text:
 18.9.2017
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 C 309/24
 Vorabentscheidungsersuchen des Bundesverwaltungsgerichts (Deutschland) eingereicht am 30. Mai 2017 — Nisreen Sharqawi u.a. gegen Bundesrepublik Deutschland
 (Rechtssache C-319/17)
 (2017/C 309/30)
 Verfahrenssprache: Deutsch
 Vorlegendes Gericht
 Bundesverwaltungsgericht
 Parteien des Ausgangsverfahrens
 Kläger: Nisreen Sharqawi, Yazan Fattayrji, gesetzlich vertreten durch die Mutter Nisreen Sharqawi, Hosam Fattayrji, gesetzlich vertreten durch die Mutter Nisreen Sharqawi
 Beklagte: Bundesrepublik Deutschland
 Vorlagefragen
 1.
 Steht die Übergangsbestimmung in Art. 52 Abs. 1 Richtlinie 2013/32/EU (1) der Anwendung einer nationalen Regelung entgegen, wonach in Umsetzung der gegenüber der Vorgängerregelung erweiterten Ermächtigung in Art. 33 Abs. 2 Buchst. a Richtlinie 2013/32/EU ein Antrag auf internationalen Schutz unzulässig ist, wenn dem Antragsteller in einem anderen Mitgliedstaat subsidiärer Schutz zuerkannt wurde, soweit die nationale Regelung mangels nationaler Übergangsregelung auch auf vor dem 20. Juli 2015 gestellte Anträge anzuwenden ist?
 Erlaubt die Übergangsbestimmung in Art. 52 Abs. 1 Richtlinie 2013/32/EU den Mitgliedstaaten insbesondere eine rückwirkende Umsetzung der erweiterten Ermächtigung in Art. 33 Abs. 2 Buchst. a Richtlinie 2013/32/EU mit der Folge, dass auch vor der nationalen Umsetzung dieser erweiterten Ermächtigung gestellte, zum Zeitpunkt der Umsetzung aber noch nicht bestandskräftig beschiedene Asylanträge unzulässig sind?
 2.
 Räumt Art. 33 Richtlinie 2013/32/EU den Mitgliedstaaten ein Wahlrecht ein, ob sie einen Asylantrag wegen anderweitiger internationaler Zuständigkeit (Dublin-VO) oder nach Art. 33 Abs. 2 Buchst. a Richtlinie 2013/32/EU als unzulässig ablehnen?
 3.
 Falls Frage 2 bejaht wird: Ist ein Mitgliedstaat unionsrechtlich gehindert, einen Antrag auf internationalen Schutz wegen der Gewährung subsidiären Schutzes in einem anderen Mitgliedstaat in Umsetzung der Ermächtigung in Art. 33 Abs. 2 Buchst. a Richtlinie 2013/32/EU als unzulässig abzulehnen, wenn
 a)
 der Antragsteller eine Aufstockung des ihm in einem anderen Mitgliedstaat gewährten subsidiären Schutzes begehrt (Zuerkennung der Flüchtlingseigenschaft) und das Asylverfahren in dem anderen Mitgliedstaat mit systemischen Mängeln behaftet war und weiterhin ist oder
 b)
 die Ausgestaltung des internationalen Schutzes, namentlich die Lebensbedingungen für subsidiär Schutzberechtigte, in dem anderen Mitgliedstaat, der dem Antragsteller bereits subsidiären Schutz gewährt hat,
 —
 gegen Art. 4 GRC bzw. Art. 3 EMRK verstößt oder
 —
 den Anforderungen der Art. 20 ff. Richtlinie 2011/95/EU nicht genügt, ohne bereits gegen Art. 4 GRC bzw. Art. 3 EMRK zu verstoßen?
 4.
 Falls Frage 3b) zu bejahen ist: Gilt dies auch dann, wenn subsidiär Schutzberechtigten keine oder im Vergleich zu anderen Mitgliedstaaten nur in deutlich eingeschränktem Umfang existenzsichernde Leistungen gewährt werden, sie insoweit aber nicht anders behandelt werden als die Staatsangehörigen dieses Mitgliedstaates?
 5.
 Falls Frage 2 zu verneinen ist:
 a)
 Findet die Dublin III-VO in einem Verfahren auf Gewährung internationalen Schutzes Anwendung, wenn der Asylantrag vor dem 1. Januar 2014, das Wiederaufnahmegesuch aber erst nach dem 1. Januar 2014 gestellt worden ist und der Antragsteller zuvor (im Februar 2013) bereits in dem ersuchten Mitgliedstaat subsidiären Schutz erhalten hat?
 b)
 Ist den Dublin-Regelungen ein — ungeschriebener — Zuständigkeitsübergang auf den um Wiederaufnahme eines Antragstellers ersuchenden Mitgliedstaat zu entnehmen, wenn der ersuchte zuständige Mitgliedstaat die fristgerecht beantragte Wiederaufnahme nach den Dublin-Bestimmungen abgelehnt und stattdessen auf ein zwischenstaatliches Rückübernahmeabkommen verwiesen hat?
 (1) Richtlinie 2013/32/EU des Europäischen Parlaments und des Rates vom 26. Juni 2013 zu gemeinsamen Verfahren für die Zuerkennung und Aberkennung des internationalen Schutzes, ABl. L 180, S. 60.


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 17.10.2009
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 L 273/15
 ÜHENDUSE JA ŠVEITSI MAISMAATRANSPORDI ÜHISKOMITEE OTSUS nr 1/2009,
 16. juuni 2009,
 millega muudetakse Euroopa Ühenduse ja Šveitsi Konföderatsiooni vahelise kaupade ja reisijate raudtee- ja maanteeveo kokkuleppe 1. lisa
 (2009/763/EÜ)
 KOMITEE,
 võttes arvesse Euroopa Ühenduse ja Šveitsi Konföderatsiooni vahelist kaupade ja reisijate raudtee- ja maanteeveo kokkulepet, eriti selle artikli 52 lõiget 4,
 ning arvestades järgmist:
 (1)
 Kokkuleppe artikli 52 lõike 4 esimese taande kohaselt peab ühiskomitee võtma vastu 1. lisa läbivaatamise otsused.
 (2)
 1. lisa on viimati muudetud ühiskomitee 22. juuni 2007. aasta otsusega nr 2/2007.
 (3)
 Pärast kokkuleppe 1. lisa viimast muutmist on kokkuleppega reguleeritud valdkonnas vastu võetud ühenduse uued õigusaktid. Silmas pidades ühenduse vastavasisuliste õigusaktide arengut, tuleb 1. lisa teksti muuta,
 ON TEINUD JÄRGMISE OTSUSE:
 Artikkel 1
 Kokkuleppe 1. lisa tunnistatakse kehtetuks ja asendatakse käesoleva otsuse lisas oleva tekstiga.
