text:
Infinito (do latim infinitus, símbolo: ) é a qualidade daquilo que não tem fim.
 É um conceito usado em vários campos, como a matemática, filosofia e a teologia. É representado com o símbolo ∞, e na matemática é uma noção quase-numérica usada em proposições. Mas é na matemática que o conceito tem as suas raízes mais profundas, sendo a disciplina que mais contribuiu para a sua compreensão.
 Formas de infinito
 Infinito potencial
 O infinito potencial é a forma mais natural e intuitiva de conceber o infinito, sendo por isso de aceitação geral e não controversa.
 Nesta concepção o infinito corresponde a algo que pode ser aumentado, continuado ou estendido, tanto quanto se queira.
 Um exemplo é a sequência dos números naturais: é sempre possível somar mais um, estendendo-a indefinidamente:
 Para Platão (428 a.C.? – 347 a.C.?) o potencial de extensão era considerado limitado, finito; podia ser adjetivado de peiron (limitado, claramente determinado). O conceito de infinito propriamente dito era algo irracional, impensável, sem sentido. Inclusive pareceu natural pensar que não faria sentido que Deus tivesse tão indesejada característica.
 Aristóteles (384 – 322 a.C.), discípulo de Platão, cuja doutrina marcou muitos pensadores da história, como Tomás de Aquino, também recusou a existência do infinito como algo real ou pensável.
 Em boa parte, isso deveu-se aos paradoxos que o conceito de infinito encerra, como mostrou Zenão, que levavam a concluir o infinito como um conceito negativo, irracional e não pensável.
 Apesar disso, Aristóteles aceitou a noção de infinito absoluto, apeiron (ilimitado, ininteligível, caótico).
 O método dedutivo, essencial à geometria aristotélica, determina que "não podemos conhecer os objetos posteriores que não derivem de elementos primeiros". Mas estes postulados primeiros são indemonstráveis, estão fora da ciência, estando no domínio da metamatemática. São o motor imóvel - absoluto - de todo o resto: Deus.
 Portanto, o infinito seria algo para além da razão, mas que pode ser pensado como sendo transcendental ou no domínio do divino.
 A infinidade potencial é caraterística da forma intuitiva de conceber o espaço e o tempo, mas não é evidente ou unânime se o infinito potencial será um atributo efetivo do espaço e tempo reais. Ao longo da história vários pensadores tentaram explorar e levar mais longe o conceito de infinito. Por necessidade da matemática, surgiu muito mais tarde a concepção de infinito em ato, que só foi apresentado de forma convincente no século XIX pela mão de Georg Cantor.
 Infinito absoluto
 O infinito absoluto, a par do infinito potencial, foi a única outra forma de infinito tomada em linha de conta pelos pensadores durante milénios.
 Aristóteles considera o infinito potencial, mas afirma não fazer sentido pensar a sua concretização como um todo completo, um infinito em ato. Impõe-se portanto um limite do processo de atuação, um "fim último", uma entelequia, usando o termo que os gregos introduziram na linguagem da filosofia.
 Este conceito de infinito como absoluto entrou na doutrina filosófica cristã. No século XIII esta contém muitos elementos da Suma Teológica de Tomás de Aquino, o qual, por sua vez, absorvera a estrutura filosófica de Aristóteles.
 A concepção do infinito aristotélico-tomista manteve-se dominante desde a civilização greco-latina até ao Renascimento.
 No século XIX, Georg Cantor desafiou a visão do infinito como algo que não podia ser tratado racionalmente e desenvolveu a sua teoria dos transfinitos. Esta teoria, apesar de ter permitido aumentar a compreensão do infinito, tinha os seus próprios limites, pelo que Cantor foi levado a concluir a existência de um infinito Absoluto, que consegue estar para além de toda a criação racional.
 Infinito atual
 O infinito atual, infinito real ou ainda infinito completo, é um conceito mais abstrato e controverso: faz sentido a existência por completo de uma entidade com um número infinito de elementos?
 O aristotelismo nega a existência do infinito atual, que ele seja físico ou abstrato, tendo sido esta a posição dominante durante milénios.
 Pontualmente surgiram algumas vozes dissonantes, que admitiam pensar o infinito para lá do potencial como atual: Deus poderia ter uma natureza infinita atual, e não apenas um processo com potencial. São exemplos disso Gregório de Níssa, Nicolau de Cusa e, muito mais tarde, Georg Cantor. Em bom rigor, os pioneiros do conceito de infinito atual ainda o associavam ao apeiron - algo logicamente incoerente. Foi Cantor o primeiro a mostrar que o conceito poderia ser trabalhado de forma lógica e racional .
 Na matemática, notou-se que existe uma grande diferença qualitativa entre uma sucessão potencial infinita de elementos, discretos, e a sucessão de pontos de um segmento de reta, aquilo que é chamado de linha contínua.
 No primeiro caso podemos acrescentar sempre mais um elemento, dando mais um passo para o elemento seguinte. Uma sucessão é infinitamente extensível.
 No caso do contínuo não faz sentido falar do elemento seguinte: entre um determinado ponto e outro posterior, tão próximo quanto se queira, é sempre possível encontrar um ponto intermédio, e assim consecutivamente, até ao infinito.
 Um segmento contínuo é infinitamente divisível.
 Este segundo tipo de infinito levanta grandes questões sobre o infinito potencial, pois parte-se de um todo dado (o segmento de reta) que pode conter um si uma infinidade de elementos. O infinito em ato parece ser um propriedade necessária do contínuo.
 Estas propriedade do segmento de reta foram explicadas através do conceito de infinitésimo: "números" indefinidamente pequenos, menores do que qualquer número real. Este conceito tem raízes na Grécia Antiga, no atomismo de Leucipo de Mileto (século V a.C.) e seu discípulo Demócrito de Abdera (460 - 370 a.C.). O atomismo foi criticado ao longo da história, tendo sido Zenão de Eleia(495 - 430 a.C.) o protagonista de um dos mais marcantes ataques, através dos seus paradoxos.
 Foi recuperado mais tarde, para servir de fundamento ao cálculo infinitesimal de Leibniz (1646 - 1716) e Newton (1643 - 1727). Apesar da sua eficácia na matemática e na física, os infinitésimos apresentavam inconsistências, presentes no facto de serem simultaneamente não-finitos e não-nulos.
 Os infinitésimos acabaram por ser banidos da matemática com a formulação do cálculo diferencial e integral por Karl Weierstrass (1815-1897), que substitui o infinitésimo pelo conceito de limite.
 Os infinitésimos foram mais tarde recuperados na matemática por Abraham Robinson (1918-1974), que em 1966 apresenta uma nova teoria para a análise matemática baseada nos infinitésimos, chamada de análise não-standard, que fornece um fundamento teórico para a utilização dos infinitésimos tal como Leibniz idealizou.
 Georg Cantor (1845 - 1918) foi considerado como sendo o primeiro a dar um tratamento lógico e racional ao infinito atual. Criou o conceito de número transfinito, que denota a "potência" da cardinalidade de um conjunto. O primeiro transfinito, (aleph-zero) representa a "quantidade" dos números naturais, sendo por isso um infinito em ato.
 Cantor mostrou que existem infinitos com diferentes potências, sendo a cardinalidade do conjunto dos números reais superior à dos números naturais e racionais.
 Paradoxos e antinomias
 Paradoxo de Russell
 Paradoxos de Zenão
 Zenão de Eleia (490? - 430 a.C.?) foi um filósofo, discípulo de Parménides de Eleia. Como método de argumentação usava paradoxos para demonstrar o absurdo das teses que combatia, tendo criado vários que ficaram conhecidos até aos dias de hoje. Zenão opunha-se às teses atomistas e ao conceito positivo de infinito. Para as criticar, criou paradoxos que concluiam que a subdivisão infinita levava a uma contradição, logo não podia fazer sentido.
 Os paradoxos mais conhecidos são a "Dicotomia" e "Aquiles e a tartaruga":
 Dicotomia: Um objeto, para percorrer determinada distância, precisa primeiro chegar a metade dessa distância. Para isso, precisa antes chegar a um quarto da distância, e assim indefinidamente. Logo, nunca conseguirá chegar ao seu destino, sendo o movimento impossível.
 Aquiles e a tartaruga: Aquiles corre contra uma tartaruga, sendo que a tartaruga começa dez metros adiantada, mas Aquiles corre ao dobro da velocidade da tartaruga. Quando Aquiles chega ao ponto onde a tartaruga começou, esta já avançou cinco metros. Quando Aquiles chega a esse ponto, a tartaruga voltou a adiantar-se 2,5 metros, e assim indefinidamente: Aquiles nunca consegue apanhar a tartaruga.
 Este paradoxo só foi resolvido muito mais tarde, com o advento do cálculo e das séries convergentes. Com efeito, o paradoxo da Dicotomia corresponde à seguinte formalização matemática :
 .
 Paradoxo de Galileu
 Galileu Galilei (1564 - 1642) apresentou o paradoxo dos quadrados no seu livro Discorsi e dimostrazioni matematiche a due nuove scienze. Galileu retoma a comparação anteriormente feita por Nicolau de Cusa (1401 - 1464) entre a sequência dos números naturais e a sequência dos seus quadrados: é intuitivo dizer que existem "menos" quadrados do que naturais, pois é possível encontrar números naturais que não são quadrados. Mas, ao mesmo tempo, cada número natural tem o seu quadrado, pelo que não é correto dizer que há "menos" quadrados do que números naturais. Estamos perante um dilema.
 Galileu expõe o raciocínio e as conclusões a que chega através de um diálogo entre três personagens - Salviati, Simplício e Sagredo (o próprio Galileu, um sábio aristotélico e um homem do senso comum). O discurso conclui:
 A solução encontrada para o paradoxo é que não faz sentido usar as operações de "maior" e "menor" para comparar conjuntos infinitos. E, por exclusão de partes, conclui também que se pode dizer que os quadrados são tantos quanto os naturais, pois é possível estabelecer um bijeção entre os dois conjuntos infinitos. Seria nesta ferramenta que estaria a chave para o desenvolvimento da teoria dos infinitos desenvolvida já no século XIX por Georg Cantor.
 Mais recentemente, David Hilbert (1862-1943) apresentou uma outra formulação deste paradoxo, que conclui que o dobro do infinito é "igual" a infinito, conhecida por Hotel de Hilbert.
 Tempo infinito
 Ver Teorema do macaco infinito e A Biblioteca de Babel.
 Na matemática
 Em matemática, conjuntos infinitos foram primeiramente considerados por Georg Cantor, por volta de 1873. Cantor observou que conjuntos infinitos podem ter tamanhos diferentes, distinguindo entre conjuntos infinitos contáveis e incontáveis, e desenvolveu sua teoria de números cardinais baseado nesta observação. A matemática moderna aceita o infinito real. Por exemplo, as linhas e superfícies da geometria são interpretadas pela matemática contemporânea como conjuntos infinitos de pontos.
 Certos sistemas numéricos estendidos, tais como os números surreais, incorporam os números (finitos) ordinais e os números infinitos de diferentes tamanhos.
 É necessário abandonar a intuição sobre objetos finitos ao lidar com conjuntos infinitos. Isso é provado pelo paradoxo do Grand Hotel de Hilbert.
 O símbolo de infinito
 O símbolo de infinito é por vezes chamado de lemniscata, do latim lemniscus. John Wallis é creditado pela introdução do símbolo em 1655 no seu De sectionibus conicis. Uma conjectura sobre o porquê ter escolhido este símbolo é ele derivar de um numeral romano para 1000 que, por sua vez foi derivado do numeral etrusco para 1000, que se assemelhava a CIƆ e era por vezes usado para significar "muitos". Outra conjectura é que ele deriva da letra grega ω - Omega - a última letra do alfabeto grego. Também, antes de máquinas de composição serem inventadas, ∞ era facilmente impresso em tipografia usando o algarismo 8 deitado sobre o seu lado.
 O símbolo de infinito está disponível no padrão HTML como ∞ e em LaTeX como \infty. Em Unicode, é o caractere de código U+221E (∞), ou 8734 em notação decimal.
 A curva matemática que gera o símbolo é a lemniscata.
 Na teoria dos conjuntos, o infinito é representado pela letra hebraica aleph ( ).
 Definição matemática formal
 O infinito tornou-se uma ferramenta fundamental para o cálculo infinitesimal e diferencial, que apesar dos seus bons resultados práticos, não estava ainda formalmente definido de forma satisfatória para os padrões de rigor matemáticos. E sem uma definição formal sólida não era possível resolver de forma convincente os paradoxos que ainda persistiam.
 Dirichlet (1805 - 1859) apresentou o princípio da gaveta, conhecido desta forma apesar de nunca ter sido publicado por este, também referido como princípio da casa dos pombos. Afirma que se tivermos mais do que n objetos arrumados em n gavetas, então há pelo menos uma gaveta com mais de um item.
 De forma mais abstrata, podemos dizer: Se M é um conjunto finito, é impossível estabelecer uma correspondência de um para um de elementos de M com outros elementos de M de forma a que fiquemos com algum elemento que não tenha correspondente.
