type: contracts

jurisdiction: EU

text:
29.12.2004 PT Jornal Oficial da União Europeia L 388/3
 ACORDO SOB FORMA DE TROCA DE CARTAS
 entre as Comunidades Europeias e os seus Estados–Membros, por um lado, e a antiga República
 jugoslava da Macedónia, por outro, a fim de ter em conta a adesão da República Checa, da República
 da Estónia, da República de Chipre, da República da Letónia, da República da Lituânia, da República da
 Hungria, da República de Malta, da República da Polónia, da República da Eslovénia e da República
 Eslovaca à União Europeia
 COUNCIL
 OF THE EUROPEAN UNION
 Brussels, 7 December 2004
 H.E. Mr Sasko STEFKOV,
 Ambassador,
 Head of the Mission of the former Yugoslav
 Republic of Macedonia to the European Communities.
 Sir,
 I have the honour to propose that, if it is acceptable to your Government, this letter and your confirmation shall together
 take the place of signature of the Protocol to the Stabilisation and Association Agreement between the European Commu-
 nities and their Member States, of the one part, and the former Yugoslav Republic of Macedonia, of the other part, to take
 account of the accession of the Czech Republic, the Republic of Estonia, the Republic of Cyprus, the Republic of Latvia, the
 Republic of Lithuania, the Republic of Hungary, the Republic of Malta, the Republic of Poland, the Republic of Slovenia and
 the Slovak Republic to the European Union.
 The text of the aforementioned Protocol, herewith annexed, has been approved for signature and provisional application by
 a decision of the Council of the European Union on 22 November 2004. In accordance with its Article 16.3, it shall apply
 provisionally with effect from 1 May 2004.
 Please accept, Sir, the assurance of my highest consideration.
 For the European Community and its Member States
 ---pagebreak--- L 388/4 PT Jornal Oficial da União Europeia 29.12.2004
 MISSION OF THE REPUBLIC OF MACEDONIA TO THE EUROPEAN COMMUNITIES
 Brussels, 7 December 2004
 Dear Sir,
 On behalf of the Government of the Republic of Macedonia I have the honour to acknowledge receipt of your letter
 SGS4/14231 of today’s date regarding the signature of the Protocol to the Stabilisation and Association Agreement between
 the Republic of Macedonia, of the one part, and the European Communities and their Member States, of the other part, to
 take account of the accession of the Czech Republic, the Republic of Estonia, the Republic of Cyprus, the Republic of Latvia,
 the Republic of Lithuania, the Republic of Hungary, the Republic of Malta, the Republic of Poland, the Republic of Slovenia
 and the Slovak Republic to the European Union.
 I confirm the acceptance by the Government of the Republic of Macedonia of the annexed text of the Protocol and consider
 your letter and this letter in reply as equivalent of its signature.
 However, I declare that the Republic of Macedonia does not accept the denomination used for my country in abovementi-
 oned Protocol, having in view that the constitutional name of my country is the Republic of Macedonia.
 Please accept, Sir, the assurance of my highest consideration,
 For the Republic of Macedonia
 Ambassador
 Saško STEFKOV
 ---pagebreak--- 29.12.2004 PT Jornal Oficial da União Europeia L 388/5
 COUNCIL
 OF THE EUROPEAN UNION
 Brussels, 7 December 2004
 H.E. Mr Sasko STEFKOV,
 Ambassador,
 Head of the Mission of the former Yugoslav
 Republic of Macedonia to the European Communities.
 Sir,
 I have the honour to acknowledge receipt of your letter of today’s date.
 The European Community and its Member States notes that the Exchange of Letters between the European Community and
 its Member States and the Former Yugoslav Republic of Macedonia, which takes the place of signature of the Protocol to the
 Stabilisation and Association Agreement between the European Communities and their Member States, of the one part, and
 the former Yugoslav Republic of Macedonia, of the other part, to take account of the accession of the Czech Republic, the
 Republic of Estonia, the Republic of Cyprus, the Republic of Latvia, the Republic of Lithuania, the Republic of Hungary, the
 Republic of Malta, the Republic of Poland, the Republic of Slovenia and the Slovak Republic to the European Union, has
 been accomplished and that this cannot be interpreted as acceptance or recognition by the European Community and its
 Member States in whatever form or content of a denomination other than the «former Yugoslav Republic of Macedonia».
 Please accept, Sir, the assurance of my highest consideration.
 For the European Community and its Member States


text:
 Důležité právní upozornění
 |
 22008A0208(01)
 Úmluva o fyzické ochraně jaderných materiálů a jaderných zařízení
 Úřední věstník L 034 , 08/02/2008 S. 0005 - 0018
 PŘÍLOHA 1Úmluva o fyzické ochraně jaderných materiálů a jaderných zařízeníSTÁTY, KTERÉ JSOU STRANAMI TÉTO ÚMLUVY,UZNÁVAJÍCE právo všech států na rozvíjení a využívání jaderné energie pro mírové účely a jejich oprávněné zájmy na získání možného prospěchu z mírového využití jaderné energie,JSOUCE PŘESVĚDČENY o potřebě usnadnění mezinárodní spolupráce a předávání jaderných technologií pro mírové využívání jaderné energie,MAJÍCE NA VĚDOMÍ, že fyzická ochrana má zásadní význam pro ochranu veřejného zdraví, pro bezpečnost, životní prostředí a národní a mezinárodní bezpečnost,MAJÍCE NA PAMĚTI cíle a zásady Charty Organizace spojených národů spočívající v udržení mezinárodního míru a bezpečnosti a podpoře snášenlivosti a přátelských vztahů a spolupráce mezi jednotlivými státy,BEROUCE V ÚVAHU, že podle čl. 2 odst. 4 Charty Organizace spojených národů se "všichni členové vystříhají ve svých mezinárodních stycích hrozby silou nebo použití síly jak proti územní celistvosti nebo politické nezávislosti kteréhokoli státu, tak jakýmkoli jiným způsobem neslučitelným s cíli Organizace spojených národů",PŘIPOMÍNAJÍCE Deklaraci o opatřeních na odstranění mezinárodního terorismu, připojenou k rezoluci Valného shromáždění č. 49/60 ze dne 9. prosince 1994,PŘEJÍCE SI odvrátit možná nebezpečí způsobená nedovoleným obchodem s jaderným materiálem, protiprávním zmocněním se a použitím jaderného materiálu a sabotáží jaderného materiálu a jaderných zařízení, a berouce na vědomí, že fyzická ochrana před takovýmto jednáním se stává předmětem rostoucích národních i mezinárodních obav,HLUBOCE ZNEPOKOJENY celosvětovým nárůstem teroristických činů ve všech formách a projevech a hrozbami, které mezinárodní terorismus a organizovaný zločin představují,VĚŘÍCE, že fyzická ochrana hraje důležitou roli v podpoře cílů jaderného nešíření a boje proti terorismu,PŘEJÍCE SI prostřednictvím této úmluvy přispět k celosvětovému posílení fyzické ochrany jaderných materiálů a jaderných zařízení využívaných pro mírové účely,JSOUCE PŘESVĚDČENY, že trestné činy související s jadernými materiály a jadernými zařízeními jsou příčinou vážného znepokojení a že je naléhavě zapotřebí přijmout vhodná a účinná opatření nebo posílit opatření stávající s cílem zajistit prevenci, odhalování a potrestání takovýchto trestných činů,PŘEJÍCE SI dále posílit mezinárodní spolupráci k zavedení účinných opatření k fyzické ochraně jaderných materiálů a jaderných zařízení v souladu s právními předpisy každého smluvního státu a s touto úmluvou,JSOUCE PŘESVĚDČENY, že by tato úmluva měla doplnit bezpečné využívání a přepravu jaderných materiálů a bezpečný provoz jaderných zařízení,UZNÁVAJÍCE, že na mezinárodní úrovni vypracovávají doporučení ohledně fyzické ochrany, která jsou