 Artikkel 2
 Käesolev otsus jõustub 1. septembril 2009.
 Brüssel, 16. juuni 2009
 Šveitsi Konföderatsiooni nimel
 Šveitsi delegatsiooni juht
 Max FRIEDLI
 Euroopa Ühenduse nimel
 eesistuja
 Enrico GRILLO PASQUARELLI
 LISA
 „1. LISA
 KOHALDATAVAD SÄTTED
 vastavalt käesoleva kokkuleppe artikli 52 lõikele 6 kohaldab Šveits allpool nimetatud sätetele vastavaid seadusi.
 Ühenduse õigustiku asjaomased sätted
 JAGU 1 – TEGEVUSALALE LUBAMINE
 —
 Nõukogu direktiiv 96/26/EÜ, 29. aprill 1996, siseriiklike ja rahvusvaheliste vedude maanteeveo-ettevõtjate ja reisijate autoveo-ettevõtjate tegevusalale lubamise, nende diplomite, tunnistuste ja muude ametlike kvalifikatsioonitõendite vastastikuse tunnustamise ning kõnealuste ettevõtjate asutamisvabaduse õiguse soodustamise kohta (EÜT L 124, 23.5.1996, lk 1), viimati muudetud nõukogu 1. oktoobri 1998. aasta direktiiviga 98/76/EÜ (EÜT L 277, 14.10.1998, lk 17).
 JAGU 2 – SOTSIAALSED NORMID
 —
 Nõukogu määrus (EMÜ) nr 3821/85, 20. detsember 1985, autovedudel kasutatavate sõidumeerikute kohta (EÜT L 370, 31.12.1985, lk 8), viimati muudetud komisjoni 13. juuni 2002. aasta määrusega (EÜ) nr 1360/2002 (EÜT L 207, 5.8.2002, lk 1).
 —
 Nõukogu määrus (EMÜ) nr 3820/85, 20. detsember 1985, teatavate autovedusid käsitlevate sotsiaalõigusnormide ühtlustamise kohta (EÜT L 370, 31.12.1985, lk 1) või samasisulised rahvusvahelisel autoveol töötava sõiduki meeskonna tööd puudutava Euroopa kokkuleppe (AETR) sätted, mis sisaldavad nimetatud parandusi.
 —
 Euroopa Parlamendi ja nõukogu määrus (EÜ) nr 484/2002, 1. märts 2002, millega muudetakse juhitõendi kehtestamiseks nõukogu määrusi (EMÜ) nr 881/92 ja (EMÜ) nr 3118/93 (EÜT L 76, 19.3.2002, lk 1).
 Käesoleva kokkuleppega
 a)
 on kohaldatav ainult määruse (EÜ) nr 484/2002 artikkel 1;
 b)
 vabastavad Euroopa Ühendus ja Šveitsi Konföderatsioon juhitunnistuse omamise kohustusest isikud, kellel on Šveitsi Konföderatsiooni, mõne Euroopa Liidu liikmesriigi ja Euroopa majanduspiirkonna liikmesriigi kodakondsus;
 c)
 saab Šveitsi Konföderatsioon vabastada muude kui punktis b märgitud riikide kodanikke juhitunnistuse omamise kohustusest ainult pärast konsulteerimist Euroopa Ühendusega ning viimase nõusolekut.
 —
 Euroopa Parlamendi ja nõukogu direktiiv 2006/22/EÜ, 15. märts 2006, mis käsitleb nõukogu määruste (EMÜ) nr 3820/85 ja (EMÜ) nr 3821/85 rakendamise miinimumtingimusi seoses autovedudega seotud sotsiaalõigusnormidega ja millega tunnistatakse kehtetuks nõukogu direktiiv 88/599/EMÜ (ELT L 102, 11.4.2006, lk 35).
 —
 Euroopa Parlamendi ja nõukogu direktiiv 2003/59/EÜ, 15. juuli 2003, reisijate- või kaubaveol kasutatavate teatavate maanteesõidukite juhtide alus- ja jätkuõppe kohta ning nõukogu määruse (EMÜ) nr 3820/85 ja nõukogu direktiivi 91/439/EMÜ muutmise ja nõukogu direktiivi 76/914/EMÜ kehtetuks tunnistamise kohta (ELT L 226, 10.9.2003, lk 4).
 JAGU 3 – TEHNILISED NORMID
 Mootorsõidukid
 —
 Nõukogu määrus (EÜ) nr 2411/98, 3. november 1998, mootorsõidukite ja nende haagiste registreerimisliikmesriigi tunnusmärgi tunnustamise kohta ühendusesiseses liikluses (EÜT L 299, 10.11.1998, lk 1).
 —
 Nõukogu direktiiv 91/542/EÜ, 1. oktoober 1991, millega muudetakse direktiivi 88/77/EMÜ sõidukite diiselmootoritest eralduvate gaasiliste heitmete vastu võetavaid meetmeid käsitlevate liikmesriikide õigusaktide ühtlustamise kohta (EÜT L 295, 25.10.1991, lk 1).
 —
 Nõukogu direktiiv 92/6/EMÜ, 10. veebruar 1992, teatavate kategooriate mootorsõidukite kiiruspiirikute paigaldamise ja kasutamise kohta ühenduses (EÜT L 57, 23.2.1992, lk 27), viimati muudetud Euroopa Parlamendi ja nõukogu 5. novembri 2002. aasta direktiiviga 2002/85/EÜ (EÜT L 327, 4.12.2002, lk 8).
 —
 Nõukogu direktiiv 92/24/EMÜ, 31. märts 1992, milles käsitletakse kiiruspiirikuid ja samalaadseid teatavate kategooriate mootorsõidukite sisseehitatud kiiruse piiramise süsteeme (EÜT L 129, 14.5.1992, lk 154).
 —
 Nõukogu direktiiv 92/97/EMÜ, 10. november 1992, millega muudetakse direktiivi 70/157/EMÜ mootorsõidukite lubatud mürataset ja heitgaasisüsteemi käsitlevate liikmesriikide õigusaktide ühtlustamise kohta (EÜT L 371, 19.12.1992, lk 1).
 —
 Nõukogu direktiiv 96/53/EÜ, 25. juuli 1996, millega kehtestatakse teatavatele ühenduses liikuvatele maanteesõidukitele siseriiklikus ja rahvusvahelises liikluses lubatud maksimaalmõõtmed ning rahvusvahelises liikluses lubatud täismass (EÜT L 235, 17.9.1996, lk 59), viimati muudetud Euroopa Parlamendi ja nõukogu 18. veebruari 2002. aasta direktiiviga 2002/7/EÜ (EÜT L 67, 9.3.2002, lk 47).