 Richard Dedekind (1831 - 1916), em 1888, propôs na sua obra O que são e o que precisam ser os números uma definição de infinito, hoje conhecida como infinito de Dedekind, partindo de propriedades bem conhecidas dos conjuntos finitos, equivalente à também proposta em 1887 por Giuseppe Peano: um conjunto é infinito se existe uma função de um para um (bijeção) entre todo o conjunto e um subconjunto próprio.
 Usando uma linguagem matemática, podemos dizer: Sendo M um conjunto finito, é impossível encontrar uma função de um para um com um subconjunto próprio de M. Dedekind definiu como conjunto infinito todo aquele que tem uma bijeção com um conjunto próprio, e por oposição, como conjunto finito todo aquele que não é infinito.
 Na física
 Em física, são usados números reais aproximados para medições contínuas e números naturais para medições discretas (ou seja, contagens). No entanto, os físicos partem do princípio de que nenhuma quantidade mensurável pode ter um valor infinito, seja tendo uma precisão infinita, ou por corresponder a uma contagem de um número infinito de eventos. Por exemplo, presume-se impossível para qualquer corpo ter massa infinita ou energia infinita. Conceitos de coisas infinitas, tal como uma onda plana infinita, existem, mas não existem meios para os gerar experimentalmente.
 A prática de recusar valores infinitos para quantidades mensuráveis não vem de motivações ideológicas ou filosóficas a priori. Resulta de motivações pragmáticas e metodológicas. Um dos propósitos de qualquer teoria física e científica é dar fórmulas utilizáveis que correspondem à realidade, pelo menos aproximada. Por exemplo se existisse algum objeto de massa gravitacional infinita, usar uma fórmula para calcular a sua força gravitacional conduziria a um resultado infinito, o que não teria qualquer utilidade.
 Por vezes, um resultado infinito para uma quantidade física pode significar que a teoria está sendo usada para calcular numa situação em que, a teoria se aproxima do seu limite para conseguir explicar a realidade. Ou seja, ela está fundamentada em algum erro e deve ser corrigida.
 Este ponto de vista não significa que o infinito não possa ser usado em física. Por uma questão de conveniência, cálculos, equações, teorias e aproximações frequentemente usam séries infinitas, funções sem limites, etc., podendo implicar quantidades infinitas. Os físicos, no entanto, requerem que o resultado final seja fisicamente significativo. Na teoria quântica de campos surgem infinidades que precisam ser interpretadas de forma a conduzir a um resultado final com significado físico, através de um processo chamado renormalização.
 Existem também algumas circunstâncias teóricas onde o resultado final é infinito. Um exemplo é a singularidade na descrição dos buracos negros. Algumas soluções das equações da teoria da relatividade geral permitem distribuições finitas de massa e volume de tamanho zero, e por isso de densidade infinita. Este é um exemplo do que é chamado de uma singularidade matemática, ou um ponto onde uma teoria física deixa de funcionar. Isso não significa necessariamente a existência de infinidades físicas ; pode simplesmente significar que a teoria é incapaz de descrever adequadamente a situação. Dois outros exemplos ocorrem nas leis de força inversamente proporcionais ao quadrado da distância, na equação de força gravitacional de gravidade newtoniana e na lei de Coulomb da eletrostática. Nestas equações, quando d = 0 obtemos infinitos
 Na cosmologia
 Na antigas cosmologias, o céu era considerado como uma cúpula sólida, ou firmamento. Em 1584, Giordano Bruno propôs um universo sem limites na sua obra Sobre o Infinito, o Universo e os Mundos: "existem incontáveis sóis; incontáveis terras giram em torno destes sóis de maneira semelhante à forma como os sete planetas giram em torno do nosso sol".
 Os cosmólogos há muito procuram descobrir se o infinito existe no nosso universo: haverá um número infinito de estrelas? O universo tem volume infinito? O espaço continua indefinidamente? Esta é uma questão em aberto na cosmologia. De notar que a questão de ser infinito difere da questão de ter fronteiras de descontinuidade. A superfície bidimensional da terra, por exemplo, é finita, e apesar disso ainda não tem nenhuma descontinuidade. Viajando numa linha reta irá acabar por retornar ao ponto exato de partida. O universo, pelo menos em princípio, pode ter uma topologia semelhante; se viajar em linha reta através do universo, é concebível que acabe por revisitar o seu ponto de partida.
 Se, por outro lado, o universo for curvado como uma esfera, mas tiver uma topologia simples, lisa, então poderia ser ilimitado e infinito. A curvatura do universo pode ser medida através de momentos multipolares no espectro da radiação cósmica de fundo em micro-ondas. Até à data, a análise dos padrões de radiação gravada pelo satélite WMAP sugere que o universo tem uma topologia simples. Isso seria coerente com um universo físico infinito. Espera-se que a sonda Planck, lançada em 2009, grave a radiação cósmica de fundo com uma precisão 10 vezes maior e dê melhores indicações sobre a questão de saber se o universo é infinito ou não.
 Na filosofia
 Argumento da regressão infinita
 É uma argumentação usada em muitos ramos da filosofia, em que um raciocínio exige um precedente, que por sua vez exige outro precedente, ad infinitum. Para evitar esta regressão infinita alega-se a necessidade de um princípio fundamental não demonstrável. Esta argumentação foi usada também por Aristóteles e Platão.
 Na teologia
 Desde a antiguidade que, na Índia, a religião jainista considera o mundo como sendo infinito.
 As religiões monoteístas geralmente induzem a noção de infinito, mais precisamente, as noções de eternidade e de transcendência), ainda que estas não sejam formalizadas com o detalhe que a matemática o faz.
 Uma das primeiras manifestações do conceito remonta ao Egito antigo, ao período de Aquenáton, autor do culto ao deus Aton.
 O conceito de transcendência está associado à noção de espaço ou tempo infinito.
 Na época moderna, Cantor associou-a também ao infinito numérico, chegando a considerar que o seu trabalho sobre os números cardinais e ordinais tinha implicações teológicas.
 Nas artes
 Pintura e artes visuais
 Na arte, a perspectiva utiliza o conceito de um ponto de fuga imaginário, ou pontos no infinito, localizados a uma distância infinita do observador. Isso permite aos artistas criar pinturas que retratam de forma realística o espaço, distâncias e os objetos.
 A principal diferença entre a arte da Idade Média e a do Renascimento foi a introdução da terceira dimensão. A pintura renascentista é caraterizada pelo realismo, introduzido pela perspectiva com o auxílio da matemática. Isso implicava um processo de racionalização que agradava ao pintor, pois o artista renascentista era também um cientista.
 M. C. Escher é um artista que se tornou conhecido pelo interesse que os seus trabalhos despertam em matemáticos e físicos. Teve bastante sucesso a fazer representações do infinito. Fê-lo através de duas técnicas: uma foi usar dentro da imagem uma superfície não plano, como seja uma esfera, onde conseguia desenhar uma padrão que se repetia infinitamente. Outra foi usar geometrias não euclidianas, que aprendera com o matemático H.S.M. Coxeter, como é o caso dos famosos padrões com serpentes e peixes. Também não podem deixar de ser referidas as figuras "impossíveis", tais como a escadaria que, embora sendo finita, forma uma espiral sem fim. Cada detalhe parece perfeitamente normal ao abservador, no entanto a imagem global confronta a realidade.
 Literatura
 O autor argentino Jorge Luís Borges destacou-se por escrever sobre temas relacionados com a filosofia e metafísica. Nos seus contos descreve labirintos, repetições cíclicas e alusões ao infinito. O seu conto "A Biblioteca de Babel" é exemplar dessa forma de escrita. Descreve um mundo constituído por uma biblioteca que teria todos os livros possíveis, discursando sobre as implicações de tal biblioteca.
 História do conceito
 Os povos anteriores aos gregos, como os árabes, hindus, chineses, babilónios ou os egípcios, tinham já uma matemática desenvolvida. No entanto, esta debruçava-se exclusivamente sobre problemas do dia-a-dia, de cariz prático, como o cálculo de áreas, volumes, peso e tempo.
 Não existia espaço para um termo ambíguo como o infinito, pois nada na vida do dia-a-dia era infinito.
 Apesar disso, existem relatos da utilização do infinito na matemática hindu, relacionada com a utilização do zero. Brahmagupta definiu a divisão por zero como tendo resultado a/0, sem especificar o significado. Mais tarde Bhaskara II (1150) e Ganesa (1558) fizeram a ligação explícita com o conceito de infinito. Ganesa afirmou que a/0 é "uma quantidade indefinida e ilimitada, ou infinita: não possivel determinar o quão grande é. É inalterada pela adição ou subtração de quantidades finitas".
 Grécia Antiga
 Só se sentiu a necessidade de pensar sobre o infinito quando a matemática passou de uma disciplina exclusivamente prática para uma disciplina teórica, o que veio a acontecer na Grécia Antiga, no século VI a.C..
 Apesar de o infinito matemático ser reconhecido por filósofos como Pitágoras, Parménides e Platão, era tomado como um conceito "negativo": algo irracional, inacessível, até mesmo intratável.
 O pensamento de Aristóteles (384 - 322 a.C.) foi o que permaneceu dominante tendo uma forte influência de pensar o infinito, pela filosofia e teologia até ao século XVII.
 Aristóteles nega a existência do infinito tomado como completo, quer ele seja físico ou abstrato.
 O método dedutivo, central na geometria aristotélica, determina que "não podemos conhecer os objetos posteriores que não derivem de elementos primeiros". Estes postulados primeiros são indemonstráveis, estão fora da ciência, estando no domínio da metamatemática. São o "atual" de onde parte todo o "potencial".
 Os eventos futuros são por isso a consequência da realização dos eventos anteriores, sendo admitido o infinito em potência, mas não faz sentido pensar o futuro como um infinito todo dado, completo, já realizado.
 Impõe-se um limite do processo de atuação, um "fim último", uma entelequia, para usar o termo introduzido pelos gregos na linguagem da filosofia.
 Apesar de rejeitar o infinito como algo com uma existência concreta, Aristóteles foi pioneiro ao discutir a diferença entre infinito potencial e infinito em ato.
 Em contraste com a doutrina aristotélica, uma linha de pensamento opositora, o atomismo, considerava a matéria como sendo composta de uma quantidade infinita de átomos, indivisíveis, admitindo desta forma o infinito.
 Eudoxo de Cnido (390 - 338 a.C) e Demócrito de Abdera (460 - 370 a.C) são considerados os fundadores do atomismo, e estabeleceram uma técnica prática, o método da exaustão, que recorria ao infinito potencial para resolver problemas matemáticos.
 Este método foi incorporado por Euclides (360 - 295 a.C) nos seus Elementos (livros V e XII) e foi depois refinado por Arquimedes 287 – 212 a.C.), que o utilizou para descobrir resultados cuja prova faria depois através de outros métodos.
 Em particular, foi notável á utilização por Arquimedes do método da exaustão para calcular o valor de Pi, usando aproximações graduais de poliedros a uma circunferência. Conseguir pela primeira vez apresentar um método de cálculo que permitia obter o valor de Pi com a precisão que se desejasse. Ainda assim, o método era considerado uma heurística, um técnica auxiliar, não uma ferramenta matemática de pleno direito, capaz de fazer prova.
 Ainda na antiguidade, Plotino (205 - 270 d.C.) foi o primeiro a conceber um infinito absoluto, com semelhanças ao infinito em ato, mas que continua a estar para além do racional. Trata-se de um infinito que existe como um todo, mas é, transcendental, sendo uma caraterística do divino. Esta visão de infinito absoluto, atual mas não pensável, manteve-se na doutrina filosófica cristã, como mais tarde a obra de Gregório de Níssa (330 - 395 d.C.) também mostra.
 Idade Média
 No século XIII, Tomás de Aquino, fortemente influenciado pela estrutura filosófica de Aristóteles, admitiu também a infinidade absoluta como uma característica de Deus, mas considera o infinito em ato como não sendo admissível na "criação", no mundano. Esta concepção do infinito aristotélico-tomista manteve-se dominante desde a civilização greco-latina até ao Renascimento.
 Nicolau de Cusa (1401 - 1464), já no final da Idade Média, introduz uma forma de pensar "prius inaudita" - nunca antes vista. Abandona a ideia de infinito como algo não pensável e transformou-o num conceito científico, que podia ser usado em matemática desprendido da sua carga teológica. Argumenta que o infinito tem uma forma única, que não pode ser medido em termos de "maior" ou "menor". Compreendeu que os inteiros são tantos quantos os quadrados dos inteiros, apesar de os últimos serem "menos" que os inteiros. Aos fenómenos contraintuitivos do infinito chamou de Coincidentia Oppositorum - a coincidência dos opostos. Este discernimento abriu portas a um novo espaço conceptual que viaria a ser aproveitado por figuras como Galileu Galilei, Bernard Bolzano, Georg Cantor, Kurt Gödel e Gerhard Gentzen.
 Renascimento
 Giordano Bruno (1548 - 1600) foi uma voz discordante da doutrina aristotélico-tomista dominante. Na sua obra de 1584, Sobre o Infinito, o Universo e os Mundos discute as consequências filosóficas da substituição do modelo do mundo de Nicolau Copérnico (1473 - 1543), fechado por uma esfera exterior, pelo modelo de Thomas Diggs (1546 - 1595), que questionava a existência dessa esfera. Bruno defende a existência do infinito não transcendental e discute a argumentação finitista de Aristóteles e Tomás de Aquino.
