text:
Ozon (O3) je alotrop kisika čija se molekula sastoji od 3 atoma kisika. Premda je količina ozona u atmosferi relativno mala (maksimalne koncentracije ne prelaze 0,001%), njegova važnost za život na Zemlji je ogromna.
 Ozon je plin jakog mirisa (osjeti se u zraku već pri volumom udjelu od 0,0001%), blijedo plave boje. Pri temperaturi od -112°C tvori tamno-plavu tekućinu, a pri temperaturama nižim od -193° tvori ljubičasto-crnu čvrstu tvar. Slabo je topljiv u vodi, dok je u nepolarnim otapalima dobro topljiv. U velikim koncentracijama je vrlo nestabilan.
 U Zemljinoj je atmosferi smješten u stratosferi na visini od 20 do 50 km iznad površine Zemlje. Odgovoran je za upijanje nekih valnih duljina ultraljubičastog zračenja (UVC i UVB) koje dolazi od Sunca, a upravo zbog tog zračenja i nastaje od molekula kisika. Bez stratosferskog ozona život na Zemlji ne bi bio moguć.
 Za razliku od ozona u ozonskom omotaču, koji je neophodan za život na Zemlji, ozon pri tlu je nepoželjan. U manjim količinama iritira očnu sluznicu, grlo, nos i dišne puteve, dok u velikim koncentracijama može biti smrtonosan. Ozon koji nastaje u nižim slojevima atmosfere ili troposferski ozon sastavni je dio gradskoga smoga. Troposferski je ozon u neposrednom dodiru sa živim organizmima. Lako reagira s drugim molekulama, oštećuje površinsko tkivo biljaka i životinja, pa štetno djeluje na ljudsko zdravlje (dišne organe), biljne usjeve i šume. Zbog sve većeg prometa, količina ozona u troposferi u stalnom je porastu.
 Ozon je najjače oksidacijsko sredstvo poslije fluora i vrlo je otrovan. Služi za sterilizaciju vode, operacijskih, kino i športskih dvorana te kazališta, zatim u farmaceutskoj, kozmetičkoj, tiskarskoj industriji te industriji papira, tekstila i umjetnih materijala.
 Povijest
 Ozon kao kemijsku tvar prvi je prepoznao Christian Friedrich Schönbein 1840., koji ga je nazvao prema grčkoj riječi ozein, što bi značilo miris, prema svojstvenom mirisu, posebno nakon grmljavinskih oluja i munja. Kemijsku formulu za ozon O3 je odredio Jacques-Louis Soret 1867.
 Svojstva
 Ozon je blijedo plavi plin, slabo topljiv u vodi, dok je u nepolarnim otapalima dobro topljiv, kao što su ugljikov tetraklorid (CCl4) ili florougljici, gdje stvara plavu otopinu. Pri temperaturi od -112°C tvori tamno-plavu tekućinu, a pri temperaturama nižim od -193° tvori ljubičasto-crnu čvrstu tvar.
 Većina ljudi može osjetiti miris ozona već pri koncentraciji od 0,0001% (po obujmu) u zraku, zbog vrlo oštrog mirisa, koji podsjeća na varikinu. Kod izloženosti od 0,00001 % do 0,0001 %, stvara glavobolju, iritira očnu sluznicu, grlo, nos i dišne puteve. I male količine ozona u zraku uništavaju prirodnu gumu, plastike i djeluje štetno na dišne putove životinja.
 Ozon je dijamagnetična tvar, dok je molekularni kisik O2 paramagnetičan.
 Struktura
 Zahvaljujući rezultatima rotacijske spektroskopije, znamo da ozon nije ravna molekula, već sliči molekuli vode. Razmak O – O veze je 127,2 pm. Kut O – O – O je 116,78°. Ozon je polarna molekula, s dipolnim momentum od 0,53 D (debye). To je molekula koja ima jednu jednostruku i jednu dvostruku vezu.
 Kemijske reakcije
 Ozon je vrlo snažan oksidans, puno jači od O2. Nestabilan je kod većih koncentracija, raspadajući se na dvoatomni kisik (s vremenom poluraspada od oko pola sata kod atmosferskih uvjeta):
 2 O3 → 3 O2
 Taj se process ubrzava s povećanjem temperature i tlaka. Brzo izgaranje ozona može pobuditi iskra, i javlja se kod koncentracije od 10 % ili više.
 Kemijske reakcije s metalima
 Ozon će oksidirati s većinom metala (osim zlata, platine i iridija), da bi doveli metale na veći stupanj oksidacije. Na primjer:
 2 Cu+ + 2 H3O+ + O3 → 2 Cu2+ + 3 H2O + O2
 Kemijske reakcije s dušikom i ugljikovim spojevima
 Ozon će oksidirati s dušikovim oksidom i dušikovim dioksidom:
 NO + O3 → NO2 + O2
 Ta reakcija je povezana s pojavom kemoluminiscencije. NO2 će dalje oksidirati:
 NO2 + O3 → NO3 + O2
 NO3 će dalje reagirati s NO2 da stvori didušikov pentoksid N2O5.
 Kruti dušikov dioksid perklorat se može dobiti iz plinova NO2, ClO2, i O3:
 2 NO2 + 2 ClO2 + 2 O3 → 2 NO2ClO4 + O2
 Ozon ne reagira sa solima amonijaka, ali oksidira s amonijakom u amonijev nitrat:
 2 NH3 + 4 O3 → NH4NO3 + 4 O2 + H2O
 Ozon će reagirati s ugljikom, da bi stvorio ugljikov dioksid, čak i na sobnim temperaturama:
 C + 2 O3 → CO2 + 2 O2
 Kemijske reakcije sa spojevima sumpora
 Ozon oksidira sulfide da bi stvorio sulfate. Na primjer, olovo (II) sulfid će oksidirati u olovo (II) sulfat:
 PbS + 4 O3 → PbSO4 + 4 O2
 Sumporna kiselina se može dobiti od ozona, vode i elemenata kao što je sumpor ili sumporov dioksid:
 S + H2O + O3 → H2SO4
 3 SO2 + 3 H2O + O3 → 3 H2SO4
 Sa sumporovodikom, u plinskoj fazi, ozon će stvoriti sumporov dioksid:
 H2S + O3 → SO2 + H2O
 Sa sumporovodikom, u tekućoj fazi, dvije istovremene reakcije se javljaju, kod jedne se stvara sumpor, a kod druge sumporna kiselina:
 H2S + O3 → S + O2 + H2O
 3 H2S + 4 O3 → 3 H2SO4
 Kemijske reakcije s ostalim tvarima
 Sva tri atoma kisika mogu reagirati, kao u reakciji kositar (II) klorida s klorovodičnom kiselinom i ozonom:
 3 SnCl2 + 6 HCl + O3 → 3 SnCl4 + 3 H2O
 Jodov perklorat se može dobiti otapanjem joda u hladnoj perkloratnoj kiselini i s ozonom:
 I2 + 6 HClO4 + O3 → 2 I(ClO4)3 + 3 H2O
 Izgaranje
 Ozon se može koristiti za izgaranje, jer stvara više temperature od dvoatomnog kisika O2. Sljedeća reakcija prikazuje izgaranje ugljikovog subnitrida, koji stvara više temperature:
 3 C4N2 + 4 O3 → 12 CO + 3 N2
 Ozon može reagirati kod vrlo niskih temperatura, tako kod −196 °C, atomski vodik reagira s tekućim ozonom, stvarajući vodikov superoksid radikal:
 H + O3 → HO2 + O
 2 HO2 → H2O4
 Stvaranje ozonida
 Redukcijom ozona stvara se anion ozonid O3–. Derivati tih aniona su eksplozivni i moraju se čuvati na vrlo niskim temperaturama. Ozonidi svih alkalijskih metala su poznati, kao KO3, RbO3, and CsO3 :
 KO2 + O3 → KO3 + O2
 Iako KO3 se može dobiti na gornji način, moguće ga je dobiti iz kalijevog hidroksida i ozona:
 2 KOH + 5 O3 → 2 KO3 + 5 O2 + H2O
 NaO3 i LiO3 se mora pripremiti djelovanjem CsO3 u tekućoj NH3, na ionskoj izmjenjivačkoj smoli, koja sadrži ione Na+ ili Li+:
 CsO3 + Na+ → Cs+ + NaO3
 Otopina kalcija u amonijaku reagira s ozonom stvarajući amonijak ozonid, a ne kalcij ozonid:
 3 Ca + 10 NH3 + 6 O3 → Ca·6NH3 + Ca(OH)2 + Ca(NO3)2 + 2 NH4O3 + 2 O2 + H2
 Primjena
 Ozon se može koristiti za uklanjanje mangana iz vode, stvarajući talog, koji se može ukloniti filtriranjem:
 2 Mn2+ + 2 O3 + 4 H2O → 2 MnO(OH)2 (s) + 2 O2 + 4 H+
 Ozon može ukloniti slično cijanide, pretvarajući ih u cijanate, koji su puno manji otrovni:
 CN- + O3 → CNO- + O2
 Ozon može potpuno rastaviti ureu:
 (NH2)2CO + O3 → N2 + CO2 + 2 H2O
 Ozon će rastaviti alkene, da se dobije karbonilna skupina:
 Ozon u Zemljinoj atmosferi
 Dobsonova jedinica je jedinica u kojoj se najčešće izražava količina ozona u atmosferi. Količina ozona u atmosferi izražena u DU jednaka je ukupnoj količini O3 koja se nalazi u vertikalnom stupcu zraka koji se proteže od tla do vrha atmosfere. Kada bi sav ozon iz vertikalnog stupca doveli na standardne uvjete ne mijenjajući pri tom veličinu baze stupca, stupac ozona visok 0,01 mm bio bi jednak jednoj DU. Uobičajena količina ozona u atmosferi je 300 DU.
 Ozonski omotač
 Najveća koncentracija ozona u atmosferi je u stratosferi i ona se naziva ozonski omotač, a to je između 10 do 50 km iznad Zemljine površine (stratosferski ozon). Premda je količina ozona u atmosferi relativno mala (maksimalne koncentracije ne prelaze 0,001 %), njegova važnost za život na Zemlji je ogromna. To je filter za ultraljubičasto zračenje sa Sunca, koje ima valnu duljinu manju od 320 nm (UVB i UVC). Osim ozona ni jedan od preostalih sastojaka atmosfere ne apsorbira UV zračenje u rasponu od 240 do 290 nm. Kad bi to zračenje došlo do Zemljine površine, oštetilo bi genetički materijal (DNK), a fotosinteza, koja je neophodna za biljni svijet, bila bi onemogućena.
 Ozon u stratosferi nastaje uglavnom djelovanjem ultraljubičastog zračenja sa Sunca, koje reagira s dvoatomnim kisikom O2:
 O2 + foton (UV zračenje < 240 nm) → 2 O
 O + O2 + M → O3 + M
 Ozon se u istom ciklusu raspada reakcijom s jednoatomnim kisikom O:
 O3 + O → 2 O2
 Zadnja reakcija se odvija uz prisustvo katalizatora, a to su prisutni slobodni radikali u atmosferi, od kojih su najvažniji hidroksil (OH), dušikov oksid (NO), atomski klor (Cl) i brom (Br). Sredinom sedamdesetih godina 20. stoljeća nad Antarktikom je u ozonskom omotaču uočeno veliko smanjenje koncentracije ozona (ozonske rupe) s obzirom na ranija razdoblja. Kemičari atmosfere pripisuju to smanjenje ljudskom djelovanju, odnosno ljudskoj emisiji klorofluorougljika (CFC, koji su poznati i pod nazivom freoni). Najveće smanjenje (ponegdje čak do 99%) uočeno je na visinama od 14-19 km nad tlom. Kako bi spriječila pogubno djelovanje ozonske rupe na život na Zemlji, međunarodna zajednica ulaže velike napore da se emisija CFC svede na minimum.
 Troposferski ozon
 Posljednjih desetljeća ozon pri tlu nastaje fotokemijskim reakcijama u urbanoj atmosferi bogatoj dušikovim oksidima NO i NO2 (koji se najčešće kraće označavaju s NOx). NOx, koji su posebno aktivni u atmosferskom ciklusu ozona, u atmosferu dospijevaju u većim količinama kao posljedica ljudskih aktivnosti (naročito prometa). Stoga se u velikim gradovima s gustim prometom, koji obiluju Sunčevim zračenjem, a nalaze se u toplim i suhim klimama (poput npr. Rima, Tokija, Atene i Los Angelesa), javlja onečišćenje zraka poznato pod nazivom fotokemijski smog. U tako onečišćenoj atmosferi uz O3 i NOx nalaze se i organski nitrati, poput PAN-a (peroksiacetil nitrat CH3C(O)OONO2), oksidirani ugljikovodici i tzv. fotokemijski aerosol, a nad gradom se zbog velike količine aerosola može vidjeti žućkasto-smeđi oblak, koji je zbog svog čestog pojavljivanja nad Atenom dobio ime nefos (od grčke riječi νεφοσ, što znači oblak).
 Trajanje troposferskog ozona je otprilike 22 dana. Uglavnom se na kraju taloži na tlo, u obliku hidroksilnih (OH) spojeva ili peroksilnih radikala (HO2). Postoje snažni dokazi da povećana koncentracija ozona na tlu dovodi do smanjenih prinosa u poljoprivredi, jer ozon utječe na procese fotosinteze i usporava cjelokupan rast biljaka.