 —
 Nõukogu direktiiv 96/96/EÜ, 20. detsember 1996, mootorsõidukite ja nende haagiste tehnoülevaatust käsitlevate liikmesriikide õigusaktide ühtlustamise kohta (EÜT L 46, 17.2.1997, lk 1), viimati muudetud komisjoni 3. aprilli 2003. aasta direktiiviga 2003/27/EÜ (ELT L 90, 8.4.2003, lk 41).
 —
 Euroopa Parlamendi ja nõukogu direktiiv 2000/30/EÜ, 6. juuni 2000, ühenduses liiklevate kommertsveokite tehnokontrolli kohta (EÜT L 203, 10.8.2000, lk 1).
 —
 Euroopa Parlamendi ja nõukogu direktiiv 2003/20/EÜ, 8. aprill 2003, millega muudetakse nõukogu direktiivi 91/671/EMÜ alla 3,5tonnistes sõidukites turvavööde kohustuslikku kasutamist käsitlevate liikmesriikide õigusaktide ühtlustamise kohta (ELT L 115, 9.5.2003, lk 63).
 —
 Komisjoni direktiiv 2003/26/EÜ, 3. aprill 2003, millega kohandatakse tehnika arenguga Euroopa Parlamendi ja nõukogu direktiivi 2000/30/EÜ kommertsveokite kiiruspiirikute ja heitgaasi kohta (ELT L 90, 8.4.2003, lk 37).
 Ohtlike kaupade autoveod
 —
 Nõukogu direktiiv 94/55/EÜ, 21. november 1994, ohtlike kaupade autovedu käsitlevate liikmesriikide õigusaktide ühtlustamise kohta (EÜT L 319, 12.12.1994, lk 7), viimati muudetud komisjoni 3. novembri 2006. aasta direktiiviga 2006/89/EÜ (ELT L 305, 4.11.2006, lk 4).
 —
 Nõukogu direktiiv 95/50/EÜ, 6. oktoober 1995, ohtlike kaupade maanteeveo kontrollimise ühtse korra kohta (EÜT L 249, 17.10.1995, lk 35), viimati muudetud Euroopa Parlamendi ja nõukogu 17. juuni 2008. aasta direktiiviga 2008/54/EÜ (ELT L 162, 21.6.2008, lk 11).
 Ohtlike kaupade raudteeveod
 —
 Nõukogu direktiiv 96/49/EÜ, 23. juuli 1996, ohtlike kaupade raudteevedu käsitlevate liikmesriikide õigusaktide ühtlustamise kohta (EÜT L 235, 17.9.1996, lk 25), viimati muudetud komisjoni 3. novembri 2006. aasta direktiiviga 2006/90/EÜ (ELT L 305, 4.11.2006, lk 6).
 Ohutusnõustajad
 —
 Nõukogu direktiiv 96/35/EÜ, 3. juuni 1996, ohtlike kaupade maantee-, raudtee- või siseveevedude ohutusnõustajate määramise ja kutsekvalifikatsiooni kohta (EÜT L 145, 19.6.1996, lk 10).
 —
 Euroopa Parlamendi ja nõukogu direktiiv 2000/18/EÜ, 17. aprill 2000, ohtlike kaupade maantee-, raudtee- või siseveevedude ohutusnõustajate eksami miinimumnõuete kohta (EÜT L 118, 19.5.2000, lk 41).
 JAGU 4 – RAUDTEE JUURDEPÄÄSU- JA TRANSIIDIÕIGUS
 —
 Nõukogu direktiiv 95/18/EÜ, 19. juuni 1995, raudtee-ettevõtjate litsentseerimise kohta (EÜT L 143, 27.6.1995, lk 70).
 —
 Nõukogu direktiiv 95/19/EÜ, 19. juuni 1995, raudtee infrastruktuuri mahtude jaotuse ja infrastruktuuri kasutamise maksude sissenõudmise kohta (EÜT L 143, 27.6.1995, lk 75).
 —
 Nõukogu direktiiv 91/440/EMÜ, 29. juuli 1991, ühenduse raudteede arendamise kohta (EÜT L 237, 24.8.1991, lk 25).
 JAGU 5 – MUUD VALDKONNAD
 —
 Nõukogu direktiiv 92/82/EMÜ, 19.oktoober 1992, mineraalõlide aktsiisimäärade ühtlustamise kohta (EÜT L 316, 31.10.1992, lk 19).”


type: legislation

jurisdiction: US

text:
 113 HRES 548 IH: Amending the Rules of the House of Representatives to require the mandatory annual ethics training offered to Members, officers, and employees of the House to include a specific program of training in the prevention and deterrence of sexual harassment in employment, and for other purposes.
 U.S. House of Representatives
 2014-04-08
 text/xml
 EN
 Pursuant to Title 17 Section 105 of the United States Code, this file is not subject to copyright protection and is in the public domain.
 IV
 113th CONGRESS
 2d Session
 H. RES. 548
 IN THE HOUSE OF REPRESENTATIVES
 April 8, 2014
 Ms. Speier submitted the following resolution; which was referred to the Committee on Rules
 RESOLUTION
 Amending the Rules of the House of Representatives to require the mandatory annual ethics training offered to Members, officers, and employees of the House to include a specific program of training in the prevention and deterrence of sexual harassment in employment, and for other purposes.
 1.Inclusion of program of training in prevention and deterrence of sexual harassment in employment as part of annual mandatory ethics training for House Members and staff
 (a)Inclusion of ProgramClause 3(a)(6) of rule XI of the Rules of the House of Representatives is amended—
 (1)in subdivision (A)(ii), by striking the period at the end and inserting the following: , together with a specific program of training in the prevention and deterrence of sexual harassment in employment (as described in subdivision (B)).;
 (2)by redesignating subdivision (B) as subdivision (C); and
 (3)by inserting after subdivision (A) the following new subdivision:
 (B)
 (i)The program of training in the prevention and deterrence of sexual harassment in the workplace under this subdivision is a program which provides information and practical guidance regarding any applicable Federal and State laws concerning the prohibition against and the prevention and correction of sexual harassment and the remedies available to victims of sexual harassment in employment. The program shall also include practical examples aimed at instructing supervisors in the prevention of harassment, discrimination, and retaliation, and shall be presented by individuals with knowledge and expertise in the prevention of harassment, discrimination, and retaliation.
 (ii)The program under this subdivision shall provide at least one hour of training, except that in the case of the training provided to a new officer or employee of the House under subdivision (B)(i), the program shall under this subdivision shall provide at least two hours of training.
