type: other

text:
Podział zasobów publicznych między administrację rządową i samorządową [Andrzej Niezgoda] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE
 Autor: Andrzej Niezgoda Liczba stron: 573
 ISBN: 978-83-264-5264-2 Data wydania: 2012-10-31
 PODZIAŁ ZASOBÓW PUBLICZNYCH MIĘDZY ADMINISTRACJĘ RZĄDOWĄ I SAMORZĄDOWĄ Andrzej Niezgoda Warszawa 2012 Stan prawny na 15 września 2012 r. Recenzent Prof. dr hab. Elżbieta Kornberger-Sokołowska Wydawca Grzegorz Jarecki Redaktor prowadzący Joanna Cybulska Opracowanie redakcyjne Anna Krzesz Łamanie Wolters Kluwer Polska Układ typografi czny Marta Baranowska © Copyright by Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., 2012 ISBN 978-83-264-3980-3 ISSN 1897-4392 Wydane przez: Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o. Redakcja Książek 01-231 Warszawa, ul. Płocka 5a tel. 22 535 82 00, fax 22 535 81 35 e-mail: ksiazki@wolterskluwer.pl www.wolterskluwer.pl księgarnia internetowa www.profi nfo.pl Spis treści Wykaz skrótów / 13 Wstęp / 19 Rozdział I Proporcjonalność i adekwatność jako konstytucyjne reguły podziału zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego / 27 1. 2. 3. 4. Uwagi wstępne / 27 Zasada proporcjonalności jako zasada prawa a zasady podziału zasobów publicznych między administrację rządową i samorząd / 29 Czynniki kształtujące podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego / 35 3.1. 3.2. 3.3. Podmiotowy zakres podziału zasobów publicznych / 35 Przedmiotowy zakres podziału zasobów publicznych / 37 Samodzielność samorządu terytorialnego a podział zasobów publicznych / 38 Deficyt finansów publicznych a podział zasobów publicznych / 44 Adekwatność i proporcjonalność jako reguły podziału zasobów publicznych / 46 3.4. 3.5. Zasady sprawiedliwości i solidarności a podział zasobów publicznych między administrację rządową i samorząd / 51 4.1. Zasada sprawiedliwości a podział zasobów publicznych / 51 Zasada solidarności a podział zasobów publicznych / 59 4.2. 5 Spis treści 5. 6. 7. 8. 9. 10. 6.2. Równowaga budżetowa jako wartość konstytucyjna a podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego / 62 Podział publicznych zasobów finansowych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego przed wejściem w życie Konstytucji z 1997 r. / 73 6.1. Podział zasobów publicznych w polskich konstytucjach okresu międzywojennego / 73 Podział zasobów publicznych w okresie obowiązywania małej konstytucji / 75 Podział zasobów publicznych w świetle EKSL / 82 6.3. Podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego po wejściu w życie Konstytucji RP / 85 7.1. 7.2. 7.3. Podział zasobów publicznych w aspekcie fiskalnym / 85 Podział zasobów w aspekcie ustrojowym / 91 Przedmiotowy i podmiotowy zakres podziału zasobów publicznych / 92 Regulacja prawna równowagi budżetowej a podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego / 96 8.1. Równowaga budżetowa w przepisach małej konstytucji / 96 Równowaga budżetowa w przepisach Konstytucji RP / 97 Równowaga budżetowa w przepisach ustawy o finansach publicznych / 102 8.2. 8.3. Podział zasobów publicznych między władze centralne i lokalne w konstytucjach państw europejskich / 110 Uwagi końcowe / 118 Rozdział II Dochody własne a podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego / 125 1. 2. Uwagi wstępne / 125 Dochody własne a podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego w aspekcie ustrojowym i fiskalnym / 127 6 Spis treści 3.2. 3.3. 3.4. 3.5. 3. 4. 5. 2.1. 2.2. Ustrojowy aspekt podziału zasobów z wykorzystaniem dochodów własnych / 127 Fiskalny aspekt podziału zasobów z wykorzystaniem dochodów własnych / 140 Cechy systemu dochodów własnych a podział zasobów / 150 2.3. Dochody własne z podatków i opłat a podział zasobów publicznych odpowiednio do zadań w aspekcie fiskalnym / 153 3.1. Równomierność rozłożenia wpływów z danin a podział zasobów / 153 Utrzymanie realnego ciężaru podatkowego a podział zasobów / 158 Terminy płatności podatków i opłat a podział zasobów publicznych / 162 Wybór formy opodatkowania a podział zasobów publicznych / 164 Opłaty jako dochody własne jednostek samorządu terytorialnego a podział zasobów / 165 Podział dochodów z podatków i opłat między jednostki samorządu terytorialnego tego samego szczebla / 176 Kryteria podziału wpływów z danin publicznych 4.1. między jednostki samorządu terytorialnego tego samego szczebla / 176 Podział wpływów z podatków i lokalnych opłat / 182 Podział wpływów z opłat / 191 4.2. 4.3. Szczególny zakres działania niektórych jednostek samorządu terytorialnego a podział zasobów publicznych odpowiednio do zadań / 196 5.1. Modyfikacje zakresu działania jednostek samorządu terytorialnego a podział zasobów / 196 Tak zwany program pilotażowy z 1994 r. i miejskie strefy usług publicznych z 1995 r. a podział zasobów / 197 Modyfikacje zakresu działania gmin w związku z reformowaniem górnictwa a podział zasobów / 202 Modyfikacja zakresu działania gmin uzdrowiskowych oraz posiadających status obszaru ochrony uzdrowiskowej a podział zasobów / 210 Szczególny zakres działania Warszawy a podział zasobów / 212 5.2. 5.3. 5.4. 5.5. 7 Spis treści 6. 7. Udziały jako dochody własne jednostek samorządu terytorialnego a podział zasobów publicznych odpowiednio do zadań / 213 6.1. 6.2. Konstrukcja udziałów a podział zasobów / 213 Kryteria podziału udziałów we wpływach z podatków państwowych a podział zasobów / 215 Terminy przekazywania wpływów z udziałów a podział zasobów / 233 Udział we wpływach z opłaty eksploatacyjnej a podział zasobów / 236 6.3. 6.4. Uwagi końcowe / 238 Rozdział III Subwencja ogólna a podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego / 245 2.2. Uwagi wstępne / 245 Konstrukcja subwencji ogólnej a podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego / 247 2.1. Subwencja ogólna a podział zasobów publicznych odpowiednio do zadań w aspekcie ustrojowym / 247 Subwencja ogólna a podział zasobów publicznych odpowiednio do zadań w aspekcie fiskalnym / 248 Subwencja ogólna w świetle ustawy o dochodach gmin i zasadach ich subwencjonowania a podział zasobów między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego / 268 Subwencja ogólna w świetle ustawy o finansowaniu gmin z 1993 r. a podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego / 278 Subwencja ogólna w świetle ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego z 1998 r. a podział zasobów między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego / 293 Subwencja ogólna w świetle ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego a podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego / 312 1. 2. 3. 4. 5. 6. 8 Spis treści 6.1. 6.2. 6.3. 6.4. 6.5. 6.6. Struktura subwencji ogólnej / 312 Konstrukcja części wyrównawczych subwencji ogólnej a podział zasobów / 312 Części równoważące i część regionalna subwencji ogólnej oraz wpłaty jednostek samorządu terytorialnego a podział zasobów / 323 Część rekompensująca subwencji ogólnej i rekompensaty utraconych dochodów a podział zasobów / 335 Rezerwa subwencji a podział zasobów / 338 Przekazywanie subwencji jednostkom samorządu terytorialnego oraz dokonywanie wpłat przez jednostki samorządu terytorialnego do budżetu państwa a podział zasobów / 340 Część oświatowa subwencji ogólnej a podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego / 342 7.1. Regulacja prawna części oświatowej w przepisach ustawy o dochodach gmin a podział zasobów / 342 Regulacja prawna części oświatowej w przepisach ustawy o finansowaniu gmin a podział zasobów / 344 Regulacja prawna części oświatowej w przepisach ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999–2003 a podział zasobów / 347 Regulacja prawna części oświatowej w przepisach ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego a podział zasobów / 348 7.2. 7.3. 7.4. Uwagi końcowe / 354 7. 8. 1. 2. Rozdział IV Dotacje celowe a podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego / 361 Uwagi wstępne / 361 Dotacje celowe z budżetu państwa na zadania z zakresu administracji rządowej i inne zadania zlecone ustawami jednostkom samorządu terytorialnego a podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego / 367 9 Spis treści 2.1. 2.2. 2.3. 2.4. 2.5. 3. 4. 5. 10 Charakter zadań zleconych ustawami jednostkom samorządu terytorialnego a dotacje celowe z budżetu państwa / 367 Kształtowanie wysokości dotacji celowych a podział zasobów / 375 Terminy przekazywania dotacji a podział zasobów / 387 Regulacja prawna dotacji w odrębnych ustawach a podział zasobów / 390 Dotacje celowe a nadzór nad wykonywaniem przez jednostki samorządu terytorialnego zadań zleconych ustawami / 393 Dotacje celowe z budżetu państwa na zadania realizowane przez jednostki samorządu terytorialnego na mocy porozumień zawartych z organami administracji rządowej a podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego / 395 3.1. Przekazywanie zadań z zakresu administracji rządowej jednostkom samorządu terytorialnego na podstawie porozumień a podział zasobów / 395 Charakter prawny porozumień a kształtowanie dotacji / 398 Regulacja prawna dotacji w przepisach ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego i w przepisach ustaw ustrojowych / 403 3.2. 3.3. Dotacje celowe na finansowanie lub dofinansowanie zadań własnych a podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego / 409 4.1. Dotacje na zadania własne a samodzielność jednostek samorządu terytorialnego / 409 Regulacja prawna dotacji w przepisach ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego a podział zasobów / 414 Dotacje o charakterze fakultatywnym a podział zasobów / 421 Dotacje o charakterze obligatoryjnym a podział zasobów / 430 4.2. 4.3. 4.4. Dotacje celowe z budżetu państwa dla powiatów na realizację zadań straży i inspekcji oraz na usuwanie bezpośrednich zagrożeń dla bezpieczeństwa i porządku publicznego a podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego / 437 Spis treści 5.1. 5.2. 5.3. 