type: contracts

text:
 Dôležité právne oznámenie
 |
 22005A0908(02)
 Dohoda medzi Európskym spoločenstvom a vládou Kazašskej republiky o obchode s určitými výrobkami z ocele - Schválená zápisnica - Protokol A
 Úradný vestník L 232 , 08/09/2005 S. 0064 - 0082
 Dohodamedzi Európskym spoločenstvom a vládou Kazašskej republiky o obchode s určitými výrobkami z oceleEURÓPSKE SPOLOČENSTVOna jednej strane aVLÁDA KAZAŠSKEJ REPUBLIKYna druhej strane,ako zmluvné strany tejto dohody,SA DOHODLI TAKTO:Článok 11. Táto dohoda sa uplatňuje na obchod s výrobkami z ocele (bývalého ESUO).2. Obchod s výrobkami z ocele uvedenými v prílohe 1 môže podliehať množstvovým limitom.3. Obchod s výrobkami z ocele, ktoré nie sú uvedené v prílohe 1, nepodlieha množstvovým limitom.4. V prípade výrobkov z ocele a predmetu, na ktoré sa táto dohoda nevzťahuje, uplatňujú sa príslušné ustanovenia DPS.Článok 21. Ako je uvedené v prílohe II, zmluvné strany sa dohodli vytvoriť a dodržiavať na každý kalendárny rok množstvové limity na kazašské vývozy výrobkov uvedených v prílohe I do Spoločenstva. Takéto vývozy podliehajú systému dvojitej kontroly špecifikovanému v protokole A.2. Zmluvné strany opakujú svoj záväzok dosiahnuť úplnú liberalizáciu obchodu, pokiaľ ide o výrobky z ocele uvedené v prílohe I za predpokladu, že boli stanovené kompatibilné konkurenčné podmienky.3. Množstvové obmedzenia, clá, poplatky alebo akékoľvek podobné opatrenia týkajúce sa vývozu železného šrotu a odpadu položky kombinovanej nomenklatúry 7204 sú medzi zmluvnými stranami zakázané.4. Zmluvné strany sa dohodli, že dovozy výrobkov uvedených v prílohe I z Kazachstanu do Spoločenstva sa od 1. januára 2005 až do nadobudnutia platnosti tejto dohody odpočítajú od množstvových limitov uvedených v prílohe II.5. Dovozy množstiev nad rámec množstiev uvedených v prílohe II sa povoľujú vtedy, ak priemysel Spoločenstva nie je schopný uspokojiť vnútorný dopyt, čím dochádza k nedostatočnému zásobovaniu jedným alebo viacerými výrobkami uvedenými v prílohe I. Na žiadosť ktorejkoľvek zmluvnej strany sa bezodkladne uskutočnia konzultácie s cieľom stanoviť úroveň nedostatku na základe objektívnych dôkazov. Na základe záverov konzultácií Spoločenstvo začne vnútorné konanie s cieľom zvýšiť množstvá uvedené v prílohe II.6. V prípade, ak krajiny kandidujúce na členstvo v Európskej únii pristúpia k EÚ pred ukončením platnosti tejto dohody, zmluvné strany sa dohodli, že zvážia zvýšenie množstvových limitov uvedených v prílohe II.7. Ktorákoľvek strana môže kedykoľvek požiadať o konzultácie týkajúce sa:- úrovní množstvových limitov uvedených v prílohe II, ak sa podmienky, ktoré sa týkajú výrobkov uvedených v prílohe I, podstatne zhoršili alebo zlepšili;- možnosti prenesenia nevyužitých množstiev z nevyužitých skupín výrobkov na iné skupiny.Článok 31. Dovozy na colné územie Spoločenstva do voľného obehu výrobkov z ocele uvedených v prílohe I sú podmienené predložením dovozného povolenia vydaného príslušným orgánom členského štátu na základe predloženej vývoznej licencie vydanej orgánmi Kazachstanu a osvedčenia o pôvode v súlade s ustanoveniami protokolu A.2. Dovozy na colné územie Spoločenstva výrobkov z ocele uvedených v prílohe I nepodliehajú množstvovým limitom uvedeným v prílohe II za predpokladu, že sú určené na spätný vývoz mimo územia Spoločenstva do toho istého štátu alebo po spracovaní v rámci administratívneho systému kontroly existujúceho v rámci Spoločenstva.3. Prenos objemu množstvových limitov, uvedených v prílohe II, nevyužitých počas prvého kalendárneho roka k zodpovedajúcim množstvovým limitom nasledujúceho kalendárneho roka sa povoľuje do výšky 10 % príslušného množstvového limitu za rok, v ktorom neboli využité. Kazachstan oznamuje Spoločenstvu svoj zámer uplatniť toto ustanovenie najneskôr do 31. marca nasledujúceho roka.4. Ak s tým súhlasia obidve zmluvné strany, množstvový limit pre danú skupinu výrobkov môže byť upravený jedenkrát za kalendárny rok až do výšky 10 % množstvového limitu pre danú skupinu výrobkov. Akékoľvek úpravy množstvových limitov spôsobené prenosmi sa týkajú len prebiehajúceho kalendárneho roku. Bez toho, aby bol dotknutý uvedený odsek 3, na začiatku nasledujúceho kalendárneho roka budú množstvové limity na úrovni uvedenej v prílohe II. Kazachstan oznámi Spoločenstvu svoj zámer uplatniť toto ustanovenie najneskôr do 31. mája.Článok 41. S cieľom čo možno najviac zefektívniť systém dvojitej kontroly a minimalizovať možnosti zneužitia a obchádzania:- kazašské orgány informujú orgány Spoločenstva do 28. dňa každého mesiaca o vývozných licenciách vydaných počas predchádzajúceho mesiaca,- orgány Spoločenstva informujú kazašské orgány do 28. dňa každého mesiaca o dovozných povoleniach vydaných počas predchádzajúceho mesiaca.V prípade akéhokoľvek významného rozporu môže ktorákoľvek zmluvná strana, berúc do úvahy časové faktory týkajúce sa takýchto informácií, požadovať konzultácie, ktoré sa musia začať bezodkladne.2. Bez toho, aby bol dotknutý odsek 1, a s cieľom zabezpečiť efektívne fungovanie tejto dohody sa obidve zmluvné strany dohodli vykonať všetky potrebné kroky na zamedzenie obchádzania, na prešetrenie obchádzania a na vykonanie akýchkoľvek potrebných právnych a/alebo administratívnych opatrení proti obchádzaniu prekládkou, presmerovaním, nepravdivým vyhlásením o krajine alebo mieste pôvodu, falšovaním dokumentov, nepravdivým vyhlásením týkajúcim sa množstva, opisu alebo klasifikácie tovaru a akýmikoľvek inými prostriedkami. Zmluvné strany sa preto dohodli, že zavedú potrebné právne ustanovenia a administratívne postupy umožňujúce prijať účinné kroky proti takémuto obchádzaniu, ktoré zahŕňajú prijatie právne záväzných nápravných opatrení proti príslušným vývozcom a/alebo dovozcom.3. Ak by sa ktorákoľvek zmluvná strana domnievala na základe dostupných informácií, že táto dohoda sa obchádza, môže požadovať konzultácie s druhou zmluvnou stranou, ktoré sa musia uskutočniť bezodkladne.4. Až do výsledkov konzultácií uvedených v odseku 3, ak o to požiadalo Spoločenstvo a po predložení postačujúceho dôkazu, Kazachstan zabezpečí, aby sa akékoľvek úpravy množstvových limitov, ktoré môžu byť výsledkom týchto konzultácií, vykonali pre kalendárny rok, v ktorom bola podľa odseku 3 predložená žiadosť o konzultácie alebo pre nasledujúci rok, ak je limit na tento kalendárny rok vyčerpaný.5. V prípade, že zmluvné strany nie sú schopné v rámci konzultácií uvedených v odseku 3 dosiahnuť vzájomne uspokojivé riešenie, a ak existuje postačujúci dôkaz o tom, že výrobky z ocele s pôvodom v Kazachstane, na ktoré sa vzťahuje táto dohoda, boli dovezené obídením tejto dohody, Spoločenstvo má právo započítať príslušné množstvá do množstvových limitov uvedených v prílohe II.6. V prípade, že zmluvné strany nie sú schopné v rámci konzultácií uvedených v odseku 3 dosiahnuť vzájomne uspokojivé riešenie, a ak existuje postačujúci dôkaz o nepravdivom vyhlásení týkajúcom sa množstiev, opisu alebo klasifikácie, Spoločenstvo má právo zamietnuť dovoz predmetných výrobkov.7. Zmluvné strany sa dohodli, že budú spolupracovať v plnom rozsahu s cieľom zamedziť obchádzaniu tejto dohody a efektívne riešiť všetky problémy vyplývajúce z obchádzania tejto dohody.Článok 51. Množstvové limity stanovené v prílohe II na dovoz výrobkov z ocele uvedených v prílohe 1 do Spoločenstva nemôže Spoločenstvo rozčleniť podľa regionálnych podielov.2. Zmluvné strany spolupracujú s cieľom zamedziť náhlym a škodlivým zmenám v tradičných obchodných tokoch do Spoločenstva. Ak dôjde k náhlej a škodlivej zmene v tradičných obchodných tokoch (vrátane regionálnej koncentrácie alebo straty tradičných dodávateľov), Spoločenstvo je oprávnené požadovať konzultácie s cieľom nájsť uspokojivé riešenie takého problému. Tieto konzultácie sa musia uskutočniť bezodkladne.3. Kazachstan sa vynasnaží zabezpečiť, aby vývozy výrobkov z ocele uvedených v prílohe 1 do Spoločenstva boli počas roku rozložené čo možno najrovnomernejšie. Pokiaľ dôjde k náhlemu a škodlivému nárastu dovozu, Spoločenstvo je oprávnené požadovať konzultácie s cieľom nájsť uspokojivé riešenie takého problému. Tieto konzultácie sa musia uskutočniť bezodkladne.4. Okrem záväzku obsiahnutého v odseku 3, ak licencie vydané kazašskými orgánmi dosiahnu 90 % množstvových limitov pre dotknutý kalendárny rok, ktorákoľvek zmluvná strana môže požadovať konzultácie týkajúce sa množstvových limitov pre tento rok. Tieto konzultácie sa musia uskutočniť bezodkladne. Až do výsledkov takýchto konzultácií môžu kazašské orgány naďalej vydávať vývozné licencie na výrobky, na ktoré sa vzťahuje táto dohoda za predpokladu, že nepresiahnu množstvá uvedené v prílohe II.Článok 61. Ak sa akýkoľvek výrobok, na ktorý sa vzťahuje táto dohoda, dováža do Spoločenstva z Kazachstanu za takých podmienok, ktoré spôsobujú alebo hrozia spôsobiť podstatnú ujmu výrobcom podobných výrobkov v Spoločenstve, Spoločenstvo poskytne Kazachstanu všetky potrebné informácie s cieľom nájsť riešenie prijateľné pre obidve zmluvné strany. Zmluvné strany začnú konzultácie okamžite.2. Pokiaľ by konzultácie uvedené v odseku 1 neviedli k dohode do 30 dní od predloženia žiadosti Spoločenstva o konzultácie, Spoločenstvo môže využiť právo uplatniť ochranné opatrenia na základe ustanovení DPS.3. Bez ohľadu na ustanovenia tejto dohody, uplatňujú sa ustanovenia článku 13.6 DPS.Článok 71. Klasifikácia výrobkov, na ktoré sa vzťahuje táto dohoda, vychádza z colnej a štatistickej nomenklatúry Spoločenstva (ďalej len "kombinovaná nomenklatúra" alebo v skrátenej forme "KN") a jej všetkých zmien a doplnení. Akákoľvek zmena alebo doplnenie kombinovanej nomenklatúry uskutočnené v súlade s postupmi platnými v Spoločenstve, týkajúca sa výrobkov, na ktoré sa vzťahuje táto dohoda, alebo akékoľvek rozhodnutie týkajúce sa klasifikácie tovarov nemá za následok znižovanie množstvových limitov uvedených prílohe II.2. Pôvod výrobkov, na ktoré sa vzťahuje táto dohoda, sa stanovuje podľa pravidiel platných v Spoločenstve. Akákoľvek zmena alebo doplnenie týchto pravidiel pôvodu sa musí oznámiť Kazachstanu a nemá za následok zníženie množstvových limitov stanovených v prílohe II. Uvedené postupy kontroly pôvodu výrobkov sú ustanovené v protokole A.