jurisdiction: US

text: b' Department of Defense\n Office of Inspector General\n\n\n\n\nThe American Recovery and Reinvestment Act of 2009:\n Naval Medical Center Portsmouth, Building 3\n (Recovery Act Project Number 141)\n\n August 13, 2010\n\n\n\n\n (Report No. D-2010-RAM-018)\n\x0c Report No. D-2010-RAM-018 (Project No. D2009-D000LF-0293.000) August 13, 2010\n\n\n\n\n Results in Brief: Naval Medical\n Center Portsmouth, Building 3\nWhat We Did\nWe evaluated DOD\xe2\x80\x99s implementation of plans for the Health Affairs personnel distributed project funds to the\nAmerican Recovery and Reinvestment Act of 2009. Bureau of Medicine and Surgery in accordance with Office of\nSpecifically, we determined whether TRICARE Management and Budget guidance, and Naval Facilities\nManagement Activity, Naval Medical Center Portsmouth, Engineering Command Mid-Atlantic personnel properly\nand Naval Facilities Engineering Command Mid-Atlantic posted project information on the Federal Business\nadequately implemented the project for Building 3 of the Opportunity Web site. The solicitation included the required\nNaval Medical Center Portsmouth in accordance with the Recovery Act clauses. However, we identified a potentially\nrequirements of the Recovery Act. We examined the conflicting set of contract clauses in the solicitation.\nproject\xe2\x80\x99s requirements for validity and the cost estimate for\nreasonableness. We reviewed project funding and project What We Recommend\nexecution to determine whether the solicitation was\ntransparent, allowed for competition, and contained We recommended the Commanding Officer, Naval Facilities\nrequired Federal Acquisition Regulation clauses. Engineering Command Mid-Atlantic ensure the contract\n award for the Recovery Act project at Naval Medical Center\n Portsmouth includes only the appropriate Buy American Act\nWhat We Found clause.\nAlthough Naval officials selected a project at Naval\nMedical Center Portsmouth that was a valid requirement, Management Comments and Our Response\nthey did not provide adequate supporting documentation for\nthe cost estimate. Despite the inadequacies of the cost The Principal Deputy Assistant Secretary of the Navy\nestimate, we believe the project should proceed as planned (Energy, Installations & Environment) comments are fully\nbecause Naval Facilities Engineering Command Mid- responsive, and corrective action is complete. We validated\nAtlantic personnel received multiple proposals for the that the contract award included only the appropriate Buy\nproject, and competition is sufficient to establish price American Act clause.\nreasonableness.\n\n\n i\n\x0c Table of Contents\n\n\nResults in Brief\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6...i\nAudit Objective\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6..\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6....\xe2\x80\xa6....\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa61\nRecovery Act Requirements\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6.............\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6.2\nProject Background\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6.\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6..3\nProject Planning\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6.\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6...\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6......\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6.\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6.5\nProject Funding & Project Execution\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6...\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6..\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6.\xe2\x80\xa6..\xe2\x80\xa6..\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6..\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6..\xe2\x80\xa6.\xe2\x80\xa615\nRecommendations, Management Comments, and Our Response.....\xe2\x80\xa6.\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6..\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6....17\nScope and Methodology\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6.\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6....\xe2\x80\xa6..18\nInternal Controls.\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6..23\nRecovery Act Background\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6..\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6....\xe2\x80\xa6..24\nOffice of the Assistant Secretary of the Navy (Energy, Installations &\nEnvironment) Comments\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6.\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6\xe2\x80\xa6.\xe2\x80\xa625\n\x0c Audit Objective\n\n\n\xef\x83\x98 The primary objective of the audit was to determine whether DOD and its Components were\n planning and implementing the American Recovery and Reinvestment Act of 2009\n (Recovery Act) by meeting the requirements in the Recovery Act, Office of Management and\n Budget (OMB) Memorandum M-09-10, \xe2\x80\x9cInitial Implementing Guidance for the American\n Recovery and Reinvestment Act of 2009,\xe2\x80\x9d February 18, 2009, and subsequent related\n guidance.\n\n\xef\x83\x98 We reviewed the planning, funding, and initial execution of the Recovery Act project at Naval\n Medical Center Portsmouth, Virginia to determine whether the efforts of TRICARE\n Management Activity, Naval Medical Center Portsmouth (NMCP), and Naval Facilities\n Engineering Command (NAVFAC) Mid-Atlantic, complied with Recovery Act requirements,\n OMB guidance, the Federal Acquisition Regulation (FAR), and DOD implementing guidance.\n\n\n\n\n 1\n\x0c Recovery Act Requirements\n\n\n\xef\x83\x98 The Recovery Act and implementing OMB guidance require projects to be monitored and\n reviewed. We have grouped these requirements into four phases and determined whether the\n following Recovery Act requirements were met:\n \xe2\x80\xa2 Planning \xe2\x80\x93 Projects were properly planned to ensure appropriate use of funds.\n \xe2\x80\xa2 Funding \xe2\x80\x93 Funds were distributed in a prompt, fair, and reasonable manner.\n \xe2\x80\xa2 Execution \xe2\x80\x93 Contracts were transparent, competed, and contain specific FAR clauses; funds were used\n for authorized purposes; instances of fraud, waste, error, and abuse were mitigated; program goals\n were achieved, including specific program outcomes and improved results on broader economic\n indicators; projects funded avoided unnecessary delays and cost overruns; and contractors or recipients\n of funds reported results.\n \xe2\x80\xa2 Tracking and Reporting \xe2\x80\x93 Recipients\xe2\x80\x99 use of funds was transparent to the public, and benefits of the\n funds were clearly, accurately, and timely reported.\n\n\xef\x83\x98 We reviewed the planning, funding, and initial execution of the Recovery Act project at Naval\n Medical Center Portsmouth. Because NAVFAC recently awarded the contract, there was no\n recipient reporting to review at the time of our audit.\n\n 2\n\x0c Project Background\n\n\n\n\xef\x83\x98 The project for NMCP is funded by the Defense Health Program, which received\n $400 million from the Recovery Act Operations and Maintenance (O&M)\n appropriation.\n\n\xef\x83\x98 DOD lists these O&M projects as Facilities Sustainment, Restoration, and\n Modernization (FSRM).\n\n\xef\x83\x98 According to the FSRM Recovery Act Plan, May 15, 2009, the Recovery Act\n project (Project No. 141) at NMCP consists of replacing the roof and exterior\n (cavity rebuild) on Building 3 for an estimated cost of $29 million.\n\n\n\n 3\n\x0c Project Background\n (continued)\n\n\n\n\xef\x83\x98 Built in 1960, Building 3 is an 18-story 497,500 square foot facility housing clinical services and medical\n support staff.\n\n\xef\x83\x98 According to the Navy, the building is deteriorating due to age, inadequate maintenance, and poor\n workmanship when constructed. Specifically, the building is experiencing moisture damage from\n rainwater penetrating the exterior.\n\n\xef\x83\x98 The project will require removing the existing brick exterior, repairing windows and doors, replacing the\n roof, repainting finish on metal wall panels, replacing louvers, replacing the structurally unsound main\n entrance canopy, and repairing the steel supports of the cooling tower.\n\n\n\n\n 4\n\x0c Project Planning\n\nNavy Project is a Valid Requirement But Support for the Navy\xe2\x80\x99s Cost Estimate\n Was Inadequate\n\xef\x83\x98 Navy officials selected a project at NMCP that was a valid requirement. However, we were\n unable to determine whether the Navy\xe2\x80\x99s cost estimate was reasonable.\n\n\xef\x83\x98 This condition occurred because NAVFAC Mid-Atlantic did not:\n \xe2\x80\xa2 provide adequate supporting documentation for the cost estimate;\n \xe2\x80\xa2 perform an independent review of the cost estimate; or\n \xe2\x80\xa2 ensure the cost estimate was free from mathematical and transposition errors.\n\n\xef\x83\x98 Despite the inadequacies of the cost estimate, we believe the project should proceed as planned\n because NAVFAC Mid-Atlantic personnel received multiple proposals for the project, and\n competition is sufficient to establish price reasonableness.\n\n\n\n\n 5\n\x0c Project Planning\n (continued)\n\n\n\nProject Justification Supported by Economic Analysis\n\xef\x83\x98 The Navy\xe2\x80\x99s economic analysis (attached to DD Form 1391) listed six possible solutions:\n \xe2\x80\xa2 Cavity rebuild;\n \xe2\x80\xa2 Thin stone veneer installed over existing brick;\n \xe2\x80\xa2 Dryvit finish system over existing brick;\n \xe2\x80\xa2 Metal panels installed over existing brick;\n \xe2\x80\xa2 Solargard coating installed over existing brick; and\n \xe2\x80\xa2 Status quo spot repairs.\n\n\xef\x83\x98 The economic analysis listed the pros and cons of each possible solution.\n\n\xef\x83\x98 According to the Navy, the cavity rebuild of Building 3 was the best solution for correcting the\n water damage, repairing existing masonry problems, and maintaining the building\xe2\x80\x99s\n architectural character.\n\n\xef\x83\x98 According to the economic analysis, an advantage unique to the rebuild option is the\n opportunity for inspection and repair of structural steel as needed.\n\n 6\n\x0c Project Planning\n (continued)\n\n\n\n\nProject Justification Supported by Building Observations\n\xef\x83\x98 During observations of Building 3, we saw cracks in the brick (page 8), several patches in the\n roof (pages 9 and 10), and noticeable water damage in the interior office space (page 11).\n\n\xef\x83\x98 We also reviewed studies performed by private companies documenting the water damage to\n the building.\n\n\xef\x83\x98 We determined that the project to repair the damages to NMCP Building 3 is a valid\n requirement.