5.4. Charakter zadań realizowanych przez powiatowe straże i inspekcje a podział zasobów / 437 Regulacja prawna dotacji na realizację zadań powiatowych straży i inspekcji w przepisach ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego oraz ustawy o samorządzie powiatowym / 441 Konstrukcja dotacji na realizację zadań powiatowych straży i inspekcji / 444 Dotacje dla powiatów na zadania związane z usuwaniem bezpośrednich zagrożeń dla bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz z obronnością / 452 Dotacje z budżetów innych jednostek samorządu terytorialnego a podział zasobów publicznych / 456 6.1. Odrębność poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego a podział zasobów / 456 Porozumienia zawierane między jednostkami samorządu terytorialnego a podział zasobów / 459 Wspólne wykonywanie zadań a podział zasobów / 469 Udzielanie pomocy a podział zasobów / 473 6.3. 6.4. Dotacje z państwowych funduszy celowych oraz innych państwowych i samorządowych osób prawnych a podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego / 478 7.1. 6.2. Miejsce funduszy i osób prawnych w sektorze finansów publicznych oraz charakter zadań finansowanych z zasobów tych jednostek a podział zasobów / 478 Dotacje z państwowych funduszy celowych a podział zasobów / 485 Dotacje ze środków Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej a podział zasobów / 499 Instrumenty podziału zasobów administrowane przez Bank Gospodarstwa Krajowego / 503 7.2. 7.3. 7.4. Uwagi końcowe / 506 6. 7. 8. Zakończenie / 517 Bibliografia / 529 11 Spis treści Wykaz aktów prawnych / 547 Wykaz powołanych orzeczeń / 565 Inne źródła / 569 EKSL, Karta k.c. Konstytucja RP mała konstytucja o.p. p.g.g. p.o.ś. Wykaz skrótów Akty prawne Europejska Karta Samorządu Lokalnego sporzą- dzona w Strasburgu dnia 15 października 1985 r. (Dz. U. z 1994 r. Nr 124, poz. 607, sprost. Dz. U. z 2006 r. Nr 154, poz. 1107) ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cy- wilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.) Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) ustawa konstytucyjna z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą a wykonawczą w Rzeczpospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 84, poz. 426 z późn. zm.) ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geolo- giczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981 z późn. zm.) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.) 13 Wykaz skrótów p.w. u.f.p. r.w.o.p. u.d.g. u.d.g.w.k. u.d.j.s.t. u.d.j.s.t. w latach 1999–2003 r. u.d.j.s.t. z 1998 r. u.d.p. u.f.g. 14 ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 z późn. zm.) rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości orga- nów podatkowych (Dz. U. Nr 165, poz. 1371 z późn. zm.) ustawa z dnia 14 grudnia 1990 r. o dochodach gmin i zasadach ich subwencjonowania w latach 1991–1993 oraz o zmianie ustawy o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 89, poz. 518 z późn. zm.) ustawa z dnia 26 listopada 1998 r. o dostosowa- niu górnictwa węgla kamiennego do funkcjono- wania w warunkach gospodarki rynkowej oraz szczególnych uprawnieniach i zadaniach gmin górniczych (Dz. U. Nr 162, poz. 1112 z późn. zm.) ustawa z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526 z późn. zm.) ustawa z dnia 26 listopada 1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999–2003 (Dz. U. Nr 150, poz. 983 z późn. zm.) ustawa z dnia 26 listopada 1998 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w latach 1999 i 2000 (Dz. U. Nr 150, poz. 983 z późn. zm.) ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach pub- licznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 z późn. zm.) ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o finansowaniu gmin (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 30, poz. 164 z późn. zm.) u.f.p. u.f.p. z 1998 r. u.f.p. z 2005 r. u.g.n. u.l.u. u.o.p. u.p.c.c. u.p.d.o.f. u.p.d.o.p. u.p.l. u.p.o.l. Wykaz skrótów ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.) ustawa z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 155, poz. 1014 z późn. zm.) ustawa z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 z późn. zm.) ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdro- wiskowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 651 z późn. zm.) ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 z późn. zm.) ustawa z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 649 z późn. zm.) ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku docho- dowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.) ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku docho- dowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 z późn. zm.) ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682 z późn. zm.) ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.) 15 Wykaz skrótów u.p.r. u.p.s. u.p.s.d. u.p.z. u.p.z.p. u.r.g.w.k. u.r.z. u.s.g. u.s.p. u.s.w. u.u.c.p. ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 z późn. zm.) ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy spo- łecznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.) ustawa z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 93, poz. 768 z późn. zm.) ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 647) ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o restruktury- zacji górnictwa węgla kamiennego latach 2003–2006 (Dz. U. Nr 210, poz. 2037 z późn. zm.) ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 z późn. zm.) ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późn. zm.) ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 z późn. zm.) ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 391 z późn. zm.) 16 Wykaz skrótów u.z.p.d. u.z.z.d.m. ustawa z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowa- nym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 z późn. zm.) ustawa z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie za- kresu działania niektórych miast oraz o miej- skich strefach usług publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 1997 r. Nr 36, poz. 224 z późn. zm.) Czasopisma, publikatory i inne Dz. U. Dz. Urz. WE/UE M.P. NSA ONSA OSP OTK SA SN TK WSA Dziennik Ustaw Dziennik Urzędowy Wspólnoty Europej- skiej/Unii Europejskiej Monitor Polski Naczelny Sąd Administracyjny Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyj- nego Orzecznictwo Sądów Polskich Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego Sąd Apelacyjny Sąd Najwyższy Trybunał Konstytucyjny Wojewódzki Sąd Administracyjny 17 Wstęp 1. Podział odpowiedzialności za realizację zadań publicznych między organy administracji rządowej a gminy, powiaty i województwa samorządowe wymaga dokonania podziału dochodów publicznych. Stanowią one bowiem, wraz z zasobami mienia, materialną podstawę wykonywania zadań publicznych. Bez właściwie dokonanego podziału zasobów publicznych zarówno administracja rządowa, jak i jednostki samorządu terytorialnego mogą okazać się niezdolne do wykonania nałożonych na nie zadań1. Ze względu na podstawowe znaczenie pro- blemu dostosowania podziału zasobów publicznych między podmioty administracji publicznej do podziału między nie odpowiedzialności za realizację zadań stał się on obiektem badań teoretycznych oraz przed- miotem regulacji prawnej, w tym w aktach prawnych o najwyższej po- zycji w hierarchii źródeł prawa. Konstytucja RP w art. 167 ust. 1 i 4 expressis verbis wymaga, aby zapewnić jednostkom samorządu teryto- rialnego udział w dochodach publicznych odpowiednio do przypadają- cych im zadań. Zmianom w zakresie zadań i kompetencji samorządu muszą natomiast towarzyszyć odpowiednie zmiany w podziale docho- dów publicznych. Realizacja tej zasady w praktyce legislacyjnej, między innymi ze względu na ograniczoność zasobów publicznych oraz istnienie niezaspokojonych potrzeb społeczności samorządowych i narodowej, napotyka na określone trudności. Nie bez znaczenia jest także wysoki stopień ogólności sformułowania zasady podziału zasobów publicznych odpowiednio do zadań w ustawie zasadniczej państwa. Powoduje to niejednoznaczność jej rozumienia zarówno w literaturze przedmiotu, jak i w judykaturze. Akcentując zdolność jednostek samorządu teryto- rialnego do wykonywania powierzonych im zadań, wymaga się, aby 1 Por. A. Niezgoda, Podział środków publicznych między państwo a jednostki samo- rządu terytorialnego (w:) A. Hanusz, A. Niezgoda, P. Czerski, Dochody budżetu jednostek samorządu terytorialnego, Warszawa 2009, s. 15. 19 Wstęp zasoby przekazywane gminom, powiatom i województwom samorzą- dowym umożliwiły sfinansowanie powierzonych im zadań. Aby nato- miast uwzględnić potrzeby związane z realizacją zadań zarówno samo- rządowych, jak i przypisanych administracji rządowej, podział dostęp- nych zasobów powinien być proporcjonalny do podziału odpowiedzial- ności za realizację zadań. Przedstawione względy uzasadniają zatem potrzebę badań problematyki całości publicznej gospodarki finansowej, w tym regulacji prawnej podziału zasobów publicznych między admi- nistrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego. 2. Badanie regulacji prawnej obejmującej podział zasobów publicz- nych odpowiednio do zadań może być prowadzone z różnych punktów widzenia, zarówno w ujęciu podmiotowym, jak i przedmiotowym. W ujęciu podmiotowym analiza unormowania podziału zasobów publicznych odpowiednio do zadań obejmować może zadania i odpo- wiadające im zasoby przypisane wszystkim jednostkom sektora finansów publicznych lub tylko niektórym z nich. Opracowanie niniejsze, ze względu na sposób ujęcia zasady podziału zasobów publicznych w Konstytucji RP, koncentruje się na badaniu regulacji tej zasady z punktu widzenia samorządu terytorialnego. Nawet jednak w takim ujęciu tematu nie należy całkowicie tracić z pola widzenia potrzeb ad- ministracji rządowej związanych z koniecznością finansowania przypi- sanych jej zadań publicznych. Natomiast podział zasobów publicznych w ujęciu przedmiotowym realizowany jest w różny sposób. Polega na przekazaniu jednostkom samorządu terytorialnego dochodów publicznoprawnych, w tym po- datków i opłat, jako dochodów własnych, transferowaniu z budżetu państwa środków uzupełniających zasoby zgromadzone przez jednostki samorządu, przekazywaniu im składników mienia koniecznego do re- alizacji zadań, a także umożliwiającego uzyskiwanie dochodów. Środki na finansowanie zadań publicznych gromadzone są przez gminy, po- wiaty i województwa samorządowe również