Článok 81. Bez toho, aby tým bola dotknutá pravidelná výmena informácií o vývozných licenciách a dovozných povoleniach podľa článku 4 ods. 1, zmluvné strany sa dohodli na výmene úplných štatistických informácií týkajúcich výrobkov uvedených v prílohe I vo vhodných časových intervaloch, berúc do úvahy najkratšie obdobie, za ktoré sa dajú vypracovať príslušné informácie, ktoré sa vzťahujú na vývozné licencie a dovozné povolenia vydané podľa článku 3 tejto dohody a štatistické údaje o dovoze a vývoze týkajúce sa dotknutých výrobkov.2. V prípade akéhokoľvek významného rozporu medzi vymenenými informáciami môže ktorákoľvek zmluvná strana požadovať konzultácie.Článok 91. Bez toho, aby tým boli dotknuté ustanovenia týkajúce sa konzultácií uvedených vzhľadom na špecifické okolnosti v predchádzajúcich článkoch, na požiadanie ktorejkoľvek zmluvnej strany sa uskutočnia konzultácie o akýchkoľvek problémoch vyplývajúcich z uplatňovania tejto dohody. Konzultácie by mali prebiehať v duchu spolupráce a so želaním urovnať rozpory medzi zmluvnými stranami.2. Ak táto dohoda ustanovuje, že konzultácie musia prebehnúť bezodkladne, zmluvné strany sa zaväzujú použiť všetky dostupné prostriedky, aby to zabezpečili.3. Všetky ostatné konzultácie sa riadia týmito ustanoveniami:- každá žiadosť o konzultácie sa oznamuje druhej zmluvnej strane písomnou formou,- tam, kde je to vhodné, nasleduje takúto žiadosť v primeranom čase správa, v ktorej sa uvedú dôvody takýchto konzultácií,- konzultácie sa začnú do jedného mesiaca od dátumu podania žiadosti,- v rámci konzultácií sa dospeje k vzájomne prijateľnému výsledku do jedného mesiaca od ich začatia, pokiaľ sa toto obdobie nepredĺži na základe dohody medzi zmluvnými stranami.4. Na základe dohody medzi zmluvnými stranami sa môžu uskutočniť taktiež osobitné dodatočné konzultácie.Článok 10Obidve zmluvné strany sa snažia dosiahnuť úplnú liberalizáciu obchodu s výrobkami z ocele a uznávajú, že dôležitou podmienkou podporovania obchodu medzi nimi je, aby ustanovenia týkajúce sa hospodárskej súťaže, štátnej pomoci a životného prostredia uplatniteľné v každej zo zmluvných strán boli kompatibilné. Na tento účel a na základe žiadosti zo strany Kazachstanu Spoločenstvo poskytne technickú pomoc s cieľom pomôcť Kazachstanu prijať a uplatňovať právne ustanovenia kompatibilné s ustanoveniami prijatými a uplatňovanými Spoločenstvom. Takáto pomoc je špecifikovaná v projektoch, ktoré budú schválené obidvoma zmluvnými stranami, a jasne sa v nich budú identifikovať, okrem iného, ciele, prostriedky a časový plán.Článok 111. Táto dohoda nadobúda platnosť dňom jej podpísania. Je uplatniteľná do 31. decembra 2006, pokiaľ nedôjde k jej výpovedi alebo k ukončeniu jej platnosti v súlade s ustanoveniami odseku 3 alebo odseku 4.2. Ktorákoľvek zmluvná strana môže kedykoľvek navrhnúť zmeny tejto dohody, ktoré budú na žiadosť ktorejkoľvek zmluvnej strany predmetom konzultácií.3. Ktorákoľvek zmluvná strana môže vypovedať túto dohodu najmenej šesť mesiacov vopred. V takom prípade bude dohoda ukončená uplynutím výpovednej lehoty a množsvové limity v Spoločenstve stanovené v prílohe II, sa pomerne znížia až ku dňu nadobudnutia účinnosti výpovede, pokiaľ sa zmluvné strany nedohodnú inak.4. V prípade, že Kazachstan pristúpi k WTO pred uplynutím doby platnosti tejto dohody, platnosť tejto dohody zaniká dátumom pristúpenia.5. V prípade, že zmluvné strany nie sú schopné dosiahnuť vzájomne uspokojivé riešenie v rámci konzultácií predpokladaných v predchádzajúcich článkoch, alebo ak jedna zo zmluvných strán vypovie dohodu, Spoločenstvo si vyhradzuje právo kedykoľvek prijať všetky vhodné opatrenia, vrátane opätovného zavedenia systému samostatných kvót, pokiaľ ide o vývozy výrobkov uvedených v prílohe I z Kazachstanu.6. Prílohy, schválená zápisnica a protokol A pripojené k tejto dohode sú jej neoddeliteľnou súčasťou.Článok 12Táto dohoda je vyhotovená v dvoch exemplároch v anglickom, českom, dánskom, estónskom, fínskom, francúzskom, gréckom, holandskom, litovskom, lotyšskom, maďarskom, maltskom, nemeckom, poľskom, portugalskom, slovenskom, slovinskom, španielskom, švédskom, talianskom, kazašskom a ruskom jazyku, pričom každé znenie je rovnako autentické.Hecho en Bruselas, el diecinueve de julio del dos mil cinco.V Bruselu dne devatenáctého července dva tisíce pět.Udfærdiget i Bruxelles den nittende juli to tusind og fem.Geschehen zu Brüssel am neunzehnten Juli zweitausendfünf.Kahe tuhande viienda aasta juulikuu üheksateistkümnendal päeval Brüsselis.Έγινε στις Βρυξέλλες, στις δεκαεννέα Ιουλίου δύο χιλιάδες πέντε.Done at Brussels on the nineteenth day of July in the year two thousand and five.Fait à Bruxelles, le dix-neuf juillet deux mille cinq.Fatto a Bruxelles, addi' diciannove luglio duemilacinque.Briselē, divtūkstoš piektā gada deviņpadsmitajā jūlijā.Priimta du tūkstančiai penktų metų liepos devynioliktą dieną Briuselyje.Kelt Brüsszelben, a kettőezer ötödik év július tizenkilencedik napján.Magħmul fi Brussel, fid-dsatax jum ta' Lulju tas-sena elfejn u ħamsa.Gedaan te Brussel, de negentiende juli tweeduizend vijf.Sporządzono w Brukseli dnia dziewiętnastego lipca roku dwutysięcznego piątego.Feito em Bruxelas, em dezanove de Julho de dois mil e cinco.V Bruslju, devetnajstega julija leta dva tisoč pet.V Bruseli dňa devätnásteho júla dvetisícpäť.Tehty Brysselissä yhdeksäntenätoista päivänä heinäkuuta vuonna kaksituhattaviisi.Som skedde i Bryssel den nittonde juli tjugohundrafem.Совершено в городе Брюсселе девятнадцатого июля две тысячи пятого года.Por la Comunidad EuropeaZa Evropské společenstvíFor Det Europæiske FællesskabFür die Europäische GemeinschaftEuroopa Ühenduse nimelΓια την Ευρωπαϊκή ΚοινότηταFor the European CommunityPour la Communauté européennePer la Comunità europeaEiropas Kopienas vārdāEuropos bendrijos varduaz Európai Közösség részérőlGħall-Komunità EwropeaVoor de Europese GemeenschapW imieniu Wspólnoty EuropejskiejPela Comunidade EuropeiaZa Európske spoločenstvoZa Evropsko skupnostEuroopan yhteisön puolestaPå Europeiska gemenskapens vägnarЗа Европейское сообществоPor el Gobierno de la República de KazajstánZa vládu Republiky KazachstánFor regeringen for Republikken KasakhstanIm Namen der Regierung der Republik KasachstanKasahstani Vabariigi valitsuse nimelΓια την κυβέρνηση της Δημοκρατίας του ΚαζακστάνFor the Government of the Republic of KazakhstanPour le gouvernement de la République du KazakhstanPer il governo della Repubblica del KazakstanKazahstānas Republikas valdības vārdāKazachstano Respublikos Vyriausybės vardua Kazah Köztársaság Kormánya részérőlGħall-Gvern tar-Repubblika tal-KazakastanVoor de regering van de Republiek KazachstanW imieniu rządu Republiki KazachstanuPelo Governo da República do CazaquistãoZa vládu Kazašskej republikyZa Vlado Republike KazahstanKazakstanin tasavallan hallituksen puolestaPå Republiken Kazakstans regerings vägnarЗа Правительство Республики Казахстан[1] Ú. v. ES L 196, 28.7.1999, s. 3.--------------------------------------------------


type: wikipedia

text:
Windows 95 (koodinimeltään Chicago) on 16/32-bittinen graafinen käyttöjärjestelmä, jonka Microsoft julkaisi 24. elokuuta 1995.
 Windows 95:n seuraaja oli Windows 98, joka julkaistiin kesäkuussa 1998. Windows 95:n kehitysversio Codename Chicago poikkesi selvästi Windows 95:sta, sisältäen kolme erillistä valikkoa yhden Start-valikon sijaan.
 Järjestelmä
 Windows 95 oli ensimmäinen DOS-pohjainen Windows-versio, jota Microsoft markkinoi itsenäisenä käyttöjärjestelmänään. Kyseessä oli kuitenkin lähinnä markkinointitekninen muutos, jossa MS-DOSia ja Windowsia alettiin myydä yhtenä kokonaisuutena samassa paketissa. Käyttöjärjestelmä käynnistyi MS-DOSiin ja käynnisti perusasetuksilla automaattisesti graafisen käyttöliittymän. Tietokonetta sammutettaessa se myös palasi DOS-tilaan, mutta ruudulle jäi graafinen sammuta-ruutu, josta pääsi varhaisissa versiossa takaisin MS-DOSiin painamalla control-C. Graafisessa tilassa Windows käytti kuitenkin yhteensopivuuden salliessa 32-bittistä levykäsittelyä ohittaen MS-DOSin.
 Windows 95:n käyttöliittymä työpöytineen oli täysin uudistettu ja se oli ensimmäinen Windows-versio, jossa käytettiin Käynnistä-valikkoa. Se tuki myös pitkiä 255 merkin tiedostonimiä MS-DOSin ja aikaisempien Windowsien 8+3:n merkin sijaan. VFAT16-tiedostojärjestelmän suurin mahdollinen koko oli 2 GB.
 Windows 95:n laitesuositukset olivat Intelin 80386DX-suoritin, 4 MB muistia, VGA-näytönohjain, hiiri ja 50 MB kiintolevytilaa. Se ei toiminut lainkaan 286-suorittimilla. Laitevaatimukset olivat alimittaiset, ja hyvään suorituskykyyn suositeltiin vähintään 80486-suoritinta ja 8 MB muistia. Käyttöjärjestelmä toimitettiin CD-levyllä tai suppeampana 13 levykkeellä.
 Windows 95:n sisälsi myös multimediaominaisuuksia, joita esitteli käyttöjärjestelmän mukaan paketoitu Weezerin musiikkivideo "Buddy Holly" ja Edie Brickellin "Good Times". Windowsin käynnistysäänen (The Microsoft Sound) sävelsi Macintosh-tietokoneella Brian Eno.
 Windows 95:n julkaisu tehtiin valtavan mainoshumun säestämänä 2 500 lehtimiehen läsnä ollessa. Microsoft käytti mainoskampanjassaan Rolling Stonesin kappaletta "Start Me Up", josta se maksoi arvioiden mukaan 8–14 miljoonaa dollaria. Apple käynnisti vastakampanjan, jossa se vinoili Microsoftille mainoslauseella "C:\ONGRTLNS.W95"
 Microsoft käytti noin 300 miljoonaa dollaria Windows 95:n markkinointiin.
 Windows 95:n myöhemmät versiot, OEM 2.1:stä lähtien, tukivat USB-hiiriä ja -näppäimistöjä. Tätä versiota ei kuitenkaan saanut ostaa, vaan sitä toimitettiin vain laitevalmistajille (OEM, Original Equipment Manufacturer), eikä ominaisuutta toimitettu päivityksenä.
 Windows 95:ssa on virhe, jonka vuoksi se kaatui oltuaan käynnissä 49,7 vuorokautta. Tosin käyttöjärjestelmän suhteellisen epävakauden vuoksi ongelmaan ei kiinnitetty huomiota ennen kuin vasta vuonna 1999.