\n\n\n\n\n 7\n\x0c Project Planning\n (continued)\nBrick Walls with Cracks\n\n\n\n\n 8\n\x0c Project Planning\n (continued)\nPatches on Roof and Wall\n\n\n\n\n 9\n\x0cProject Planning\n (continued)\nAdditional Patches\n\n\n\n\n 10\n\x0cProject Planning\n (continued)\nWater Damage\n\n\n\n\n 11\n\x0c Project Planning\n (continued)\n\n\nGovernment Cost Estimate Inadequacies\n\xef\x83\x98 The cost estimate for the NMCP project included a summary spreadsheet with line item estimates for direct\n materials; direct labor; subcontractor costs; profit and standard percentage rates for insurance and overhead;\n and several pages of specific items of work with a short description, quantity, unit, unit cost, and total\n estimated cost for each.\n\xef\x83\x98 According to NAVFAC Mid-Atlantic personnel, NAVFAC completed the cost estimate by using the\n RSMeans\xc2\xae1 Facilities Construction Cost Data book (RSMeans) and by calling companies to receive quotes.\n\xef\x83\x98 For supporting documentation, NAVFAC Mid-Atlantic personnel provided only cost engineering notes with\n vendor price quotes and diagrams of Building 3 with measurements.\n\xef\x83\x98 Of 213 detailed cost estimate line items:\n \xe2\x80\xa2 198 were not supported;\n \xe2\x80\xa2 14 were partially supported; and\n \xe2\x80\xa2 1 was fully supported.\n\xef\x83\x98 Transposition errors occurred in the line items when costs were moved from the detailed cost estimate line\n to the summary line.\n\xef\x83\x98 Five mathematical errors caused a $151,706.03 overstatement to the estimate (0.6 percent of the total\n estimate).\n1The RSMeans \xc2\xae is used for the maintenance, construction, and renovation of commercial, industrial, municipal, and institutional properties. The book\n provides access to over 45,000 unit price line items.\n 12\n\x0c Project Planning\n (continued)\n\n\n\nGovernment Cost Estimate Inadequacies (continued)\n\xef\x83\x98 Because of the lack of supporting documentation and the lack of an independent review of the cost estimate,\n we were unable to determine whether the project estimate cost of $29 million was reasonable.\n\n\xef\x83\x98 According to the NAVFAC Cost Engineering Policy and Procedures Guide, cost estimates for projects are to\n be used to establish and verify budget cost, to verify contract bid prices, and to develop historical data for\n future estimates. The cost estimate can also be the determining factor as to whether or not the project is\n included in the budget year program.\n\n\xef\x83\x98 In addition, Naval Operations Instruction 11010.20G states the project must include a verifiable cost\n estimate that correlates to the project description and scope.\n\n\xef\x83\x98 According to the FAR, competition normally establishes price reasonableness. Therefore, when contracting\n on a firm-fixed-price basis, comparison of the proposed prices will usually satisfy the requirement to\n perform a price analysis.\n\n\xef\x83\x98 Despite the inadequacies of the cost estimate, we believe the project should proceed as planned because\n NAVFAC Mid-Atlantic personnel received multiple proposals for the project, and competition is sufficient\n to establish price reasonableness.\n 13\n\x0c Project Planning\n (continued)\n\n\n\nNational Environmental Policy Act Requirements Met\n\xef\x83\x98 The National Environment Policy Act requires Federal agencies to integrate environmental\n values into their decisionmaking processes by considering the environmental impacts of their\n proposed actions and reasonable alternatives to those actions.\n\n\xef\x83\x98 NMCP personnel provided a categorical exclusion2 for the removal and replacement of the\n brick veneer on Building 3.\n\n\xef\x83\x98 The categorical exclusion addresses dust and noise impact which will be minimized during\n construction by the use of wet methods and dust control tools. NMCP personnel completed\n the study on May 4, 2009.\n\n\xef\x83\x98 On January 7, 2010, NMCP personnel updated the categorical exclusion to include replacing\n roofing, flashing, vents, and other necessary project tasks.\n\n\n\n2Council of Environmental Quality regulations provide for establishment of categorical exclusions for those actions that after consideration by the Navy have\nbeen found not to have a significant effect on the human environment under normal circumstances; therefore, neither an Environmental Assessment nor an\nEnvironmental Impact Statement is required.\n 14\n\x0c Project Funding & Project\n Execution\n\nProject Funding Was Timely\nHealth Affairs personnel distributed project funds to Bureau of Medicine and Surgery (BUMED) in a timely\nmanner. In addition, BUMED personnel transferred project funds to NAVFAC before the contract was\nawarded.\n\nExecution Satisfactory With the Exception of Conflicting Buy American Act\nClauses in the Solicitation\nNAVFAC Mid-Atlantic personnel properly posted project information on the Federal Business Opportunities\n(FBO) Web site. The solicitation included the required Recovery Act clauses. However, we identified a\npotentially conflicting set of contract clauses in the solicitation.\n\n\xef\x83\x98 NAVFAC Mid-Atlantic personnel posted a pre-solicitation and solicitation notice for the project on the FBO\nWeb site in accordance with Recovery Act guidance.\n\n\xef\x83\x98NAVFAC Mid-Atlantic personnel properly included the word \xe2\x80\x9cRecovery\xe2\x80\x9d as the first word in the project title\nand provided a clear and unambiguous project description in the FBO posting.\n\n\xef\x83\x98The solicitation provided for full and open competition for a firm-fixed-price contract regarding construction.\n 15\n\x0c Project Execution\n (continued)\n\n\nExecution Satisfactory With the Exception of Conflicting Buy American\nAct Clauses in the Solicitation (continued)\n\xef\x83\x98 The solicitation included the required Recovery Act FAR clauses, including a Recovery Act Buy American\n Act clause and provision. However, the solicitation also improperly included a non-Recovery Act Buy\n American Act clause and provision.\n\n\xef\x83\x98 According to FAR 25.1102(e) , the Recovery Act Buy American Act clauses and provisions, instead of\n non-Recovery Act Buy American Act clauses and provisions, should be used for Recovery Act projects.\n\n\xef\x83\x98 The non-Recovery Act Buy American Act clause could potentially conflict with the Recovery Act Buy\n American Act clause because the language and terms are different.\n\n\xef\x83\x98 A NAVFAC Mid-Atlantic contracting officer stated that NAVFAC should not have included the non-\n Recovery Act clause and provision in the solicitation and would not include the clause and provision in the\n contract.\n\n\nManagement Action to Correct Conflicting Buy American Act Clauses\n\xef\x83\x98 On June 18, 2010, NAVFAC Mid-Atlantic personnel awarded the contract for the Recovery Act project at\n NMCP. The contract included only the appropriate Buy American Act clause.\n 16\n\x0c Recommendations, Management\n Comments, and Our Response\n\nRecommendation\nWe recommended the Commanding Officer, Naval Facilities Engineering Command Mid-Atlantic\nensure the contract award for the Recovery Act project at Naval Medical Center Portsmouth\nincludes only the appropriate Buy American Act clause.\n\n\nManagement Comments\nThe Principal Deputy Assistant Secretary of the Navy (Energy, Installations & Environment)\nagreed with the recommendation. The Principal Deputy stated, \xe2\x80\x9c\xe2\x80\xa6the contract, awarded on\n18 June 2010, included the appropriate clauses.\xe2\x80\x9d\n\n\nOur Response\nWe validated that the contract award included only the appropriate Buy American Act clause.\nAccordingly, the Principal Deputy Assistant Secretary of the Navy (Energy, Installations &\nEnvironment) comments are fully responsive, and no additional comments are required.\n\n 17\n\x0c Scope & Methodology\n\n\n\xef\x83\x98 We conducted this audit from August 2009 through April 2010 in accordance with generally accepted\n government auditing standards. Generally accepted government auditing standards require that we plan\n and perform the audit to obtain sufficient, appropriate evidence to provide a reasonable basis for our\n conclusions based on our audit objectives. We believe that the evidence obtained provides a reasonable\n basis for our conclusions based on our audit objectives.\n\n\xef\x83\x98 Under the Recovery Act, Congress appropriated approximately $12 billion to DOD and the U.S. Army\n Corps of Engineers (USACE).\n\n\xef\x83\x98 DOD manages $7.4 billion in the following programs: Energy Conservation Investment; FSRM;\n Homeowners Assistance; Military Construction; and Near-Term Energy-Efficient Technologies.\n\n\xef\x83\x98 USACE manages $4.6 billion for civil and water projects.\n\n\xef\x83\x98 We reviewed the NMCP project for roof and exterior replacement on Building 3. The project was part\n of the FSRM Program.\n\n\n\n 18\n\x0c Scope & Methodology\n (continued)\n\n\nPlanning\n\xef\x83\x98 To determine whether the Navy properly planned the project to ensure appropriate use of\n funds we:\n \xe2\x80\xa2 Examined the approved DD Form 1391 and the economic analysis;\n \xe2\x80\xa2 Reviewed additional supporting documentation for the project, including two private studies on\n exterior damage to NMCP Building 3;\n \xe2\x80\xa2 Physically observed the building to be repaired;\n \xe2\x80\xa2 Interviewed on-site Navy engineers assigned to the project;\n \xe2\x80\xa2 Reviewed the Record of Categorical Exclusion;\n \xe2\x80\xa2 Requested and reviewed all documentary evidence supporting the in-house cost estimate;\n \xe2\x80\xa2 Traced detailed line item estimates back to documentary support;\n \xe2\x80\xa2 Verified mathematical calculations in the estimate; and\n \xe2\x80\xa2 Requested a copy of the independent review.\n\n\xef\x83\x98 We did not try to validate the estimated cost of the other possible solutions in the economic\n analysis.\n\n\n\n 19\n\x0c Scope & Methodology\n (continued)\n\n\nProject Funding\n\xef\x83\x98 To determine whether Health Affairs and BUMED distributed funds in accordance with\n OMB guidance we:\n \xe2\x80\xa2 Reviewed funding authorization documents;\n \xe2\x80\xa2 Interviewed BUMED personnel; and\n \xe2\x80\xa2 Corresponded with NAVFAC Mid-Atlantic personnel.\n\n\nProject Execution\n\xef\x83\x98 To determine whether the NAVFAC Mid-Atlantic solicitation was transparent, allowed for\n competition, and contained specific FAR clauses we:\n \xe2\x80\xa2 Reviewed the solicitation;\n \xe2\x80\xa2 Corresponded with NAVFAC Mid-Atlantic personnel;\n \xe2\x80\xa2 Reviewed the FBO Web site postings; and\n \xe2\x80\xa2 Reviewed contract No. N40085-10-C-3002.