dzięki posiadaniu upraw- nienia do ich pozyskiwania na rynkach finansowych oraz dostępowi do środków z Unii Europejskiej i innych zagranicznych źródeł. Niniejsze opracowanie koncentruje się zaś na badaniu realizacji zasady podziału zasobów publicznych z wykorzystaniem publicznoprawnych dochodów własnych, subwencji ogólnej oraz dotacji celowych. Poza zakresem rozważań pozostaje realizacja tej zasady za pomocą podziału mienia. Praca nie podejmuje także analizy problematyki finansowania zadań publicznych poprzez stworzenie jednostkom samorządu terytorialnego 20 Wstęp dostępu do środków finansowych z Unii Europejskiej i innych źródeł zagranicznych ani też poprzez zaciąganie zobowiązań na rynkach finan- sowych. Są to odrębne i dość obszerne zagadnienia wymagające osob- nych badań. Opracowanie koncentruje się na regulacjach prawa mate- rialnego. Poza jego zakresem pozostaje więc kwestia gwarancji formal- nych realizacji podziału zasobów publicznych. Zagadnienie podziału zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego, czyli podmioty wykonu- jące zadania publiczne, jest elementem szerszej problematyki publicznej gospodarki finansowej, wiążącej się z gromadzeniem środków publicz- nych i ich przeznaczaniem na realizację zadań publicznych. Zagadnie- niem bezpośrednio powiązanym z problemem podziału zasobów pub- licznych jest kwestia podziału zadań między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego. Znajduje ono ogólną regulację w ustawie zasadniczej państwa, zaś szczegółowe unormowania – w przepisach ustaw kompetencyjnych oraz ustaw materialnego prawa administracyjnego. Zagadnienie to pozostawiono poza zakresem roz- ważań, przyjmując oparty na regulacjach konstytucyjnych i ustawowych podział zadań realizowanych przez jednostki samorządu terytorialnego na zadania własne, zadania z zakresu administracji rządowej i inne zlecone jednostkom samorządu terytorialnego ustawami oraz zadania realizowane na podstawie porozumień. Z problematyką będącą przed- miotem niniejszego opracowania wiąże się również kwestia usytuowania samorządu terytorialnego w systemie ustrojowym państwa, a zwłaszcza relacja między samorządem a administracją rządową oraz między po- szczególnymi jednostkami samorządu terytorialnego. Problematyka podziału zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego jest przedmiotem zain- teresowania zarówno nauk prawnych, w tym nauki prawa konstytucyj- nego, prawa administracyjnego oraz prawa finansowego, jak i nauk ekonomicznych. Z punktu widzenia regulacji prawnej realizacja zasady podziału zasobów publicznych odpowiednio do zadań wymaga zapew- nienia, aby konstrukcja poszczególnych źródeł dochodów jednostek samorządu terytorialnego uwzględniała zarówno ustrojowe, jak i fiskalne czynniki określające charakter i zakres zadań przypisanych jednostkom samorządu terytorialnego. W ujęciu ekonomicznym o odpowiedniości zasobów w stosunku do zadań można natomiast mówić, jeżeli środki przekazywane jednostkom samorządu terytorialnego umożliwiają sfi- nansowanie wszystkich nałożonych na nie zadań. Zaznaczyć trzeba 21 Wstęp jednak, że zarówno szacowanie wydajności źródeł dochodów, jak i po- trzeb wydatkowych samorządu związanych z realizacją przypisanych mu zadań jest w praktyce zagadnieniem trudnym. Przedmiotem rozważań zawartych w niniejszym opracowaniu są zagadnienia prawne wiążące się z realizacją podziału zasobów publicz- nych odpowiednio do zadań. Poza jego zakresem pozostają natomiast zagadnienia ekonomiczne, w tym także dotyczące rzeczywistego pozio- mu wydatków wiążących się z realizacją poszczególnych zadań przez jednostki samorządu terytorialnego oraz wydajności poszczególnych źródeł ich dochodów. Przytaczane w dane dotyczące ponoszonych przez gminy, powiaty i województwa samorządowe wydatków oraz wpływów uzyskiwanych ze źródeł dochodów mają jedynie ilustrować ekonomiczne znaczenie analizowanych w niej zagadnień prawnych. Badając regulację prawną podziału zasobów między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego w ramach wskazanej problematyki, zwrócono uwagę w szczególności na zagadnienie dopusz- czalności uchwalania budżetów z deficytem. 3. Celem opracowania jest zbadanie, w jaki sposób konstytucyjna zasada podziału zasobów odpowiednio do zadań może być rozumiana na gruncie ustaw oraz jakie czynniki warunkują sposób jej rozumienia i uzasadniają ograniczanie. Ponadto za cel badawczy przyjęto realizację tej zasady w ustawodawstwie zwykłym z uwzględnieniem poszczegól- nych kategorii dochodów samorządu terytorialnego, tj. dochodów własnych, subwencji ogólnej oraz dotacji celowych. 4. Realizację odpowiedniości podziału zasobów w stosunku do za- dań należy analizować w dwóch aspektach: ustrojowym i fiskalnym. Aspekt ustrojowy uwarunkowany jest przez miejsce samorządu teryto- rialnego w systemie administracji państwowej. Wyznacza je samodziel- ność jednostek samorządu terytorialnego w stosunku do siebie oraz do administracji rządowej. Aspekt fiskalny jest z kolei uwarunkowany przez przyjęte rozwiązania normatywne w zakresie gospodarki finanso- wej, a przede wszystkim zasadę budżetową jedności materialnej oraz regulacje dotyczące dopuszczalności deficytu w budżetach jednostek samorządu terytorialnego. Ze względu na trudności ustalenia zapotrze- bowania wydatkowego i wydajności źródeł dochodów gmin, powiatów i województw samorządowych ustawodawca dysponuje dużym zakresem swobody w kształtowaniu zasady podziału zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego odpowied- nio do zadań. 22 Wstęp Odpowiedniość zasobów w stosunku do zadań w aspekcie fiskalnym może być rozumiana jako reguła proporcjonalności albo adekwatności. Treścią reguły proporcjonalności jest podział zasobów między podmioty wykonujące administrację państwową w takiej samej proporcji, w jakiej podzielone zostały między nie zadania publiczne. Reguła adekwatności wymaga natomiast, aby jednostkom samorządu terytorialnego zapewnić środki wystarczające do sfinansowania zadań publicznych im przypisa- nych. Mimo że reguły te mają odmienną treść, nie są w stosunku do siebie konkurencyjne, lecz komplementarne. Mają bowiem odrębne zakresy zastosowania. Dochody własne i subwencja ogólna, służące realizacji zadań własnych, powinny być kształtowane według reguły proporcjonalności. Za pomocą tych źródeł dochodów realizowany jest podstawowy podział zasobów publicznych związany z zasadniczym, ustrojowym podziałem odpowiedzialności za realizację zadań publicz- nych między administrację rządową, poszczególne szczeble samorządu i jednostki samorządu terytorialnego poszczególnych szczebli. Jeśli natomiast w formie ustawy lub porozumienia wykonywanie zadań przypisanych określonemu podmiotowi administracji publicznej przekazuje się innemu podmiotowi, konieczne jest dokonanie uzupeł- niającego podziału zasobów z wykorzystaniem dotacji celowych kształtowanych zgodnie z regułą adekwatności. Zasada podziału zasobów odpowiednio do zadań, analizowana z punktu widzenia samorządu terytorialnego, dotyczy nie tylko relacji między administracją rządową i samorządem terytorialnym, ujmowa- nym całościowo jako drugi – obok administracji rządowej – segment administracji publicznej lub z uwzględnieniem poszczególnych szczebli samorządu. Należy ją odnosić także do relacji między poszczególnymi jednostkami samorządu terytorialnego danego szczebla. 5. Przedmiot opracowania i wyznaczone cele przesądziły o wyborze układu pracy i metod badawczych. Książka składa się z czterech roz- działów i zakończenia. Punktem wyjścia szczegółowej analizy realizacji podziału zasobów publicznych odpowiednio do zadań z wykorzystaniem dochodów własnych, subwencji ogólnej oraz dotacji celowych jest – podjęta w rozdziale pierwszym – próba sformułowania możliwych sposobów rozumienia zasady odpowiedniości jako reguł proporcjonal- nego oraz adekwatnego podziału zasobów. Wymagało to odniesienia się do niektórych zasad konstytucyjnych oraz zasad publicznej gospo- darki finansowej jako czynników kształtujących realizację zasady po- działu zasobów publicznych odpowiednio do zadań w aspekcie ustro- 23 Wstęp jowym i fiskalnym. W rozdziale tym poddano analizie regulację prawną podziału zasobów między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego w polskich przepisach konstytucyjnych przyjmowanych od 1990 r., w których do systemu prawnoustrojowego Rzeczypospolitej przywrócono samorządu terytorialny. Przedstawiono w nim także re- gulację prawną zasad podziału zasobów publicznych między władze centralne i lokalne w konstytucjach państw europejskich, zarówno bę- dących członkami Unii Europejskiej, jak i spoza ich grona. W dwóch kolejnych rozdziałach podjęto badanie realizacji w przepisach ustaw podziału zasobów publicznych odpowiednio do zadań z wykorzystaniem publicznoprawnych dochodów własnych i subwencji ogólnej. Każdy z nich otwierają uwagi dotyczące uwarun- kowań determinujących realizację podziału zasobów odpowiednio do zadań za pomocą określonej kategorii dochodów jednostek samorządu terytorialnego. Analizując realizację podziału zasobów publicznych odpowiednio do zadań za pomocą subwencji ogólnej, uwzględniono także instytucję wpłat jednostek samorządu terytorialnego do budżetu państwa, za pomocą których dokonywany jest podział zasobów w ra- mach poszczególnych szczebli samorządu. Rozdział ostatni, najobszer- niejszy, poświęcono natomiast analizie przepisów ustaw pod kątem realizacji podziału zasobów publicznych odpowiednio do zadań z wy- korzystaniem dotacji celowych. Wewnętrzna struktura tego rozdziału nawiązuje do klasyfikacji dotacji według kryterium rodzaju finansowa- nych za ich pomocą zadań jednostek samorządu terytorialnego. Uwzględniono w nim nie tylko dotacje celowe z budżetu państwa, lecz biorąc pod uwagę charakter tego źródła dochodów samorządowych z punktu widzenia realizacji podziału zasobów publicznych, także do- tacje z budżetów innych jednostek samorządu terytorialnego oraz in- nych jednostek sektora finansów publicznych. Ocenę realizacji podziału zasobów publicznych odpowiednio do zadań wraz z wioskami de lege ferenda zawiera zakończenie. Za podstawową metodę badawczą przyjęto analizę dogmatyczną, której przedmiotem są regulacje normatywne. Analiza historyczna oraz porównawcza, wsparte literaturą przedmiotu, mają jedynie pomocniczy charakter. Wykorzystanie analizy historycznej ograniczono w zasadzie do okresu po przywróceniu samorządu w Polsce w 1990 r., a w płasz- czyźnie przedmiotowej do badania aktów prawnych rangi konstytucyj- nej oraz podstawowych ustaw normujących dochody jednostek samo- rządu terytorialnego oraz publiczną gospodarkę finansową. Metodę 24 Wstęp analizy porównawczej zastosowano natomiast w celu zbadania rozwią- zań ustrojowych w zakresie podziału zasobów publicznych między różnymi szczeblami administracji publicznej przyjmowanych w kon- stytucjach państw europejskich. 