 Versiot
 Elinkaari
 Windows 95:n tuki päättyi lopullisesti 31. joulukuuta 2001.
 Oikeuskiista
 Oikeuskiistassa Caldera väitti Microsoftin toimittaneen MS-DOS 7.0:n Windows 95:n mukana estääkseen kilpailevaa DR-DOS:ia korvaamasta MS-DOS:ia. Microsoft kiisti tämän, mutta Caldera julkisesti esitteli Windows 95:tä DR-DOS:lla.
 Lähteet
 Aiheesta muualla
 Kirjallisuutta
 Windows-versiot
 Seulonnan keskeiset artikkelit


type: other

text:
Nieuwsbrief januari 2018 - Van Ardenne & Crince le Roy Advocaten
 1. Column van Renée Merkus en Samantha Bilgi op bijzonderstrafrecht.nl: ‘Schikken altijd een goede oplossing?’
 2. Bijdrage van Kaoutar Azghay en Samantha Bilgi in het tijdschrift Vastgoedrecht: ‘De Afdeling gaat om: het begrip ‘emissiegegevens’ moet ruimer worden uitgelegd’
 3. CBb: is zelfincriminatie onder dwang toegelaten?
 4. Frank van Ardenne over het verbod van intimidatie op straat (het zogenaamde ‘sisverbod’) en over het afpakken van dure kleding van jeugdigen op NPO Radio 1 en in het AD
 5. Omstreden Rotterdamwet verlengd ondanks sterke contra-indicaties
 6. Hoge Raad: Educatieve Maatregel Alcohol en Verkeer is niet punitief van aard en dus is er geen strijd met het ne bis in idem-beginsel
 7. Conclusie A-G Widdershoven: bestuurlijke waarschuwing
 8. Hof van Justitie: arrest over de Europese Dienstenrichtlijn n.a.v. prejudiciële vragen Afdeling
 9. Hoge Raad: goederen of voorwerpen zijn alleen door misdrijf verkregen of uit misdrijf afkomstig als het misdrijf voorafgaand aan delictsgedragingen van heling of witwassen plaatsvond
 10. ABRvS: conclusie gevraagd over de in aanmerking te nemen bijzondere omstandigheden bij invordering na handhavingsbesluiten
 11. Conclusie A-G Knigge: de oplegging van één (of enkele) dag(en) gevangenisstraf in combinatie met een taakstraf is niet in strijd met het taakstrafverbod uit artikel 22b Sr
 12. ABRvS: nieuwe uitleg van intern beraad ex de Wob bij betrokkenheid van externe derden
 13. Amsterdamse Raad van Discipline: eisen aan interne onderzoeken door advocaten
 14. Afdeling advisering: advies over het wetsvoorstel ‘Aanvullingswet bodem Omgevingswet’
 15. Openbaar Ministerie: boete geëist van € 80.000,- tegen de gemeente Zoetermeer
 Column van Renée Merkus en Samantha Bilgi op bijzonderstrafrecht.nl: ‘Schikken altijd een goede oplossing?’
 Op 23 januari 2018 verscheen op bijzonderstrafrecht.nl een column van kantoorgenoten Renée Merkus en Samantha Bilgi over schikken in het strafrecht. De aanleiding voor het schrijven van deze column was een aantal grote schikkingen inzake corruptieverwijten. In de column wordt een overzicht gegeven van de voor- en nadelen die kleven aan het aanvaarden van een schikkingsaanbod door bedrijven. Zo maakt het aangaan van een schikking een einde aan de onzekerheid en druk die de verdachte kan ervaren ten gevolge van de verdenking van een strafbaar feit omdat lange procedures door het aangaan van een schikking voorkomen worden. Ook wordt de rechterlijke macht ontlast door de getroffen schikkingen. De keerzijde is dat het aangaan van een schikking de indruk kan wekken dat vermogende verdachten de vervolging kunnen ‘afkopen’ en daarmee eenvoudig van hun strafzaak afkomen. Daarnaast ontbreekt de rechterlijke controle bij het aangaan van een schikking en worden zaken grotendeels uit de openbaarheid gehouden.
 Relevantie voor de praktijk: de boodschap van de column is dat er aan de zijde van de verdediging voor moet worden gewaakt dat een verdachte te snel het belang om van de zaak af te zijn laat prevaleren boven het belang op een onafhankelijke beoordeling van de strafzaak door een rechter.
 Bijdrage van Kaoutar Azghay en Samantha Bilgi in het tijdschrift Vastgoedrecht: ‘De Afdeling gaat om: het begrip ‘emissiegegevens’ moet ruimer worden uitgelegd’
 Kantoorgenoten Kaoutar Azghay & Samantha Bilgi zijn sinds december 2017 vaste medewerkers bij het tijdschrift Vastgoedrecht, rubriek Milieurecht. Dit tijdschrift verschijnt zes keer per jaar en informeert over ontwikkelingen, achtergronden en actualiteiten op het gebied van het vastgoedrecht. In het decembernummer (nr. 6) hebben Kaoutar en Samantha een bijdrage geschreven over de uitspraak van de Afdeling van 16 augustus 2017 (ECLI:NL:RVS:2017:2211) waarin de Afdeling ‘om’ is gegaan. In deze uitspraak heeft de Afdeling geoordeeld dat het begrip ‘emissiegegevens’, anders dan voorheen, ruimer moet worden uitgelegd mede gelet op twee arresten van het Hof van Justitie van 23 november 2016 (C-442/14 en C-673/13 P). Dit betekent dat milieu-informatie, waaronder begrepen emissiegegevens, nog vaker moet worden verstrekt dan voorheen in geval van een verzoek op grond van de Wet openbaarheid van bestuur (Wob).
 Relevantie voor de praktijk: de nieuwe lijn van de Afdeling is met name relevant voor ingediende Wob-verzoeken; niet alleen gegevens die de daadwerkelijke uitstoot betreffen moeten thans onder emissiegegevens worden begrepen, maar, kortweg, ook alles wat bij die uitstoot komt kijken. Hierdoor wordt gewaarborgd dat het publiek in staat blijft om effectieve controle uit te oefenen door inzage in emissiegegevens te vorderen.
 De abonnees op het tijdschrift Vastgoedrecht kunnen de bijdrage via deze link raadplegen.
 CBb: is zelfincriminatie onder dwang toegelaten?
 Het College van Beroep voor het bedrijfsleven (CBb) wees op 10 januari 2018 een voor de toezichtpraktijk belangwekkende uitspraak. In deze uitspraak heeft het CBb zowel geoordeeld over de (extra)territoriale uitoefening van bevoegdheden door toezichthouder DNB in Suriname, als over de vraag of onder toepassing van een last onder dwangsom materiaal kan worden gevorderd dat tot (mogelijke) zelfincriminatie kan leiden. Ten aanzien van de (extra)territoriale uitoefening van bevoegdheden heeft het CBb, anders dan de rechtbank Rotterdam (ECLI:NL:RBROT:2016:109), overwogen dat DNB bevoegd is om onderzoek te doen naar activiteiten die plaatsvinden op de Nederlandse financiële markten, en in het bijzonder naar vermoedelijke overtredingen van de in Nederland geldende Wft. In het kader van deze taken en op basis van de Wft mogen dan inlichtingen worden gevorderd, ook als de vermoedelijke overtreder geen zetel heeft in Nederland. Omdat de vordering verband houdt met een mogelijke overtreding van de Wft in Nederland, en in beginsel geen effect sorteert buiten de Nederlandse rechtsorde, wordt volgens het CBb geen inbreuk gemaakt op de soevereiniteit van een andere staat. Ten aanzien van de informatievordering en de last onder dwangsom die deze vordering versterkte, heeft het CBb overwogen dat deze bevoegdheid niet is ingezet voor een ander doel dan het door DNB uit te oefenen toezicht op de naleving van de Wft. Dat op basis van deze informatie ook aanleiding zou kunnen bestaan om op een later moment bestraffend op te treden maakt dat niet anders. Aan artikel 6 EVRM komt dan geen nadere betekenis toe, aldus het CBb.
 Relevantie voor de praktijk: voor de toezichtpraktijk is deze uitspraak van belang omdat de lijn van het CBb lijkt te zijn dat de vraag of sprake is van een overtreding in Nederland leidend is bij de vraag of het territorialiteitsbeginsel een rol speelt bij het uitoefenen van toezichtbevoegdheden door een Nederlandse toezichthouder in het buitenland. De arm van de toezichthouder kan dan wel eens erg lang zijn. Verder is de uitspraak van belang omdat het CBb meent dat informatieverstrekking kan worden afgedwongen met een bestuurlijke sanctie, ook indien deze informatie mogelijk zelfincriminerende feiten en omstandigheden bevat. Dat geen inbreuk wordt gemaakt op de soevereiniteit van een andere staat lijkt wat kort door de bocht, indien op het grondgebied van die andere staat dit toezicht wordt uitgeoefend. Verder valt de redenering van het CBb ten aanzien van de informatievordering en de last onder dwangsom die deze vordering versterkte, lastig te rijmen met een recente uitspraak van de Grote Kamer van de Afdeling (ECLI:NL:RVS:2017:1819). Ook is de door het CBb gehanteerde redenering moeizaam gelet op de constatering van het CBb dat voorafgaand aan de informatieopvraag redelijkerwijs het vermoeden bij DNB heeft kunnen ontstaan dat sprake was van een of meerdere overtredingen. Alsdan komt ten aanzien van de informatievordering wel degelijk de vraag op (en zeker ten aanzien van wilsafhankelijk materiaal) of deze vordering de toets der kritiek ex artikel 6 EVRM kan doorstaan. Van zelfincriminatie kan immers sprake zijn indien reeds wetenschap bestaat van overtredingen voorafgaand aan de informatievordering. Deze uitspraak zal niet alleen veel pennen in beweging zetten maar ook in de rechtspraktijk veel stof doen opwaaien. Wordt dus vervolgd.
 Voor de volledige uitspraak, zie ECLI:NL:CBB:2018:2.
 Frank van Ardenne over het verbod van intimidatie op straat (het zogenaamde ‘sisverbod’) en over het afpakken van dure kleding van jeugdigen op NPO Radio 1 en het AD
 De verantwoordelijk wethouder tevens locoburgemeester van Rotterdam heeft op 2 januari 2018 in een nieuwsitem op NPO Radio 1 uitgelegd hoe ervoor gezorgd zal worden dat intimidatie op straat in Rotterdam meer bestraft zal worden. In de Algemene Plaatselijke Verordening (APV) van Rotterdam is het verbod expliciet neergelegd: ‘Het is verboden op of aan de weg of in een voor publiek toegankelijk gebouw individueel of in groepsverband een ander of anderen uit te jouwen of met aanstootgevende taal, gebaren, geluiden of gedragingen lastig te vallen.’ Via een speciale app kunnen meldingen worden gemaakt van intimidatie. Als er met betrekking tot een bepaald gebied veel meldingen binnenkomen, kan er in dergelijk gebied meer gecontroleerd worden. Kantoorgenoot Frank van Ardenne werd gevraagd om een reactie. Volgens hem gaat het om ‘symboolpolitiek’ en valt dit soort uitlatingen onder de vrijheid van meningsuiting. Grondrechten die in de Nederlandse Grondwet zijn verankerd, kunnen slechts worden beperkt door wetten in formele zin, die via de Eerste en Tweede Kamer zijn vastgesteld. Nu een APV geen wet in formele zin is, kunnen in een APV geen beperkingen op een grondrecht worden opgenomen, aldus Frank van Ardenne.
 Op 3 januari 2018 verscheen er een artikel in het AD over het plan van de Rotterdamse politie om dure kleding van jeugdigen af te pakken indien zij niet kunnen uitleggen hoe zij deze kleding hebben betaald. Er is veel kritiek geuit op dit plan. Zo wordt opgemerkt dat het niet verboden is om in dure kleding rond te lopen en dat het niet zo eenvoudig is om aan te tonen hoe een dergelijk kledingstuk is betaald. Ook Frank van Ardenne is kritisch over dit plan. Hij vraagt zich af of de strafrechter de voorgenomen werkwijze toelaatbaar zal achten. Het is volgens hem ontoelaatbaar als iemand slechts door het dragen van een dure jas tot verdachte wordt gemaakt en aan een opsporingsonderzoek wordt onderworpen.
 Voor een link naar de radio-uitzending van Radio 1, klik hier. Voor het artikel uit het AD, klik hier.
