dient bij het vaststellen van die kwantitatieve grens de verbintenissen in acht te nemen die voortvloeien uit overeenkomstig artikel 218 van het Verdrag gesloten overeenkomsten.
 (8)
 Wanneer de EU-productie van buiten het quotum geproduceerde suiker hoog is en met name wanneer tegelijkertijd hoge wereldmarktprijzen worden genoteerd, kan de hoeveelheid waarvoor suikerproducenten uitvoercertificaataanvragen indienen, aanzienlijk groter zijn dan de beschikbare hoeveelheid. De concurrentie tussen verschillende marktdeelnemers bij het dingen naar uitvoercertificaten kan soms zo fel zijn dat sommige van hen certificaten aanvragen voor meer suiker dan zij in het betrokken verkoopseizoen daadwerkelijk buiten het quotum hebben geproduceerd. Dergelijk speculatief gedrag kan tot gevolg hebben dat exportkansen voor buiten het quotum geproduceerde EU-suiker verloren gaan en de druk op de EU-markt voor buiten het quotum geproduceerde suiker toeneemt, net als het gevaar dat de suikeroverschotten zich opstapelen.
 (9)
 Krachtens artikel 8 van Verordening (EG) nr. 376/2008 kan de titularis van een certificaat de uit het certificaat voortvloeiende rechten één keer gedurende de geldigheidsduur van dat certificaat overdragen. Om het gevaar van speculatief gedrag van suikerproducenten te verminderen, dient de overdracht van uitvoercertificaten voor buiten het quotum geproduceerde suiker te worden verboden.
 (10)
 Bij artikel 3, lid 4, van Verordening (EG) nr. 1484/95 van de Commissie van 28 juni 1995 houdende bepalingen voor de toepassing van de aanvullende invoerrechten in de sectoren slachtpluimvee en eieren, alsmede voor ovoalbumine, en houdende vaststelling van deze rechten en intrekking van Verordening nr. 163/67/EEG (5), en bij artikel 4, lid 4, van Verordening (EG) nr. 504/2007 van de Commissie van 8 mei 2007 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van de regeling inzake de toepassing van aanvullende invoerrechten in de sector melk en zuivelproducten (6) is vastgesteld binnen welke termijn de betrokken importeurs moeten aantonen dat de zending is afgezet tegen voorwaarden waaruit blijkt dat de opgegeven cif-invoerprijs juist is. Omwille van de harmonisatie van de uitvoeringsbepalingen voor de aanvullende invoerrechten in de verschillende sectoren, dient artikel 38, lid 4, van Verordening (EG) nr. 951/2006 te worden afgestemd op artikel 3, lid 4, van Verordening (EG) nr. 1484/95 en artikel 4, lid 4, van Verordening (EG) nr. 504/2007.
 (11)
 Krachtens artikel 34, lid 3, van Verordening (EG) nr. 951/2006 moeten de lidstaten elke maand inlichtingen over de wereldmarkt voor melasse meedelen aan de Commissie. Gebleken is dat deze inlichtingen vanwege de kenmerken van de molassemarkt moeilijk te verkrijgen zijn en de lidstaten bijgevolg geen steekhoudende inlichtingen mee te delen hebben. Deze kennisgevingsverplichting moet daarom worden geschrapt.
 (12)
 Hoofdstuk 17 van bijlage I bij Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (7), als gewijzigd bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 1006/2011 van de Commissie (8), bevat voor de verschillende producten van ruwe suiker nieuwe GN-codes, die afwijken van de codes in Verordening (EG) nr. 951/2006. Omwille van de juridische duidelijkheid moeten deze nieuwe codes ook worden opgenomen in artikel 42 van Verordening (EG) nr. 951/2006.
 (13)
 Het aanbrengen van deze wijzigingen moet worden aangegrepen om een aperte fout in een interne verwijzing te corrigeren.
 (14)
 Verordening (EG) nr. 951/2006 moet derhalve dienovereenkomstig worden gewijzigd en gerectificeerd.