 Ozonske pukotine
 Ozon napada polimere, koji imaju olefinske i dvostruke veze u svojoj lančanoj strukturi, kao što su prirodne i umjetne gume. To izaziva pukotine na njima, koje s vremenom postaju duže i dublje. Rješenje je korištenje voska, koji stvara zaštitni sloj preko gume. Javlja se kod starih automobilskih guma, ali i brtva i O – prstena. Gumene cijevi za dovod goriva imaju često taj problem, posebno ako su u blizini električnih uređaja, kao što su istosmjerni elektromotori (kolektor stalno iskri, te stvara ozon).
 Ozon kao staklenički plin
 Iako je ozon bio prisutan u blizini tla i prije industrijske revolucije, danas su puno veće koncentracije u zraku. To nam daje zabrinutost, jer u gornjem dijelu troposfere, ozon djeluje kao staklenički plin, upijajući dio infracrvenog zračenja s površine Zemlje. Ozon u troposferi nije jednoliko raspoređen, ali procjena Međuvladinog panela o klimatskim promjenama govori da iznosi oko 25 % od ukupnog dodatnog zračenja što ga ostvaruje ugljikov dioksid.
 Ozon je puno jači staklenički plin od ugljikovog dioksida, ali je u manjoj koncentraciji i traje puno kraće od njega. Zbog toga, ozon nema veliki utjecaj na globalno zatopljenje, ali u nekim područjima s velikom koncentracijom, stvara i 50% veće dodatno zračenje od CO2.
 Utjecaj ozona na zdravlje
 Onečišćenje zraka
 U manjim količinama ozon iritira očnu sluznicu, grlo, nos i dišne puteve, dok u velikim koncentracijama može biti smrtonosan. Ozon izaziva velike poteškoće za one bolesnike s astmom, bronhitisom i sa srčanim smetnjama.
 Dugo izlaganje ozonu povećava rizik smrtnosti zbog bolesti dišnih puteva. Jedna studija u SAD, na 450 000 ljudi, pokazala je snažnu povezanost između razine ozona i bolesti dišnih puteva, u trajanju od 18 godina. Studija je zaključila da ljudi koji žive u gradovima, s visokim koncentracijama ozona, imaju 30 % povećani rizik smrtnosti od bolesti dišnih puteva.
 Prema Američkoj agenciji za zaštitu okoliša (engl. United States Environmental Protection Agency - EPA), ozon s koncentracijom 0,004 % ili više, može štetno djelovati na osjetljive ljude. U Europskoj uniji propisi (Directive 2008/50/EC) dozvoljavaju najveću koncentraciju ozona od 0,006 %, ali se još ne zna kada će stupiti na snagu. Svjetska zdravstvena organizacija preporučuje najveću koncentraciju ozona od 0,0051 %.
 Fiziologija
 Ozon, uz još druge oblike reaktivnog kisika, prirodno stvaraju u našem tijelu bijela krvna zrnca ili leukociti, da bi uništili strane mikroorganizme. Ozon reagira direktno s organskim spojevima koji imaju dvostruke veze. Smatra se čak da je ozon povezan i s upalnim procesima.
 Sigurnosni propisi
 Povećana razina ozona se može pojaviti u linijskim putničkim zrakoplovima, koji lete na velikim visinama i kod jačih turbulencija. Maksimalno dozvoljeni nivo ozona je 0,001 %, za trajanje leta od 4 sata. Neki zrakoplovi su opremljeni s uređajima u ventilaciji, koji smanjuju nivo ozona.
 Dobivanje ozona
 Kod industrijskog dobivanja ozona, koncentracije koje se dobivaju su 1 do 5 % u zraku, a 6 do 14 % u kisiku, kod starijih metoda. Nove elektrolitičke metode ostvaruju 20 do 30 % otopljenog ozona u vodi.
 Temperatura i vlažnost zraka igraju veliku ulogu kod dobivanja ozona koronalnim pražnjenjem i s UV zračenjem, te produktivnost može biti i 50 % manja kod vlažnog zraka. Nove metode koriste elektrolitičke metode za dobivanje ozona iz molekula vode.
 Metoda koronalnog pražnjenja
 To je najčešći način stvaranja ozona u industriji i u domaćinstvima. Koristi se zrak, relativno je jeftinija metoda i može se dobiti 3 do 6 % ozona. Stvaraju se i dušikovi oksidi, kao popratna pojava, što se može smanjiti sušenjem zraka.
 Metoda s ultraljubičastim zračenjem
 To je jeftinija metoda dobivanja ozona, ali najviše se dobije 0,5 % i treba duže vrijeme da se ozon dobije, tako da je za neke primjene nepraktičan, kao u cjevovodima zraka. Ova metoda se koristi za pročišćavanje vode u bazenima i termalnim kupalištima. Opasnost je oštećenje DNK u koži. Prednost je što se ne stvaraju dušikovi oksidi, dobro radi u vlažnom zraku i ne treba sušenje zraka.
 Metoda s hladnom plazmom
 Kod metode s hladnom plazmom, čisti kisik se izlaže plazmi, koja se stvara dielektričnim pražnjenjem. Dvoatomni kisik se razdvaja u jednoatomni, koji se ponovo spaja u ozon. Najviše se dobiva do 5 % ozona, ali je prednost što se mogu dobiti velike količine. Nedostatak su veliki investicioni troškovi, pa se rjeđe koristi.
 Elektrolitička metoda
 Elektrolitički generator ozona razdvaja molekule vode u H2, O2, i O3. Ovom metodom se može dobiti 20 do 30 % otopljenog ozona u vodi i ne ovisi o zraku.
 Posebne okolnosti
 Ozon se ne može staviti u spremnik i zatim transportirati, kao ostali industrijski plinovi, jer se brzo raspada u dvoatomni kisik. Zato se mora stvarati na mjestu upotrebe.
 Zbog visoke reaktivnosti, samo se nekoliko materijala može koristiti za stvaranje ozona, i to nehrđajući čelik (SS 316L), titanij, aluminij (ako nema vlage), staklo, teflon (PTFE) ili PVDF. Za brtve treba koristiti silikonske gume.
 Slučajno dobivanje ozona
 Ozon se može stvoriti od molekularnog kisika O2 s električnim pražnjenjem visokoenergetskog elektromagnetskog zračenja. Neki električni uređaji stvaraju znatnu količinu ozona, pogotovo oni koji rade s visokim naponom, kao što su ionski pročiščivač zraka, laserski pisač, fotokopirni uređaji, elektrolučno zavarivanje. Istosmjerni elektromotori koji imaju četkice stvaraju ozon iskrenjem na kolektoru. Veliki motori s četkicama stvaraju više ozona od manjih.
 Postoji pojava na rijeci Catatumbo u Venezueli, kod nastajanja grmljavinskih oluja, kada nastaju velike količine ozona, koje odlaze u gornje slojeve troposfere. To je svjetski najveći generator ozona i proglašen je UNESCO-ovom Svjetskom baštinom.
 Laboratorijsko dobivanje
 U laboratoriju se ozon može dobiti elektrolizom, korištenjem baterije od 9 V, grafitne šipkaste katode, platinaste žičane anode i 3 % sumporne kiseline kao elektrolit. Kemijska reakcija se odvija na sljedeći način:
 3 H2O → O3 + 6 H+ + 6 e− (ΔEo = −1.53 V)
 6 H+ + 6 e− → 3 H2 (ΔEo = 0 V)
 2 H2O → O2 + 4 H+ + 4 e− (ΔEo = −1.23 V)
 Može se isto dobiti korištenjem istosmjernog napona od 10 000 do 20 000 V, na suhi molekularni kisik O2. Kemijska reakcija se odvija na sljedeći način:
 3 O2 — electricitet → 2 O3
 Primjena
 Industrija
 Najveća primjena ozona je u proizvodnji lijekova, dobivaju sintetičkih motornih ulja i kod nekih metoda dobivanja organskih spojeva, gdje je potrebno raskinuti vezu C – C. Ozon se koristi u procesu bijeljenja tkanina i za uništavanje mikroorganizama u vodi. Neki gradski vodovodi koriste ozon za pročišćavanje vode umjesto klora. Za ozon je karakteristično da ne ostaje u vodi nakon tretmana vode i ne stvara organske spojeve s klorom. Osim toga ne daje miris ili okus vodi.
 Industrijski, ozon se koristi za:
 dezinfekciju praonica u bolnicama, kod proizvodnje hrane itd.
 dezinfekciju vode umjesto klora
 pročišćavanje zraka u objektima nakon požara. Taj proces se koristi i kod obnavljanja tkanina
 uništavanje bakterija na hrani ili na površinama s hranom
 za higijenu bazena i termalnih kupališta
 uništavanje insekata kod uskladištenih žitarica
 uništavanje plijesni i kvasaca u proizvodnji hrane
 uništavanje plijesni, kvasaca i bakterija kod svježeg voća i povrća
 kemijski veže zagađivače u vodi (željezo, arsen, vodikov sulfid, nitrite itd.)
 pomaže kod sinteze organskih spojeva
 čišćenje i izbjeljivanje tkanina
 Mnoge bolnice koriste generatore ozona za dezinficiranje operacijskih sala između operacija. Koristi se i za bijeljenje kod proizvodnje visokokvalitetnog bijelog papira, umjesto klora.
 Domaćinstvo
 Za domaćinstva su se počeli prodavati pročišćavači zraka, koji stvaraju malu količinu ozona. Neke ekološke organizacije upozoravaju da učinak tih uređaja nije značajan, ali se često premašuje dozvoljena granica ozona, što može biti opasno za zdravlje ljudi.
 Izvori
 Poveznice
 Ozonske rupe
 Ozonski omotač
 Kemijski spojevi


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 2.8.2008
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 C 197/32
 Klage, eingereicht am 9. Juni 2008 — Paul Alfons Rehbein/HABM — Hervé Dias Martinho und Manuel Carlos Dias Martinho (Outburst)
 (Rechtssache T-214/08)
 (2008/C 197/56)
 Sprache der Klageschrift: Englisch
 Parteien
 Klägerin: Paul Alfons Rehbein (GmbH & Co.) KG (Glinde, Deutschland) (Prozessbevollmächtigter: Rechtsanwalt T. E. Lampel)
 Beklagter: Harmonisierungsamt für den Binnenmarkt (Marken, Muster und Modelle)
 Andere Beteiligte im Verfahren vor der Beschwerdekammer: Hervé Dias Martinho und Manuel Carlos Dias Martinho (Le Plessis Trévise, Frankreich)
 Anträge
 Die Klägerin beantragt,
 —
 die Entscheidung der Zweiten Beschwerdekammer des Harmonisierungsamts für den Binnenmarkt (Marken, Muster und Modelle) vom 13. März 2008 in der Sache R 1261/2007-2 aufzuheben und
 —
 dem Harmonisierungsamt ihre Kosten aufzuerlegen.
 Klagegründe und wesentliche Argumente
 Anmelder der Gemeinschaftsmarke: Andere Beteiligte im Verfahren vor der Beschwerdekammer.
 Betroffene Gemeinschaftsmarke: Bildmarke „Outburst“ für Waren in den Klassen 16, 18 und 25 — Anmeldung Nr. 4 318 333.
 Inhaberin des im Widerspruchsverfahren entgegengehaltenen Marken- oder Zeichenrechts: Klägerin.
 Entgegengehaltenes Marken- oder Zeichenrecht: Nationale Wortmarke „Outburst“ für Waren in Klasse 25 — deutsche Markeneintragung Nr. 399 40 713.
 Entscheidung der Widerspruchsabteilung: Zurückweisung des Widerspruchs in vollem Umfang.
 Entscheidung der Beschwerdekammer: Zurückweisung der Beschwerde.
 Klagegründe: Verstoß gegen Art. 43 Abs. 2 und 3 der Verordnung Nr. 40/94 des Rates, da die ältere Gemeinschaftsmarke für die Waren und Dienstleistungen, für die sie eingetragen sei, ernsthaft benutzt worden sei; Verstoß gegen Art. 76 Abs. 1 Buchst. f der Verordnung, da die Beschwerdekammer die eidesstattliche Erklärung des Geschäftsführers der Klägerin zu Unrecht nicht berücksichtigt habe; Verstoß gegen Art. 74 Abs. 2 der Verordnung und gegen die Regel 22 Abs. 1 und 2 der Verordnung Nr. 2868/95 (1) der Kommission da die weiteren im Beschwerdestadium des Widerspruchsverfahrens vorgebrachten Beweismittel zulässig seien und bei der Prüfung der ernsthaften Benutzung der Widerspruchsmarke berücksichtigt werden müssten; Verletzung des Rechts der Klägerin auf rechtliches Gehör, da die Beschwerdekammer den nach Fristablauf vorgebrachten Benutzungsnachweis hätte berücksichtigen müssen.
 (1) Verordnung (EG) Nr. 2868/95 der Kommission vom 13. Dezember 1995 zur Durchführung der Verordnung (EG) Nr. 40/94 des Rates über die Gemeinschaftsmarke (ABl. 1995 L 303, S. 1)


text:
 27.1.2007
 SL
 Uradni list Evropske unije
 C 20/36
 Tožba, vložena 18. decembra 2006 — Makhteshim Agan Holding in drugi proti Komisiji
 (Zadeva T-393/06)
 (2007/C 20/56)
 Jezik postopka: angleščina
 Stranke
 Tožeče stranke: Makhteshim Agan Holding BV (Amsterdam, Nizozemska), Makhteshim Agan Italia Srl (Bergamo, Italija) in Magan Italia Srl (Bergamo, Italija) (zastopnika: C. Mereu in K. Van Maldegem, odvetnika)
 Tožena stranka: Komisija Evropskih skupnosti
 Predlogi tožečih strank
 —
 razglasiti ničnost Odločbe Komisije D/531125 z dne 12. oktobra 2006;
 —
 toženi stranki naložiti, da izpolni obveznosti, ki ji jih nalaga pravo Skupnosti, in da preveri in uporabi vse razpoložljive podatke, skupaj s podatki o ljudeh, da zagotovi vključitev azinfos-metila v prilogo I k PPPD;
 —
 toženi stranki naložiti plačilo vseh stroškov v tem postopku.
