text:
 Avis juridique important
 |
 52000PC0516
 Πρόταση κανονισμού του Συμβουλίου για την παράταση του προγράμματος ενθάρρυνσης και ανταλλαγών που απευθύνεται στους ασκούντες συναφή προς τη δικαιοσύνη επαγγέλματα στον τομέα του αστικού δικαίου (Grotius - αστικές υποθέσεις /* COM/2000/0516 τελικό - CNS 2000/0220 */
 Επίσημη Εφημερίδα αριθ. C 365 E της 19/12/2000 σ. 0262 - 0263
 Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την παράταση του προγράμματος ενθάρρυνσης και ανταλλαγών που απευθύνεται στους ασκούντες συναφή προς τη δικαιοσύνη επαγγέλματα στον τομέα του αστικού δικαίου (Grotius - αστικές υποθέσεις)(υποβληθείσα από την Επιτροπή)ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗΈγκριση και εφαρμογή του προγράμματος GrotiusΣτις 28 Οκτωβρίου 1996, το Συμβούλιο ενέκρινε, βάσει του πρώην άρθρου Κ.3 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, την κοινή δράση για τη θέσπιση προγράμματος ενθάρρυνσης και ανταλλαγών απευθυνόμενου στα συναφή προς τη δικαιοσύνη επαγγέλματα (Grotius) [1].[1] ΕΕ L 287 της 8 Νοεμβρίου 1996, σ.3.Το πρόγραμμα Grotius στοχεύει να διευκολύνει τη δικαστική συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών, τονώνοντας την αμοιβαία γνώση των νομικών και δικαστικών συστημάτων. Επιτρέπει τη χρηματοδότηση ενεργειών κατάρτισης, προγραμμάτων ανταλλαγών και πρακτικών ασκήσεων, τη διοργάνωση συναντήσεων, μελετών και ερευνών, την κυκλοφορία πληροφοριών. Το πρόγραμμα απευθύνεται στα συναφή προς τη δικαιοσύνη επαγγέλματα, ήτοι τους δικαστές (περιλαμβανομένων των ανακριτών), εισαγγελείς, δικηγόρους, δικολάβους, ακαδημαϊκό και επιστημονικό προσωπικό, υπαλλήλους υπουργείων, βοηθητικούς δικαστικούς υπαλλήλους, υπαλλήλους της ποινικής αστυνομίας, δικαστικούς επιμελητές, διερμηνείς δικαστηρίων και άλλα συναφή προς τη δικαιοσύνη επαγγέλματα.Σχετικά με την προέλευση του προγράμματος αυτού, η Επιτροπή αναφέρεται στην αιτιολογική έκθεση της πρότασης απόφασης του Συμβουλίου που εγκρίθηκε στις 31 Μαΐου 1996 [2].[2] COM(96) 253 τελικό.Το πρόγραμμα Grotius καταρτίστηκε για την περίοδο 1996-2000. Το τελευταίο ετήσιο πρόγραμμα και η τελευταία πρόσκληση υποβολής υποψηφιοτήτων που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος Grotius, όπως καταρτίστηκε από την προαναφερθείσα κοινή δράση της 28ης Οκτωβρίου 1996, δημοσιεύθηκαν τον Ιανουάριο του 2000 [3].[3] ΕΕ C 12 της 15ης Ιανουαρίου 2000 σ. 17.Οι δύο ετήσιες εκθέσεις της Επιτροπής προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο σχετικά με την εφαρμογή του προγράμματος Grotius, που καταρτίστηκαν μέχρι στιγμής [4], αποδεικνύουν τη σημασία του προγράμματος αυτού στην ενίσχυση της δικαστικής συνεργασίας. Η Επιτροπή κρίνει απαραίτητο το να μπορέσουν να συνεχίσουν να επωφελούνται τα συναφή προς τη δικαιοσύνη επαγγέλματα των ενισχύσεων που έχουν μέχρι στιγμής χορηγηθεί στο πλαίσιο του προγράμματος αυτού. Κατόπιν τούτου ξεκίνησε ένας προβληματισμός σχετικά με το μέλλον του προγράμματος Grotius.[4] Εκθέσεις για την εφαρμογή των προγραμμάτων Grotius, Sherlock, Stop και Oisin SEC (98) 1048 και SEC (99) 1955.Εξέλιξη του θεσμικού πλαισίουΤο πρόγραμμα Grotius αναφέρεται στη δικαστική συνεργασία σε αστικές και ποινικές υποθέσεις. Το πρόγραμμα καταρτίστηκε το 1996. η δικαστική συνεργασία σε αστικές και ποινικές υποθέσεις περιλαμβανόταν τότε μεταξύ των θεμάτων κοινού ενδιαφέροντος που προβλέπονταν στο πρώην άρθρο Κ.1 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το Συμβούλιο, για τη θέσπιση αυτού του προγράμματος Grotius, εξέδωσε μία κοινή δράση βάσει του πρώην άρθρου Κ.3 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.Η συνθήκη του Άμστερνταμ, με έναρξη ισχύος την 1η Μαΐου 1999, οδήγησε σε τροποποιήσεις των διατάξεων των συνθηκών σχετικά με τη δικαστική συνεργασία.Η δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις προβλέπεται στο εξής στο άρθρο 61 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Συνεπώς, το πρόγραμμα Grotius, όσον αφορά τη δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις εμπίπτει σήμερα στις διατάξεις του άρθρου 61 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.Η δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις, στο εξής προβλέπεται στις διατάξεις του άρθρου 29 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Συνεπώς, το πρόγραμμα Grotius όσον αφορά τη δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις εμπίπτει σήμερα στις διατάξεις του άρθρου 29 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Επιτροπή ξεκίνησε παράλληλα έναν προβληματισμό σχετικά με το μέλλον αυτού του άλλου τμήματος του προγράμματος, καθώς και τις οριζόντιες πλευρές. Η παρούσα απόφαση δεν αναφέρεται στα θέματα αυτά.Στον προβληματισμό της σχετικά με το μέλλον του προγράμματος Grotius, όσον αφορά τη δικαστική συνεργασία στον τομέα του αστικού δικαίου (στο εξής "Grotius - αστικές υποθέσεις") η Επιτροπή ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τις σχέσεις του προγράμματος αυτού με τα λοιπά προγράμματα χρηματοδότησης που συνδέονται με την πραγματοποίηση του χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, σε συνάρτηση με τον τίτλο IV της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ιδίως ODYSSEUS [5]), ή με τον τίτλο VI της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (ιδίως GROTIUS όσον αφορά τη δικαστική συνεργασία στον τομέα του ποινικού δικαίου, STOP [6], OISIN [7] και FALCONE [8]). Η Επιτροπή ενδιαφέρεται επίσης για τις συνεργίες του προγράμματος Grotius-αστικές υποθέσεις με τη δράση Robert-Schuman.[5] Κοινή δράση της 19ης Μαρτίου 1998 που ενέκρινε το Συμβούλιο βάσει του άρθρου Κ.3 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση για τη θέσπιση προγράμματος κατάρτισης, ανταλλαγών και συνεργασίας στους τομείς των πολιτικών ασύλου, μετανάστευσης και διέλευσης των εσωτερικών συνόρων (98/244/ΔΕΥ) - ΕΕ L 99 της 31ης Μαρτίου 1998, σ.2.[6] Κοινή δράση της 29ης Νοεμβρίου 1996 που θέσπισε το Συμβούλιο βάσει του άρθρου Κ.3 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, για την κατάρτιση προγράμματος ενθάρρυνσης και ανταλλαγών μεταξύ των υπευθύνων για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων και της σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών (96/700/ΔΕΥ) - ΕΕ L 322 της 12ης Δεκεμβρίου 1996, σ.7.[7] Κοινή δράση της 20ής Δεκεμβρίου 1996 που θέσπισε το Συμβούλιο βάσει του άρθρου Κ.3 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, σχετικά με κοινό πρόγραμμα για ανταλλαγές, εκπαίδευση και συνεργασία μεταξύ των αρχών επιβολής του νόμου (97/12/ΔΕΥ) - ΕΕ L 7 της 10ης Ιανουαρίου 1997 , σ.5.[8] Κοινή δράση της 19ης Μαρτίου 1998 που θέσπισε το Συμβούλιο βάσει του άρθρου Κ.3 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση για την εκπόνηση προγράμματος ανταλλαγής, κατάρτισης και συνεργασίας με προορισμό τους αρμόδιους της δράσης κατά της οργανωμένης εγκληματικότητας (98/245/ΔΕΥ) ΕΕ L 99 της 31ης Μαρτίου 1998, σ.8.Συνεργίες του προγράμματος Grotius - αστικές υποθέσεις με τη δράση Robert-SchumanΣτις 22 Ιουνίου 1998, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο ενέκριναν, βάσει του πρώην άρθρου 100Α της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, την απόφαση για τη θέσπιση ενός προγράμματος δράσης σχετικά με τη βελτίωση της ευαισθητοποίησης των ασκούντων νομικά επαγγέλματα στο κοινοτικό δίκαιο (δράση Robert-Schuman) [9].[9] ΕΕ L 196 της 14 Ιουλίου 1998, σ.24.Η δράση Robert-Schuman είναι ένα μέσο οικονομικής στήριξης που στοχεύει να ενισχύσει και να υποστηρίξει τις πρωτοβουλίες στον τομέα της κατάρτισης και της ενημέρωσης, που προορίζονται να βελτιώσουν την ευαισθητοποίηση στο κοινοτικό δίκαιο των ασκούντων νομικά επαγγέλματα που συμμετέχουν στη διοίκηση της δικαιοσύνης, ήτοι των δικαστών, εισαγγελέων και δικηγόρων των κρατών μελών.Η δράση Robert-Schuman θεσπίστηκε για μία περίοδο τριών ετών. Η τελευταία ετήσια πρόσκληση υποβολής προτάσεων που θα πραγματοποιηθεί στο πλαίσιο της δράσης Robert-Schuman, βάσει της προαναφερθείσας απόφασης της 22ας Ιουνίου 1998, θα δημοσιευθεί τον Ιανουάριο του 2001.Η Επιτροπή πραγματοποίησε ανάλυση και μία πρώτη εκτίμηση της δράσης Robert-Schuman για την δοκιμαστική φάση 1997-1998. Από τις εργασίες αυτές απέρρευσε η σημασία της δράσης Robert-Schuman στην ευαισθητοποίηση στο κοινοτικό δίκαιο των ασκούντων νομικά επαγγέλματα που συμμετέχουν στη διοίκηση της δικαιοσύνης. Η Επιτροπή θεωρεί ότι θα έπρεπε οι ασκούντες αυτά τα νομικά επαγγέλματα να μπορέσουν να συνεχίσουν να επωφελούνται από τις ενισχύσεις που χορηγήθηκαν μέχρι στιγμής στο πλαίσιο του προγράμματος αυτού. Κατά συνέπεια, ξεκίνησε ένας πρώτος προβληματισμός σχετικά με το μέλλον της δράσης Robert-Schuman.Το άρθρο 9 της προαναφερθείσας απόφασης της 22ας Ιουνίου 1998 προβλέπει ότι: "Η Επιτροπή μεριμνά, σε συνεργασία με τα κράτη μέλη, για τη γενική συνοχή μεταξύ της [δράσης Robert-Schuman] και άλλων κοινοτικών δράσεων στον τομέα της εκπαίδευσης ή ενημέρωσης. η δράση Robert-Schuman συμπληρώνει τη δράση που αναπτύσσεται στο πλαίσιο άλλων προγραμμάτων και ιδίως (...) στο πλαίσιο του προγράμματος Grotius (...)".Η Επιτροπή διαπιστώνει ότι υπάρχουν συνεργίες μεταξύ του προγράμματος Grotius-αστικές υποθέσεις και της δράσης Robert-Schuman. προτίθεται να τις εντάξει στον προβληματισμό της σχετικά με το μέλλον των προγραμμάτων αυτών.Λόγω της λήξης της δράσης Robert-Schuman, κατά τα τέλη του 2001, το αναθεωρημένο πρόγραμμα Grotius-αστικές υποθέσεις - ανεξαρτήτως της μορφής που θα λάβει η αναθεώρηση αυτή - δεν θα μπορεί να τεθεί σε ισχύ παρά από το 2002.Πρέπει να διασφαλισθεί ότι μεταξύ της λήξης του προγράμματος Grotius το 2000 και της εφαρμογής του αναθεωρημένου προγράμματος Grotius-αστικές υποθέσεις από το 2002, οι ασκούντες νομικά επαγγέλματα θα μπορέσουν να συνεχίσουν να επωφελούνται της οικονομικής στήριξης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας για την υλοποίηση πράξεων που προορίζονται να διευκολύνουν τη δικαστική συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών, ενισχύοντας την αμοιβαία γνώση των νομικών και δικαστικών συστημάτων.Κατά συνέπεια, το πρόγραμμα Grotius-αστικές υποθέσεις θα πρέπει να παραταθεί για το έτος 2001.Διατακτικό της πρότασηςΤο άρθρο 1 της πρότασης προβλέπει την παράταση του προγράμματος Grotius, όσον αφορά τη δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις, αλλά μόνο με μεταβατικό τρόπο για το έτος 2001. Η παράταση του προγράμματος περιλαμβάνει ιδίως τη διατήρηση των διαδικασιών που θα πρέπει να ακολουθηθούν στο πλαίσιο της εφαρμογής του προγράμματος αυτού.Το άρθρο 2 καθορίζει το ποσό δημοσιονομικής αναφοράς του προγράμματος για το 2001, με την επιφύλαξη μιας πραγματικής παροχής των εν λόγω πιστώσεων εκ μέρους της δημοσιονομικής αρχής. Το ποσό αυτό υπολογίστηκε ως εξής:Η κοινή δράση της 28ης Οκτωβρίου 1996 προέβλεπε ότι το ποσό δημοσιονομικής αναφοράς για την εκτέλεση του προγράμματος για την περίοδο 1996-2000, ήταν 8,8 εκατ. ευρώ. Η απλή παράταση του προγράμματος, για τον τομέα των αστικών υποθέσεων συνεπάγεται ότι η δημοσιονομική αναφορά για το 2001 αντιστοιχεί σε ένα έτος εφαρμογής του προγράμματος, όσον αφορά τις αστικές υποθέσεις. Ο καθορισμός του ποσού για ένα μόνον έτος καθορίζεται με έναν διπλό υπολογισμό: Διαίρεση του συνολικού ποσού από τον αριθμό των ετών και πολλαπλασιασμό με το ποσοστό επί τοις εκατό των χορηγηθεισών επιδοτήσεων στον τομέα της δικαστικής συνεργασίας σε αστικές υποθέσεις.Το άρθρο 3 στοχεύει στη διασφάλιση του ελέγχου της εφαρμογής του προγράμματος.2000/0220 (CNS)Πρόταση ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ για την παράταση του προγράμματος ενθάρρυνσης και ανταλλαγών που απευθύνεται στους ασκούντες συναφή προς τη δικαιοσύνη επαγγέλματα στον τομέα του αστικού δικαίου (Grotius - αστικές υποθέσεις)(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,Έχοντας υπόψη τη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδίως το άρθρο 61, στοιχείο γ),την πρόταση της Επιτροπής [10],[10] EE ..., της ..., σ. ...τη γνώμη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου [11],[11] EE ..., της ..., σ. ...τη γνώμη της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής [12],[12] EE ..., της ..., σ. ...Εκτιμώντας ότι:(1) Στις 28 Οκτωβρίου 1996, το Συμβούλιο ενέκρινε, βάσει του πρώην άρθρου Κ.3 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, την κοινή δράση για τη θέσπιση προγράμματος ενθάρρυνσης και ανταλλαγών που απευθύνεται στους ασκούντες συναφή προς τη δικαιοσύνη επαγγέλματα (Grotius) [13]. Το εν λόγω πρόγραμμα Grotius στοχεύει να διευκολύνει τη δικαστική συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών, τονώνοντας την αμοιβαία γνώση των νομικών και δικαστικών συστημάτων. απευθύνεται στους ασκούντες συναφή προς τη δικαιοσύνη επαγγέλματα.[13] ΕΕ L 287 της 8ης Νοεμβρίου 1996, σ. 3.(2) Το πρόγραμμα Grotius καταρτίστηκε για την περίοδο 1996-2000. το τελευταίο ετήσιο πρόγραμμα και η τελευταία πρόσκληση υποβολής υποψηφιοτήτων που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος Grotius, όπως καταρτίστηκε από την προαναφερθείσα κοινή δράση της 28ης Οκτωβρίου 1996, δημοσιεύθηκαν τον Ιανουάριο 2000 [14].οι δύο ετήσιες εκθέσεις της Επιτροπής προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο για την εφαρμογή του προγράμματος Grotius, που καταρτίστηκαν μέχρι στιγμής [15], αποδεικνύουν τη σημασία του προγράμματος αυτού στην ενίσχυση της δικαστικής συνεργασίας. πρέπει οι ασκούντες νομικά επαγγέλματα να μπορέσουν να συνεχίσουν να επωφελούνται των χορηγηθεισών μέχρι στιγμής ενισχύσεων στο πλαίσιο του προγράμματος αυτού.[14] ΕΕ C 12 της 15ης Ιανουαρίου 2000, σ. 17.[15] Εκθέσεις για την εφαρμογή των προγραμμάτων Grotius, Sherlock, Stop και Oisin, SEC (98) 1048 και SEC (99) 1955.(3) Το πρόγραμμα Grotius αναφέρεται στη δικαστική συνεργασία σε αστικές και ποινικές υποθέσεις. η δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις, που περιλαμβανόταν μεταξύ των θεμάτων κοινού ενδιαφέροντος τα οποία προβλέπονταν στο πρώην άρθρο Κ.1 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, περιλαμβάνεται στο εξής στο άρθρο 61 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. κατά συνέπεια, το πρόγραμμα Grotius, όσον αφορά τη δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις, εμπίπτει σήμερα στις διατάξεις του άρθρου 61 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. η δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις, που περιλαμβανόταν μεταξύ των θεμάτων κοινού ενδιαφέροντος τα οποία προβλέπονταν στο πρώην άρθρο Κ.1 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, περιλαμβάνεται στο εξής στο άρθρο 29 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. κατά συνέπεια, το πρόγραμμα Grotius, όσον αφορά τη δικαστική συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις εμπίπτει σήμερα στις διατάξεις του άρθρου 29 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η παρούσα απόφαση δεν αναφέρεται σε αυτό το τελευταίο τμήμα του προγράμματος.(4) Η Επιτροπή ξεκίνησε προβληματισμό σχετικά με το μέλλον του προγράμματος Grotius όσον αφορά τη δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις (στο εξής "Grotius-αστικές υποθέσεις"). ο προβληματισμός αυτός αναφέρεται ιδίως στις σχέσεις του προγράμματος αυτού με τα άλλα προγράμματα χρηματοδότησης, ήτοι τη δράση Robert-Schuman [16], καθώς και τα προγράμματα που συνδέονται με την υλοποίηση ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης, σε συνάρτηση με τον τίτλο IV της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ή με τον τίτλο VΙ της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.[16] Η δράση Robert-Schuman αποτελεί μέσο οικονομικής στήριξης που θεσπίστηκε το 1998 (απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 22ας Ιουνίου 1998 που εκδόθηκε βάσει του πρώην άρθρου 100Α της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας, για τη θέσπιση του προγράμματος δράσης σχετικά με τη βελτίωση της ευαισθητοποίησης των ασκούντων νομικά επαγγέλματα στο κοινοτικό δίκαιο, Επίσημη Εφημερίδα αριθ. L 196 της 14ης Ιουλίου 1998, σ.24) για περίοδο τριών ετών, που στοχεύει να ενισχύσει και να υποστηρίξει τις πρωτοβουλίες, στον τομέα της εκπαίδευσης και της ενημέρωσης, που προορίζονται να βελτιώσουν την ευαισθητοποίηση στο κοινοτικό δίκαιο των ασκούντων νομικά επαγγέλματα οι οποίοι συμμετέχουν στη διοίκηση της δικαιοσύνης, ήτοι των δικαστών, εισαγγελέων και δικηγόρων των κρατών μελών.(5) Εν αναμονή του αποτελέσματος των προβληματισμών αυτών, πρέπει να διασφαλιστεί ότι οι ασκούντες νομικά επαγγέλματα θα μπορέσουν να συνεχίσουν να επωφελούνται της οικονομικής στήριξης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας για την υλοποίηση των δράσεων που προορίζονται να διευκολύνουν τη δικαστική συνεργασία μεταξύ των κρατών μελών, ενισχύοντας την αμοιβαία γνώση των νομικών και δικαστικών συστημάτων. το πρόγραμμα Grotius-αστικές υποθέσεις πρέπει κατά συνέπεια να παραταθεί για το έτος 2001.(6) Ο παρών κανονισμός θεσπίζει, για τη διάρκεια του προγράμματος, χρηματοδοτική πίστωση που αποτελεί για τη δημοσιονομική αρχή την προνομιακή αναφορά, δυνάμει του σημείου 33 της διοργανικής συμφωνίας της 6ης Μαΐου 1999 μεταξύ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, του Συμβουλίου και της Επιτροπής για τη δημοσιονομική πειθαρχία και τη βελτίωση της διαδικασίας του προϋπολογισμού [17][17] ΕΕ C 172 της 18ης Ιουνίου 1999, σ.1.ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:Άρθρο 1Το πρόγραμμα Grotius, όπως καταρτίστηκε με την κοινή δράση της 28ης Οκτωβρίου 1996 που εγκρίθηκε από το Συμβούλιο βάσει του πρώην άρθρου Κ.3 της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, για τη θέσπιση προγράμματος ενθάρρυνσης και ανταλλαγών απευθυνόμενου στους ασκούντες συναφή προς τη δικαιοσύνη επαγγέλματα (Grotius) (96/636/JAI), παρατείνεται για το έτος 2001 όσον αφορά τη δικαστική συνεργασία σε αστικές υποθέσεις.Οι διατάξεις της προαναφερθείσας κοινής δράσης που συνδέονται ειδικότερα με τη διαδικασία εξακολουθούν να τυγχάνουν εφαρμογής για την υλοποίηση του εν λόγω προγράμματος το 2001.Άρθρο 2Η χρηματοδοτική πίστωση για την εκτέλεση του προγράμματος για το έτος 2001 καθορίζεται σε 650.000 ευρώ.Η πίστωση αυτή θα θεσπιστεί από τη δημοσιονομική αρχή εντός του ορίου των χρηματοπιστωτικών προοπτικών.Άρθρο 3Η Επιτροπή υποβάλει ετήσια έκθεση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στο Συμβούλιο, κατά τη λήξη του οικονομικού έτους 2001, σχετικά με την εφαρμογή του προγράμματος.Άρθρο 4Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.Βρυξέλλες, [...]Για το ΣυμβούλιοΟ Πρόεδρος>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>>ΘΕΣΗ ΠIΝΑΚΑ>