\n\n\n 20\n\x0c Scope & Methodology\n (continued)\n\n\n\nUse of Technical Assistance\n\xef\x83\x98 Before selecting DOD Recovery Act projects for audit, the Quantitative Methods and\n Analysis Division (QMAD) of the DOD Office of Inspector General analyzed all DOD\n agency-funded projects, locations, and contracting oversight organizations to assess the risk\n of waste, fraud, and abuse associated with each. QMAD selected most audit projects and\n locations using a modified Delphi technique which allowed them to quantify the risk based on\n expert auditor judgment and other quantitatively developed risk indicators. QMAD used\n information collected from all projects to update and improve the risk assessment model.\n QMAD selected 83 projects with the highest risk ranking; auditors chose some additional\n projects at the selected locations.\n\n\xef\x83\x98 QMAD did not use classical statistical sampling techniques that would permit generalizing\n results to the total population because there were too many potential variables with unknown\n parameters at the beginning of this analysis. The predictive analytic techniques employed\n provided a basis for logical coverage not only of Recovery Act dollars being expended, but\n also of types of projects and types of locations across the Military Services, Defense agencies,\n State National Guard units, and public works projects managed by USACE.\n\n\n\n 21\n\x0c Scope & Methodology\n (continued)\n\n\n\nUse of Computer\xe2\x80\x93Processed Data\n\xef\x83\x98 We relied on computer-processed data from the FBO Web site and Navy Electronic\n Commerce Online. FBO is a single, government-wide point-of-entry for the Federal\n government procurement opportunities. Navy Electronic Commerce Online is the Navy\xe2\x80\x99s\n Web-based system for electronic exchange of solicitations, offers, and awards. We compared\n data generated by each system with the DOD expenditure plans, funding authorization plans,\n information from NAVFAC Mid-Atlantic personnel, information from NMCP personnel, and\n various Navy and construction guidance to support the audit conclusions. We determined that\n the data were sufficiently reliable for the purposes of our report.\n\n\nPrior Audit Coverage\n\xef\x83\x98 The Government Accountability Office, the Department of Defense Inspector General, and\n the Military Departments have issued reports and memoranda discussing DOD projects\n funded by the Recovery Act. You can access unrestricted reports at\n http://www.recovery.gov/accountability.\n 22\n\x0c Internal Controls\n\n\n\xef\x83\x98 DOD Instruction 5010.40, \xe2\x80\x9cManagers\xe2\x80\x99 Internal Control (MIC) Program Procedures,\xe2\x80\x9d January 4, 2006,\n requires DOD organizations to implement a comprehensive system of internal controls that provides\n reasonable assurance that programs are operating as intended and to evaluate the effectiveness of the\n controls.\n\n\xef\x83\x98 We reviewed internal controls for the Building 3 cavity rebuild project administered by NMCP and\n NAVFAC Mid-Atlantic. We reviewed the planning, funding, and initial execution of the project.\n\n\xef\x83\x98 We identified an internal control weakness at NAVFAC Mid-Atlantic in developing the cost estimate.\n NAVFAC Mid-Atlantic personnel lacked adequate supporting documentation for their cost estimate and\n had no independent reviewer examine the cost estimate for accuracy and completeness.\n\n\xef\x83\x98 We will provide a copy of the final report to the senior official in charge of internal controls for the\n Assistant Secretary of the Navy (Financial Management and Comptroller).\n\n\n\n\n 23\n\x0c Recovery Act Background\n\n\n\xef\x83\x98 The President signed the Recovery Act into law on February 17, 2009. The purposes of the Act are to:\n \xe2\x80\xa2 Preserve and create jobs and promote economic recovery;\n \xe2\x80\xa2 Assist those most impacted by the recession;\n \xe2\x80\xa2 Provide investments needed to increase economic efficiency by spurring technological advances in science and health;\n \xe2\x80\xa2 Invest in transportation, environmental protection, and other infrastructure that will provide long-term economic\n benefits; and,\n \xe2\x80\xa2 Stabilize state and local government budgets in order to minimize and avoid reductions in essential services and\n counterproductive state and local tax increases.\n\n\n\xef\x83\x98 Heads of Federal departments and agencies are to expend the funds as quickly as possible consistent with\n prudent management.\n\n\xef\x83\x98 The Recovery Act establishes transparency and accountability requirements. Federal Acquisition Circular\n 2005-32, March 31, 2009, provides policies and procedures for the government-wide implementation of the\n Recovery Act and guidance on special contract provisions. Federal Acquisition Circular 2005-32 amended\n the FAR and provided interim rules that made FAR solicitation provisions and contract clauses immediately\n available for inclusion in contracts for Recovery Act work.\n\n\n 24\n\x0c'


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 7.10.2019
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 256/6
 IZVEDBENA UREDBA KOMISIJE (EU) 2019/1670
 z dne 1. oktobra 2019
 o odobritvi spremembe specifikacije za ime, vpisano v registru zaščitenih označb porekla in zaščitenih geografskih označb, ki ni manjša („Grana Padano“ (ZOP))
 EVROPSKA KOMISIJA JE –
 ob upoštevanju Pogodbe o delovanju Evropske unije,
 ob upoštevanju Uredbe (EU) št. 1151/2012 Evropskega parlamenta in Sveta z dne 21. novembra 2012 o shemah kakovosti kmetijskih proizvodov in živil (1) ter zlasti člena 52(2) Uredbe,
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 Komisija je v skladu s prvim pododstavkom člena 53(1) Uredbe (EU) št. 1151/2012 proučila zahtevek Italije za odobritev spremembe specifikacije za zaščiteno označbo porekla „Grana Padano“, registrirano v skladu z Uredbo Komisije (ES) št. 1107/96 (2), kakor je bila spremenjena z Izvedbeno uredbo Komisije (EU) št. 584/2011 (3).
 (2)
 Ker zadevna sprememba ni manjša v smislu člena 53(2) Uredbe (EU) št. 1151/2012, je Komisija v skladu s členom 50(2)(a) navedene uredbe zahtevek za spremembo objavila v Uradnem listu Evropske unije (4).
 (3)
 Ker v skladu s členom 51 Uredbe (EU) št. 1151/2012 Komisija ni prejela nobenega ugovora, bi bilo treba spremembo specifikacije odobriti –
 SPREJELA NASLEDNJO UREDBO:
 Člen 1
 Sprememba specifikacije, objavljena v Uradnem listu Evropske unije v zvezi z imenom „Grana Padano“ (ZOP), se odobri.
 Člen 2
 Ta uredba začne veljati dvajseti dan po objavi v Uradnem listu Evropske unije.
 Ta uredba je v celoti zavezujoča in se neposredno uporablja v vseh državah članicah.
 V Bruslju, 1. oktobra 2019
 Za Komisijo
 V imenu predsednika
 Phil HOGAN
 Član Komisije
 (1) UL L 343, 14.12.2012, str. 1.
 (2) Uredba Komisije (ES) št. 1107/96 z dne 12. junija 1996 o registraciji geografskih označb in geografskega porekla po postopku iz člena 17 Uredbe Sveta (EGS) št. 2081/92 (UL L 148, 21.6.1996, str. 1).
 (3) Izvedbena uredba Komisije (EU) št. 584/2011 z dne 17. junija 2011 o odobritvi večjih sprememb specifikacije za ime, registrirano v registru zaščitenih označb porekla in zaščitenih geografskih označb (Grana Padano (ZOP)) (UL L 160, 18.6.2011, str. 65).
 (4) UL C 188, 4.6.2019, str. 3.


type: contracts

text:
 22.11.2018
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 L 297/55
 GEMENSAMMA EES-KOMMITTÉNS BESLUT
 nr 44/2017
 av den 3 februari 2017
 om ändring av bilaga XXI (Statistik) till EES-avtalet [2018/1778]
 GEMENSAMMA EES-KOMMITTÉN HAR ANTAGIT DETTA BESLUT
 med beaktande av avtalet om Europeiska ekonomiska samarbetsområdet (nedan kallat EES-avtalet), särskilt artikel 98, och
 av följande skäl:
 (1)
 Europaparlamentets och rådets förordning (EU) 2016/1013 av den 8 juni 2016 om ändring av förordning (EG) nr 184/2005 om gemenskapsstatistik över betalningsbalansen, internationell handel med tjänster och utländska direktinvesteringar (1) bör införlivas med EES-avtalet.
 (2)
 Bilaga XXI till EES-avtalet bör därför ändras i enlighet med detta.
 HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.
 Artikel 1
 Följande strecksats ska läggas till i punkt 19s (Europaparlamentets och rådets förordning (EG) nr 184/2005) i bilaga XXI till EES-avtalet:
 ”—
 32016 D 1013: Europaparlamentets och rådets förordning (EU) 2016/1013 av den 8 juni 2016 (EUT L 171, 29.6.2016, s. 144)”.
 Artikel 2
 Texten till förordning (EU) 2016/1013 på isländska och norska, som ska offentliggöras i EES-supplementet till Europeiska unionens officiella tidning, ska vara giltig.
 Artikel 3
 Detta beslut träder i kraft den 4 februari 2017 under förutsättning att alla anmälningar enligt artikel 103.1 i EES-avtalet har gjorts (*1).
 Artikel 4
 Detta beslut ska offentliggöras i EES-delen av och EES-supplementet till Europeiska unionens officiella tidning.
 Utfärdat i Bryssel den 3 februari 2017.
 På gemensamma EES-kommitténs vägnar
 Claude MAERTEN
 Ordförande
 (1) EUT L 171, 29.6.2016, s. 144.
 (*1) Inga konstitutionella krav angivna.


type: wikipedia

text:
Les Trophées des arts afro-caribéens (TAAC) sont un ensemble de récompenses musicales décernées chaque année depuis 2006 aux artistes et personnalités de la diaspora noire francophone (originaires d'Afrique, de l'Océan Indien et des Antilles).
 La manifestation, dont les deux premières éditions étaient nommées Césaires de la musique, rend hommage au poète et homme d’État martiniquais Aimé Césaire. Elle a changé de nom à la demande de sa famille, à la suite de son décès en 2008. Le nom de Trophées de la négritude a été un temps envisagé, en référence au courant de la négritude créé par Césaire.
 Créés à l'initiative de Frank Anretar, un entrepreneur antillais, dont la société Good Music Diffusion (GMD) organise la cérémonie, les Trophées des arts afro-caribéens sont inspirés des BET Awards américains et des MOBO Awards britanniques.
 Ils se sont diversifiés à partir de la troisième édition en remettant également un prix de littérature et de cinéma en plus de la musique.
 Les récompenses de 2006
 La cérémonie s'est déroulée le au Casino de Paris.
 Meilleur interprète masculin : Medhy Custos
 Meilleure interprète féminin : Princess' Lover
 Meilleur album : Corneille
 Révélation : Admiral T
 Meilleur tube : Lord Kossity
 Meilleur clip : Thierry Cham
 Meilleur groupe : Magic System
 Groupe de légende : Kassav'
 Meilleur duo : Medhy Custos / Jane Fostin
 Musique traditionnelle : Marcé & Toumpac
 Césaire d’or : Harry Roselmack
 Césaire de légende : Pascal Légitimus
 Meilleur compositeur : Eric Virgal
 Meilleur interprète masculin de la décennie : Patrick Saint-Éloi
 Meilleure interprète féminin de la décennie : Jocelyne Beroard
 Plusieurs associations LGBT (notamment An Nou Allé) ont demandé le retrait du prix décerné à Admiral T en raison des paroles de l'une de ses chansons, qu'elles jugeaient homophobes. La Mairie de Paris, initialement partenaire de l'opération, en a finalement fait de même lors du conseil de Paris, sur proposition de la commission LGBT des Verts.
 Les récompenses de 2007
 La cérémonie s'est déroulée le au Casino de Paris.