 Omstreden Rotterdamwet verlengd ondanks sterke contra-indicaties
 De Rotterdamwet, waarmee bewoners met lage inkomens geweerd worden uit arme wijken, is geen succes. Toch handhaaft de gemeente Rotterdam dit beleid door de Rotterdamwet in januari 2018 te verlengen onder het mom van een ‘wet die doet wat hij moet doen’. Dit ondanks recent onderzoek waaruit (wederom) volgt dat deze wet geen aantoonbaar positief effect teweeg brengt. De uitkomsten van dit onderzoek zijn vergelijkbaar met de onderzoeksresultaten van twee jaar geleden. Uit het onderzoek volgt dat het aandeel bewoners onder de armoedegrens in de aangewezen wijken groeit, net als de criminaliteit. De onderzoekers trekken de aanname dat het weren van lage inkomensgroepen leidt tot betere buurten daarom ernstig in twijfel: ‘Op een beperkt aantal onderdelen is in bepaalde wijken een lichte verbetering te zien. Op meer onderdelen een verslechtering’. Deze constatering is gebaseerd op de groep inwoners met een uitkering die kleiner is geworden en het gemiddelde inkomen van inwoners dat licht is gestegen. Maar het gemiddelde inkomen van deze groep ligt nog altijd onder het Rotterdamse gemiddelde. Daarbij valt een groeiend aantal bewoners (in sommige wijken rond de 30%) nog steeds onder de armoedegrens. En in alle Rotterdamwetwijken neemt het aantal inbraken, diefstallen en geweldsincidenten toe. Ook wordt door woningcorporaties een ‘waterbedeffect’ geconstateerd; wie niet terecht kan in een Rotterdamwetwijk zoekt omliggende buurten op. De kans is groot dat die buurten op enig moment ook als Rotterdamwetwijk worden aangewezen. Mede gelet op de tegenvallende effecten in de praktijk, lijkt de Rotterdamwet dus niet de oplossing te zijn voor het structureel aanpakken van hoge werkloosheid, verloedering en criminaliteit in Rotterdamse ‘probleemwijken’.
 Relevantie voor de praktijk: van Ardenne & Crince le Roy Advocaten heeft de Rotterdamwet voor een cliënte aangevochten tot en met de Grote Kamer van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens. Deze zaak werd met een kleine meerderheid afgewezen waarbij vijf Europese rechters een ‘dissenting opinion’ hebben ingenomen. Nu wederom blijkt dat de effecten van de Rotterdamwet voortdurend achterblijven bij de verwachtingen en ook de Afdeling advisering zich eerder zeer kritisch heeft uitgelaten over de uitbreiding van deze wet, is een inhoudelijke heroverweging van de Rotterdamwet zowel vanuit maatschappelijk, als juridisch perspectief op zijn plaats.
 Voor het krantenbericht uit de Trouw dat deze problematiek belicht, klik hier.
 In een arrest van 16 januari 2018 heeft de Hoge Raad de vraag beantwoord of het Openbaar Ministerie (OM) niet-ontvankelijk diende te worden verklaard wegens dubbele vervolging, omdat aan de verdachte wegens hetzelfde feit reeds een Educatieve Maatregel Alcohol en Verkeer (EMA) was opgelegd. Ten laste van de verdachte is in eerste aanleg bewezenverklaard dat hij als bestuurder van een personenauto heeft gehandeld in strijd met artikel 8 van de Wegenverkeerswet 1994 en dat hij, toen een opsporingsambtenaar hem had bevolen medewerking te verlenen aan een ademonderzoek, niet heeft voldaan aan de verplichting ademlucht in het apparaat te blazen en aan de verplichting gevolg te geven aan alle door een opsporingsambtenaar gegeven aanwijzingen. De verdediging voerde aan dat sprake was van dubbele bestraffing, nu aan de verdachte reeds een EMA was opgelegd voor hetzelfde feit. Dit zou in strijd met het ne bis in idem-beginsel zijn. Het gerechtshof Amsterdam oordeelde dat een EMA niet punitief van aard is en dat daarom geen sprake is van dubbele bestraffing en dus dat het OM ontvankelijk was in de vervolging. Onder deze omstandigheden is immers geen sprake van onverenigbaarheid met het ne bis in idem-beginsel. Ook de Afdeling is het oordeel toegedaan dat een EMA geen criminal charge is en dat het ne bis in idem-beginsel hierop ook niet van toepassing is ( ECLI:NL:RVS:2016:2016 , recent bevestigd in ECLI:NL:RVS:2017:3564).
 Relevantie voor de praktijk: voor een succesvol beroep op strijd met het ne bis in idem-beginsel is het van belang dat een maatregel die naast de vervolging is opgelegd ook punitief van aard is. Een EMA is dat volgens de Hoge Raad (en de Afdeling) niet.
 Voor het volledige arrest, zie: ECLI:NL:HR:2018:23.
 Conclusie A-G Widdershoven: bestuurlijke waarschuwing
 De langverwachte conclusie van staatsraad advocaat-generaal Widdershoven over de bestuurlijke waarschuwing is op 24 januari 2018 gepubliceerd. De voorzitter van de Afdeling had Widdershoven gevraagd een conclusie te nemen in een zaak over een waarschuwing die de minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid had gegeven aan een bedrijf in Hengelo. Het bedrijf zou de Arbeidsomstandighedenwet en het Arbeidsomstandighedenbesluit hebben overtreden. Het bedrijf verzocht om intrekking van die waarschuwing, maar dat weigerde de minister. In zijn conclusie gaat Widdershoven in op de vraag of een waarschuwing een besluit is in de zin van de Awb. In dit verband worden ook de omstandigheden besproken die relevant zijn ter bepaling of al dan geen sprake is van een waarschuwing waartegen rechtsbescherming openstaat. Na een uitgebreide feitelijke en juridische analyse van de soorten en maten waarin bestuurlijke waarschuwingen voorkomen, trekt Widdershoven de volgende conclusie: ‘Een bestuurlijke waarschuwing is een besluit waartegen men bij de bestuursrechter in beroep kan komen, als die waarschuwing is gebaseerd op een wettelijk voorschrift en zij een voorwaarde is om bij een volgende overtreding een sanctie of maatregel te kunnen opleggen. Zij is dan een ‘essentieel en onlosmakelijk onderdeel’ van het sanctieregime. Een waarschuwing die niet op de wet, maar uitsluitend op beleid is gebaseerd is geen besluit en kan in de regel niet worden aangevochten bij de bestuursrechter.’ Een bijzonderheid in deze kwestie is dat de Afdeling voor het eerst eenieder de mogelijkheid had geboden om te reageren op de vragen die aan Widdershoven zijn gesteld. van Ardenne & Crince le Roy Advocaten heeft van deze geboden gelegenheid gebruik gemaakt en als amicus curiae een ‘meedenkreactie’ ingestuurd die hier te raadplegen is.
 Relevantie voor de praktijk: de vraag of een waarschuwing een besluit is in de zin van de Awb keert regelmatig terug in de rechtspraak van de hoogste bestuursrechters. Het antwoord daarop is immers bepalend voor de vraag of bezwaar en beroep openstaan. Met de conclusie van Widdershoven lijkt meer duidelijkheid geschept te zijn in de omstandigheden die relevant zijn bij de beantwoording van die vraag. Hierdoor is de verwachting dat het voor de rechtspraktijk eenvoudiger zal worden om te bepalen of een bestuurlijke waarschuwing al dan geen Awb-besluit oplevert waartegen bestuursrechtelijke rechtsbescherming openstaat. Nu een conclusie niet bindt, is het nog wel afwachten of de analyse van Widdershoven ook zal worden gevolgd door de Afdeling.
 Voor de volledige conclusie, zie: ECLI:NL:RVS:2018:249.
 Hof van Justitie: arrest over de Europese Dienstenrichtlijn n.a.v. prejudiciële vragen Afdeling
 Op 13 januari 2016 (ECLI:NL:RVS:2016:75) heeft de Afdeling prejudiciële vragen gesteld aan het Hof van Justitie van de Europese Unie (Hof) over de Europese Dienstenrichtlijn (Dienstenrichtlijn). De casus van de zaak in het kader waarvan de vragen zijn gesteld is als volgt. De gemeenteraad van de gemeente Appingedam had een bestemmingsplan vastgesteld dat betrekking heeft op een plein in Appingedam. Het betreft een winkelgebied voor uitsluitend omvangrijke detailhandel, zoals meubelen, keukens en bouwmaterialen, zo wordt bepaald door de planregels van het bestemmingsplan. Een vastgoedbedrijf, de eigenaar van winkelpanden gelegen in het betreffende gebied, is het er niet mee eens dat in die omgeving geen schoen- en kledingwinkel mag worden gevestigd. Het bedrijf is van mening dat de gemeenteraad in strijd handelt met de Dienstenrichtlijn door daar alleen detailhandel in omvangrijke goederen toe te staan. De Afdeling moest de vraag beantwoorden of de Dienstenrichtlijn op dit geval van toepassing is en stelde hiertoe een aantal vragen aan het Hof. Kortweg wil de Afdeling in de eerste plaats van het Hof weten of detailhandel, die bestaat uit de verkoop van goederen aan consumenten, een dienst is. In de tweede plaats wil de Afdeling weten of de Dienstenrichtlijn van toepassing is op ruimtelijke-ordeningsvoorschriften die ertoe strekken de leefbaarheid van het stadscentrum te behouden en leegstand tegen te gaan. In de derde plaats wil de Afdeling duidelijkheid over de vraag of in deze zaak sprake is van een zogenoemde ‘zuiver interne situatie’, oftewel een situatie die zich volledig binnen één lidstaat afspeelt, en of de Dienstenrichtlijn op zo’n situatie van toepassing is.
 Op 30 januari 2018 heeft het Hof de gestelde vragen beantwoord. Het Hof oordeelde dat “de activiteit bestaande uit detailhandel in goederen, voor de toepassing van de Dienstenrichtlijn, een dienst vormt.” De bepalingen van de Dienstenrichtlijn over de vrijheid van vestiging van dienstverrichters zijn naar het oordeel van het Hof ook van toepassing op een situatie waarvan alle relevante aspecten zich binnen één lidstaat afspelen. De Dienstenrichtlijn verzet zich niet tegen voorschriften van een bestemmingsplan “die de activiteit bestaande in niet-volumineuze detailhandel in geografische gebieden buiten het stadscentrum van die gemeente verbieden, mits alle in artikel 15, lid 3, genoemde voorwaarden vervuld zijn.” Deze voorwaarden zijn het discriminatieverbod, de noodzakelijkheid en de evenredigheid. Het is aan de verwijzende rechterlijke instantie om te beoordelen of aan die voorwaarden is voldaan.
 Relevantie voor de praktijk: de Afdeling had, in afwachting van de antwoorden op haar prejudiciële vragen, de behandeling van de zaak geschorst. Nu de antwoorden van het Hof bekend zijn, zal de Afdeling de behandeling van de zaak voortzetten en een tweede zitting houden. Daarna zal zij een definitieve uitspraak in deze zaak doen met inachtneming van het arrest van het Hof.
 Voor het persbericht van de Afdeling, klik hier.
 Voor het volledige arrest van het Hof, zie: C-360/15 en C-31/16.