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 7.3.2009
 FR
 Journal officiel de l'Union européenne
 C 55/50
 Recours introduit le 21 janvier 2009 — Biocaps/Commission
 (Affaire T-24/09)
 (2009/C 55/89)
 Langue de procédure: le français
 Parties
 Partie requérante: Biocaps (Orsay, France) (représentants: Y.-R. Guillou, H. Speyart et T. Verstraeten, avocats)
 Partie défenderesse: Commission des Communautés européennes
 Conclusions de la partie requérante
 —
 annuler la décision litigieuse; et
 —
 condamner la Commission à ses propres dépens et à ceux exposés par les requérants.
 Moyens et principaux arguments
 La requérante, entité juridique responsable de l'exploitation du Laboratoire Champagnat Desmoulins Philippakis, demande l'annulation de la décision C(2008) 6524 de la Commission, du 29 octobre 2008, par laquelle la Commission avait ordonné, en vertu de l'article 20, paragraphe 4, du règlement no 1/2003 (1), audit laboratoire, ainsi qu'à l'ensemble des entités contrôlées directement ou indirectement par elle, de se soumettre à une inspection portant sur leur participation aux et/ou mise en œuvre éventuelle d'accords ou de pratiques concertées contraires aux dispositions de l'article 81 CE et/ou 82 CE.
 Ce comportement se serait notamment manifesté sous forme de décisions visant à empêcher des pharmaciens et/ou des personnes morales d'accéder au marché des services d'analyses de biologie médicale, de restreindre leur activité sur ce marché ou de les exclure de ce marché.
 À l'appui de son recours, la requérante fait valoir un moyen unique tiré d'une violation du principe selon lequel les décisions des institutions communautaires doivent être adressées à des entités dotées de la personnalité juridique, le destinataire de la décision litigieuse n'existant plus au moment de l'adoption de la décision.
 (1) Règlement (CE) no 1/2003 du Conseil du 16 décembre 2002 relatif à la mise en œuvre des règles de concurrence prévues aux articles 81 et 82 du traité (JO 2003, L 1, p. 1).