 Meilleur interprète masculin : Fally Ipupa pour Droit chemin
 (nommés : Ismaël Lô, Olivier Jean-Alphonse pour Moun Karaïb, Patrick Saint-Éloi pour Zoukolexion)
 Meilleure interprète féminin : Milca pour Craig Storm Hit
 (nommés : Shy'm pour Mes fantaisies, Annie Flore Batchiellilys pour Je t'invite, Viktor Lazlo pour Begin the Biguine)
 Meilleur album : Abd al Malik pour Gibraltar
 (nommés : Lord Kossity pour Danger Zone, Laurent Voulzy pour La Septième Vague, Yannick Noah pour Charango)
 Révélation : Les Déesses pour Saveurs exotiques
 (nommés : RAS pour Retour aux sources, Marvin pour Corps et âmes, Saïk pour Face à la réalité)
 Meilleur clip : Goldee
 Meilleur groupe : Ziskakan
 (nommés : T-Vice pour Kitem 'Viv, Quartier Latin pour Danger de mort, Bamboolaz pour Ka Fé Cho)
 Musique traditionnelle : Gramoun Sello pour Légende du Maloya
 (nommés : Akiyo pour Jeanly, Valérie Louri pour Bay Ian Main, Jacques Schwarz-Bart pour Soné Ka La)
 Meilleur auteur-compositeur : Medhy Custos
 (nommés : Fabrice Servier pour Mwen ni'w an la po mwen, Patrick Saint-Éloi pour Zoukolexion, Joël Jaccoulet pour Mizikasoleil)
 Meilleure chanson de l'année : Kamini pour Psychostar World
 (nommés : Medhy Custos pour Medhy Custos, Joyce & Ridge pour Allians Star, Top Digital pour Déchiré Kilôt)
 Meilleur artiste de musiques urbaines : Soprano pour Puisqu'il faut vivre
 (nommés : Joeystarr pour Gare au Jaguarr, Daddy Mory pour Reality, Casey pour Tragédie d'une trajectoire)
 Personnalité de l'année : Patrick Karam
 Les récompenses de 2008
 La cérémonie s'est déroulée le au Théâtre du Châtelet. Elle a été retransmise en première partie de soirée le sur France Ô et le sur RFO, et en deuxième partie de soirée sur France 2 le . Elle était présentée par Sonia Rolland et Olivier Minne.
 Musique
 Meilleur artiste de l'année : Jean-Marie Ragald
 (nommés : Princess' Lover, Youssou N'Dour, MC Solaar)
 Meilleur groupe : Toguna
 (nommés : Espoir 2000, Kassav', Zenglen)
 Meilleur clip : Turn Me Up de Jihad Kahwajy sur un titre de DJ Wilson interprété par Willy Denzey & Prodyge Crew
 (nommés : Doubout Pikan interprété par Kassav', Prie Jah interprété par Tiwony, Mon rayon de soleil interprété par LS)
 Artiste révélation de l'année : Fanny J
 (nommés : Caraib to Jazz, Ferre Gola, Marc Antoine)
 Meilleur album : Mokobé
 (nommés : Richard Bona, Tiken Jah Fakoly, High Tunes)
 Littérature
 Meilleure fiction : Les Belles Ténébreuses de Maryse Condé
 (nommés : Bamako Paris New York de Manthia Diawara, La Femme aux pieds nus de Scholastique Mukasonga, Le Roi du Kahel de Tierno Monénembo, Nouvelles du Mali)
 Meilleur essai : L'Amérique de Barack Obama de François Durpaire et Olivier Richomme
 (nommés : L'Afrique répond à Sarkozy sous la dir. de Makhily Gassama, La Condition noire : Essai sur une minorité française de Pap N'Diaye, Exodus ! L'histoire du roi des rastafariens en Éthiopie de Giulia Bonacci, Quand les murs tombent, l'identité nationale hors-la-loi ? d'Édouard Glissant et Patrick Chamoiseau)
 Cinéma
 Meilleure fiction : Daratt de Mahamat Saleh Haroun
 (nommés : Haïti Chérie de Claudio del Punta, Ezra de Newton Aduaka, Il va pleuvoir sur Conakry de Cheick Fantamady Camara, Tropiques amers de Jean-Claude Flamand Barny)
 Meilleur documentaire : Barcelone ou la mort d'Idrissa Guiro
 (nommés : Les 16 de Basse-Pointe de Camille Mauduech, Une affaire de nègres d'Osvalde Lewat, On the Rumba River de Jacques Sarasin, L'avenir est ailleurs d'Antoine-Léonard Maestrati)
 Personnalité de l'année : Malamine Koné
 Trophée d'honneur : Clarence Avant
 Une minute de silence a également été observée pendant la cérémonie, en hommage aux victimes haïtiennes des ouragans qui se sont produits dans les mois précédents (Hanna, Gustav, Ike).
 Le prix littéraire créé à l'occasion de cette édition a provoqué une polémique. En effet, l'ouvrage L'Afrique répond à Sarkozy a été un temps retiré de la sélection, sous la pression de France 2, pour ne pas déplaire au président de la République Nicolas Sarkozy, dont le discours de Dakar est visé dans ce livre. En réaction à cela, Louis-Georges Tin, président du jury littéraire mais aussi porte-parole du Cran, a décidé de ne pas remettre du tout de prix littéraire. L'ouvrage et le prix ont finalement été réintégrés à la dernière minute.
 Les récompenses de 2009
 La cérémonie a eu lieu le au Théâtre du Châtelet. Elle a été retransmise en première partie de soirée le sur France Ô et dans la nuit du 8 au sur France 2. Elle était présentée par Marijosé Alie et Cyril Hanouna.
 Musique
 Meilleur artiste de l'année : Davy Sicard
 (nommés : Patrick Saint-Éloi, Tanya Saint-Val, Rokia Traoré, N'Jié)
 Meilleur groupe : Magic System
 (nommés : Baster, Amadou et Mariam, Ti Kabzy)
 Meilleur clip : Mon irréel d'AV pour 42 gres, interprété par Fanny J feat. Kamnouze
 (nommés : Dans la minute d'Ygreco, interprété par Humphrey feat. Rohff ; Il est déjà trop tard de Disiz la Peste, interprété par Disiz la Peste ; Be With You de Kaysha et Thierry Cordier, interprété par Kaysha)
 Artiste révélation de l'année : Erik
 (nommés : Meddy Gerville, Jessy Matador, Sandra Nkaké)
 Meilleur album : Inspiration Information, volume 3 de Mulatu Astatke et The Heliocentrics
 (nommés : Ouvrir mes ailes de Medhy Custos, Victor Démé de Victor Démé, Madagascar de Ziskakan)
 Littérature
 Meilleur essai : La France a-t-elle aboli l'esclavage ? : Guadeloupe-Martinique-Guyane (1830-1935) de Nelly Schmidt
 (nommés : Vincent Placoly, un Créole américain de Jean-Georges Chali, Dieu n'est pas un paysan de Mamadou Cissokho, Les Traites négrières coloniales : Histoire d'un crime de Marcel Dorigny (dir.) et Max-Jean Zins (dir.), Philosophie de la relation d'Édouard Glissant, Aimé Césaire, le legs : « ... nous sommes de ceux qui disent non à l'ombre » d'Annick Thébia-Melsan (dir.))
 Meilleur roman : Les Caractères sexuels secondaires de Tania de Montaigne
 (nommés : Les Neuf Consciences du malfini de Patrick Chamoiseau, Paris en noir et black d'Eddy L. Harris, Nouvelles de Guadeloupe (collectif), L'Hôtel du bon plaisir de Raphaël Confiant, Morne Câpresse de Gisèle Pineau)
 Cinéma
 Meilleurs fiction : Aliker de Guy Deslauriers
 (nommés : L'Appel des arènes de Cheikh Ndiaye, Mange, ceci est mon corps de Michel Ange Quay, La Première Étoile de Lucien Jean-Baptiste, 35 rhums de Claire Denis)
 Meilleur documentaire : Le Pays à l'envers de Sylvaine Dampierre
 (nommés : Katanga Business de Thierry Michel, Jacques Roumain, la passion d'un pays d'Arnold Antonin, Une mémoire vodou d'Irène Lichtenstein, Tu n'as rien vu à Kinshasa de Mwezé Ngangura)
 Personnalité de l'année : Derek Lewis, vice-président de BET Production
 Trophées d'honneur : Jenny Alpha et Maryse Condé
 Les récompenses de 2010
 Personnalité de l’année :
 Euzhan Palcy
 Meilleur album :
 Zombracal musical de Groove Lélé et Ernst Rejseger (Réunion).
 Révélation de l’année :
 Kim (Martinique).
 Meilleur clip :
 L’effet papillon, de Youssoupha, feat. Maître Gims, de l'album Sur les chemins du retour, 2009.
 Meilleur groupe :
 Carimi (Haïti).
 Meilleur artiste :
 Kaf Malbar (Réunion).
 Meilleur roman :
 Les aubes écarlates de Léonora Miano, Éditions Plon, 2010.
 Meilleur documentaire :
 Black Diamond de Pascale Lamche, France, 2010.
 Meilleure fiction :
 London River de Rachid Bouchareb, France 2009.
 Les nominations de 2011
 La cérémonie, présentée par Audrey Chauveau et Sébastien Folin, s'est déroulée le au Théâtre du Châtelet, à Paris, et a été diffusée le sur France Ô.
 Musique :
 Meilleur artiste : Danyèl Waro, Alpha Blondy, Colonel Reyel, Dominik Coco
 Album de l'année : African Revolution de Tiken Jah Fakoly, An Ti Fanm Gwada de Jocelyne Labylle, Aou Amwin de Danyèl Waro, La Colombe et Le Corbeau de Soprano
 Meilleur clip : Le Meilleur du monde de TLF feat Corneille, Hiro de Soprano, Toutes les nuits de Colonel Reyel, Okay de Fanny J feat Black Kent
 Meilleur groupe : Didyé Kérgrin et Soul Kamayann, Staff Benda Bilili, Bamboolaz, Sexion d'assaut
 Révélation de l'année : Tsenga, Patrice Hulman, Colonel Reyel, Mélissa Nkonda
 Littérature :
 Romans : Corps mêlés de Marvin Victor, Amères Vacances de Frédéric Pichon, Lorika : L'Abeille tueuse de kalakuta de Guillaume Adouvi, Mont Plaisant de Patrice Nganang, L'Île sous la mer d'Isabel Allende
 Essais : Failles de Yanick Lahens, Y'a pas que du sable dans le désert de Moussa Ag Assarid et Nathalie Valera Gil, Racisme : Mode d'emploi de Rokhaya Diallo, Haïti : Une traversée littéraire de Louis-Philippe Dalembert et Lyonel Trouillot, Philosophie de la relation d'Édouard Glissant
 Cinéma :
 Documentaires : Africa, Africa de Michel Reinette et Laurent Champonnois, Milo Pòkò Mò de Jean-Michel Césarus et Fabienne Kanor, Kreol de Frédérique Menant, On Lanmen Ka Lavé Lot de Janluk Stanislas, Ithemba : L'Espoir d'Errol Webber
 Fictions : Le Bonheur d'Elza de Mariette Monpierre, Le Mec idéal d'Owell A. Brown, Notre étrangère de Sara Bouyain, Un pas en avant : Les Dessous de la corruption de Sylvestre Amoussou, Les Amours d'un zombi d'Arnold Antonin
 Notes et références
 Liens externes
 Récompense musicale en France
 Prix littéraire en France
 Récompense de cinéma en France
 Culture antillaise
 Culture en Afrique


text:
Puchar Litwy w piłce siatkowej mężczyzn 2020 (2020 LTF Vyrų Didžioji Taurė) – rozgrywki o siatkarski Puchar Litwy zorganizowane przez Litewski Związek Piłki Siatkowej (lit. Lietuvos tinklinio federacija, LTF). Zainaugurowane zostały 24 października 2020 roku. Brało w nich udział 6 klubów.