 Hoge Raad: goederen of voorwerpen zijn alleen door misdrijf verkregen of uit misdrijf afkomstig als het misdrijf voorafgaand aan delictsgedragingen van heling of witwassen plaatsvond
 In een arrest van 16 januari 2018 heeft de Hoge Raad de grenzen van ‘door misdrijf verkregen’ als bedoeld in artikel 416 Sr (heling) en ‘uit enig misdrijf afkomstig’ als bedoeld in art. 420bis Sr (witwassen) onder de aandacht gebracht. In 1987 vond een in scène gezette ‘diefstal’ van schilderijen plaats, waarbij de kunsthandelaar zelf betrokken was. De schilderijen zijn daarna afgeleverd bij de verdachte. De ‘diefstal’ van de schilderijen bleef onopgelost en de kunsthandelaar ontving een uitkering van zijn verzekeraar. Jaren later, in 2008, probeerde de verdachte samen met de medeverdachten een vindersloon te verkrijgen van de verzekeringsmaatschappij voor de overgebleven schilderijen. Dit mislukte. Het gerechtshof Den Haag veroordeelde de verdachte voor het medeplegen van witwassen en het medeplegen van een poging opzetheling (ECLI:NL:GHDHA:2015:3111). De verdediging had aangevoerd dat de schilderijen niet uit misdrijf afkomstig zijn, omdat er geen sprake was van een echte diefstal of van verduistering. De schilderijen waren ook niet het product van de verzekeringsfraude, dat was de verzekeringsuitkering. De verzekeringsfraude is pas gepleegd nadat de kunsthandelaar afstand van het bezit van de schilderijen had gedaan. Het gerechtshof oordeelde echter dat de aanwezigheid van de schilderijen bij verdachte van meet af aan in zodanig direct causaal verband stond met de verzekeringsoplichting, dat gezegd kan worden dat de schilderijen van misdrijf afkomstig zijn. Naar het oordeel van het gerechtshof is niet relevant dat de verzekeringsfraude pas is gepleegd na de overdracht van de schilderijen aan de verdachte, noch dat strikt genomen slechts de schade-uitkering het product van de verzekeringsfraude is. De Hoge Raad volgde de redenering van het gerechtshof niet en oordeelde dat goederen of voorwerpen in beginsel slechts kunnen worden aangemerkt als ‘door misdrijf verkregen’ als bedoeld in artikel 416 Sr of ‘uit enig misdrijf afkomstig’ als bedoeld in artikel 420bis, indien deze zijn verkregen door of afkomstig zijn uit een misdrijf gepleegd voorafgaand aan de in artikel 416 Sr of artikel 420bis Sr genoemde delictsgedragingen. De Hoge Raad verwees daarbij naar het hawala-bankieren-arrest (ECLI:NL:HR:2014:3046).
 Relevantie voor de praktijk: bij witwas- en helingverwijten dient telkens te worden nagegaan of er wel sprake is van goederen/voorwerpen die afkomstig zijn uit een misdrijf dat voorafgaand aan de witwas- en/of helingshandelingen die zijn tenlastegelegd, is gepleegd.
 Voor het volledige arrest, zie: ECLI:NL:HR:2018:33.
 ABRvS: conclusie gevraagd over de in aanmerking te nemen bijzondere omstandigheden bij invordering na handhavingsbesluiten
 Op 25 januari 2018 heeft de Afdeling een conclusie gevraagd aan staatsraad advocaat-generaal Wattel over de in aanmerking te nemen bijzondere omstandigheden bij de invordering van verbeurde dwangsommen of bij het kostenverhaal na toepassing van bestuursdwang. De conclusie is gevraagd in een handhavingszaak waarbij aan betrokkene een dwangsom is opgelegd door de toenmalige staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu omdat afvalstoffen zouden zijn overgebracht uit Ierland om deze vervolgens op te slaan op een perceel in Nederland. Kort daarna kondigde de staatssecretaris dat bestuursdwang zou worden toegepast als betrokkene de afvalstoffen niet zelf zou verwijderen. Omdat betrokkene geen gevolg heeft gegeven aan beide handhavingsbesluiten, is de staatssecretaris overgegaan tot het invorderen van €200.000,- aan dwangsommen bij betrokkene. Daarnaast wil de staatssecretaris de opruimkosten van ruim €107.000,- op betrokkene verhalen. Betrokkene is tegen de invordering van beide bedragen in hoger beroep gekomen bij de Afdeling omdat hij het disproportioneel vindt dat ruim €307.000,- betaald moet worden. Betrokkene wijst erop dat hij aan de gemeente ook nog €67.000,- schuldig is vanwege dezelfde opslag van afvalstoffen en dat er ook een strafrechtelijke procedure loopt. Het betalen van die bedragen zou leiden tot een faillissement. Volgens betrokkene had de staatssecretaris rekening moeten houden met deze samenloop van omstandigheden. De voorzitter wil van Wattel weten of en zo ja, met welke bijzondere omstandigheden het bestuursorgaan én de bestuursrechter rekening moeten houden bij de invordering van diverse bedragen. Volgens vaste rechtspraak van de Afdeling kan immers slechts in geval van bijzondere omstandigheden worden afgezien van invordering gelet op de ‘beginselplicht tot invordering’.
 Relevantie voor de praktijk: in de rechtspraktijk bestaat de behoefte om (meer) duidelijkheid te scheppen in de mogelijke bijzondere omstandigheden waarop een beroep kan worden gedaan. Met name nu de klassieke herstelsancties (last onder dwangsom en last onder bestuursdwang) na elkaar opgelegd kunnen worden (en de in te vorderen bedragen hoog kunnen oplopen) én samenloop kan optreden met een strafrechtelijk traject, is het van belang om klaarheid te scheppen in de uitzonderingen op de beginselplicht tot invordering.
 Conclusie A-G Knigge: de oplegging van één (of enkele) dag(en) gevangenisstraf in combinatie met een taakstraf is niet in strijd met het taakstrafverbod van artikel 22b Sr
 Op 9 januari 2018 bracht advocaat-generaal Knigge namens het Parket bij de Hoge Raad een conclusie uit over de vraag of het opleggen van één (of enkele) dag(en) gevangenisstraf in combinatie met een taakstraf een strijdige omzeiling is van het in artikel 22b Sr neergelegde taakstrafverbod. De verdachte in deze zaak was door het gerechtshof ’s-Hertogenbosch veroordeeld tot één dag gevangenisstraf en 210 uren taakstraf. Het OM heeft cassatie ingesteld tegen de opgelegde straf wegens strijd met artikel 22b Sr. Dit artikel bevat een aantal gevallen waarin geen taakstraf mag worden opgelegd. Van het taakstrafverbod mag in die gevallen slechts worden afgeweken als naast de taakstraf een onvoorwaardelijke gevangenisstraf of vrijheidsbenemende maatregel wordt opgelegd. Om te beoordelen of inderdaad sprake is van strijd met artikel 22b Sr is Knigge ingegaan op de tekst van de wet en de totstandkomingsgeschiedenis. Hieruit kan nergens het vereiste worden afgeleid dat de gevangenisstraf waarmee de taakstraf wordt gecombineerd ten minste ‘substantieel’ moet zijn. Volgens artikel 10 lid 2 Sr is de duur van een tijdelijke gevangenisstraf ten minste één dag en ten hoogste achttien jaren. Ook de wettelijke systematiek duidt er volgens Knigge op dat het opleggen van één of enkele dagen gevangenisstraf in combinatie met een taakstraf geen strijd oplevert met artikel 22b Sr.
 Relevantie voor de praktijk: indien de Hoge Raad de conclusie van Knigge overneemt, betekent dat dat het toelaatbaar is om één (of enkele) dag(en) gevangenisstraf op te leggen in combinatie met een taakstraf, ook in de gevallen waarin volgens artikel 22b Sr niet alleen een taakstraf mag worden opgelegd. Aan de feitenrechter komt derhalve een grote vrijheid toe bij de strafoplegging. De in de media geuite verwijten dat rechters de wet omzeilen zou daarmee definitief van tafel zijn.
 Voor de volledige conclusie, zie: ECLI:NL:PHR:2018:4.
 ABRvS: nieuwe uitleg van intern beraad ex de Wob bij betrokkenheid van externe derden
 De Afdeling heeft in haar uitspraak van 20 december 2017 een nieuwe uitleg gegeven aan intern beraad als bedoeld in artikel 11 lid 1 Wob waarbij externe derden betrokken zijn. In deze zaak had de advocaat van appellante een Wob-verzoek ingediend teneinde inzage te krijgen in documenten (waaronder e-mails, gespreksverslagen, brieven) die gewisseld waren tussen de gemeente Almelo en de advocaat van een concurrent. Het college weigerde een deel van de verzochte informatie te verstrekken met een beroep op artikel 11 lid 1 Wob. Op grond van deze relatieve uitzonderingsgrond wordt geen informatie verstrekt indien het gaat om informatie uit documenten, opgesteld ten behoeve van intern beraad en waarin persoonlijke beleidsopvattingen zijn opgenomen. De rechtbank Overijssel (ECLI:NL:RBOVE:2016:3757) oordeelde dat de documenten mochten worden geweigerd. Volgens de rechtbank hadden het college en de advocaat het oogmerk om het college in de gelegenheid te stellen zich een oordeel te vormen en een standpunt in te nemen over een bestuurlijke aangelegenheid. Het zijn daarom documenten bestemd voor intern beraad waarin ook persoonlijke beleidsopvattingen voorkwamen, aldus de rechtbank. Appellant heeft in hoger beroep betoogd dat de uitwisseling van informatie tussen het college en de advocaat van de concurrent geen intern beraad betreft. De Afdeling zag zich vervolgens voor de vraag gesteld of de rechtbank terecht heeft geoordeeld dat het college de informatie terecht heeft mogen weigeren. Mede onder verwijzing naar de parlementaire geschiedenis van artikel 11 lid 1 Wob heeft de Afdeling geoordeeld dat het interne karakter van een stuk wordt bepaald door het oogmerk waarmee dit is opgesteld. Degene die het document heeft opgesteld moet de bedoeling hebben gehad dat dit zou dienen voor hemzelf of voor het gebruik door anderen binnen de overheid. Ook documenten die afkomstig zijn van derden die niet tot de kring van de overheid behoren (externe derden), kunnen worden aangemerkt als documenten die zijn opgesteld ten behoeve van intern beraad indien de documenten met dat oogmerk zijn opgesteld. Het interne karakter van het beraad komt evenwel te vervallen wanneer daaraan het karakter van advisering of gestructureerd overleg moet worden toegekend, aldus de Afdeling. De Afdeling komt dan tot de slotsom dat, anders dan voorheen (ECLI:NL:RVS:2017:1298), aan een beraad het interne karakter ontvalt indien daarbij een externe is betrokken die een eigen belang behartigt dat als zodanig bij het beraad een rol speelt. Dit betekent dat documenten van externe derden die zijn opgesteld met het oog op intern beraad slechts onder intern beraad vallen in het geval dat de externe derde geen ander belang heeft dan het bestuursorgaan vanuit de eigen ervaring en deskundigheid een opvatting te geven over een bestuurlijke aangelegenheid. In dit geval is de Afdeling tot de conclusie gekomen dat de (advocaat van de) concurrent niet een externe derde is die uitsluitend adviseert in het belang van het bestuursorgaan en die geen ander belang heeft dan vanuit de eigen ervaring en deskundigheid een opvatting te geven. Om die reden kwalificeren de verzochte stukken niet als intern beraad en mochten deze stukken niet geweigerd worden op grond van artikel 11 lid 1 Wob.
 Relevantie voor de praktijk: deze nieuwe lijn van de Afdeling betekent dat informatie naar aanleiding van een Wob-verzoek moet worden verstrekt waarbij een externe derde betrokken is met een eigen belang. Dit kan ook gevoelige/vertrouwelijke informatie betreffen die door advocaten is gewisseld met de bevoegde gezagen.
 Voor de volledige uitspraak, zie ECLI:NL:RVS:2017:3497.