 (iii)For purposes of this subparagraph, sexual harassment means any conduct directed at an individual which consists of unwelcome sexual advances, requests for sexual favors, or any other conduct of a sexual nature, if submission by the individual to such conduct is made either explicitly or implicitly a term or condition of the individual’s employment, submission to or rejection of such conduct by the individual is used as the basis for employment decisions affecting the individual, or such conduct has the purpose or effect of interfering with the individual’s work performance or creating an intimidating, hostile, or offensive working environment. .
 (b)Effective DateThe amendment made by subsection (a) shall take effect upon the expiration of the 60-day period which begins on the date of the adoption of this resolution.


text:
 Avis juridique important
 |
 31979L0531
 Richtlinie 79/531/EWG des Rates vom 14. Mai 1979 über die Anwendung der Richtlinie 79/530/EWG zur Unterrichtung über den Energieverbrauch von Haushaltsgeräten durch Etikettierung auf elektrische Backöfen
 Amtsblatt Nr. L 145 vom 13/06/1979 S. 0007 - 0015 Finnische Sonderausgabe: Kapitel 15 Band 2 S. 0178 Griechische Sonderausgabe: Kapitel 12 Band 3 S. 0019 Schwedische Sonderausgabe: Kapitel 15 Band 2 S. 0178 Spanische Sonderausgabe: Kapitel 12 Band 3 S. 0149 Portugiesische Sonderausgabe: Kapitel 12 Band 3 S. 0149
 RICHTLINIE DES RATES vom 14. Mai 1979 über die Anwendung der Richtlinie 79/530/EWG zur Unterrichtung über den Energieverbrauch von Haushaltsgeräten durch Etikettierung auf elektrische Backöfen (79/531/EWG) DER RAT DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFTEN - gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft, insbesondere auf Artikel 100, auf Vorschlag der Kommission (1), nach Stellungnahme des Europäischen Parlaments (2), nach Stellungnahme des Wirtschafts- und Sozialausschusses (3), in Erwägung nachstehender Gründe: Die Richtlinie 79/530/EWG des Rates vom 14. Mai 1979 zur Unterrichtung über den Energieverbrauch von Haushaltsgeräten durch Etikettierung (4) sieht vor, daß die auf Backöfen anzuwendenden Verfahren und Normen in einer Durchführungsrichtlinie festgelegt werden. Die Öffentlichkeit sollte in möglichst verständlicher und einheitlicher Weise über den spezifischen Verbrauch elektrischer Backöfen unterrichtet werden. Eine genaue, sachdienliche und vergleichbare Unterrichtung kann ihre Wahl auf Geräte lenken, die weniger Energie verbrauchen, und die Hersteller zu Maßnahmen veranlassen, die den Verbrauch der von ihnen hergestellten elektrischen Backöfen verringern. Bei Elektrobacköfen sind andere Angaben von Bedeutung als bei Backöfen, die in anderer Weise erhitzt werden. Nach Artikel 10 Absatz 1 der Richtlinie 79/530/EWG haben die Mitgliedstaaten ihr innerhalb von 2 Jahren nach Bekanntgabe der ersten Durchführungsrichtlinie nachzukommen - HAT FOLGENDE RICHTLINIE ERLASSEN: Artikel 1 Diese Richtlinie betrifft die Harmonisierung der einzelstaatlichen Regelungen zur Veröffentlichung von Angaben über den Energieverbrauch sowie zusätzlicher Angaben über Elektrobacköfen mit Wärmestrahlung, unabhängig davon, ob diese mit anderen Geräten verbunden sind oder nicht. Artikel 2 Die Mitgliedstaaten ergreifen alle zweckdienlichen Maßnahmen, damit die Etiketten mit der Angabe des Energieverbrauchs sowie sonstigen Angaben über diesen Verbrauch den Definitionen und Regeln der Richtlinie 79/530/EWG sowie den Bestimmungen dieser Richtlinie entsprechen. Artikel 3 Im Sinne dieser Richtlinie gelten als Normen und Verfahren nach Artikel 2 der Richtlinie 79/530/EWG die in Anhang I dieser Richtlinie angegebenen Normen und Verfahren. Artikel 4 (1) Die Mitgliedstaaten treffen die erforderlichen Maßnahmen, um dieser Richtlinie innerhalb von zwei Jahren nach ihrer Bekanntgabe nachzukommen. Sie setzen die Kommission unverzueglich davon in Kenntnis. (2) Die Mitgliedstaaten teilen der Kommission alle Maßnahmen mit, die sie auf dem unter diese Richtlinie fallenden Gebiet treffen. Artikel 5 Diese Richtlinie ist an die Mitgliedstaaten gerichtet. Geschehen zu Brüssel am 14. Mai 1979. Im Namen des Rates Der Präsident R. MONORY (1)ABl. Nr. C 212 vom 6.9.1978, S. 7. (2)ABl. Nr. C 93 vom 9.4.1979, S. 72. (3)Stellungnahme vom 4./5.4.1979 (noch nicht im Amtsblatt veröffentlicht) (4)Siehe Seite 1 dieses Amtsblatts. ANHANG I 1. Sämtliche Bestimmungen der Richtlinie 79/530/EWG gelten für die für Elektrobacköfen bestimmten Etiketten. 2.1. Die Hersteller oder Importeure übernehmen die Messung des Energieverbrauchs und die Festlegung der ergänzenden Angaben in Übereinstimmung mit den im Harmonisierungsdokument HD 376 des CENELEC vom Oktober 1978 - mit Ausnahme seiner Nummern 3.2, 4.2 und 7 - genannten Meßverfahren. 2.2. Was die Kontrolle der Richtigkeit der Angaben auf dem Etikett anbelangt, so gilt folgendes: 2.2.1. Die Messung, die an einem willkürlich unter den Geräten des gleichen Typs ausgewählten Gerät, das den Fabrikationsvorschriften entspricht, vorgenommen wird, darf keinen Wert ergeben, der um mehr als 15 % von der Angabe auf dem Etikett abweicht. 2.2.2. Anderenfalls muß an drei willkürlich unter den Geräten des gleichen Typs ausgewählten Geräten, die den Fabrikationsvorschriften entsprechen, eine erneute Kontrollmessung durchgeführt werden. 