 Rozgrywki składały się z fazy kwalifikacyjnej, półfinałów, meczu o 3. miejsce oraz finału.
 Finał oraz mecz o 3. miejsce pierwotnie miały odbyć się 19 grudnia 2020 roku, jednak ze względu na przypadki zarażeń wirusem SARS-CoV-2 w drużynach oraz postanowiono przełożyć te spotkania na 9 stycznia 2021 roku.
 Puchar Litwy trzeci raz z rzędu zdobył klub .
 System rozgrywek
 Puchar Litwy w sezonie 2020/2021 składa się z fazy kwalifikacyjnej, półfinałów oraz turnieju finałowego.
 W fazie kwalifikacyjnej uczestniczą wszystkie zgłoszone drużyny oprócz finalistów Pucharu Litwy 2019, którzy rozgrywki rozpoczynają od półfinałów. W drodze losowania powstają pary meczowe i ustalone zostaje miejsce spotkania. W ramach pary rozgrywany jest jeden mecz decydujący o awansie do półfinału.
 Pary półfinałowe tworzą zwycięzcy meczów fazy kwalifikacyjnej z finalistami Pucharu Litwy 2019. Półfinały rozgrywane są na analogicznych zasadach co w 1. rundzie, z tym że gospodarzem spotkania jest finalista Pucharu Litwy 2019.
 Zwycięzcy meczów półfinałów rywalizują w finale o Puchar Litwy, natomiast przegrani rozgrywają spotkanie o 3. miejsce.
 Drużyny uczestniczące
 Rozgrywki
 Faza kwalifikacyjna
 Półfinały
 Turniej finałowy
 Mecz o 3. miejsce
 Finał
 Przypisy
 Bibliografia
 Puchar Litwy w piłce siatkowej mężczyzn
 2020 w piłce siatkowej
 2021 w piłce siatkowej
 2020 na Litwie
 2021 na Litwie


type: caselaw

text:
 29.10.2005
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 271/4
 TIESAS SPRIEDUMS
 (virspalāta)
 2005. gada 5. jūlijā
 lietā C-376/03 (Gerechtshof te 's-Hertogenbosch lūgums sniegt prejudiciālu nolēmumu) D. pret Inspecteur van de Belastingdienst/Particulieren/Ondernemingen buitenland te Heerlen
 (1)
 (Nodokļu tiesību akti - Īpašuma nodoklis - Nodokļa atlaide - Dažāda attieksme pret rezidentiem un nerezidentiem - Konvencija par nodokļu dubultās uzlikšanas novēršanu)
 (2005/C 271/08)
 tiesvedības valoda — holandiešu
 Lietā C-376/03 par lūgumu sniegt prejudiciālu nolēmumu atbilstoši EKL 234. pantam, ko Gerechtshof te 's-Hertogenbosch (Sertohenbosas tiesa, Nīderlande) iesniedza ar lēmumu, kas pieņemts 2003. gada 24. jūlijā un kas Tiesā reģistrēts 2003. gada 8. septembrī, tiesvedībā D. pret
 Inspecteur van de Belastingdienst/Particulieren/Ondernemingen buitenland te Heerlen
 , Tiesa (virspalāta) šādā sastāvā: priekšsēdētājs V. Skouris [V. Skouris], palātu priekšsēdētāji P. Janns [P. Jann], K. V. A. Timmermanss [C. W. A. Timmermans], A. Ross [A. Rosas] un E. Borgs-Bartets [A. Borg Barthet], tiesneši Ž.-P. Puisošē [J.-P. Puissochet], R. Šintgens [R. Schintgen], N. Kolnerika [N. Colneric], S. fon Bārs, [S. von Bahr] (referents), M. Ilešičs [M. Ilešič], J. Malenovskis [J. Malenovský], J. Klučka [J. Klučka] un U. Lehmuss [U. Lõhmus], ģenerāladvokāts D. Ruiss-Harabo Kolomers [D. Ruiz-Jarabo Colomer], sekretāre M. F. Kontē [M.-F. Contet], galvenā administratore, 2005. gada 5. jūlijā ir pasludinājusi spriedumu, kura rezolutīvā daļa ir šāda:
 1)
 EKL 56. pants un EKL 58. pants neiestājas pret tādu tiesisko regulējumu, saskaņā ar kuru dalībvalsts nepiešķir nodokļa maksātajiem nerezidentiem, kuru būtiskākā īpašuma daļa atrodas viņu dzīvesvietas valstī, tādas nodokļa atlaides, kādas tā piešķir nodokļa maksātājiem rezidentiem;
 2)
 EKL 56. un 58. pants neiestājas pret to, ka situācijā un apstākļos, kādi ir pamata prāvā, tāds noteikums divpusējā konvencijā par nodokļu dubultās uzlikšanas novēršanu kā pamata prāvā esošais netiek piemērots dalībvalsts, kura nav minētās konvencijas līgumslēdzēja puse, rezidentam.
 (1) OV C 289, 29.11.2003.


type: other

text:
De bijdrage ex art. 69 ZVW is veel aan discussie onderhevig geweest en heeft geleid tot rechtszaken sinds de invoering in 2006. Maar uiteindelijk, na invoering van de woonlandfactor, is de bijdrage steeds gehandhaafd door de rechter. In het onderstaande ga ik aan de hand van jurisprudentie in op deze kritiek. Ik maak onderscheid tussen achtereenvolgens fundamentele kritiek op het heffen van de verdragsbijdrage als zodanig, de samenstelling ervan en de hoogte van de verdragsbijdrage. Ik ga hier niet in op jurisprudentie met betrekking tot het overgangsrecht (van de IZVW) voor verdragsgerechtigden die toestond voor 2006 bestaande particuliere verzekeringspolissen gedeeltelijk te ontbinden.
 5.2 Is het heffen van een verdragsbijdrage gerechtvaardigd?
 Principieel is de zaak aan de orde gesteld door de voorloper van de VBNGB in een proefprocedure tegen de Staat begin 2006, die betrekking had op in de EU wonende verdragsgerechtigde gepensioneerden. De Rechtbank Den Haag oordeelde in ECLI:NL:RBSGR:2006:AV7778, punt 4.14., dat een beroep op het keuzerecht, hoe dan ook gemotiveerd, diende te worden afgewezen aangezien het verdragsrecht als bedoeld in de artikelen 28, 28bis en 33 van Vo1408/71 in het licht van het arrest Rundgren (C-389/99) een dwingend stelsel van regels inhoudt dat als zodanig een grondslag voor premie- of bijdrage inhouding biedt. In hetzelfde arrest werd ook de hoogte van de bijdrage aangevochten. Ik kom daarop hieronder terug.
 In latere zaken is opnieuw door gepensioneerden getracht het keuzerecht te bewerkstelligen, en de CRvB, als hoogste rechter in sociale zekerheidszaken, bleek bereid daarover prejudiciële vragen aan het EHvJ voor te leggen. Daarbij was doorslaggevend dat op grond van het in de jaren negentig gewezen Van der Duin arrest van het EHvJ wellicht het niet inschrijven bij het woonlandorgaan, als uiting van het weigeren van het verdragsrecht, zou leiden tot de onmogelijkheid voor het woonland kosten in rekening te brengen aan het pensioenland, waardoor als gevolg van de werking van art. 33 het pensioenland niet langer gemachtigd zou zijn de bijdrage te heffen. Het EHvJ wees echter deze redenering af in het arrest Van Delft e.a. (C-345/09). Het verklaarde de inschrijving bij het woonlandorgaan van slechts administratieve, declaratoire, aard, en het verdragsrecht in de genoemde artikelen van Vo1408/71 van dwingende aard, voor zover een individu voldoet aan de voorwaarden genoemd in art. 28 of 28bis Vo1408/71 (en er geen prevalerend recht is). Tevens verklaarde het EHvJ dat in die gevallen inhouding op basis van art. 69 ZVW legitiem was. Noch de uitleg van Vo1408/71 als zodanig, noch het primaire EU recht, in het bijzonder art. 21 van het VWEU dat het vrij verkeer van burgers regelt, staat dus keuzerecht en het ontwijken van de heffing van de verdragsbijdrage ten principale toe. Deze uitspraak werd gevolgd in het eindoordeel door de CRvB, bijvoorbeeld in ECLI:NL:CRVB:2011:BU7125, punten 3.3. en 4.1.3.
 5.3 De voorwaarde: “recht hebben op (één of meer) wettelijke pensioenen”
 Een belangrijke voorwaarde voor het ontstaan van verdragsrecht onder de artikelen 28 en 28bis van Vo1408/71 is het recht hebben op wettelijk pensioen van een ander land dan het woonland. In het algemeen is wel duidelijk wat een wettelijk pensioen afkomstig uit Nederland is: AOW, WAO/WIA, ANW uitkeringen etc. Nederland heeft echter door opname in bijlage XI van Vo1408/71 ook pensioenen uit de private sfeer onder dit begrip gebracht. Ik citeer daartoe dat onderdeel als geheel uit de sinds mei 2010 geldende Vo883/2004:
 uitkeringen die aan militairen en ambtenaren worden verstrekt ingevolge een regeling in het geval van overtolligheid, functioneel leeftijdsontslag en vervroegde pensionering.”
 Rechtszaken waarin de uitbreiding tot vroegpensioenen (uitkeringen voor de leeftijd van 65 jaar) door vroeg gepensioneerden zijn betwist zijn door hen verloren. Het argument dat de verordeningen slechts betrekking kunnen hebben op wettelijke pensioenen als gedefinieerd in artikel 1 van deze verordeningen werd door de Nederlandse rechter niet aanvaard: opname in de bijlage maakt de genoemde pensioenen als zodanig wettelijk voor de toepassing van het hoofdstuk ziekte uit titel III van de Verordening. Zie daartoe bijvoorbeeld: ECLI:NL:CRVB:2014:2490, punt 4.1.1.
 Overigens zou in letterlijke zin iemand boven 65 jaar die een (privaat) vroegpensioen ontvangt en nog geen AOW heeft, strikt genomen niet langer over een wettelijk pensioen naar deze bijlage beschikken en dus zijn verdragsrecht (tijdelijk) verliezen. Dit lijkt een omissie nu immers de bedoeling van de wetgever was “knipperboleffecten” in verdragsgerechtigdheid met de opname van vroegpensioenen in de bijlage tegen te gaan. De omissie is recent opgelost doordat in de RZv men als aanvrager van een pensioen in de zin van Vo883/2004 wordt aangemerkt bij bereiken van de 65-jarige leeftijd voordat men AOW krijgt. Aanvragers van een pensioen hebben eveneens verdragsrecht ten laste van de staat waarvan ze een wettelijk pensioen hebben aangevraagd.