type: wikipedia

text:
Jill Price (née Rosenberg, born December 30, 1965) is an American author from Southern California, who has been diagnosed with hyperthymesia. She was the first person to receive such a diagnosis, and it was her case that inspired research into hyperthymesia. She has co-authored a book on the subject.
 Abilities
 Price is able to recite details of every day of her life from the time when she was fourteen years old. She can recall various obscure moments of her life in great detail. Her condition, termed hyperthymesia, or "hyperthymestic syndrome", is characterized by a highly superior autobiographical memory.
 Her case was originally researched by a team at the University of California, Irvine: Elizabeth Parker; Larry Cahill; and James McGaugh. Originally anonymised as "AJ", Price was described as being able to recall every day of her life from when she was 14 years old: "Starting on February 5th, 1980, I remember everything. That was a Tuesday." The first report on the study of her brain was published in 2006. In 2008, with Bart Davis, she wrote the book The Woman Who Can't Forget, explaining her life with the condition. The book has allowed her popularity to soar internationally, leading to a demand in public appearances.
 Price's brain was subject to a brain scan and the hippocampus and prefrontal cortex were reportedly normal. It was claimed by research psychologist Gary Marcus, however, that her brain resembled those of people with obsessive compulsive disorder (OCD). Based upon tests he performed on her as well as personal observations, Marcus has speculated that her unusual autobiographical memory is actually a byproduct of compulsively making journal and diary entries. Price has since reacted angrily to such claims and McGaugh has also expressed skepticism for such an explanation. In September 2012, Price gave her first interview in over a year for the UK's Channel 4 documentary The Boy Who Can't Forget and provided an insight into just how difficult life can be for people who have this condition.
 Research scientist Dr. Julia Simner, at the Department of Psychology, University of Edinburgh, has speculated that her abilities are intimately tied to her visualizations of time in space, a form of synesthesia.
 Due to her condition, Price resides with her parents Harrison Harvey and Stacy Harvey.
 Published works
 Price, J. and Davis, B. 2008, The Woman Who Can't Forget: The Extraordinary Story of Living with the Most Remarkable Memory Known to Science—A Memoir, Free Press,
 References
 External links
 ABC News article
 Telegraph - The woman who can remember everything
 Blessed and Cursed by an Extraordinary Memory : NPR Talk of the Nation
 1965 births
 Living people
 American women writers
 21st-century American women


jurisdiction: US

text:
On June 20th, 1933, after appropriate preliminary proceedings, which originated upon petition of certain free shareholders of the First Lithuanian Building Loan Association of Baltimore City, a receiver was appointed to take charge of the assets of this institution. Subsequently thereto other free shareholders, appellants on this record, filed a petition in which it was represented that the cash position of the association had been materially improved since the receiver's appointment, and there was no good reason why its management should not then revert to the members of the association. This petition concluded with a prayer that the court require the receiver to state an account, and that he thereupon be discharged. The chancellor passed an order upon the petition, refusing the relief prayed, but requiring the receiver to file an answer within ten days, and reserving to each side the right to take testimony. Answers were *Page 490
 thereupon filed by the free shareholders at whose instance the receiver was appointed, as well as by the receiver, in both of which appellants' application for the discharge of the receiver was resisted. Shortly thereafter, on December 7th, 1934, the receiver filed his report, a part of which consisted of an audit or statement previously made by a certified public accountant, which statement counsel have agreed may be considered by us without waiver of objections by appellants. With reference to this statement, it is to be observed that if a court audit was essential, there is and has been no contention that this audit or statement gratifies this requirement, and this is readily understood, when it is considered that no dividend was stated in connection therewith, no order nisi was passed thereon, and, further, the parties affected by it were not notified of its filing, as provided by rule of the lower court, to which reference will subsequently be made.
 On December 20th, 1934, the receiver filed a petition with the court, in which he sought authority to pay in full at that time one hundred free shareholders whose accounts were under five dollars and to pay a ten per cent. cash dividend to all other free shareholders, without having the court auditor make an audit stating such distribution, because of the time which the statement of such an account would consume, it being represented that the shareholders were urgently in need of funds at that season of the year. This petition was presented to the court in chambers, but in the presence of counsel for appellants, over whose objection the chancellor immediately passed an order authorizing the receiver to make such distribution. On the same date counsel for appellants filed a petition with the court, in which it was recited that their petition for the receiver's discharge was still pending before the court; that they were in the process of analyzing the report of the receiver, which included the account or audit above referred to, and notwithstanding this the receiver had prepared to pay the dividends above mentioned to free shareholders without *Page 491
 having an auditor's account stated; that their counsel had recently learned of this purpose, and had appeared before the chancellor at the time the order was signed authorizing such distribution, and it had been signed over their objection, thus depriving them of an opportunity to make objections, and file exceptions to such claims as might be improper, illegal, or unwarranted. The petitioners prayed that the court rescind its order passed earlier in the day directing such distribution, so that distribution, if made, should be had in the regular manner, with full opportunity to petitioners to make proper objections and exceptions thereto. The court refused to rescind its order authorizing distribution, giving as a reason therefor that the petition to discharge the receiver had long been pending; that checks for the dividends were then ready for mailing, depositors were in need of dividends; and he had reasonable assurance from the receiver that the books showed to whom such dividends were payable, and if any error should be detected in a later audit, it could then be corrected in the succeeding dividend, and he saw no reason for the extra expense and delay of a formal court audit when the matter could be safeguarded in subsequent distribution. From this order appellants appeal, as well as from an order passed by the court on January 7th, 1935, upon application of appellants, to dismiss their petition for discharge of the receiver, which order was passed by the court after appellants' counsel had filed, with leave of court, an order to dismiss the petition. The chancellor later added thereon that the cause was ready for hearing before him, witnesses and counsel were present, and he authorized and directed the dismissal of the petition, "but not without prejudice." This order was passed in open court, after a lengthy colloquy between court and counsel for the parties, and for the purpose of this opinion it need not be detailed here. However, we are convinced that the chancellor, who had had the petition for the receiver's discharge before him for several months, and who, it appears, had recently discussed the matter with *Page 492
 counsel for appellants, felt that the object of the order for dismissal, which, as stated, was filed only after all the parties were present and ready for hearing, was to secure a further postponement.
 The general principles announced by decisions of this court and other jurisdictions undoubtedly give a plaintiff in a chancery suit the right to dismiss his proceedings, unless they have reached such a point that the opposite party has acquired rights against him. Camden Sewer Co. v. Salisbury, 157 Md. 175,145 A. 497; Riley v. First National Bank, 81 Md. 14, 31 A. 585; Bankv. Rose, 1 Rich Eq. (S.C.) 292, 294; Miller on EquityProcedure, page 132. However, the effect of this order would seem to be unimportant, since we do not construe it as a denial to appellants of the right at some later stage of the proceedings to file another petition seeking to have the receiver relieved of his duties. It expressed only the chancellor's disapproval of what he regarded as an attempt to deprive him of then hearing the matter upon its merits. Therefore, since we have no doubt that it could not preclude appellants from renewing their petition at some later stage of the receivership proceedings, they were not injured thereby, for which reason the order should not be reversed.
 The substantial question appearing upon this record involves the correctness of the order passed December 20th, 1934, in which distribution was authorized without an audit first having been made. Rule 15 of the Circuit Court No. 2 of Baltimore City, which is before us, provides that, at the time an auditor shall file an account with the clerk in any cause referred to him, he shall give notice by means of a postal card to every party to the cause, or his solicitor, of the fact of filing, the time of filing, and of the day when, in the absence of objection, the same may be ratified, and such report shall legally stand for confirmation after the tenth day, reckoning from the day of filing, unless exceptions shall have been previously filed to the same. Therefore, had the court required an audit in this case, the same could have been ratified within ten *Page 493
 days, unless some interested party had felt himself injured by its terms and had objected thereto. Section 19 of article 16 of the Code provides for the appointment of auditors by judges of courts of equity, and further provides: "And all accounts to be stated, audited, or settled by such court, shall be referred for such purpose to the auditor," etc. The language of this section has existed as a part of the statutory law of this state without substantial change since the passage of chapter 72 of the Acts of 1785, in construing which original act Chancellor Bland, in the case of Dorsey v. Hammond, 1 Bland, 463, 467, said, "But the Chancellor has been authorized to appoint an auditor during his pleasure. [1785, ch. 72, sec. 18.] This auditor is the calculator and accountant of the court. He is stationed near to the Chancellor, and, when any calculations or statements are wanted, all the pleadings, exhibits and proofs are put into his hands, so as to enable him fully to investigate, and put the whole matter in proper order as required. As an incident to every reference of a case to the auditor, he is thereby virtually, if not expressly, as under a commission to audit accounts, authorized to take any testimony deemed requisite in relation to any account which may be necessary or which the parties may desire to be stated by him." Again, in the case of Townshend v. Duncan, 2 Bland, 45, 75, the court, in referring to the same act, said: "But there is nothing in that, or in any other legislative enactment which either expressly, or virtually withholds from the auditor any other authority which necessarily or properly belongs to his office; or which abrogates any powers or duties which had been assigned to masters in Chancery, to commissioners to audit accounts, to an auditor, or to any other similar officer, whose assistance the Chancellor had found to be useful, or indispensably necessary to the proper exercise of his jurisdiction."
 The cases of Wisner v. Wilhelm, 48 Md. 1; Barroll v.Forman, 88 Md. 188, 40 A. 883; Morris v. Bright, 126 Md. 286,94 A. 914; Derlin v. Derlin, 142 Md. 352, 121 A. 27; Frock v.Columbian Const. Co., 142 Md. 413, 121 A. 366, *Page 494
 might also be cited as illustrative of the fact that the established practice in this state has been to refer to the court auditor such proceedings. The matter finally resolves into this question: Was this order, passed as we have observed in contravention of the generally accepted and established principles of equity jurisprudence in this state, improper? Appellee, while conceding the correctness of these general principles, nevertheless contends that in this particular case no injury was done appellants, or in any event any error which may have occurred can be adjusted when a formal audit is made, before a further dividend is declared. But do the facts appearing on this record justify this contention? While it may later prove to be true, still, if from a consideration of the record we cannot determine it to be correct, the order should be reversed. In this case appellants own and represent 289 free shareholders whose accounts total $623,501.27 out of a total number of 671 such free shareholders with accounts amounting to $759,920.49, yet by his order the chancellor authorized distribution of more than $7,500 of the cash assets in the receiver's hands without affording them an opportunity of having a statement before them for consideration. In their petition for rescission of the order it was alleged that they had been engaged in attempting to analyze the statement or audit made by the certified public accountant, and were then in the process of analyzing the receiver's report, but by the court's action they were deprived of the opportunity of making objections and filing exceptions to the allowance of such claims as might be improper. As free shareholders they had rights which were entitled to protection, but if it should develop that by virtue of this order a dividend was paid to one or more persons not entitled to receive it, and such parties were irresponsible financially, what redress could the court give them, even though such mistakes were shown in an audit thereafter made? Manifestly, however meritorious their objections, appellants would be without protection, because the receiver had paid the dividends under an order of court and his bond would not be *Page 495
 liable for any such errors. Plainly, it is not sufficient to sustain the order because we cannot definitely say they have not been injured thereby, when there has been no opportunity afforded them to object and show such injury, but it is our duty to reverse if we feel an injury may have been committed against any one who was denied such privilege. If it develops that none of appellants have been injured by the court's action, this course can do no injustice, while, on the other hand, if funds have been erroneously distributed to their injury, the receiver's bond should be liable therefore.
 Concededly, the motives of the receiver and the chancellor were laudable, but this fact cannot justify so radical a departure from the settled and established chancery practice in this state, without an affirmative showing that appellants were uninjured thereby, a fact which is not shown from the record.
 Order of December 20th, 1934, reversed, and order of January7th, 1935, affirmed, with costs to appellants.


text:
 13.10.2012
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 C 311/5
 Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Equality Tribunal (Ierland) op 30 juli 2012 — Z/A Government Department en the Board of Management of a Community School
 (Zaak C-363/12)
 2012/C 311/06
 Procestaal: Engels
 Verwijzende rechter
 het Equality Tribunal
 Partijen in het hoofdgeding
 Verzoekende partij: Z
 Verwerende partijen: A Government Department en the Board of Management of a Community School
 Prejudiciële vragen
 1)
 Gelet op de volgende bepalingen van primair recht van de Europese Unie:
 i)
 artikel 3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie,
 ii)
 de artikelen 8 en 157 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en/of
 iii)
 de artikelen 21, 23, 33 en 34 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie
 Moet richtlijn 2006/54/EG, en inzonderheid de artikelen 4 en 14 ervan, aldus worden uitgelegd dat sprake is van discriminatie op grond van geslacht wanneer aan een vrouw — wier genetisch kind ingevolge een draagmoederschapsovereenkomst is geboren en die verantwoordelijk is voor de zorg voor haar genetisch kind vanaf de geboorte — met moederschaps- en/of adoptieverlof overeenkomend betaald verlof wordt geweigerd?
 2)
 Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, is richtlijn 2006/54/EG (1) verenigbaar met de bovenstaande bepalingen van primair recht van de Europese Unie?
 3)
 Gelet op de volgende bepalingen van primair recht van de Europese Unie:
 i)
 artikel 10 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en/of
 ii)
 de artikelen 21, 26 en 34 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie
 Moet richtlijn 2000/78/EG (2), en inzonderheid de artikelen 3, lid 1, en 5 ervan, aldus worden uitgelegd dat sprake is van discriminatie op grond van handicap wanneer een vrouw — die een handicap heeft waardoor zij niet kan bevallen, wier genetisch kind ingevolge een draagmoederschapsovereenkomst is geboren en die verantwoordelijk is voor de zorg voor haar genetisch kind vanaf de geboorte — met moederschaps- en/of adoptieverlof overeenkomend betaald verlof wordt geweigerd?
 4)
 Indien de derde vraag ontkennend wordt beantwoord, is richtlijn 2000/78/EG verenigbaar met de bovenstaande bepalingen van primair recht van de Europese Unie?
 5)
 Kan een beroep worden gedaan op het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van personen met een handicap voor de uitlegging en/of de betwisting van de geldigheid van richtlijn 2000/78/EG?
 6)
 Indien de vijfde vraag bevestigend wordt beantwoord, is richtlijn 2000/78/EG, en inzonderheid de artikelen 3 en 5 ervan, verenigbaar met de artikelen 5, 6, 27, lid 1, sub b, en 28, lid 2, sub b, van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van personen met een handicap?
 (1) Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking) (PB L 204, blz. 23).
 (2) Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB L 303, blz. 16).