6. Założenia badawcze oraz przyjęte metody miały wpływ na dobór bazy źródłowej i literatury. Zawarte w opracowaniu uwagi dotyczą głównie analizy dogmatycznej odpowiednich regulacji normatywnych. Wobec tego podstawowym materiałem badawczym były źródła prawa, a wśród nich Konstytucja RP. Oprócz niej uwzględniono akty konsty- tucyjne obowiązujące wcześniej, w okresie od 1990 r., kiedy nastąpiło przywrócenie samorządu terytorialnego w Polsce, a także EKSL. Dla celów analizy porównawczej wykorzystano konstytucje państw europej- skich. Źródłami prawa wykorzystanymi w pracy są także ustawy oraz wydane na ich podstawie rozporządzenia organów administracji rządo- wej. Problematyka gospodarki finansowej i ustroju samorządu teryto- rialnego była już w polskiej literaturze prawniczej przedmiotem studiów zarówno o charakterze ogólnym, jak i szczegółowym. Ich efektem są liczne monografie, komentarze, artykuły naukowe, opracowania pod- ręcznikowe oraz poradniki, uwzględniające nie tylko rozwiązania pol- skie, ale również niektórych państw europejskich. Niektóre z nich mają charakter interdyscyplinarny, łącząc rozważania o charakterze ekono- micznym i prawnym. Bogate jest także orzecznictwo Trybunału Kon- stytucyjnego. Zarówno literatura, jak i orzecznictwo koncentrują się głównie na zagadnieniu kształtowania dochodów i wydatków samorzą- dowych, prowadzenia gospodarki finansowej na podstawie budżetu, pozyskiwania innych źródeł finansowania zadań oraz kompetencji or- ganów jednostek samorządu terytorialnego w tym zakresie. Podejmują także problematykę podatków i opłat stanowiących dochody samorzą- dowe. W dużo mniejszym stopniu, co nie dotyczy jednak orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, odnoszą się do kwestii odpowiedniości zasobów publicznych przekazanych jednostkom samorządu w stosunku do nałożonych na nie zadań. W opracowaniu starano się uwzględnić dostępną literaturę i orzecznictwo w zakresie, w jakim odnosiły się do tematu. Jednocześnie stanowi ono wypełnienie luki w literaturze po- święconej podziałowi zasobów publicznych między administrację rzą- dową i jednostki samorządu terytorialnego. Źródłem informacji wyko- rzystanym w pracy są także materiały publikowane w Biuletynie Infor- macji Publicznej na stronie Ministerstwa Finansów, a przede wszystkim 25 Wstęp informacje z wykonania budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Praca obejmuje stan prawny na dzień 15 września 2012 r. 26 Rozdział I Proporcjonalność i adekwatność jako konstytucyjne reguły podziału zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego 1. Uwagi wstępne 1. Powołanie do życia jednostek samorządu terytorialnego, jako odrębnych od administracji rządowej i wyposażonych w osobowość prawną podmiotów administracji publicznej, wymaga zapewnienia im odpowiednich środków finansowych umożliwiających realizację nało- żonych na nie zadań. Środki te samorząd otrzymuje w wyniku podziału zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samo- rządu. Efektem przeprowadzonego podziału jest system dochodów sa- morządowych. Powinien on z jednej strony zapewnić finansowanie przypisanych jednostkom samorządu terytorialnego zadań publicznych, z drugiej zaś umożliwiać realizację tych zadań w sposób samodzielny, czyli zgodny z charakterem samorządu terytorialnego. 2. Podział zasobów publicznych między administrację rządową i samorząd terytorialny odpowiednio do zadań może być przeprowa- dzony według reguły proporcjonalności lub adekwatności. Wybór konkretnego rozwiązania i nadanie mu charakteru normatywnego nie może być jednak dowolny. Przeciwnie – jest on uwarunkowany wieloma czynnikami o charakterze zarówno finansowym, jak i ustrojowym. Przyjęte rozwiązanie musi bowiem uwzględniać z jednej strony prawi- dłowe funkcjonowanie finansów publicznych jako całości obejmującej podsektor samorządowy i rządowy. Z drugiej zaś strony powinno ono brać pod uwagę charakter jednostek samorządu terytorialnego jako 27 Rozdział I. Proporcjonalność i adekwatność... samodzielnych podmiotów wykonujących zadania z zakresu admini- stracji publicznej. Nie bez znaczenia dla wyboru jednego z rozwiązań są wartości aksjologiczne, na których oparty jest cały system prawa. Termin „adekwatność”, oznaczający odpowiedniość, zgodność oraz ścisłe dopasowanie2, jest często używany w piśmiennictwie na oznaczenie określonej zasady podziału zasobów publicznych. Według reguły adekwatności, z punktu widzenia fiskalnego, zasoby przekazane jednostkom samorządu terytorialnego są odpowiednie do przypadają- cych im zadań, jeżeli pozwalają na pełne sfinansowanie wydatków związanych z ich realizacją. Natomiast zgodnie z regułą proporcjonal- ności3 w aspekcie fiskalnym podział zasobów pieniężnych między ad- ministrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego powinien być dokonany w takich samych proporcjach, w jakich podzielono od- powiedzialność związaną z realizacją przypisanych im zadań. W aspekcie ustrojowym podział zasobów odpowiednio do zadań oznacza postulat dotyczący formy prawnej, w jakiej określane są źródła dochodów samorządowych, oraz charakteru tych źródeł odpowiadają- cego charakterowi realizowanych przez jednostki samorządu terytorial- nego zadań. Wybór określonego sposobu podziału zasobów, opartego na regule adekwatności lub proporcjonalności, uwarunkowany jest przyjętą koncepcją samodzielności samorządu. Wiąże się on również z ustrojową zasadą subsydiarności określającą, jak wiadomo, zasady podziału zadań między samorząd a administrację rządową. Na przyjęcie jednej ze wskazanych reguł podziału wpływ mają takie wartości aksjologiczne systemu prawa, jak sprawiedliwość i solidarność. Znaczenie dla wyboru określonej reguły podziału zasobów publicznych ma także przyjęta koncepcja równowagi budżetowej. 3. Ukształtowanie określonego systemu dochodów samorządu te- rytorialnego, opartego na wybranej regule podziału zasobów między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego, ze względu na samodzielny charakter samorządu, należy do kompetencji 2 Łac.: adaequatus. Zob. W. Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcoję- zycznych, Warszawa 1989, s. 15. 3 Oznaczająca określony stosunek części do całości lub, co wydaje się ważniejsze z punktu widzenia treści zasady proporcjonalności jako reguły podziału zasobów pub- licznych, części do siebie nawzajem. Zob. Mały Słownik Języka Polskiego, pod red. S. Skorupki, H. Anderskiej i Z. Łempickiej, Warszawa 1969, s. 663. 28 2. Zasada proporcjonalności jako zasada... ustawodawcy. Unormowanie zasad tego podziału powinno zatem znaleźć miejsce w konstytucji. Pewne znaczenie dla unormowania problematyki równowagi finansów publicznych, a z tego względu także zasady podziału zasobów, ma prawo unijne nakładające na kraje członkowskie ograniczenia wielkości deficytu finansów publicznych oraz długu publicznego. Z uwagi na to część druga rozdziału zawiera analizę odnośnych aktów prawnych, a przede wszystkim Konstytucji RP, EKSL oraz samorządowych ustaw ustrojowych jako aktów kształ- tujących kierunek rozwiązań normatywnych w zakresie podziału zaso- bów publicznych. Przedstawiono w niej także koncepcje podziału zaso- bów publicznych między władze centralne i władze lokalne przyjmowa- ne w konstytucjach europejskich. 2. Zasada proporcjonalności jako zasada prawa a zasady podziału zasobów publicznych między administrację rządową i samorząd 1. Termin „zasada proporcjonalności” używany jest na oznaczenie zasad prawa o różnej treści i występujących w różnych dziedzinach re- gulacji prawnej. Pierwsze próby sformułowania tej zasady miały miejsce pod koniec XVIII w. w prawie karnym jako dyrektywy wymiaru kar. Postulowano wówczas, aby kara była proporcjonalna do czynu zabro- nionego. W takim rozumieniu omawiana zasada została zapisana w art. 3 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej4. Pod koniec XIX w. zasada proporcjonalności ukształtowała się w pruskim orzecz- nictwie sądowoadministracyjnym jako instrument sądowej kontroli legalności administracji publicznej działającej w granicach uznania administracyjnego5. Omawiana zasada, jako reguła nakazująca organowi stosującemu prawo wyważenie sprzecznych ze sobą interesów: publicz- nego i prywatnego, pozwoliła na badanie przez sądownictwo admini- stracyjne sfery dyskrecjonalnej władzy administracji nie tylko z punktu widzenia nieprzekroczenia granic uznania, ale również jego nadużycia. 4 Por. np. M. Królikowski, Sprawiedliwość karna w społeczeństwach liberalnych. Zasada proporcjonalności, Warszawa 2005, s. 110 i n. 5 Zob. H. Izdebski, Zasada proporcjonalności a władza dyskrecjonalna administracji publicznej w świetle polskiego orzecznictwa sądowego, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2010, z. 1 (28), s. 12–13. 29 Rozdział I. Proporcjonalność i adekwatność... W tym rozumieniu zasada proporcjonalności, choć bez użycia takiej nazwy, wprowadzona została także do regulacji ustawowych w Polsce6. Z kolei w XX w. zasada, o której mowa, pojawiła się jako reguła prawa wojennego7. Współcześnie omawiana zasada powoływana bywa w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oraz Euro- pejskiego Trybunału Sprawiedliwości jako podstawa ograniczenia swobody działania instytucji Unii Europejskiej8. Znalazła ona także wyraz w treści Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w którym stanowi instrument ochrony państw członkowskich przed nadmierną ingerencją organów unijnych9. W odniesieniu do samorządu terytorial- nego omawiana zasada znalazła zastosowanie w przepisach EKSL jako reguła ogólna wyboru określonego środka nadzoru10. Zwrócić należy także uwagę, że zasada proporcjonalności wykorzystana została jako instrument ograniczania swobody działania władzy publicznej w sferze stosowania prawa przez administrację publiczną w regulacjach Euro- pejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej11 oraz Kodeksu Dobrej Administracji12. 