 Galileu Galilei (1564 - 1642), atomista e contra a tradição aristotélica dominante, deu um passo ousado ao afirmar claramente a possibilidade de divisão de um segmento de reta numa infinidade de elementos "primeiros", não quantos, isto é, sem extensão: "(a subdivisão) pressupõe que as partes são infinitas, porque de contrário a subdivisão seria terminável; e o serem partes infinitas, extrai-se como consequência do serem não quantas". Apesar de ousado na filosofia, Galileu era prudente como matemático, e não deu o passo seguinte de aceitar o infinito em ato como parte da matemática.
 Com base nas ideias de Galileu, os seus discípulos desenvolveram a "geometria do indivisível", que foi fundada por Bonaventura Cavalieri (1598–1647) e desenvolvida por Evangelista Torricelli (1608 - 1647). John Wallis (1616 - 1603), autor de Arithmetica Infinitorum (1656), foi o terceiro grande nome do método dos indivisíveis, que seria a premissa para o desenvolvimento do cálculo infinitesimal (ou diferencial).
 Gottfried Leibniz (1646 - 1716) publicou a primeira exposição do cáclulo diferencial em 1664, na Acta Eruditorum, no ensaio Nova methodus pro maximis et minimis, itemque tangentibus (novo método para achar os máximos e mínimos, assim como as tangentes). Em paralelo e de forma independente, Isaac Newton (1642 - 1727) desenvolveu um método equivalente, mas que só foi publicado em 1687, no Philosophiae naturalis principia mathematica.
 Esta descobertas independentes geraram uma disputa azeda sobre a autoria, que chegaram a ter contornos políticos derivados do prestígio para os seus países, Alemanha e Grã-Bretanha. Os métodos de Leibniz e Newton marcaram o triunfo do infinito na matemática, mas restava ainda muita controvérsia sobre a natureza destes infinitesimais. São mesmo zero? São átomos muito pequenos mas maiores que zero? A expressão mais acutilante desta questão foi a do bispo George Berkeley (1685 - 1753), que em 1753 publicou uma obra satirizando e ridicularizando os fundamentos do cálculo infinitesimal.
 Idade Contemporânea
 Bernard Bolzano (1781 - 1848) mostrou que a maioria das antinomias do infinito podiam ser reduzidas a paradoxos (algo que parece contraditório ao senso comum, mas não o é efetivamente) através de raciocínio lógico.
 Georg Cantor (1845 - 1918) foi o primeiro a conseguir um tratamento racional e matemático do infinito, e a afirmar o infinito atual como objeto pensável e tratável de forma racional, e contra a filosofia de Kant, que prevalecia na época.
 Até esse momento, o conceito de infinito atual tinha sido rejeitado por grandes pensadores como Galileu, Leibniz, Newton e até mesmo Gauss, devido às dificuldades geradas pelas suas contradições.
 Cantor terá se inspirado no trabalho de Nicolau de Cusa, a quem se refere em notas de rodapé em Grundlagen, e caraterizou o infinito pela sua cardinalidade. Chamou conjunto contável aos conjuntos infinitos para os quais é possível estabelecer uma correspondência biunívoca de todos os seus elementos com o conjunto de todos os números naturais. A essa correspondência chama-se equipotência.
 Cantor mostrou que os números racionais são contáveis, mas que os números reais não. Através do seu argumento de diagonalização provou por absurdo que não é possível estabelecer essa correspondência. Os números reais são "mais" que os naturais, ou dizendo melhor, têm uma cardinalidade superior. Correspondem a uma ordem de infinito superior à dos naturais.
 Cantor estabeleceu a existência de uma escala ordenada de potências de infinito, potencialmente infinita, o que levantava a questão da existência ou não de um infinito absoluto, superior a todo e qualquer infinito. Esse conceito parece estar para além do racional.
 Ver também
 0,999...
 1 − 2 + 3 − 4 + · · ·
 A Biblioteca de Babel, de Jorge Luís Borges
 Axioma do infinito
 Teorema do macaco infinito
 Número surreal
 Reta real estendida projetivamente
 Ligações externas
 Freitas,Cristina; Gonçalves, Elsa; Silva, Ema. O Infinito - projeto de estágio de licenciatura em matemática. Universidade do Minho., acedido em 17 de abril de 2011. (Arquivado por WebCite®)
 A Crash Course in the Mathematics of Infinite Sets, de Peter Suber. Um anexo de Infinite Reflections, fazendo uma introdução à matemática dos infinitos de Cantor.
 Infinite Reflections, de Peter Suber. Sobre a forma como a matemática dos infinito de Cantor resolve um conjunto de problemas filosóficos.
 Infinity, Principia Cybernetica
 Hotel Infinity, um site didático sobre o infinito.
 Fontes sobre escritos medievais e modernos acerca do Infinito
 O Mistério Do Aleph: Matemática, a Cabala, e a busca do Infinito
 Dicionário do Infinito(compilação de artigos sobre o infinito na física, matemática e filosofia)
 Filosofia
 Infinito


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 21999A0708(01)
 Overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tot wijziging van de overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Gemeenschap en Bulgarije betreffende de wederzijdse vaststelling van tariefcontingenten voor bepaalde wijnen
 Publicatieblad Nr. L 172 van 08/07/1999 blz. 0003 - 0006
 OVEREENKOMST IN DE VORM VAN EEN BRIEFWISSELINGtot wijziging van de overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Gemeenschap en Bulgarije betreffende de wederzijdse vaststelling van tariefcontingenten voor bepaalde wijnenA. Brief van de GemeenschapBrussel, 18 juni 1999.Mevrouw, Mijnheer,Ik heb de eer te verwijzen naar de overeenkomst van 29 november 1993 tussen de Europese Gemeenschap en Bulgarije betreffende de wederzijdse vaststelling van tariefcontingenten voor bepaalde wijnen en naar de onderhandelingen die tussen de Europese Gemeenschap en Bulgarije hebben plaatsgevonden om de bovengenoemde overeenkomst te verlengen tot na 31 december 1998.Ik heb de eer u hierbij te bevestigen dat de Europese Gemeenschap en Bulgarije het volgende zijn overeengekomen:I. Tabel 1 van de bijlage bij de bovengenoemde overeenkomst wordt vervangen door de volgende tabel: "Hoeveelheden wijn van oorsprong uit de Gemeenschap waarvoor verlaagde douanerechten worden toegepast>RUIMTE VOOR DE TABEL>".II. Tabel 2 van de bijlage bij de bovengenoemde overeenkomst wordt vervangen door de volgende tabel: "Hoeveelheden wijn van oorsprong uit Bulgarije waarvoor verlaagde douanerechten worden toegepast>RUIMTE VOOR DE TABEL>".III. Punt 3, onder a), van de bovengenoemde overeenkomst wordt vervangen door: "door Bulgarije toegepaste rechten bij invoer van wijn van oorsprong uit de Gemeenschap:- in 1993: 90 % van het basisrecht;- in 1994: 80 % van het basisrecht;- in 1995 en in de daaropvolgende jaren: 70 % van het basisrecht, maar ten hoogste 28 % ad valorem;- in 1999: 15 EUR per hectoliter.".Deze briefwisseling wordt door de overeenkomstsluitende partijen goedgekeurd volgens hun respectieve procedures.Deze overeenkomst treedt in werking op 1 januari 1999. Zij geldt voor een periode die afloopt op 31 december 1999. In het eerste halfjaar 1999 zal overleg plaatsvinden met het oog op de vaststelling van een aanvullend protocol bij de Europaovereenkomst waarvan de werkingssfeer de sector wijnen en gedistilleerd zou omvatten. Bovendien worden in het aanvullend protocol bij de Europaovereenkomst bepalingen opgenomen over de wijze waarop Bulgarije en de Europese Gemeenschap kunnen samenwerken ter ondersteuning van de tenuitvoerlegging van een programma voor geleidelijke toepassing door Bulgarije van het "communautair acquis" in de sector wijnen en gedistilleerd, met name wat betreft de versterking van het beheer van het aanbod en van de controle-instrumenten in de wijnsector (inclusief de invoering van een wijnbouwkadaster).Ik zou het op prijs stellen indien u mij zou willen bevestigen dat uw regering met de inhoud van deze brief instemt.Hoogachtend,Namens de Raad van de Europese Unie>PIC FILE= "L_1999172NL.000401.EPS">B. Brief van BulgarijeBrussel, 18 juni 1999.Mevrouw, Mijnheer,Ik heb de eer u de ontvangst te bevestigen van uw brief van heden, die als volgt luidt: "Ik heb de eer te verwijzen naar de overeenkomst van 29 november 1993 tussen de Europese Gemeenschap en Bulgarije betreffende de wederzijdse vaststelling van tariefcontingenten voor bepaalde wijnen en naar de onderhandelingen die tussen de Europese Gemeenschap en Bulgarije hebben plaatsgevonden om de bovengenoemde overeenkomst te verlengen tot na 31 december 1998.Ik heb de eer u hierbij te bevestigen dat de Europese Gemeenschap en Bulgarije het volgende zijn overeengekomen:I. Tabel 1 van de bijlage bij de bovengenoemde overeenkomst wordt vervangen door de volgende tabel: 'Hoeveelheden wijn van oorsprong uit de Gemeenschap waarvoor verlaagde douanerechten worden toegepast>RUIMTE VOOR DE TABEL>'.II. Tabel 2 van de bijlage bij de bovengenoemde overeenkomst wordt vervangen door de volgende tabel: 'Hoeveelheden wijn van oorsprong uit Bulgarije waarvoor verlaagde douanerechten worden toegepast>RUIMTE VOOR DE TABEL>'.III. Punt 3, onder a), van de bovengenoemde overeenkomst wordt vervangen door: 'door Bulgarije toegepaste rechten bij invoer van wijn van oorsprong uit de Gemeenschap:- in 1993: 90 % van het basisrecht;- in 1994: 80 % van het basisrecht;- in 1995 en in de daaropvolgende jaren: 70 % van het basisrecht, maar ten hoogste 28 % ad valorem;- in 1999: 15 EUR per hectoliter.'.Deze briefwisseling wordt door de overeenkomstsluitende partijen goedgekeurd volgens hun respectieve procedures.Deze overeenkomst treedt in werking op 1 januari 1999. Zij geldt voor een periode die afloopt op 31 december 1999. In het eerste halfjaar 1999 zal overleg plaatsvinden met het oog op de vaststelling van een aanvullend protocol bij de Europaovereenkomst waarvan de werkingssfeer de sector wijnen en gedistilleerd zou omvatten. Bovendien worden in het aanvullend protocol bij de Europaovereenkomst bepalingen opgenomen over de wijze waarop Bulgarije en de Europese Gemeenschap kunnen samenwerken ter ondersteuning van de tenuitvoerlegging van een programma voor geleidelijke toepassing door Bulgarije van het 'communautair acquis' in de sector wijnen en gedistilleerd, met name wat betreft de versterking van het beheer van het aanbod en van de controle-instrumenten in de wijnsector (inclusief de invoering van een wijnbouwkadaster).Ik zou het op prijs stellen indien u mij zou willen bevestigen dat uw regering met de inhoud van deze brief instemt.".Ik heb de eer u te bevestigen dat mijn regering met de inhoud van uw brief instemt.Hoogachtend,Voor de regering van de Republiek Bulgarije>PIC FILE= "L_1999172NL.000601.EPS">


type: caselaw

text:
 21.5.2011
 SL
 Uradni list Evropske unije
 C 152/3
 Sodba Sodišča (veliki senat) z dne 29. marca 2011 – Anheuser Busch, Inc. proti Budějovický Budvar, národní podnik in Uradu za usklajevanje na notranjem trgu (znamke in modeli)
 (Zadeva C-96/09 P) (1)
 (Pritožba - Znamka Skupnosti - Uredba (ES) št. 40/94 - Člen 8(4) - Zahteva za registracijo besedne in figurativne znamke BUD - Ugovor - Označba geografskega izvora „bud“ - Zaščita na podlagi Lizbonskega aranžmaja in dvostranskih pogodb med državama članicama - Uporaba v gospodarskem prometu - Znak, ki je več kot zgolj lokalnega pomena)
 2011/C 152/04
 Jezik postopka: angleščina
 Stranke
 Pritožnica: Anheuser Busch, Inc. (zastopnika: V. von Bomhard in B. Goebel, odvetnika)
 Drugi stranki v postopku: Budějovický Budvar, národní podnik (zastopniki: F. Fajgenbaum, T. Lachacinski, C. Petsch in S. Sculy-Logotheti, odvetniki), Urad za usklajevanje na notranjem trgu (znamke in modeli) (zastopnik: A. Folliard-Monguiral, zastopnik)
 Predmet
 Pritožba zoper sodbo Sodišča prve stopnje (prvi senat) z dne 16. decembra 2008 v zadevi Budějovický Budvar proti UUNT in Anheuser-Busch (združene zadeve T-225/06, T-255/06, T-257/06 in T-309/06), s katero je Splošno sodišče razveljavilo odločbe R 234/2005-2, R 241/2005-2, R 802/2004-2 in R 305/2005-2 drugega odbora za pritožbe Urada za usklajevanje na notranjem trgu (UUNT), s katerimi so bile zavrnjene pritožbe, vložene zoper odločbe oddelka za ugovore, s katerimi je bil zavrnjen ugovor, ki ga je družba Budejovický Budvar, národní podnik vložila zoper zahtevo za registracijo besedne znamke „BUD“ za proizvode iz razredov 32 in 33 – Kršitev člena 8(4)(b) Uredbe (ES) št. 40/94
 Izrek
 1.