 Amsterdamse Raad van Discipline stelt eisen aan interne onderzoeken door advocaten
 Op 18 december 2017 deed de Amsterdamse Raad van Discipline (Raad) uitspraak na een klacht van een betrokkene en een dekenklacht over het optreden van advocaten in het interne onderzoek bij een groot spoorwegbedrijf. Het kantoor waar verweerder werkzaam is heeft dit bedrijf bijgestaan als advocaat in verschillende aangelegenheden, onder andere bij een onderzoek door de ACM met betrekking tot een aanbesteding. Naar aanleiding van een intern compliance onderzoek heeft het spoorwegbedrijf het kantoor van verweerder opdracht gegeven een onderzoek te verrichten naar mogelijke onregelmatigheden bij de voorbereiding van de aanbesteding. Het onderzoek heeft geleid tot een rapport van bevindingen, waarvan het bedrijf vervolgens een geanonimiseerde versie op haar website heeft geplaatst. Bovenaan elke pagina stond dat het rapport bestemd was voor publicatie. De ingediende klachten hebben betrekking op meerdere aspecten. Verweerder zou in strijd met artikel 46 van de Advocatenwet hebben gehandeld doordat hij het interne onderzoek in een aantal opzichten onvoldoende zorgvuldig heeft verricht. Hij zou geen reële gelegenheid hebben geboden voor hoor en wederhoor, hij zou ermee akkoord zijn gegaan dat het spoorwegbedrijf het (geanonimiseerde) rapport op haar website heeft geplaatst, zonder te voorkomen dat de status en strekking van het rapport onduidelijk werden weergegeven en hij zou het rapport uit eigen beweging aan het OM hebben verstrekt terwijl het rapport nog slechts een voorlopige status had. Daarnaast zou hij een CEO hebben geadviseerd, terwijl sprake was van een belangenconflict met het bedrijf en na dit gesprek zou hij aan hetzelfde bedrijf verslag hebben gedaan van het gesprek, die daarover weer contact heeft gehad met haar aandeelhouder. Hierdoor zou verweerder zijn geheimhoudingsplicht hebben geschonden. De Raad kwam tot het oordeel dat het niet verboden is om in opdracht van een eigen cliënt feitenonderzoek te verrichten en daarover aan die cliënt te rapporteren. Naar het oordeel van de Raad is voor verweerder voldoende duidelijk geweest dat het rapport geopenbaard zou worden en dat het gebruikt zou worden voor externe verantwoording. Volgens de Raad moeten aan interne onderzoeken waaruit een rapport voortvloeit dat openbaar zal worden strenge eisen worden gesteld. Met betrekking tot de personen die onderwerp van onderzoek zijn moet het beginsel van hoor en wederhoor als leidraad worden aangehouden. De onderzoeker moet er daarnaast al het redelijke aan doen om te voorkomen dat het openbaar gemaakte onderzoeksrapport aanleiding kan geven tot misverstanden. Daarnaast moeten in een te publiceren rapport alle relevante feiten staan, ook als het feiten betreft die de cliënt wel kent maar het publiek niet. In dit geval is volgens de Raad het beginsel van hoor en wederhoor niet toegepast, nu een medewerker niet over het rapport is gehoord. Dat deze persoon slecht bereikbaar was en dat sprake was van tijdsdruk is geen rechtvaardiging. Ook was de Raad van oordeel dat er voor verweerder voldoende aanleiding bestond om openbaarmaking van het rapport tegen te houden. Daarbij achtte de Raad van belang dat het rapport niet voldeed aan de eis van volledigheid. Dit kan verweerder tuchtrechtelijk worden verweten. Dat geldt ook voor de verschaffing van het rapport aan het OM. Gelet hierop achtte de Raad de oplegging van de maatregel van berisping passend en geboden.
 Relevantie voor de praktijk: in deze uitspraak heeft de Raad een aantal duidelijke eisen gesteld aan interne onderzoeken door advocaten, met name als het gaat om onderzoeksrapporten die voor publicatie zijn bestemd.
 Afdeling advisering: advies over het wetsvoorstel ‘Aanvullingswet bodem Omgevingswet’
 Het advies van de Afdeling advisering van de Raad van State (Afdeling Advisering) over het wetsvoorstel ‘Aanvullingswet bodem Omgevingswet’ is op 23 januari 2018 openbaar gemaakt. Op dezelfde dag is het wetsvoorstel bij de Tweede Kamer ingediend. Met het wetsvoorstel wordt geregeld dat de Omgevingswet (verwachte inwerkingtreding in 2021) uitgebreid wordt met het onderwerp bodem. De Afdeling Advisering overweegt dat met de Wet bodembescherming (Wbb) grote stappen zijn gezet om ernstige en spoedeisende bodemverontreinigingen uit het verleden (historische verontreinigingen) aan te pakken. Op het moment dat de Omgevingswet in werking treedt, zullen naar verwachting de meeste van die verontreinigingen zijn aangepakt of beheerst. Een deel van het saneringsinstrumentarium van de Wbb is dan niet meer nodig. Daarom wordt overgestapt naar een integraal, meer gebiedsgericht systeem van beheer van overgebleven bodemverontreinigingen. De bescherming van de bodem tegen nieuwe verontreinigingen zal vooral in de uitvoeringsregelgeving worden geregeld, deels met een zorgplicht. Het wetsvoorstel vult de Omgevingswet aan met onder meer een regeling voor zogenoemde toevalsvondsten. Het gaat daarbij om bevoegdheden voor het college van burgemeester en wethouders gericht op het onmiddellijk wegnemen door de eigenaar van onaanvaardbare risico’s voor de gezondheid door overgebleven historische bodemverontreinigingen. De Afdeling Advisering constateert dat de regeling voor toevalsvondsten alleen geldt bij onaanvaardbare risico’s voor de gezondheid. Op grond van de Wbb kunnen ook gevaren voor het milieu (plant of dier) of voor verspreiding van verontreiniging reden zijn voor onmiddellijke bodemsanering. Met het oog op een gelijkwaardig beschermingsniveau adviseert de Afdeling advisering dan ook om de regeling voor toevalsvondsten ook bij dat soort risico’s beschikbaar te maken. De regeling voor toevalsvondsten is gericht op het wegnemen van verontreiniging door de eigenaar van het verontreinigde terrein. Mogelijk biedt de regeling veroorzakers van historische verontreinigingen een makkelijke uitweg; door zich tijdig te ontdoen van het door hen verontreinigde terrein kunnen zij ontkomen aan het treffen van maatregelen. De voorgestelde regeling doet dus geen recht aan het beginsel dat de vervuiler betaalt. De Afdeling advisering adviseert daarom in de regeling de mogelijkheid op te nemen om de veroorzaker van de verontreiniging aan te spreken.
 Relevantie voor de praktijk: indien de ‘Aanvullingswet bodem Omgevingswet’ in de huidige vorm aangenomen wordt, lijkt een scheefgroei in de geboden rechtsbescherming te worden geaccepteerd. Bovendien zou de veroorzaker van historische verontreinigingen tamelijk eenvoudig maatregelen kunnen ontlopen. Dit kan niet de bedoeling zijn; de behandeling door de Tweede Kamer wordt met belangstelling gevolgd.
 Openbaar Ministerie: boete geëist van € 80.000,- tegen de gemeente Zoetermeer
 Het OM eiste op 22 januari 2018 voor de rechtbank in Den Haag onder andere een boete van €1.200.000,- tegen een bedrijf. Het bedrijf zou tussen 2004 en 2009 meer ethyleenoxide, een kankerverwekkende stof, hebben uitgestoten dan was vergund. Tegen de gemeente Zoetermeer eiste het OM een boete van €80.000,-, omdat zij volgens het OM wist van de onvergunde uitstoot, maar heeft verzuimd ertegen op te treden en omwonenden van het bedrijf te waarschuwen. Uit het politieonderzoek is gebleken dat installaties niet goed of zelfs helemaal niet werkten, waardoor de dampen in veel gevallen ongezuiverd in de buitenlucht terecht zijn gekomen. In plaats van de lucht te zuiveren voor deze naar buiten ging, zou de lucht via een calamiteitenpijp direct naar buiten zijn geblazen. Volgens het OM had het bedrijf de processen stil moeten leggen toen bleek dat de installaties niet naar behoren werkten. De twee leidinggevenden hebben wel gerapporteerd aan het hoofdkantoor van het bedrijf, maar de productie is niet stilgelegd. Ook aan de gemeente werd gerapporteerd over de uitstootoverschrijdingen, maar de gemeente heeft noch de stillegging van de productie afgedwongen noch de omwonenden op de hoogte gesteld.
 Relevantie voor de praktijk: opvallend aan de eis van het OM is dat ook een boete voor de gemeente wordt geëist, waarmee het OM aangeeft van oordeel te zijn dat de gemeente in dit geval geen strafrechtelijke immuniteit geniet. De Hoge Raad heeft de immuniteit van lagere overheden in het Pikmeer II-arrest (ECLI:NL:HR:1998:AA9342) beperkt tot zogenaamde exclusieve bestuurstaken. Volgens het OM is daarvan in dit geval aldus geen sprake en kan de gemeente strafrechtelijk worden vervolgd.
 Voor het volledige nieuwsbericht van het OM, klik hier.


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 15.2.2014
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 45/22
 Apelācijas sūdzība, ko par Vispārējās tiesas (ceturtā palāta) 2013. gada 13. septembra spriedumu lietā T-566/08 Total Raffinage Marketing/Komisija 2013. gada 4. decembrī iesniedza Total Marketing Services, kas ir Total Raffinage Marketing tiesību pārņēmēja
 (Lieta C-634/13 P)
 2014/C 45/38
 Tiesvedības valoda — franču
 Lietas dalībnieki
 Apelācijas sūdzības iesniedzēja: Total Marketing Services, kas ir Total Raffinage Marketing tiesību pārņēmēja (pārstāvji — A. Vandencasteele, C. Lemaire, S. Naudin, avocats)
 Otra lietas dalībniece: Eiropas Komisija
 Prasījumi:
 —
 atcelt apstrīdēto spriedumu, jo Vispārējā tiesa ir nepamatoti izslēgusi Total Marketin Services (turpmāk tekstā — “TMS”) piedalīšanās izbeigšanu pārkāpumā pēc 2004. gada 12. maija;
 —
 atcelt pārsūdzēto spriedumu, jo Vispārējā tiesa ir nepamatoti neņēmusi vērā visas atšķirības nepamatotajā attieksmē starp TMS un Repsol saistībā ar to piedalīšanās pārkāpumā ilgumu;
 —
 atcelt pārsūdzēto spriedumu, jo Vispārējā tiesa ir nepamatoti neņēmusi vērā TMS piedalīšanās pārkāpumā pārtraukumu no 2000. gada 26. maija līdz 2001. gada 27. jūnijam;
 —
 atcelt pārsūdzēto spriedumu, jo Vispārējā tiesa nav atbildējusi uz pamatu par to, ka nav izvērtēti pierādījumi par TMS konkurējošo rīcību tirgū;
 —
 pieņemt galīgo nolēmumu saskaņā ar Tiesas Statūtu 61. pantu un šajā ziņā atcelt lēmumu, ciktāl tas attiecas uz TMS, un, īstenojot savu neierobežoto kompetenci, samazināt TMS uzlikto naudas sodu;
 —
 gadījumā, ja Tiesa nepieņemtu galīgo nolēmumu šajā lietā, lēmumu par tiesāšanās izdevumiem atlikt un nosūtīt lietu atpakaļ Vispārējā tiesai atkārtotai izskatīšanai saskaņā ar Tiesas spriedumu;
 —
 visbeidzot, saskaņā ar Reglamenta [184]. pantu piespriest Komisijai atlīdzināt tiesāšanās izdevumus gan Vispārējā tiesā, gan Tiesā.
 Pamati un galvenie argumenti
 Lai pamatotu savu apelācijas sūdzību, apelācijas sūdzības iesniedzēja izvirza četrus pamatus.
 Pirmajā pamatā apelācijas sūdzības iesniedzēja apgalvo, ka Vispārējā tiesa ir pārkāpusi LESD 101. pantu, pierādījumu sniegšanas noteikumus, nevainīguma prezumpcijas principu un tiesiskās noteiktības principu, kā arī pienākumu norādīt pamatojumu, nospriežot, ka apelācijas sūdzības iesniedzēja ir piedalījusies pārkāpumā no 2004. gada 12. maija līdz 2005. gada 28. aprīlim, pamatojoties uz to, ka apelācijas sūdzības iesniedzēja nav pierādījusi, ka tā bija publiski distancējusies no aizliegtās vienošanās šajā laikā.
 Ar savu otro pamatu, kuram ir divas daļas, apelācijas sūdzības iesniedzēja uzskata, ka Vispārējā tiesa, pirmkārt, ir pārkāpusi vienlīdzīgas attieksmes principu un nav izpildījusi savu pienākumu norādīt pamatojumu, un, otrkārt, ka tā ir sagrozījusi dokumentālos pierādījumus saistībā ar TMS un Repsol saņemtajiem ielūgumiem, jo Vispārējā tiesa esot izslēgusi jebkādu TMS izstāšanos no aizliegtās vienošanās pēc 2004. gada 11.–12. maija sanāksmes, bet ir akceptējusi Repsol izstāšanos pēc 2004. gada 3.–4. augusta sanāksmes.
 Ar savu trešo pamatu, kuram ir divas daļas, apelācijas sūdzības iesniedzēja apgalvo, ka Vispārējā tiesa ir pārkāpusi LESD 101. pantu, pierādījumu sniegšanas noteikumus, nevainīguma prezumpcijas principu un tiesiskās noteiktības principu, kā arī nav izpildījusi pienākumu norādīt pamatojumu, nospriežot, ka TMS nebija pārtraukusi piedalīšanos pārkāpumā laikā no 2000. gada 26. maija līdz 2001. gada 26. jūnijam, pamatojoties uz to, ka apelācijas sūdzības iesniedzēja nav pierādījusi, ka tā bija publiski distancējusies no aizliegtās vienošanās šajā laikā.