text:
Huit navires de la Royal Navy ont porté le nom de HMS Undine:
 Le HMS Undine (1847) était un Packet boat à roues à aubes en fer acheté en 1847 et vendu en 1854.
 Le HMS Undine devait être un vaisseau à hélice en bois. Il a été posé en 1861 mais a été annulé en 1863.
 Le HMS Undine (1881) était une goélette, précédemment en service civil sous le nom de Morna. Il a été acheté en 1881 et vendu en 1888.
 Le HMS Undine était un navire de garde-côtes, précédemment appelé . Il a été rebaptisé HMS Undine en 1904 et a été vendu en 1906.
 Le HMS Undine était un navire de base, précédemment nommé . Il avait été lancé en 1884 pour le service civil, d'abord sous le nom de Hiawatha, puis de Mizeppa. Il a été acheté par la marine en 1888 comme yacht à hélice et a été renommé . Il a été converti en navire de base en 1889 et a été renommé HMS Undine en 1907, avant d'être vendu en 1912.
 Le HMS Undine (1917) était un destroyer de classe R lancé en 1917 et vendu en 1928. Il a ensuite fait naufrage plus tard cette année-là et l'épave a été vendue pour être démantelée.
 Le HMS Undine (N48) était un sous-marin de classe U lancé en 1937 et coulé en 1940.
 Le HMS Undine (R42) était un destroyer de classe U lancé en 1943. Il a été converti en frégate de type 15 entre 1952 et 1954 et a été démantelé en 1965.


type: other

text:
DICTAMEN DGAJ No 431/2018
 La Secretaría de la Función Pública, ratifica el Dictamén DGAJ No 431/2018 en respuesta a la consulta realizada por el Viceministerio de de Administración Financiera del Ministerio de Hacienda, a través de la Nota SSEAF No 62/2018 de fecha 30 de abril de 2018 y que tuviera ingreso a esta institución a través del expediente con registro de mesa de entrada SFP No 2393 de fecha 04 de mayo de 2018, solicita la expedición de Dictamen Jurídico, respecto al siguiente planteamiento: “...conforme a lo indicado en el punto 3)1, solicitamos a la Secretaría de la Función Pública que especifique esos mecanismos por los cuales las personas con discapacidad (PcD) accederá a los cargos públicos, que es un requisito necesario para la habilitación de las personas con discapacidad (PcD), ya que los OEE han remitido sus solicitudes de habilitación de nombramientos en el SINARH”.
 DICTAMEN DGAJ No 193/2018
 Mediante el presente dictamen la Dirección General de Asuntos Jurídicos de la Secretaría de la Función Pública, expresa: conforme a las consideraciones expuestas en el punto III, concluye que el mandato legal de exonerar del procedimiento de Concurso Público de Oposición para acceder a la función pública respecto de las personas con discapacidad (PcD) contenido en el in fine del Art. 51 de la Ley 6026/2018 “QUE APRUEBA EL PRESUPUESTO GENERAL DE LA NACIÓN PARA EL EJERCICIO FISCAL 2018” debe ser acatado por la Secretaría de la Función Pública.
 Interpretación del Artículo 42 de la Ley No 1626/2000 "De la Función Pública" - Dictamen DGAJ No 243/2017
 El Prof. Dr. Carlos Luis Mendoza Peña, Director de Carrera - Facultad de Derechos y Ciencias Sociales, de la Universidad Nacional de Asunción, y Profesor Adjunto de la catedra de Procesal Penal y Criminología sede central de la misma institución, sugiere la socialización y publicación del Dictamen No 243 de fecha 21 de marzo de 2017.
 Mediante el Dictamen DGAJ No 243/2017, la Secretaría de la Función Pública (SFP), a través de la Dirección General de Asuntos Jurídicos (DGAJ), expresa el parecer institucional en relación a la interpretación del Artículo 42 de la Ley No 1626/2000 "De la Función Pública".
 Exp. No 3155/2018
 DICTAMEN DGAJ No 396/2017
 Esta Secretaría Ejecutiva en uso de la atribución que le confiere el Artículo 5o de la Ley No 2479/2004 "QUE ESTABLECE LA OBLIGATORIEDAD DE LA INCORPORACIÓN DE PERSONAS CON DISPACIDAD EN LAS INSTITUCIONES PÚBLICAS" ha resuleto emitir un dictamen genérico, a fin de que los Organismos y Entidades del Estado (OEE), obligados a su cumplimiento tomen conocimiento de la postura institucional respecto del tema de referencia.
 DICTAMEN DGAJ No 1239/2016
 En vista de los recurrentes pedidos de dictámenes realizados a esta Secretaría Ejecutiva, con relación al reconocimiento de derechos de los funcionarios públicos, en los casos de movilidad laboral (traslados), adjudicación en Concursos Públicos de Oposición o nuevos nombramientos en otros OEE por concursos interinstitucionales, en el marco de las disposiciones de la Ley No 1626/2000 “De la Función Pública”, esta Secretaría Ejecutiva en uso de la atribución que le confiere el artículo 99, ha resuelto expedirse a través de un dictamen genérico a fin de poner a conocimiento de los OEE y la ciudadanía en general, la opinión institucional respecto al tema de referencia.
 En respuesta a la Nota PR/SFP/GAB No 1154/2016, por la cual la Secretaría de la Función Pública solicitó un informe respecto de la homologación del Contrato Colectivo de Condiciones de Trabajo entre representantes de la Contraloría General de la República y funcionarios, el MTESS remitió la Nota No 125/16 identificada como expediente SFP No 2778/2016, con copias autenticadas de la Resolución VMT No 508/15 de fecha 17 de diciembre de 2015 y del CCCT.
 En base a estos antecedentes la Dirección General de Asuntos Jurídico emite el Dictamen DGAJ No 615/2016.
 Nota PR/SFP/GAB No 3217/2016
 Resolución VTS No 508/2015 y CCCT
 Nota PR/SFP/GAB No 3216/2016
 Nota PR/SFP/GAB No 1154/2016
 Nota PR/SFP/GAB No 3218/2016
 Nota MTESS No 125/2016
 Dictamen DGJA No 615.2016
 DICTAMEN DGAJ No 69/2016
 En vista de los recurrentes pedidos de dictámenes realizados a esta Secretaría Ejecutiva con relación a la situación jurídica de los funcionarios públicos que hayan alcanzando la edad establecida (65 años) en las normativas vigentes para la jubilación obligatoria. Esta Secretaría Ejecutiva en uso de la atribución que le confiere el Art. 99 de la Ley No 1626/2000 "De la Función Pública" ha decidido emitir un dictamen genérico, respecto deltema de referencia, a fin de que sus conclusiones le sean aplicados a todos los casos similares que pudieran presentarse eventualemente.
 EN VISTA A LOS RECURRENTES PEDIDOS DE DICTÁMENES EFECTUADOS POR DIVERSOS ORGANISMOS Y ENTIDADES DEL ESTADO (OEE) EN RELACIÓN A LA IMPLEMENTACIÓN DE LA RESOLUCIÓN SFP No 1317/15 "QUE DISPONE QUE EL REGISTRO DE ASISTENCIA DE LOS SERVIDORES PÚBLICOS PERMANENTES, CONTRATADOS Y COMISIONADOS PARA SUS TRAMITACIONES A SER REALIZADAS ANTE LA SECRETARÍA DE LA FUNCIÓN PÚBLICA (SFP) SEAN A TRAVÉS DE REGISTROS DE CONTROL TECNOLÓGICOS, DESDE EL MES DE ENERO DE 2016", LA SECRETARÍA DELA FUNCIÓN PÚBLICA, EN USO DE LA ATRIBUCIÓN CONFERIDA POR EL ARTÍCULO 99o DE LA LEY 1626/2000, HA RESUELTO EMITIR UN DICTAMEN GENÉRICO RESPECTO AL TEMA DE REFERENCIA, A FIN DE QUE SUS CONCLUSIONES SEAN APLICADAS A TODOS LOS CASOS ANÁLOGOS QUE PUDIERAN PRESENTARSE EVENTUALMENTE.


type: contracts

text:
 Avis juridique important
 |
 11992M/PRO/SEBC/02
 Verdrag betreffende de Europese Unie - Protocol betreffende de statuten van het Europees stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank - Hoofdstuk II: Doelstellingen en taken van het ESCB - Artikel 2: Doelstellingen
 Publicatieblad Nr. C 191 van 29/07/1992 blz. 0069
 Artikel 2 Doelstellingen Overeenkomstig artikel 105, lid 1, van het Verdrag is het hoofddoel van het ESCB het handhaven van prijsstabiliteit. Onverminderd het doel van prijsstabiliteit ondersteunt het ESCB het algemene economische beleid in de Gemeenschap ten einde bij te dragen tot de verwezenlijking van de in artikel 2 van het Verdrag omschreven doelstellingen van de Gemeenschap. Het ESCB handelt in overeenstemming met het beginsel van een open markteconomie met vrije mededinging, waarbij een doelmatige allocatie van middelen wordt bevorderd, en met inachtneming van de beginselen die zijn neergelegd in artikel 3 A van het Verdrag.


text:
 30.8.2008
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 C 223/40
 Определение на Първоинстанционния съд от 26 юни 2008 г. — Gibtelecom/Комисия
 (Съединени дела T-433/03, T-434/03, T-367/04 и T-244/05) (1)
 (Конкуренция - Далекосъобщения - Решения за оставяне без разглеждане на жалби на основание член 86 ЕО - Невземане на становище от страна на Комисията по жалби на основание член 86 ЕО - Жалби за отмяна - Искове за установяване на неправомерно бездействие - Отпадане на предмета на правния спор в хода на производството - Липса на основание за постановяване на съдебно решение по същество)
 (2008/C 223/67)
 Език на производството: английски
 Страни
 Ищец: Gibtelecom Ltd (Гибралтар) (представители: M. Llamas, barrister, и B. O'Connor, solicitor)
 Ответник: Комисия на Европейските общности (представители: първоначално F. Castillo de la Torre и A. Whelan, впоследствие F. Castillo de la Torre)
 Предмет
 От една страна, искане за отмяна на твърдяни решения на Комисията от 17 октомври 2003 г., 5 юли 2004 г. и 26 април 2005 г., които оставят без разглеждане две жалби, с които Комисията е поканена да предприеме действия на основание член 86, параграф 3 ЕО с цел да преустанови нарушения на общностното право, за които се твърди, че са извършени от Кралство Испания и от друга страна, искане, целящо да установи, в съответствие с член 232 ЕО, че като не е взела становище относно действията, които възнамерява да предприеме по определени аспекти на едната от горепосочените жалби, Комисията не е изпълнила задълженията си по общностното право.
 Диспозитив
 1)
 Липсва основание за постановяване на решение по същество.
 2)
 Липсва основание за произнасяне по направената от Кралство Испания молба за встъпване по дело Т-367/04.
 3)
 Gibtelecom Ltd и Комисията понасят направените от тях съдебни разноски.
 (1) ОВ C 59, 6.3.2004 г.


text:
 31.7.2017
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 C 249/9
 Rozsudek Soudního dvora (prvního senátu) ze dne 31. května 2017 – Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) v. Evropská komise
 (Věc C-228/16 P) (1)
 („Kasační opravný prostředek - Státní podpora - Rozhodnutí o odložení - Odmítnutí Evropské komise pokračovat v přezkumu stížnosti navrhovatelky - Neexistence podpory po ukončení předběžné fáze přezkumu - Čistě potvrzující rozhodnutí - Podmínky legality zrušení rozhodnutí o odložení jeho autorem ab initio“)
 (2017/C 249/12)
 Jednací jazyk: řečtina
 Účastnice řízení
 Účastnice řízení podávající kasační opravný prostředek: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (zástupci: E. Bourtzalas, advokát, A. Oikonomou, E. Salaka, C. Synodinos a H. Tagaras, dikigoroi, D. Waelbroeck, advokát)
 Další účastnice řízení: Evropská komise (zástupci: A. Bouchagiar a É. Gippini Fournier, zmocněnci)
 Výrok
 1)
 Usnesení Tribunálu Evropské unie ze dne 9. února 2016, DEI v. Komise (T-639/14, nezveřejněné, EU:T:2016:77), se zrušuje.
 2)
 Věc se vrací Tribunálu Evropské unie.
 3)
 O nákladech řízení bude rozhodnuto později.
 (1) Úř. věst. C 211, 13.6.2016.