v občasných intervalech aktualizována a jimiž se lze řídit, pokud jde o současné prostředky k dosažení účinných úrovní fyzické ochrany,UZNÁVAJÍCE rovněž, že za účinnou fyzickou ochranu jaderných materiálů a jaderných zařízení využívaných pro vojenské účely odpovídá stát, který takové jaderné materiály a jaderná zařízení vlastní, a jsouce si vědomy toho, že těmto materiálům a zařízením je a nadále bude poskytována přísná fyzická ochrana,SE DOHODLY takto:Článek 1Pro účely této úmluvy se rozumí:a) "jadernými materiály" plutonium s výjimkou plutonia s koncentrací izotopu plutonia-238 převyšující 80 %; uran-233; uran obohacený izotopy 235 nebo 233; uran s přírodním izotopovým složením s vyloučením uranové rudy a rudných zbytků; jakýkoli materiál obsahující jeden nebo více výše uvedených;b) "uranem obohaceným izotopy 235 nebo 233" uran obsahující izotopy 235 nebo 233 nebo oba v takovém množství, že poměr celkového výskytu těchto izotopů k izotopu 238 je vyšší než poměr izotopu 235 k izotopu 238 vyskytujícímu se v přírodě;c) "mezinárodní přepravou jaderných materiálů" přeprava zásilky jaderných materiálů jakýmkoli přepravním prostředkem směřující za hranice státu, ze kterého zásilka pochází, počínaje odesláním ze zařízení odesílatele v tomto státě a konče obdržením v zařízení příjemce ve státě konečného určení;d) "jaderným zařízením" zařízení (včetně souvisejících budov a vybavení), v němž se jaderný materiál vyrábí, zpracovává, používá, v němž se s ním manipuluje, v němž se skladuje či zneškodňuje a jež by v případě, že by bylo poškozeno či narušeno, mohlo způsobit významné ozáření nebo únik významného množství radioaktivních látek;e) "sabotáží" jakékoli úmyslné jednání namířené proti jadernému zařízení či jadernému materiálu při jejich používání, skladování nebo přepravě, které by mohlo přímo nebo nepřímo ohrozit zdraví a bezpečnost pracovníků nebo veřejnosti nebo ohrozit životní prostředí ozářením nebo únikem radioaktivních látek.Článek 1AÚčelem této úmluvy je nastolit a udržet celosvětovou účinnou fyzickou ochranu jaderných materiálů využívaných pro mírové účely a jaderných zařízení využívaných pro mírové účely; po celém světě předcházet trestným činům v souvislosti s těmito materiály a zařízeními a bojovat proti nim; jakož i usnadnit spolupráci jednotlivých států úmluvy za těmito účely.Článek 21. Tato úmluva se vztahuje na jaderné materiály využívané pro mírové účely při jejich používání, skladování a přepravě a na jaderná zařízení využívaná pro mírové účely, avšak za předpokladu, že články 3 a 4 a čl. 5 odst. 4 úmluvy se vztahují na takový jaderný materiál pouze při mezinárodní přepravě.2. Za stanovení, provádění a udržování režimu fyzické ochrany ve smluvním státě v plném rozsahu odpovídá tento stát.3. Kromě závazků výslovně převzatých smluvními státy podle této úmluvy nelze nic v této úmluvě vykládat tak, aby byla dotčena svrchovaná práva státu.4. a) Ničím v této úmluvě nejsou dotčena jiná práva, závazky a odpovědnost smluvních států podle mezinárodního práva, zejména cíle a zásady Charty Organizace spojených národů a mezinárodního humanitárního práva.b) Touto úmluvou nejsou upraveny činnosti ozbrojených sil při ozbrojených konfliktech ve smyslu mezinárodního humanitárního práva, které jsou tímto právem upraveny, ani činnosti ozbrojených sil při výkonu úředních povinností, pokud se na ně vztahují jiná pravidla mezinárodního práva.c) Nic v této úmluvě nelze považovat za zákonné oprávnění k užití síly či k hrozbě užití síly proti jaderným materiálům nebo jaderným zařízením používaným pro mírové účely.d) Nic v této úmluvě neospravedlňuje či nečiní zákonným jednání jinak nezákonné ani nebrání stíhání podle jiných zákonů.5. Tato úmluva se nevztahuje na jaderné materiály používané či uchovávané pro vojenské účely nebo na jaderná zařízení, která takové materiály obsahují.Článek 2A1. Každý smluvní stát stanoví, provede a udržuje odpovídající režim fyzické ochrany jaderných materiálů a jaderných zařízení pod jeho jurisdikcí s cílem:a) chránit jaderné materiály při používání, skladování a přepravě před zcizením či jiným nezákonným zmocněním se těchto materiálů;b) zaručit provedení rychlých a komplexních opatření k nalezení a případně zpětnému získání chybějících či zcizených jaderných materiálů; je-li materiál nalezen mimo jeho území, jedná tento smluvní stát v souladu s článkem 5;c) chránit jaderné materiály a jaderná zařízení před sabotáží ad) zmírnit či minimalizovat radiační důsledky sabotáže.2. Při provádění odstavce 1 každý smluvní stát:a) vytvoří a udržuje právní a regulační rámec upravující fyzickou ochranu;b) zřídí či určí příslušný orgán nebo orgány odpovědné za provádění právního a regulačního rámce ac) přijme další vhodná opatření nutná k fyzické ochraně jaderných materiálů a jaderných zařízení.3. Aniž jsou tím dotčena ostatní ustanovení této úmluvy, uplatní každý smluvní stát při plnění závazků podle odstavců 1 a 2 v nejvyšší možné a přiměřené míře tyto základní zásady fyzické ochrany jaderných materiálů a jaderných zařízení:ZÁKLADNÍ ZÁSADA A: Odpovědnost státuZa stanovení, provádění a udržování režimu fyzické ochrany ve smluvním státě v plném rozsahu odpovídá tento stát.ZÁKLADNÍ ZÁSADA B: Odpovědnost při mezinárodní přepravěOdpovědnost státu za zajištění odpovídající ochrany jaderného materiálu se vztahuje i na mezinárodní přepravu tohoto materiálu až do okamžiku, kdy je tato odpovědnost podle potřeby řádně převedena na jiný stát.ZÁKLADNÍ ZÁSADA C: Legislativní a předpisový rámecStát odpovídá za vytvoření a udržování právního a regulačního rámce upravujícího fyzickou ochranu. Tento rámec by měl zajistit stanovení požadavků na fyzickou ochranu a zahrnovat systém hodnocení a povolování či jiné postupy k udělení oprávnění. Tento rámec by měl zahrnovat systém inspekcí prováděných v jaderných zařízeních a při přepravě, aby bylo možné ověřit soulad s platnými požadavky a podmínkami povolení či jiného oprávnění a zřídit prostředek k vymáhání platných požadavků a podmínek včetně ukládání účinných sankcí.ZÁKLADNÍ ZÁSADA D: Příslušný orgánStát by měl zřídit či určit příslušný orgán, který odpovídá za provádění právního a regulačního rámce a má odpovídající pravomoc, kompetence a finanční a lidské zdroje nutné k plnění povinností, které jsou mu přiděleny. Stát by měl učinit nutná opatření, aby zaručil skutečnou nezávislost jednotlivých funkcí příslušného orgánu daného státu a funkcí dalších subjektů pověřených podporou či využíváním jaderné energie.ZÁKLADNÍ ZÁSADA E: Odpovědnost držitelů povoleníMěla by být jasně vymezena odpovědnost za provádění různých složek fyzické ochrany v rámci státu. Stát by měl zaručit, že za provádění fyzické ochrany jaderných materiálů nebo jaderných zařízení odpovídají v první řadě držitelé příslušných povolení nebo jiných oprávnění (např. provozovatelé či přepravci).ZÁKLADNÍ ZÁSADA F: Kultura bezpečnostiVšechny organizace, které mají podíl na provádění fyzické ochrany, by měly klást patřičný důraz na kulturu bezpečnosti, na její rozvoj a udržování, aby bylo zaručeno její účinné provádění v celé organizaci.ZÁKLADNÍ ZÁSADA G: OhroženíFyzická ochrana by ve státě měla vycházet ze současného vyhodnocení ohrožení provedeného daným státem.ZÁKLADNÍ ZÁSADA H: Odstupňovaný přístupPožadavky na fyzickou ochranu by měly být založeny na odstupňovaném přístupu a měly by zohledňovat stávající hodnocení ohrožení, relativní atraktivitu a povahu materiálu a možné následky neoprávněného odebrání jaderných materiálů a sabotáže jaderných materiálů či jaderných zařízení.ZÁKLADNÍ ZÁSADA I: Hloubkově členěná obranaPožadavky státu na fyzickou ochranu by měly odrážet koncepci vycházející z několika úrovní a metod ochrany (strukturálních nebo jiných technických, personálních a organizačních), které musí nepřítel překonat či obejít, aby dosáhl svých cílů.ZÁKLADNÍ ZÁSADA J: Zabezpečení kvalityMěly by být vypracovány a prováděny politika a programy zajištění kvality, aby se zaručilo, že jsou splněny stanovené požadavky na všechny činnosti, které mají význam pro fyzickou ochranu.ZÁKLADNÍ ZÁSADA K: Pohotovostní plányVšichni držitelé povolení a příslušné orgány by měly mít připraveny a vyzkoušeny pohotovostní plány (plány pro případ mimořádné události), jejichž účelem je reagovat na neoprávněné odebrání jaderných materiálů nebo na sabotáž jaderných materiálů či jaderných zařízení nebo na pokusy o takovéto jednání.ZÁKLADNÍ ZÁSADA L: DůvěrnostStát by měl stanovit požadavky na ochranu důvěrných informací, jejichž neoprávněné odhalení by mohlo ohrozit fyzickou ochranu jaderných materiálů a jaderných zařízení.4. a) Ustanovení tohoto článku se nevztahují na jaderné materiály, které podle uvážlivého rozhodnutí smluvního státu nemusejí podléhat režimu fyzické ochrany zřízenému podle odstavce 1, a to s ohledem na povahu materiálů, jejich množství, relativní atraktivitu a potenciální radiační a další důsledky související s neoprávněným jednáním namířeným proti tomuto materiálu a na současné hodnocení jeho ohrožení.b) Jaderné materiály, na které se nevztahují ustanovení písmene a) tohoto článku, by měly být chráněny v souladu s postupy bezpečného zacházení.Článek 3Každý smluvní stát učiní odpovídající kroky v souladu se svými právními předpisy a s mezinárodním právem, aby jaderné materiály byly během mezinárodní přepravy na území tohoto státu nebo na palubě lodi či letadla pod jeho jurisdikcí, pokud tato loď či letadlo provozují přepravu do tohoto státu či z něho, co možná nejvíce chráněny na úrovních stanovených v příloze I.Článek 41. Žádný smluvní stát nevyveze jaderné materiály ani nepovolí jejich vývoz, pokud neobdrží ujištění, že tyto materiály budou během mezinárodní přepravy chráněny na úrovních stanovených v příloze I.2. Žádný smluvní stát nedoveze jaderné materiály ani nepovolí jejich dovoz ze státu, který není stranou této úmluvy, pokud neobdrží ujištění, že tyto materiály budou během mezinárodní přepravy chráněny na úrovních stanovených v příloze I.3. Smluvní stát nepovolí tranzit jaderných materiálů přes své území po zemi či vnitrozemskými vodními cestami nebo přes svá letiště či námořní přístavy mezi státy, které nejsou stranami této úmluvy, pokud neobdrží ujištění, že tyto materiály budou během mezinárodní přepravy co možná nejvíce chráněny na úrovních stanovených v příloze I.4. Každý smluvní stát uplatní v souladu se svými právními předpisy úrovně fyzické ochrany stanovené v příloze I ve vztahu k jaderným materiálům přepravovaným z jedné části tohoto státu do jeho jiné části mezinárodními vodami či vzdušným prostorem.5. Smluvní stát odpovídající za obdržení ujištění o ochraně jaderných materiálů na úrovních stanovených v příloze I podle odstavců 1 až 3 určí a předem informuje státy, přes jejichž území se předpokládá tranzit jaderných materiálů po zemi či vnitrozemskými vodními cestami nebo na jejichž letiště či do námořních přístavů se předpokládá vstup s jadernými materiály.6. Odpovědnost za to, že ujištění ve smyslu odstavce 1 budou získána, může být po vzájemné dohodě přenesena na smluvní stát, který se účastní přepravy jako dovozce.7. Nic v tomto článku nelze vykládat tak, aby byla jakkoli dotčena územní svrchovanost a jurisdikce států včetně jejich svrchovanosti nad vzdušným prostorem a pobřežními vodami.Článek 51. Smluvní státy stanoví a vzájemně si oznámí přímo nebo prostřednictvím Mezinárodní agentury pro atomovou energii své styčné místo pro záležitosti v oblasti působnosti této úmluvy.2. V případě krádeže, loupeže nebo jiného protiprávního zmocnění se jaderných materiálů nebo jejich věrohodné hrozby poskytnou smluvní státy v souladu se svými právními předpisy v největším možném rozsahu spolupráci a pomoc při zpětném získávání a ochraně těchto materiálů každému státu, který o to požádá. Zejména:a) smluvní stát učiní co možná nejrychleji vhodné kroky k informování dalších států, jež podle něho mohou být dotčeny, o každé krádeži, loupeži či protiprávním zmocnění se jaderných materiálů nebo o jejich věrohodné hrozbě a v případě potřeby k informování Mezinárodní agentury pro atomovou energii a dalších příslušných mezinárodních organizací;b) při tom si dotčené smluvní státy v případě potřeby vyměňují informace navzájem nebo s Mezinárodní agenturou pro atomovou energii a dalšími příslušnými mezinárodními organizacemi s cílem ochránit ohrožené jaderné materiály, ověřit neporušenost obalového souboru pro přepravu nebo získat zpět protiprávně odňaté jaderné materiály a:i) koordinují své úsilí diplomatickou nebo jinou dohodnutou cestou;ii) na požádání si poskytují pomoc;iii) zajistí navrácení zpětně získaných jaderných materiálů odcizených nebo ztracených v důsledku výše uvedených událostí.Způsob provádění této spolupráce určují dotčené smluvní státy.3. V případě věrohodné hrozby sabotáže jaderných materiálů nebo jaderného zařízení nebo v případě, kdy k jejich sabotáži dojde, spolupracují smluvní státy v souladu se svými právními předpisy a náležitými závazky podle mezinárodního práva v největším možném rozsahu takto:a) pokud si je smluvní stát vědom věrohodné hrozby sabotáže jaderných materiálů nebo jaderného zařízení v jiném státě, rozhodne co nejrychleji o vhodných krocích k informování dotčeného státu a případně i Mezinárodní agentury pro atomovou energii a jiných příslušných mezinárodních organizací o takové hrozbě s cílem sabotáži zabránit;b) dojde-li ve smluvním státě k sabotáži jaderných materiálů nebo jaderného zařízení a určitý stát dojde k závěru, že je pravděpodobné, že budou jiné státy radiačně zasaženy, učiní tento stát vhodná opatření, aniž by byly dotčeny jiné jeho závazky podle mezinárodního práva, aby co nejrychleji informoval stát nebo státy, které budou pravděpodobně radiačně zasaženy, a případně Mezinárodní agenturu pro atomovou energii a další příslušné mezinárodní organizace, s cílem minimalizovat nebo zmírnit radiační důsledky sabotáže;c) pokud v souvislosti s písmeny a) a b) požádá smluvní stát o pomoc, každý smluvní stát, jemuž je žádost o pomoc určena, neprodleně rozhodne a oznámí žádajícímu smluvnímu státu přímo nebo prostřednictvím Mezinárodní agentury pro atomovou energii, zda a v jakém rozsahu a za jakých podmínek je schopen požadovanou pomoc poskytnout;d) koordinace spolupráce podle písmen a) až c) probíhá diplomatickou cestou nebo jinými dohodnutými způsoby. Prostředky provádění této spolupráce určují dvoustranně či vícestranně dotčené smluvní státy.4. Smluvní státy podle potřeby spolupracují a vedou vzájemné konzultace, a to přímo nebo prostřednictvím Mezinárodní agentury pro atomovou energii nebo dalších příslušných mezinárodních organizací s cílem získat poučení o navrhování, udržování a zlepšování systémů fyzické ochrany jaderných materiálů při mezinárodní přepravě.5. Smluvní stát může podle potřeby konzultovat ostatní smluvní státy nebo s nimi spolupracovat, a to přímo nebo prostřednictvím Mezinárodní agentury pro atomovou energii nebo dalších příslušných mezinárodních organizací s cílem získat poznatky o navrhování, udržování a zlepšování svých vnitrostátních systémů fyzické ochrany jaderných materiálů při jejich používání, skladování nebo přepravě a jaderných zařízení.