2.2.3. Ergibt sich aus dem Mittel der Meßwerte für diese drei Geräte eine Abweichung um mehr als 10 % von der Angabe auf dem Etikett, so darf der Hersteller oder Importeur nur entsprechend geänderte Etiketten in Umlauf bringen, es sei denn, auf Antrag des Herstellers werden in Anwesenheit eines Beauftragten der von dem Mitgliedstaat benannten Überwachungsstelle erneute Messungen vorgenommen, bei denen sich ein Durchschnittswert ergibt, der nicht um mehr als 10 % von dem auf dem Etikett angegebenen Meßwert abweicht. 3. Die besonderen Angaben für Elektrobacköfen befinden sich in dem hierfür vorgesehenen Feld. Dazu gehören folgende Angaben : Bezeichnung des Gerätetyps, Nutzvolumen, Verbrauch für Aufheizung auf 200 oC, Energieverbrauch für einstuendige Temperaturhaltung auf 200 oC, Gesamtverbrauch, gegebenenfalls Verbrauch für automatischen Reinigungsprozeß (sobald hierfür ein Verfahren gebilligt worden ist) sowie Normen für die Messung dieser Daten. Die Angaben erfolgen in der Schrift Univers 65 nach dem Muster der Anhänge II a), b), c), d), e) und f). 3.1. Die Angaben erfolgen je nach Sprache unter Verwendung folgender Begriffe: 3.1.1. Gerätetyp "Elbageovn", dänisch (Dk) "Elektrobackofen", deutsch (D) "Electric oven", englisch (E) "Four électrique", französisch (F) "Forno elettrico", italienisch (I) "Elektrische oven", niederländisch (Nl). Darunter sind die Marke und die Modellnummer angegeben. 3.1.2. Zwischen diesen und den folgenden Angaben befindet sich ein durchgehender waagerechter Strich. 3.1.3. Inhalt Nyttevolumen (Dk) Nutzvolumen (D) Usable volume (E) Volume utilisable (F) Volume utilizzabile (I) Bruikbaar volume (Nl). Diese Angabe wird in Liter ausgedrückt. 3.1.4. Zwischen diesen und den folgenden Angaben befindet sich ein durchgehender waagerechter Strich. 3.1.5. Energieverbrauch 3.1.5.1. Energiforbrug ved opvarmning til 200 oC (Dk) Energieverbrauch für Aufheizen auf 200 oC (D) Preheat consumption to 200 oC (E) Consommation de montée à 200 oC (F) Consumo per raggiungere i 200 oC (I) Verbruik om 200 oC te bereiken (Nl). Dieser Verbrauch wird in kWh ausgedrückt. Energiforbrug til opretholdelse af 200 oC i én time (Dk) Energieverbrauch für einstuendige Temperaturhaltung auf 200 oC (D) Steady state consumption (one hour at 200 oC) (E) Consommation de maintien pendant une heure à 200 oC (F) Consumo per mantenere per un ora i 200 oC (I) Verbruik om gedurende een uur 200 oC te handhaven (NI). Dieser Verbrauch wird in kWh ausgedrückt. Die Summe dieser beiden Mengenangaben steht unmittelbar darunter. Dieser Gesamtbetrag wird von dem Vorhergehenden durch einen Strich getrennt, der so lang ist wie der Platz, den die Ziffern und die Abkürzung für die Masseinheit einnehmen. Vor dem Gesamtbetrag steht das Wort I ALT (Dk) INSGES. (D) TOTAL (E) TOTAL (F) TOTALE (I) TOTAAL (Nl). 3.1.5.2. Zwischen diesen und den folgenden Angaben befindet sich ein durchgehender waagerechter Strich. 3.1.5.3. Energiforbrug til rensning (Dk) Energieverbrauch für Reinigungsprozeß (D) Cleaning cycle consumption (E) Consommation du cycle de nettoyage (F) Consumo del ciclo di pulizia (I) Verbruik van de reinigingscyclus (Nl). Diese letzte Angabe wird spätestens zwei Jahre nach Genehmigung der Methode durch den Ausschuß für die Anpassung an den technischen Fortschritt in das Etikett aufgenommen. 3.1.6. Zwischen diesen und den folgenden Angaben befindet sich ein durchgehender waagerechter Strich. 3.1.7. Normen Die Angabe der Normen erfolgt auf der gesamten Breite des Rahmens : "CENELEC HD 376". 3.1.8. Die Bezeichnung der Angaben steht auf einem Streifen, der sich vom linken Rand aus gemessen bis zu 30 mm vom rechten Rand erstreckt. Die Angaben selbst stehen auf einem Streifen, der vom rechten Rand des Rahmens 30 mm nach links reicht. 3.1.9. Die Bezeichnungen werden in Univers 65 gesetzt. 3.1.10. Eine Abweichung von 20 % ist für die oben genannten Abmessungen zulässig. ANHANG II a) >PIC FILE= "T0015005"> ANHANG II b) >PIC FILE= "T0015006"> ANHANG II c) >PIC FILE= "T0015007"> ANHANG II d) >PIC FILE= "T0015008"> ANHANG II e) >PIC FILE= "T0015009"> ANHANG II f) >PIC FILE= "T0015010">


type: wikipedia

text:
SCK CEN (vroeger de afkorting voor Studiecentrum voor kernenergie of Centre d'étude de l'énergie nucléaire, tot 2020 gestileerd als SCK•CEN) is een Belgisch nucleair onderzoekscentrum.
 SCK CEN is een wereldleider op het vlak van wetenschappelijk onderzoek, dienstverlening en opleiding in de nucleaire sector. Het onderzoekscentrum zoekt oplossingen voor maatschappelijke uitdagingen op het vlak van veiligheid, gezondheid en duurzaamheid. Als internationaal toonaangevend onderzoekscentrum werkt het aan technologieën om over de veiligheid van bestaande, nucleaire installaties te waken, om de veiligheid van toekomstige installaties te verhogen en mens en milieu optimaal te beschermen.
 Infrastructuur
 De activiteiten van SCK CEN spelen zich voornamelijk af op de wetenschappelijke campus in Mol waar zich verschillende onderzoeksinstallaties bevinden.
 BR1: veelzijdig (ICERR)
 Belgian Reactor 1 (BR1) is de eerste onderzoeksreactor in België. De luchtgekoelde grafietreactor werd in 1956 in gebruik genomen en blinkt uit in flexibiliteit. Oorspronkelijk werd de kernreactor voornamelijk gebruikt voor onderzoek naar reactor- en neutronenfysica en de productie van radio-isotopen. Nu wordt hij ingezet voor bestraling van componenten, het ijken van meetinstrumenten, analysen en de opleiding van nucleaire experts. BR1 werkt op verzoek van andere onderzoekscentra, universiteiten en de industrie.