 Visbeidzot, ar savu ceturto pamatu apelācijas sūdzības iesniedzēja apgalvo, ka Vispārējā tiesa ir pārkāpusi efektīvas tiesību aizsardzības tiesā principu, sodu un sankciju individualizācijas principu, kā arī nav izpildījusi pienākumu norādīt pamatojumu, jo Vispārējā tiesa esot noraidījusi bez izvērtēšanas pamatu par to, ka nav ņemti vērā TMS pierādījumi par konkurējošo rīcību.


text:
 11/Sv. 089
 HR
 Službeni list Europske unije
 165
 22009D0003
 L 073/35
 SLUŽBENI LIST EUROPSKE UNIJE
 05.02.2009.
 ODLUKA ZAJEDNIČKOG ODBORA EGP-a
 br. 3/2009
 od 5. veljače 2009.
 o izmjeni Priloga II. (Tehnički propisi, norme, ispitivanje i potvrđivanje) Sporazumu o EGP-u
 ZAJEDNIČKI ODBOR EGP-a,
 uzimajući u obzir Sporazum o Europskom gospodarskom prostoru, kako je izmijenjen Protokolom o prilagodbi Sporazuma o Europskom gospodarskom prostoru, dalje u tekstu „Sporazum”, a posebno njegov članak 98.,
 budući da:
 (1)
 Prilog II. Sporazumu izmijenjen je Odlukom Zajedničkog odbora EGP-a br. 96/2008 od 26. rujna 2008. (1)
 (2)
 Dikretivu Komisije 2007/15/EZ od 14. ožujka 2007. o izmjeni, za potrebe njezina prilagođavanja tehničkom napretku, Priloga I. Direktivi Vijeća 74/483/EEZ u odnosu na vanjske izbočine motornih vozila (2) i njihovih prikolica treba unijeti u Sporazum,
 ODLUČIO JE:
 Članak 1.
 U točku 17. (Direktiva Vijeća 74/483/EEZ) poglavlja I. Priloga II. Sporazumu dodaje se sljedeća alineja:
 „—
 32007 L 0015: Direktiva Komisije 2007/15/EZ od 14. ožujka 2007. (SL L 75, 15.3.2007., str. 21.).”
 Članak 2.
 Tekst Direktive 2007/15/EZ na islandskom i norveškom jeziku koji se objavljuje u Dodatku o EGP-u Službenom listu Europske unije vjerodostojan je.
 Članak 3.
 Ova Odluka stupa na snagu 6. veljače 2009., pod uvjetom da su sve obavijesti iz članka 103. stavka 1. Sporazuma podnesene Zajedničkom odboru EGP-a (3).
 Članak 4.
 Ova se Odluka objavljuje u odjeljku o EGP-u i Dodatku o EGP-u Službenom listu Europske unije.
 Sastavljeno u Bruxellesu 5. veljače 2009.
 Za Zajednički odbor EGP-a
 Predsjednik
 Alan SEATTER
 (1) SL L 309, 20.11.2008., str. 15.
 (2) SL L 75, 15.3.2007., str. 21.
 (3) Ustavni zahtjevi nisu navedeni.


text:
A província de Údine é uma província italiana da região do Friul-Veneza Júlia com cerca de 423 475 habitantes, densidade de 87 hab/km2. Está dividida em 136 comunas, sendo a capital Údine.
 Faz fronteira a norte com a Áustria (Caríntia), a este com a Eslovénia e com a província de Gorizia e a oeste com a província de Pordenone e com o Vêneto (província de Belluno e província de Veneza).
 Ver também
 Lista de comunas na província de Údine
 Ligações externas
 Site oficial


text:
 20.3.2012
 IT
 Gazzetta ufficiale dell'Unione europea
 L 80/31
 DECISIONE N. 1/2011 DEL COMITATO ISTITUITO AI SENSI DELL’ACCORDO TRA LA COMUNITÀ EUROPEA E LA CONFEDERAZIONE SVIZZERA SUL RECIPROCO RICONOSCIMENTO IN MATERIA DI VALUTAZIONE DELLA CONFORMITÀ
 del 20 dicembre 2011
 relativa all’inserimento nell’allegato I di un nuovo capitolo 19 «Impianti a fune» nonché all’aggiornamento dei riferimenti giuridici elencati nell’allegato 1
 (2012/162/UE)
 IL COMITATO,
 visto l’accordo tra la Comunità europea e la Confederazione svizzera sul reciproco riconoscimento in materia di valutazione della conformità («l’accordo»), in particolare l’articolo 10, paragrafi 4 e 5, e l’articolo 18, paragrafo 2,
 considerando che a norma dell’articolo 10, paragrafo 5 dell’accordo, su proposta dell’una o dell’altra parte il comitato può modificare gli allegati dell’accordo,
 DECIDE:
 1.
 L’allegato 1 dell’accordo relativo ai settori di prodotti è modificato al fine di inserire un nuovo capitolo 19 sugli impianti a fune, conformemente alle disposizioni dell’allegato A della presente decisione.
 2.
 L’allegato 1 dell’accordo relativo ai settori di prodotti è modificato secondo le disposizioni stabilite nell’allegato B della presente decisione.
 3.
 La presente decisione, redatta in duplice copia, è firmata dai rappresentanti del comitato autorizzati ad agire per conto delle parti. Essa entra in vigore a decorrere dalla data dell’ultima firma.
 Firmato a Berna, il 20 dicembre 2011
 A nome della Confederazione svizzera
 Christophe PERRITAZ
 Firmato a Bruxelles, il 14 dicembre 2011
 A nome dell’Unione europea
 Fernando PERREAU DE PINNINCK
 ALLEGATO A
 Nell’allegato 1 relativo ai settori di prodotti, è inserito il seguente capitolo 19 «Impianti a fune»:
 «CAPITOLO 19
 IMPIANTI A FUNE
 SEZIONE I
 Disposizioni legislative, regolamentari e amministrative
 Disposizioni di cui all’articolo 1, paragrafo 2
 Unione europea
 Direttiva 2000/9/CE del Parlamento europeo e del Consiglio, del 20 marzo 2000, relativa agli impianti a fune adibiti al trasporto di persone (GU L 106 del 3.5.2000, pag. 21; di seguito “direttiva 2000/9/CE”).
 Svizzera
 Legge federale del 23 giugno 2006 sugli impianti a fune adibiti al trasporto di persone (RU 2006 5753), modificata da ultimo il 20 marzo 2009 (RU 2009 5597).
 Ordinanza del 21 dicembre 2006 sugli impianti a fune adibiti al trasporto di persone (RU 2007 39), modificata da ultimo l’11 giugno 2010 (RU 2010 2749).
 SEZIONE II
 Organismi di valutazione della conformità
 Il comitato istituito dall’articolo 10 del presente accordo stabilisce e aggiorna, conformemente alla procedura di cui all’articolo 11 dell’accordo, una lista degli organismi di valutazione della conformità.
 SEZIONE III
 Autorità di designazione
 Il comitato istituito dall’articolo 10 del presente accordo stabilisce e aggiorna un elenco delle autorità di designazione notificate dalle parti.
 SEZIONE IV
 Regole particolari per la designazione degli organismi di valutazione della conformità
 Per la designazione degli organismi di valutazione della conformità, le autorità di designazione rispettano i principi generali contenuti nell’allegato 2 del presente accordo, nonché i criteri di valutazione definiti nell’allegato VIII della direttiva 2000/9/CE.
 SEZIONE V
 Disposizioni aggiuntive
 1. Scambio di informazioni
 Conformemente agli articoli 9 e 12 del presente accordo, le parti si scambiano le informazioni necessarie alla corretta applicazione del presente capitolo.
 Le autorità competenti della Svizzera e degli Stati membri nonché la Commissione europea si scambiano in particolare le informazioni di cui agli articoli 11 e 14 della direttiva 2000/9/CE.
 Gli organismi di valutazione della conformità designati conformemente alla sezione IV del presente allegato si scambiano le informazioni di cui all’allegato V della direttiva 2000/9/CE, per quanto riguarda il modulo B, punti 7 e 8, il modulo D, punto 6, e il modulo H, punti 6 e 7.5.
 2. Documentazione tecnica
 È sufficiente che i produttori, i loro rappresentanti autorizzati o la persona responsabile dell’immissione dei prodotti sul mercato tengano a disposizione la documentazione tecnica prescritta dalla direttiva 2000/9/CE nel territorio di una delle parti.
 Le parti si impegnano a trasmettere tutta la documentazione pertinente su domanda delle autorità dell’altra parte.
 3. Sorveglianza del mercato
 Ciascuna delle parti notifica all’altra parte le autorità, stabilite sul suo territorio, preposte all’esercizio delle attività di sorveglianza connesse all’esecuzione dei rispettivi atti legislativi elencati nella sezione I.
 Ciascuna delle parti informa l’altra parte sulle proprie attività in materia di sorveglianza del mercato attraverso gli organismi preposti a tale fine.»
 ALLEGATO B
 MODIFICHE ALL’ALLEGATO I
 CAPITOLO 1
 MACCHINE
 Nella sezione I, Disposizioni legislative, regolamentari e amministrative, Disposizioni di cui all’articolo 1, paragrafo 2, il riferimento alle disposizioni della Svizzera e dell’Unione europea è soppresso e sostituito dal testo seguente:
 «Unione europea
 1.
 Direttiva 2006/42/CE del Parlamento europeo e del Consiglio, del 17 maggio 2006, relativa alle macchine e che modifica la direttiva 95/16/CE (GU L 157 del 9.6.2006, pag. 24), modificata da ultimo dalla direttiva 2009/127/CE del Parlamento europeo e del Consiglio, del 21 ottobre 2009, che modifica la direttiva 2006/42/CE relativa alle macchine per l’applicazione di pesticidi (GU L 310 del 25.11.2009, pag. 29).
 Svizzera
 100.
 Legge federale del 12 giugno 2009 sulla sicurezza dei prodotti (RU 2010 2573)
 101.
 Ordinanza del 19 maggio 2010 sulla sicurezza dei prodotti (RU 2010 2583)
 102.
 Ordinanza del 2 aprile 2008 sulla sicurezza delle macchine (RU 2008 1785), modificata da ultimo il 19 maggio 2010 (RU 2010 2583)»
 CAPITOLO 2
 DISPOSITIVI DI PROTEZIONE INDIVIDUALE
 Nella sezione I, Disposizioni legislative, regolamentari e amministrative, Disposizioni di cui all’articolo 1, paragrafo 2, il riferimento alle disposizioni della Svizzera è soppresso e sostituito dal testo seguente:
 «Svizzera
 100.
 Legge federale del 12 giugno 2009 sulla sicurezza dei prodotti (RU 2010 2573)
 101.
 Ordinanza del 19 maggio 2010 sulla sicurezza dei prodotti (RU 2010 2583)»
 CAPITOLO 5
 APPARECCHI A GAS E CALDAIE
 Nella sezione I, Disposizioni legislative, regolamentari e amministrative, Disposizioni di cui all’articolo 1, paragrafo 2, il riferimento alle disposizioni della Svizzera è soppresso e sostituito dal testo seguente:
 «Svizzera
 101.
 Legge federale del 12 giugno 2009 sulla sicurezza dei prodotti (RU 2010 2573)
 102.
 Ordinanza del 19 maggio 2010 sulla sicurezza dei prodotti (RU 2010 2583)»
 CAPITOLO 6
 APPARECCHI A PRESSIONE
 Nella sezione I, Disposizioni legislative, regolamentari e amministrative, Disposizioni di cui all’articolo 1, paragrafo 1, il riferimento alle disposizioni dell’Unione europea è soppresso e sostituito dal testo seguente:
 «Unione europea
 1.
 Direttiva 2010/35/UE del Parlamento europeo e del Consiglio, del 16 giugno 2010, in materia di attrezzature a pressione trasportabili e che abroga le direttive del Consiglio 76/767/CEE, 84/525/CEE, 84/526/CEE, 84/527/CEE e 1999/36/CE (GU L 165 del 30.6.2010, pag. 1)»
 Nella sezione I, Disposizioni legislative, regolamentari e amministrative, Disposizioni di cui all’articolo 1, paragrafo 2, il riferimento alle disposizioni della Svizzera è soppresso e sostituito dal testo seguente:
 «Svizzera
 102.
 Legge federale del 12 giugno 2009 sulla sicurezza dei prodotti (RU 2010 2573)
 103.