Článek 61. Smluvní státy přijmou v souladu se svými právními předpisy vhodná opatření k ochraně důvěrnosti všech informací, které obdrží jako důvěrné na základě ustanovení této úmluvy od jiného smluvního státu nebo při své účasti na provádění této úmluvy. Pokud smluvní státy poskytnou důvěrné informace mezinárodním organizacím nebo státům, které nejsou stranami této úmluvy, jsou učiněny kroky, aby se zaručilo, že je důvěrnost těchto informací chráněna. Smluvní stát, který od jiného smluvního státu obdržel důvěrné informace, může tyto informace poskytnout třetím stranám pouze se souhlasem tohoto jiného smluvního státu.2. Úmluva nepožaduje od smluvních států poskytování jakýchkoli informací, které podle vnitrostátních právních předpisů nesmějí sdělovat nebo které by ohrozily jejich bezpečnost nebo fyzickou ochranu jaderných materiálů nebo jaderných zařízení.Článek 71. Úmyslné spáchání:a) činu bez zákonného oprávnění, který představuje přijetí, držení, užívání, předání, změnu, ukládání či rozptylování jaderných materiálů a který je či může být příčinou smrti nebo těžké újmy na zdraví jakékoli osoby nebo značné škody na majetku nebo životním prostředí;b) krádeže či loupeže jaderných materiálů;c) zpronevěry či podvodného získání jaderných materiálů;d) činu, který představuje přepravu, odeslání či přemístění jaderných materiálů do státu nebo ze státu bez zákonného oprávnění;e) činu namířeného proti jadernému zařízení nebo činu narušujícího provoz jaderného zařízení, kdy pachatel úmyslně zapříčiní nebo si je vědom, že takovýto čin pravděpodobně zapříčiní smrt nebo těžkou újmu na zdraví jakékoli osoby nebo značnou škodu na majetku nebo životním prostředí v důsledku jejich ozáření nebo úniku radioaktivních látek, pokud není takový čin proveden v souladu s vnitrostátními právními předpisy smluvního státu, na jehož území se jaderné zařízení nachází;f) činu, který představuje dožadování se jaderných materiálů pod pohrůžkou či s použitím síly nebo jakékoli jiné formy zastrašování;g) pohrůžky:i) použití jaderných materiálů s cílem způsobit smrt nebo těžkou újmu na zdraví jakékoli osobě nebo značné škody na majetku nebo životním prostředí či spáchání trestného činu popsaného v písmeni e), neboii) spáchání trestného činu popsaného v písmenech b) a e) k donucení fyzické či právnické osoby, mezinárodní organizace nebo státu k jakémukoli jednání nebo upuštění od něho;h) pokusu o spáchání jakéhokoli trestného činu popsaného v písmenech a) až e);i) činu, který představuje účastenství na jakémkoli trestném činu popsaném v písmenech a) až h),j) činu, kdy jakákoli osoba organizuje a navádí jiné osoby, aby spáchaly trestný čin popsaný v písmenech a) až h); ak) činu, který přispívá ke spáchání trestného činu popsaného v písmenech a) až h), a to skupinou osob sledujících společný cíl; tento čin je úmyslný a je buď:i) proveden s cílem přispět k trestné činnosti či trestnému cíli skupiny, kdy taková činnost nebo cíl zahrnují spáchání trestného činu popsaného v písmenech a) až g), neboii) proveden s vědomím záměru skupiny spáchat trestný čin popsaný v písmenech a) až g), učiní každý smluvní stát trestným činem podle svého práva.2. Každý smluvní stát stanoví pro trestné činy popsané v tomto článku odpovídající tresty s ohledem na závažnost jejich povahy.Článek 81. Každý smluvní stát učiní případně nezbytná opatření k založení své jurisdikce, pokud jde o trestné činy uvedené v článku 7, v těchto případech:a) je-li trestný čin spáchán na území tohoto státu nebo na palubě lodi či letadla v něm registrovaného;b) je-li údajný pachatel státním příslušníkem tohoto státu.2. Každý smluvní stát učiní rovněž případně nezbytná opatření k založení své jurisdikce, pokud jde o tyto trestné činy, v případech, kdy se údajný pachatel nachází na jeho území a není vydán podle článku 11 žádnému ze států uvedených v odstavci 1.3. Tato úmluva nevylučuje jinou trestní jurisdikci vykonávanou v souladu s vnitrostátními právními předpisy.4. Kromě smluvních států uvedených v odstavcích 1 a 2 může každý smluvní stát v souladu s mezinárodním právem založit svou jurisdikci, pokud jde o trestné činy uvedené v článku 7, účastní-li se mezinárodní přepravy jaderných materiálů jako vyvážející nebo dovážející stát.Článek 9Na základě přesvědčení, že to okolnosti potvrzují, učiní smluvní státy, na jejichž území se údajný pachatel nachází, v souladu se svými právními předpisy vhodná opatření, včetně zadržení údajného pachatele, k zajištění přítomnosti údajného pachatele za účelem stíhání nebo vydání. Opatření přijatá podle tohoto článku se bez prodlení oznámí státům, od nichž se požaduje, aby založily svou jurisdikci podle článku 8, a v případě potřeby všem ostatním dotčeným státům.Článek 10Smluvní stát, na jehož území se údajný pachatel nachází, předá věc v případě, že jej nevydá, bez jakýchkoli výjimek a neopodstatněných průtahů příslušným orgánům za účelem stíhání v řízení, které je v souladu s jeho právními předpisy.Článek 111. Trestný čin podle článku 7 se automaticky zahrne do každé smlouvy o vydávání, jež existuje mezi smluvními státy, jako trestný čin podléhající vydání. Smluvní státy se zavazují, že zahrnou tyto trestné činy do každé smlouvy o vydávání, jež mezi nimi bude uzavřena.2. Jestliže je smluvní stát, který vydání váže na existenci smlouvy, požádán o vydání jiným smluvním státem, s nímž nemá žádnou smlouvu o vydávání, může podle své úvahy považovat tuto úmluvu za právní podklad pro vydání, pokud jde o tyto trestné činy. Vydání podléhá ostatním podmínkám stanoveným právními předpisy státu, který byl o vydání požádán.3. Smluvní státy, které neváží vydání na existenci smlouvy, budou vzájemně tyto trestné činy považovat za trestné činy podléhající vydání za podmínek stanovených právními předpisy státu, který byl o vydání požádán.4. Pro účel vydání mezi smluvními státy se ke každému trestnému činu přistupuje jako k činu spáchanému nejen v místě, kde se udál, nýbrž také na území smluvních států, od nichž se požaduje, aby založily svou jurisdikci podle čl. 8 odst. 1.Článek 11AŽádný z trestných činů uvedených v článku 7 není pro účely vydání nebo vzájemné právní pomoci považován za politický trestný čin nebo trestný čin související s politickým trestným činem nebo za trestný čin spáchaný z politických pohnutek. Z toho důvodu nelze žádost o vydání nebo vzájemnou právní pomoc ve věci takového trestného činu odmítnout pouze na základě skutečnosti, že se jedná o politický trestný čin nebo trestný čin související s politickým trestným činem nebo trestný čin spáchaný z politických pohnutek.Článek 11BNic v této úmluvě nelze vykládat jako uložení povinnosti vydání osob nebo poskytnutí vzájemné právní pomoci, pokud má smluvní stát, jemuž je žádost určena, zásadní důvod se domnívat, že žádost o vydání pro trestné činy uvedené v článku 7 nebo o vzájemnou právní pomoc v souvislosti s těmito trestnými činy byla učiněna za účelem trestního stíhání či potrestání osoby na základě její rasy, náboženského vyznání, národnosti, etnického původu nebo politického názoru nebo že by vyhovění žádosti způsobilo z některého z těchto důvodů újmu v postavení dané osoby.Článek 12Každé osobě, proti níž se vede soudní řízení v souvislosti s některým z trestných činů uvedených v článku 7, se zaručuje spravedlivé zacházení ve všech stadiích řízení.