6 Przykładem może być norma nakazująca w postępowaniu administracyjnym wyważanie interesu publicznego i słusznego interesu obywateli zawarta w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz norma nakazująca w administracyjnym po- stępowaniu egzekucyjnym wybór spośród kilku środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku środka egzekucyjnego najmniej uciążliwego dla zobowiązanego, wynikająca z art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.). Z treści obu powołanych norm wynika obowiązek zastosowania w procesie stosowania prawa, w ra- mach swobody pozostawionej przez prawodawcę, środków proporcjonalnych do celu, jaki ma być zgodnie z prawem zrealizowany. 7 Zob. H. Izdebski, Fundamenty współczesnych państw, Warszawa 2007, s. 118–119. 8 Zob. M. Rudnicki, Zasady prawne w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Wybrane zagadnienia, Radca Prawny 2000, nr 2, s. 21. 9 Zob. J. Maliszewska-Niertałowicz, Zasada proporcjonalności w prawie Wspólnot Europejskich, Warszawa 2007, s. 76 oraz D. Sobczyński, Zasada proporcjonalności w eu- ropejskim prawie wspólnotowym, Glosa 2003, nr 3, s. 9. 10 Zob. art. 8 ust. 3 EKSL. 11 Por. art. 6 i 7 Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej przyjętego przez Parla- ment Europejski w dniu 6 września 2001 r. Zob. tekst zamieszczony (w:) J. Świątkiewicz, Europejski Kodeks Dobrej Administracji (wprowadzenie, tekst i komentarz), Warszawa 2007, s. 23 i 25. 12 Zob. art. 5 Kodeksu Dobrej Administracji opublikowanego jako załącznik do zalecenia R(2007)7 Komitetu Ministrów Rady Europy w sprawie dobrej administracji. Nakazuje on przy wykonywaniu władzy dyskrecjonalnej zachowanie równowagi między 30 2. Zasada proporcjonalności jako zasada... Zasada proporcjonalności kształtowała się zatem w różnych okre- sach i systemach prawa, a także na gruncie różnych działów prawa jako dyrektywa stosowania prawa. Obecnie jednak, w związku z procesem europeizacji prawa publicznego, zasada proporcjonalności uzyskuje szerszy, bardziej uniwersalny kontekst znaczeniowy13. Staje się ona mianowicie instrumentem kontroli uznaniowości nie tylko władzy wykonawczej, ale także władzy ustawodawczej. Stanowi zatem nie tylko dyrektywę stosowania prawa, jak była o tym mowa, ale również wyzna- cza treść prawa pozytywnego poprzez odwołanie się do celu regulacji prawnej, reguł prakseologii14 lub prawa naturalnego15. Nie ulega wątpli- wości, że omawianą zasadę należy zastosować także do oceny stanowio- nego prawa ze względu na wartości i cele regulacji prawnych wyrażone w ustawie zasadniczej. W tym szerokim rozumieniu zasada proporcjonalności może zna- leźć zastosowanie w przypadkach konfliktu różnych reguł i wartości, które mogą być realizowane w różnym stopniu16. Można by zatem po- stulować, z powołaniem się na omawianą zasadę, nawet gdyby brak było wyrażonej expressis verbis podstawy prawnej w przepisach konsty- tucji, aby podział zasobów publicznych między administrację rządową i samorząd terytorialny (czyli podmioty władzy publicznej działające względnie niezależnie od siebie, a finansowane z tego samego źródła w znaczeniu ekonomicznym, czyli produktu krajowego brutto, więc w pewnym sensie konkurujące w zakresie dostępu do środków finanso- wania realizowanych przez siebie zadań) dokonywany był według zasady proporcjonalności17. Zastosowanie proporcjonalności w odniesieniu do tego zagadnienia oznacza podział zasobów publicznych między zamierzonym celem a niekorzystnymi skutkami dla interesu osób prywatnych. Podaję za: W poszukiwaniu dobrej administracji, pod red. H. Izdebskiego i H. Machińskiej, Warszawa 2007, s. 141. 13 Por. H. Izdebski, Zasada proporcjonalności..., s. 14. 14 Por. H. Izdebski, Fundamenty..., s. 120–121. 15 Zob. E. Engel, The history of the General Principle of Proportionality: An Overview, Social Science Research Network, http: // ssrn. com/ abstract= 1431179 [dostęp: 23 lipca 2009 r.]. Podaję za: H. Izdebski, Zasada proporcjonalności..., s. 14. 16 Por. uzasadnienie wyroku WSA w Białymstoku z dnia 17 września 2008 r., I SA/Bk 229/08, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2009, z. 1, poz. 131. 17 Trzeba jednak od razu zaznaczyć, że zasadę proporcjonalności jako regułę podziału środków publicznych między państwo i samorząd można wyprowadzić z treści konsty- tucji. 31 Rozdział I. Proporcjonalność i adekwatność... poszczególne podmioty administracji publicznej w takich samych proporcjach jak podział obciążeń wynikających z podziału zadań pub- licznych. W odniesieniu do wskazanej kwestii nie ma potrzeby odwo- ływania się do systemu normatywnego prawa naturalnego. Podstawą zastosowania zasady proporcjonalności do podziału środków publicz- nych mogą być natomiast cele regulacji prawnej oraz reguły prakseolo- gii. Zwrócić należy w związku z tym uwagę, że celem regulacji prawnej finansów publicznych jest zgromadzenie odpowiednich środków finan- sowych oraz ich optymalne wykorzystanie na realizację zadań publicz- nych. Wielkość tych środków jest bowiem na ogół zbyt mała w stosunku do potrzeb wynikających z wykonywania zadań publicznych przypisa- nych do realizacji administracji rządowej oraz poszczególnym szczeblom samorządu terytorialnego. Trzeba zatem rozstrzygnąć problem, gdzie ten brak powinien się ujawniać, czyli w jakich budżetach może, a w ja- kich nie może występować deficyt. Jeżeli przykładowo prawodawca dopuści występowanie deficytu zarówno w budżecie państwa, jak i w budżetach samorządowych, to podział zasobów publicznych powi- nien nawiązywać do wielkości wydatków, jakie poszczególne podmioty administracji publicznej muszą ponieść, aby zrealizować przypisane sobie zadania. W następstwie podziału zasobów opartego na wskazanej zasadzie zarówno administracja rządowa, jak i jednostki samorządu terytorialnego otrzymają zasoby finansowe zbyt małe w stosunku do zapotrzebowania. Mogą je jednak uzupełniać, zaciągając pożyczki na rynku finansowym18. 2. W Polsce zasada proporcjonalności jako reguła tworzenia prawa została sprecyzowana w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego19. Warto zwrócić uwagę na rozumienie omawianej zasady przez Trybunał, ponieważ mimo że została sformułowana w odniesieniu do pewnego konkretnego zagadnienia, ma charakter bardziej uniwersalny i pewne jej elementy posłużyć mogą także do oceny konstytucyjności przyjętych przez ustawodawcę zasad podziału zasobów publicznych między admi- nistrację rządową i samorząd terytorialny. W obowiązującym stanie 18 Znaczenie regulacji prawnej odnoszącej się do deficytu budżetowego dla ukształtowania podziału zasobów publicznych między administrację rządową i samorząd jest przedmiotem analizy w innym punkcie tego rozdziału. 19 Por. A. Walaszek-Pyzioł, Zasada proporcjonalności w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Przegląd Ustawodawstwa Gospodarczego 1995, nr 1, s. 17; J. Zakolska, Zasada proporcjonalności w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 251–252. 32 2. Zasada proporcjonalności jako zasada... prawnym zasada proporcjonalności wyrażona została zdaniem Trybu- nału Konstytucyjnego w sposób samodzielny i całościowy w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP20. Można by zatem zająć stanowisko, że zasadę tę należy stosować jedynie do sytuacji w tym przepisie wskazanych, czyli konfliktu interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego, ochrony środowiska oraz zdrowia i moralności publicznej z wolnościami i pra- wami człowieka. Należy jednak zwrócić uwagę, że w orzecznictwie Trybunału omawiana zasada została nie tylko zauważona jako reguła konstytucyjna, ale także dość szczegółowo omówiona przed wejściem w życie obowiązującej ustawy zasadniczej. Wyprowadził ją Trybunał z zasady demokratycznego państwa prawa21 oraz zasady sprawiedliwo- ści22, wyrażonych w art. 1 przepisów konstytucyjnych pozostawionych w mocy przez art. 77 małej konstytucji. Ponadto, zdaniem Trybunału, także obecnie niewłaściwe byłoby negowanie aksjologicznych i funkcjo- nalnych więzi między zasadą proporcjonalności, wyrażoną w art. 31 ust. 3, a wywodzonymi z idei państwa prawnego wyrażonej w art. 2 obowiązującej Konstytucji RP23 zasadami demokratycznego państwa prawa i sprawiedliwości. Trybunał Konstytucyjny wyprowadził z zasady proporcjonalności trzy kryteria oceny zgodności rozstrzygnięć legislacyjnych z konstytucją. Po pierwsze, trzeba ocenić, czy dane rozstrzygnięcie legislacyjne może doprowadzić do osiągnięcia zamierzonego efektu. Należy zauważyć, że jest to kryterium prakseologiczne, pozaprawne. Jednocześnie stanowi ono miarę racjonalności działania ustawodawcy. W literaturze przed- miotu zwraca się przy tym uwagę, że racjonalność ustawodawcy nie powinna być ujmowana wyłącznie jako element wykładni, ale również jako norma prawna skierowana do prawodawcy, a zatem jako punkt odniesienia do kontroli konstytucyjności prawa24. Po drugie, trzeba 20 Por. uzasadnienie wyroku z dnia 12 stycznia 1999 r., P 2/98, OTK 1999, nr 1, poz. 2; LEX nr 36155. 21 Por. uzasadnienie orzeczenia TK z dnia 26 kwietnia 1995 r., K 11/94, OTK 1995, 22 Por. uzasadnienie orzeczenia TK z dnia 31 stycznia 1996 r., K 9/95, OTK 1996, nr 1, poz. 12; LEX nr 25538. nr 1, poz. 2; LEX nr 25517. 