 Tožbeni razlogi in bistvene trditve
 S to tožbo tožeče stranke predlagajo razglasitev ničnosti Odločbe Komisije D/531125, vsebovane v dopisu z dne 12. oktobra 2006, naslovljene na agencijo v državi članici poročevalki, ki je v okviru Direktive 91/414/EGS o dajanju fitofarmacevtskih sredstev v promet (v nadaljevanju: PPPD) (1) pristojna za preverjanje aktivne snovi azinfos-metil, v kateri tožena stranka navaja, da ne bo sprejela odločbe glede odobritve in vključitve zadevne aktivne snovi v prilogo I k navedeni direktivi, in nadalje navaja, da ne bi bilo več, če na ravni Skupnosti ne bo odobritve do datuma, določenega v členu 8(2) PPPD, nikakršne pravne podlage, da bi snov ostala na trgu.
 Tožeče stranke trdijo, da izpodbijana odločba pomeni de facto in de iure prepoved azinfos-metila, kolikor je v njej nedvoumno navedeno, da se o vključitvi snovi v prilogo I k DFSP ne bo več odločalo, in s tem, ko skuša z nedejavnostjo tožene stranke do izteka časovne omejitve, določene za odobritev, doseči prepoved trženja azinfos-metila.
 Nadalje tožeče stranke zatrjujejo, da izpodbijana odločba glede na najmodernejše znanstvene študije, ki so jih predložile, ogroža njihovo pravico do poštene presoje zadevne snovi. Poleg tega naj bi tožena stranka s tem, da je tožeče stranke prikrajšala za pravico do ponovne registracije in nadaljevanja prodaje njihovih izdelkov v državah članicah, domnevno kršila načelo sorazmernosti ter njihovo temeljno pravico do izvajanja gospodarske dejavnosti, s tem pa posegala v njihovo lastninsko pravico.
 Tožeče stranke poleg tega zatrjujejo, da je bila izpodbijana odločba sprejeta ob bistvenih kršitvah postopka. Natančneje, pomanjkanje pobude tožene stranke, da bi predlagala vključitev azinfos-metila v prilogo I k PPPD, in prepoved trženja, ki jo skuša doseči z nedejavnostjo, kršita člen 5(2) Odločbe Sveta 1999/468/ES (2) in člen 8(2) PPPD.
 Končno, če bo Sodišče štelo, da izpodbijana odločba ni izpodbojni akt v skladu s členom 230, odstavek 4, ES, tožeče stranke navajajo, da bi morala biti njihova tožba vseeno dopustna v skladu s členom 232 ES, kolikor nedejavnost tožene stranke predstavlja protipravno opustitev ravnanja.
 (1) UL 1991, L 230, str. 1.
 (2) Sklep Sveta 1999/468/ES z dne 28. junija 1999 o določitvi postopkov za uresničevanje Komisiji podeljenih izvedbenih pooblastil (UL 1999, L 184, str. 23).


type: contracts

text:
 2.7.2020
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 210/31
 DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG nr 65/2019
 z dnia 29 marca 2019 r.
 zmieniająca załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG [2020/818]
 WSPÓLNY KOMITET EOG,
 uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienie EOG”), w szczególności jego art. 98,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 W Porozumieniu EOG należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (UE) 2018/1881 z dnia 3 grudnia 2018 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) w odniesieniu do załączników I, III, VI, VII, VIII, IX, X, XI i XII w celu uwzględnienia nanopostaci substancji (1).
 (2)
 Należy zatem odpowiednio zmienić załącznik II do Porozumienia EOG,
 PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
 Artykuł 1
 W rozdziale XV pkt 12zc (rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady) załącznika II do Porozumienia EOG dodaje się tiret w brzmieniu:
 „—
 32018 R 1881: rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/1881 z dnia 3 grudnia 2018 r. (Dz.U. L 308 z 4.12.2018, s. 1).”.
 Artykuł 2
 Teksty rozporządzenia (UE) 2018/1881 w języku islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
 Artykuł 3
 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 30 marca 2019 r. pod warunkiem dokonania wszystkich notyfikacji przewidzianych w art. 103 ust. 1 Porozumienia EOG (2).
 Artykuł 4
 Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
 Sporządzono w Brukseli dnia 29 marca 2019 r.
 W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
 Przewodniczący
 Claude MAERTEN
 (1) Dz.U. L 308 z 4.12.2018, s. 1.
 (2) Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.


text:
 8.5.2017
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 C 144/14
 Kasační opravný prostředek podaný dne 14. listopadu 2016 TVR Italia Srl proti usnesení Tribunálu (čtvrtého senátu) vydanému dne 9. září 2016 ve věci T-277/16, TVR Italia v. Úřad Evropské unie pro duševní vlastnictví (EUIPO) – TVR Automotive (TVR ITALIA)
 (Věc C-576/16 P)
 (2017/C 144/19)
 Jednací jazyk: italština
 Účastníci řízení
 Účastnice řízení podávající kasační opravný prostředek: TVR Italia Srl (zástupce: F. Caricato, advokátka)
 Další účastník řízení: Úřad Evropské unie pro duševní vlastnictví (EUIPO)
 Usnesením ze dne 2. března 2017 Soudní dvůr (osmý senát) zamítl kasační opravný prostředek a rozhodl, že TVR Italia Srl ponese vlastní náklady řízení.


type: legislation

text:
 Důležité právní upozornění
 |
 52006PC0755
 Návrh nařízení Rady kterým se mění nařízení (ES) č. 1784/2003 o společné organizaci trhu s obilovinami /* KOM/2006/0755 konecném znení - CNS 2006/0256 */
 [pic] | KOMISE EVROPSKÝCH SPOLEČENSTVÍ |V Bruselu dne 15.12.2006KOM(2006) 755 v konečném znění2006/0256 (CNS)NávrhNAŘÍZENÍ RADYkterým se mění nařízení (ES) č. 1784/2003 o společné organizaci trhu s obilovinami(předložený Komisí)DŮVODOVÁ ZPRÁVA1. ÚVODV roce 2005 dosáhla světová produkce obilovin 1 599 milionů tun, což bylo o něco méně nežli spotřeba (1 614 milionů tun). Ve stejném období se světová produkce kukuřice zvýšila na 693 milionů tun a spotřeba na 699 milionů tun. Kukuřice se na celkové světové produkci a spotřebě obilovin podílí téměř polovinou. Ačkoli se kukuřice používá v celé řadě potravinářských a průmyslových výrobků, využívá se převážně jako krmivo pro zvířata, i přes rostoucí využití jako suroviny na výrobu bioethanolu, zejména ve Spojených státech.V hospodářském roce 2005/06 překročila plocha osetá kukuřicí v EU 6 milionů hektarů, což představuje téměř 12 % celkové plochy oseté obilovinami. Produkce dosáhla téměř 50 milionů tun, z čehož dvě třetiny pocházejí z Francie (28 %), Itálie (20 %) a Maďarska (18 %). V EU-27 obsadí jednu z vedoucích pozic mezi pěstiteli kukuřice Rumunsko, které se 17% podílem na celkové produkci EU se umístí na druhém místě hned za Francií.Ve střednědobém výhledu ovlivní budoucí vývoj odvětví obilovin v EU tyto faktory:- rostoucí mezinárodní soutěž způsobená liberalizací mezinárodního obchodu;- rozvíjející se výroba biopaliv. V roce 2004 využila EU zhruba 1,2 milionu tun obilovin k výrobě bioethanolu, což představuje 0,4 % celkové úrody v EU-25. využití obilovin na výrobu bioethanolu ve Společenství rychle roste, ale budování nových zpracovatelských podniků jde pomalým tempem;- se vstupem Bulharska a Rumunska se stávající domácí nerovnováha na trzích s obilovinami, která je výsledkem vysokých nákladů na přepravu uvnitř Společenství, ještě zhorší.2. INTERVENčNÍ REžIM EU V ODVěTVÍ OBILOVINIntervenční režim EU pro obiloviny zahrnuje jednotnou minimální cenu ve výši 103,31 EUR za tunu[1] použitelnou na všechny hlavní obiloviny v EU[2]. Ve většině členských států je snaha zvyšovat obchodní ceny nad úroveň této nákupní ceny a nabídky k intervenci jsou nevýrazné, což má za následek, že zásoby se zpravidla udržují na zvládnutelné úrovni. V členských státech jižní Evropy, kde spotřeba převyšuje produkci, mají tržní ceny sklon ke zvyšování a nabídky k intervenci jsou téměř nulové.Stávající intervenční cena je však přitažlivá v regionech Společenství s nižšími výrobními náklady. Obecně se jedná o regiony vzdálené od hlavních oblastí spotřeby, ve kterých musí hospodářské subjekty čelit vysokým přepravním nákladům a problémům s logistikou. Režim nákupů v rámci veřejné intervence v těchto regionech již neslouží jako záchranná síť, ale stalo se z něho opravdové obchodní odbytiště, kterému je systematicky určena část úrody. V důsledku toho deficitní oblasti ve Společenství sužují vysoké ceny obilovin, zatímco značná množství obilovin v přebytkových regionech jsou předmětem intervenčního nákupu.Na konci hospodářského roku 2003/04 klesly intervenční zásoby v EU25 na historicky nízkou úroveň 3,5 milionu tun. V roce 2004/05 v důsledku velmi dobré sklizně převyšující 285 milionů tun rychle vzrostly na 15,5 milionu tun, a to i přes mnohá opatření na vnitřních a vnějších trzích za účelem odstranění intervenčních zásob. V roce 2005/06 po výrazně nižší úrodě (253 milionů tun) vykazují konečné zásoby jen mírně klesající tendenci (14 milionů tun).Přistoupení Bulharska a Rumunska tuto situaci zřejmě zhorší. Klimatické a strukturální podmínky v těchto zemích jsou ideální pro pěstování obilovin a z nízkých výrobních nákladů lze předpokládat, že stávající intervenční cena bude pro pěstitele v těchto zemích velice přitažlivá. Ačkoli Bulharsko i Rumunsko mají námořní přístavy, infrastruktura vnitrozemské přepravy z produkčních oblastí do přístavních zařízení je obecně málo rozvinutá a systematické umísťování značných množství obilovin do intervence může být pro hospodářské subjekty výhodnou možností.3. PROBLÉMY SPOJENÉ S INTERVENčNÍ KUKUřICÍEvropská unie byla v minulosti čistým dovozcem kukuřice a na konci hospodářského roku 2003/04, stejně jako v mnoha předchozích letech, neexistovaly zásoby intervenční kukuřice. V současné době kukuřice představuje hlavní problém intervenčního režimu.Na konci hospodářského roku 2004/05 dosáhly intervenční zásoby kukuřice v EU25 hodnoty 2,8 milionu tun. O rok později dosáhlo celkové množství rekordní hodnoty 5,6 milionu tun, což představuje 40 % celkových intervenčních zásob i navzdory skutečnosti, že sklizeň kukuřice ve Společenství byla o 5 milionů tun nižší než v předchozím roce. Regiony, které před přistoupením vyvážely kukuřici na mezinárodní trh, dnes nabízejí velkou část své sklizně k intervenci. Hlavní část intervenčních zásob kukuřice (93 %) se v současnosti nachází v Maďarsku.Podle všech tržních údajů se podíl kukuřice v intervenčních zásobách bude nadále zvyšovat a na konci stávajícího hospodářského roku, při sklizni kukuřice srovnatelné s předchozím hospodářským rokem, přesáhne 2/3 celkových intervenčních zásob. Z odhadů Komise vyplývá, že pokud nedojde ke změně stávajícího intervenčního systému, dosáhnou veřejné zásoby kukuřice v roce 2013 výše 15,6 milionu tun.Možnosti odbytu pro rostoucí intervenční zásoby kukuřice jsou omezené. Mezinárodní ceny kukuřice jsou ze všech hlavních obilovin nejnižší a další prodej na mezinárodním trhu by vyvolal vysoké finanční náklady. Prodej intervenčních zásob na vnitřním trhu zase omezují vysoké náklady na přepravu mezi přebytkovými a deficitními oblastmi a tento prodej by mohl narušit fungování vnitřního trhu, který již trpí vážným nedostatkem plynulosti.Z technického hlediska vyvolává dlouhodobé skladování kukuřice určité problémy, které u jiných obilovin, jako jsou pšenice nebo ječmen, neexistují. Kukuřice není vhodná pro intervenční a dlouhodobé skladování. Během skladování se mohou jakostní parametry kukuřice rychle zhoršit