Článek 131. Smluvní státy si navzájem poskytnou v co největší míře pomoc v souvislosti s trestním řízením, zahájeným pro trestné činy uvedené v článku 7, včetně důkazních materiálů, jež jsou jim k dispozici, nezbytných pro řízení. Na všechny případy se vztahuje právo státu, jemuž byla žádost zaslána.2. Ustanoveními odstavce 1 nejsou dotčeny závazky vyplývající z kterékoli jiné dvoustranné či mnohostranné smlouvy, kterou se plně či zčásti řídí nebo bude řídit vzájemná pomoc v trestních věcech.Článek 13ANičím v této úmluvě není dotčeno předávání jaderné technologie pro mírové účely, které se provádí za účelem posílit fyzickou ochranu jaderných materiálů a jaderných zařízení.Článek 141. Každý smluvní stát informuje depozitáře o svých právních předpisech, kterými se úmluva provádí. Depozitář tyto informace pravidelně oznamuje všem smluvním státům.2. Smluvní stát, v němž je údajný pachatel stíhán, sdělí, pokud je to proveditelné, konečný výsledek řízení nejprve státům, jichž se věc přímo týká. Tento smluvní stát rovněž sdělí konečný výsledek depozitáři, který o něm informuje všechny státy.3. Týká-li se trestný čin jaderných materiálů při jejich používání, skladování nebo přepravě uvnitř státu a údajný pachatel i jaderný materiál zůstávají na území smluvního státu, ve kterém byl trestný čin spáchán, nebo týká-li se trestný čin jaderného zařízení a údajný pachatel zůstává na území smluvního státu, ve kterém byl trestný čin spáchán, nic v této úmluvě nelze vykládat jako požadavek, aby tento smluvní stát poskytl informace o trestním řízení vyplývajícím z takového trestného činu.Článek 15Přílohy této úmluvy jsou její nedílnou částí.Článek 161. Pět let po vstupu změny přijaté dne 8. července 2005 v platnost svolá depozitář konferenci smluvních států, která přezkoumá provádění této úmluvy a její přiměřenost, co se týče preambule, hlavní části a příloh z hlediska nových skutečností.2. V obdobích ne kratších než 5 let po tomto termínu může většina smluvních států dosáhnout svolání dalších konferencí se stejným cílem tak, že depozitáři v tomto smyslu podají návrh.Článek 171. V případě sporu mezi dvěma nebo více smluvními státy o výklad nebo provádění této úmluvy se spolu tyto smluvní státy radí s cílem vyřešit spor jednáním nebo jakýmikoli jinými mírovými prostředky řešení sporů, přijatelnými pro všechny strany sporu.2. Jakýkoli spor tohoto druhu, který nelze urovnat podle odstavce 1, je na žádost kterékoli strany sporu předložen k rozhodnutí rozhodčímu řízení nebo Mezinárodnímu soudnímu dvoru. Pokud je spor postoupen k rozhodčímu řízení a strany sporu se nemohou dohodnout na organizaci tohoto řízení do šesti měsíců od podání žádosti, strana sporu může požádat předsedu Mezinárodního soudního dvora nebo generálního tajemníka Organizace spojených národů, aby jmenoval jednoho nebo více rozhodců. V případě rozporných žádostí stran sporu má přednost žádost generálnímu tajemníkovi Organizace spojených národů.3. Každý smluvní stát může v době podpisu, ratifikace, přijetí či schválení úmluvy nebo přistoupení k ní prohlásit, že se necítí být vázán kterýmkoli nebo žádným z postupů řešení sporů podle odstavce 2. Ostatní smluvní státy nejsou postupem urovnání sporů podle odstavce 2 ve vztahu ke smluvnímu státu, který k tomuto postupu učinil výhradu, vázány.4. Každý smluvní stát, který učiní výhradu podle odstavce 3, může tuto výhradu kdykoliv odvolat oznámením depozitáři.Článek 181. Tato úmluva je otevřena k podpisu všem státům v sídle Mezinárodní agentury pro atomovou energii ve Vídni a v sídle Organizace spojených národů v New Yorku od 3. března 1980 do svého vstupu v platnost.2. Tato úmluva podléhá ratifikaci, přijetí nebo schválení signatářskými státy.3. Po vstupu v platnost bude tato úmluva otevřena k přistoupení všem státům.4. a) Tato úmluva je otevřena k podpisu nebo k přistoupení mezinárodním organizacím a regionálním organizacím integrační či jiné povahy za předpokladu, že taková organizace je tvořena svrchovanými státy a má pravomoc sjednávat, uzavírat a provádět mezinárodní dohody ve věcech, na které se vztahuje tato úmluva.b) V rámci své působnosti vykonávají tyto organizace svým jménem práva a nesou odpovědnost, které tato úmluva přisuzuje smluvním státům.c) Stane-li se taková organizace stranou této úmluvy, zašle depozitáři prohlášení, v němž uvede, které státy jsou jejími členy a které články úmluvy se na ni nevztahují.d) Taková organizace nemá žádný volební hlas navíc k hlasům, které mají její členské státy.5. Ratifikační listiny, listiny o přijetí, schválení nebo o přistoupení budou uloženy u depozitáře.Článek 191. Tato úmluva vstupuje v platnost třicátým dnem po uložení dvacáté první ratifikační listiny, listiny o přijetí nebo o schválení u depozitáře.2. Pro každý stát, který ratifikuje, přijme, schválí úmluvu, nebo k ní přistoupí po dni uložení dvacáté první ratifikační listiny, listiny o přijetí nebo o schválení, vstupuje úmluva v platnost třicátým dnem po uložení ratifikační listiny, listiny o přijetí, schválení nebo přistoupení tímto státem.Článek 201. Aniž je dotčen článek 16, může smluvní stát navrhnout změny této úmluvy. Navrhovaná změna se předloží depozitáři, který ji ihned předá všem smluvním státům. Pokud většina smluvních států požádá depozitáře o svolání konference k projednání navrhovaných změn, depozitář pozve k účasti všechny smluvní státy. Taková konference bude zahájena nejdříve za třicet dnů po zaslání pozvání. Každá změna přijatá na konferenci dvoutřetinovou většinou smluvních států je neprodleně oznámena depozitářem všem smluvním státům.2. Pro každý smluvní stát, který uloží svou ratifikační listinu, listinu o přijetí nebo o schválení změny, vstupuje tato změna v platnost třicátým dnem po dni, kdy dvě třetiny smluvních států uložily své ratifikační listiny, listiny o přijetí nebo o schválení změny u depozitáře. Poté vstupuje změna v platnost pro každý další smluvní stát dnem, ke kterému smluvní stát uloží svou ratifikační listinu, listinu o schválení či přijetí změny.Článek 211. Každý smluvní stát může tuto úmluvu vypovědět písemným oznámením depozitáři.2. Výpověď nabývá účinnosti sto osmdesát dnů po dni, kdy depozitář obdrží oznámení.Článek 22Depozitář všem státům neprodleně oznámí:a) každý podpis této úmluvy;b) každé uložení ratifikační listiny, listiny o přijetí, schválení nebo přistoupení;c) každou výhradu či odvolání výhrady podle článku 17;d) jakékoli sdělení učiněné organizací podle čl. 18 odst. 4 písm. c);e) vstup této úmluvy v platnost;f) vstup v platnost jakékoli změny této úmluvy ag) každou výpověď této úmluvy podle článku 21.Článek 23Prvopis této úmluvy, jejíž arabské, čínské, anglické, francouzské, ruské a španělské znění mají stejnou platnost, bude uložen u generálního ředitele Mezinárodní agentury pro atomovou energii, který zašle její ověřený opis všem státům.PŘÍLOHA IÚrovně fyzické ochrany, které je třeba uplatňovat při mezinárodní přepravě jaderných materiálů podle kategorií uvedených v příloze II1. Úrovně fyzické ochrany jaderných materiálů při skladování v průběhu jejich mezinárodní přepravy zahrnují:a) pro materiály kategorie III – skladování v prostoru, kam je kontrolován přístup;b) pro materiály kategorie II – skladování v prostoru pod trvalým dozorem prováděným osobami nebo elektronickým zařízením, ohraničeným fyzickou překážkou s omezeným počtem vstupů pod odpovídající kontrolou nebo v jiném prostoru se stejnou úrovní fyzické ochrany;c) pro materiály kategorie I – skladování v chráněném prostoru stanoveném pro výše uvedenou kategorii II, k němuž je přístup navíc omezen pouze pro osoby, jejichž důvěryhodnost byla prokázána a který je pod dozorem stráží, které jsou v úzkém spojení se zásahovými jednotkami. Zvláštní opatření prováděná v této souvislosti by měla být