23 Por. uzasadnienie powołanego wyżej orzeczenia TK z dnia 12 stycznia 1999 r. 24 Por. K. Wojtyczek, Granice ingerencji ustawodawczej w sferę praw człowieka w Konstytucji RP, Kraków 1999, s. 137. Por. E. Kustra, Racjonalny ustawodawca. Analiza teoretycznoprawna, Toruń 1980, s. 120 oraz 132 oraz L. Morawski, Argumentacje, racjo- nalność prawa i postępowanie dowodowe, Toruń 1988, s. 82–83 33 Rozdział I. Proporcjonalność i adekwatność... rozważyć, czy dane rozwiązanie jest niezbędne dla ochrony interesu publicznego, którego zabezpieczeniu ma służyć. To z kolei kryterium ma wyraźną, wyrażoną expressis verbis, podstawę w treści art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej państwa. Z tego względu ma ono zastosowanie do sytuacji przewidzianej w art. 31 Konstytucji RP, czyli oceny regulacji dotyczącej praw i ciężarów nakładanych na obywateli. Trzeba jednakże w związku z powyższym spostrzeżeniem zwrócić uwagę na dwie kwestie. Po pierwsze, jak była o tym mowa, przed wejściem w życie Konstytucji Trybunał Konstytucyjny wyprowadzał zasadę proporcjonalności jako regułę konstytucyjną z zasady demokratycznego państwa prawa. Po drugie zaś, pewna powściągliwość przy podejmowaniu działań legisla- cyjnych, polegająca na unikaniu uregulowań zbędnych, a podejmowaniu jedynie działań koniecznych ze względu na ochronę interesu publicz- nego, jest cechą prawodawcy w demokratycznym państwie prawa bez względu na takie czy inne szczegółowe regulacje konstytucyjne. W od- niesieniu do regulacji funkcjonowania samorządu terytorialnego, w tym także jego gospodarki finansowej, uzasadnienie dla pewnej powściąg- liwości ustawodawcy wyprowadzić można z zasady subsydiarności i samodzielności. Pierwsza z przytoczonych zasad jest regułą podziału władzy od dołu do góry25. Postuluje, aby nie powierzać większej wspólnocie tego, co może równie skutecznie zrealizować wspólnota mniejsza. W obowiązującej konstytucji znalazła ona wyraz w art. 163 oraz art. 164 ust. 3. Z kolei zasada samodzielności, wielokrotnie anali- zowana w piśmiennictwie oraz orzecznictwie, gwarantowana w art. 16 ust. 2 oraz art. 165 Konstytucji RP, wymaga pozostawienia jednostkom samorządu terytorialnego pewnego zakresu kompetencji w odniesieniu do decydowania o sposobie wykonywania zadań i gromadzenia zasobów służących ich finansowaniu. Trzecie kryterium wyprowadzone przez Trybunał Konstytucyjny z zasady proporcjonalności, które można określić jako proporcjonalność w ścisłym rozumieniu, polega na potrze- bie oceny, czy efekty, jakie będzie można uzyskać dzięki danej regulacji, będą proporcjonalne do ciężarów nakładanych na obywateli. Także to kryterium ma ścisłe umocowanie w treści art. 31 ustawy zasadniczej państwa, co może skłaniać do zawężania jego zastosowania do regulacji praw i obowiązków obywateli, a co wykluczałoby jego bezpośrednie zastosowanie do sfery relacji finansowych między podmiotami admini- 25 Por. F. Sint-Ouen, Podział władzy w demokracji europejskiej, Samorząd Teryto- rialny 1991, nr 6, s. 4. 34 3. Czynniki kształtujące podział zasobów... stracji publicznej. Trzeba jednak, podobnie jak w odniesieniu do przedstawionego wyżej drugiego kryterium, zwrócić uwagę na koniecz- ność rozważenia różnorakich skutków podejmowanych działań legisla- cyjnych, w tym skutków przyjętych rozstrzygnięć dla różnych podmio- tów pozostających w zasięgu oddziaływania stanowionych norm prawnych, jako cechę racjonalnego prawodawcy. Nie byłoby racjonalne wyłączanie tego wymagania w stosunku do ustawodawcy w odniesieniu do uregulowania zasad podziału zasobów publicznych. Przypisanie bowiem określonych źródeł dochodów publicznych państwu czy określonemu szczeblowi samorządu terytorialnego wywiera wpływ na sytuację pozostałych podmiotów administracji publicznej, ponieważ, jak była o tym mowa, zasoby finansowe w stosunku do potrzeb wyni- kających z realizacji zadań publicznych są ograniczone. Konkludując, należy zauważyć, że zasada proporcjonalności, mając bardzo szeroki zakres znaczeniowy i ugruntowane w literaturze oraz orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego kryteria jej przestrzegania, może znaleźć zastosowanie także do zagadnienia podziału publicznych zasobów finansowych między podmioty administracji publicznej. Wykorzystanie tej zasady może mieć tym większe znaczenie, im mniej precyzyjne będą regulacje konstytucyjne i ustawowe dotyczące podziału zasobów między administrację rządową i samorząd terytorialny oraz ukształtowanego w wyniku tego podziału systemu dochodów samorzą- dowych. 3. Czynniki kształtujące podział zasobów publicznych między administrację rządową i jednostki samorządu terytorialnego 3.1. Podmiotowy zakres podziału zasobów publicznych Wyodrębnienie jednostek samorządu terytorialnego, jako niezależ- nych ustrojowo od administracji rządowej i samodzielnych podmiotów administracji publicznej26, wymaga przeprowadzenia podziału zadań 26 Problematyka istoty samorządu terytorialnego i jego miejsca w strukturze państwa, jako przejawu decentralizacji administracji publicznej, ma bardzo bogatą literaturę. Zob. np. T. Bigo, Związki publiczno-prawne w świetle ustawodawstwa polskiego, Warszawa 1928, s. 117 i n.; H. Dembiński, Osobowość publiczno-prawna samorządu w świetle metody 35 Rozdział I. Proporcjonalność i adekwatność... publicznych między administrację rządową i samorząd27. Charakter i zakres zadań przekazanych samorządowi mają daleko idące skutki. Przesądzają o jego strukturze, ukształtowaniu przestrzennym, wielkości aparatu pomocniczego, a także tworzeniu związków i porozumień ko- munalnych28. Podział zadań publicznych między organy administracji rządowej i gminy, powiaty i województwa samorządowe pociąga rów- nież za sobą konieczność odpowiedniego podziału zasobów publicznych, czyli dochodów publicznych i mienia29. Stanowią one bowiem material- ną podstawę do wykonywania tych zadań30. Trzeba przy tym pamiętać, że wyposażenie samorządu terytorialnego w zasoby finansowe następuje z uszczupleniem zasobów będących we władaniu władz centralnych31. Bez właściwie przeprowadzonego podziału jednostki samorządu tery- torialnego, które zgodnie z zasadą subsydiarności samodzielnie realizują istotną część zadań publicznych, mogą okazać się niezdolne do wyko- nania nałożonych na nie zadań lub zdolność do wykonywania zadań publicznych może utracić administracja rządowa. Poddając analizie podział zasobów między podmioty administracji publicznej, należy określić zakres podmiotowy tego podziału, tzn. wskazać jego uczestników. Biorąc pod uwagę charakter administra- cji publicznej, która stanowi system działający na zasadzie centralizacji i hierarchicznego podporządkowania oraz charakter samorządu teryto- rialnego, polegający na samodzielności, należy przyjąć, że podziału, o którym mowa, należy dokonać na trzech płaszczyznach. Po pierwsze, konieczne jest dokonanie właściwego podziału zasobów między admi- nistrację rządową i samorządową. Po drugie, należy dokonać podziału dogmatycznej i socjologicznej, Wilno 1934, s. 58; J. Panejko, Geneza i podstawy samorządu europejskiego, Paryż 1934, s. 131; a w nowszej literaturze Z. Bukowski, T. Jęrzejewski, P. Rączka, Ustrój samorządu terytorialnego, Toruń 2003, s. 53; W. Kisiel, Ustrój samorządu terytorialnego w Polsce, Warszawa 2003, s. 17–18; E.J. Nowacka, Samorząd terytorialny w ustroju państwowym, Warszawa 2003, s. 63; B. Dolnicki, Samorząd terytorialny. Zagad- nienia ustrojowe, Kraków 1999, s. 13–22. 27 Por. T. Schnapp, Samorząd jako element polityki porządku państwowego, Samorząd Terytorialny 1991, nr 7–8, s. 4–5. 28 Por. Z. Leoński, Samorząd terytorialny w RP, Warszawa 2001, s. 27. 29 Por. N. Gajl, Gospodarka budżetowa w świetle prawa porównawczego, Warszawa 1993, s. 122. Jedno jest bowiem zasadnicze źródło ekonomiczne finansowania ich dzia- łalności w postaci wytwarzanego w kraju PKB. Wpływy budżetowe pochodzą bowiem głównie ze źródeł krajowych Por. J. Ciak, Polityka budżetowa, Toruń 2002, s. 15. 30 Por. A. Niezgoda, Podział środków publicznych..., s. 15. 31 Por. uzasadnienie wyroku TK z dnia 25 lipca 2006 r., K 30/04, LEX nr 198685. 36 3. Czynniki kształtujące podział zasobów... zasobów między poszczególne szczeble samorządu, co pozwoli uwzględnić zróżnicowanie zadań realizowanych na poziomie gmin, powiatów oraz województw samorządowych. Po trzecie wreszcie, trzeba dokonać podziału zasobów między poszczególne jednostki sa- morządu terytorialnego. To dopiero pozwoli uwzględnić zróżnicowanie zapotrzebowania finansowego poszczególnych jednostek samorządu działających na tym samym szczeblu, więc mających de iure taki sam zakres zadań, wynikające z odmienności obiektywnych uwarunkowań społeczno-gospodarczych, w jakich działają. 3.2. Przedmiotowy zakres podziału zasobów publicznych Analizując podział zasobów publicznych, trzeba także podnieść problem jego zakresu przedmiotowego. Odnosząc się do tej kwestii, należy zauważyć, że podstawą materialną wykonywania zadań publicz- nych zarówno przez administrację rządową, jak i samorząd terytorialny są przede wszystkim wpływy uzyskiwane ze źródeł dochodów oraz mienie. Mają one w zasadzie charakter komplementarny. Środki finan- sowe uzyskiwane ze źródeł dochodów mogą służyć nabyciu mienia koniecznego do wykonywania określonych zadań publicznych. Mienie zaś może być także źródł
 <a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Podzial_zasobow_publicznych_miedzy_administracje_rzadowa_i_samorzadowa-ebookRO/p0206096i020" target="_blank" title="Podział zasobów publicznych między administrację rządową i samorządową [Andrzej Niezgoda] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Podział zasobów publicznych między administrację rządową i samorządową [Andrzej Niezgoda] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


type: wikipedia

text:
Is polaiteoir Beilgeach Pléimeannach é Herman Van Rompuy (). Rugadh Van Rompuy in Etterbeek, i ngar don Bhruiséil. Is ball den Christen-Democratisch en Vlaams (CD&V) é. Tháinig sé i gcomharbas ar Yves Leterme mar phríomh-aire na Beilge i Mí na Nollag 2008. Roghnaigh na ceannairí Eorpacha Van Rompuy mar chéad Uachtarán buan Comhairle na hEorpa sa bhliain 2009.
 Gairm agus oideachas
 B'eacnamaí ag Banc Náisiúnta na Beilge é, chuir sé tús lena ghairmréim pholaitiúil in 1973 mar Leas-Uachtarán náisiúnta ar chomhairle ógra a pháirtí.
 Tá céim ag Herman Van Rompuy san fhealsúnacht agus máistreacht aige san eacnamaíocht fheidhmeach ó Ollscoil Leuven (KU Leuven).
 Gníomhréim pholaitiúil
 Priomh-aire
 D'iarr an rí air rialtas a chur le chéile ar an 28 Mí na Nollag cé go raibh drogall ar Van Rompuy bheith ina phríomh-aire. Ghlac sé mionn oifige dhá lá ina dhiaidh sin, ar an 30 Mí na Nollag.
 Uachtarán Comhairle na hEorpa
 Ag cruinniú neamhfhoirmiúil a bhí acu sa Bhruiséil an 19 Samhain 2009, chomhaontaigh Ceannairí Stáit nó Rialtais an Aontais Eorpaigh d'aon toil Herman Van Rompuy a cheapadh ina chéad Uachtarán buan ar an gComhairle Eorpach.