type: legislation

text:
 ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
 Βρυξέλλες, 12.1.2016
 COM(2015) 687 final
 2015/0315(NLE)
 Πρόταση
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
 για την τροποποίηση της απόφασης αριθ. 529/2013/ΕΕ προκειμένου να περιληφθούν επίπεδα αναφοράς για τη δασική διαχείριση, ελάχιστες τιμές για τον ορισμό του δάσους και το έτος βάσης των εκπομπών για τη Δημοκρατία της Κροατίας
 ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ
 Η απόφαση αριθ. 529/2013/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Μαΐου 2013, σχετικά με λογιστικούς κανόνες για τις εκπομπές και τις απορροφήσεις αερίων θερμοκηπίου από δραστηριότητες σχετιζόμενες με τις χρήσεις γης, τις αλλαγές χρήσεων γης και τη δασοπονία και πληροφόρηση για δράσεις σχετιζόμενες με τις δραστηριότητες αυτές, τέθηκε σε ισχύ στις 7 Ιουλίου 2013 με τη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα L 165 της 18ης Ιουνίου 2013. Η εν λόγω απόφαση ορίζει επίπεδα αναφοράς κράτους μέλους για τη δασική διαχείριση, ελάχιστες τιμές για τον ορισμό του δάσους και το έτος ή την περίοδο βάσης των εκπομπών στα παραρτήματα II, V και VI αντιστοίχως.
 Μετά την προσχώρηση της Δημοκρατίας της Κροατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση την 1η Ιουλίου 2013, τα παραρτήματα II, V και VI της απόφασης 529/2013/ΕΕ θα πρέπει επίσης να περιλαμβάνουν το συγκεκριμένο επίπεδο αναφοράς, τις τιμές για τον ορισμό του δάσους και το έτος βάσης των εκπομπών, αντίστοιχα για την Κροατία. Οι εν λόγω πληροφορίες υποβλήθηκαν από την Κροατία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
 (1)Η προτεινόμενη τιμή για το επίπεδο αναφοράς είναι σύμφωνη με την τιμή που εγγράφεται στο προσάρτημα της απόφασης 2/CMP.7 σχετικά με τη χρήση γης, τις αλλαγές χρήσεων γης και τη δασοπονία, ενώ οι τιμές για τον ορισμό του δάσους και το έτος βάσης είναι σύμφωνες με τις τιμές που ορίζονται στην αρχική έκθεση της Δημοκρατίας της Κροατίας δυνάμει του πρωτοκόλλου του Κιότο.
 Η νομική βάση της τροποποίησης είναι το άρθρο 50 της πράξης προσχώρησης της Κροατίας. Η τροποποίηση πρέπει να εγκριθεί από το Συμβούλιο, κατόπιν πρότασης της Επιτροπής.
 1.ΤΟ ΠΛΑIΣΙΟ ΤΗΣ ΠΡOΤΑΣΗΣ
 Η απόφαση αριθ. 529/2013/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 21ης Μαΐου 2013, σχετικά με λογιστικούς κανόνες για τις εκπομπές και τις απορροφήσεις αερίων θερμοκηπίου από δραστηριότητες σχετιζόμενες με τις χρήσεις γης, τις αλλαγές χρήσεων γης και τη δασοπονία και πληροφόρηση για δράσεις σχετιζόμενες με τις δραστηριότητες αυτές, τέθηκε σε ισχύ στις 7 Ιουλίου 2013 με τη δημοσίευσή της στην Επίσημη Εφημερίδα L 165 της 18ης Ιουνίου 2013. Η εν λόγω απόφαση ορίζει επίπεδα αναφοράς κράτους μέλους για τη δασική διαχείριση, ελάχιστες τιμές για τον ορισμό του δάσους και το έτος ή την περίοδο βάσης των εκπομπών στα παραρτήματα II, V και VI αντιστοίχως.
 Μετά την προσχώρηση της Δημοκρατίας της Κροατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση την 1η Ιουλίου 2013, τα παραρτήματα II, V και VI της απόφασης 529/2013/ΕΕ θα πρέπει επίσης να περιλαμβάνουν το συγκεκριμένο επίπεδο αναφοράς, τις τιμές για τον ορισμό του δάσους και το έτος βάσης των εκπομπών, αντίστοιχα για την Κροατία. Οι εν λόγω πληροφορίες υποβλήθηκαν από την Κροατία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
 2.ΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ, ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ
 Η νομική βάση της τροποποίησης είναι το άρθρο 50 της πράξης προσχώρησης της Κροατίας. Η τροποποίηση πρέπει να εγκριθεί από το Συμβούλιο, κατόπιν πρότασης της Επιτροπής.
 2015/0315 (NLE)
 Πρόταση
 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ
 για την τροποποίηση της απόφασης αριθ. 529/2013/ΕΕ προκειμένου να περιληφθούν επίπεδα αναφοράς για τη δασική διαχείριση, ελάχιστες τιμές για τον ορισμό του δάσους και το έτος βάσης των εκπομπών για τη Δημοκρατία της Κροατίας
 ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ,
 Έχοντας υπόψη την πράξη προσχώρησης της Δημοκρατίας της Κροατίας, και ιδίως το άρθρο 50,
 Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
 (1)Η απόφαση αριθ. 529/2013/ΕΕ ορίζει επίπεδα αναφοράς κράτους μέλους για τη δασική διαχείριση, ελάχιστες τιμές για τον ορισμό του δάσους και το έτος ή την περίοδο βάσης των εκπομπών στα παραρτήματα II, V και VI αντιστοίχως.
 (2)Μετά την προσχώρηση της Δημοκρατίας της Κροατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση την 1η Ιουλίου 2013, τα παραρτήματα II, V και VI της απόφασης 529/2013/ΕΕ θα πρέπει επίσης να περιλαμβάνουν το συγκεκριμένο επίπεδο αναφοράς, τις τιμές για τον ορισμό του δάσους και το έτος βάσης, αντίστοιχα για την Κροατία.
 (3)Η απόφαση αριθ. 529/2013/ΕΕ θα πρέπει να τροποποιηθεί αναλόγως,
 ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΑΠΟΦΑΣΗ:
 Άρθρο 1
 Στο παράρτημα ΙΙ της απόφασης αριθ. 529/2013/ΕΕ, μετά την καταχώριση για τη Βουλγαρία, προστίθενται τα ακόλουθα:
 «Κροατία
 - 6 289 ».
 Στο παράρτημα V της απόφασης αριθ. 529//2013/ΕΕ, μετά την καταχώριση για τη Βουλγαρία, προστίθεται το ακόλουθο κείμενο για την έκταση (ha), το ποσοστό συγκόμωσης (%) και το ύψος των δέντρων (μ):
 «Κροατία
 0,1 10 2».
 Στο παράρτημα VI της απόφασης αριθ. 529/2013/ΕΕ, μετά την καταχώριση για τη Βουλγαρία, προστίθενται τα ακόλουθα:
 «Κροατία
 1990».
 Η παρούσα απόφαση απευθύνεται στα κράτη μέλη,
 Βρυξέλλες,
 Για την Επιτροπή
 Μέλος της Επιτροπής


text:
Το παρσέκ (parsec) είναι μονάδα μέτρησης μήκους (αποστάσεων) στην αστρονομία. Αντιστοιχεί σε περίπου 3,26 έτη φωτός, το οποίο είναι περίπου 30,9 τρισεκατομύρια (3,09 ) χιλιόμετρα.
 Ορισμός
 Παρσέκ ονομάζεται η απόσταση στην οποία ένας αστέρας παρουσιάζει ετήσια παράλλαξη ίση προς ένα δεύτερο λεπτό της μοίρας (1”).
 Η απόσταση αυτή λαμβάνεται πολύ συχνά ως μονάδα μέτρησης των αποστάσεων στις αστρονομικές παρατηρήσεις.
 Η ονομασία του μέτρου παρσέκ είναι σύντμηση των λέξεων παράλλαξη + σεκόντ (δευτερόλεπτο) και συμβολίζεται διεθνώς ως pc.
 Μεταξύ παράλλαξης και των μονάδων μήκους: παρσέκ, αστρονομικής μονάδας και έτους φωτός υφίσταται η ακόλουθη αντιστοιχία:
 Παράλλαξη 1” = 1 παρσέκ = 206.265 α.μ. = 3,26 ε.φ.
 Παράλλαξη 0”,1 = 10 παρσεκ = 2.062.650 α.μ. = 32,60 ε.φ., κ.ο.κ.
 Ανάλυση σχέσεων
 Η ετήσια παράλλαξη (θ) ενός ουράνιου σώματος είναι η γωνία με την οποία ένας παρατηρητής που βρίσκεται στο ουράνιο αυτό σώμα βλέπει τη μέση ακτίνα της τροχιάς της Γης γύρω από τον Ήλιο (μία αστρονομική μονάδα ή 1 AU). Από την τριγωνομετρία προκύπτει ότι:
 όπου d η απόσταση του ουράνιου αντικειμένου από τον Ήλιο (και χωρίς μεγάλο σφάλμα και από τη Γη). Επειδή η γωνία θ είναι πάρα πολύ μικρή τότε χωρίς μεγάλο σφάλμα ισχύει: tanθ = θ όταν η γωνία θ είναι εκφρασμένη σε ακτίνια (rad). Έτσι η σχέση μεταξύ της απόστασης d του ουράνιου σώματος με ετήσια παράλλαξη θ rad και της μέσης ακτίνας της Γης είναι:
 Η σχέση μεταξύ ακτινίου (rad) και δεύτερου λεπτού της μοίρας (”) είναι:
 Έτσι από τον ορισμό του παρσέκ προκύπτει ότι:
 όπου l.y. = έτη φωτός.
 Αποστάσεις ουρανίων σωμάτων
 Η απόσταση του ενός παρσέκ είναι σχετικά μεγάλη για τις αποστάσεις των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος από τη Γη και σ’ αυτήν την περίπτωση χρησιμοποιείται η αστρονομική μονάδα (1 AU). Όλοι οι γνωστοί αστέρες απέχουν απόσταση μεγαλύτερη του ενός παρσέκ από τη Γη. Για παράδειγμα ο κοντινότερος αστέρας στη Γη μετά τον Ήλιο, ο Εγγύτατος του Κενταύρου, απέχει από τη Γη περίπου 1,29 pc, ενώ οι περισσότεροι αστέρες που φαίνονται με το γυμνό μάτι είναι κοντύτερα των 500 pc. Για τις αποστάσεις των αστέρων του γαλαξία μας χρησιμοποιείται συνήθως το 1 pc και το 1 kpc (1 kpc = 103 pc), ενώ για τις αποστάσεις των άλλων γαλαξιών από τη Γη το 1 Mpc (1 Mpc = 106 pc). Για παράδειγμα η διάμετρος του γαλαξία μας είναι 30 kpc.
 Δείτε επίσης
 Αστρονομική μονάδα
 Έτος φωτός
 Απόσταση (αστρονομία)
 Παράλλαξη (αστρονομία)
 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 http://scienceworld.wolfram.com/astronomy/Parsec.html
 https://web.archive.org/web/20051028062227/http://www.greekastronomy.gr/amateur/amateur_basic01.htm
 Αστρονομικές μονάδες μέτρησης
 Μονάδες μήκους


text:
Swimline - NL991733 - 16x24 Rect Std Ga Pac Diamond Kayak Liner - Above-Ground Pool Liners - Pacific Diamond - fits Kayak and Fanta Sea
 » Home » Above-Ground Pool Liners - Pacific Diamond - fits Kayak and Fanta Sea » 16x24 Rect Std Ga Pac Diamond Kayak Liner » 16x24 Rect Std Ga Pac Diamond Kayak Liner NL991733 My Account | Cart Contents | Checkout
 16x24 Rect Std
 16x24 Rect Std Ga Pac Diamond Kayak Liner
 Part/Model No. NL991733
 UPC#: 723815570253
 16x24 Rect Std Ga Pac Diamond Kayak


text:
 9.2.2008
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali ta’ l-Unjoni Ewropea
 C 37/24
 Rikors ippreżentat fis-26 ta' Novembru 2007 — Gebr. Heller Maschinenfabrik vs L-UASI — Fernández Martinez (HELLER)
 (Kawża T-431/07)
 (2008/C 37/38)
 Lingwa tal-kawża: Il-Ġermaniż
 Partijiet
 Rikorrenti: Gebr. Heller Maschinenfabrik (Nürtingen, il-Ġermanja) (rappreżentanti: W. Kessler u S. Baur, avukati)
 Konvenut: L-Uffiċċju għall-Armonizzazzjoni fis-Suq Intern (Trade marks u Disinni)
 Parti l-oħra quddiem il-Bord ta' l-Appell tal-UASI: Manuel Fernández Martinez (Alicante, Spanja)
 Talbiet tar-rikorrenti
 —
 tannulla d-deċiżjoni tat-Tieni Bord ta' l-Appell tal-UASI tal-11 ta' Settembru 2007 fil-każ R 974/2006-2;
 —
 tiċħad l-oppożizzjoni magħmula mill-parti l-oħra quddiem it-Tieni Bord ta' l-Appell, Manuel Fernández Martinez;
 —
 tordna lill-parti l-oħra quddiem il-Bord ta' l-Appell, Manuel Fernández Martinez, sabiex tbati l-ispejjeż tal-proċedura quddiem id-Diviżjoni ta' Oppożizzjoni u quddiem il-Bord ta' l-Appell tal-UASI u ta' din il-proċedura.
 Motivi u argumenti prinċipali
 Applikant għat-trade mark Komunitarja: Gebr. Heller Maschinenfabrik
 Trade mark Komunitarja kkonċernata: It-trade mark verbali “HELLER” għal prodotti u servizzi fil-klassijiet 7, 37 u 40 (Applikazzjoni Nru 3 306 602).
 Proprjetarju tat-trade mark jew tas-sinjal iċċitat fil-proċedura ta' oppożizzjoni: Manuel Fernández Martinez.
 Trade mark jew sinjal iċċitat fl-oppożizzjoni: It-trade mark figurattiva Spanjola “HELLER” għal prodotti fil-klassi 7 (Nru 2 520 584).
 Deċiżjoni tad-Diviżjoni ta' l-Oppożizzjoni: laqgħet l-oppożizzjoni u ċaħdet l-applikazzjoni
 Deċiżjoni tal-Bord ta' l-Appell: ċaħad l-appell.
 Motivi invokati: Ksur ta' l-Artikolu 8(1)(b) tar-Regolament (KE) Nru 40/94 (1), peress li ma teżistix probabbiltà ta' konfużjoni bejn it-trade marks in kwistjoni.
 (1) Ir-Regolament tal-Kunsill (KE) Nru 40/94 ta' l-20 ta' Diċembru 1993 (ĠU L 11, 14.1.1994, p. 1).