 (15)
 Omwille van de transparantie en de gelijke behandeling moet deze verordening van toepassing zijn met ingang van het verkoopseizoen 2012-2013. Om aan de legitieme verwachtingen van de belanghebbende partijen te voldoen, dient de rectificatie van artikel 12 bis, lid 3, van Verordening (EG) nr. 951/2006 echter met terugwerkende kracht van toepassing te zijn met ingang van de datum van inwerkingtreding van het wijzigingsbesluit waarbij de foute verwijzing in Verordening (EG) nr. 951/2006 is aangebracht, namelijk Verordening (EG) nr. 910/2008 van de Commissie (9).
 (16)
 Het Beheerscomité voor de gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten heeft geen advies uitgebracht binnen de door zijn voorzitter vastgestelde termijn,
 HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
 Artikel 1
 Wijzigingen van Verordening (EG) nr. 951/2006
 Verordening (EG) nr. 951/2006 wordt als volgt gewijzigd:
 1)
 Artikel 1 wordt vervangen door:
 „Artikel 1
 Toepassingsgebied
 1. In deze verordening worden overeenkomstig deel III van Verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad (10) de voor de sector suiker geldende bijzondere uitvoeringsbepalingen inzake de regeling van invoer- en uitvoercertificaten, de toekenning van uitvoerrestituties en het beheer van de invoer, met name de toepassing van aanvullende invoerrechten, vastgesteld.
 2. Verordening (EG) nr. 376/2008 van de Commissie (11) is van toepassing, tenzij in de onderhavige verordening anders is bepaald.
 2)
 De artikelen 7 en 7 bis worden vervangen door:
 „Artikel 7
 Certificaten voor de uitvoer van suiker zonder restitutie
 Wanneer suiker die zich in het vrije verkeer bevindt op de markt van de Unie en niet als „buiten het quotum geproduceerd” wordt beschouwd, zonder restitutie moet worden uitgevoerd, wordt in vak 20 van de certificaataanvraag en van het certificaat één van de in deel C van de bijlage opgenomen vermeldingen aangebracht.
 Artikel 7 bis
 Uitvoercertificaten voor uitvoer buiten het quotum
 1. In afwijking van artikel 5 moet voor de uitvoer van buiten het quotum geproduceerde isoglucose binnen de in artikel 61, eerste alinea, onder d), van Verordening (EG) nr. 1234/2007 bedoelde kwantitatieve grens een uitvoercertificaat worden overgelegd.
 2. In afwijking van artikel 8 van Verordening (EG) nr. 376/2008 zijn de rechten die voortvloeien uit voor buiten het quotum geproduceerde suiker afgegeven uitvoercertificaten, niet overdraagbaar.”.
 3)
 In artikel 7 quater, lid 1, wordt de eerste alinea vervangen door:
 „1. De lidstaten delen de Commissie wekelijks uiterlijk op maandag de hoeveelheden suiker en/of isoglucose mee waarvoor in de voorgaande week uitvoercertificaataanvragen zijn ingediend.”.
 4)
 Artikel 9, lid 4, wordt vervangen door:
 „4. De belanghebbende kan zijn certificaataanvraag intrekken tot het einde van de week na die waarin in het Publicatieblad van de Europese Unie een aanvaardingspercentage als bedoeld in lid 1, onder a), is bekendgemaakt indien dit percentage lager is dan 80 %. De lidstaten geven in dat geval de zekerheid vrij.”.
 5)
 De titel van hoofdstuk V wordt vervangen door:
 „AANVULLENDE VOORSCHRIFTEN VOOR UITVOERCERTIFICATEN”.
 6)
 Artikel 11 wordt vervangen door:
 „Artikel 11
 Aanvraag en afgifte van uitvoercertificaten
 1. Uitvoercertificaten voor suiker van GN-code 1701 voor hoeveelheden van meer dan 10 ton worden afgegeven:
 a)
 op de vijfde werkdag na die van indiening van de aanvraag;
 b)
 indien het gaat om uitvoercertificaten met vaststelling vooraf van de uitvoerrestituties, op de vijfde werkdag na die van indiening van de aanvraag, mits de Commissie ondertussen geen specifieke maatregelen heeft genomen als bedoeld in artikel 9, lid 1.