 Bibleagrafaíocht
 De kentering der tijden, Lannoo, 1979
 Hopen na 1984, Davidsfonds, 1984
 Het christendom. Een moderne gedachte, Davidsfonds, 1990
 Vernieuwing in hoofd en hart. Een tegendraadse visie, Davidsfonds, 1998
 De binnenkant op een kier. Avonden zonder politiek, Lannoo, 2000
 Dagboek van een vijftiger, Davidsfonds, 2004
 Op zoek naar wijsheid, Davidsfonds, 2007
 Tagairtí
 Naisc sheachtracha
 Suíomh oifigiúil (in Ollainnis)
 Van Rompuy, Herman
 Van Rompuy, Herman
 Daoine beo


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 17.12.2009
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 L 334/10
 РЕШЕНИЕ НА СЪВМЕСТНИЯ КОМИТЕТ НА ЕИП
 No 110/2009
 от 22 октомври 2009 година
 за изменение на приложение XIII (Транспорт) към Споразумението за ЕИП
 СЪВМЕСТНИЯТ КОМИТЕТ НА ЕИП,
 като взе предвид Споразумението за Европейското икономическо пространство, изменено с Протокола за адаптиране на Споразумението за Европейското икономическо пространство, наричано по-нататък „Споразумението“, и по-специално член 98 от него,
 като има предвид, че:
 (1)
 Приложение XIII към Споразумението беше изменено с Решение на Съвместния комитет на ЕИП No 100/2009 от 25 септември 2009 г. (1)
 (2)
 Регламент (ЕО) No 619/2009 на Комисията от 13 юли 2009 г. за изменение на Регламент (ЕО) No 474/2006 за създаване на списък на Общността на въздушните превозвачи, предмет на оперативна забрана в границите на Общността (2) ще бъде включен в Споразумението,
 РЕШИ:
 Член 1
 В точка 66щаб (Регламент (ЕО) No 474/2006 на Комисията) от приложение XIII към Споразумението се добавя следното тире:
 „—
 32009 R 0619: Регламент (ЕО) No 619/2009 на Комисията от 13 юли 2009 г. (ОВ L 182, 15.7.2009 г., стр. 4).“
 Член 2
 Текстовете на Регламент (ЕО) No 619/2009 на исландски и норвежки език, които предстои да бъдат публикувани в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз, са автентични.
 Член 3
 Настоящото решение влиза в сила на 23 октомври 2009 г., при условие че всички нотификации, предвидени в член 103, параграф 1 от Споразумението, са внесени в Съвместния комитет на ЕИП (3).
 Член 4
 Настоящото решение се публикува в раздела за ЕИП и в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейския съюз.
 Съставено в Брюксел на 22 октомври 2009 година.
 За Съвместния комитет на ЕИП
 Председател
 Oda Helen SLETNES
 (1) ОВ L 304, 19.11.2009 г., стр. 16.
 (2) ОВ L 182, 15.7.2009 г., стр. 4.
 (3) Без отбелязани конституционни изисквания.


text:
 22.7.2017
 CS
 Úřední věstník Evropské unie
 L 191/9
 ROZHODNUTÍ č. 2/2015 PODVÝBORU EU-GRUZIE PRO OBCHOD A UDRŽITELNÝ ROZVOJ
 ze dne 18. listopadu 2015,
 kterým se stanoví seznam odborníků na obchod a udržitelný rozvoj [2017/1366]
 PODVÝBOR EU-GRUZIE PRO OBCHOD A UDRŽITELNÝ ROZVOJ,
 s ohledem na Dohodu o přidružení mezi Evropskou unií a Evropským společenstvím pro atomovou energii a jejich členskými státy na jedné straně a Gruzií na straně druhé (1) (dále jen „dohoda“), a zejména na článek 243 uvedené dohody,
 vzhledem k těmto důvodům:
 (1)
 V souladu s článkem 431 dohody jsou části dohody prozatímně prováděny od 1. září 2014.
 (2)
 Podle čl. 243 odst. 3 dohody má Podvýbor pro obchod a udržitelný rozvoj sestavit seznam nejméně 15 osob ochotných a schopných účastnit se jednání panelu v roli odborníků,
 PŘIJAL TOTO ROZHODNUTÍ:
 Článek 1
 Pro účely článku 243 dohody se stanoví seznam odborníků na obchod a udržitelný rozvoj, který je uveden v příloze.
 Článek 2
 Toto rozhodnutí vstupuje v platnost dnem přijetí.
 V Tbilisi dne 18. listopadu 2015.
 předsedkyně
 Lali GOGOBERIDZE
 vedoucí útvaru hospodářské analýzy a politiky, Ministerstvo hospodářství a udržitelného rozvoje Gruzie – předsedkyně a zástupkyně Gruzie
 tajemníci
 Irakli TSIKORIDZE
 vedoucí odborník útvaru zahraničního obchodu a mezinárodních hospodářských vztahů, Ministerstvo hospodářství a udržitelného rozvoje Gruzie
 Daniel KRAMER
 referent oddělení D1 – Obchod a udržitelný rozvoj, všeobecný systém preferencí, Generální ředitelství pro obchod, Evropská komise
 (1) Úř. věst. L 261, 30.8.2014, s. 4.
 PŘÍLOHA
 SEZNAM ODBORNÍKŮ NA OBCHOD A UDRŽITELNÝ ROZVOJ
 I. Odborníci navržení Gruzií
 1.
 Nata STURUA
 2.
 David KIKODZE
 3.
 Marina SHVANGIRADZE
 4.
 Ilia OSEPASHVILI
 5.
 Roin MIGRIAULI
 II. Odborníci navržení EU
 1.
 Eddy LAURIJSSEN
 2.
 Jorge CARDONA
 3.
 Karin LUKAS
 4.
 Hélène RUIZ FABRI
 5.
 Laurence BOISSON DE CHAZOURNES
 6.
 Geert VAN CALSTER
 III. Předsedové
 1.
 Jill MURRAY (Austrálie)
 2.
 Janice BELLACE (USA)
 3.
 Ross WILSON (Nový Zéland)
 4.
 Arthur APPLETON (USA)
 5.
 Nathalie BERNASCONI (Švýcarsko)


type: caselaw

text:
 23.1.2017
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 22/11
 Eelotsusetaotlus, mille on esitanud Korkein hallinto-oikeus (Soome) 4. novembril 2016 – Astellas Pharma GmbH
 (Kohtuasi C-557/16)
 (2017/C 022/16)
 Kohtumenetluse keel: soome
 Eelotsusetaotluse esitanud kohus
 Korkein hallinto-oikeus
 Põhikohtuasja pooled
 Kaebuse esitaja: Astellas Pharma GmbH
 Teised menetlusosalised: Helm AG, Lääkealan turvallisuus- ja kehittämisvirasto (Fimea)
 Eelotsuse küsimused
 1.
 Kas Euroopa Parlamendi ja nõukogu 6. novembri 2001. aasta direktiivi 2001/83/EÜ (1) inimtervishoius kasutatavaid ravimeid käsitlevate ühenduse eeskirjade kohta artikli 28 lõiget 5 ja artikli 29 lõiget 1 tuleb tõlgendada nii, et artikli 28 lõikes 3 silmas peetud geneerilise ravimi müügiloa detsentraliseeritud menetluses osaleva liikmesriigi pädeval asutusel ei ole iseseisvat pädevust otsustada siseriikliku müügiloa andmisel, millal algab originaalravimi dokumentatsiooni kaitseperiood?
 2.
 Kui vastus esimesele küsimusele on, et liikmesriigi pädeval asutusel ei ole iseseisvat pädevust otsustada siseriikliku müügiloa andmisel, millal algab originaalravimi dokumentatsiooni kaitseperiood, siis
 —
 kas selle liikmesriigi kohus peab siiski originaalravimi müügiloa omaniku kaebuse alusel kontrollima, millal algab dokumentatsiooni kaitseperiood, või kehtib kohtu suhtes sama piirang kui liikmesriigi pädeva asutuse puhul?
 —
 kuidas tuleb kõne all oleva liikmesriigi kohtus sellisel juhul tagada dokumentatsiooni kaitseperioodi osas originaalravimi müügiloa omaniku õigus tõhusale õiguskaitsele, mis on ette nähtud Euroopa liidu põhiõiguste harta artiklis 47 ja [direktiivi 2001/83] artiklis 10?
 —
 kas tõhusa õiguskaitse nõue hõlmab liikmesriigi kohtu kohustust kontrollida, kas teises liikmesriigis antud algne müügiluba on antud kooskõlas [direktiivi 2001/83] sätetega?
 (1) EÜT 2001, L 311, lk 67; ELT eriväljaanne 13/27, lk 69.


text:
A reversão do superávit dos fundos de pensão segundo a Resolução CNPC 30/2019 - ABESPREV
 Inflação baixa reforça corte nos juros
 A reversão do superávit dos fundos de pensão segundo a Resolução CNPC 30/2019
 Seja associado da Abesprev
 Dançar atrasa envelhecimento – conheça outros benefícios da dança segundo a ciência
 Maioria vai trabalhar 40 anos para ter o benefício integral
 Sistema de capitalização deve ser sacado da reforma
 Justiça anula decisão que impedia distribuição de superávit para patrocinador
 Veja como o aposentado troca de plano de saúde
 STJ alinha posição com Supremo e define não há direito à desaposentação
 No início deste ano, entrou em vigor a Resolução 30, editada pelo Conselho Nacional de Previdência Complementar (CNPC), para tratar dos procedimentos necessários à apuração de resultado dos fundos de pensão, em especial a destinação de superávit e o equacionamento de déficit.
 É importante notar que a recente Resolução 30/2019 revogou a norma anterior, qual seja, a Resolução 26/2008, então editada pelo Conselho de Gestão da Entidade Complementar (CGPC).
 No que diz respeito à destinação do superávit, vale destacar que a anterior regulamentação da Resolução 26/2008 já previa, em seu artigo 20, a possibilidade de reversão do superávit aos participantes/assistidos e/ou à patrocinadora. Tal possibilidade foi mantida pela recente Resolução 30/2019 em seu artigo 24.
 A esse respeito, cabe ressaltar que há tempos a possibilidade de reversão de superávit vem sendo discutida e questionada. Há diversas medidas judiciais propostas visando à ilegalidade da então vigente Resolução 26/2008.
 A discussão quanto à validade de tal procedimento decorre de uma interpretação rasa da Lei Complementar 109/2001, segundo a qual tal lei, em sentido estrito, não autorizaria a reversão dos valores aos participantes/assistidos e/ou à patrocinadora, sendo, portanto, ilegal o artigo 20 da Resolução 26/2008.
 Para esclarecer as razões pelas quais tal interpretação é inadequada, é preciso entender os detalhes dos procedimentos legais previstos. Vejamos.
 Em seu artigo 20, a LC 109/2001 determina que o resultado superavitário do plano, ao final do exercício, será destinado à constituição de reserva de contingência até o limite de 25% do valor das reservas matemáticas. Os valores excedentes, após a constituição da reserva, serão aplicados na chamada reserva especial, destinada à revisão do plano de benefícios previdenciários, segundo o parágrafo primeiro.
 O parágrafo segundo prevê que, se a reserva especial não for utilizada em três exercícios consecutivos, haverá a revisão obrigatória do plano de benefícios. Frise-se que a LC 109/2001 em momento algum limita ou restringe quais serão as medidas que podem ser adotadas como resultado da revisão do plano de benefícios, apenas prevendo, em seu parágrafo 3o, que, se a revisão resultar em redução das contribuições, deverá ser determinada de forma proporcional entre participantes/assistidos e patrocinadora.
 Dessa maneira, é evidente que a redução das contribuições é uma das várias e possíveis medidas a serem adotadas em consequência da revisão do plano de benefícios. Como mencionado, a LC 109/2001 não lista exaustivamente as medidas e não as restringe; pelo contrário, se refere à redução do valor das contribuições como exemplo das alternativas possíveis decorrentes da revisão.