text:
 11.4.2014
 EN
 Official Journal of the European Union
 L 108/3
 AGREEMENT
 between the European Union and the United Republic of Tanzania on the conditions of transfer of suspected pirates and associated seized property from the European Union-led Naval Force to the United Republic of Tanzania
 THE EUROPEAN UNION, hereinafter also referred to as EU,
 of the one part, and
 THE UNITED REPUBLIC OF TANZANIA, hereinafter referred to as ‘Tanzania’,
 of the other part,
 Together hereinafter referred to as the ‘Parties’,
 TAKING INTO ACCOUNT:
 —
 United Nations (UN) Security Council Resolutions (UNSCR) 1814 (2008), 1838 (2008), 1846 (2008), 1851 (2008) and subsequent UNSCRs,
 —
 The 1982 UN Convention on the Law of the Sea (UNCLOS), in particular Articles 100 to 107 and Article 110 thereof,
 —
 EU Council Joint Action 2008/851/CFSP of 10 November 2008 on a European Union military operation to contribute to the deterrence, prevention and repression of acts of piracy and armed robbery off the Somali coast (1) (Operation EUNAVFOR Atalanta), as subsequently amended,
 —
 International human rights law, including the 1966 International Covenant on Civil and Political Rights, and the 1984 Convention against Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment,
 —
 that this Agreement will not affect the Parties' rights and obligations under international agreements and other instruments establishing international courts and tribunals, including the Statute of the International Criminal Court,
 TAKING ALSO INTO ACCOUNT
 —
 the regional initiatives in combating piracy such as initiatives under the African Union (AU), the East African Community (EAC), the Southern Africa Development Community (SADC), the Djibouti Code of Conduct and the Regional Maritime Security and anti-piracy Strategy adopted in Mauritius in 2010,
 HAVE AGREED AS FOLLOWS:
 Article 1
 Aim
 This Agreement defines the conditions and modalities for the transfer from EUNAVFOR to Tanzania of persons suspected of intending to commit, committing or having committed acts of piracy and detained by EUNAVFOR, and associated property seized by EUNAVFOR, and for their treatment after such transfer.
 Article 2
 Definitions
 For the purposes of this Agreement:
 (a)
 ‘European Union-led Naval Force (EUNAVFOR)’ shall mean EU military headquarters and national contingents contributing to the EU operation ‘Atalanta’, their ships, aircraft and assets;
 (b)
 ‘Operation’ shall mean the preparation, establishment, execution and support of the military mission established by EU Council Joint Action 2008/851/CFSP and/or its successors;
 (c)
 ‘national contingents’ shall mean units and ships belonging to the Member States of the European Union and to other States participating in the operation;
 (d)
 ‘Sending State’ shall mean a State providing a national contingent for EUNAVFOR.
 (e)
 ‘Piracy’ shall mean piracy as defined in Article 101 of UNCLOS;
 (f)
 ‘Transferred person’ shall mean any person suspected of intending to commit, committing or having committed, acts of piracy and transferred by EUNAVFOR to Tanzania under this Agreement.
 Article 3
 General principles
 1. Tanzania may accept, upon the request of EUNAVFOR, the transfer by EUNAVFOR of persons detained by EUNAVFOR in connection with piracy and associated seized property and submit such persons and property to its competent authorities for the purpose of investigation and prosecution. Agreement on acceptance of a proposed handover will be made on a case by case basis by Tanzania, taking into account all relevant circumstances including the location of the incident.
 2. EUNAVFOR shall transfer persons only to competent law enforcement authorities of Tanzania.
 3. The Parties shall treat the persons referred to in Article 1, both prior to and following transfer, humanely and in accordance with international human rights obligations, including the prohibition of torture and cruel, inhuman and degrading treatment or punishment, the prohibition of unlawful detention, and in accordance with the requirement to have a fair trial.
 4. Transfers shall not be carried out before the competent law enforcement authorities of Tanzania decide, in accordance with Tanzanian internal procedures, on the basis of evidence forwarded by EUNAVFOR through relevant communication channels, that there are reasonable prospects of securing a conviction of persons detained by EUNAVFOR.
 Article 4
 Treatment, prosecution and trial of transferred persons
 1. Transferred persons shall be treated humanely and shall not be subjected to torture or cruel, inhuman or degrading treatment or punishment, shall receive reasonable accommodation and nourishment and access to medical treatment, and shall be able to carry out religious observance.
 2. Transferred persons shall be brought promptly before a judge or other officer authorised by law to exercise judicial power, who shall decide without delay on the lawfulness of their detention and shall order their release if the detention is not justified.
 3. Transferred persons shall be entitled to trial within a reasonable time or to release.
 4. In the determination of any criminal charge against them, any transferred persons shall be entitled to a fair and public hearing by a competent, independent and impartial tribunal established by law.
 5. Transferred persons charged with a criminal offence shall be presumed innocent until proved guilty according to law.
 6. In the determination of any criminal charge against them, transferred persons shall be entitled to the following minimum guarantees, in full equality:
 (a)
 to be informed promptly and in detail in a language which they understand of the nature and cause of the charge against them;
 (b)
 to have adequate time and facilities for the preparation of their defence and to communicate with counsel of their own choice;
 (c)
 to be tried without undue delay;
 (d)
 to be tried in their presence, and to defend themselves in person or through legal assistance of their own choice; to be informed, if they do not have legal assistance, of this right; and to have legal assistance assigned to them, in any case where the interests of justice so require, and without payment by them in any such case if they do not have sufficient means to pay for it;
 (e)
 to examine, or have examined, all evidence against them, including affidavits of witnesses who conducted the arrest, and to obtain the attendance and examination of witnesses on their behalf under the same conditions as witnesses against them;
 (f)
 to have the free assistance of an interpreter if they cannot understand or speak the language used in court;
 (g)
 not to be compelled to testify against themselves or to confess guilt.
 7. Transferred persons convicted of a crime shall have the right to their conviction and sentence being reviewed by or appealed to a higher tribunal in accordance with the laws of Tanzania.
 8. Tanzania may, after consultation with the EU, transfer such persons convicted and serving their sentences in Tanzania to a third State which complies with human rights standards, with a view to serving their sentences in that third State. In case of serious concerns about the human rights situation in that third Sate, no transfer shall take place before a satisfactory solution is found through consultations between the Parties to address the concerns expressed.
 Article 5
 Penalty
 No transferred person shall be tried for an offence which has a maximum punishment that is more severe than imprisonment for life.
 Article 6
 Records and notifications
 1. Any transfer shall be the subject of an appropriate document signed by a representative of EUNAVFOR and a representative of the competent law enforcement authorities of Tanzania.
 2. EUNAVFOR shall provide detention records to Tanzania with regard to transferred persons. These records shall include the physical condition of transferred persons while in detention, the time of transfer to Tanzania, the reason for their detention, the time and place of the commencement of their detention, and any decisions taken with regard to their detention.
 3. Tanzania shall be responsible for keeping an accurate account of all transferred persons, including but not limited to keeping records of any seized property, the persons' physical condition, the location of their places of detention, any charges against them and any significant decisions taken in the course of their prosecution and trial.
 4. Those records shall be available to representatives of the EU and EUNAVFOR in accordance with Tanzanian laws and regulations upon request in writing to the Ministry of Foreign Affairs of Tanzania.
 5. In addition, Tanzania shall notify EUNAVFOR of the place of detention of persons transferred under this Agreement, of any deterioration of their physical condition and of any allegations of improper treatment. Representatives of the EU and EUNAVFOR shall have access to persons transferred under this Agreement as long as such persons are in custody, subject to the applicable laws, and shall be entitled to question them.
 6. National and international humanitarian agencies shall, at their request, be allowed to visit persons transferred under this Agreement.
 7. For the purposes of ensuring that EUNAVFOR is able to provide timely assistance to Tanzania with attendance of witnesses from EUNAVFOR and the provision of relevant evidence, Tanzania shall notify EUNAVFOR of its intention to initiate criminal trial proceedings against transferred persons and the timetable for provision of evidence, and the hearing of evidence.
 Article 7
 EU and EUNAVFOR obligation to facilitate investigation and prosecution
 1. EU and EUNAVFOR, within their means and capabilities, shall provide all assistance to Tanzania with a view to investigating and prosecuting of transferred persons.
 2. In particular, EU and EUNAVFOR shall:
 (a)
 hand over detention records drawn up pursuant to Article 6(2) of this Agreement;
 (b)
 process any evidence in accordance with the requirements of the Tanzanian competent authorities as agreed in the implementing arrangements described in Article 10;
 (c)
 endeavour to produce witness statements or affidavits by EUNAVFOR personnel involved in any incident in relation to which persons have been transferred under this Agreement;
 (d)
 hand over all relevant seized property in the possession of EUNAVFOR;
 (e)
 preserve or hand over all relevant seized property, exhibits, photographs and any article of evidential value in the possession of EUNAVFOR;
 (f)
 secure the attendance of witnesses belonging to EUNAVFOR for the purpose of giving evidence in court (or by TV link or any other approved technological means) during the trial;
 (g)
 facilitate the attendance of such interpreters as may be required by the Tanzanian competent authorities for the purpose of assisting in investigations and trials involving transferred persons.
 Article 8
 Relationship to other rights of transferred persons
 Nothing in this Agreement is intended to derogate, or may be construed as derogating, from any rights that transferred persons may have under applicable domestic or international law.
 Article 9
 Liaison and disputes
 1. All issues arising in connection with the application of this Agreement shall be examined jointly by Tanzania and the EU competent authorities.
 2. Failing any prior settlement, disputes concerning the interpretation or application of this Agreement shall be settled exclusively by diplomatic means between Tanzania and EU representatives.
 Article 10
 Implementing arrangements
 1. For the purposes of the application of this Agreement, operational, administrative and technical matters may be the subject of implementing arrangements to be concluded between the competent Tanzanian authorities on the one hand and the competent EU authorities, as well as the competent authorities of the Sending States, on the other hand.
 2. Implementing arrangements may cover, inter alia:
 (a)
 the identification of competent law enforcement authorities of Tanzania to whom EUNAVFOR may transfer persons;
 (b)
 the detention facilities where transferred persons will be held;
 (c)
 the handling of documents, including those related to the gathering of evidence, which will be handed over to the competent law enforcement authorities of Tanzania upon transfer of persons;
 (d)
 points of contact for notifications and modalities for alert from EUNAVFOR to the Tanzanian competent authorities;
 (e)
 forms to be used for transfers;
 (f)
 provision of technical support, expertise, training and other assistance in repatriation, custody, determination of nationality, legal representation and issues related to liabilities upon request of Tanzania in order to achieve the objectives of this Agreement.
 Article 11
 Entry into force and termination
 1. This Agreement shall be provisionally applied as from the date it is signed and shall enter into force after each of the Parties has notified the other Party that it has completed its internal procedure for the ratification of this Agreement.
 2. Either Party may, by written notification, terminate this Agreement. In such case, the termination shall take effect three months after the date of receipt of the notification.
 3. This Agreement may be amended by written agreement between the Parties.
 4. Termination of this Agreement shall not affect any rights or obligations arising out of its execution before such termination, including the rights of transferred persons as long as they are held in custody or are prosecuted in Tanzania.
 5. After the termination of this Agreement, all rights of the EU under this Agreement may be exercised by any person designated by the EU High Representative for Foreign Affairs and Security Policy. After the termination of the Agreement, all notifications that were to be made to EUNAVFOR under this Agreement shall be made to the EU High Representative for Foreign Affairs and Security Policy.
 Done at Brussels, on the first day of April in the year two thousand and fourteen in two originals, each in the English language.
 For the European Union
 For the United Republic of Tanzania
 (1) OJ L 301, 12.11.2008, p. 33.