 Sodba Sodišča prve stopnje Evropskih skupnosti z dne 16. decembra 2008 v združenih zadevah Budějovický Budvar proti UUNT – Anheuser-Busch (BUD) (T-225/06, T-255/06, T-257/06 in T-309/06) se razveljavi v delu, v katerem je Splošno sodišče v zvezi z razlago člena 8(4) Uredbe Sveta (ES) št. 40/94 z dne 20. decembra 1993 o znamki Skupnosti, kakor je bila spremenjena z Uredbo Sveta (ES) št. 422/2004 z dne 19. februarja 2004, napačno ugotovilo, najprej, da je treba pomen zadevnega znaka, ki mora biti več kot zgolj lokalen, presojati izključno glede na obseg ozemlja, na katerem je ta znak zaščiten, ne da bi se upoštevala njegova uporaba na tem ozemlju, dalje, da upoštevno ozemlje za presojo uporabe navedenega znaka ni nujno ozemlje, na katerem je zaščiten, in nazadnje, da ni nujno, da se ta znak uporablja pred datumom vložitve zahteve za registracijo znamke Skupnosti.
 2.
 V preostalem se pritožba zavrne.
 3.
 Povezane zadeve T-225/06, T-255/06, T-257/06 in T-309/06 se vrnejo Splošnemu sodišču Evropske unije.
 4.
 Odločitev o stroških se pridrži.
 (1) UL C 113, 16.5.2009.


type: legislation

text:
 |
 52012PC0521
 Togra le haghaidh RIALACHÁIN Ó PHARLAIMINT NA hEORPA AGUS ÓN gCOMHAIRLE lena leasaítear Rialachán (CE) Uimh. 111/2005 ón gComhairle lena leagtar síos rialacha chun faireachán a dhéanamh ar an trádáil i réamhtheachtaithe drugaí idir an Comhphobal agus tríú tíortha /* COM/2012/0521 final - 2012/0250 (COD) */
 MEABHRÁN
 MÍNIÚCHÁIN
 1. COMHTHÉACS AN TOGRA
 1.1. Cúlra
 Is substaintí ceimiceacha iad
 réamhtheachtaithe drugaí a bhfuil réimse leathan úsáidí dleathacha acu, amhail
 sintéis plaisteach, cógas, cosmaidí, cumhrán, glantach, nó dea‐bholaithe.
 Déantar iad a thrádáil chun críocha dlisteanacha ar mhargaí réigiúnacha agus
 domhanda, ach d'fhéadfaí cuid acu a atreorú ó na bealaí dáileacháin dleathacha
 le haghaidh monarú aindleathach drugaí támhshuanacha freisin.
 Dá bhrí sin, is comhpháirt lárnach é rialú
 réamhtheachtaithe drugaí den chomhrac in aghaidh drugaí támhshuanacha. I
 bhfianaise réimse úsáidí dlisteanacha réamhtheachtaithe drugaí, ní féidir a
 dtrádáil a thoirmeasc. Tá creat rialála sonrach, ar leibhéal idirnáisiúnta agus
 ar leibhéal an AE araon, curtha i bhfeidhm chun faireachán a dhéanamh ar
 thrádáil dhleathach i réamhtheachtaithe drugaí agus chun idirbhearta amhrasacha
 a shainaithint, lena gcoisctear a n‐atreorú le haghaidh úsáid aindleathach.
 Is substaintí ceimiceacha iad eifidrín agus
 súideifidrín a úsáidtear i monarú cógas slaghdáin nó ailléirge. Is iad an dá
 shubstaint sin na príomh‐réamhtheachtaithe freisin le haghaidh monarú
 meitiolamfataimín[1].
 Cé go ndéantar eifidrín agus súideifidrín a rialú ar leibhéal idirnáisiúnta
 agus ar leibhéal an AE, ní dhéantar na táirgí íocshláinte ina bhfuil siad a
 rialú nuair a onnmhairítear iad ó chríoch chustaim an Aontais nó nuair atá siad
 faoi bhealach tríthi. Díríonn gáinneálaithe drugaí orthu dá bharr mar fhoinse
 réamhtheachtaithe le haghaidh monarú aindleathach meitiolamfataimín mar is
 féidir an eifidrín nó an súideifidrín atá sna táirgí sin a bhaint amach go
 héasca (trí threalamh baile saor a úsáid agus trí phróiseas ceimiceach simplí).
 Bíodh is go bhfágtar táirgí íocshláinte lena n‐úsáid
 ag an duine ina bhfuil eifidrín nó súideifidrín as an áireamh ó fhorálacha
 Rialachán (CE) 111/2005, a bhfuil feidhm aige maidir le trádáil i
 réamhtheachtaithe drugaí idir an AE agus tríú tíortha, tharla nárbh fhéidir le
 húdaráis inniúla na mBallstát na táirgí sin a stopadh nó a urghabháil nuair a
 onnmhairíodh na táirgí sin ó chríoch chustaim an Aontais nó nuair a bhí siad
 faoi bhealach tríd, cé go raibh seans mór ann go mbainfí mí‐úsáid astu le
 haghaidh monarú aindleathach meitiolamfataimín ina dtír chinn scríbe.
 Déantar an AE a cháineadh go hidirnáisiúnta
 toisc nár ghlac sé bearta rialaithe leordhóthanacha sna Ballstáit uile chun dul
 i ngleic leis an laige sin. Dá bhrí sin, táthar ag súil go réiteoidh an AE an
 locht atá sa reachtaíocht reatha maidir leis na cumhachtaí arna dtabhairt d'údaráis
 chustaim agus do na póilíní faoinar féidir leo eifidrín nó súideifidrín a
 stopadh agus a urghabháil ach nach féidir leo táirgí íocshláinte ina bhfuil
 eifidrín nó súideifidrín a stopadh nó a urghabháil.
 Sna conclúidí ón gComhairle an
 25 Bealtaine 2010, thug sí cuireadh don Choimsiún togra reachtach a
 thíolacadh chun aghaidh a thabhairt ar an gceist seo.
 1.2. Scála na faidhbe
 (meitiolamfataimín agus a réamhtheachtaithe)
 In 2009 tuairiscíodh beagnach 7400 urghabháil
 meitiolamfataimín, méid arb ionann agus 600 kg den druga, san Eoraip. Chuaigh
 líon na n‐urghabhálacha agus líon na gcainníochtaí i méid le linn na mblianta
 2004‐2009. In 2009, urghabhadh saotharlanna meitiolamfataimín aindleathacha den
 chéad uair i roinnt tíortha Eorpacha. Tugann sé sin le fios go bhféadfadh na
 margaí meitiolamfataimín a bheith ag leathnú san Eoraip.
 Ar leibhéal domhanda, in 2009, ba i Meiriceá
 Thuaidh a tharla beagnach a leath d'urghabhálacha meitiolamfataimín Tháinig
 ardú de bhreis is trian ar urghabhálacha in Oirthear agus Oirdheisceart na
 hÁise agus tá comharthaí ann go bhfuil meitiolamfataimín á thabhairt isteach sa
 réigiún ón Afraic agus ó Phoblacht Ioslamach na hIaráine. Tá an Afraic Thiar ag
 teacht chun cinn mar fhoinse nua meitiolamfataimín do mhargaí aindleathacha na
 hÁise freisin.
 Is iad eifidrín agus súideifidrín na príomh‐réamhtheachtaithe
 do mheitiolamfataimín. Bhí luainiú mór ar urghabhálacha na réamhtheachtaithe
 meitiolamfataimín atá i dtáirgí íocshláinte idir 2007 agus 2010. Ar an leibhéal
 Eorpach, cé gur bheag ullmhóidí a taifeadadh as measc na gcainníochtaí iomlána
 a urghabhadh in 2007, in 2008 agus in 2009 tháinig méadú mór ar mhéid na n‐ullmhóidí
 as measc na gcainníochtaí iomlána a urghabhadh agus tháinig laghdú mór orthu
 arís in 2010[2].
 Tar éis méadú leanúnach ar urghabhálacha
 táirgí íocshláinte ó 2007 go 2009, mar thoradh ar rialuithe treisithe a
 cuireadh i bhfeidhm i roinnt tíortha, i Meicsiceo agus i dtíortha i Meiriceá
 Láir go háirithe, i dtaca le táirgí íocshláinte ina bhfuil eifidrín agus
 súideifidrín, tháinig laghdú ar mhéid iomlán na dtáirgí íocshláinte a
 urghabhadh ar fud an domhain in 2010.
 Níl i leibhéal na n‐urghabhálacha atá dul i
 méid nó ag dul i laghad ach táscaire amháin lena léirítear go bhfuil monarú
 aindleathach ag titim amach in áit faoi leith ar domhan. Is údar imní é go
 fóill ar an leibhéal Eorpach agus domhanda araon nach bhfuil sásra rialaithe
 ann le haghaidh táirgí íocshláinte ina bhfuil eifidrín agus súideifidrín.
 Trí rialú an AE a fhorchur ar na táirgí
 íocshláinte sin, tá sé mar aidhm againn é a dhéanamh níos deacra, níos costasaí
 agus níos contúirtí do choirpigh na ceimiceáin atá uathu chun drugaí a mhonarú
 a fhoinsiú. Ba cheart go mbeadh an togra seo ina bhac: díríonn sé ar atreorú
 réamhtheachtaithe a chosc. Díríonn sé ar sholáthar na gceimiceán a úsáidtear
 chun drugaí a dhéanamh a laghdú seachas ar sholáthar na ndrugaí do na
 tomhaltóirí.
 1.3. Comhsheasmhacht le beartais
 eile an AE
 Is é is aidhm do chosc éifeachtach a chur le
 hatreorú réamhtheachtaithe drugaí go dtí táirgeadh drugaí aindleathacha an
 soláthar drugaí aindleathacha a laghdú. Tá sé i gcomhréir, mar sin, leis an
 mbeartas drugaí a ndéantar cur síos air i Straitéis Drugaí an AE 2005‐2012, ina
 ndéantar foráil madir le beart chun soláthar réamhtheachtaithe a laghdú, agus
 táirgeadh drugaí a laghdú dá bharr.
 Tá sé mar aidhm ag an tionscnamh seo trádáil
 sheachtrach i dtáirgí íocshláinte ina bhfuil eifidrín agus súideifidrín a
 rialú. Tá na táirgí sin arna rialú ag Treoir 2001/83/CE. Tá an cuspóir
 arna shaothrú ag an Treoir sin de chineál eile, áfach, i.e. sláinte an phobail
 a chosaint trí tháirgeadh, leithdháileadh agus úsáid táirgí íocshláinte a rialú
 chun a gcaighdeán, a sábháilteacht agus a n‐éifeachtúlacht a áirithiú. Leis sin
 tugtar míniú ar cén fáth a bhfuil na sásraí rialaithe dá bhforáiltear i
 Rialachán 2001/83/CE agus i Rialachán (CE) 111/2005 difriúil.
 Leasaíodh reachtaíocht na dtáirgí íocshláinte
 le déanaí le Treoir 2011/62/AE a bhaineann le tabhairt isteach táirgí
 íocshláinte falsaithe i slabhra dleathach an tsoláthair a chosc. Faoin
 Treoir tugtar aghaidh, i measc nithe eile, ar an slabhra dáileacháin le
 haghaidh cógas laistigh den AE, allmhairiú substaintí gníomhacha, agus
 'tabhairt isteach' cógas, i.e. cógais a thugtar isteach sa chríoch chustaim gan
 rún iad a chur ar an margadh. Dírítear leis na forálacha sin ar tháirgí a
 thagann faoi shainiú táirgí íocshláinte falsaithe a chosc ó theacht
 isteach i slabhra dleathach an tsoláthair. Nuair a chuirtear san áireamh
 gurb í an phríomhfhadhb i dtaca le réamhtheachtaí drugaí na táirgí a táirgeadh
 go dlisteanach a bheith ag fágáil shlabhra dleathach an
 tsoláthair, ní dócha go mbeidh na forálacha nua sin ina gcúnamh suntasach i
 dtaca le dul i ngleic leis an bhfadhb maidir le rialú táirgí íocshláinte ina
 bhfuil eifidrín nó súideifidrín atá á n‐onnmhairiú nó faoi bhealach tríd an AE.
 2. TORTHAÍ AN CHOMHAIRLIÚCHÁIN LEIS NA
 PÁIRTITHE LEASMHARA AGUS NA MEASÚNUITHE TIONCHAIR
 2.1. Comhairliúchán leis na
 páirtithe leasmhara
 Tionóladh comhairliúchán le geallsealbhóirí.