a vyvolat biologické poškození zrn včetně šíření různých plísní a škůdců. Mezi kritické prvky v tomto procesu patří maximální obsah vlhkosti při nákupu a rovněž přítomnost zlomkových zrn a zrn, která byla při sušení vystavena nadměrné teplotě.Komise nedávno přijala přísnější kritéria způsobilosti s cílem zajistit, aby kukuřice přijatá k intervenci byla vhodnější pro dlouhodobé skladování, zejména snížením maximálního obsahu vlhkosti na 13,5 % a snížením procenta zlomkových zrn a zrn, která byla při sušení vystavena nadměrné teplotě, na 5 % a na 0,5 %. Nejedná se však o konečné řešení tohoto problému, neboť se tím nezabrání hromadění intervenčních zásob v budoucnu.4. NAVRHOVANÁ OPATřENÍIntervenční systém EU pro obiloviny vyžaduje neprodleně úpravu v případě kukuřice, neboť jinak budou zemědělci v některých regionech Společenství nadále pěstovat tuto obilovinu pro intervenci a veřejné zásoby budou stále narůstat. V souladu s pokyny reformy společné zemědělské politiky z roku 2003 by měli zemědělci zakládat svá rozhodnutí na tržních signálech, včetně poptávky ze strany soukromých hospodářských subjektů. Tato zásada platí ve stejné míře pro pěstitele obilovin v oblastech s přebytkovou kukuřicí, kteří mají produkovat pro trh a ne pro režim veřejného výkupu.Komise se domnívá, že od hospodářského roku 2007/08 by se mělo upustit od intervenčních nákupů kukuřice. Trh EU s obilovinami by tak mohl dosáhnout nové rovnováhy a intervenční nákup by se mohl omezit na zamýšlenou úlohu záchranné sítě. Pěstitelé obilovin v celém Společenství budou i nadále využívat intervenční režim pro hlavní obiloviny včetně pšenice a ječmene. Zkušenost s žitem ukázala, že stáhnutí této obiloviny z intervence v roce 2003 mělo za následek dynamičtější trh, produkci zaměřenou více na trh a výhodnější ceny pro zemědělce.Kukuřice se seje pouze na jaře. Časový rozvrh tohoto návrhu je tedy naprosto vhodný pro zemědělce, kteří se rozhodují o zasetí kukuřice na rok 2007.Pro doplnění tohoto návrhu Komise neprodleně předloží Radě návrh na dočasnou změnu podmínek financování nákladů fondů mobilizovaných členskými státy na operace veřejného skladování z Evropského zemědělského záručního fondu (EZZF). Toto opatření umožní v letech 2007 a 2008 zmírnění dodatečných nákladů na tyto operace, které členským státům vznikly s velmi vysokými vnitrostátními úrokovými sazbami. Komise se domnívá, že návrh na zrušení intervence pro kukuřici a návrh na dočasné finanční zmírnění spolu souvisí a Rada by je měla přijmout současně.5. DOPAD NAVRHOVANÝCH OPATřENÍPo vstupu navrhované reformy v platnost se cena vyplácená pěstitelům kukuřice v přebytkových regionech střední Evropy příliš nezmění, neboť již dnes existuje značný rozdíl mezi intervenční cenou a cenami, které se skutečně vyplácejí zemědělcům v těchto regionech. Neočekává se proto, že tento návrh povede k výraznému snížení produkce kukuřice ve Společenství.Provedení tohoto návrhu by přispělo k posílení integrace trhu EU s obilovinami. Pěstování kukuřice v přebytkových regionech střední Evropy se stane opět konkurenceschopné na vnitřním i světovém trhu, na který se bude kukuřice vyvážet bez podpory jako v minulosti. Návrh rovněž přispěje k oživení konkurenceschopnosti v odvětví chovu prasat a drůbeže v těchto regionech snížením nákladů na krmivo, a podpoří tak hospodářský rozvoj příslušných oblastí.Celková úroveň intervenčních zásob by se výrazně snížila. Při zachování stávajícího režimu by v roce 2013 celkový objem dosáhl hodnoty 18,9 milionu tun (z čehož 15,6 milionu tun kukuřice). Po vyjmutí kukuřice z intervence by celkový objem zásob v uvedeném roce dosáhl zhruba pouze 10 milionů tun. Zásoby by navíc tvořily výhradně obiloviny vhodné pro dlouhodobé skladování (pšenice obecná a ječmen) s téměř jistým výhodnějším umístěním pro obchodní účely.6. DOPAD NA ROZPOčETPro rozpočet EU představovalo veřejné skladování obilovin v rozpočtovém roce 2005 výdaj ve výši 442 milionů EUR. V roce 2006 se očekává výdaj ve výši zhruba 350 milionů EUR a v návrhu na změnu předběžného návrhu rozpočtu se pro intervenční obiloviny v roce 2007 stanoví částka 316 milionů EUR, z čehož 136,9 milionu EUR pouze pro kukuřici.Jelikož status quo by zachoval roční úroveň výdajů na veřejné skladování obilovin ve výši přesahující 300 milionů EUR, přinesl by tento návrh za období 2008-2014 celkovou úsporu ve výši 617,8 milionu EUR. Od rozpočtového roku 2008 by roční výdaje klesly pod 300 milionů EUR a od roku 2012 pod 200 milionů EUR.7. ZJEDNODUšENÍTím, že tento návrh činí intervenci v odvětví obilovin jednodušší a efektivnější, lze ho považovat za další příspěvek ke zjednodušení SZP.2006/0256 (CNS)NávrhNAŘÍZENÍ RADYkterým se mění nařízení (ES) č. 1784/2003 o společné organizaci trhu s obilovinamiRADA EVROPSKÉ UNIE,s ohledem na Smlouvu o založení Evropského společenství, a zejména na čl. 37 odst. 2 třetí pododstavec této smlouvy,s ohledem na návrh Komise,s ohledem na stanovisko Evropského parlamentu,vzhledem k těmto důvodům:(1) Opatření o společné organizaci trhu s obilovinami přijatá podle nařízení Rady (ES) č. 1784/2003[3] zahrnují pro vnitřní trh intervenční režim, jehož hlavním cílem je stabilizovat trhy a zajistit zemědělcům v tomto odvětví přiměřenou životní úroveň.(2) Použití tohoto režimu během dvou posledních hospodářských roků mělo za následek vytvoření velmi značných intervenčních zásob kukuřice, jejichž odbyt na trhu Společenství a mezinárodním trhu se ukazuje jako obzvlášť složitý, zejména z důvodu umístění těchto zásob. Kukuřice je navíc obilovina, která se těžko skladuje a jejíž uvádění na trh se s prodlužujícím se skladováním stává stále těžším, neboť její jakost se postupně zhoršuje.(3) Na konci tohoto období se navíc zjistilo, že způsob využití intervenčního režimu nadále neumožňuje dosažení stanovených cílů, zejména pokud jde o situaci pěstitelů kukuřice v některých regionech Společenství. V těchto regionech se režim stal alternativním odbytištěm pro přímý prodej produktů na trhu, ačkoli cena, která byla těmto pěstitelům skutečně vyplacena za sklizenou kukuřici, byla často nižší než intervenční cena.(4) Intervenční režim za těchto podmínek již nehraje v případě kukuřice předepsanou úlohu a navíc brání tomu, aby se produkce zaměřila na potřeby trhu.(5) Zachování intervenčního režimu ve stávající podobě by mohlo vyvolat další nárůst intervenčních zásob kukuřice, aniž by přineslo výhody dotčeným pěstitelům.(6) Je proto nezbytné přijmout vhodná opatření, aby se zajistilo řádné fungování trhu Společenství s obilovinami. Vzhledem k výše uvedeným skutečnostem a odbytištím pro pěstitele na trhu se ukončení intervenčního režimu pro kukuřici, stanoveného nařízením (ES) č. 1784/2003, jeví jako nejvhodnější opatření pro dosažení tohoto cíle.(7) Nařízení (ES) č. 1784/2003 by proto mělo být odpovídajícím způsobem změněno,PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:Článek 1Nařízení (ES) č. 1784/2003 se mění takto:1. V čl. 4 odst. 1 se druhý pododstavec nahrazuje tímto:„Intervenční cena pro čirok platná v květnu platí i pro červenec, srpen a září téhož roku.“2. V článku 5 se odstavec 1 nahrazuje tímto:„1. Intervenční agentury určené členskými státy nakoupí pšenici obecnou, pšenici tvrdou, ječmen nebo čirok, jež byly sklizeny ve Společenství a jsou jim nabízeny, za předpokladu, že nabídky odpovídají stanoveným podmínkám, zejména pokud jde o jakost a množství.“Článek 2Toto nařízení vstupuje v platnost sedmým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.Použije se od hospodářského roku 2007/08.Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.V Bruselu dneZa Radupředseda / předsedkyněFINANČNÍ VÝKAZ |1. | ROZPOČTOVÝ OKRUH: (nomenklatura 2007) 05 02 01 02 | POLOŽKY (LR 2007): 316 mil. EUR |2. | NÁZEV: Nařízení Rady, kterým se mění nařízení (ES) č. 1784/2003 o společné organizaci trhu s obilovinami. |3. | PRÁVNÍ ZÁKLAD: Článek 37 Smlouvy o založení Evropského společenství |4. | CÍLE: Vyjmutí kukuřice z intervenčního režimu zřízeného nařízením Rady (ES) č. 1784/2003 o společné organizaci trhu s obilovinami. |5. | FINANČNÍ DOPADY | OBDOBÍ 12 MĚSÍCŮ(v milionech EUR) | ROZPOČTOVÝ ROK 2007 (v milionech EUR) | ROZPOČTOVÝ ROK 2008 (v milionech EUR) |5.0 | VÝDAJE – FINANCOVANÉ Z ROZPOČTU ES (NÁHRADY / INTERVENCE) – VNITROSTÁTNÍCH ORGÁNŮ – JINÉ | – | –35,1 |5.1 | PŘÍJMY – VLASTNÍ ZDROJE ES (DÁVKY / CLA) – VNITROSTÁTNÍ | – | – |2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 |5.0.1 | ODHADOVANÉ VÝDAJE | –57,9 | –40,7 | –68,0 | –120,6 | –132,1 | –163,4 |5.1.1 | ODHADOVANÉ PŘÍJMY |5.2 | METODA VÝPOČTU: viz příloha |6.0 | MŮŽE BÝT PROJEKT FINANCOVÁN z POLOŽEK ZAČLENĚNÝCH V PŘÍSLUŠNÉ KAPITOLE STÁVAJÍCÍHO ROZPOČTU? | ANO NE |6.1 | MŮŽE BÝT PROJEKT FINANCOVÁN PŘEVODEM MEZI KAPITOLAMI STÁVAJÍCÍHO ROZPOČTU? | ANO NE |6.2 | BUDE POTŘEBA DODATEČNÝ ROZPOČET? | ANO NE |6.3 | BUDE POTŘEBA ZAČLENIT POLOŽKY DO BUDOUCÍCH ROZPOČTŮ? | ANO NE |POZNÁMKY: Tento návrh by za období 2008-2014 přinesl celkovou úsporu ve výši 617,8 milionu EUR. |PřílohaV MILIONECH EUR |1 – Současný stav | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | Celkem |Intervence celkem | 323,9 | 326,9 | 313,7 | 304,7 | 314,0 | 315,9 | 337,9 | 2 237,1 |z toho pšenice obecná | 54,1 | 36,4 | 28,3 | 19,2 | 12,9 | 12,2 | 9,0 | 171,9 |z toho ječmen | 73,2 | 69,0 | 38,0 | 21,8 | 23,8 | 17,2 | 40,9 | 283,9 |z toho kukuřice | 196,7 | 221,5 | 247,4 | 263,8 | 277,3 | 286,6 | 288,0 | 1 781,3 |2 – Reforma | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | Celkem |Intervence celkem | 287,6 | 267,7 | 257,7 | 226,6 | 188,4 | 181,1 | 174,2 | 1 583,2 |z toho pšenice obecná | 50,4 | 36,0 | 40,6 | 59,3 | 70,1 | 77,0 | 66,2 | 399,5 |z toho ječmen | 89,5 | 114,4 | 128,1 | 122,9 | 113,1 | 104,1 | 108,0 | 780,0 |z toho kukuřice | 147,7 | 117,4 | 89,0 | 44,4 | 5,2 | 0,0 | 0,0 | 403,7 |3 – Dopad návrhu = (2) – (1) | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | Celkem |Intervence celkem | –36,4 | –59,2 | –56,0 | –78,2 | –125,6 | –134,8 | –163,8 | –653,9 |z toho pšenice obecná | –3,7 | –0,5 | 12,3 | 40,1 | 57,2 | 64,8 | 57,2 | 227,6 |z toho ječmen | 16,2 | 45,5 | 90,1 | 101,2 | 89,3 | 86,9 | 67,0 | 496,2 |z toho kukuřice | –48,9 | –104,2 | –158,4 | –219,4 | –272,1 | –286,6 | –288,0 | –1 377,6 |4 – Dodatečné výdaje – vývozní náhrady | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | Celkem |1,2 | 1,3 | 15,3 | 10,1 | 5,0 | 2,7 | 0,4 | 36,1 |Celkový dopad= 3 + 4 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 | 2012 | 2013 | 2014 | Celkem |–35,1 | –57,9 | –40,7 | –68,0 | –120,6 | –132,1 | –163,4 | –617,8 |[1] S měsíčními zvýšeními[2] Dostupná pro pšenici obecnou, pšenici tvrdou, ječmen, kukuřici a čirok; nedostupná pro pšenici na krmivo, žito a oves.[3] Úř. věst. L 270, 21.10.2003, s. 78. Nařízení ve znění nařízení (ES) č. 1154/2005 (Úř. věst. L 187, 19.7.2005, s. 11).


type: other

text:
Decreto Foral 86/1993, de 8 de marzo, por el que se aprueba el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido. TITULO XI. GESTIÓN DEL IMPUESTO (Vigente hasta el 20 de Enero de 2009).