 BR2: reactorvat (ICERR)
 Belgian Reactor 2 (BR2) is een materiaaltestreactor. Sinds de opstart in 1962 is het een van de krachtigste onderzoeksreactoren ter wereld. Door splijtstoffen en materialen te testen, draagt BR2 bij tot het garanderen van de veiligheid van huidige en toekomstige nucleaire installaties. De onderzoeksreactor is ook een vitale speler in de wereldwijde levering van medische radio-isotopen. In de nucleaire geneeskunde worden radio-isotopen gebruikt voor de diagnose en de behandeling van bepaalde ziekten, waaronder kanker. De BR2-onderzoeksreactor produceert op jaarbasis meer dan 25% van de wereldwijde vraag naar molybdeen-99. In geval van hoge vraag zelfs tot 65%. Elk jaar worden hiermee door bedrijven en ziekenhuizen bijna 7 miljoen onderzoeken uitgevoerd. Andere toepassingen vinden we terug in de industrie en in de productie van hoogwaardige halfgeleiders (gedopeerd silicium). Die halfgeleiders vormen het basismateriaal voor de elektronische componenten van bijvoorbeeld systemen voor zonne- en windenergie, hybride auto’s en hogesnelheidstreinen.
 BR3: leerschool voor ontmantelingsprojecten
 Belgian Reactor 3 (BR3) was de eerste drukwaterreactor in Europa. Het trad in 1962 in werking en werd in 1987 definitief stilgelegd. De reactor gold als prototype voor de reactoren in Doel en Tihange. De Europese Commissie selecteerde BR3 als proefproject om de technische en economische haalbaarheid van een reactorontmanteling in reële omstandigheden aan te tonen. Momenteel zit het project in de derde fase: herstel van de site in haar oorspronkelijke staat. De expertise die SCK CEN dankzij de ontmanteling van BR3 heeft ontwikkeld, stelt het onderzoekscentrum nationaal en internationaal ter beschikking. Bovendien vormen die waardevolle inzichten een uitstekende leidraad bij het ontwerp van nieuwe nucleaire installaties.
 MYRRHA: door deeltjesversneller aangedreven onderzoeksreactor (ICERR)
 MYRRHA staat voor Multi-purpose hYbrid Research Reactor for High-tech Applications. MYRRHA is een veelzijdige onderzoeksinfrastructuur en een unicum: het is ’s werelds eerste onderzoeksreactor die door een deeltjesversneller wordt aangedreven. MYRRHA opent de weg naar ontelbare veelbelovende technologieën en toepassingen, bijvoorbeeld om het beheer van nucleair afval te optimaliseren, nieuwe medische radio-isotopen te produceren en materiaalonderzoek uit te voeren.
 VENUS: Mini-MYRRHA (ICERR)
 De onderzoeksreactor VENUS, wat staat voor Vulcan Experimental Nuclear Study, zag het licht in 1964. VENUS is in dienst als flexibele, experimentele installatie voor kernreactorfysicastudies van nieuwe reactorsystemen, en het testen van reactorberekeningen. De installatie onderging al meerdere verbouwingen en moderniseringen, maar vooral het jaar 2007 markeert een nieuwe fase in zijn geschiedenis. In het kader van het GUINEVERE-project besliste SCK CEN om de VENUS-reactor om te bouwen tot een schaalmodel van versneller aangestuurde systemen, beter bekend als Accelerator Driven Systems (ADS). De deeltjesversneller werd in 2011 voor het eerst gekoppeld. De succesvolle ombouw is een grote stap voorwaarts in de ontwikkeling van MYRRHA. VENUS is een “nulvermogen reactor”: het heeft een vermogen van amper 500 watt, ongeveer de helft van een bescheiden huishoudelijke stofzuiger.
 HADES: 225 meter onder de grond
 Om een geologische berging in Boomse Klei aan de realiteit te toetsen, startte SCK CEN in 1980 met de bouw van een laboratorium op 225 meter onder de grond. Het ondergrondse laboratorium kreeg toepasselijk de naam HADES, god van de onderwereld. Wetenschappers onderzoeken er de mechanische, chemische en microbiologische karakteristieken van de klei en de interactie tussen het radioactieve afval en de materialen, waarin het afval verpakt zal worden. Hoe traag verspreiden de radioactieve stoffen zich in de klei? Hoe snel worden de verpakkingsmaterialen van het afval aangetast? Hoe kunnen we tunnels en zijtunnels bouwen? De onderzoeksresultaten, computermodellen en –simulaties zijn veelbelovend. De radioactiviteit die na duizenden jaren in sterk verdunde concentraties uit de kleilaag zou vrijkomen, heeft geen impact op mens en milieu. Het ondergrondse laboratorium HADES valt nu onder beheer van ESV Euridice, een economisch samenwerkingsverband tussen SCK CEN en NIRAS.
 Snow White: Sneeuwwitje zonder zeven dwergen
 Sinds 2018 is SCK CEN in het bezit van Snow White (JL-900 Early Warning System). Die installatie zuigt grote hoeveelheden lucht (tot 900 m3/uur) op en duwt ze door filters. Die filters worden elke week vervangen en geanalyseerd. Doordat het systeem grote hoeveelheden lucht opzuigt, kan SCK CEN heel lage concentraties aan radioactiviteit detecteren. Zo blijven lozingen van radioactiviteit, zelfs al vinden ze hun oorsprong in het buitenland, niet onder de radar. Detecties van lage concentraties kunnen op een abnormale uitstoot wijzen, zoals een verborgen lekkage, of een nucleair incident signaleren.
 Erkenning als rolmodel door IAEA
 In 2017 heeft het Internationaal Atoomenergieagentschap (IAEA) SCK CEN aangesteld als een van de vier International Centres based on Research Reactor (ICERR) in de wereld, dat omwille van zijn unieke kennis en infrastructuur. Met dat label wil het IAEA lidstaten toegang tot die onderzoeksinfrastructuren geven en hen zo helpen nucleaire wetenschap en technologische programma’s te ontwikkelen. BR1, BR2, MYRRHA en VENUS zijn in het ICERR-programma opgenomen. SCK CEN voorziet ook academische opleidingen voor studenten en op maat gemaakte trainingsprogramma’s voor deskundigen.
 Geschiedenis
 Van 1950 - 1999
 SCK CEN, werd opgericht in 1952 onder de naam Studiecentrum voor de Toepassingen van de Kernenergie, kortweg STK-CEAEN (Centre d'Etudes pour les Applications de l'Energie Nucléaire). In dat jaar werden Jacques Wybouw en Jacques Thiran als architecten aangesteld voor de bouw van de campus. De laatste van deze twee was evenwel slechts vier jaar bij dit project betrokken. De gebouwen werden opgetrokken volgens de principes van de Internationale Stijl, zoals deze reeds voor de Tweede Wereldoorlog door architecten als Le Corbusier gepromoot was.
 Van 1956 tot 1964 werden er vier nucleaire onderzoeksreactoren operationeel: BR1, BR2, BR3 en VENUS. In 1963 had het campus al 1600 werknemers in dienst. Dit aantal zou de volgende decennia min of meer constant blijven.