text:
 3.10.2019
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea
 L 254/64
 DEĊIŻJONI TAL-KUMITAT KONĠUNT TAŻ-ŻEE
 Nru 247/2017
 tal-15 ta’ Diċembru 2017
 li temenda l-Anness XX (Ambjent) tal-Ftehim ŻEE [2019/1653]
 IL-KUMITAT KONĠUNT TAŻ-ŻEE,
 Wara li kkunsidra l-Ftehim dwar iż-Żona Ekonomika Ewropea (il-“Ftehim ŻEE”), u b’mod partikolari l-Artikolu 98 tiegħu,
 Billi:
 (1)
 Ir-Regolament Delegat tal-Kummissjoni (UE) 2017/1499 tat-2 ta’ Ġunju 2017 li jemenda l-Annessi I u II tar-Regolament (UE) Nru 510/2011 tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill bl-iskop li jiġu adattati għall-bidla fil-proċedura tat-test regolatorju għall-kejl tal-emissjonijiet tas-CO2 minn vetturi kummerċjali ħfief (1) irid jiġi inkorporat fil-Ftehim ŻEE.
 (2)
 Ir-Regolament Delegat tal-Kummissjoni (UE) 2017/1502 tat-2 ta’ Ġunju 2017 li jemenda l-Annessi I u II tar-Regolament (KE) Nru 443/2009 tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill bl-iskop li jiġu adattati għall-bidla fil-proċedura tat-test regolatorju għall-kejl tal-emissjonijiet tas-CO2 minn vetturi ħfief (2) irid jiġi inkorporat fil-Ftehim ŻEE.
 (3)
 Għaldaqstant, jenħtieġ li l-Anness XX tal-Ftehim ŻEE jiġi emendat skont dan,
 ADOTTA DIN ID-DEĊIŻJONI:
 Artikolu 1
 Il-Kapitolu III tal-Anness XX tal-Ftehim ŻEE għandu jiġi emendat kif ġej:
 1.
 L-inċiż li ġej jiżdied mal-punt 21ae (ir-Regolament (KE) Nru 443/2009 tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill):
 “—
 32017 R 1502: Ir-Regolament Delegat tal-Kummissjoni (UE) 2017/1502 tat-2 ta’ Ġunju 2017 (ĠU L 221, 26.8.2017, p. 4).”
 2.
 L-inċiż li ġej jiżdied mal-punt 21ay (ir-Regolament (UE) Nru 510/2011 tal-Parlament Ewropew u tal-Kunsill):
 “—
 32017 R 1499: Ir-Regolament Delegat tal-Kummissjoni (UE) 2017/1499 tat-2 ta’ Ġunju 2017 (ĠU L 219, 25.8.2017, p. 1).”
 Artikolu 2
 It-testi tar-Regolamenti Delegati (UE) 2017/1499 u (UE) 2017/1502 bil-lingwa Iżlandiża u b’dik Norveġiża, li se jiġu ppubblikati fis-Suppliment taż-ŻEE ta’ Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea, għandhom ikunu awtentiċi.
 Artikolu 3
 Din id-Deċiżjoni għandha tidħol fis-seħħ fis-16 ta’ Diċembru 2017, bil-kundizzjoni li jkunu saru n-notifiki kollha skont l-Artikolu 103(1) tal-Ftehim ŻEE (*1), jew dakinhar tad-dħul fis-seħħ tad-Deċiżjoni tal-Kumitat Konġunt taż-ŻEE Nru 109/2017 tas-16 ta’ Ġunju 2017 (3), skont liema data tkun l-iżjed tard.
 Artikolu 4
 Din id-Deċiżjoni għandha tiġi ppubblikata fit-Taqsima taż-ŻEE u fis-Suppliment taż-ŻEE ta’ Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea.
 Magħmul fi Brussell, il-15 ta’ Diċembru 2017.
 Għall-Kumitat Konġunt taż-ŻEE
 Il-President
 Sabine MONAUNI
 (1) ĠU L 219, 25.8.2017, p. 1.
 (2) ĠU L 221, 26.8.2017, p. 4.
 (*1) Ma huwa indikat l-ebda rekwiżit kostituzzjonali.
 (3) ĠU L 142, 7.6.2018, p. 41.


text:
 Avis juridique important
 |
 41997X0730(03)
 Requisitos técnicos del Reglamento no 7 de la Comisión Económica para Europa de las Naciones Unidas a que se refieren el artículo 3 y el punto 2.1 del Anexo II de la Directiva 97/30/CE de la Comisión por la que se adapta al progreso técnico la Directiva 76/758/CEE del Consejo sobre las luces de gálibo, las luces de posición delanteras y traseras (laterales), las luces de frenado, las luces de circulación diurna y las luces de posición laterales de los vehículos de motor y de sus remolques
 Diario Oficial n° L 203 de 30/07/1997 p. 0055 - 0062
 Requisitos técnicos del Reglamento n° 7 de la Comisión Económica para Europa de las Naciones Unidas a que se refieren el artículo 3 y el punto 2.1 del Anexo II de la Directiva 97/30/CE de la Comisión por la que se adapta al progreso técnico la Directiva 76/758/CEE del Consejo sobre las luces de gálibo, las luces de posición delanteras y traseras (laterales), las luces de frenado, las luces de circulación diurna y las luces de posición laterales de los vehículos de motor y de sus remolques (1) 1. DEFINICIONES A los efectos del presente Reglamento, se entenderá por1.1. «Luz de posición delantera (lateral)», la luz utilizada para indicar la presencia y la anchura del vehículo, visto desde delante.1.2. «Luz de posición trasera (lateral)», la luz utilizada para indicar la presencia y la anchura del vehículo, visto desde atrás.1.3. «Luz de frenado», la luz utilizada para indicar a los demás usuarios de la carretera que circulan detrás del vehículo que se está accionando el freno de servicio.Las luces de frenado podrán ser activadas mediante un decelerador o dispositivo similar.1.4. «Luz de gálibo», la luz instalada cerca de los bordes exteriores y lo más cerca posible de la parte superior del vehículo, y destinada a indicar claramente la anchura total de éste. En determinados vehículos de motor y remolques, esta luz sirve de complemento a las luces de posición laterales del vehículo y para señalar sus dimensiones.1.5. «Definiciones de términos»:Las definiciones recogidas en el Reglamento n° 48 y en sus series de modificaciones vigentes en la fecha de solicitud de homologación se aplicarán al presente Reglamento, y se entenderá por:1.6. «Luces de posición delanteras y traseras (laterales), luces de frenado y luces de gálibo de diferentes tipos», las luces que en cada una de estas categorías presenten diferencias en elementos esenciales tales como- la marca de fábrica o comercial,- las características del sistema óptico (niveles de intensidad, ángulos de distribución de luz, tipo de lámpara de incandescencia, etc.),- el sistema empleado para reducir la iluminación por la noche (en el caso de las luces de frenado con dos niveles de intensidad).5. ESPECIFICACIONES GENERALES 5.1. Cada uno de los dispositivos cumplirá las especificaciones recogidas en los apartados 6 y 8 siguientes.5.2. Los dispositivos deberán diseñarse y fabricarse de tal forma que en condiciones normales de utilización, y a pesar de las vibraciones a las que durante la misma puedan estar sometidos, quede asegurado su buen funcionamiento y conserven las características establecidas en el presente Reglamento.5.3. Las luces que hayan sido homologadas como luces de posición delanteras y traseras (laterales) se considerarán asimismo homologadas como luces de gálibo.5.4. Las luces delanteras y traseras (laterales) que estén agrupadas, combinadas o recíprocamente incorporadas también podrán utilizarse como luces de gálibo.6. INTENSIDAD DE LA LUZ EMITIDA 6.1. La intensidad de la luz emitida en el eje de referencia por cada una de las dos muestras no debe ser superior o inferior a los valores mínimos y máximos de intensidad especificados a continuación>SITIO PARA UN CUADRO>6.2. Fuera del eje de referencia y en el interior de los campos angulares definidos en los esquemas del Anexo 1 del presente Reglamento, la intensidad de la luz emitida por cada uno de los dos dispositivos suministrados deberá:6.2.1. no ser inferior al producto del mínimo que figura en el apartado 6.1 por el porcentaje que indica el cuadro de distribución de luz del Anexo 4 del presente Reglamento, en cada dirección correspondiente a los puntos de dicho cuadro;6.2.2. no superar el máximo que figura en el apartado 6.1 en ninguna dirección del espacio desde el cual pueda observarse el dispositivo de señalización luminosa.6.2.3. Sin embargo, en el caso de las luces de posición traseras (laterales) que estén mutuamente incorporadas con luces de frenado (véase el apartado 6.1.2), será admisible una intensidad luminosa de 60 cd por debajo de un plano que forme un ángulo de 5° hacia abajo con el plano horizontal.6.2.4. Además,6.2.4.1. en la extensión total de los campos definidos en el Anexo 1, la intensidad de la luz emitida deberá ser al menos igual a 0,05 cd para las luces de posición delanteras y traseras (laterales) y las luces de gálibo, a 0,3 cd para las luces de frenado con un nivel de intensidad y, para las luces de frenado con dos niveles de intensidad, a 0,3 cd de día y a 0,07 cd de noche;6.2.4.2. cuando una luz de posición posterior (lateral) esté mutuamente incorporada a una luz de frenado, la relación de las intensidades luminosas realmente medidas de las dos luces encendidas simultáneamente a la intensidad de la luz de posición trasera (lateral) encendida únicamente, deberá ser al menos de 5:1 el campo delimitado por las rectas horizontales que pasan por ± 5° V y las rectas verticales que pasan por ± 10° H del cuadro de distribución de luz. Si la luz de frenado tiene dos niveles de intensidad, este requisito deberá cumplirse para su encendido de noche.6.2.4.3. Deberá observarse lo dispuesto en el apartado 2.2 del Anexo 4 del presente Reglamento sobre las variaciones de intensidad locales.6.3. Las intensidades se medirán con la lámpara o lámparas de incandescencia encendida(s) permanentemente y, cuando se trate de dispositivos que emitan luz amarillo selectivo o roja, con luz coloreada.6.4. En el caso de una luz de frenado que suministre dos niveles de intensidad, el tiempo transcurrido entre el encendido del suministro eléctrico y la emisión de luz medida en el eje de referencia cuando alcance el 90 % del valor medido conforme al párrafo 6.3. se medirá tanto en su encendido de día como de noche. El tiempo medido para el encendido de noche no superará el medido para el encendido de día.6.5. El Anexo 4, al que se refiere el párrafo 6.2.1, indica los detalles sobre los métodos de medición que deberán utilizarse.7. PROCEDIMIENTO DE ENSAYO 7.1. Todas las mediciones se efectuarán con una lámpara de incandescencia blanca y normalizada de la categoría prescrita para el dispositivo; la tensión del suministro se regulará de modo que emitan el flujo luminoso normal prescrito para cada categoría de luz.7.1.1. Todas las mediciones de luces equipadas con fuentes luminosas no sustituibles (lámparas de incandescencia, etc.) se efectuarán a 6,75 V, 13,5 V o 28,0 V respectivamente.En el caso de las fuentes luminosas alimentadas mediante un suministro eléctrico especial, estas tensiones de ensayo se aplicarán a los terminales de entrada de dicho suministro. El laboratorio de ensayo podrá exigir al fabricante el suministro eléctrico especial necesario para alimentar las fuentes luminosas.7.2. Sin embargo, en el caso de una luz de frenado para la cual se emplee un sistema adicional a fin de obtener la intensidad necesaria para el encendido de noche, la tensión aplicada al sistema a fin de medir la intensidad para el encendido de noche será la aplicada a la lámpara de incandescencia a fin de medir la intensidad para el encendido de día (2).7.3. Cuando una luz de posición trasera (lateral) esté mutuamente incorporada con una luz de frenado de intensidad dual y esté diseñada para funcionar permanentemente con un sistema adicional que permita regular la intensidad de la luz emitida, la medición de la luz emitida se efectuará aplicando al sistema la misma tensión que permitiría, si se aplicara a la lámpara de incandescencia, que la luz emitiera el flujo luminoso normal establecido.7.4. Los contornos vertical y horizontal de la superficie reflectante de un dispositivo de señalización luminosa (apartado 1.6.2) se determinarán y medirán en relación con el centro de referencia (apartado 1.6.5).Notas8. COLOR DE LA LUZ EMITIDA El color de la luz emitida estará entre los límites de las coordenadas prescritas para el color correspondiente en el Anexo 5 del presente Reglamento.(1) El funcionamiento y las condiciones de instalación de estos sistemas adicionales se definirán mediante disposiciones especiales.(2) DO n° L 171 de 30. 6. 1997, p. 25.ANEXO 1 Luces de posición traseras y delanteras (laterales), luces de gálibo y luces de frenado: ángulos mínimos exigidos para la distribución de luz en el espacio de estas luces (1) Los ángulos verticales mínimos de distribución de luz en el espacio serán 15° por encima y 15° por debajo de la horizontal para todas las categorías de dispositivos previstos en el presente Reglamento excepto para la luz de frenado de la categoría S3, para la cual serán 10° por encima y 5° por debajo de la horizontal.Ángulos horizontales mínimos de distribución de la luz en el espacio >REFERENCIA A UN GRÁPHICO>>PRINCIPIO DE GRÁFICO>Luces de posición delanteras (laterales), luces de gálibo>FIN DE GRÁFICO>>REFERENCIA A UN GRÁPHICO>>PRINCIPIO DE GRÁFICO>Luces de posición traseras, luces de gálibo>FIN DE GRÁFICO>>REFERENCIA A UN GRÁPHICO>>PRINCIPIO DE GRÁFICO>Luces de frenado (S1 y S2)>FIN DE GRÁFICO>>REFERENCIA A UN GRÁPHICO>>PRINCIPIO DE GRÁFICO>Luces de frenado (S3)>FIN DE GRÁFICO>Notas(1) Los ángulos que figuran en estos diagramas corresponden a dispositivos destinados a ser montados en el lado derecho del vehículo. Las flechas apuntan hacia la parte delantera del vehículo.ANEXO 4 Mediciones fotométricas 1. MÉTODOS DE MEDICIÓN 1.1. Durante las mediciones fotométricas, se evitarán reflexiones parásitas mediante el enmascaramiento adecuado.1.2. En caso de duda sobre los resultados de las mediciones, éstas se efectuarán de manera que se cumplan los siguientes requisitos:1.2.1. la distancia de medición será tal que pueda aplicarse la ley de la inversa del cuadrado de la distancia;1.2.2. el equipo de medición será tal que la abertura angular del receptor, vista desde el centro de referencia de la luz, esté comprendida en un ángulo entre 10 minutos angulares y 1 grado;1.2.3. el requisito sobre intensidad para una dirección de observación determinada se considerará satisfecho siempre que dicho requisito se cumpla en una dirección que no se desvíe más de un cuarto de grado de la dirección de observación.2. CUADRO DE DISTRIBUCIÓN NORMALIZADA DE LA LUZ >REFERENCIA A UN GRÁPHICO>>SITIO PARA UN CUADRO>2.1. La dirección H = 0° y V = 0° corresponde al eje de referencia. (En el vehículo, esta dirección es horizontal, paralela al plano longitudinal medio del vehículo y orientada en el sentido de visibilidad exigido.) Pasa por el centro de referencia. Los valores indicados en el cuadro para las diversas direcciones de medición dan las intensidades mínimas en porcentaje del mínimo exigido en el eje para cada luz (en la dirección H = 0° y V = 0°).2.2. Dentro del campo de distribución de luz del párrafo 2, representado esquemáticamente como cuadrícula, la luz deberá presentar una pauta sustancialmente uniforme; es decir, la intensidad luminosa en cada dirección de una parte del campo formado por las líneas de la cuadrícula deberá satisfacer al menos el menor de los valores mínimos indicados en las líneas de la cuadrícula que rodean cada dirección y representan porcentajes.3. MEDICIONES FOTOMÉTRICAS DE LUCES EQUIPADAS CON VARIAS FUENTES LUMINOSAS Las prestaciones fotométricas se comprobarán del siguiente modo:3.1. Fuentes luminosas no sustituibles (lámparas de incandescencia y otras):con las fuentes luminosas presentes en la luz, de conformidad con lo dispuesto en el apartado 7.1.1 del presente Reglamento.3.2. Lámparas de incandescencia sustituibles:cuando están equipadas con lámparas de incandescencia de fabricación en serie de 6,75 V, 13,5 V o 28,0 V, los valores de intensidad luminosa obtenidos estarán entre el límite máximo indicado en el presente Reglamento y el límite mínimo indicado en el presente Reglamento, aumentado según la desviación admitida del flujo luminoso para el tipo de lámpara de incandescencia elegida, tal como se establece en el Reglamento n° 37 sobre lámparas de incandescencia de serie; también podrá emplearse una sola lámpara de incandescencia normalizada cada vez en cada posición y con su flujo de referencia, en cuyo caso se sumarán las mediciones correspondientes a cada posición.ANEXO 5 Color de la luz >SITIO PARA UN CUADRO>Para comprobar estas características colorimétricas se empleará una fuente luminosa de una temperatura de color de 2 856° K correspondiente al patrón A de la Comisión Internacional del Alumbrado (CIE). No obstante, en el caso de las luces equipadas con fuentes luminosas no sustituibles (lámparas de incandescencia y otras), las características colorimétricas deberán comprobarse con las fuentes luminosas presentes en la luz, con arreglo a lo dispuesto en el apartado 7.1.1 del presente Reglamento.