 Pogingen van nabestaanden met een nabestaandenpensioen van een Nederlands bedrijfspensioenfonds (zonder ANW) om juist wel voor het bereiken van de AOW–leeftijd verdragsgerechtigd te worden verklaard zijn gestrand bij de Nederlandse rechter op het argument dat dergelijke nabestaandenpensioenen nu eenmaal niet in de bijlage zijn opgenomen. Zie daartoe bijvoorbeeld ECLI:NL:CRVB:2012:BW0536, punten 4.5 t/m 4.7.
 In Vo883/2004 is een wijziging ten opzichte van Vo1408/71 aangebracht in die zin dat niet langer het recht hebben op een wettelijk pensioen een voorwaarde is voor het ontstaan van verdragsrecht, maar het daadwerkelijk ontvangen van een wettelijk pensioen als zodanig. Deze verandering is ingegeven door het arrest Rundgren. Deze wijziging biedt een basis voor sommigen om een klein wettelijk pensioen (als de AOW) niet aan te vragen, dan wel vroegpensioen op te schorten, en aldus verdragsgerechtigdheid te ontwijken.
 Voor gepensioneerden wonend in bilaterale verdragslanden geldt vaak soortgelijk verdragsrecht als voor degenen die in het grondgebied van Vo883/2004 wonen. De uitbreiding van het begrip wettelijk pensioen als hierboven geciteerd dient echter per verdrag bekeken te worden. Bijvoorbeeld in het verdrag met Macedonië komt dit niet voor (zie art. 21 en art.2).
 5.4 De voorwaarde van “woonlandfictie”
 Een tweede belangrijke voorwaarde voor het ontstaan van verdragsrecht is het voldoen aan de “woonlandfictie”. In art. 24 Vo883/2004 is deze als volgt omschreven: “...voor zover hij hierop recht zou hebben krachtens de wetgeving van de lidstaat, of van minstens een van de lidstaten die voor zijn pensioenen bevoegd is, indien hij in die lidstaat zou wonen.” Het EHvJ bevestigde deze voorwaarde in bijv. het arrest Van Delft, tegen de opvatting van sommige appellanten die meenden dat deze gelezen zou moeten worden als: wonende buiten Nederland, daadwerkelijk verzekerd zijn onder de Nederlandse wettelijke zorgverzekering. Nederland heeft in de bovengenoemde bijlage XI van Vo883/2004 laten opnemen dat dit uitgelegd dient te worden als “verzekeringsplichtig zijn onder de ZVW indien men in Nederland zou wonen”. WLZ-verzekering (voorheen AWBZ-verzekering) speelt dus geen directe rol in de woonlandfictie, zij het dat naar Nederlands recht WLZ-verzekering (die van rechtswege ontstaat) de basis is voor ZVW verzekeringsplicht.
 Wat de bilaterale verdragslanden betreft, komt deze woonlandfictie meestal ook voor in de verdragen. Een in Turkije wonende gepensioneerde heeft in 2006 echter vastgesteld dat deze voorwaarde in het verdrag niet voorkwam, en dat juist nog vastgehouden werd aan daadwerkelijke Nederlandse ziektekostenverzekering wilde verdragsrecht kunnen ontstaan. Op grond daarvan werd haar betalingsverplichting aan (toen) CvZ ingetrokken. Sindsdien is het nieuwe verdrag (met daarin wel de woonlandfictie) nog steeds niet in werking getreden. Wel voeren Nederland en Turkije het uit alsof dit wel het geval is, tenzij de betrokken verdragsgerechtigde daartegen bezwaar zou maken. Nu de bijdrage aan ZIN/CAK gepaard gaat met een woonlandfactor van ongeveer 0,09 zal dit waarschijnlijk niet zo vaak geschieden, zeker niet omdat een groot deel van de gepensioneerde verdragsgerechtigden in Turkije uit teruggekeerde gastarbeiders bestaat met een lager inkomen.
 Ook op andere punten zijn sommige verdragen nog niet geactualiseerd. Zo komt in het verdrag met Macedonië als voorwaarde voor dat de gepensioneerde (of zijn gezinslid) verzekerd zou moeten zijn onder de Ziekenfondswet wanneer hij in Nederland woonde. Het is de vraag of een rechter onmiddellijk zou willen aannemen dat daarmee thans de ZVW is bedoeld.
 5.5 Het inhoudingsrecht van CvZ/ZIN/CAK
 Enkele malen is in de rechtszaal aan de orde gesteld of CvZ wel het recht had de bijdrage te doen inhouden en ook het recht had zelf de bijdrage te heffen. In ECLI:NL:RBAMS:2010:BP6867, punt 2.24 concludeerde de Rechtbank van Amsterdam dat CvZ aangewezen is als bevoegd orgaan en in een bijlage van Vo1408/71 en juridisch gezien als rechtmatige inhouder van de bijdrage moet worden gezien. Soortgelijks werd al eerder uitgesproken in ECLI:NL:RBAMS:2008:BC3483, waar de Rechtbank dit concludeerde, in het kader van discussie over de verdeling van de bevoegdheid tussen CvZ en SVB (punten 2.8 en 2.11).
 5.6 Prevalerend recht
 Prevalerend recht kan voor een gepensioneerde verdragsgerechtigde op verschillende gronden ontstaan. Daarmee wordt bedoeld dat hij weliswaar onder de bepalingen van verdragsrecht valt als gepensioneerde, maar ofwel de lasten niet dienen te worden gedragen door Nederland maar door een ander land, dan wel dat hij ziekterechten heeft op andere titel, in het bijzonder op grond van arbeid.
 5.6.1 Uitleg van de conflictregel in het verdragsrecht van Vo883/2004
 Indien een gepensioneerde wettelijke pensioenen uit meerdere lidstaten ontvangt, maar niet van zijn woonstaat, moet krachtens artikel 24 Vo883/2004 worden vastgesteld welke lidstaat voor de kosten van de verstrekkingen moet opkomen. Volgens artikel 24 wordt in beginsel de staat aangewezen aan de wettelijke regeling waarvan de betrokkene het langst onderworpen is geweest. Lange tijd is onduidelijk geweest wat daarmee bedoeld werd. De CRvB heeft daarover de volgende prejudiciële vraag aan het EHvJ gesteld: “Wordt met de wettelijke regeling waaraan de rechthebbende het langst onderworpen is geweest, in artikel 28, tweede lid, onder b, van Verordening (EEG) nr. 1408/71, gedoeld op de wettelijke regeling inzake prestaties bij ziekte en moederschap, de wettelijke regeling inzake uitkering bij ouderdom of alle wettelijke regelingen betreffende de takken van sociale zekerheid genoemd in artikel 4 van die Verordening die op grond van titel II van de verordening van toepassing zijn geweest?” Het antwoord van het EHvJ luidde dat het om de pensioenregeling ging.
 Dat werd door de CRvB dan ook bevestigd in ECLI:NL:CRVB:2014:854, punt 4.7. Aangetekend zij dat daarmee nog niet alle onduidelijkheid is weggenomen, omdat het een geval van verplichte (AOW)-verzekering ging. De vraag is nog of en hoe tijdvakken van vrijwillige pensioenverzekering of inkoop van pensioenbedragen in de berekening van de duur betrokken moeten worden. Volgens de Conclusie bij het arrest Van der Helder/Farrington (C-321/12) moet dat in voorkomende gevallen wel geschieden. Het EHvJ heeft zich er echter nog niet over uitgelaten. De facto heeft CvZ zich al eens neergelegd bij het oordeel van een Frans woonlandorgaan dat bijgekochte tijdvakken van vrijwillige (Britse) pensioenverzekering wel meegeteld dienden te worden, resulterende in het vervallen van de betalingsverplichting voor de Nederlandse verdragsbijdrage.
 Per verdrag dient te worden getoetst of en hoe deze conflictregel in bilaterale verdragen is uitgewerkt. Wordt daarbij het Europese Verdrag inzake sociale zekerheid van 1972, art. 24 lid 3b gevolgd dan zal een soortgelijke conflictregel gelden als in Vo883/2004.
 5.6.2 Het verrichten van arbeid als gepensioneerde
 Onder Vo883/2004 is prevalerend recht op ziekteverstrekkingen vastgelegd in art. 31 Vo883/2004 in die zin dat dan voor de gepensioneerde voorrang gegeven wordt aan de rechten op basis van de bepalingen uit het hoofdstuk ziekte voor werkenden, althans indien de werkende gepensioneerde op grond van arbeid wettelijk ziektekostenverzekerd wordt krachtens nationale wetgeving. Hetzelfde geldt voor een gezinslid van een gepensioneerde dat gaat werken. Wettelijke ziektekostenverzekering op grond van arbeid zal vaak ontstaan, maar er zijn uitzonderingen, zoals bij kleine baantjes in sommige landen, of als zelfstandige in Duitsland, dan wel indien de nationale wetgeving van een land door medeverzekering als gezinslid verzekering op grond van arbeid zou uitsluiten. De terugverwijzing naar de artikelen 17 t/m 21 van Vo883/2004 die verdragsgerechtigdheid voor werkenden regelen zal in veel gevallen niet relevant zijn, namelijk als er sprake is van arbeid in de woonstaat die tot wettelijke ziektekostenverzekering leidt. In dat geval resteert de toewijzing van de toepasselijke wetgeving uit titel II art. 11 die voor werkenden de werkstaatwetgeving aanwijst.
 In bilaterale verdragen staan veelal soortgelijke bepalingen voor prevalerend recht als werkende gepensioneerde.
 Dergelijk prevalerend recht wordt in beginsel aangetoond door middel van uitwisseling van gegevens tussen woonlandorgaan en bevoegd orgaan van het pensioenland. De betrokkene heeft een inlichtingenverplichting aan beide organen. Mocht een woonlandorgaan evident ten onrechte geen prevalerend recht aannemen dan heeft de betrokkene tegenover ZIN/CAK het recht dat wel aan te tonen en eventueel bij de bestuursrechter in beroep te gaan.
 5.6.3 Medeverzekering als gezinslid onder Vo883/2004
 In beginsel geldt binnen de EU/EER/Zwitserland dat wettelijke medeverzekering voor ziektekosten als gezinslid – hetzij op basis van nationale wetgeving, hetzij op basis van de gemeenschapsrechtelijke bepalingen van Vo883/2004 – ondergeschikt is aan het verdragsrecht. Onder Vo1408/71 was dat geregeld in een Beslissing (nr. 156) van de Administratieve Commissie, onder Vo883/2004 in art. 32. In punt 3.7. van ECLI:NL:RBAMS:2011:BQ6741 werd de voorrang van verzekering op eigen titel (in dat geval verdragsgerechtigdheid ten laste van Nederland) boven rechten als gezinslid bevestigd, onder verwijzing naar Beslissing nr. 156. Over art. 32 bestaat nog geen EHvJ en Nederlandse jurisprudentie. Artikel 32 is in zoverre interessant dat het uitzonderingen bevat op de regel dat afgeleide rechten als gezinslid ondergeschikt zijn aan eigen rechten op zelfstandige titel. Pogingen om die uitzonderingen in bezwaar bij ZIN/CAK en woonlandorgaan te toetsen zijn tot heden in de bezwaarfase gestrand. Het is wenselijk langs de weg van een proefprocedure meer duidelijkheid te verkrijgen. Zo’n procedure zal goed moeten worden voorbereid aangezien de condities nogal specifiek geformuleerd zijn.