 Ní comhairliúchán poiblí a bhí ann, mar gheall ar íogaireacht agus ar thréithe
 faoi leith an ábhair i dtrácht[3].
 Mar sin, ní dheachthas i gcomhairle ach leis na geallsealbhóirí is mó a bhí
 bainteach, is iad sin na húdaráis inniúla náisiúnta (na húdaráis chustaim, na
 póilíní agus na húdaráis sláinte) agus tionscal na cógaisíochta. Sa chaoi is
 nach gcuirfí faisnéis íogair ar fáil do gháinneálaithe, coinníodh freagairtí na
 ngeallsealbhóirí faoi rún.
 Fuair an Coimisiún 31 barúil mar fhreagairt ar
 an gcomhairliúchán seo. As na barúlacha sin, tháinig 22 barúil ó údaráis
 náisiúnta (a raibh 3 cinn acu ina bhfreagairtí neamhiomlána) agus tháinig 8
 mbarúil ó lucht tionscail (6 chuideachta monaraíochta agus 2 chumann
 cógaisíochta).
 Tríd is tríd, tá lucht tionscail sásta leis an
 staid reatha ach níor mhiste leis í a fheabhsú sa mhéid is nach gcuirfí ualach
 riaracháin níos troime ar chuideachtaí onnmhairiúcháin. Tá dhá thrian d'údaráis
 inniúla na mBallstát ag iarraidh go ndéanfaí leasú ar an reachtaíocht, ach go
 pointí éagsúla, fad is atá aon trian i bhfabhar an staid reatha a choinneáil,
 agus nach ndéanfaí leasú ar an reachtaíocht dá bharr.
 2.2. Measúnú Tionchair
 Faoin tuarascáil ar an measúnú tionchair
 sainaithníodh agus rinneadh measúnú ar na roghanna beartais a bhfuil d'aidhm
 acu atreorú táirgí íocshláinte ina bhfuil eifidrín nó súideifidrín go dtí
 monarú aindleathach meitiolamfataimín a chosc trí bhearta rialaithe a thabhairt
 isteach i dtaca leis na táirgí sin nuair a dhéantar iad a thrádáil idir an
 tAontas agus tríú tíortha fad is a choinnítear iad ag saorghluaiseacht.
 Tá cúig rogha beartais sa tuarascáil ar an
 measúnú tionchair. Déantar foráil sa chéad rogha maidir le 'cás bunlíne', mar a
 thugtar air. Faoin rogha sin, ní dhéanfadh an Coimisiún aon bheart agus
 choinneofaí an status quo. Faoi rogha 2 féachtar leis an staid a
 fheabhsú trí bhearta deonacha arna ndéanamh ag na Ballstáit, fad is a fhéachtar
 lena réiteach trí bhearta rialaithe éigeantacha faoi roghanna 3, 4 agus 5.
 Cuireadh na trí rogha dheireanacha sin le chéile diaidh ar ndiaidh de réir líon
 agus neart na mbeart rialaithe arna mbeartú. Rinneadh rogha beartais eile a
 mheas faoina moltar cosc trádála ar na táirgí sin ach caitheadh i dtraipisí í
 gan anailís níos grinne a dhéanamh ar a tionchar.
 Chuirfí rogha 1 as an áireamh dá dtabharfadh
 an Coimisiún freagairt leordhóthanach ar iarraidh na Comhairle aghaidh a
 thabhairt ar na laigí atá sainaitheanta i gcóras rialaithe na reachtaíochta
 maidir le réamhtheachtaithe drugaí agus ar an imní atá léirithe ag an
 gcomhphobal idirnáisiúnta.
 Ní rachadh Rogha 2 i gceann na faidhbe
 sainaitheanta ina hiomláine. Faoin rogha seo moltar bearta deonacha nach mbeadh
 éifeachtach seachas má ghlactar iad sna Ballstáit uile. Ní féidir feidhmiú
 éigeantach na mbeart sin a fhorfheidhmiú faoin ionstraim a ndéantar foráil di
 faoin rogha seo.
 Chuirfeadh Roghanna 3, 4 agus 5 bunús dlí
 soiléir ar fáil d'údaráis inniúla le táirgí íocshláinte ina bhfuil eifidrín nó
 súideifidrín a stopadh agus/nó a urghabháil le linn onnmhairithe ó chríoch
 chustaim an Aontais nó faoi bhealach tríthi. Faoi na roghanna sin ar fad
 laghdófaí an cáineadh a rinne Bord Idirnáisiúnta um Rialú Támhshuanach na
 Náisiún Aontaithe maidir le heaspa gníomhaíochta líomhainte an AE i ndáil leis
 na táirgí sin a rialú. Faoi na roghanna sin ar fad ba mhó seans a bheadh ann
 atreorú na dtáirgí sin a chosc, agus dá bharr sin laghdófaí an soláthar
 eifidríne agus súideifidrín le haghaidh monarú aindleathach meitiolamfataimín,
 go pointí éagsúla áfach.
 Nuair a dhéantar comparáid idir na trí rogha
 sin a d'éileodh leasuithe reachtacha, faoi rogha 3 (deis do na húdaráis lastais
 amhrasacha a stopadh) ní chruthófaí ach mionualach riaracháin. D'fhéadfaí a
 bheith ag súil leis an méid céanna ó rogha 4 (deis do na húdaráis lastais
 amhrasacha a stopadh agus fógra réamh‐onnmhairiúcháin maidir le lastais
 dhleathacha), cé go gcuirfeadh rogha 5 (lánrialú i dtaca le trádáil i dtáirgí
 íocshláinte ina bhfuil eifidrín agus súideifidrín) an t‐ualach riaracháin is mó
 ar na húdaráis inniúla agus ar na hoibreoirí eacnamaíocha araon. Cé go
 bhféadfaí a mheas gurb í rogha 5 an rogha is éifeachtaí sa mhéid is go gcuirfí
 na rialuithe is déine i bhfeidhm fúithi, bheadh na riachtanais díréireach leis
 an gcuspóir arna shaothrú ag an tionscnamh seo. An breisluach a chuirfí ar fáil
 faoi rogha 4 dá gcuirfí é i gcomparáid le rogha 3 is ea, faoin rogha sin, go
 méadófaí éifeachtacht gach birt aonair de thoradh sineirge dhá bheart a bheith
 comhcheangailte, agus bheadh ualach breise teoranta i gceist ó tharla go bhfuil
 an córas fógra réamh‐onnmhairiúcháin ag feidhmiú agus go bhfuil líon na bhfógra
 réamh‐onnmhairiúcháin a d'fhéadfadh údaráis inniúla na mBallstát a sheoladh in
 aghaidh na bliana beag go leor, is cosúil. Ina theannta sin, ós rud é go bhfuil
 fógraí réamh‐onnmhairiúcháin éigeantach cheana féin le haghaidh substaintí
 sceidealaithe chatagóir 1, bheadh sé loighiciúil de réir dealraimh iad a
 dhéanamh éigeantach freisin le haghaidh táirgí ina bhfuil siad, amhail táirgí
 íocshláinte ina bhfuil eifidrín nó súideifidrín.
 Ba é conclúid an mheasúnaithe tionchair gurbh
 í rogha 4 an rogha ab oiriúnaí chun aghaidh a thabhairt ar an bhfadhb
 shainaitheanta, mar faoin rogha sin dhéanfaí foráil maidir le bunús dlí, ní
 fhorchuirfí ach riachtanas rialaithe amháin breise agus b'fhíorbheag an t‐ualach
 breise riaracháin a chruthófaí.
 3. BUNÚS DLÍ AGUS COIMHDEACHT
 Is é Airteagal 207 den Chonradh ar
 Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh (CFAE) bunús dlí an togra seo. Tugtar sainmhíniú
 in Airteagal 207 ar chomhbheartas tráchtála an AE. Ina theannta sin,
 foráiltear in Airteagal 3(1) den CFAE inniúlacht eisiach an Aontais
 Eorpaigh i réimse an chomhbheartais tráchtála.
 Le Rialachán (CE) Uimh. 111/2005 ón
 gComhairle leagtar síos rialacha chun faireachán a dhéanamh ar thrádáil i
 réamhtheachtaithe drugaí idir an tAontas agus tríú tíortha, agus tagann sé
 faoin gcomhbheartas tráchtála dá bhrí sin.
 4. IMPLEACHTAÍ BUISÉADACHA
 Ní bheidh aon tionchar ag an togra ar
 acmhainní daonna ná ar bhuiséad an Aontais Eorpaigh agus, dá bhrí sin, ní
 bheidh an ráiteas airgeadais dá bhforáiltear le hAirteagal 28 den
 Rialachán Airgeadais ag gabháil leis (Rialachán (CE, Euratom)
 Uimh. 1605/2002 ón gComhairle an 25 Meitheamh 2002 maidir leis
 an Rialachán Airgeadais is infheidhme maidir le buiséad ginearálta na
 gComhphobal Eorpach).
 5. FAISNÉIS BHREISE
 Tá leasuithe eile sa togra a bhfuil d'aidhm
 acu cur chun feidhme an Rialacháin a éascú agus a éifeachtacht a mhéadú.
 Sa togra tá:
 - an deis an Iarscríbhinn a ghabhann leis an
 Rialachán a leasú chun freagairt níos tapa do threochtaí nua atá ag teacht chun
 cinn in atreorú réamhtheachtaithe;
 - tagairt don bhunachar sonraí, arna chruthú
 le Rialachán (CE) Uimh. 273/2004 arna leasú, chun tuairisciú údaráis na
 mBallstát a shimpliú i gcomhréir le hAirteagal 12(12) de Choinbhinsiún na
 Náisiún Aontaithe;
 - clásal athbhreithnithe le measúnú a dhéanamh
 ar éifeachtacht an Rialacháin leasaithe i ndáil le hatreorú táirgí íocshláinte
 ina bhfuil eifidrín nó súideifidrín a chosc.
 - forálacha Rialachán (CE) Uimh. 111/2005
 a oiriúnú i gcomhréir leis na rialacha maidir le gníomhartha tarmligthe agus
 gníomhartha cur chun feidhme faoin gConradh ar Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh
 (CFAE).
 Tugadh cumhachtaí cur chun feidhme don
 Choimisiún faoin Rialachán reatha i gcomhréir le hAirteagal 4 agus le
 hAirteagal 7 de Chinneadh 1999/468/CE. Toisc go bhfuil an Rialachán
 sin á leasú, ní mór na cumhachtaí sin a ailíniú i gcomhréir le
 hAirteagal 290 agus le hAirteagal 291 den CFAE. Rinneadh an t‐ailíniú
 sa togra i gcomhréir le forálacha na Comhthuisceana maidir le Gníomhartha
 Tarmligthe idir Parlaimint na hEorpa, an Chomhairle agus an Coimisiún agus
 Rialachán (AE) Uimh. 182/2011 lena leagtar síos na rialacha agus na
 prionsabail ghinearálta i dtaca le sásraí le haghaidh rialú ag na Ballstát ar
 fheidhmiú cumhachtaí cur chun feidhme ag an gCoimisiún.
 Tá an togra faoi réir Chomhaontú EDT‐BTT
 (Comhaontú na hEagraíochta Domhanda Trádála (EDT) maidir le Bacainní Teicniúla
 ar an Trádáil) agus dá bhrí sin caithfear fógra a thabhairt don EDT faoi.
 2012/0250 (COD)
 Togra le haghaidh
 RIALACHÁIN Ó PHARLAIMINT NA hEORPA AGUS
 ÓN gCOMHAIRLE
 lena leasaítear Rialachán (CE) Uimh. 111/2005
 ón gComhairle lena leagtar síos rialacha chun faireachán a dhéanamh ar an
 trádáil i réamhtheachtaithe drugaí idir an Comhphobal agus tríú tíortha
 (Téacs atá ábhartha maidir leis an LEE)
 TÁ PARLAIMINT NA hEORPA AGUS
 COMHAIRLE AN AONTAIS EORPAIGH,
 Ag féachaint don Chonradh ar Fheidhmiú an
 Aontais Eorpaigh, agus go háirithe Airteagal 207 de,
 Ag féachaint don togra ón gCoimisiún Eorpach,
 Tar éis an dréachtghníomh reachtach a chur
 chuig na parlaimintí náisiúnta,
 Tar éis dul i gcomhairle leis an Maoirseoir
 Eorpach ar Chosaint Sonraí[4],
 Ag gníomhú dóibh i gcomhréir leis an
 ngnáthnós imeachta reachtach,
 De bharr an méid seo a leanas:
 (1) De bhun Airteagal 32 de
 Rialachán (CE) Uimh. 111/2005 ón gComhairle an 22 Nollaig 2004
 lena leagtar síos rialacha chun faireachán a dhéanamh ar an trádáil i
 réamhtheachtaithe drugaí idir an Comhphobal agus tríú tíortha[5], chuir an Coimisiún tuarascáil
 faoi bhráid na Comhairle agus Pharlaimint na hEorpa an 7 Eanáir 2010
 maidir le cur chun feidhme agus feidhmiú reachtaíocht an Chomhphobail i dtaca
 le faireachán agus rialú a dhéanamh ar thrádáil i réamhtheachtaithe drugaí[6].