text:
20 Cdo 3759/2010
 Nejvyšší soud České republiky rozhodl v senátě složeném z předsedkyně JUDr. Miroslavy Jirmanové a soudců JUDr. Vladimíra Mikuška a JUDr. Olgy Puškinové v exekuční věci oprávněné T-Mobile Czech Republic, a. s., se sídlem v Praze 4, Tomíčkova 2144/1, identifikační číslo 649 49 681, proti povinnému M. B., pro 12.416,70 Kč s příslušenstvím, vedené u Okresního soudu Plzeň město pod sp. zn. 73 Nc 4668/2007, o dovolání povinného proti usnesení Krajského soudu v Plzni ze dne 31. 8. 2009, č. j. 13 Co 473/2009-59, takto:
 I. Řízení o dovolání proti výroku usnesení Krajského soudu v Plzni ze dne 31. 8. 2009, č. j. 13 Co 473/2009-59, jímž byl potvrzen výrok usnesení Okresního soudu Plzeň-město ze dne 23. 6. 2009, č. j. 73 Nc 4668/2007-55, o tom, že se zamítá návrh povinného na zastavení exekuce nařízené usnesením Okresního soudu Plzeň-město ze dne 4. 5. 2007, č. j. 73 Nc 4668/2007-5, se zastavuje .
 II. Dovolání proti výroku usnesení Krajského soudu v Plzni ze dne 31. 8. 2009, č. j. 13 Co 473/2009-59, jímž byl potvrzen výrok usnesení Okresního soudu Plzeň-město ze dne 23. 6. 2009, č. j. 73 Nc 4668/2007-55, o tom, že se zamítá návrh povinného na zrušení exekučního příkazu JUDr. Zdeňka Zítky ze dne 26. 7. 2007, č. j. 108 Ex 5396/07-10, se odmítá .
 Shora označeným rozhodnutím krajský soud potvrdil usnesení ze dne 23. 6. 2009, č. j. 73 Nc 4668/2007-55, jímž Okresní soud Plzeň město zamítl návrh povinného na zastavení exekuce i návrh na zrušení exekučního příkazu JUDr. Zdeňka Zítky ze dne 26. 7. 2007, č. j. 108 Ex 5396/07-10, a nepřiznal žádnému z účastníků právo na náhradu nákladů řízení.
 Usnesení odvolacího soudu napadl povinný dovoláním. Okresní soud usnesením ze dne 15. 1. 2010, č. j. 6 Nc 4668/2007-113, ve spojení s potvrzujícím rozhodnutím odvolacího soudu ze dne 23. 2. 2010, č. j. 10 Co 56/2010-120, návrh povinného na ustanovení advokáta pro dovolací řízení zamítl a vyzval povinného, aby si ve lhůtě do jednoho měsíce od právní moci zvolil advokáta a jeho prostřednictvím podal řádné dovolání; zároveň jej poučil, že nevyhoví-li výzvě, Nejvyšší soud dovolací řízení zastaví. Usnesení nabylo právní moci 27. 4. 2010 a povinný přesto vytčený nedostatek neodstranil.
 Jelikož povinné zastoupení dovolatele v dovolacím řízení je podmínkou týkající se účastníka řízení, jejíž nedostatek brání kromě usnesení, kterým se dovolací řízení právě pro neodstranění tohoto nedostatku zastavuje vydání rozhodnutí, jímž se řízení končí (§ 241 o. s. ř.), a protože ke zhojení tohoto nedostatku přes řádnou výzvu soudu nedošlo, Nejvyšší soud řízení o dovolání proti výroku potvrzujícímu rozhodnutí o zamítnutí návrhu na zastavení exekuce podle § 104 odst. 2 a § 243c odst. 1 o. s. ř. zastavil.
 Dovolání proti výroku odvolacího soudu potvrzujícím rozhodnutí o zamítnutí návrhu na zrušení exekučního příkazu není přípustné.
 Podle ustanovení § 238, § 238a a § 239 odst. 1 a 2 o. s. ř. dovolání přípustné není, neboť se nejedná o žádný ze zde taxativně vyjmenovaných případů. Dovolání není přípustné ani podle § 237 odst. 1 o. s. ř., neboť nejde o rozhodnutí ve věci samé (k pojmu věc sama srov. též usnesení Nejvyššího soudu uveřejněné pod číslem 61/1998 Sbírky soudních rozhodnutí a stanovisek, případně usnesení téhož soudu z 28. srpna 1997, sp. zn. 2 Cdon 484/97, uveřejněné v časopise Soudní judikatura č. 11, ročník 1997 pod č. 88).
 Nejvyšší soud proto bez nařízení jednání (§ 243a odst. 1, věta první o. s. ř.) a aniž bylo třeba zkoumat splnění podmínky povinného zastoupení v dovolacím řízení (§ 241b odst. 2 o. s. ř.) dovolání proti výroku odvolacího soudu potvrzujícím rozhodnutí o zamítnutí návrhu na zrušení exekučního příkazu podle ustanovení § 243b odst. 5, věty první, a § 218 písm. c) o. s. ř. jako nepřípustné odmítl.


text:
Bezpečnost starých strojních zařízení | BOZPinfo.cz
 V současné době zpracovávám pro svého zaměstnavatele směrnici o strojních zařízeních. V souvislosti s tím prosím o radu, jakým způsobem se přistupuje ke strojním zařízením (např. soustruhům, frézám), která byla uvedena do pracovního procesu třeba více než před 30 lety. Vztahují se na ně zpětně požadavky nařízení vlády č. 176/2008 Sb. (prohlášení o shodě, CE, chybějící výkresy zařízení, návody apod.)? Pokud ano, jakým způsobem máme postupovat při zajištění potřebných dokladů?
 K Vašemu dotazu považujeme za vhodné uvést stávající základní platná legislativní ustanovení:
 Pracovní stroje a technická zařízení (dále jen strojní zařízení), uváděné na trh EU a tedy i v ČR, musí být, dle zákona č. 22/1997 Sb. o technických požadavcích na výrobky, ve shodě s požadavky prováděcích technických předpisů. Na strojní zařízení se ve většině případů vztahuje NV č. 176/2008 Sb., o technických požadavcích na strojní zařízení.
 V této souvislosti uvádíme, že dozor nad uváděním výrobků na trh, popřípadě do provozu, nebo pro jejich opakované použití, zahrnující postupy a úkony, které musí být splněny při posuzování shody, provádí dle zákona č. 22/1997 Sb. Česká obchodní inspekce. Z tohoto důvodu Vám doporučujeme obrátit se s dotazy v této oblasti na tuto instituci.
 Podle § 4 z. č. 309/2006 Sb., o zajištění dalších podmínek BOZP, je zaměstnavatel (provozovatel) povinen zajistit, aby stroje, technická zařízení, dopravní prostředky a nářadí byly z hlediska BOZP vhodné pro práci, při které budou používány. Stroje, technická zařízení, dopravní prostředky a nářadí (dále jen zařízení) musí být
 Bližší požadavky na bezpečný provoz a používání strojů a technických zařízení, které je zaměstnavatel (provozovatel zařízení ) povinen podle § 4 z. č. 309/2006 Sb., o zajištění dalších podmínek BOZP, zajistit, jsou uvedeny v nařízení vlády č. 378/2001 Sb., kterým se stanoví bližší požadavky na bezpečný provoz a používání strojů, technických zařízení, přístrojů a nářadí, ve vyhl. č. 48/1982 Sb., kterou se stanoví základní požadavky k zajištění bezpečnosti práce a technických zařízení (pro obrábění kovů viz § 54 - 62) a příslušných technických normách.
 Jedná-li se o provozování vyhrazených technických zařízení, je zaměstnavatel (provozovatel zařízení) povinen postupovat v souladu se zákonem č. 174/1968 Sb., o státním odborném dozoru nad bezpečností práce, ve znění pozdějších předpisů, a s požadavky souvisejících právních předpisů.
 Závěrem uvádíme, že dle našeho názoru je zaměstnavatel (provozovatel zařízení) v případě provozování strojního zařízení povinen postupovat v souladu se zákonem č. 309/2006 Sb. a souvisejících právních předpisů. Povinnosti dané zákonem č. 22/1997 Sb. a souvisejícími právními předpisy jsou závazné pro výrobce a osoby, které uvádějí na trh nebo distribuují, popřípadě uvádějí do provozu, výrobky, které by mohly ve zvýšené míře ohrozit oprávněný zájem (§ 1 odst. 1 písm. b) z. č. 22/1997 Sb.).