 De eerste alinea is niet van toepassing op:
 a)
 kandijsuiker;
 b)
 gearomatiseerde suiker en suiker met toegevoegde kleurstoffen.
 2. Wanneer een aanvraag voor een certificaat voor de in lid 1, eerste alinea, bedoelde producten betrekking heeft op een hoeveelheid van ten hoogste 10 ton, mag een gegadigde op dezelfde dag en bij dezelfde bevoegde autoriteit slechts één enkele aanvraag indienen.”.
 7)
 De artikelen 17, 18 en 19 worden vervangen door:
 „Artikel 17
 Mededelingen over de afgegeven uitvoercertificaten
 1. De lidstaten delen uiterlijk op de 15e van elke maand aan de Commissie mee voor welke hoeveelheden de vorige maand certificaten zijn afgegeven op grond van artikel 7.
 2. Tijdens de perioden waarin in de suikersector uitvoerrestituties worden verleend, delen de lidstaten uiterlijk op de 15e van elke maand de volgende gegevens over de vorige maand mee aan de Commissie:
 a)
 de hoeveelheden waarvoor een certificaat is afgegeven, onder vermelding van de desbetreffende uitvoerrestitutiebedragen die zijn vastgesteld overeenkomstig artikel 164, lid 2, onder a), van Verordening (EG) nr. 1234/2007, uitgesplitst naar:
 —
 suikerproducten van de GN-codes 1701 91 00, 1701 99 10 en 1701 99 90,
 —
 ruwe suiker, uitgedrukt in gewicht „tel. quel”, van de GN-codes 1701 12 90, 1701 13 90 en 1701 14 90,
 —
 sacharosestroop, uitgedrukt in witte suiker, van de GN-codes 1702 90 71, 1702 90 95 en 2106 90 59,
 —
 isoglucose, uitgedrukt in droge stof, van de GN-codes 1702 40 10, 1702 60 10, 1702 90 30 en 2106 90 30;
 b)
 de hoeveelheden witte suiker van GN-code 1701 99 10 waarvoor een certificaat is afgegeven, onder vermelding van de desbetreffende uitvoerrestitutiebedragen die zijn vastgesteld overeenkomstig artikel 164, lid 2, onder b), van Verordening (EG) nr. 1234/2007;
 c)
 onder vermelding van de desbetreffende uitvoerrestitutiebedragen die zijn vastgesteld overeenkomstig artikel 164, lid 2, onder a), van Verordening (EG) nr. 1234/2007, de hoeveelheden witte suiker, de hoeveelheden ruwe suiker en sacharosestroop, uitgedrukt in witte suiker, en de hoeveelheden isoglucose, uitgedrukt in droge stof, waarvoor een uitvoercertificaat is afgegeven met het oog op de uitvoer in de vorm van producten zoals bedoeld in bijlage I, deel X, punt b), van die verordening.
 Artikel 18
 Mededelingen over de uitgevoerde hoeveelheden
 1. De lidstaten delen aan de Commissie voor elke kalendermaand, uiterlijk aan het einde van de daaropvolgende derde kalendermaand, mee voor welke hoeveelheden quotumsuiker die als witte suiker of in de vorm van in witte suiker uitgedrukte verwerkte producten zijn uitgevoerd, een uitvoercertificaat is afgegeven om nationale of EU-voedselhulp in het kader van een internationaal verdrag of een ander aanvullend programma te verstrekken of om uitvoering te geven aan een andere EU-actie inzake kosteloze levering van voedsel.
 2. Tijdens de perioden waarin in de sector suiker uitvoerrestituties worden verleend, delen de lidstaten uiterlijk aan het einde van elke kalendermaand, over de voorgaande kalendermaand, aan de Commissie mee welke in artikel 17, lid 2, onder b), bedoelde hoeveelheden witte suiker zijn uitgevoerd overeenkomstig artikel 7, leden 4 en 5, van Verordening (EG) nr. 376/2008.