zaměřena na zjištění a předcházení jakémukoli napadení, neoprávněnému přístupu nebo neoprávněnému přemístění materiálu.2. Úrovně fyzické ochrany jaderných materiálů v průběhu mezinárodní přepravy zahrnují:a) v případě materiálů kategorie II a III probíhá přeprava za zvláštních preventivních opatření, a to včetně předchozích ujednání mezi odesilatelem, příjemcem a přepravcem a předchozí dohody mezi fyzickými či právnickými osobami pod jurisdikcí a v souladu s předpisy vyvážejících a dovážejících států, určujících dobu, místo a postupy pro přechod odpovědnosti za přepravu;b) v případě materiálů kategorie I probíhá přeprava za zvláštních preventivních opatření vymezených výše pro přepravu materiálů kategorie II a III a kromě toho za stálého dozoru doprovodu a za podmínek, které zabezpečují úzké spojení doprovodu s příslušnými zásahovými jednotkami;c) v případě přírodního uranu jiného než v podobě rudy či rudných zbytků zahrnuje ochrana při přepravě množství převyšujících 500 kg uranu předběžné oznámení o zásilce s udáním druhu přepravy, očekávané doby obdržení zásilky a potvrzení příjmu zásilky.PŘÍLOHA IITabulka: Kategorizace jaderných materiálůMateriál | Druh | Kategorie |I | II | III [3] |1.Plutonium [1] | neozářené [2] | 2 kg a více | méně než 2 kg, ale více než 500 g | 500 g nebo méně, ale více než 15 g |2.Uran-235 | neozářený [2] | | | |—uran obohacený na 20 % 235U nebo více | 5 kg a více | méně než 5 kg, ale více než 1 kg | 1 kg nebo méně, ale více než 15 g |—uran obohacený na 10 % 235U nebo více, ale na méně než 20 % | | 10 kg nebo více | méně než 10 kg, ale více než 1 kg |—uran obohacený nad přírodní, ale na méně než 10 % 235U | | | 10 kg a více |3.Uran-233 | neozářený [2] | 2 kg a více | méně než 2 kg, ale více než 500 g | 500 g nebo méně, ale více než 15 g |4.Ozářené palivo | | | ochuzený nebo přírodní uran, thorium nebo nízko obohacené palivo (méně než 10 % štěpitelného obsahu) [4] [5] | |[1] Veškeré plutonium s výjimkou plutonia s koncentrací izotopu plutonia-238 převyšující 80 %.[2] Materiál neozářený v reaktoru nebo materiál ozářený v reaktoru, avšak při dávkovém příkonu rovnajícím se či nižším než 1 Gy/h (100 rad/h) ve vzdálenosti 1 metru bez stínění.[3] Množství nespadající do kategorie III a přírodní uran by měly být chráněny v souladu s postupy bezpečného zacházení.[4] I když je tato úroveň ochrany doporučena, mohou státy po zvážení specifických okolností stanovit jinou kategorii fyzické ochrany.[5] Jiné palivo, které je s ohledem na původní obsah štěpitelného materiálu před ozářením klasifikováno jako kategorie I a II, může být klasifikováno o jednu kategorii níže, pokud dávkový příkon z paliva převyšuje 1 Gy/h (100 rad/h) ve vzdálenosti 1 metru bez stínění.--------------------------------------------------PŘÍLOHA 2Prohlášení Evropského společenství pro atomovou energii podle ustanovení čl. 18 odst. 4 a čl. 17 odst. 3 úmluvyČleny Evropského společenství pro atomovou energii jsou v současnosti tyto státy: Belgické království, Bulharská republika, Česká republika, Dánské království, Spolková republika Německo, Estonská republika, Irsko, Řecká republika, Španělské království, Francouzská republika, Italská republika, Kyperská republika, Lotyšská republika, Litevská republika, Lucemburské velkovévodství, Maďarská republika, Republika Malta, Nizozemské království, Rakouská republika, Polská republika, Portugalská republika, Rumunsko, Republika Slovinsko, Slovenská republika, Finská republika, Švédské království a Spojené království Velké Británie a Severního Irska.Společenství prohlašuje, že se na ně nevztahují články 8 až 13 a čl. 14 odst. 2 a 3 Úmluvy o fyzické ochraně jaderných materiálů a jaderných zařízení.Dále Společenství podle čl. 17 odst. 3 úmluvy rovněž prohlašuje, že jelikož stranami ve věcech projednávaných před Mezinárodním soudním dvorem mohou být pouze státy, je Společenství vázáno jen rozhodčím řízením uvedeným v čl. 17 odst. 2.--------------------------------------------------PŘÍLOHA 3PLNÁ MOCJá, níže podepsaný/podepsaná ..., člen/členka Komise Evropských společenství odpovědný/odpovědná za vnější vztahy a evropskou politiku sousedství, potvrzuji, že:pan/paní ...vedoucí delegace Evropské komisepři mezinárodních organizacích ve Vídnije jmenován/jmenována, aby u generálního ředitele Mezinárodní agentury pro atomovou energii za Evropské společenství pro atomovou energii uložil/uložila listinu o přistoupení k Úmluvě o fyzické ochraně jaderných materiálů a jaderných zařízení.V Bruselu dne--------------------------------------------------


type: wikipedia

text:
Edward Johnston Alexander (* 31. Juli 1901 in Asheville, North Carolina; † 1985) war ein US-amerikanischer Botaniker. Sein offizielles botanisches Autorenkürzel lautet „Alexander“.
 Er war am New York Botanical Garden tätig. Sein Spezialgebiet waren die Kakteengewächse (Cactaceae). Für die Flora of North America des US-amerikanischen Botanikers Nathaniel Lord Britton trug er zu Band 19 Nummer 1 „Pontederiaceae“ (1937) bei, zusammen mit E. E. Sheriff zum Band 2 der zweiten Serie „Compositae-Coreopsidinae“ (1955). Alexander war Herausgeber der Addisonia.
 Werke
 Literatur
 Weblinks
 Quellen
 Botaniker (20. Jahrhundert)
 US-Amerikaner
 Person (Asheville)
 Geboren 1901
 Gestorben 1985
 Mann


type: legislation

text:
 |
 52014PC0631
 Propuesta de DECISIÓN DEL CONSEJO relativa a las contribuciones financieras que deberán ingresar los Estados miembros para financiar el Fondo Europeo de Desarrollo en 2014, incluido el tercer tramo de 2014 /* COM/2014/0631 final - 2014/0292 (NLE) */
 EXPOSICIÓN DE MOTIVOS
 El Acuerdo interno y el Reglamento
 Financiero del décimo FED establecen un procedimiento para las solicitudes de
 contribución que deben pagar los Estados miembros para financiar el FED. De
 conformidad con lo dispuesto en el artículo 57, apartado 3, del Reglamento
 Financiero del décimo FED, la presente propuesta abarca:
 –
 el importe del tercer tramo de las
 contribuciones del ejercicio 2014.
 De conformidad con lo dispuesto en el
 artículo 57, apartado 7, del Reglamento Financiero del décimo FED, se
 especifican por separado las cantidades de las contribuciones gestionadas por
 la Comisión y las de las contribuciones gestionadas por el BEI.
 De conformidad con lo dispuesto en el
 artículo 145 del Reglamento Financiero del décimo FED, el BEI ha comunicado a
 la Comisión sus previsiones actualizadas de los compromisos y pagos de los
 instrumentos que gestiona.
 De conformidad con el artículo 58,
 apartado 2, del Reglamento Financiero, las solicitudes de contribuciones
 agotarán primero las cantidades establecidas para Acuerdos FED anteriores una
 después de otra. Por lo tanto, las solicitudes de contribución objeto de esta
 propuesta corresponden a importes del décimo FED para la Comisión.
 De conformidad con lo dispuesto en el
 artículo 57, apartado 5, del Reglamento Financiero del décimo FED, el Consejo
 tomará una decisión respecto de la propuesta en los veintiún días civiles
 siguientes a la presentación de la propuesta por la Comisión y los Estados
 miembros pagarán el tercer tramo en los veintiún días civiles siguientes a la
 fecha en que se les notifique la decisión del Consejo.
 El artículo 60, apartado 1, del
 Reglamento Financiero dispone que, en el caso de que los tramos de
 contribuciones exigibles no se ingresen dentro del plazo fijado, el Estado
 miembro en cuestión deberá abonar intereses por la cantidad impagada. Las
 medidas relativas al pago de los intereses se especifican en el mismo artículo.