 TITULO XIGESTIÓN DEL IMPUESTO
 CAPITULO ILiquidación y recaudación
 Liquidación del Impuesto. Normas generales 1. Salvo lo establecido en relación con las importaciones, los sujetos pasivos deberán realizar por sí mismos la determinación de la deuda tributaria mediante declaraciones-liquidaciones ajustadas a las normas contenidas en los números siguientes. Los empresarios y profesionales deberán presentar las declaraciones-liquidaciones periódicas a que se refieren los números 3 y 4 de este artículo, así como la declaración resumen anual prevista en el número 6, incluso en los casos en que no existan cuotas devengadas ni se practique deducción de cuotas soportadas o satisfechas. La obligación establecida en los párrafos anteriores no alcanzará a aquellos sujetos pasivos que realicen exclusivamente las operaciones exentas comprendidas en los artículos 17 y 23 de la Ley Foral del Impuesto.
 1 bis. Aquellos que hubiesen efectuado la adquisición de la totalidad o parte de un patrimonio empresarial o profesional a que se refiere el segundo párrafo del número 1del artículo 66 de la Ley Foral del Impuesto, cuando la suma de su volumen de operaciones del año natural inmediato anterior y la del volumen de operaciones que hubiese efectuado en el mismo período el transmitente de dicho patrimonio mediante la utilización del patrimonio transmitido hubiese excedido de 6.010.121,04 euros.Lo previsto en este apartado resultará aplicable a partir del momento en que tenga lugar la referida transmisión, con efectos a partir del día siguiente al de finalización del período de liquidación en el curso del cual haya tenido lugar.
 2. Los comprendidos en el artículo 20 de este Reglamento autorizados a solicitar la devolución del saldo existente a su favor al término de cada período de liquidación.Lo dispuesto en el párrafo anterior será de aplicación incluso en el caso de que no resulten cuotas a devolver a favor de los sujetos pasivos.
 Número 3 del artículo 62 redactado, siendo aplicable a partir de 1 de enero de 2009, por el apartado ocho del artículo único de D Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 59/2008, 9 junio, por el que se modifica el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido, aprobado por Decreto Foral 86/1993, de 8 de marzo («B.O.N.» 27 junio).
 Vigencia: 28 junio 2008
 4. La declaración-liquidación deberá cumplimentarse y ajustarse al modelo que, para cada supuesto, determine el Departamento de Economía y Hacienda y presentarse durante los veinte primeros días naturales del mes siguiente al correspondiente período de liquidación mensual o trimestral, según proceda. Sin embargo, las declaraciones-liquidaciones correspondientes al segundo trimestre o al mes de junio, al mes de julio y al cuarto trimestre o al mes de diciembre, podrán presentarse hasta los días 5 de agosto, 20 de septiembre y 31 de enero, respectivamente. Sin perjuicio de lo establecido en los párrafos anteriores de este número, el Consejero de Economía y Hacienda, atendiendo a razones fundadas de carácter técnico, podrá ampliar el plazo correspondiente a las declaraciones que puedan presentarse por vía telemática. 5. La declaración-liquidación será única para cada empresario o profesional, sin perjuicio de lo que se establezca por el Departamento de Economía y Hacienda en atención a las características de los regímenes especiales establecidos en el Impuesto, y de lo previsto en la Disposición Adicional Cuarta de este Reglamento. No obstante, podrá autorizarse la presentación conjunta, en un solo documento, de las declaraciones-liquidaciones correspondientes a diversos sujetos pasivos, en los supuestos y con los requisitos que en cada autorización se establezcan. Las autorizaciones otorgadas podrán revocarse en cualquier momento.
 6. Además de las declaraciones-liquidaciones a que se refiere el número 4 de este artículo, los sujetos pasivos deberán formular una declaración-resumen anual en el lugar, forma e impresos que, para cada supuesto, apruebe el Departamento de Economía y Hacienda, que podrá presentarse hasta el 31 de enero. Los sujetos pasivos incluidos en declaraciones-liquidaciones conjuntas deberán efectuar igualmente la presentación de la declaración-resumen anual en el lugar, forma, plazos e impresos establecidos en el párrafo anterior. Los sujetos pasivos que realicen exclusivamente las operaciones exentas comprendidas en los artículos 17 y 23 de la Ley Foral del Impuesto no estarán obligados a presentar la declaración-resumen anual prevista en este número. A partir de: 14 enero 2014
 7. Deberán presentar declaración-liquidación especial de carácter no periódico, en el lugar, forma, plazos e impresos que establezca el Departamento de Economía y Hacienda: 1. Las personas a que se refiere la letra e) del número 1 del artículo 5.o de la Ley Foral del Impuesto sobre el Valor Añadido, por las entregas de medios de transporte nuevos que efectúen con destino a otro Estado miembro. 2. Quienes efectúen adquisiciones intracomunitarias de medios de transporte nuevos sujetos al Impuesto, de acuerdo con lo dispuesto en el apartado 2.o del artículo 13 de la Ley Foral del Impuesto. 3. Las personas jurídicas que no actúen como empresarios o profesionales, cuando efectúen adquisiciones intracomunitarias de bienes, distintos de los medios de transporte nuevos, sujetas al Impuesto. 4. Los sujetos pasivos que realicen exclusivamente operaciones que no originan el derecho a la deducción o actividades a las que les sea aplicable el régimen especial de la agricultura, ganadería y pesca o el régimen especial del recargo de equivalencia, cuando realicen adquisiciones intracomunitarias de bienes sujetas al Impuesto o bien sean los destinatarios de las operaciones a que se refiere el apartado 2.o del número 1 del artículo 31 de la Ley Foral del Impuesto. 5. Los sujetos pasivos que realicen exclusivamente actividades a las que sea aplicable el régimen especial de la agricultura, ganadería y pesca, cuando realicen entregas de bienes de inversión de naturaleza inmobiliaria, sujetas y no exentas del Impuesto, por las cuales están obligados a efectuar la liquidación y el pago del mismo de acuerdo con lo dispuesto en el segundo párrafo del número 1 del artículo 74 de la Ley Foral del Impuesto. 6. Los sujetos pasivos que realicen exclusivamente actividades a las que sea de aplicación el régimen especial del recargo de equivalencia, cuando soliciten de la Hacienda Pública el reintegro de las cuotas que hubiesen reembolsado a viajeros, correspondientes a entregas de bienes exentas del Impuesto de acuerdo con lo dispuesto en la letra A) del apartado 2.o del artículo 18 de su Ley Foral reguladora, así como cuando realicen operaciones en relación con las cuales hayan efectuado la renuncia a la aplicación de la exención contemplada en el número 2 del artículo 17 de la Ley Foral del Impuesto y en el artículo 8.o de este Reglamento. 7.o Cualesquiera otros sujetos pasivos para los que así se determine por el Departamento de Economía y Hacienda.
 Apartado 7.o del número 7 del artículo 62 introducido por el apartado cinco del artículo 1 del D Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 58/2002, 25 marzo, por el que se modifican parcialmente el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido, aprobado por Decreto Foral 86/1993, de 8 de marzo; el Decreto Foral 85/1993, de 8 de marzo, por el que se regula la expedición de facturas y la justificación de gastos y deducciones, y el Decreto Foral 265/1996, de 1 de julio, por el que se regula la declaración anual de operaciones con terceras personas («B.O.N.» 1 mayo).Vigencia: 2 mayo 2002
 Número 7 del artículo 62 redactado, con efectos desde el día 3 de marzo de 2010, por el apartado cinco del artículo 1 del D. Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 35/2010, 31 mayo, del Gobierno de Navarra por el que se modifican el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido, aprobado por Decreto Foral 86/1993, de 8 de marzo, y el Decreto Foral 8/2010, de 22 de febrero, por el que se regula el Número de Identificación Fiscal y determinados censos relacionados con él («B.O.N.» 18 junio).
 8. La Administración tributaria podrá hacer efectiva la colaboración social en la presentación de declaraciones-liquidaciones por este Impuesto a través de acuerdos con otras Administraciones Públicas, con entidades, instituciones y organismos representativos de sectores o intereses sociales, laborales, empresariales o profesionales. Los acuerdos a que se refiere el párrafo anterior podrán referirse, entre otros, a los siguientes aspectos: 1.- Campañas de información y difusión. 2.- Asistencia en la realización de declaraciones-liquidaciones y en su cumplimentación correcta y veraz. 3.- Remisión de declaraciones-liquidaciones a la Administración tributaria. 4.- Subsanación de defectos, previa autorización de los sujetos pasivos. 5.- Información del estado de tramitación de las devoluciones de oficio, previa autorización de los sujetos pasivos. La Administración tributaria proporcionará la asistencia necesaria para el desarrollo de las indicadas actuaciones sin perjuicio de ofrecer dichos servicios con carácter general a los sujetos pasivos. Mediante Orden Foral del Consejero de Economía y Hacienda se establecerán los supuestos y condiciones en que las entidades que hayan suscrito los citados acuerdos podrán presentar por medios telemáticos declaraciones-liquidaciones, declaraciones-resumen anual o cualesquiera otros documentos exigidos por la normativa tributaria, en representación de terceras personas. Dicha Orden Foral podrá prever igualmente que otras personas o entidades accedan a dicho sistema de presentación por medios telemáticos en representación de terceras personas.
 Número 8 del artículo 62 redactado, con efectos desde el día 3 de marzo de 2010, por el apartado seis del artículo 1 del D. Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 35/2010, 31 mayo, del Gobierno de Navarra por el que se modifican el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido, aprobado por Decreto Foral 86/1993, de 8 de marzo, y el Decreto Foral 8/2010, de 22 de febrero, por el que se regula el Número de Identificación Fiscal y determinados censos relacionados con él («B.O.N.» 18 junio).
 Recaudación del Impuesto. Normas generales El ingreso de las cuotas resultantes de las declaraciones-liquidaciones y la solicitud de las devoluciones a favor del sujeto pasivo se efectuarán en los impresos y en el lugar, forma y plazos que establezca el Departamento de Economía y Hacienda. CAPITULO IILiquidación provisional de oficio
 Supuestos de aplicación 1. La Administración tributaria practicará liquidaciones provisionales de oficio cuando el sujeto pasivo incumpla el deber de autoliquidar el Impuesto en los términos prescritos en el Capítulo anterior y no atienda al requerimiento que para la presentación de la declaración-liquidación le haya sido formulado. 2. Las liquidaciones provisionales de oficio determinarán la deuda tributaria estimada que debería haber autoliquidado el sujeto pasivo, con imposición, en su caso, de las sanciones que procedan. Artículo 65
 Procedimiento 1. Transcurridos treinta días hábiles desde la notificación al sujeto pasivo del requerimiento de la Administración tributaria para que efectúe la presentación de la declaración-liquidación que no realizó en el plazo reglamentario, podrá iniciarse el procedimiento para la práctica de la liquidación provisional de oficio, salvo que en el indicado plazo se subsane el incumplimiento o se justifique debidamente la inexistencia de la obligación. 2. La liquidación provisional de oficio se realizará en base a los datos, antecedentes, elementos, signos, índices o módulos de que disponga la Administración tributaria y que sean relevantes al efecto, en especial los establecidos para determinados sectores en el régimen simplificado de este Impuesto. 3. El expediente se pondrá de manifiesto al sujeto afectado para que, en el plazo improrrogable de diez días, efectúe las alegaciones que tenga por conveniente. 4. El Departamento de Economía y Hacienda practicará la liquidación provisional de oficio con posterioridad a la recepción de las alegaciones del sujeto pasivo o de la caducidad de dicho trámite. 5. La resolución será incorporada al expediente y se notificará a los interesados en el plazo de diez días a contar desde su fecha. Artículo 66
 Efectos de la liquidación provisional de oficio 1. Las liquidaciones provisionales de oficio serán inmediatamente ejecutivas, sin perjuicio de los correspondientes recursos que puedan interponerse contra ellas de acuerdo con lo establecido en la normativa sobre la materia. 2. Sin perjuicio de lo dispuesto en este Capítulo, la Administración podrá efectuar ulteriormente la comprobación de la situación tributaria de los sujetos pasivos, practicando las liquidaciones definitivas que procedan. CAPITULO IIIDeclaración recapitulativa de operaciones intracomunitarias
 Declaración recapitulativa Los sujetos pasivos del Impuesto deberán presentar una declaración recapitulativa de las entregas y adquisiciones intracomunitarias de bienes que realicen, en la forma que se indica en el presente Capítulo. A partir de: 19 junio 2010
 Artículo 67 redactado, con efectos desde el día 3 de marzo de 2010, por el apartado siete del artículo 1 del D. Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 35/2010, 31 mayo, del Gobierno de Navarra por el que se modifican el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido, aprobado por Decreto Foral 86/1993, de 8 de marzo, y el Decreto Foral 8/2010, de 22 de febrero, por el que se regula el Número de Identificación Fiscal y determinados censos relacionados con él («B.O.N.» 18 junio).
 Obligación de presentar la declaración recapitulativa 1. Estarán obligados a presentar la declaración recapitulativa los sujetos pasivos del Impuesto que realicen cualquiera de las siguientes operaciones:
 1.o Las entregas de bienes destinados a otro Estado miembro, exentas del Impuesto en virtud de lo dispuesto en los números 1, 2 y 3 del artículo 22 de la Ley Foral del Impuesto.Se incluirán entre estas operaciones las transferencias de bienes comprendidas en el apartado 3.o del artículo 9 de la Ley Foral del Impuesto.
 a) Las entregas de medios de transporte nuevos realizadas a título ocasional por las personas comprendidas en la letra e) del número 1 del artículo 5 de la Ley Foral del Impuesto.
 b) Las realizadas por sujetos pasivos del Impuesto para destinatarios que no tengan atribuido un número de identificación a efectos del citado tributo en cualquier otro Estado miembro de la Unión Europea.