 3. Tijdens de perioden waarin in de sector suiker uitvoerrestituties worden verleend, delen de lidstaten voor elke kalendermaand, uiterlijk aan het einde van de daaropvolgende derde kalendermaand, de volgende hoeveelheden aan de Commissie mee:
 a)
 voor uitvoer zoals bedoeld in artikel 4, lid 2, van Verordening (EG) nr. 612/2009, de in ongewijzigde staat uitgevoerde hoeveelheden suiker en sacharosestroop, uitgedrukt in witte suiker, en hoeveelheden isoglucose, uitgedrukt in droge stof, onder vermelding van de desbetreffende restitutiebedragen;
 b)
 onder vermelding van de desbetreffende uitvoerrestitutiebedragen die zijn vastgesteld overeenkomstig artikel 164, lid 2, onder a), van Verordening (EG) nr. 1234/2007, de hoeveelheden witte suiker, de hoeveelheden ruwe suiker en sacharosestroop, uitgedrukt in witte suiker, en de hoeveelheden isoglucose, uitgedrukt in droge stof, die zijn uitgevoerd in de vorm van producten zoals bedoeld in bijlage XX, deel IV, van die verordening, of in de vorm van producten zoals bedoeld in bijlage II bij Verordening (EG) nr. 578/2010 van de Commissie (12).
 De gegevens in de in de eerste alinea, onder b), bedoelde mededelingen dienen de Commissie te worden verstrekt, uitgesplitst naar de verordening die voor het betrokken verwerkte product geldt.
 Artikel 19
 Mededelingen over de invoercertificaten
 De lidstaten delen aan de Commissie mee welke hoeveelheden suiker in het kader van de regeling actieve veredeling zoals omschreven in artikel 116 van Verordening (EEG) nr. 2913/92, uit derde landen zijn ingevoerd en in de vorm van veredelingsproducten zijn uitgevoerd. Deze gegevens dienen voor elk verkoopseizoen te worden meegedeeld. Deze gegevens worden uiterlijk aan het einde van de tweede kalendermaand na het betrokken verkoopseizoen meegedeeld.
 8)
 Artikel 21 wordt vervangen door:
 „Artikel 21
 Wijze van mededeling
 De in deze verordening bedoelde mededelingen van de lidstaten moeten als volgt worden gedaan:
 a)
 tot en met 31 december 2012, langs elektronische weg overeenkomstig de door de Commissie aan de lidstaten ter beschikking gestelde methoden;
 b)
 met ingang van 1 januari 2013, volgens Verordening (EG) nr. 792/2009 van de Commissie (13).
 9)
 In artikel 23 wordt de inleidende zin vervangen door:
 „Bij de vaststelling van de gunstigste aankoopmogelijkheden op de wereldmarkt wordt rekening gehouden met de ter zake relevante inlichtingen die hetzij rechtstreeks, hetzij via de bevoegde bureaus van de lidstaten ter beschikking van de Commissie worden gesteld en betrekking hebben op:”.
 10)
 In artikel 29 wordt de inleidende zin vervangen door:
 „Bij de vaststelling van de gunstigste aankoopmogelijkheden op de wereldmarkt wordt rekening gehouden met de ter zake relevante inlichtingen over:”.
 11)
 Artikel 34, lid 3, wordt geschrapt.
 12)
 Artikel 38, lid 4, wordt vervangen door:
 „4. De importeur moet binnen twee maanden na de datum van verkoop van de betrokken producten en uiterlijk binnen negen maanden na de datum van aanvaarding van de aangifte voor het vrije verkeer bewijzen dat de zending is afgezet tegen voorwaarden waaruit blijkt dat de in lid 2 bedoelde prijzen juist zijn. Bij niet-inachtneming van een van bovengenoemde termijnen wordt de zekerheid verbeurd. Op een naar behoren gemotiveerd verzoek van de importeur kunnen de bevoegde instanties de termijn van negen maanden echter met ten hoogste drie maanden verlengen.