 2014/0292 (NLE)
 Propuesta de
 DECISIÓN DEL CONSEJO
 relativa a las contribuciones
 financieras que deberán ingresar los Estados miembros para financiar el Fondo
 Europeo de Desarrollo en 2014, incluido el tercer tramo de 2014
 EL CONSEJO DE LA UNIÓN EUROPEA,
 Visto el Tratado de Funcionamiento de la
 Unión Europea,
 Visto el Acuerdo interno entre los
 representantes de los Gobiernos de los Estados miembros, reunidos en el seno
 del Consejo, relativo a la financiación de la ayuda comunitaria concedida con
 cargo al marco financiero plurianual para el período 2008-2013 de conformidad
 con el Acuerdo de Asociación ACP-CE y a la asignación de ayuda financiera a los
 países y territorios de ultramar a los que se aplica la parte cuarta del
 Tratado CE[1]
 (en lo sucesivo, «el Acuerdo interno»), y, en particular, su artículo 7,
 Visto el Reglamento (CE) n° 215/2008 del
 Consejo, de 18 de febrero de 2008, por el que se aprueba el Reglamento
 Financiero aplicable al décimo Fondo Europeo de Desarrollo (en lo sucesivo, «el
 Reglamento Financiero del décimo FED»)[2],
 modificado por última vez el 11 de abril de 2011[3],
 y, en particular, su artículo 57, apartado 5,
 Vista la propuesta de la Comisión
 Europea,
 Considerando lo siguiente:
 (1) De conformidad con el
 procedimiento fijado en los artículos 57 a 61 del Reglamento Financiero del
 décimo FED, la Comisión presentará, antes del 10 de octubre, una propuesta que
 especifique: a) el importe del tercer tramo de la contribución del ejercicio
 2014, y b) el importe anual modificado de la contribución para el año 2014
 adaptado a las necesidades efectivas, en el caso, previsto en el artículo 7,
 apartado 3, del Acuerdo interno, de que la contribución anual no corresponda a
 las necesidades efectivas.
 (2) El Consejo adoptó el 8
 de noviembre de 2013, a propuesta de la Comisión, la decisión de fijar en
 3 250 000 000 EUR la cuota del importe anual de las contribuciones
 de los Estados miembros al FED para 2014. El reparto inicial se fijó en
 3 100 000 000 EUR para la Comisión y 150 000 000 EUR
 para el BEI.
 (3) De conformidad con el
 artículo 145, apartado 1, del Reglamento Financiero del décimo FED, el Banco
 Europeo de Inversiones ha comunicado a la Comisión sus previsiones actualizadas
 de los compromisos y pagos de los instrumentos que gestiona.
 (4) A petición de la
 Comisión y el BEI, el importe total para 2014 respeta el límite máximo de
 3 250 000 000 EUR con un nuevo reparto de la proporción de las
 contribuciones de los Estados miembros al FED: i) 3 144 308 777,01
 EUR para la Comisión, y ii) 105 691 222,99 EUR para el BEI.
 (5) El artículo 58, apartado
 2, del Reglamento Financiero del décimo Fondo Europeo de Desarrollo (en lo
 sucesivo «el FED») dispone que las solicitudes de contribuciones agotarán
 primero las cantidades establecidas para los FED anteriores.
 HA ADOPTADO LA PRESENTE DECISIÓN:
 Artículo 1
 Las contribuciones individuales al FED
 que los Estados miembros deberán abonar a la Comisión como tercer tramo de 2014
 quedan recogidas en el cuadro que figura en el anexo.
 Artículo
 2
 La presente Decisión será aplicable a
 partir de la fecha de su adopción.
 Artículo 3
 Los destinatarios de la presente Decisión
 serán los Estados miembros.
 Hecho en Bruselas, el
 Por
 el Consejo
 El
 Presidente
 [1] DO L 247 de 9.9.2006, p. 32.
 [2] DO L 78 de 19.3.2008, p. 1.
 [3] DO L 102 de 16.4.2011, p. 1.
 ANEXOS
 a la
 DECISIÓN DEL CONSEJO
 relativa a las contribuciones
 financieras que deberán ingresar los Estados miembros para financiar el Fondo
 Europeo de Desarrollo en 2014, incluido el tercer tramo de 2014
 Tercer tramo de las contribuciones al FED para 2014 (EUR)
 || || || ||
 ESTADOS MIEMBROS || 10o FED clave % || Tercer tramo
 abonado a || abonado a || Total
 BEI || Comisión
 10o FED || 10o FED
 BÉLGICA || 3,53 || 0,00 || 10 389 099,83 || 10 389 099,83
 DINAMARCA || 2,00 || 0,00 || 5 886 175,54 || 5 886 175,54
 ALEMANIA || 20,50 || 0,00 || 60 333 299,29 || 60 333 299,29
 GRECIA || 1,47 || 0,00 || 4 326 339,02 || 4 326 339,02
 ESPAÑA || 7,85 || 0,00 || 23 103 239,00 || 23 103 239,00
 FRANCIA || 19,55 || 0,00 || 57 537 365,91 || 57 537 365,91
 IRLANDA || 0,91 || 0,00 || 2 678 209,87 || 2 678 209,87
 ITALIA || 12,86 || 0,00 || 37 848 108,72 || 37 848 108,72
 LUXEMBURGO || 0,27 || 0,00 || 794 633,70 || 794 633,70
 PAÍSES BAJOS || 4,85 || 0,00 || 14 273 975,68 || 14 273 975,68
 AUSTRIA || 2,41 || 0,00 || 7 092 841,53 || 7 092 841,53
 PORTUGAL || 1,15 || 0,00 || 3 384 550,94 || 3 384 550,94
 FINLANDIA || 1,47 || 0,00 || 4 326 339,02 || 4 326 339,02
 SUECIA || 2,74 || 0,00 || 8 064 060,49 || 8 064 060,49
 REINO UNIDO || 14,82 || 0,00 || 43 616 560,75 || 43 616 560,75
 BULGARIA || 0,14 || 0,00 || 412 032,29 || 412 032,29
 REPÚBLICA CHECA || 0,51 || 0,00 || 1 500 974,76 || 1 500 974,76
 ESPAÑA || 0,05 || 0,00 || 147 154,39 || 147 154,39
 CHIPRE || 0,09 || 0,00 || 264 877,90 || 264 877,90
 LETONIA || 0,07 || 0,00 || 206 016,14 || 206 016,14
 LITUANIA || 0,12 || 0,00 || 353 170,53 || 353 170,53
 HUNGRÍA || 0,55 || 0,00 || 1 618 698,27 || 1 618 698,27
 MALTA || 0,03 || 0,00 || 88 292,63 || 88 292,63
 POLONIA || 1,30 || 0,00 || 3 826 014,10 || 3 826 014,10
 RUMANÍA || 0,37 || 0,00 || 1 088 942,47 || 1 088 942,47
 ESLOVENIA || 0,18 || 0,00 || 529 755,80 || 529 755,80
 ESLOVAQUIA || 0,21 || 0,00 || 618 048,43 || 618 048,43
 TOTAL UE-27 || 100,00 || 0,00 || 294 308 777,01 || 294 308 777,01


text:
Adamas Smitas (, 1723 m. birželio 5 d. Kerkoldis, Škotija – 1790 m. liepos 17 d. Edinburgas, Škotija) – škotų švietėjas ir moralės filosofas, klasikinės politinės ekonomijos pradininkas, vienas iš pagrindinių škotų Švietimo atstovų. Geriausia žinomas dėl savo klasikinių darbų Moralinių sentimentų teorija (The Theory of Moral Sentiments, 1759) Tautų turto prigimties ir priežasčių tyrinėjimas (Nature and Causes of the Wealth of Nations, 1776). Pastarasis darbas laikomas jo magnum opus ir pirmuoju šiuolaikiniu ekonomikos darbu.
 A.Smitas studijavo socialinę filosofiją Glazgo universitete ir Oksforde, kur buvo vienas pirmųjų studentų pasinaudojusių tėvynainio škoto John Snell stipendija. Baigęs mokslus skaitė viešąsias paskaitas Edinburge, kur bendradarbiavo su David Hume. A.Smitas tapo Glazgo universiteto profesoriumi, dėstė moralės filosofiją ir tuo metu parašė Moralinių sentimentų teoriją. Vėlesniu gyvenimo laikotarpiu daug keliavo po Europą, kur susitikinėjo su tuo meto intelektualais.
 A.Smitas padėjo pagrindus klasikinei laisvosios rinkos ekonomikos teorijai. Tautų turtas buvo šiuolaikinės ekonomikos disciplinos pirmtakas. Kituose savo darbuose jis išvystė darbo pasidalinimo koncepciją ir aiškino kaip racionalus egoizmas ir konkurencija gali prisidėti prie ekonominio klestėjimo. Savo laikais A.Smitas buvo kontroersiška figūra ir jo bendras požiūris bei rašymo stilius dažnai susilaukė satyriškų torių rašytojų vertinimų.