 Se incluirán entre estas operaciones las transferencias de bienes desde otro Estado miembro, a que se refiere el apartado 2.o del artículo 16 de la Ley Foral del Impuesto.
 Número 1 del artículo 68 redactado por el apartado 11.o del artículo único del D. Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 128/1996, 4 marzo, por el que se modifica el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido aprobado por Decreto Foral 86/1993, de 8 de marzo («B.O.N.» 18 marzo).Vigencia: 18 marzo 1996
 2. También deberán presentar la declaración recapitulativa los empresarios o profesionales que, utilizando un número de identificación a efectos del Impuesto sobre el Valor Añadido atribuido por la Administración española, realicen en otro Estado miembro adquisiciones intracomunitarias de bienes y entregas subsiguientes, en las condiciones previstas en el artículo 23, número 3, de la Ley Foral del Impuesto, quienes vendrán obligados a consignar separadamente en la misma dichas entregas, haciendo constar, en relación con ellas, los siguientes datos:
 1.o El número de identificación a efectos del Impuesto sobre el Valor Añadido que utilice el mencionado empresario o profesional para la realización de las citadas operaciones.
 2.o El número de identificación a efectos del Impuesto sobre el Valor Añadido atribuido por el Estado miembro de llegada de la expedición ** transporte, suministrado por el adquirente de la entrega subsiguiente.
 3.o El importe total de las entregas subsiguientes correspondientes a cada destinatario de las mismas.
 Artículo 68 redactado por el por el apartado 12.o del artículo único del D. Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 165/1994, 12 septiembre, por el que se modifica parcialmente el Decreto Foral 86/1993, de 8 de marzo, que aprueba el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido («B.O.N.» 28 septiembre).Vigencia: 1 octubre 1994
 Artículo 68 redactado, con efectos desde el día 3 de marzo de 2010, por el apartado ocho del artículo 1 del D. Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 35/2010, 31 mayo, del Gobierno de Navarra por el que se modifican el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido, aprobado por Decreto Foral 86/1993, de 8 de marzo, y el Decreto Foral 8/2010, de 22 de febrero, por el que se regula el Número de Identificación Fiscal y determinados censos relacionados con él («B.O.N.» 18 junio). Téngase en cuenta que la Disposición Final establece que la información de las adquisiciones intracomunitarias de servicios a que se refiere el apartado 4.o del artículo 68 deberá contenerse en las declaraciones recapitulativas que se presenten a partir de la entrada en vigor de este Decreto Foral.
 Contenido de la declaración recapitulativa 1. La declaración recapitulativa se recogerá en un impreso ajustado al modelo aprobado a estos efectos por el Departamento de Economía y Hacienda, que podrá ser presentado en soporte magnético en las condiciones que se establezcan.
 En la declaración se consignarán los datos de identificación de los proveedores y adquirentes, así como la base imponible relativa a las operaciones intracomunitarias declaradas.
 Si la contraprestación de las operaciones se hubiese establecido en una unidad de cuenta distinta de la peseta o del euro, la base imponible de las referidas operaciones deberá reflejarse en pesetas o en euros con referencia a la fecha del devengo, según la opción ejercida por el empresario o profesional.
 En los casos de transferencias de bienes comprendidos en el apartado 3.o del artículo 9 y en el apartado 2.o del artículo 16 de la Ley Foral del Impuesto, deberá consignarse el número de identificación asignado al sujeto pasivo en el otro Estado miembro.
 2. Los datos contenidos en las declaraciones recapitulativas deberán rectificarse cuando se haya incurrido en errores o se hayan producido alteraciones derivadas de las circunstancias a que se refiere el artículo 28 de la Ley Foral del Impuesto.
 La rectificación se incluirá en la declaración recapitulativa del período en el que haya sido notificada al destinatario de los bienes.
 Artículo 69 redactado por el apartado 2.o del artículo 4 del D. Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 11/2000, 10 enero, por el que se introducen y modifican diversas normas tributarias para su adaptación a la introducción del euro durante el período transitorio y otras en materia de facturación («B.O.N.» 16 febrero).Vigencia: 16 febrero 2000
 Artículo 69 redactado, con efectos desde el día 3 de marzo de 2010, por el apartado nueve del artículo 1 del D. Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 35/2010, 31 mayo, del Gobierno de Navarra por el que se modifican el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido, aprobado por Decreto Foral 86/1993, de 8 de marzo, y el Decreto Foral 8/2010, de 22 de febrero, por el que se regula el Número de Identificación Fiscal y determinados censos relacionados con él («B.O.N.» 18 junio).
 Lugar y plazo de presentación 1. De conformidad con lo dispuesto en la regla 8a del artículo 29 del Convenio Económico deberán presentar la declaración recapitulativa en las oficinas del Departamento de Economía y Hacienda aquellos sujetos pasivos respecto de los que la Hacienda Pública de Navarra tenga atribuida la competencia para la comprobación e investigación de este Impuesto.
 2. La declaración recapitulativa comprenderá las operaciones realizadas en cada trimestre natural y se presentará durante los veinte primeros días naturales del mes siguiente al correspondiente período trimestral, salvo la del segundo y cuarto trimestre, que podrá presentarse hasta los días 5 de agosto y 31 de enero, respectivamente.
 A estos efectos las operaciones se entenderán realizadas el día en que se expida la factura o documento equivalente que sirva de justificante de las mismas.
 Número 2 del artículo 70 redactado por el apartado 2.o del artículo 2 del D. Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 500/1995, 13 noviembre, por el que se amplía el plazo de presentación e ingreso de determinadas declaraciones tributarias («B.O.N.» 24 noviembre).Vigencia: 24 noviembre 1995
 3. No obstante lo dispuesto en el número anterior, el Departamento de Economía y Hacienda podrá autorizar que las declaraciones recapitulativas se refieran al año natural respecto de aquellos sujetos pasivos en los que concurran las dos circunstancias siguientes: a) Que el importe total de las entregas de bienes y prestaciones de servicios, excluido el Impuesto sobre el Valor Añadido, realizadas durante el año natural anterior no haya sobrepasado 35.000 euros. b) Que el importe total de las entregas de bienes, que no sean medios de transporte nuevos, exentas del Impuesto de acuerdo con lo dispuesto en el artículo 22.1 y 3 de la Ley Foral del Impuesto realizadas durante el año natural anterior, no exceda de 15.000 euros
 Número 3 del artículo 70 redactado por el número 20 del artículo único del D Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 206/2004, 17 mayo, por el que se modifica el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido, aprobado por Decreto Foral 86/1993, de 8 de marzo («B.O.N.» 14 junio).Vigencia: 15 junio 2004
 4. El cómputo de los importes a que se refiere el número anterior, en el ejercicio de inicio de la actividad, se realizará mediante la elevación al año de las operaciones realizadas en el primer trimestre natural de ejercicio de la actividad.
 Artículo 70 redactado, con efectos desde el día 3 de marzo de 2010, por el apartado diez del artículo 1 del D. Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 35/2010, 31 mayo, del Gobierno de Navarra por el que se modifican el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido, aprobado por Decreto Foral 86/1993, de 8 de marzo, y el Decreto Foral 8/2010, de 22 de febrero, por el que se regula el Número de Identificación Fiscal y determinados censos relacionados con él («B.O.N.» 18 junio).
 CAPITULO IVInfracciones simples
 Sujetos pasivos acogidos al régimen del recargo de equivalencia Los sujetos pasivos acogidos al régimen especial del recargo de equivalencia no incurrirán en la infracción simple tipificada en el apartado 1o del número 2 del artículo 115 de la Ley Foral del Impuesto, cuando efectúen la comunicación a que se refiere el mencionado precepto mediante escrito presentado en el Departamento de Economía y Hacienda.
 Declaración de comienzo de la actividad Los sujetos pasivos que a partir de 1 de enero de 1993 se den de alta en los registros de la Contribución de Actividades Diversas no deberán cumplir el requisito establecido en el apartado 1o del número 1 del artículo 109 de la Ley Foral del Impuesto, relativo al comienzo de la actividad, sin perjuicio, en su caso, del cumplimiento de lo dispuesto en el número 1 del artículo 57 de la citada Ley Foral. Segunda
 Devoluciones a comerciantes minoristas en régimen especial del recargo de equivalencia, como consecuencia de la nueva regulación de los tipos reducidos del Impuesto sobre el Valor Añadido 1. Los sujetos pasivos del Impuesto en régimen especial del recargo de equivalencia, que, a 31 de diciembre de 1992, tuvieran existencias finales de bienes que en virtud de lo dispuesto en la Ley Foral del Impuesto deban tributar al tipo reducido, podrán solicitar la devolución de la diferencia entre el Impuesto sobre el Valor Añadido y el recargo soportados en su adquisición y los que resulten aplicables a las entregas de dichos bienes, a partir de 1 de enero de 1993, siempre que se cumplan las siguientes condiciones: 1a. Los sujetos pasivos deberán presentar un inventario de sus existencias a 31 de diciembre de 1992. 2a. Deberá acreditarse, en relación con los bienes inventariados por los que se pretenda la devolución, que en su adquisición se soportó la repercusión del Impuesto sobre el Valor Añadido y del recargo de equivalencia. 2. Del importe de la devolución, así determinado, se deducirá el importe de la diferencia en más que debería ingresar el sujeto pasivo por los bienes que figuren en sus existencias finales a 31 de diciembre de 1992, cuyo tipo del Impuesto sobre el Valor Añadido o cuyo recargo de equivalencia se incrementen en 1993, respecto de los soportados con ocasión de su adquisición. 3. La solicitud a que se refiere la presente Disposición se efectuará en el mes siguiente al de la publicación de este Decreto Foral. 4. Para la práctica de las devoluciones previstas en esta disposición, los órganos competentes de la Administración tributaria podrán autorizar que se tramiten expedientes colectivos de devolución respecto de las solicitudes cuyas caracteristicas lo aconsejen. 5. La devolución tendrá carácter provisional a reserva de la posterior comprobación e investigación que pueda realizar la Inspección de los Tributos. Tercera
 El número Cuatro del artículo 1o del Decreto Foral 209/1992, de 8 de junio, por el que se aprueba el Reglamento del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas, quedará redactado, con efectos a partir de 1 de enero de 1993, con el siguiente contenido: «Cuatro. Se considerarán incluidos en la excepción a que se refiere el último párrafo del número 1 del artículo 7o de la Ley Foral del Impuesto los bienes de inmovilizado adquiridos y utilizados para el desarrollo de la actividad empresarial o profesional del sujeto pasivo, utilizados para necesidades personales o particulares de forma accesoria y notoriamente irrelevante en días y horas inhábiles durante las cuales se interrumpe el ejercicio de dicha actividad. Lo dispuesto en el párrafo anterior no será de aplicación a los automóviles de turismo y sus remolques, motocicletas, aeronaves o embarcaciones deportivas o de recreo, salvo los señalados en las letras a) a g) del apartado 1o del número 1 del artículo 42 de la Ley Foral del Impuesto sobre el Valor Añadido y los destinados exclusivamente a ser objeto de cesión de uso a título oneroso.»
 Procedimientos administrativos y judiciales de ejecución forzosa En los procedimientos administrativos y judiciales de ejecución forzosa a los que se refiere la Disposición Adicional Segunda de la Ley Foral del Impuesto, los adjudicatarios que tengan la condición de empresario o profesional están facultados, en nombre y por cuenta del sujeto pasivo, y con respecto a las entregas de bienes y prestaciones de servicios sujetas al mismo que se produzcan en aquellos procedimientos, para expedir la factura en que se documente la operación y se repercuta la cuota del Impuesto, presentar la declaración-liquidación correspondiente e ingresar el importe del Impuesto resultante, así como para efectuar, en su caso, la renuncia a las exenciones prevista en el número 2 del artículo 17 de la Ley Foral del Impuesto, siendo aplicables las siguientes reglas: 1.a El ejercicio por el adjudicatario de estas facultades deberá ser manifestado por escrito ante el órgano judicial o administrativo que esté desarrollando el procedimiento respectivo, de forma previa o simultánea al pago del importe de la adjudicación. En esta comunicación se hará constar, en su caso, el cumplimiento de los requisitos que se establecen por el artículo 8.o de este Reglamento para la renuncia a la exención de las operaciones inmobiliarias, así como el ejercicio de la misma. El adjudicatario quedará obligado a poner en conocimiento del sujeto pasivo del Impuesto correspondiente a dicha operación o a sus representantes que ha ejercido estas facultades, remitiéndole copia de la comunicación presentada ante el órgano judicial o administrativo, en el plazo de los siete días siguientes al de su presentación ante aquél. El ejercicio de esta facultad por el adjudicatario determinará que el sujeto pasivo o sus representantes no puedan efectuar la renuncia a las exenciones prevista en el número 2 del artículo 17 de la Ley Foral del Impuesto, ni proceder a la confección de la factura en que se documente la operación, ni incluir dicha operación en sus declaraciones-liquidaciones, ni ingresar el Impuesto devengado con ocasión de la misma.