 De zekerheid wordt vrijgegeven voor zover de bewijzen met betrekking tot de afzetcondities ten genoegen van de bevoegde autoriteiten zijn geleverd. Is dat niet het geval, dan wordt de zekerheid verbeurd bij wijze van betaling van de aanvullende invoerrechten.”.
 13)
 Artikel 42 wordt vervangen door:
 „Artikel 42
 Berekeningsmethoden
 1. Wanneer het overeenkomstig bijlage IV, deel B, punt III, van Verordening (EG) nr. 1234/2007 bepaalde rendement van de ingevoerde ruwe suiker afwijkt van het rendement dat voor de standaardkwaliteit is vastgesteld, worden het toe te passen douanerecht voor producten van de GN-codes 1701 12 10, 1701 13 10 en 1701 14 10 en het aanvullend recht voor producten van de GN-codes 1701 12 10, 1701 12 90, 1701 13 10, 1701 13 90, 1701 14 10 en 1701 14 90 per 100 kg van de betrokken ruwe suiker berekend door het overeenkomstige recht voor ruwe suiker van de standaardkwaliteit te vermenigvuldigen met een aanpassingscoëfficiënt. Deze aanpassingscoëfficiënt wordt verkregen door het rendementspercentage van de ingevoerde ruwe suiker door 92 te delen.
 2. Voor de in bijlage I, deel III, punt c), van Verordening (EG) nr. 1234/2007 genoemde producten wordt het sacharosegehalte, inclusief het gehalte aan andere suikers, omgerekend in sacharose, bepaald volgens de methode „Lane en Eynon” (koperreductiemethode) op basis van de volgens Clerget-Herzfeld geïnverteerde oplossing. Het volgens deze methode vastgestelde totale suikergehalte wordt omgerekend in sacharose door vermenigvuldiging met de coëfficiënt 0,95.
 Voor producten die minder dan 85 % sacharose en in sacharose omgerekende andere suikers en invertsuiker bevatten, wordt echter het sacharosegehalte, inclusief het gehalte aan andere suikers, omgerekend in sacharose, bepaald door het drogestofgehalte te berekenen. Het drogestofgehalte wordt bepaald op basis van het soortelijk gewicht van de in de gewichtsverhouding 1:1 verdunde oplossing en bij vaste producten door droging. Het drogestofgehalte wordt tot sacharose herleid door vermenigvuldiging met de coëfficiënt 1.
 3. Voor de in bijlage I, deel III, punten d) en g), van Verordening (EG) nr. 1234/2007 genoemde producten wordt het drogestofgehalte bepaald overeenkomstig lid 2, tweede alinea, van het onderhavige artikel.
 4. Voor de in bijlage I, deel III, punt e), van Verordening (EG) nr. 1234/2007 genoemde producten vindt de omrekening in sacharose-equivalent plaats door het overeenkomstig lid 2, tweede alinea, van het onderhavige artikel bepaalde drogestofgehalte met de coëfficiënt 1,9 te vermenigvuldigen.”.
 14)
 Deel C van de bijlage wordt vervangen door de tekst in de bijlage bij de onderhavige verordening.
 Artikel 2
 Rectificatie van Verordening (EG) nr. 951/2006
 Artikel 12 bis, lid 3, wordt vervangen door:
 „3. De in lid 1 bedoelde zekerheid wordt vrijgegeven overeenkomstig artikel 34 van Verordening (EG) nr. 376/2008 voor de hoeveelheid waarvoor de aanvrager in de zin van artikel 30, onder b), en artikel 31, onder b), i), van die verordening heeft voldaan aan de uitvoerverplichting die voortvloeit uit de overeenkomstig artikel 7 quinquies van de onderhavige verordening afgegeven certificaten.”.
 Artikel 3
 Inwerkingtreding en toepassing
 Deze verordening treedt in werking op de derde dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
 Zij is van toepassing met ingang van 1 oktober 2012. Artikel 2 is evenwel van toepassing met ingang van 26 september 2008.
 Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.
 Gedaan te Brussel, 30 augustus 2012.
 Voor de Commissie
 De voorzitter
 José Manuel BARROSO
 (1) PB L 299 van 16.11.2007, blz. 1.