 Ordinanza del 19 maggio 2010 sulla sicurezza dei prodotti (RU 2010 2583)
 104.
 Ordinanza del 20 novembre 2002 sulla sicurezza dei recipienti semplici a pressione (RU 2003 38), modificata da ultimo il 19 maggio 2010 (RU 2010 2583)
 105.
 Ordinanza del 20 novembre 2002 sulla sicurezza dei recipienti a pressione (RU 2003 38), modificata da ultimo il 19 maggio 2010 (RU 2010 2583)»
 CAPITOLO 7
 APPARECCHIATURE RADIO E APPARECCHIATURE TERMINALI DI TELECOMUNICAZIONE
 Nella sezione I, Disposizioni legislative, regolamentari e amministrative, Disposizioni di cui all’articolo 1, paragrafo 2, il riferimento alle disposizioni della Svizzera è soppresso e sostituito dal testo seguente:
 «Svizzera
 100.
 Legge federale del 30 aprile 1997 sulle telecomunicazioni (LTC); (RU 1997 2187), modificata da ultimo il 12 giugno 2009 (RU 2010 2617)
 101.
 Ordinanza del 14 giugno 2002 sugli impianti di telecomunicazione (OIT); (RU 2002 2086), modificata da ultimo il 18 novembre 2009 (RU 2009 6243)
 102.
 Ordinanza dell’Ufficio federale delle comunicazioni del 14 giugno 2002 sugli impianti di telecomunicazione (UFCOM); (RU 2002 2111), modificata da ultimo il 7 aprile 2011 (RU 2011 1391)
 103.
 Allegato 1 dell’ordinanza dell’UFCOM sugli impianti di telecomunicazione (RU 2002 2115), modificato da ultimo il 21 novembre 2005 (RU 2005 5139)
 104.
 Elenco delle norme tecniche pubblicate sul Foglio federale con titoli e riferimenti, modificato da ultimo il 3 maggio 2011 (FF 2011 0799)
 105.
 Ordinanza del 9 marzo 2007 sui servizi di telecomunicazione (RU 2007 945), modificata da ultimo il 4 novembre 2009 (RU 2009 5821)»
 CAPITOLO 8
 APPARECCHI E SISTEMI DI PROTEZIONE DESTINATI A ESSERE UTILIZZATI IN ATMOSFERA POTENZIALMENTE ESPLOSIVA
 Nella sezione I, Disposizioni legislative, regolamentari e amministrative, Disposizioni di cui all’articolo 1, paragrafo 2, il riferimento alle disposizioni della Svizzera è soppresso e sostituito dal testo seguente:
 «Svizzera
 100.
 Legge federale del 24 giugno 1902 concernente gli impianti elettrici a corrente forte e a corrente debole (RU 19 252 e RS 4 798), modificata da ultimo il 20 marzo 2008 (RU 2008 3437)
 101.
 Ordinanza del 2 marzo 1998 sugli apparecchi e i sistemi di protezione utilizzati in ambienti esplosivi (RU 1998 963), modificata da ultimo l’11 giugno 2010 (RU 2010 2749)
 102.
 Legge federale del 12 giugno 2009 sulla sicurezza dei prodotti (RU 2010 2573)
 103.
 Ordinanza del 19 maggio 2010 sulla sicurezza dei prodotti (RU 2010 2583)»
 CAPITOLO 9
 MATERIALE ELETTRICO E COMPATIBILITÀ ELETTROMAGNETICA
 Nella sezione I, Disposizioni legislative, regolamentari e amministrative, Disposizioni di cui all’articolo 1, paragrafo 2, il riferimento alle disposizioni della Svizzera è soppresso e sostituito dal testo seguente:
 «Svizzera
 100.
 Legge federale del 24 giugno 1902 concernente gli impianti elettrici a corrente forte e a corrente debole (RU 19 252 e RS 4 798), modificata da ultimo il 20 marzo 2008 (RU 2008 3437)
 101.
 Ordinanza del 30 marzo 1994 sugli impianti elettrici a corrente debole (RU 1994 1185), modificata da ultimo il 18 novembre 2009 (RU 2009 6243)
 102.
 Ordinanza del 30 marzo 1994 sugli impianti elettrici a corrente forte (RU 1994 1199), modificata da ultimo l’8 dicembre 1997 (RU 1998 54)
 103.
 Ordinanza del 9 aprile 1997 sui prodotti elettrici a bassa tensione (RU 1997 1016), modificata da ultimo l’11 giugno 2010 (RU 2010 2749)
 104.
 Ordinanza del 18 novembre 2009 sulla compatibilità elettromagnetica (RU 2009 6243), modificata da ultimo il 24 agosto 2010 (RU 2010 3619)
 105.
 Ordinanza del 14 giugno 2002 sugli impianti di telecomunicazione (OIT); (RU 2002 2086), modificata da ultimo il 18 novembre 2009 (RU 2009 6243)»
 CAPITOLO 11
 STRUMENTI DI MISURA E IMBALLAGGI PRECONFEZIONATI
 Nella sezione I, Disposizioni legislative, regolamentari e amministrative, Disposizioni di cui all’articolo 1, paragrafo 2, il riferimento alle disposizioni della Svizzera è soppresso e sostituito dal testo seguente:
 «Svizzera
 102.
 Legge federale del 9 giugno 1977 sulla metrologia (RU 1977 2394), modificata da ultimo il 18 giugno 2010 (RU 2010 5003)
 103.
 Ordinanza del 23 novembre 1994 sulle unità (RU 1994 3109)
 104.
 Ordinanza del 15 febbraio 2006 sugli strumenti di misurazione (RU 2006 1453), modificata da ultimo l’8 settembre 2010 (RU 2010 4489)
 105.
 Ordinanza del Dipartimento federale di giustizia e polizia del 16 aprile 2004 sugli strumenti per pesare a funzionamento non automatico (RU 2004 2093), modificata da ultimo il 2 ottobre 2006 (RU 2006 4189)
 106.
 Ordinanza del Dipartimento federale di giustizia e polizia del 19 marzo 2006 sugli strumenti di misurazione della lunghezza (RU 2006 1433)
 107.
 Ordinanza del Dipartimento federale di giustizia e polizia del 19 marzo 2006 sulle misure di volume (RU 2006 1525)
 108.
 Ordinanza del Dipartimento federale di giustizia e polizia del 19 marzo 2006 sugli impianti di misurazione di liquidi diversi dall’acqua (RU 2006 1533), modificata da ultimo il 5 ottobre 2010 (RU 2010 4595)
 109.
 Ordinanza del Dipartimento federale di giustizia e polizia del 19 marzo 2006 sugli strumenti per pesare a funzionamento automatico (RU 2006 1545)
 110.
 Ordinanza del Dipartimento federale di giustizia e polizia del 19 marzo 2006 sui misuratori di energia termica (RU 2006 1569)
 111.
 Ordinanza del Dipartimento federale di giustizia e polizia del 19 marzo 2006 sugli strumenti di misurazione delle quantità di gas (RU 2006 1591)
 112.
 Ordinanza del Dipartimento federale di giustizia e polizia del 19 marzo 2006 sugli strumenti di misurazione dei gas di scarico dei motori a combustione (RU 2006 1599)
 113.
 Ordinanza del Dipartimento federale di giustizia e polizia del 19 marzo 2006 sugli strumenti di misurazione dell’energia e della potenza elettriche (RU 2006 1613)
 114.
 Ordinanza del 15 agosto 1986 sui pesi (RU 1986 2022), modificata da ultimo il 2 ottobre 2006 (RU 2006 4193)»
 CAPITOLO 14
 BUONA PRATICA DI LABORATORIO — GOOD LABORATORY PRACTICE
 Nella sezione I, Disposizioni legislative, regolamentari e amministrative, Disposizioni di cui all’articolo 1, paragrafo 2, il riferimento alle disposizioni della Svizzera è soppresso e sostituito dal testo seguente:
 «Svizzera
 100.
 Legge federale del 7 ottobre 1983 sulla protezione dell’ambiente (RU 1984 1122), modificata da ultimo il 19 marzo 2010 (RU 2010 3233)
 101.
 Legge federale del 15 dicembre 2000 sulla protezione contro le sostanze e i preparati pericolosi (RU 2004 4763), modificata da ultimo il 17 giugno 2005 (RU 2006 2197)
 102.
 Ordinanza del 18 maggio 2005 sulla protezione contro le sostanze e i preparati pericolosi (RU 2005 2721), modificata da ultimo il 10 novembre 2010 (RU 2010 5223)
 103.
 Ordinanza del 18 maggio 2005 concernente l’omologazione dei prodotti fitosanitari (RU 2005 3035), modificata da ultimo il 17 giugno 2011 (RU 2011 2927)
 104.
 Legge federale del 15 dicembre 2000 sui medicamenti e i dispositivi medici (RU 2001 2790), modificata da ultimo l’8 settembre 2010 (RU 2010 4027)
 105.
 Ordinanza del 17 ottobre 2001 sui medicamenti (RU 2001 3420), modificata da ultimo l’8 settembre 2010 (RU 2010 3863)»
 CAPITOLO 15
 ISPEZIONE DELLA BUONA PRATICA DI FABBRICAZIONE E CERTIFICAZIONE DELLE PARTITE DEI MEDICINALI
 Nella sezione I, Disposizioni legislative, regolamentari e amministrative, Disposizioni di cui all’articolo 1, paragrafo 2, il riferimento alle disposizioni della Svizzera è soppresso e sostituito dal testo seguente:
 «Svizzera
 100.
 Legge federale del 15 dicembre 2000 sui medicamenti e i dispositivi medici (RU 2001 2790), modificata da ultimo l’8 settembre 2010 (RU 2010 4027)
 101.
 Ordinanza del 17 ottobre 2001 sulle autorizzazioni (RU 2001 3399), modificata da ultimo il 25 maggio 2011 (RU 2011 2561)
 102.
 Ordinanza dell’Istituto svizzero per gli agenti terapeutici del 9 novembre 2001 concernente i requisiti per l’omologazione di medicamenti (RU 2001 3437), modificata da ultimo il 22 giugno 2006 (RU 2006 3587)
 103.
 Ordinanza del 17 ottobre 2001 sulle sperimentazioni cliniche con agenti terapeutici (RU 2001 3511), modificata da ultimo l’8 settembre 2010 (RU 2010 4043)»
 CAPITOLO 17
 ASCENSORI
 Nella sezione I, Disposizioni legislative, regolamentari e amministrative, Disposizioni di cui all’articolo 1, paragrafo 2, il riferimento alle disposizioni della Svizzera e dell’Unione europea è soppresso e sostituito dal testo seguente:
 «Unione europea
 1.
 Direttiva 95/16/CE del Parlamento europeo e del Consiglio, del 29 giugno 1995, per il ravvicinamento delle legislazioni degli Stati membri relative agli ascensori (GU L 213 del 7.9.1995, pag. 1), modificata da ultimo dalla direttiva 2006/42/CE del Parlamento europeo e del Consiglio, del 17 maggio 2006, relativa alle macchine e che modifica la direttiva 95/16/CE (GU L 157 del 9.6.2006, pag. 24).
 Svizzera
 100.
 Legge federale del 12 giugno 2009 sulla sicurezza dei prodotti (RU 2010 2573)
 101.
 Ordinanza del 19 maggio 2010 sulla sicurezza dei prodotti (RU 2010 2583)
 102.
 Ordinanza del 23 giugno 1999 sulla sicurezza degli ascensori (RU 1999 1875), modificata da ultimo il 19 maggio 2010 (RU 2010 2583)»
 CAPITOLO 18
 BIOCIDI
 Nella sezione I, Disposizioni legislative, regolamentari e amministrative, Disposizioni di cui all’articolo 1, paragrafo 2, il riferimento alle disposizioni della Svizzera è soppresso e sostituito dal testo seguente:
 «Svizzera
 100.
 Legge federale del 15 dicembre 2000 sulla protezione contro le sostanze e i preparati pericolosi (RU 2004 4763), modificata da ultimo il 17 giugno 2005 (RU 2006 2197)
 101.
 Legge federale del 7 ottobre 1983 sulla protezione dell’ambiente (RU 1984 1122), modificata da ultimo il 19 marzo 2010 (RU 2010 3233)
 102.
 Ordinanza del 18 maggio 2005 sulla commercializzazione e sull’impiego dei biocidi (RU 2005 2821), modificata da ultimo il 4 aprile 2011 (RU 2011 1403)»