 Biografija
 Apie A.Smito gyvenimą žinoma gerokai mažiau, nei apie jo darbus. Jo tėvas, taip pat vardu Adamas, buvo muitinės pareigūnas Kerkoldyje ir mirė prieš jam gimstant. Motina Margaret Douglas buvo turtingo žemės savininko duktė. Adamas Smitas pakrikštyas 1723 m. birželio 16 d. Kerkoldyje. Būdamas ketverių metų buvo pagrobtas, tačiau persekiojami pagrobėjai jį pametė ir jis galėjo greitai grįžti į namus.
 A. Smitas buvo logikos profesorius; nuo 1752 m. Glazge dėstė ir filosofiją. Būdamas hercogo šeimos mokytojas, lankėsi Prancūzijoje (1764–1766 m.); čia susipažino su Švietimo epochos atstovais. Vėliau pasitraukė iš šios veiklos ir ėmėsi privačių studijų. Pradėjus plėtotis pramonei, mokslo populiarinimo veikaluose Smitas aprašė visas savo laikų ekonomikos teorijas bei kryptis.
 Buvo nevedęs, vaikų neturėjo.
 Veikalai
 Tautų turto prigimties ir priežasčių tyrinėjimas (sutrumpintai Wealth of the Nations) 1776 m. Šioje knygoje A. Smitas pagrindė naujos teorinės krypties – klasikinės politinės ekonomijos – atsiradimą. Smito darbai padėjo sukurti modernią akademinę ekonomikos discipliną bei padėjo pagrindą kapitalizmo ir laisvosios rinkos teorijoms.
 Savo knygoje A. Smitas pabrėžė darbo pasidalijimo ir specializacijos pranašumus ir apibūdino rinkos mechanizmo funkcionavimą. Jis teigė, kad jeigu gamintojai galės laisvai siekti pelno, gamindami prekes ir teikdami paslaugas, tuomet „nematomosios rankos“ jėgos garantuos sąlygas gaminti reikalingas prekes ir paslaugas. Jeigu rinkų nereguliuos valstybė, tuomet šioje „leiskite veikti“ aplinkoje laisva konkurencija nukreips gamybą tais keliais, kurie pakels visuomenės gerovę.
 Jausmų Teorija (1759 m.)
 Ši teorija bandė parodyti, kad darbininkų ir kapitalistų atskirų sprendimų sąveiką galima išlyginti, remiantis rinka, ir taip sukurti ekonominę gerovę. Klasikinės ekonomikos teorijos kūrėjai neigė nedarbo, kurį sukelia maža bendroji paklausa, galimybę; teigė, jog rinkos jėgos turi išlaikyti bendrosios paklausos ir bendrojo nacionalinio produkto pusiausvyrą, kad rinkos ekonomika gali būti stabili, jei monetarinės sąlygos yra stabilios; pinigų kiekio pokyčiai – pagrindinė bendrosios paklausos pokyčių priežastis.
 Smito teorijos
 A.Smitas iškėlė egoizmą kaip gerovės variklį. Pinigus traktavo kaip prekę, mokėjimo priemonę. Skyrė darbo ir ne darbo pajamas. Iki jo visos pajamų rūšys traktuotos kaip darbo užmokestis. Rinkos mechanizmas pasak A.Smito yra savireguliacinis. Rinka reguliuoja pelną, pajamas.
 A. Smitas savo darbuose toliau vystė darbinės vertės kaip sudaiktinto darbo teoriją, kurią suformulavo anglų ekonomistas Viljamas Petis (William Petty, 1623–1687). Jis pabrėžė, kad darbas yra vienintelis ir tikras prekės mainomosios (tikrosios) vertės matas; kėlė klausimą, kodėl rinkos (nominalioji) kaina paprastai nesutampa su tikrąja prekių kaina, t. y. su jų mainomąja verte.
 Bet kuriuo atveju kaina priklauso nuo paklausos, nes darbo užmokestis didesnis kylančioje ekonomikoje, t. y. didėjant paklausai, negu nuosmukio ar stabilios ekonomikos būsenoje. A. Smitas teigė, kad bet kurios prekės vertė asmeniui, numačiusiam ją pakeisti į kitus daiktus, yra lygi darbo kiekiui, kurį jis gali pirkti už ją arba gauti, todėl susidūrė su prieštaravimu: jeigu mainomąją prekių vertę sukuria savininko pirktas darbas, tai kaip paaiškinti šios vertės pasiskirstymą tarp įvairiausių visuomenės klasių. Juk visa sukurta mainomoji vertė turi priklausyti darbininkui, o jos pasiskirstymas tarp klasių yra vertės dėsnių pažeidimas, todėl A. Smitas darė išvadą, kad vertės dėsnis veikė tik pirmykštėse visuomenėse, kai dar nebuvo kapitalo ir privatinės žemės nuosavybės. T.y. jis teigė, kad vertę sudaro įdėtas darbo kiekis, tačiau tai galioja tik natūraliame ūkyje, kur nėra samdos. Ten kur yra samda vertę apsprendžia pelnas, renta ir darbo užmokestis.
 A.Smitas pasisakė už didelį darbo užmokestį, nes kuo didesnis užmokestis tuo didesnė rinka, vartojimas.
 Išnašos
 Nuorodos
 Škotijos filosofai
 Jungtinės Karalystės ekonomistai
 Šviečiamojo amžiaus filosofai


text:
 4.12.2012
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 L 332/8
 VYKONÁVACIE NARIADENIE KOMISIE (EÚ) č. 1140/2012
 z 28. novembra 2012,
 ktorým sa schvaľujú väčšie zmeny a doplnenia špecifikácie názvu zapísaného do Registra chránených označení pôvodu a chránených zemepisných označení [Coppia Ferrarese (CHZO)]
 EURÓPSKA KOMISIA,
 so zreteľom na Zmluvu o fungovaní Európskej únie,
 so zreteľom na nariadenie Rady (ES) č. 510/2006 z 20. marca 2006 o ochrane zemepisných označení a označení pôvodu poľnohospodárskych výrobkov a potravín (1), a najmä na jeho článok 7 ods. 4 prvý pododsek,
 keďže:
 (1)
 Komisia v súlade s článkom 9 ods. 1 prvým pododsekom nariadenia (ES) č. 510/2006 preskúmala žiadosť Talianska o schválenie zmien a doplnení špecifikácie chráneného zemepisného označenia „Coppia Ferrarese“ zapísaného do registra podľa nariadenia Komisie (ES) č. 2400/96 (2) zmeneného a doplneného nariadením (ES) č. 2036/2001 (3).
 (2)
 Keďže príslušné zmeny a doplnenia nie sú menšieho rozsahu v zmysle článku 9 nariadenia (ES) č. 510/2006, Komisia žiadosť o zmeny a doplnenia uverejnila podľa článku 6 ods. 2 prvého pododseku uvedeného nariadenia v Úradnom vestníku Európskej únie
 (4). Komisii nebola v súlade s článkom 7 nariadenia (ES) č. 510/2006 oznámená žiadna námietka, tieto zmeny a doplnenia sa teda musia schváliť,
 PRIJALA TOTO NARIADENIE:
 Článok 1
 Zmeny a doplnenia špecifikácie uverejnené v Úradnom vestníku Európskej únie týkajúce sa názvu, ktorý sa uvádza v prílohe k tomuto nariadeniu, sa týmto schvaľujú.
 Článok 2
 Toto nariadenie nadobúda účinnosť dvadsiatym dňom po jeho uverejnení v Úradnom vestníku Európskej únie.
 Toto nariadenie je záväzné v celom rozsahu a priamo uplatniteľné vo všetkých členských štátoch.
 V Bruseli 28. novembra 2012
 Za Komisiu v mene predsedu
 Dacian CIOLOȘ
 člen Komisie
 (1) Ú. v. EÚ L 93, 31.3.2006, s. 12.
 (2) Ú. v. ES L 327, 18.12.1996, s. 11.
 (3) Ú. v. ES L 275, 18.10.2001, s. 9.
 (4) Ú. v. EÚ C 75, 14.3.2012, s. 13.
 PRÍLOHA
 Poľnohospodárske výrobky určené na ľudskú spotrebu uvedené v prílohe I k zmluve:
 Trieda 2.4 chlieb, zákusky, koláče, cukrovinky a iné pekárske výrobky
 TALIANSKO
 Coppia Ferrarese (CHZO)