 In 1974 start SCK CEN een onderzoeksprogramma naar de mogelijkheid om radioactief afval te bergen in de diepe ondergrond.
 In 1979 voert de BR2-onderzoeksreactor het Mol 7C-experiment uit. Dat experiment is nog steeds een internationale referentie voor de kwalificatie van brandstof in snelle reactoren.
 In 1987 wordt reactor BR3 stilgelegd. Meteen start daarmee het eerste ontmantelingsonderzoeksprogramma in Europa.
 In 1991 worden de niet-nucleaire activiteiten van SCK CEN ondergebracht in VITO, de Vlaamse Instelling voor Technologisch Onderzoek. Beide centra werken als goede buren op dezelfde site, maar ontwikkelen zich onafhankelijk van elkaar.
 SCK CEN en NIRAS (de Nationale Instelling voor Radioactief Afval en verrijkte Splijtstoffen) richten ESV Euridice op. Met dat onderzoeksprogramma onderzoeken ze samen met andere partners of radioactief afval veilig kan worden geborgen in kleilagen in de diepe ondergrond.
 In 1998 integreert SCK CEN ook de humane en sociale wetenschappen in zijn onderzoeksprogramma's.
 In 1999 bereikt de ontmanteling van BR3 - gestart in 1987 - een hoogtepunt. De reactorkuip wordt succesvol verwijderd.
 Van 2000 tot heden
 SCK CEN opent in 2004 nieuwe laboratoria om het onderzoek naar radiobiologie, radio-ecologie en ruimtevaart te versnellen.
 In 2010 wordt GUINEVERE, het schaalmodel van MYRRHA, ingehuldigd: het is een stap voorwaarts in het onderzoek rond 'versneller aangedreven systemen'. In hetzelfde jaar beslist de federale regering om het MYRRHA-project financieel te ondersteunen. Europa beschouwt MYRRHA als een prioritaire onderzoeksinfrastructuur voor energieveiligheid en de strijd tegen klimaatverandering.
 In 2012 viert SCK CEN zijn zestigste verjaardag en richt het de Academy for Nuclear Science and Technology op. De Academy bundelt alle opleidings- en trainigsactiviteiten.
 In 2014 start het PRACLAY-project: een test die de impact van warmte op de diepe kleilaag bestudeert.
 In 2016 wordt de BR2 na een onderhoudsbeurt van 16 maanden succesvol opnieuw opgestart. Ook in 2016 lanceert SCK CEN als lid van 'Ondernemers voor Ondernemers' het project 'INSPIRATION' om de spirulinateelt in Congo nieuw leven in te blazen.
 Het SCK CEN kreeg in 2017 als derde instituut ter wereld het ICERR-certificaat (International Centre based on Research Reactors) van het internationaal Atoomenergieagentschap (IAEA).
 In 2018 kondigt de federale overheid aan dat ze de 'realisatie van MYRRHA, een nieuwe grote onderzoeksinfrastructuur in België', zal ondersteunen. Ze zal de bouw van MYRRHA financieren voor een bedrag van 558 miljoen euro in de periode 2019-2038.
 In 2019 sluiten SCK CEN en het Nationaal Instituut voor Radio-elementen (IRE) een partnerschap. Dat publiek-publiek partnerschap biedt een structurele oplossing voor het beheer van alle hoogradioactieve restanten afkomstig van de productie van medische radio-isotopen die worden opgeslagen op de site van het IRE in Fleurus.
 Organisatie en statuut
 SCK CEN telt meer dan 800 medewerkers waarvan een derde houder is van een universitair diploma.
 SCK CEN is een Stichting van Openbaar Nut (SON), met een privaatrechtelijk statuut onder de voogdij van de Belgische federale minister van energie. De omzet bedraagt 180 miljoen euro per jaar: 25% directe overheidssubsidies, 5% indirect via activiteiten voor ontmanteling en 70% inkomsten uit contractwerk en dienstverlening.
 De campus werd opgericht om de Belgische academische en industriële wereld toegang te verschaffen tot de wereldwijde ontwikkeling van kernwetenschappen.
 Sinds 1991 geeft de statutaire opdracht voorrang aan onderzoek over problemen met betrekking tot de samenleving:
 veiligheid van kerninstallaties;
 stralingsbescherming;
 veilige behandeling en berging van radioactief afval;
 strijd tegen ongecontroleerd proliferatie van splijtbaar materiaal;
 strijd tegen terrorisme;
 medische toepassingen van radiotherapie.
 Daarnaast houdt het SCK CEN zich bezig met medische en industriële toepassingen van straling en met de ontmanteling en ontsmetting van nucleaire sites.
 Onderzoeksactiviteiten
 De studiedomeinen van SCK CEN reiken letterlijk van de diepe ondergrond tot de ruimte. De onderzoeksactiviteiten kunnen opgedeeld worden in vier subdisciplines:
 Wetenschappen Nucleair Materiaal
 Via experimenten probeert het centrum het gedrag van materialen die worden onderworpen aan straling vast te stellen en op hun geschiktheid als nucleaire materialen. Bij geschiktheid wordt er ook onderzocht naar de nucleaire toepassingen van nieuwe materialen, zoals splijtstoffen, structuurmaterialen en radio-isotopen. Door het onderzoeken verbetert het begrip, de kennis en de numerieke simulatie en bijgevolg ook de voorspelling van het gedrag van materialen onderworpen aan bestraling.
 Geavanceerde Nucleaire Systemen
 Onderzoek naar geavanceerde nucleaire systemen. Dit gebeurt via modellering, experimenten en numerieke simulaties. Het doel is vooral om de Belgische participatie in het domein van de ontwikkeling van reactoren van de vierde generatie (Gen IV) uit te breiden. SCK CEN ontwikkelt in samenwerking met industrie en internationale onderzoeksgroepen de technologieën en instrumentatie voor innoverende reactoren. Dit gebeurt met het oog op het ontwerp en de constructie van een experimentele snelspectruminstallatie (MYRRHA).
 Milieu, Gezondheid en Veiligheid
 Gespecialiseerd onderzoek en ontwikkeling in de radiobiologie, radio-ecologie, milieuchemie, ontmanteling van kerninstallaties en veilige behandeling en berging van radioactief afval voor de betreffende milieu, gezondheid en veiligheid. Het studiecentrum levert daarnaast ook diensten op het vlak van metingen zoals stralingsdosimetrie, kalibratie en spectrometrie. Het onderzoekcentrum houdt zich met het oog op de kwesties rond stralingsbescherming en energiebeleid ook bezig met beleidsondersteuning, besluitvorming en onderzoek rond de integratie van sociale aspecten in nucleair onderzoek.