 2.a La expedición de la factura en la que se documente la operación deberá efectuarse en el plazo de treinta días a partir del momento de la adjudicación. Dicha factura será confeccionada por el adjudicatario y en ella se hará constar, como expedidor de la misma, al sujeto pasivo titular de los bienes o servicios objeto de la ejecución y, como destinatario de la operación, al adjudicatario. Estas facturas tendrán una serie especial de numeración. El adjudicatario remitirá una copia de la factura al sujeto pasivo del Impuesto, o a sus representantes, en el plazo de los siete días siguientes a la fecha de su expedición, debiendo quedar en poder del adjudicatario el original de la misma. 3.a El adjudicatario efectuará la declaración e ingreso de la cuota resultante de la operación mediante la presentación de una declaración-liquidación especial de carácter no periódico de las que se regulan en el número 7 del artículo 62 de este Reglamento. El adjudicatario remitirá una copia de la declaración-liquidación, en la que conste la validación del ingreso efectuado, al sujeto pasivo, o a sus representantes, en el plazo de los siete días siguientes a la fecha del mencionado ingreso, debiendo quedar en poder del adjudicatario el original de la misma. 4.a Cuando no sea posible remitir al sujeto pasivo o a sus representantes la comunicación del ejercicio de estas facultades, la copia de la factura o de la declaración-liquidación a que se refieren las reglas 1.a, 2.a y 3.a anteriores por causa no imputable al adjudicatario, dichos documentos habrán de remitirse en el plazo de siete días desde el momento en que exista constancia de tal imposibilidad al Departamento de Economía y Hacienda indicando tal circunstancia.
 Obligación de gestión de determinadas tasas y precios, que constituyan contraprestación de operaciones realizadas por la Administración, sujetas al Impuesto sobre el Valor Añadido 1. Los contribuyentes y los sustitutos del contribuyente, así como quienes vengan obligados legalmente en su plazo voluntario a recaudar, por cuenta del titular o del concesionario de un servicio o de una actividad pública, las tasas o precios que constituyan las contraprestaciones de aquéllas estarán sometidos, cuando la operación esté sujeta al Impuesto sobre el Valor Añadido, a las siguientes obligaciones: a) Exigir el importe del Impuesto sobre el Valor Añadido que grava la citada operación al contribuyente de la tasa o al usuario o al destinatario del servicio o de la actividad de que se trate. b) Expedir la factura o el documento sustitutivo relativo a dicha operación a que se refiere el artículo 34 de la Ley Foral del Impuesto, en nombre y por cuenta del sujeto pasivo. Esta obligación se cumplirá de acuerdo con lo establecido en el Reglamento por el que se regulan las obligaciones de facturación, aprobado por Decreto Foral 205/2004, de 17 de mayo. No obstante, el Departamento de Economía y Hacienda podrá autorizar fórmulas simplificadas para el cumplimiento de esta obligación. A partir de: 14 enero 2014
 c) Abonar al sujeto pasivo del Impuesto sobre el Valor Añadido el importe que haya percibido por aplicación de lo previsto en la letra a) anterior en la misma forma y plazos que los establecidos para el ingreso de la tasa o precio correspondiente. 2. En los supuestos a los que se refiere el número anterior, los usuarios o destinatarios del servicio o actividad estarán obligados a soportar la traslación del Impuesto sobre el Valor Añadido correspondiente, en las condiciones establecidas en dicho número.
 Disposición Adicional 6.a introducida por el apartado uno del artículo 2 del D. Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 1/2009, 12 enero, por el que se modifica el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido, aprobado por Decreto Foral 86/1993, de 8 de marzo («B.O.N.» 19 enero).
 Disposición Adicional 7.a introducida por el apartado dos del artículo 2 del D. Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 1/2009, 12 enero, por el que se modifica el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido, aprobado por Decreto Foral 86/1993, de 8 de marzo («B.O.N.» 19 enero).
 introducida, con efectos a partir del 1 de enero de 2015, por el apartado veinte del artículo primero del D Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 43/2015, de 16 de julio, por el que se modifican el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido, aprobado por el D Foral 86/1993, de 8 de marzo, el Reglamento por el que se regulan las obligaciones de facturación, aprobado por el D Foral 23/2013, de 10 de abril, y el D Foral 69/2010, de 8 de noviembre, por el que se regula la declaración anual de operaciones con terceras personas y por el que se modifican otras normas con contenido tributario («B.O.N.» 14 agosto).
 Renuncia al régimen especial de la agricultura, ganadería y pesca No obstante lo dispuesto en el número 2 del artículo 22 de este Reglamento, los sujetos pasivos a los que sea aplicable el régimen especial de la agricultura, ganadería y pesca podrán excepcionalmente renunciar al mismo en el plazo de un mes desde la publicación de este Decreto Foral, con los efectos previstos en el citado artículo. Segunda
 Entregas de bienes anteriores al año 1993 A efectos de lo dispuesto en el apartado 2o del número 3 del artículo 70 de este Reglamento en el ejercicio de 1993 se considerarán como entregas de bienes exentas las exportaciones de bienes realizadas durante 1992 con destino a otros Estados miembros. A partir de: 20 enero 2009
 Disposición Transitoria 3.a introducida por el apartado tres del artículo 2 del D. Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 1/2009, 12 enero, por el que se modifica el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido, aprobado por Decreto Foral 86/1993, de 8 de marzo («B.O.N.» 19 enero).
 Disposición Transitoria 4.a introducida por el apartado tres del artículo 2 del D. Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 1/2009, 12 enero, por el que se modifica el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido, aprobado por Decreto Foral 86/1993, de 8 de marzo («B.O.N.» 19 enero).
 Disposición Transitoria 5.a introducida por el apartado cinco del artículo 2 del D. Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 1/2009, 12 enero, por el que se modifica el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido, aprobado por Decreto Foral 86/1993, de 8 de marzo («B.O.N.» 19 enero).
 Disposición Transitoria 6.a introducida, con efectos desde el 3 de marzo de 2010, por el apartado once del artículo 1 del D. Foral [COMUNIDAD FORAL DE NAVARRA] 35/2010, 31 mayo, del Gobierno de Navarra por el que se modifican el Reglamento del Impuesto sobre el Valor Añadido, aprobado por Decreto Foral 86/1993, de 8 de marzo, y el Decreto Foral 8/2010, de 22 de febrero, por el que se regula el Número de Identificación Fiscal y determinados censos relacionados con él («B.O.N.» 18 junio).
 A la entrada en vigor del presente Decreto Foral quedarán derogadas cuantas disposiciones del mismo o inferior rango se opongan a lo previsto en el mismo. DISPOSICION FINAL
 Este Decreto Foral entrará en vigor con efectos del 1 de enero de 1993. ');


text:
ECLI:SI:VSRS:2015:I.IPS.28451.2013.67
 VS2007737
 Sodba VSK II Kp 28451/2013
 Marko Šorli (preds.), Vesna Žalik (poroč.), mag. Damijan Florjančič, mag. Kristina Ožbolt, Maja Tratnik
 bistvena kršitev določb kazenskega postopka - nerazumljiv izrek - razlogi o odločilnih dejstvih - presoja pritožbenih navedb - obrazložitev odločbe instančnega sodišča - kršitev kazenskega zakona - obstoj kaznivega dejanja - poslovna goljufija - zakonski znaki kaznivega dejanja
 Kaznivo dejanje poslovne goljufije, v obliki kot se očita obsojencu, je dokončano, ko zaradi goljufivega ravnanja storilca za drugo stranko nastane premoženjska škoda. V obravnavanem primeru je škoda banki nastala, ker ločitvena pravica banke v stečajnem postopku ni bila priznana zaradi ravnanja obsojenca, ki je zastavljeni stroj odsvojil tretji osebi. Lastna aktivnost oškodovane banke, ki je svojo terjatev do obsojenčeve družbe kasneje odstopila tretji osebi, pridobiteljici zastavljenega stroja, in bila s strani te osebe delno poplačana, pomeni ravnanje oškodovanca po dokončanju kaznivega dejanja.
 1. Okrožno sodišče v Novi Gorici je s sodbo II K 28451/2013 z dne 20. 6. 2014 obsojenega M. N. spoznalo za krivega storitve kaznivega dejanja poslovne goljufije po drugem v zvezi s prvim odstavkom 228. člena Kazenskega zakonika (v nadaljevanju KZ-1) in mu izreklo kazen enega leta zapora ter mu na podlagi drugega odstavka 105. člena Zakona o kazenskem postopku (v nadaljevanju ZKP) naložilo, da družbi F. d.o.o. plača znesek v višini 65.417,85 EUR z zakonskimi zamudnimi obrestmi od 23. 9. 2011 dalje do plačila. Družbo za upravljanje terjatev bank d.d. je sodišče s priglašenim premoženjskopravnim zahtevkom napotilo na pravdo. Obsojencu je na podlagi prvega odstavka 95. člena ZKP naložilo plačilo stroškov kazenskega postopka iz 1. do 6. točke drugega odstavka 92. člena ZKP. Višje sodišče v Kopru je s sodbo z dne 27. 11. 2014 pritožbi obsojenčevega zagovornika delno ugodilo in sodbo sodišča prve stopnje spremenilo v odločbi o kazenski sankciji tako, da je obsojencu na podlagi 57. in 58. člena KZ-1 izreklo pogojno obsodbo in mu določilo kazen enega leta zapora ter preizkusno dobo dveh let, v odločbi o premoženjskopravnem zahtevku pa tako, da je družbo F. d.o.o. s premoženjskopravnim zahtevkom napotilo na pravdo. V ostalem je pritožbo zavrnilo kot neutemeljeno in v nespremenjenem delu sodbo sodišča prve stopnje potrdilo.
 2. Zoper sodbo Višjega sodišča v Kopru je obsojenčev zagovornik vložil zahtevo za varstvo zakonitosti iz razlogov po 1., 2. in 3. točki prvega odstavka 420. člena ZKP. Vrhovnemu sodišču predlaga, da zahtevi ugodi, izpodbijano sodbo spremeni in izreče oprostilno sodbo, podredno pa, da pravnomočno sodbo razveljavi in zadevo vrne sodišču prve stopnje v novo sojenje.
 3. Na zahtevo za varstvo zakonitosti je 21. 4. 2015 odgovorila vrhovna državna tožilka, ki meni, da zahteva za varstvo zakonitosti ni utemeljena in predlaga njeno zavrnitev.
 4. Vrhovno sodišče je odgovor vrhovne državne tožilke na podlagi drugega odstavka 423. člena ZKP poslalo obsojencu in njegovemu zagovorniku, ki se je o njem izjavil 11. 5. 2015.
 5. Izpodbijana pravnomočna sodba obsojencu v relevantnem delu očita, da je oškodovano N.M. d.d. (v nadaljevanju banka), preslepil s prikazovanjem, da bodo obveznosti izpolnjene, s tem, da je kot dodatno zavarovanje vračila kredita 23. 4. 2009 podpisal tudi pogodbo o zastavi premičnin (stroja), nato pa po pooblaščenki A. Ž. v obliki notarskega zapisa sklenil sporazum o zavarovanju denarne terjatve, na podlagi katerega je bila na navedenem stroju v register neposestnih zastavnih pravic v korist banke vpisana zastavna pravica v prvem vrstnem redu, z vsem tem pa je banko prepričal, da je vračilo kredita zanesljivo, nato pa je 6. 7. 2010 ta stroj kot direktor družbe L. d.o.o. prodal, čeprav tega skladno z navedenima pogodbo in sporazumom ne bi smel storiti. Tako je banko oškodoval za najmanj 62.851,22 EUR, saj v stečajnem postopku banka ni mogla uveljaviti ločitvene pravice na zastavljeni premičnini in zato ni bila poplačana.
 6. Zagovornik obsojenca z navedbo, da abstrakten očitek obsojencu, da je pri izvajanju pogodbe preslepil drugega s prikazovanjem, da bodo obveznosti izpolnjene, ni konkretiziran, po vsebini uveljavlja kršitev po 1. točki 372. člena ZKP. Z vidika kršitve materialnega kazenskega zakona je identične pritožbene navedbe zagovornika presojalo tudi sodišče druge stopnje, ki kršitve kazenskega zakona ni ugotovilo (6. točka obrazložitve sodbe sodišča druge stopnje). Vrhovno sodišče pritrjuje razlogom sodišča druge stopnje, da je v obravnavani zadevi obsojenec s podpisom pogodbe o zastavi premičnine in s sklenitvijo sporazuma o zavarovanju denarne terjatve pri banki ustvaril zmotno predstavo o tem, da bo prevzete obveznosti izpolnil, torej da zastavljenega stroja ne bo prodal. Vrhovno sodišče je v svojih sodbah(1) že večkrat poudarilo, da zapeljati v zmoto pri kaznivem dejanju poslovne goljufije lahko pomeni že samo dejstvo, da je storilec z načinom sklenitve pogodbe zagotavljal, da je posel zanesljiv, čeprav v resnici ni bil. Ker je ravnanje obsojenca, s katerim je banko preslepil, v opisu dejanja v izreku prvostopenjske sodbe konkretizirano, uveljavljana kršitev kazenskega zakona ni podana. Morebitno neskladje med abstraktnim in konkretnim delom opisa kaznivega dejanja v izreku sodbe pa na popolnost opisa dejanja ne vpliva.(2) Zato ni podana niti kršitev po 11. točki prvega odstavka 371. člena ZKP.
 7. Nadaljnjo kršitev kazenskega zakona po 1. točki 372. člena ZKP zagovornik uveljavlja z navedbo, da prepovedana posledica ni nastala, oziroma da niso podani vsi zakonski znaki kaznivega dejanja, ki se očita obsojencu. Zagovornik navaja, da med ravnanjem obsojenca, ki je stroj prodal, in nemožnostjo uveljavitve ločitvene pravice, ni vzročne povezanosti, ampak sta vzrok nemožnosti uveljavitve ločitvene pravice ravnanje stečajnega upravitelja, ki je ločitveno pravico banke neutemeljeno prerekal, saj zastavna pravica banke na stroju s prodajo le-tega ni prenehala, in ravnanje banke, ki je nato prijavo ločitvene pravice sama umaknila. Poleg tega se premoženje banke s tem, ko je izgubila možnost uveljavitve zastavne pravice v stečajnem postopku, ni zmanjšalo in zato banki škoda ni nastala. Banka bi namreč še vedno obstoječo zastavno pravico lahko uveljavila zoper novega imetnika bodisi v izvršilnem postopku bodisi zunaj le-tega, kar je tudi storila in se poplačala.