 (2) PB L 228 van 1.9.2009, blz. 3.
 (3) PB L 178 van 1.7.2006, blz. 24.
 (4) PB L 114 van 26.4.2008, blz. 3.
 (5) PB L 145 van 29.6.1995, blz. 47.
 (6) PB L 119 van 9.5.2007, blz. 7.
 (7) PB L 256 van 7.9.1987, blz. 1.
 (8) PB L 282 van 28.10.2011, blz. 1.
 (9) PB L 251 van 19.9.2008, blz. 13.
 (10) PB L 299 van 16.11.2007, blz. 1.
 (11) PB L 114 van 26.4.2008, blz. 3.”.
 (12) PB L 171 van 6.7.2010, blz. 1.”.
 (13) PB L 228 van 1.9.2009, blz. 3.”.
 BIJLAGE
 „C.
 In artikel 7 bedoelde vermeldingen:
 —
 :
 in het Bulgaars
 :
 „Захар, която не се разглежда „извън квотата“ за износ без възстановяване“
 —
 :
 in het Spaans
 :
 “Azúcar no considerado ‘al margen de cuota’ para la exportación sin restitución”
 —
 :
 in het Tsjechisch
 :
 „Cukr, který se nepovažuje za produkt »mimo rámec kvót«, pro vývoz bez náhrady.“
 —
 :
 in het Deens
 :
 »Sukker, der ikke anses for at være »uden for kvote« til eksport uden restitution«
 —
 :
 in het Duits
 :
 ‚Nicht als ‚Nichtquotenerzeugung‘ geltender Zucker für die Ausfuhr ohne Erstattung‘
 —
 :
 in het Ests
 :
 „Kvoodivälisena mittekäsitatava suhkru eksportimiseks ilma toetuseta.”
 —
 :
 in het Grieks
 :
 “Ζάχαρη που δεν θεωρείται ‘εκτός ποσόστωσης’ προς εξαγωγή χωρίς επιστροφή.”
 —
 :
 in het Engels
 :
 “Sugar not considered as ‘out-of-quota’ for export without refund.”
 —
 :
 in het Frans
 :
 “Sucre non considéré ‘hors quota’ pour les exportations sans restitution.”
 —
 :
 in het Italiaans
 :
 “Zucchero non considerato ‘fuori quota’ per le esportazioni senza restituzione”
 —
 :
 in het Lets
 :
 “Cukurs, kas nav uzskatāms par “ārpuskvotu” produkciju eksportam bez kompensācijas”,
 —
 :
 in het Litouws
 :
 „Virškvotiniu nelaikomas cukrus eksportui be grąžinamosios išmokos“
 —
 :
 in het Hongaars
 :
 »A cukrot nem tekintik ’kvótán felülinek’ a visszatérítés nélküli kivitel tekintetében.«
 —
 :
 in het Nederlands
 :
 „Suiker die niet als „buiten het quotum geproduceerd” wordt beschouwd, bestemd voor uitvoer zonder restitutie.”
 —
 :
 in het Pools
 :
 »Cukier niezaliczany do produktów ‘pozakwotowych’, przeznaczony na wywóz bez refundacji«
 —
 :
 in het Portugees
 :
 “Açúcar não considerado ‘extraquota’ para exportação sem restituição.”
 —
 :
 in het Roemeens
 :
 «Zahăr neconsiderat „peste cotă” pentru exporturile fără restituire».
 —
 :
 in het Slowaaks
 :
 ‚Cukor, ktorý sa nepovažuje za »nad rámec kvóty« na vývoz bez náhrady‘,
 —
 :
 in het Sloveens
 :
 ‚Sladkor se ne šteje kot ‚izven kvote‘ za izvoz brez nadomestila.‘
 —
 :
 in het Fins
 :
 ”Tuetta vietävä sokeri, jota ei pidetä kiintiön ulkopuolisena”.
 —
 :
 in het Zweeds
 :
 ’Socker som inte anses vara ’utomkvotsprodukter’ för export utan bidrag.’ ”