 Bij de invoering van de verdragsbijdrage in 2006 werd deze in eerste instantie zodanig opgesteld dat deze gelijk was aan wat Nederlandse ingezetenen betalen, behoudens een korting van 30% op de AWBZ-premie. Bij uitspraak van de Rechtbank Den Haag, ECLI:NL:RBSGR:2006:AV7778, in een proefprocedure aangespannen door een voorloper van de VBNGB, werd ook de vraag aan de orde gesteld of en “de wijze waarop voor deze categorie gepensioneerden in de Nederlandse wetgeving is voorzien in een bijdrage voor verstrekkingen die het equivalent vormen van de voorzieningen voor Nederlandse ingezetenen op grond van de AWBZ.”
 De Rechtbank oordeelde dat diverse argumenten van appellanten tegen het heffen van een AWBZ-bijdrage, gegeven het feit dat in veel woonlanden weinig of geen AWBZ-achtige voorzieningen beschikbaar zijn, niet juist zijn (zoals: een beroep op het vertrouwensbeginsel, verzet tegen willekeur, onverenigbaarheid met artikel 33 vo1408/71). Wel constateerde de Rechtbank dat er grote verschillen zullen zijn tussen landen wat betreft de woonlandpakketten voor langdurige zorg, die als zodanig geen gelijke heffing van bijdragen rechtvaardigen. Met andere woorden: ongelijke gevallen laten geen gelijke behandeling toe. Het argument van de Staat dat bij metterwoon terugkeren naar Nederland de verdragsgerechtigde weer zou kunnen terugvallen op volledige verzekering, ook voor de AWBZ, werd door de Rechtbank verworpen. De Rechtbank concludeerde voorts dat mogelijk tevens toch sprake was van ongerechtvaardigde belemmering van het vrije verkeer binnen de EU (art. 18 en 39 van het toenmalige EG-Verdrag), in samenhang met gelijke behandeling van ongelijke gevallen.
 Zoals in Deel 3 van deze column is genoemd is met terugwerkende kracht daarop in 2006 de woonlandfactor in de verdragsbijdrage ingevoerd, en de reductie van 30% uit de formule van de verdragsbijdrage verwijderd.
 In latere rechtszaken is nog diverse malen verzet tegen de AWBZ component in de verdragsbijdrage aangetekend, met als argument dat het woonland niet of nauwelijks vergelijkbare voorzieningen biedt.
 Dat argument is steeds door de rechters, ook in hoogste instantie, verworpen. Zie bijvoorbeeld: Rechtbank Amsterdam – ECLI:NL:RBAMS:2012:BW6170, CRvB – ECLI:NL:CRVB:2012:BY7027 en ECLI:NL:CRVB:2014:2581. Bijvoorbeeld in dat laatste, punt 4.5. stelt de CRvB vast dat de heffing van een AWBZ-bijdrage niet als premieheffing AWBZ kan worden gezien nu betrokkenen niet AWBZ-verzekerd zijn, doch slechts als pseudo-AWBZ-premie die overeenkomstig de premie voor de AWBZ bij ingezetenen wordt berekend. De CRVB, in bijv. ECLI:NL:CRVB:2013:BZ6639, stelt steeds dat door toepassing van de woonlandfactor de hoogte van de totale buitenlandbijdrage is gerelateerd aan de gemiddelde uitgaven voor zorg voor een persoon ten laste van de sociale zorgverzekering in het woonland van deze persoon, en de gemiddelde uitgaven voor zorg voor een persoon ten laste van de sociale zorgverzekeringen in Nederland. “Daardoor is er geen sprake is van een overduidelijke onevenredigheid bij de ongelijke behandeling van bijdrageplichtigen zoals appellant en in Nederland woonachtige premieplichtigen (voor de AWBZ)”. Bovendien wordt bij toepassing van de woonlandfactor “niet bijgedragen aan niet tot het woonlandpakket behorende AWBZ-zorg of welke vorm van wettelijke zorg dan ook.” De toevallige omstandigheid dat in Nederland, in tegenstelling tot veel andere landen, de wettelijke langdurige zorg in een aparte wet, en niet in de ZVW, is geregeld, en het gegeven dat in veel landen de AWBZ-achtige voorzieningen nauwelijks aanwezig zijn of slechts toegankelijk voor de laagste inkomensgroepen, acht de CRvB allemaal verdisconteerd in de woonlandfactor.
 Men kan het ook zo formuleren: wordt aan het evenredigheidsbeginsel t.o.v. Nederlandse ingezetenen in betaling vastgehouden, zoals dit ten grondslag ligt aan de formule voor de bijdrage, en zou men de AWBZ-component daaruit verwijderen, onder aanname dat er geen enkele AWBZ-voorziening is in het woonland, dan zou het gevolg daarvan zijn dat de woonlandfactor voor de ZVW component flink omhoog gaat, en zelfs vaak boven 1 uitkomen. Dit zou slechts resulteren in een hogere bijdrage voor veel verdragsgerechtigden vanwege wegvallen van de werking van de heffingskortingen en een andere inkomensgrondslag van de ZVW-component.
 Verrekening van de AWBZ component in de bijdrage als voorheffing met de op aanslag verschuldigde inkomstenbelasting, op soortgelijke wijze als AWBZ-verzekerde ingezetenen kunnen doen, stuit in ECLI:NL:GHSHE:2016:1483 af op het feit dat de appellant niet verzekerd is voor de AWBZ en geen beroep kan doen op het beginsel van gelijke behandeling.
 5.8 Is de bijdrage als belasting te zien?
 Sommige verdragsgerechtigden hebben getracht een beroep te doen op beginselen van ongelijke behandeling of onrechtmatige belemmering van vrij verkeer binnen de EU door de bijdrage als belasting te kwalificeren. Bijvoorbeeld in ECLI:NL:CRVB:2009:BJ6362 is dat niet door de CRvB aanvaard. Als motivering gold dat de bijdrage moet “.... worden gekwalificeerd als een sociale bijdrage bestemd voor de financiering van (een deel van) het Nederlandse sociale zekerheidsstelsel. De bijdragen worden immers toegevoegd aan het Zorgverzekeringsfonds, waaruit Nederland de kosten in verband met de Zvw op grond van internationale verdragen betaalt.” Bovendien duidt de ZVW zelf de bijdrage niet als een belasting. De uitspraak lijkt me ook in lijn met de EHvJ jurisprudentie die een bijdrage bestemd voor dekking van kosten van sociale prestaties duidelijk onderscheidt van een belasting.
 5.9 Dubbele betaling
 Een meer fundamenteel probleem heeft betrekking op de verschillen in financiering van de wettelijke ziektekostenstelsels en de vraag of dit gevolgen moet hebben voor de hoogte van de verdragsbijdrage. In geval wettelijke stelsels door een woonland geheel (of gedeeltelijk) gefinancierd worden uit de algemene middelen, en de verdragsgerechtigde inkomstenbelasting betaalt aan zijn woonland, draagt hij dubbel bij aan de financiering van het woonlandstelsel: direct via de inkomstenbelasting en indirect via de verdragsbijdrage. De vraag of dit ongerechtvaardigde ongelijke behandeling en belemmering van vrij verkeer oplevert binnen de EU is diverse keren aan de rechter voorgelegd, bijvoorbeeld in ECLI:NL:CRVB:2012:BW7671. De CRvB oordeelde daar echter als volgt:
 “4.4. Wat betreft de door appellante gesignaleerde dubbele betaling voor de kosten voor zorg, wordt, onder verwijzing naar de uitspraken van 7 september 2011, LJN BT1941 en BT2319, vastgesteld dat uit punt 101 van het hiervoor genoemde arrest van 14 oktober 2010 volgt dat een nationale wetgeving op het gebied van de sociale zekerheid als de Zvw blijft stroken met artikel 21 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) inzake het vrij verkeer van burgers van de Unie, mits zij er niet zonder meer toe leidt dat sociale bijdragen worden betaald zonder dat daar een recht op prestaties tegenover staat. In het onderhavige geval is van laatstgenoemde situatie geen sprake. Het feit dat de zorgverstrekking in Frankrijk mede wordt gefinancierd uit de algemene middelen, zodat appellante als belastingplichtige daaraan heeft bijgedragen, is een interne zaak van Frankrijk, die niet tot de conclusie kan leiden dat Cvz door een bijdrage te heffen het recht van appellante om vrij op het grondgebied van de lidstaten te reizen en te verblijven schendt dan wel dat Cvz appellante op een ongerechtvaardigde wijze behandelt. Daarbij kan worden opgemerkt dat uit artikel 33, tweede lid, van Vo 1408/71 voortvloeit dat voor zover er sprake is van dubbele premieheffing of soortgelijke inhoudingen, deze in het woonland niet invorderbaar zijn.”
 Deze argumentatie heeft de CRvB consequent ook gehanteerd in andere zaken. Dat er sprake is van dubbele betaling wordt dus in feite wel erkend, maar het woonland wordt aansprakelijk gesteld om daar rekening mee te houden.
 Er is jurisprudentie van woonlanden (bijvoorbeeld n.a.v. een zaak van een Nederlandse verdragsgerechtigde in Zweden waar het stelsel geheel uit de algemene middelen wordt betaald) die eveneens afwijzend is onder argumentatie dat nu eenmaal niet in belasting- of sociale zekerheidsverdragen, noch in de verordening, een regeling tot tegengaan van deze dubbele betaling is getroffen.
 Dit komt overeen met het standpunt van de Europese Commissie, te vinden als antwoord aan Ria Oomen in het genoemde arrest, punt 4.5, en ook de jurisprudentie van het EHvJ is gebaseerd op het negeren van de gevolgen van de financieringswijze voor de betaling van sociale premies. Slechts Denemarken heeft als woonland verrekening van de bijdrage met aan Denemarken te betalen inkomstenbelasting, via een verzoek aan de inspecteur, (ooit) toegestaan. Er staan dus vooralsnog waterdichte schotten tussen het betalen van belasting en sociale premies/ bijdragen in grensoverschrijdende situaties, de zogeheten discoördinatie tussen fiscale en sociale stelsels.
 De voorloper van de VBNGB heeft twee voorstellen gedaan ter oplossing van de problematiek, die nog steeds op tafel liggen: a) als Denemarken, d.w.z. verrekening van de bijdrage met de inkomstenbelasting te betalen aan het woonland, dan wel b:) doordat het woonland afziet van verrekening van de door verdragsgerechtigden gemaakte ziektekosten onder verder afzien door Nederland van de inning van de verdragsbijdrage. Een Nederlandse regering voelde ooit voor het laatste, maar – waarschijnlijk omdat woonlanden hier geen belang bij hebben – is men daar niet ver meegekomen. Oplossing van deze problematiek is van groot belang, maar er zitten nogal wat haken en ogen aan. Ook andere oplossingen zijn in theorie denkbaar, zoals een deel van de betaalde belasting als pseudo-ziektekostenpremie beschouwen die door het woonland dan niet geheven zou mogen worden (via wijziging van art. 30 Vo883/2004).