 (2) Cuireadh in iúl i dtuarascáil
 an Choimisiúin, gur tharla sé sa chóras rialaithe atá ann cheana san Aontas le
 haghaidh réamhtheachtaithe drugaí gur atreoraíodh táirgí íocshláinte ina bhfuil
 eifidrín agus súideifidrín, agus nár rialaíodh a dtrádáil, chuig monarú
 aindleathach drugaí lasmuigh den Aontas, mar ionadach ar eifidrín agus
 súideifidrín a rialaítear go hidirnáisiúnta. Dá bhrí sin, mhol an Coimisiún go
 neartófaí rialú ar thrádáil idirnáisiúnta i dtáirgí íocshláinte ina bhfuil
 eifidrín nó súideifidrín a onnmhairítear ó chríoch chustaim an Aontais nó atá
 faoi bhealach tríthi a atreoraítear le haghaidh monarú aindleathach drugaí.
 (3) Ina conclúidí maidir le
 feidhmiú agus cur chun feidhme reachtaíocht an Aontais maidir le
 réamhtheachtaithe drugaí an 25 Bealtaine 2010, d'iarr Comhairle an
 Aontais Eorpaigh ar an gCoimisiún togra a dhéanamh chun Rialachán (CE)
 Uimh. 111/2005 ón gComhairle a leasú dá réir sin.
 (4) Tá sé tábhachtach soiléiriú a
 dhéanamh ar shainmhíniú substaintí sceidealaithe: ba cheart téarmaíocht chuí
 reachtaíocht an Aontais, 'táirgí íocshláinte', a chur in ionad an téarma
 'ullmhóid chógaisíochta' a thagann as Coinbhinsiún na Náisiún Aontaithe i
 gcoinne Gáinneáil Aindleathach Drugaí Támhshuanacha agus Substaintí
 Síceatrópacha a glacadh i Vín an 19 Nollaig 1988 (dá ngairtear
 'Coinbhinsiún na Náisiún Aontaithe' anseo feasta), agus ba cheart an téarma
 'ullmhóidí eile' a scriosadh mar is ionann é agus an téarma 'meascáin' atá in
 úsáid sa sainmhíniú cheana féin.
 (5) Ba cheart rialacha maidir le
 clárúchán a fhionraí nó a chúlghairm a thabhairt isteach a bheidh ag teacht
 leis na rialacha atá ann cheana maidir le ceadúnas a fhionraí nó a chúlghairm.
 (6) Dá bhrí sin, ba cheart táirgí
 íocshláinte ina bhfuil eifidrín nó súideifidrín a rialú gan bac a chur ar a
 dtrádáil dhlisteanach.
 (7) Chuige sin, sula ndéanfar aon
 táirgí íocshláinte ina bhfuil eifidrín nó súideifidrín a onnmhairiú, ba cheart
 d'údaráis inniúla san Aontas fógra réamh‐onnmhairiúcháin a sheoladh chuig
 údaráis inniúla na tíre cinn scríbe.
 (8) Ba cheart go dtabharfaí de
 chumhacht d'údaráis inniúla na mBallstát na táirgí sin a stopadh nó a urghabháil
 i gcás ina bhfuil forais réasúnacha amhrais ann gur le haghaidh monarú
 aindleathach drugaí atá siad ceaptha, nuair a onnmhairítear iad, nuair a
 allmhairítear iad nó nuair atá siad faoi bhealach.
 (9) D'fhonn a chur ar chumas na
 mBallstát freagairt níos tapa a thabhairt i ndáil le treochtaí nua atá ag
 teacht chun cinn in atreorú réamhtheachtaithe drugaí, ba cheart soiléirú a
 dhéanamh ar na deiseanna atá acu chun gníomhú i gcásanna idirbhearta amhrasacha
 lena mbaineann substaintí neamhsceidealaithe.
 (10) Ba cheart an Bunachar Sonraí
 Eorpach maidir le réamhtheachtaithe drugaí a úsáid chun an tuairisciú ag na
 Ballstáit a shimpliú i dtaca le hurghabhálacha agus lastais ar cuireadh stop
 leo, chun clár Eorpach a bhunú d'oibreoirí a bhfuil ceadúnas nó clárúchán acu,
 lena n‐éascófar fíorú dhlisteanacht a n‐idirbheart lena mbaineann substaintí
 sceidealaithe agus chun a chur ar chumas oibreoirí faisnéis a sholáthar do na
 húdaráis inniúla faoina ngníomhaíochtaí onnmhairiúcháin, allmhairiúcháin nó
 idirmheánacha lena mbaineann substaintí sceidealaithe.
 (11) Le Rialachán (CE)
 Uimh. 111/2005 beartaítear sonraí a phróiseáil. D'fhéadfaí sonraí
 pearsanta a chuimsiú leis an bpróiseáil sonraí sin agus ba cheart é sin a
 dhéanamh i gcomhréir le Dlí an Aontais.
 (12) Faoi Rialachán (CE)
 Uimh. 111/2005 tugtar cumhachtaí don Choimisiún chun cuid dá fhorálacha a
 chur chun feidhme, ar cumhachtaí iad atá le feidhmiú i gcomhréir leis na
 nósanna imeachta a leagadh síos i gCinneadh 1999/468/CE ón gComhairle an
 28 Meitheamh 1999 lena leagtar síos na nósanna imeachta maidir le
 feidhmiú na gcumhachtaí cur chun feidhme arna dtabhairt don Choimisiún[7] arna leasú le
 Cinneadh 2006/512/CE ón gComhairle[8].
 (13) Mar thoradh ar theacht i
 bhfeidhm Chonradh Liospóin, ní mór na cumhachtaí sin a ailíniú le
 hAirteagal 290 agus le hAirteagal 291 den Chonradh ar Fheidhmiú an
 Aontais Eorpaigh (an Conradh).
 (14) Chun cuspóirí Rialachán (CE)
 Uimh. 111/2005 a bhaint amach, ba cheart an chumhacht maidir le
 gníomhartha a ghlacadh i gcomhréir le hAirteagal 290 den Chonradh ar
 Fheidhmiú an Aontais Eorpaigh a tharmligean chuig an gCoimisiún chun forálacha
 a leagan síos lena gcinntear cé na cásanna nach n‐éilíonn ceadúnas agus chun
 coinníollacha breise a leagan amach maidir le ceadúnais a dheonú, chun na
 coinníollacha a bhunú maidir le díolúintí ó rialuithe catagóirí áirithe
 oibreoirí agus oibreoirí atá ag gabháil d'onnmhairiú cainníochtaí beaga
 substaintí sceidealaithe arna liostú i gCatagóir 3, chun na critéir a
 bhunú chun a chinneadh conas is féidir cuspóirí dleathacha an idirbhirt a
 thaispeáint, chun an fhaisnéis atá ag teastáil ó na húdaráis inniúla chun
 faireachán a dhéanamh ar ghníomhaíochtaí allmhairiúcháin, onnmhairiúcháin agus
 idirmheánacha oibreoirí a chinneadh, chun a chinneadh cé na tíortha atá ina
 gcinn scríbe d'onnmhairithe substaintí sceidealaithe de chuid Chatagóir 2
 agus Chatagóir 3 den Iarscríbhinn ar cheart fógra réamh‐onnmhairiúcháin a thabhairt dóibh, chun nósanna imeachta simplithe réamh‐onnmhairiúcháin
 a chinneadh agus chun na comhchritéir a bhaineann leo a bhunú, chun na tíortha
 cinn scríbe ar cheart bheith faoi réir údarú onnmhairiúcháin i dtaca le
 honnmhairithe substaintí sceidealaithe arna liostú i gCatagóir 3 den
 Iarscríbhinn a chinneadh, chun nósanna imeachta simplithe maidir le húdarú
 onnmhairiúcháin a chinneadh agus chun na comhchritéir a bhaineann leo a bhunú,
 agus chun substaintí breise a thabhairt isteach san Iarscríbhinn a ghabhann
 leis an Rialachán seo, chomh maith le leasuithe eile is gá chun freagairt do
 threochtaí nua maidir le hatreorú réamhtheachtaithe drugaí. Tá sé
 ríthábhachtach go ndéanfaidh an Coimisiún comhairliúcháin iomchuí le linn
 a oibre ullmhúcháin, lena n‐áirítear ar leibhéal an tsaineolaí.
 (15) Ba cheart don Choimisiún, le
 linn dó gníomhartha tarmligthe a ullmhú agus a tharraingt suas, a áirithiú go
 ndéanfar doiciméid ábhartha a chur chuig Parlaimint na hEorpa agus chuig an
 gComhairle ar bhealach comhuaineach, tráthúil agus iomchuí.
 (16) Chun dálaí aonfhoirmeacha a
 áirithiú chun Rialachán (CE) Uimh. 111/2005 a chur chun feidhme,
 ba cheart cumhachtaí cur chun feidhme a thabhairt don Choimisiún,
 eadhon chun samhail a bhunú le haghaidh ceadúnas. Ba cheart na cumhachtaí sin a
 fheidhmiú i gcomhréir le Rialachán (AE) Uimh. 182/2011 ó Pharlaimint na
 hEorpa agus ón gComhairle an 16 Feabhra 2011 lena leagtar síos na
 rialacha agus na prionsabail ghinearálta a bhaineann leis na sásraí maidir le
 rialú ag na Ballstáit ar fheidhmiú cumhachtaí cur chun feidhme ag an
 gCoimisiún.[9]
 (17) Toisc go bhfuil an Rialachán
 seo bunaithe ar an gcomhbheartas tráchtála, ba cheart an nós imeachta
 scrúdúcháin a úsáid chun na gníomhartha cur chun feidhme a ghlacadh.
 (18) Ba cheart, dá bhrí sin,
 Rialachán (CE) Uimh. 111/2005 a leasú dá réir sin,
 TAR ÉIS AN RIALACHÁN SEO A
 GHLACADH:
 Airteagal 1
 Leasaítear Rialachán (CE) Uimh. 111/2005
 mar a leanas:
 (1)
 Leasaítear Airteagal 2 mar seo a leanas:
 (a) cuirtear an méid seo a leanas in
 ionad phointe (a):
 "(a) ciallaíonn 'substaint
 sceidealaithe' aon substaint a úsáidtear le haghaidh monarú aindleathach drugaí
 támhshuanacha nó substaintí síceatrópacha arna liostú san Iarscríbhinn, lena n‐áirítear
 meascáin agus táirgí nádúrtha ina bhfuil na substaintí sin. Ní áirítear leis
 seo táirgí agus meascáin nádúrtha ina bhfuil substaintí sceidealaithe agus a
 chomhshuitear ar bhealach nach féidir na substaintí sceidealaithe a úsáid go
 héasca nó a eastóscadh trí mhodhanna is infheidhme go héasca nó trí mhodhanna
 inmharthana ó thaobh eacnamaíochta de ná táirgí íocshláinte de réir bhrí
 Airteagal 1(2) de Threoir 2001/83/CE ó Pharlaimint na hEorpa agus ón
 gComhairle[10];"
 (b) scriostar pointe (j).
 (2)
 Leasaítear Airteagal 6 mar seo a leanas:
 (a) i mír 1, cuirtear an méid seo
 a leanas in ionad an tríú fomhír:
 "Tabharfar de chumhacht don Choimisiún
 gníomhartha tarmligthe a ghlacadh, i gcomhréir le hAirteagal 30b, chun
 forálacha a leagan síos chun na cásanna nach n‐éilíonn ceadúnas a chinneadh
 agus chun coinníollacha breise a leagan amach maidir le ceadúnais a
 dheonú."
 (b) cuirtear mír 3 agus mír 4
 isteach mar a leanas:
 "3. Bunóidh an Coimisiún samhail
 le haghaidh ceadúnas trí bhíthin gníomhartha cur chun feidhme. Glacfar na
 gníomhartha cur chun feidhme sin i gcomhréir leis an nós imeachta scrúdúcháin
 dá dtagraítear in Airteagal 30(2).
 4. Leis na gníomhartha tarmligthe dá
 dtagraítear sa tríú fomhír de mhír 1 agus leis na gníomhartha cur
 chun feidhme dá dtagraítear i mír 3, ráthófar rialú agus faireachán córasach
 agus comhsheasmhach ar oibreoirí."
 (3)
 Leasaítear Airteagal 7 mar seo a leanas:
 (a) cuirtear an fhomhír seo a
 leanas le mír 1:
 "Le linn a bhreithniú cé acu a dhenófar
 nó nach ndeonófar clárúchán, cuirfidh an t‐údarás inniúil inniúlacht agus
 ionracas an iarratasóra san áireamh."
 (b) cuirtear an méid seo a leanas in
 ionad mhír 2:
 "2. Tabharfar de chumhacht don
 Choimisiún gníomhartha tarmligthe a ghlacadh, i gcomhréir le
 hAirteagal 30b, chun na coinníollacha a bhunú maidir le díolúintí ó
 rialuithe catagóirí áirithe oibreoirí agus oibreoirí atá ag gabháil
 d'onnmhairiú cainníochtaí beaga substaintí sceidealaithe arna liostú i
 gCatagóir 3, lena n‐áirithítear go n‐íoslaghdaítear baol atreoraithe
 substaintí sceidealaithe."