 Academy(ACA)
 De ACA activiteiten op de campus behelzen onder meer reactorfysica, reactoroperatie, reactorengineering, stralingsbescherming, ontmanteling en afvalmanagement. Naast cursussen biedt men studenten de mogelijkheid om hun onderzoek uit te voeren in de laboratoria en onderzoeksreactoren van SCK CEN. Laatstejaars studenten en PhD kandidaten kunnen deelnemen aan programma's die met een mentor van het studiecentrum worden opgesteld in nauwe samenwerking met een promotor van de universiteit.
 Atoomwijk
 Om de werknemers te huisvesten werd de Atoomwijk gebouwd. Bij de oprichting van de Vlaamse Instelling voor Technologisch Onderzoek werden een aantal appartementen overgedragen, het merendeel van de wijk is echter nog steeds eigendom van het studiecentrum. De wijk bestaat naast woongelegenheden ook uit sportinfrastructuur waaronder een sporthal, voetbalvelden en tennisvelden.
 Media
 Veel scènes van de jeugdseries Midas en De Kat werden opgenomen op de bedrijfsterreinen en in de labos van SCK CEN
 Externe links
 Officiële website
 SCK CEN’s Public Institutional Repository
 Nucleair onderzoekscentrum
 Bedrijf met zetel in Vlaanderen
 Economie in Antwerpen (provincie)
 Bouwwerk in Mol
 Onderzoeksinstituut in België


type: caselaw

text:
 3.4.2017
 SV
 Europeiska unionens officiella tidning
 C 104/42
 Tribunalens dom av den 16 februari 2017 – Holistic Innovation Institute mot REA
 (Mål T-706/14) (1)
 ((Forskning och teknisk utveckling - Unionsfinansierade forskningsprojekt - Sjunde ramprogrammet för forskning, teknisk utveckling och demonstration (2007–2013) - Projekten ZONeSEC och Inachus - Beslut att inte låta sökanden delta - Talan om ogiltigförklaring och skadestånd))
 (2017/C 104/58)
 Rättegångsspråk: spanska
 Parter
 Sökande: Holistic Innovation Institute, SLU (Pozuelo de Alarcón, Spanien) (ombud: inledningsvis advokaten R. Muñiz García, därefter advokaten J. Marín López)
 Svarande: Genomförandeorganet för forskning (ombud: S. Payan-Lagrou och V. Canetti, biträdda av advokaten J. Rivas)
 Saken
 Talan grundad på artikel 263 FEUF om ogiltigförklaring av beslutet av den 24 juli 2014 (ARES (2014) 2461172) som fattats av direktören vid REA om att avsluta förhandlingarna med sökanden och utesluta sökanden från deltagande i de europeiska projekten Inachus och ZONeSEC samt talan grundad på artikel 268 FEUF om ersättning för den skada som sökanden påstår sig ha lidit med anledning av att den uteslutits från deltagande i dessa projekt och vissa uppgifter som lämnats om sökanden till följd av detta beslut.
 Domslut
 1)
 Talan ogillas.
 2)
 Holistic Innovation Institute, SLU ska ersätta rättegångskostnaderna inom ramen för detta förfarande.
 3)
 Vardera parten ska bära sina egna kostnader hänförliga till det interimistiska förfarandet.
 (1) EUT C 421, 24.11.2014.


text:
 16.4.2005
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 93/2
 EUROOPA KOHTU
 (viies koda)
 24. veebruari 2005. aasta otsus
 kohtuasjas C-320/04: Euroopa Ühenduste Komisjon versus Luksemburgi Suurhertsogiriik (1)
 (Liikmesriigi kohustuste rikkumine - Direktiiv 2000/43/EÜ - Ettenähtud tähtajaks ülevõtmata jätmine)
 (2005/C 93/04)
 Kohtumenetluse keel: prantsuse
 Kohtuasjas C-320/04: Euroopa Ühenduste Komisjon (esindaja D. Martin) v. Luksemburgi Suurhertsogiriik (esindaja S. Schreiner), mille esemeks on EÜ artikli 226 alusel 27. juulil 2004 esitatud liikmesriigi kohustuste rikkumise hagi, tegi Euroopa Kohus (viies koda), koosseisus: koja esimees R. Silva de Lapuerta, kohtunikud J. Makarczyk ja J. Klučka (ettekandja); kohtujurist P. Léger, kohtusekretär R. Grass, 24. veebruaril 2005 otsuse, mille resolutiivosa on järgmine:
 1.
 Kuna Luksemburgi Suurhertsogiriik jättis vastu võtmata õigus- ja haldusnormid, mis on vajalikud nõukogu 29. juuni 2000. aasta direktiivi 2000/43/EÜ, millega rakendatakse võrdse kohtlemise põhimõte sõltumata isikute rassilisest või etnilisest päritolust, täitmiseks, on Luksemburgi Suurhertsogiriik rikkunud sellest direktiivist tulenevaid kohustusi.
 2.
 Jätta kohtukulud Luksemburgi Suurhertsogiriigi kanda.
 (1) ELT C 228, 11.9.2004.


text:
 28.5.2009
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 130/36
 DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
 NR 40/2009
 z dnia 17 marca 2009 r.
 zmieniająca Protokół 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w szczególnych dziedzinach poza czterema swobodami
 WSPÓLNY KOMITET EOG,
 uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwane dalej „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 86 i 98,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Protokół 31 do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 19/2008 z dnia 1 lutego 2008 r. (1).
 (2)
 Należy rozszerzyć współpracę pomiędzy umawiającymi się stronami Porozumienia w celu włączenia zalecenia 2008/C 111/01 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie ustanowienia europejskich ram kwalifikacji dla uczenia się przez całe życie (2),
 STANOWI, CO NASTĘPUJE:
 Artykuł 1
 Po art. 4 pkt 7 Protokołu 31 do Porozumienia wprowadza się punkt w brzmieniu:
 „8.
 Umawiające się strony będą dążyć do zacieśnienia współpracy w ramach następujących aktów prawnych Wspólnoty:
 —
 32008 H 0506(01): zalecenia 2008/C 111/01 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie ustanowienia europejskich ram kwalifikacji dla uczenia się przez całe życie (Dz.U. C 111 z 6.5.2008, s. 1).”.
 Artykuł 2
 Niniejsza decyzja wchodzi w życie następnego dnia po złożeniu ostatniej notyfikacji do Wspólnego Komitetu EOG na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia (3).
 Artykuł 3
 Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w sekcji EOG i w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
 Sporządzono w Brukseli, dnia 17 marca 2009 r.
 W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
 Alan SEATTER
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 154 z 12.6.2008, s. 38.
 (2) Dz.U. C 111 z 6.5.2008, s. 1.
 (3) Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.