 5.10 Andere kritiek op de hoogte van de verdragsbijdrage
 Zoals hierboven genoemd, werd in het genoemde arrest van de Rechtbank Den Haag vastgesteld dat de uniforme hoogte van de verdragsbijdrage een schending van het gelijke behandelingsbeginsel inhield. De vraag of de daarop volgende differentiatie van de bijdrage door invoering van de woonlandfactor aan deze kritiek tegemoet kwam is voorwerp van diverse rechtszaken geweest. De meest principiële zaak was aangespannen als proefprocedure van de SBNGB en betwistte de juistheid van de definiëring van de woonlandfactor. In ECLI:NL:CRVB:2009:BJ6362 stelden appellanten dat een andere berekeningswijze van de woonlandfactor, toegesneden op het zorggebruik voor gepensioneerden, tot een goede, met ingezetenen vergelijkbare, premie-kostenverhouding per inkomensgroep zou moeten luiden.
 Overigens ben ik van mening dat een veel helderder benadering zou zijn geweest te verwijzen naar de eerder in de Staatscourant van 28 april 2006 per vergissing opgenomen “gepensioneerden-woonlandfactor”(zorgkosten van gepensioneerden in het woonland versus zorgkosten van gepensioneerden in Nederland), ook al zou ook dan niet gegarandeerd zijn dat de CRvB dat gehonoreerd had. Integendeel, dit is in feite aan de orde geweest in de zaak ECLI:NL:RBAMS:2008:BC3432, waar de CRvB tot het oordeel komt dat er niet langer sprake is van gelijke behandeling van ongelijke gevallen, en – merkwaardigerwijs – dat gepensioneerden buiten Nederland zich ter zake niet kunnen vergelijken met gepensioneerden wonend in Nederland, en dat het niet aan de rechter is om te treden in de belangenafweging die aan de formule voor de verdragsbijdrage ten grondslag ligt.
 Berekeningen mijnerzijds hadden voor die factor (voor het jaar 2006) uitgewezen dat in veel landen de woonlandfactor dan zo’n 20 procentpunten lager zou kunnen zijn. De CRvB volgde de appellanten ook in BJ6362 niet in hun argumentatie, en oordeelde als volgt:
 “3.7.2. Vaststaat dat appellanten ten opzichte van in Nederland woonachtige premieplichtigen niet als gelijke gevallen kunnen worden aangemerkt. Zij worden ten opzichte van deze groep ook ongelijk behandeld, nu op de door hen te betalen bijdrage Zvw de woonlandfactor van toepassing is, die doorgaans – en in elk geval bij appellanten – tot een lagere bijdrage leidt dan de premie die vergelijkbare in Nederland woonachtige personen betalen. Derhalve ligt – slechts – de vraag voor of bij de ongelijke behandeling van bijdrageplichtigen zoals appellanten, sprake is van overduidelijke onevenredigheid. De Raad beantwoordt deze vraag ontkennend. “
 3.7.3 “(...) en voorts overwegend dat bij de vaststelling van de woonlandfactor is aangesloten bij het algemene verstrekkingenniveau per land en in (het stelsel van) Vo 1408/71 geen rechtsgrondslag is gelegen voor het aannemen van de rechtsplicht om een – volledig – evenwicht te realiseren tussen de voor de groep gepensioneerden en rentetrekkers gemaakte kosten enerzijds en de aan hen in rekening te brengen bijdragen anderzijds, kan naar het oordeel van de Raad niet worden gezegd dat sprake is van een overduidelijke onevenredigheid bij de ongelijke behandeling van appellanten. Daarmee is uiteraard niet gezegd dat de Nederlandse regelgever niet (ook) had kunnen kiezen voor de namens appellanten bepleite alternatieve wijze(n) van vaststelling van de woonlandfactor of een variant daarop. Dat is echter niet de toetsingsmaatstaf die hier moet worden aangelegd. “
 Met andere woorden: de Staat heeft een grote beoordelingsvrijheid om in de stelling van de bijdrage de voorheen bestaande gelijke behandeling van ongelijke gevallen op te heffen, en de gekozen definitie van de woonlandfactor leidt niet tot onevenredige benadeling. Dit oordeel heeft de CRvB in navolgende rechtszaken in vaste lijn gehandhaafd.
 Thans niet meer van belang is een maximeringsregel uit het EUHvJ arrest Nikula (C-50/05). Die hield onder Vo1408/71 in dat de verdragsbijdrage niet hoger mag zijn dan het (bruto) wettelijke pensioen op grond waarvan men als verdragsgerechtigde kwalificeert. Dit werd bevestigd door de CRvB in onder meer ECLI:NL:CRVB:2015:3269, punt 1.5. Verdragsgerechtigden met bijv. gekorte AOW pensioenen hebben hiervan geprofiteerd. Onder Vo883/2004 is een tekstwijziging doorgevoerd in artikel 30 waardoor deze maximering is vervallen. De tweede maximeringsregel uit het Nikula arrest is nog wel van kracht: geen heffing van bijdragen is toegestaan indien men tijdens het werkzame leven ten behoeve van de pensioneringsperiode al ziektekostenpremies of -bijdragen heeft betaald. Deze regel is echter voor Nederland als pensioenland niet van toepassing.
 Een aantal aspecten is (nog) niet bij de rechter getoetst.
 Ten eerste is het de vraag of een woonlandfactor groter dan 1 aanvaardbaar zou zijn. Dit kwam voor bij de volgende woonlanden: IJsland en Ierland en is thans nog het geval bij Noorwegen en in 2017 ook bij Zweden. Ik neig ertoe betwisting van een woonlandfactor groter dan 1 kansrijk te zijn op grond van: het EUHvJ arrest Van Delft (C-345/09), punt 104 (waar de woonlandfactor gezien wordt als dienstig aan vergemakkelijking van het vrije verkeer, wat slechts bij woonlandfactoren lager dan 1 het geval is), het EUHvJ arrest Cabanis-Assarte (C-308/93), punt 43 (strijdigheid met het non-discriminatiebeginsel van art. 3 Vo1408/71), en het EUHvJ arrest Van Pommeren-Bourgondiën, punten 42 en 44 (strijdigheid met het vrije verkeersbeginsel).
 Minder kansrijk acht ik de wens van sommigen te toetsen op de verdragsbijdrage aan de hand van de vraag of deze de door het woonland aan Nederland voor de verdragsgerechtigde in rekening te brengen vergoeding te boven gaat. Op individueel niveau zal dit al zonder meer niet het geval zijn aangezien het inherent aan verzekering is dat de premies of bijdragen boven de gemaakte kosten kunnen uitgaan. Weliswaar noemde de Rechtbank Den Haag in maart 2006 de voor verdragsgerechtigden door een woonland in rekening gebrachte (lage) vergoeding als criterium om tot ongerechtvaardigde gelijke behandeling te besluiten, maar werd dit niet als maatstaf zelf genomen. De argumentaties in (onder meer) EUHvJ C-345/09 en de daarop volgende CRvB arresten doen ook twijfel rijzen of op macroniveau betwist zou kunnen worden dat bijv. de gemiddelde bijdrage per verdragsgerechtigde in een woonland de gemiddelde gevraagde vergoeding van Nederland niet te boven zou mogen gaan.
 In andere zaken hebben individuele verdragsgerechtigden de betaling van en/of de hoogte van de bijdrage getracht te betwisten in verband met (tijdelijke in een overgangssituatie, of permanente) “dubbele verzekering”, d.w.z. zowel als verdragsgerechtigde als op grond van wettelijke woonlandverzekering of particuliere verzekering. Die pogingen zijn echter steeds mislukt. Bijvoorbeeld werd in ECLI:NL:CRVB:2013:CA2151, punt 4.11, geoordeeld dat in een situatie waarbij enige tijd in 2006 premies voor het Franse ziektekostenstelsel waren ingehouden terwijl later verdragsgerechtigdheid voor eenzelfde periode kwam vast te staan, dit niet tot afzien van de heffing van de bijdrage kon leiden, maar dat betrokkenen ten onrechte betaalde Franse premies in Frankrijk zouden moeten terugvragen.
 In ECLI:NL:CRVB:2012:BX9248, was de situatie aan de orde dat een IAK-verzekering voor een in België wonende verdragsgerechtigde doorliep terwijl later vastgesteld werd dat betrokkene verdragsgerechtigd was vanaf een bepaald tijdstip in 2006. Ook dit leidde niet tot kwijtschelding van de verdragsbijdrage in de periode van dubbele verzekering (punt 5.8), aangezien het een verdragsgerechtigde vrijstaat een (qua dekking overlappende) particuliere verzekering af te sluiten of aan te houden. Mogelijk dat veelal premierestitutie wel bij de particuliere verzekeraar verkregen kan worden. Ook het verkrijgen van een schadevergoeding van CvZ in geval van dubbele verzekering is, blijkens de formele weigeringsgronden in ECLI:NL:CRVB:2010:BM6165, moeilijk te bereiken.
 Van principieel belang zijn enkele zaken die op de samenhang tussen aanvullende particuliere verzekering en verdragsgerechtigdheid ingaan. De CRvB oordeelde in ECLI:NL:CRVB:2011:BT2516 dat het argument dat het totale bedrag dat de appellant aan premies voor ziektekostenverzekeringen betaalt te hoog is omdat hij een aanvullende Franse ziektekostenverzekering heeft moeten afsluiten, niet van belang is voor de juistheid van de vaststelling van de verdragsbijdrage. In dat arrest ging de CRvB overigens niet in op de (evidente) onmogelijkheid om hetzelfde dekkingspakket als voor 2006 in de (Nederlandse) particuliere verzekering tegen met Nederland vergelijkbare premies te kunnen handhaven. Het onderwerp kwam opnieuw aan de orde in ECLI:NL:RBAMS:2012:BW6170. De Rechtbank oordeelde ook hier dat schade geleden doordat dure aanvullende Franse verzekering moest worden afgesloten als gevolg van ontbinding van de voorheen bestaande particuliere verzekering niet tot verlaging van de verdragsbijdrage kan leiden (punt 3.6.3) Daarbij werd verwezen naar het oordeel van de CRvB over het gemeenschapsrechtelijk gezien niet bestaan van ongerechtvaardigde discriminatie in het overgangsrecht van art. 3.5.2.2 IZVW.
 De Column van Jan de Voogd over de verdragsbijdrage aan het Zorginstituut Nederland (ZIN; vanaf 1 januari 2017: het CAK) bestaat uit 4 delen:
 Download hier deze Column van Jan (Deel 4) in pdf formaat.