 (c) Cuirtear isteach mír 3 seo a
 leanas:
 "3. D'fhéadfadh na húdaráis
 inniúla an clárúchán a fhionraí nó a chúlghairm aon uair nach gcomhlíontar na
 coinníollacha faoinar eisíodh an clárúchán nó sa chás go bhfuil forais
 réasúnacha amhrais ann go bhfuil baol ann maidir le hatreorú substaintí
 sceidealaithe."
 (4)
 In Airteagal 8, cuirtear an méid seo a leanas
 in ionad mhír 2:
 "2. Tabharfar de chumhacht don
 Choimisiún gníomhartha tarmligthe a ghlacadh, i gcomhréir le
 hAirteagal 30b, chun na critéir a bhunú chun a chinneadh conas is féidir
 cuspóirí dleathacha an idirbhirt a thaispeáint, chun a áirithiú gur féidir leis
 na húdaráis inniúla faireachán a dhéanamh ar ghluaiseachtaí uile substaintí
 sceidealaithe laistigh de chríoch chustaim an Aontais agus chun a áirithiú gur
 féidir an baol atreoraithe a íoslaghdú."
 (5)
 In Airteagal 9,
 (a) Cuirtear an méid seo a leanas isteach ag
 deireadh mhír 1:
 "Chuige sin,
 soláthróidh na hoibreoirí aon fhaisnéis atá le fáil lena bhféadfaidh na
 húdaráis inniúla dlisteanacht an ordaithe nó an idirbhirt ábhartha a fhíorú,
 amhail:
 - ainm na
 substainte sceidealaithe;
 - méid agus
 meáchan na substainte sceidealaithe; agus
 - ainmneacha agus
 seoltaí an onnmhaireora, an allmhaireora, an choinsíní deiridh agus, más
 infheidhme, an duine a bhfuil baint aige leis na gníomhartha idirmheánacha.
 Ní úsáidfear an
 fhaisnéis sin ach chun críocha atreorú substaintí sceidealaithe a chosc."
 (b) Cuirtear an méid seo a leanas in
 ionad mhír 2:
 "2. Soláthróidh
 na hoibreoirí faisnéis go hachomair do na húdaráis inniúla faoina
 ngníomhaíochtaí onnmhairiúcháin, allmhairiúcháin nó idirmheánacha. Tabharfar de chumhacht don Choimisiún
 gníomhartha tarmligthe a ghlacadh, i gcomhréir le hAirteagal 30b, chun an
 fhaisnéis a chinneadh atá ag teastáil ó na húdaráis inniúla le go bhféadfaidh
 siad faireachán a dhéanamh ar na gníomhaíochtaí sin, lena n‐áirítear rialacha
 maidir leis an tslí chun an fhaisnéis sin a chur ar fáil i bhfoirm leictreonach
 do bhunachar sonraí Eorpach, nuair is iomchuí."
 (6)
 Leasaítear Airteagal 11 mar seo a leanas:
 (a) i mír 1, cuirtear an méid seo
 a leanas in ionad na chéad fomhíre:
 "1. Maidir le honnmhairithe uile
 substaintí sceidealaithe atá liostaithe i gCatagóir 1 den Iarscríbhinn,
 onnmhairithe substaintí sceidealaithe atá liostaithe i gCatagóir 2 agus i
 gCatagóir 3 den Iarscríbhinn go tíortha cinn scríbe áirithe agus
 onnmhairithe uile táirgí íocshláinte ina bhfuil eifidrín nó súideifidrín,
 seolfar fógra réamh‐onnmhairiúcháin ó na húdaráis inniúla san Aontas chuig
 údaráis inniúla na tíre cinn scríbe, i gcomhréir le hAirteagal 12(10) de
 Choinbhinsiún na Náisiún Aontaithe. Tabharfar de chumhacht don Choimisiún
 gníomhartha tarmligthe a ghlacadh, i gcomhréir le hAirteagal 30b, chun
 liosta na dtíortha cinn scríbe a chinneadh chun an baol a íoslaghdú maidir le
 hatreorú substaintí sceidealaithe agus maidir le hatreorú táirgí íocshláinte
 ina bhfuil aifidrín nó súideifidrín, trí fhaireachán córasach agus
 comhsheasmhach a áirithiú ar onnmhairithe na substaintí agus na dtáirgí sin go
 dtí na tíortha sin."
 (b) cuirtear an méid seo a leanas in
 ionad mhír 3:
 "3. D'fhéadfadh na húdaráis
 inniúla nósanna imeachta maidir le fógraí réamh‐onnmhairiúcháin a chur i
 bhfeidhm i gcás ina bhfuil siad sásta nach mbeidh aon bhaol ann mar thoradh air
 sin maidir le hatreorú substaintí sceidealaithe agus maidir le hatreorú táirgí
 íocshláinte ina bhfuil eifidrín nó súideifidrín. Tabharfar de chumhacht don Choimisiún gníomhartha tarmligthe a
 ghlacadh, i gcomhréir le hAirteagal 30b, chun na nósanna imeachta sin a
 shocrú agus chun na comhchritéir atá le cur i bhfeidhm ag na húdaráis inniúla a
 bhunú."
 (7)
 In Airteagal 12(1), cuirtear an méid seo a
 leanas in ionad an tríú fomhír:
 "Ní bheidh onnmhairithe substaintí
 sceidealaithe atá liostaithe i gCatagóir 3 den Iarscríbhinn faoi réir
 údarú onnmhairiúcháin, áfach, ach amháin i gcás inar gá fógraí réamh‐onnmhairiúcháin,
 nó i gcás ina n‐onnmhairítear na substaintí sin go tíortha cinn scríbe áirithe. Tabharfar de chumhacht don Choimisiún
 gníomhartha tarmligthe a ghlacadh, i gcomhréir le hAirteagal 30b, chun
 liosta na dtíortha cinn scríbe sin a chinneadh chun leibhéal iomchuí rialaithe
 a áirithiú."
 (8)
 Cuirtear an méid seo a leanas in ionad
 Airteagal 19:
 "Airteagal 19
 Féadfaidh na húdaráis inniúla nósanna imeachta
 simplithe a chur i bhfeidhm chun údarú onnmhairiúcháin a dheonú i gcás ina
 bhfuil siad sásta nach mbeidh aon bhaol ann maidir le hatreorú substaintí
 sceidealaithe dá thoradh sin. Tabharfar
 de chumhacht don Choimisiún gníomhartha tarmligthe a ghlacadh, i gcomhréir le
 hAirteagal 30b, chun na nósanna imeachta sin a chinneadh agus chun na
 comhchritéir atá le cur i bhfeidhm ag na húdaráis inniúla a bhunú."
 (9)
 Leasaítear Airteagal 26 mar seo a leanas:
 (a) cuirtear an méid seo a leanas in
 ionad mhír 1:
 "1. Gan dochar d'fhorálacha Airteagail 11
 go 25 agus do mhír 2 agus mír 3 den Airteagal seo, cuirfidh údaráis
 inniúla gach Ballstáit toirmeasc ar shubstaintí sceidealaithe agus ar tháirgí
 íocshláinte ina bhfuil eifidrín nó súideifidrín a thabhairt isteach i gcríoch
 chustaim an Aontais nó a n‐imeacht uaithi, má tá forais réasúnacha amhrais ann
 gur le haghaidh monarú aindleathach drugaí tamhshuanacha nó substaintí
 síceatrópacha iad."
 (b) cuirtear an mhír 3a seo a
 leanas leis:
 "3a. Féadfaidh gach Ballstát na
 bearta is gá a ghlacadh chun a chur ar chumas a n‐údaráis inniúla idirbhearta
 amhrasacha le substaintí neamhsceidealaithe a rialú agus faireachán a dhéanamh
 orthu, go háirithe:
 (a) chun faisnéis a fháil maidir le
 haon orduithe le haghaidh substaintí neamhsceidealaithe nó maidir le haon
 oibríochtaí a bhaineann le substaintí neamhsceidealaithe;
 (b) dul isteach in áitribh ghnó
 oibreoirí chun fianaise a fháil maidir le hidirbhearta amhrasacha le substaintí
 neamhsceidealaithe."
 (10)
 Cuirtear an méid seo a leanas in ionad Airteagal 28:
 "Airteagal 28
 I dteannta na mbeart dá dtagraítear in
 Airteagal 26, tabharfar de chumhacht don Choimisiún bearta a leagan síos,
 nuair is gá, trí bhíthin gníomhartha tarmligthe, chun a áirithiú go ndéantar
 faireachán éifeachtach ar thrádáil i réamhtheachtaithe drugaí idir an tAontas
 agus tríú tíortha chun atreorú na substaintí sin a chosc, go háirithe maidir le
 dearadh agus úsáid foirmeacha údaraithe onnmhairiúcháin agus allmhairiúcháin.
 Déanfar na gníomhartha cur chun feidhme sin a ghlacadh i gcomhréir leis an nós
 imeachta scrúdúcháin dá dtagraítear in Airteagal 30(2)."
 (11)
 Scriostar Airteagal 29
 (12)
 Cuirtear an méid seo a leanas in ionad
 Airteagal 30:
 "Airteagal 30
 1. Beidh an Coiste um
 Réamhtheachtaithe Drugaí (dá ngairtear 'an Coiste' anseo feasta) de chúnamh ag
 an gCoimisiún. Beidh an coiste sin ina choiste de réir bhrí Rialachán (AE)
 Uimh. 182/2011.
 2. I gcás ina ndéantar tagairt don
 mhír seo, beidh feidhm ag Airteagal 5 de Rialachán (AE)
 Uimh. 182/2011."
 (13)
 Cuirtear isteach Airteagal 30a agus
 Airteagal 30b mar seo a leanas:
 "Airteagal 30a
 Tabharfar de
 chumhacht don Choimisiún gníomhartha tarmligthe a ghlacadh i gcomhréir le
 hAirteagal 30b chun an Iarscríbhinn a oiriúnú do threochtaí nua maidir le
 hatreorú réamhtheachtaithe drugaí, go háirithe substaintí gur féidir a
 chlaochlú go héasca ina substaintí sceidealaithe, agus chun cloí le leasú ar na
 táblaí san Iarscríbhinn chuig Coinbhinsiún na Náisiún Aontaithe.
 Airteagal 30b
 1. Tugtar de chumhacht don Choimisiún
 gníomhartha tarmligthe a ghlacadh faoi réir na gcoinníollacha atá leagtha síos
 san Airteagal seo.
 2. Tabharfar an tarmligean cumhachta
 dá dtagraítear sa tríú fomhír d'Airteagal 6(3) agus in Airteagail 7(2),
 8(2), 9(2), 11(1) agus (3), 12(1), 19, 28 agus 30a ar feadh tréimhse
 neamhchinntithe ó [Oifig na bhFoilseachán: cuir isteach dáta theacht i
 bhfeidhm an Rialacháin leasaithe seo]
 3. Féadfaidh Parlaimint na hEorpa nó
 an Chomhairle tarmligean na gcumhachtaí dá dtagraítear sa tríú
 fomhír d'Airteagal 6(3) agus in Airteagail 7(2), 8(2), 9(2),
 11(1) agus (3), 12(1), (19), 28 agus 30a a chúlghairm tráth ar bith. Cuirfidh
 cinneadh chun cúlghairm a dhéanamh deireadh le tarmligean na cumhachta atá
 sonraithe sa chinneadh sin. Beidh éifeacht leis an lá tar éis fhoilsiú an
 chinnidh in Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh nó ar dháta is déanaí a
 shonrófar sa chinneadh. Ní dhéanfaidh sé difear do bhailíocht aon cheann de na
 gníomhartha tarmligthe atá i bhfeidhm cheana.
 4. A luaithe agus a ghlacfaidh sé
 gníomh tarmligthe, tabharfaidh an Coimisiún fógra ina leith go comhuaineach do
 Pharlaimint na hEorpa agus don Chomhairle.
 5. Ní thiocfaidh gníomh tarmligthe a
 ghlactar de bhun an tríú fomhír d'Airteagal 6(3) agus de bhun Airteagail 7(2),
 8(2), 9(2), 11(1) agus (3), 12(1), (19), 28 agus 30a i bhfeidhm ach amháin más
 rud é nár chuir Parlaimint na hEorpa nó an Chomhairle ina choinne laistigh de
 thréimhse 2 mhí ó cuireadh Parlaimint na hEorpa nó an Chomhairle ar an
 eolas faoin ngníomh sin nó, sula dtéann an tréimhse sin in éag, má tá sé curtha
 in iúl ag Parlaimint na hEorpa agus ag an gComhairle araon don Choimisiún nach
 gcuirfidh siad ina choinne. Cuirfear síneadh dhá mhí leis an tréimhse sin ar
 thionscnamh Pharlaimint na hEorpa nó na Comhairle."