 8. Kaznivo dejanje poslovne goljufije, v obliki kot se očita obsojencu, je dokončano, ko zaradi goljufivega ravnanja storilca za drugo stranko nastane premoženjska škoda. V obravnavanem primeru je pritrditi stališču nižjih sodišč, da je škoda banki nastala, ker ločitvena pravica banke v stečajnem postopku ni bila priznana. Ločitvena pravica je pravica upnika do plačila njegove terjatve iz določenega premoženja insolventnega dolžnika pred plačilom terjatev drugih upnikov tega dolžnika iz tega premoženja (prvi odstavek 19. člena Zakona o finančnem poslovanju, postopkih zaradi insolventnosti in prisilnem prenehanju). Zaključku sodišč v izpodbijanih sodbah, da stečajni upravitelj ločitvene pravice oškodovane banke ni priznal zaradi ravnanja obsojenca, ki je zastavljeni stroj odsvojil tretji osebi, ni mogoče oporekati, saj zastavljeni stroj zaradi obsojenčeve odsvojitve ni bil več del premoženja stečajnega dolžnika. Možnost oškodovanca, da se poplača na drug način od tretje osebe, pa na obstoj kaznivega dejanja poslovne goljufije ne vpliva. Lastna aktivnost oškodovane banke, ki je svojo terjatev do obsojenčeve družbe kasneje odstopila tretji osebi, pridobiteljici zastavljenega stroja, in bila s strani te osebe delno poplačana, pomeni ravnanje oškodovanca po dokončanju kaznivega dejanja. Zato kazenski zakon ni bil prekršen niti v tem primeru.
 9. V povezavi z gornjim očitkom o vzrokih zaradi katerih ločitvena pravica banke ni bila priznana, zagovornik v zahtevi trdi, da naj bi sodišče druge stopnje storilo absolutno bistveno kršitev določb kazenskega postopka, ker ni ugotovilo kršitve po drugem odstavku 371. člena ZKP, ki jo je zagovornik uveljavljal v pritožbi z utemeljitvijo, da sodišče prve stopnje na portalu AJPES ni vpogledalo v vsebino končnega seznama preizkušenih terjatev z dne 20. 4. 2011. Če bi sodišče vpogledalo v ta seznam, bi ugotovilo, da je bil razlog za nemožnost uveljavitve ločitvene pravice bankin umik prijave ločitvene pravice v stečajnem postopku in ne obsojenčeva prodaja stroja. Ker gre za odločilno dejstvo, je sodišče prve stopnje storilo absolutno bistveno kršitev določb kazenskega postopka, ker tega dokaza ni izvedlo v celoti, višje sodišče pa s tem, ker te kršitve ni ugotovilo.
 10. Zagovornik v zahtevi ne pojasni, katero absolutno bistveno kršitev določb kazenskega postopka naj bi sodišči storili. Iz podatkov spisa izhaja dvoje. Prvič, da obramba v postopku pred sodiščem prve stopnje takega dokaznega predloga ni podala, in drugič, da obramba v zvezi z branjem končnega in osnovnega seznama preizkušenih terjatev na glavni obravnavi 18. 6. 2014 ni imela pripomb. Da bi moralo sodišče prve stopnje prebrati celoten seznam, je obramba prvič navedla šele v pritožbi zoper prvostopenjsko sodbo. Ob tako ugotovljenem procesnem stanju bi bilo navedbe obrambe v zahtevi za varstvo zakonitosti mogoče razumeti zgolj kot uveljavljanje kršitve načela materialne resnice iz 17. člena ZKP. Vendar pa zagovornik, ki v zahtevi ni navedel, katero izmed določb ZKP, v katerih se izraža omenjeno načelo, naj bi sodišče kršilo, ne uveljavlja postopkovne kršitve, temveč s svojimi navedbami izpodbija pravnomočno ugotovljeno dejansko stanje. Uveljavljanje razloga zmotno ugotovljenega dejanskega stanja pa s tem izrednim pravnim sredstvom ni dopustno (drugi odstavek 420. člena ZKP). Da njegove pritožbene navedbe s tem v zvezi niso pravno relevantne, je presodilo sodišče druge stopnje, ki je v 10. točki obrazložitve sodbe pojasnilo, da smiselno očitana kršitev iz drugega odstavka 371. člena ZKP ni podana, ker je sodišče prve stopnje v sodbi ocenilo vse tiste dokaze, ki so bili za presojo odločilnih dejstev pomembni.
 11. Kršitev iz 11. točke prvega odstavka 371. člena ZKP je po stališču zagovornika podana, ker sodba sodišča druge stopnje nima razlogov o pritožbeni navedbi, da očitek obsojencu, da kredita ni vračal v pogodbeno dogovorjenih zneskih in rokih, ne drži in ni dokazan. Kot navaja zagovornik, gre za odločilno dejstvo, od katerega je odvisna presoja obsojenčevega subjektivnega odnosa do očitanega mu kaznivega dejanja.
 12. Vrhovno sodišče je že v več svojih sodbah pojasnilo, da ne gre za kršitev iz 11. točke prvega odstavka 371. člena ZKP, če sodba vsebuje razloge o vseh odločilnih dejstvih, a se obramba z njimi ne strinja, kakor tudi ne, če sodišče ne odgovori na pritožbene navedbe stranke. V slednjem primeru lahko gre kvečjemu za kršitev 395. člena ZKP, ki je v postopku z zahtevo za varstvo zakonitosti relevantna le tedaj, če je ta kršitev vplivala na zakonitost sodne odločbe – relativna bistvena kršitev določb kazenskega postopka (3. točka prvega odstavka 420. člena ZKP). Zato je Vrhovno sodišče v okviru navedb zahteve za varstvo zakonitosti presodilo, ali je sodišče druge stopnje zadostilo standardom obrazložitve sodne odločbe iz 395. člena ZKP in pri tem upoštevalo, da je ustavna zahteva po obrazloženosti sodnih odločb, ki izhaja iz 22. člena Ustave, v primeru, ko gre za odločbe instančnega sodišča, nižja od siceršnje zahteve po obrazloženosti, sploh če je instančno sodišče pritrdilo pravnemu naziranju nižjih sodišč in če je bilo že iz sodb nižjih sodišč razbrati obširne razloge za sporno pravno stališče.(3) Sodišče druge stopnje je v 13. točki obrazložitve sodbe na pritožbene navedbe odgovorilo in presodilo, da vprašanje, ali je obsojenec oziroma družba, ki jo je vodil, kredit vračal v pogodbeno dogovorjenih rokih in zneskih, za obravnavano zadevo ni bistveno. S tem se je sodišče do pritožbene navedbe ustrezno opredelilo in kršitev 395. člena ZKP ni podana.
 13. Ker ni ugotovilo kršitev zakona, na katere se zahteva sklicuje, zahteva pa je vložena tudi zaradi zmotne ugotovitve dejanskega stanja, je Vrhovno sodišče zahtevo obsojenčevega zagovornika za varstvo zakonitosti kot neutemeljeno zavrnilo (425. člen ZKP).
 14. Izrek o stroških postopka temelji na določilu 98.a člena ZKP v zvezi s prvim odstavkom 95. člena ZKP. Obsojenčev zagovornik z zahtevo za varstvo zakonitosti ni uspel, zato je obsojenec dolžan plačati sodno takso, ki jo je Vrhovno sodišče odmerilo ob upoštevanju obsojenčevega premoženjskega stanja in zapletenosti postopka.
 (1) Glej I Ips 48478/2010-189 z dne 20. 3. 2014 in druge.
 (2) Glej npr. sodbo Vrhovnega sodišča RS I Ips 252/2003 z dne 28. 10. 2004.
 (3) Odločbi Ustavnega sodišča št. Up-590/05 z dne 27. 9. 2005 ter Up-1381/08 z dne 23. 9. 2009 in druge.
 ZKP člen 371, 371/1-11, 372, 372-1, 395, 395/1, 420, 420/1-3. KZ-1 člen 228.
 P2RvYy0yMDE1MDgxMTExMzkwMzIw


text:
 Svarīgs juridisks paziņojums
 |
 22000D0921(03)
 Oficiālais Vēstnesis L 237 , 21/09/2000 Lpp. 0062 - 0063
 EEZ Apvienotās komitejas LēmumsNr. 50/2000(2000. gada 28. jūnijs),ar ko groza EEZ līguma II pielikumu (Tehniskie noteikumi, standarti, testēšana un sertificēšana)EEZ APVIENOTĀ KOMITEJA,ņemot vērā Eiropas Ekonomikas zonas līgumu, kas pielāgots ar Protokolu, ar kuru pielāgo Eiropas Ekonomikas zonas līgumu, turpmāk tekstā — "līgums", un jo īpaši tā 98. pantu,tā kā(1) līguma II pielikums ir grozīts ar EEZ Apvienotās komitejas 2000. gada 4. februāra Lēmumu Nr. 1/2000 [1];(2) līgumā jāiekļauj Komisijas 1999. gada 15. decembra Direktīva 1999/99/EK, ar ko tehnikas attīstībai pielāgo Padomes Direktīvu 80/1269/EEK par dalībvalstu tiesību aktu tuvināšanu attiecībā uz mehānisko transportlīdzekļu dzinēju jaudu [2];(3) līgumā jāiekļauj Komisijas 1999. gada 15. decembra Direktīva 1999/100/EK, ar ko tehnikas attīstībai pielāgo Padomes Direktīvu 80/1268/EEK par oglekļa dioksīda emisijām no mehāniskajiem transportlīdzekļiem un to degvielas patēriņu [3];(4) līgumā jāiekļauj Komisijas 1999. gada 15. decembra Direktīva 1999/101/EK, ar ko tehnikas attīstībai pielāgo Padomes Direktīvu 70/157/EEK attiecībā uz mehānisko transportlīdzekļu radītās skaņas pieļaujamo līmeni un izplūdes sistēmu [4];(5) līgumā jāiekļauj Komisijas 1999. gada 15. decembra Direktīva 1999/102/EK, ar kuru tehnikas attīstībai pielāgo Padomes Direktīvu 70/220/EEK attiecībā uz pasākumiem, kas jāveic, lai novērstu gaisa piesārņošanu ar emisijām no mehāniskajiem transportlīdzekļiem [5];(6) pielāgojumi Padomes 1970. gada 6. februāra Direktīvai 70/157/EEK par dalībvalstu tiesību aktu tuvināšanu attiecībā uz mehānisko transportlīdzekļu pieļaujamo skaņas līmeni un izplūdes gāzu sistēmu jākoriģē sakarā ar Austrijas, Somijas un Zviedrijas pievienošanos Eiropas Savienībai [6],IR PIEŅĒMUSI ŠO LĒMUMU.1. pantsEEZ līguma II pielikuma I nodaļas 2. punktu (Padomes Direktīva 70/157/EEK) groza šādi:1. pievieno šādu jaunu ievilkumu:"— 399 L 0101: Komisijas 1999. gada 15. decembra Direktīva 1999/101/EK (OV L 334, 28.12.1999., 41. lpp.).";2. pielāgojumos a) un b) svītro ierakstus attiecībā uz Austriju, Somiju un Zviedriju.2. pantsEEZ līguma II pielikuma I nodaļas 3. punktā (Padomes Direktīva 70/220/EEK) pievieno šādu ievilkumu:"— 399 L 0102: Komisijas 1999. gada 15. decembra Direktīva 1999/102/EK (OV L 334, 28.12.1999., 43. lpp.)."3. pantsEEZ līguma II pielikuma I nodaļas 42. punktā (Padomes Direktīva 80/1268/EEK) pievieno šādu ievilkumu:"— 399 L 0100: Komisijas 1999. gada 15. decembra Direktīva 1999/100/EK (OV L 334, 28.12.1999., 36. lpp.)."4. pantsEEZ līguma II pielikuma I nodaļas 43. punktā (Padomes Direktīva 80/1269/EEK) pievieno šādu ievilkumu:"— 399 L 0099: Komisijas 1999. gada 15. decembra Direktīva 1999/99/EK (OV L 334, 28.12.1999., 32. lpp.)."5. pantsAutentiski ir Komisijas Direktīvu 1999/99/EK, 1999/100/EK, 1999/101/EK un 1999/102/EK teksti islandiešu un norvēģu valodā, kuri jāpublicē Eiropas Kopienu Oficiālā Vēstneša EEZ pielikumā.6. pantsŠis lēmums stājas spēkā 2000. gada 29. jūnijā, ja EEZ Apvienotajai komitejai ir iesniegti visi paziņojumi saskaņā ar līguma 103. panta 1. punktu [7].7. pantsŠo lēmumu publicē Eiropas Kopienu Oficiālā Vēstneša EEZ iedaļā un EEZ pielikumā.Briselē, 2000. gada 28. jūnijāEEZ Apvienotās komitejas vārdā —priekšsēdētājsF. Barbaso[1] Vēl nav publicēts Oficiālajā Vēstnesī.[2] OV L 334, 28.12.1999., 32. lpp.[3] OV L 334, 28.12.1999., 36. lpp.[4] OV L 334, 28.12.1999., 41. lpp.[5] OV L 334, 28.12.1999., 43. lpp.[6] OV L 42, 23.2.1970., 16. lpp.[7] Nav norādītas nekādas konstitucionālās prasības.--------------------------------------------------