 (14)
 Cuirtear an méid seo a leanas in ionad an tríú
 fomhír d'Airteagal 32:
 "Déanfaidh an Coimisiún meastóireacht ar
 chur chun feidhme agus ar fheidhmiú Airteagal 11 agus Airteagal 26 sa
 mhéid go mbaineann siad le táirgí íocshláinte ina bhfuil eifidrín nó
 súideifidrín agus Airteagal 30a faoi [Oifig na bhFoilseachán: cuir
 isteach dáta 5 bliana tar éis theacht i bhfeidhm an Rialacháin leasaithigh
 seo]"
 (15)
 Cuirtear an tAirteagal 32a a leanas isteach:
 "Airteagal 32a
 Bunachar sonraí
 Bainfidh
 an Coimisiún úsáid as bunachar sonraí Eorpach maidir le réamhtheachtaithe
 drugaí, arna bhunú le Rialachán (CE) Uimh. 273/2004 ó Pharlaimint na
 hEorpa agus ón gComhairle[11],
 leis na feidhmeanna seo a leanas:
 (a)
 cur in iúl faisnéise de bhun na chéad
 fhomhíre d'Airteagal 32 a éascú, chomh maith le tuairisc a thabhairt
 don Bhord Idirnáisiúnta um Rialú Támhshuanach de bhun an dara
 fomhír d'Airteagal 32;
 (b)
 clár Eorpach d'oibreoirí a bhainistiú, ar deonaíodh
 ceadúnas orthu de bhun Airteagal 6(1) nó ar deonaíodh clárúchán orthu de
 bhun Airteagal 7(1);
 (c)
 oibreoirí a chumasú le faisnéis a chur ar fáil do
 na húdaráis inniúla maidir lena ngníomhaíochtaí onnmhairiúcháin,
 allmhairiúcháin nó idirmheánacha de réir Airteagal 9(2)."
 (16)
 Cuirtear an méid seo a leanas in ionad
 Airteagal 33:
 "Forálacha cosanta sonraí
 1. Déanfaidh na húdaráis inniúla sna
 Ballstáit sonraí pearsanta a phróiseáil i gcomhréir le Treoir 95/46/CE
 agus faoi mhaoirseacht údarás neamhspleách poiblí an Bhallstáit dá dtagraítear
 in Airteagal 28 den Treoir seo.
 2. Déanfaidh an Coimisiún sonraí
 pearsanta a phróiseáil, lena n‐áirítear chun críche an Bhunachair Sonraí
 Eorpaigh dá dtagraítear faoi Airteagal 32a, i gcomhréir le
 Rialachán (CE) Uimh. 45/2001 agus faoi mhaoirseacht an
 Mhaoirseora Eorpaigh ar Chosaint Sonraí."
 Airteagal 2
 Tiocfaidh an Rialachán seo i bhfeidhm an
 fichiú lá tar éis lá a fhoilsithe in Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh.
 Beidh an Rialachán seo ina cheangal
 go huile agus go hiomlán agus beidh sé infheidhme go díreach i ngach Ballstát.
 Arna dhéanamh sa Bhruiséil,
 Thar ceann Pharlaimint na hEorpa Thar
 ceann na Comhairle
 An tUachtarán An
 tUachtarán
 [1] Is druga sintéiseach é
 meitiolamfataimín atá ina chuid de ghrúpa na n‐amfataimíní. Déanann an druga
 seo mí‐ionramháil ar lárphointí pléisiúir na hinchinne agus is féidir leis
 bheith níos láidre ná cócaon agus bíonn éifeacht níos fadtréimhsí aige de
 ghnáth. Tógtar é i bhfoirm piollaí, caitear é, ionanálaítear é nó déantar é a
 instealladh. Tá sé tarraingteach do dhaoine óga go háirithe mar cruthaíonn sé
 braistint ardfhuinnimh, fuascailt ar chosc sóisialta agus braistintí
 clisteachta, inniúlachta agus cumhachta. Téann na héifeachtaí fisiciúla agus
 síceolaíocha (braistintí imní, forspreagtha agus paranóia) i bhfeidhm go tapa.
 [2] In 2007, urghabhadh 8 dtonna mhéadracha de na
 réamhtheachtaithe sin agus bhí beagnach 4 % acu i bhfoirm táirgí íocshláinte; in 2008 3.5 tonna méadrach a
 urghabhadh a raibh 51 % acu i bhfoirm táirgí íocshláinte; in 2009 1.4 tonna méadrach a urghabhadh a raibh 43 % acu i
 bhfoirm táirgí íocshláinte; in 2010
 2.9 tonna méadrach a raibh 3 % acu i bhfoirm táirgí íocshláinte. Rinneadh na hurghabhálacha sin ar bhonn reachtaíochta náisiúnta.
 [3] Ar láimh amháin, níl eolas forleathan ar an ábhar seo,
 réamhtheachtaithe drugaí, agus is é is dóchaí ná go bhfaighfí freagairtí i
 dtaca le cúrsaí drugaí i gcoitinne, rud nach mbeadh ag baint le hábhar sa chás
 seo. Ar an láimh eile, ní dhéanfaidh an fhadhb seo agus na roghanna atá
 beartaithe difear ach do ghné an‐sonrach de rialú réamhtheachtaithe drugaí.
 [4] IO C , , lch.
 [5] IO L 22, 26.1.2005, lch. 1.
 [6] Tuarascáil ón gCoimisiún chuig an gComhairle agus chuig
 Parlaimint na hEorpa de bhun Airteagal 16 de Rialachán (CE)
 Uimh. 273/2004 ó Pharlaimint na hEorpa agus ón gComhairle an
 11 Feabhra 2004 agus de bhun Airteagal 32 de Rialachán (CE)
 Uimh. 111/2005 ón gComhairle maidir le cur chun feidhme agus feidhmiú
 reachtaíocht an Chomhphobail maidir le faireachán agus rialú a dhéanamh ar
 thrádáil i réamhtheachtaithe drugaí, COM(2009)709 final.
 [7] IO L 184, 17.7.1999, lch. 23.
 [8] IO L 200, 22.7.2006, lch. 11.
 [9] IO L 55, 28.2.2011,
 lch. 13.
 [10] IO L 311, 28.11.2001,
 lch. 67.
 [11] IO
 L 86, 24.3.2004, Lch. 21


type: wikipedia

text:
Senaatti on valtion hallintoelin. Nimeä käytetään nykyisin yleensä parlamentin ylähuoneesta. Lakeja säädettäessä ne on hyväksyttävä sekä ylä- että alahuoneessa eli molemmissa kamareissa. Sana senaatti (senatus, vanhempain neuvosto) juontaa juurensa latinan sanasta senex (vanha mies), ja alkuperäinen senaatti olikin Rooman valtakunnan senaatti.
 Joissain maissa senaatin jäsenet valitaan äänestämällä samalla kun parlamentin jäsenet, mutta esimerkiksi Kanadassa senaatin jäsenet nimittää kenraalikuvernööri pääministerin suosittelemista ehdokkaista. Yhdysvalloissa jokaisesta osavaltiosta valitaan kaksi senaattoria, kun taas kongressiedustajat valitaan edustajainhuoneeseen väkiluvun mukaan, kuitenkin vähintään yksi. Senaattia ja edustajainhuonetta yhdessä nimitetään Yhdysvaltain kongressiksi.
 Senaatti voi olla myös vallan kolmijako-opin mukainen toimeenpanovaltaa käyttävä osa. Keisarillinen Suomen senaatti vastasi Suomen suuriruhtinaskunnassa nykyistä hallitusta ja korkeinta oikeutta vuosina 1816–1918. Saksan kaupunkiosavaltioissa Berliini, Bremen ja Hampuri hallinnon toimeenpaneva osa on senaatti ja senaattorit vastaavat ministereitä.
 Katso myös
 Rooman senaatti
 Suomen senaatti
 Yhdysvaltain senaatti
 Venäjän hallitseva senaatti
 Elinikäinen senaattori
 Lähteet
 Valtionhallinto


text:
Bhí Leo XIII mar phápa ar an Eaglais Chaitliceach ó 1878 go 1903.
 Rugadh Vincenzo Gioacchino Raffaelle Luigi Pecci i gCarpineto Romano in 1810. Bhí sé ina Nuntius don Beilg sula cheapadh é mar Ardeaspag Perugia. Ghlaoigh Pius IX é ar ais chun na Róimhe mar chamerlengo agus toghadh é mar phápa tar éis bháis Pius in 1878.
 Bhí cáil air mar chara an fhir oibre agus ba ea Rerum Novarum, ar choinníollacha sóisialta, an tréad-litir ba chlúmhar dá chuid. Fuair sé bás in 1903.
 Leo XIII
 Leo XIII
 Leo XIII


text:
Kelley ist der Familienname folgender Personen:
 Abby Kelley (1811–1887), US-amerikanische Abolitionistin und Sozialreformerin
 Alice Kelley (1932–2012), US-amerikanische Schauspielerin
 Alton Kelley (1940–2008), US-amerikanischer Künstler
 Audrey Kelley (1912–1982), US-amerikanische Schriftstellerin, siehe Kelley Roos
 Augustine B. Kelley (1883–1957), US-amerikanischer Politiker (Pennsylvania)
 Brian Kelley, Drehbuchautor und Produzent
 Brian J. Kelley (1943–2011), amerikanischer Geheimdienstmitarbeiter
 Cathy Kelley (* 1988), US-amerikanische Sportjournalistin
 Charles Kelley (* 1981), US-amerikanischer Country-Musiker, siehe Lady A
 Clarence M. Kelley (1911–1997), US-amerikanischer Regierungsbeamter
 DeForest Kelley (1920–1999), US-amerikanischer Schauspieler
 Devin Kelley (* 1986), US-amerikanische Schauspielerin
 Douglas M. Kelley (1912–1958), US-amerikanischer Psychologe
 Edgar Stillman Kelley (1857–1944), US-amerikanischer Komponist, Dirigent, Organist, Pianist, Musikkritiker und Musikpädagoge
 Edith Summers Kelley (1884–1956), kanadische Schriftstellerin
 Edward Kelley (1555–1597), englischer Alchemist
 Elijah Kelley (* 1986), US-amerikanischer Schauspieler, Sänger und Tänzer
 Florence Kelley (1859–1932), US-amerikanische Sozialreformerin und Frauenrechtlerin
 Francis Kelley (1870–1943), US-amerikanischer Geistlicher, Bischof von Oklahoma City
 Geoffrey Kelley (* 1955), kanadischer Politiker
 Greg Kelley (* 1973), US-amerikanischer Musiker
 Gregory Kelley (1944–1961), US-amerikanischer Eiskunstläufer
 Harold H. Kelley (1921–2003), US-amerikanischer Psychologe
 Harrison Kelley (1836–1897), US-amerikanischer Politiker (Kansas)
 Jessica Kelley (* 1982), US-amerikanische Skirennläuferin
 Jill Kelley (* 1975), US-amerikanische Diplomatin
 Joe Kelley (1871–1943), US-amerikanischer Baseballspieler
 Johnny Kelley (1907–2004), US-amerikanischer Marathonläufer
 Josh Kelley (* 1980), US-amerikanischer Musiker
 Kathlyn Kelley (1919–2006), US-amerikanische Hochspringerin
 Kevin Kelley (1943–2002), US-amerikanischer Schlagzeuger
 Kevin Kelley (Boxer) (* 1967), US-amerikanischer Boxer
 Leo P. Kelley (1928–2002), US-amerikanischer Schriftsteller
 Levi R. Kelley (1899–1967), US-amerikanischer Politiker
 Malcolm David Kelley (* 1992), US-amerikanischer Schauspieler
 Margaret Kelley (* 1954), US-amerikanische Malerin und Künstlerin
 Mary C. Kelley (* 1945), US-amerikanische Kulturwissenschaftlerin
 Mike Kelley (1954–2012), US-amerikanischer Künstler
 Mike Kelley (Drehbuchautor) (* 1967), US-amerikanischer Drehbuchautor und Produzent
 Nathalie Kelley (* 1985), australische Schauspielerin
 Patrick H. Kelley (1867–1925), US-amerikanischer Politiker (Michigan)
 Paul X. Kelley (1928–2019), US-amerikanischer General und Wirtschaftsmanager
 Peck Kelley (1898–1980), US-amerikanischer Jazzmusiker
 Peter Kelley (* 1974), US-amerikanischer Gewichtheber
 Robby Kelley (* 1990), US-amerikanischer Skirennläufer
 Ryan Kelley (* 1986), US-amerikanischer Schauspieler
 Sheila Kelley (* 1961), US-amerikanische Schauspielerin
 Susan Kelley (* 1954), US-amerikanische Eiskunstläuferin
 Tim Kelley (* 1986), US-amerikanischer Skirennläufer
 W. Wallace Kelley (1902–1982), US-amerikanischer Kameramann
 Walter T. Kelley (1897–1986), US-amerikanischer Imker
 William Kelley (1929–2003), US-amerikanischer Schriftsteller und Drehbuchautor
 William D. Kelley (1814–1890), US-amerikanischer Politiker (Pennsylvania)
 William Melvin Kelley (1937–2017), US-amerikanischer Schriftsteller und Hochschullehrer
 Familienname
 Englischer Personenname