 Nesse sentido, a leitura atenta do artigo 20 da LC 109/2001, e da própria lei como um todo, evidencia, a nosso ver, que não há qualquer espaço para manobra por parte do fundo de pensão em relação ao superávit. Isso porque, na eventualidade de superávit do plano previdenciário, a lei exige, primeiro, (i) que a entidade fechada constitua a reserva de contingência, no limite de 25% das reservas matemáticas; (ii) se sobrar recursos, o excedente deve ser integralmente destinado à reserva especial; e (iii) apenas se os recursos da reserva especial não forem consumidos em três exercícios consecutivos o fundo de pensão estará autorizado a prosseguir com a revisão do plano. Após todos os trâmites acima, na nossa visão, a LC 109/2001 de fato autoriza que o fundo de pensão eleja a forma de revisão do plano que melhor convir.
 Tanto é que, ao analisar os pleitos de ilegalidade da então Resolução 26/2008, a jurisprudência tem entendido que a reversão dos valores da reserva especial em favor dos participantes/assistidos e/ou da patrocinadora é plenamente cabível, desde que a revisão seja apreciada e aprovada pelo órgão fiscalizador, qual seja, a Superintendência Nacional de Previdência Complementar (Previc). Há, inclusive, decisões do Superior Tribunal de Justiça nesse sentido, destacando, ainda, que cabe ao conselho deliberativo (cuja gestão é compartilhada entre os representantes dos participantes/assistidos e patrocinadoras) dos fundos de pensão a faculdade de justamente definir a forma de utilização do superávit.
 O STJ ressalta que, no âmbito da previdência privada, prevalece o regime de capitalização de adesão voluntária e de organização autônoma em relação ao regime geral de previdência social, em que os participantes e as patrocinadoras contribuem para os futuros benefícios previdenciários. Nesse sentido, os planos de benefícios são elaborados com base cálculos matemáticos, sendo natural que haja desequilíbrios — déficits ou superávits — caso a projeção atuarial inicial não se confirme.
 Seguindo tal linha de raciocínio, havendo superávit, a LC 109/2001 autoriza a revisão do plano e, de acordo com a regulamentação infralegal, o fundo de pensão pode legitimamente proceder com a escolha da forma que for mais adequada, seja a redução das contribuições, parcial ou integral, a melhoria dos benefícios ou a reversão dos valores aos participantes/assistidos e/ou à patrocinadora, observados os procedimentos necessários para tanto — em especial, a deliberação interna e a aprovação da Previc[1].
 Inclusive, note-se que a Previc vem, ao longo dos anos, autorizando uma série de revisões de planos de benefícios, admitindo inclusive a reversão dos valores de reservas especiais aos participantes/assistidos e/ou à patrocinadora, o que não previne, porém, questionamentos por parte dos participantes/assistidos, que, na maioria das vezes, buscam sustentar a ilegalidade da reversão, exigindo a redução das contribuições ou a melhoria dos benefícios, ou mesmo a reversão dos valores exclusivamente a eles, e não apenas à patrocinadora.
 A nosso ver, a nova regulamentação do CNPC trazida pela Resolução 30/2019 pode se sujeitar, igualmente, a tais questionamentos, muito embora tenha sido ainda mais precisa quanto às regras que devem ser observadas para fins de constituição da reserva de contingências, da reserva especial e, por fim, da revisão do plano, exigindo, por exemplo, parecer atuarial e estudo econômico-financeiro para identificar e avaliar a perenidade das causas que deram origem ao superávit.
 De toda forma, na nossa visão, os fundos de pensão podem regularmente proceder com a revisão dos seus planos, efetuando a reversão dos valores em caso de superávit aos participantes/assistidos ou mesmo exclusivamente às patrocinadoras, com fundamento no artigo 20 da LC 109/2001. Contudo, devem estar cientes do risco de possíveis questionamentos quanto à validade e legalidade da reversão, cabendo observar, com todos os cuidados, as formalidades exigidas pela legislação regulatória para se resguardar em caso de eventuais medidas judiciais contrárias à reversão.
 Além disso, devem estar atentos às implicações tributárias decorrentes de eventual reversão do superávit, na medida em que o entendimento das autoridades fiscais é no sentido de que a distribuição dos valores da reserva especial consiste em nova renda auferida pelos participantes/assistidos e, consequentemente, também seria receita nova sujeita à tributação da patrocinadora. A jurisprudência não está pacificada nesse sentido, cabendo avaliar, com atenção, a carga tributária incidente sobre o procedimento de reversão para evitar eventuais questionamentos também por parte das autoridades fiscais.
 [1] REsp 1.564.070/MG; AgInt na TutPrv no REsp 1.742.683/DF. (Consultor Jurídico)


text:
 14.3.2016
 LT
 Europos Sąjungos oficialusis leidinys
 C 98/51
 2016 m. sausio 7 d. pareikštas ieškinys byloje Awg Allgemeine Warenvertriebs/VRDT – Takko (Southern Territory 23o48’25"S)
 (Byla T-6/16)
 (2016/C 098/66)
 Kalba, kuria surašytas ieškinys: vokiečių
 Šalys
 Ieškovė: Awg Allgemeine Warenvertriebs GmbH (Keñgenas, Vokietija), atstovaujama advokato T. Sambuc
 Atsakovė: Vidaus rinkos derinimo tarnyba (prekių ženklams ir pramoniniam dizainui) (VRDT)
 Kita procedūros Apeliacinėje taryboje šalis: Takko Holding GmbH (Telgtė, Vokietija)
 Su procedūra VRDT susijusi informacija
 Prekių ženklo, dėl kurio kilo ginčas, savininkė: ieškovė.
 Prekių ženklas, dėl kurio kilo ginčas: žodinis Bendrijos prekių ženklas „Southern Territory 23o48’25"S“ – Bendrijos prekių ženklas Nr. 10 099 554.
 Procedūra VRDT: registracijos pripažinimo negaliojančia procedūra.
 Ginčijamas sprendimas: 2015 m. lapkričio 10 d. VRDT ketvirtosios apeliacinės tarybos sprendimas byloje R 735/2015-4.
 Reikalavimai
 Ieškovė Bendrojo Teismo prašo:
 —
 Pakeisti ginčijamą sprendimą taip, kad būtų atmestas prašymas dėl Bendrijos prekių ženklo Southern Territory 23o48’25"S registracijos Nr. 10 099 554 pripažinimo negaliojančia.
 Pagrindas, kuriuo remiamasi
 —
 Reglamento Nr. 207/2009 53 straipsnio 1 dalies a punkto ir 8 straipsnio 1 dalies b punkto pažeidimas.


type: legislation

text:
 27.3.2013
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 L 87/2
 KOMMISSIONENS GENNEMFØRELSESFORORDNING (EU) Nr. 290/2013
 af 26. marts 2013
 om 190. ændring af Rådets forordning (EF) nr. 881/2002 om indførelse af visse specifikke restriktive foranstaltninger mod visse personer og enheder, der har tilknytning til Al-Qaida-organisationen
 EUROPA-KOMMISSIONEN HAR —
 under henvisning til traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde,
 under henvisning til Rådets forordning (EF) nr. 881/2002 af 27. maj 2002 om indførelse af visse specifikke restriktive foranstaltninger mod visse personer og enheder, der har tilknytning til Al-Qaida-organisationen (1), særlig artikel 7, stk. 1, litra a), og artikel 7a, stk. 1 og 5, og
 ud fra følgende betragtninger:
 (1)
 Bilag I til forordning (EF) nr. 881/2002 indeholder en liste over de personer, grupper og enheder, der ifølge forordningen er omfattet af indefrysningen af pengemidler og økonomiske ressourcer.
 (2)
 Sanktionskomitéen under FN’s Sikkerhedsråd besluttede den 18. marts 2013 at fjerne en fysisk person fra listen over de personer, grupper og enheder, over for hvem indefrysningen af pengemidler og økonomiske ressourcer skal gælde. Den 19. marts 2013 besluttede Sanktionskomitéen under FN's Sikkerhedsråd at tilføje en enhed til listen. Den 15. marts 2013 besluttede Sanktionskomitéen under FN's Sikkerhedsråd endvidere at tilføje tre enheder til listen.
 (3)
 Bilag I til forordning (EF) nr. 881/2002 bør derfor ajourføres.
 (4)
 For at sikre, at foranstaltningerne i denne forordning er effektive, bør denne forordning træde i kraft straks —
 VEDTAGET DENNE FORORDNING:
 Artikel 1
 Bilag I til forordning (EF) nr. 881/2002 ændres som angivet i bilaget til nærværende forordning.
 Artikel 2
 Denne forordning træder i kraft på dagen for offentliggørelsen i Den Europæiske Unions Tidende.
 Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver medlemsstat.
 Udfærdiget i Bruxelles, den 26. marts 2013.
 På Kommissionens vegne For formanden
 Chef for Tjenesten for Udenrigspolitiske Instrumenter
 (1) EFT L 139 af 29.5.2002, s. 9.
 BILAG
 Bilag I til forordning (EF) nr. 881/2002 ændres således:
 (1)
 Følgende punkt indsættes under overskriften "Juridiske personer, grupper og enheder":
 "Ansar Eddine (alias Ansar Dine). Adresse: Mali. Den i artikel 2a, stk. 4, litra b), omhandlede dato: 20.3.2013."
 (2)
 Følgende punkt under overskriften "Fysiske personer" udgår:
 "Abdelghani Mzoudi (alias a) Abdelghani Mazwati, b) Abdelghani Mazuti, c) Talha). Adresse: Marokko. Fødselsdato: 6.12.1972. Fødested: Marrakesh (Marokko). Nationalitet: Marokkansk. Pasnr.: F 879567 (Marokkansk pas udstedt i Marrakesh, Marokko den 29.4.1992). Nationalt identifikationsnr.: E 427689 (marokkansk nationalt identitetskort udstedt den 20.3.2001 af det marokkanske generalkonsulat i Düsseldorf, Tyskland). Andre oplysninger: a) Faderens navn er Abdeslam Ahmed; b) Moderens navn er Aicha Hammou; c) Efter løsladelsen rejste han fra Tyskland til Marokko i juni 2005. Den i artikel 2a, stk. 4, litra b), omhandlede dato: 10.6.2003."
 (3)
 Punktet "Hassan Dahir Aweys (alias a) Ali, Sheikh Hassan Dahir Aweys, b) Awes, Shaykh Hassan Dahir, c) Hassen Dahir Aweyes, d) Ahmed Dahir Aweys, e) Mohammed Hassan Ibrahim, f) Aweys Hassan Dahir, g) Hassan Tahir Oais, h) Hassan Tahir Uways, i) Hassan Dahir Awes, j) Sheikh Aweys, k) Sheikh Hassan, l) Sheikh Hassan Dahir Aweys). Titel: a) Sheikh, b) Oberst. Adresse: Somalia. Fødselsdato: 1935. Fødested: Somalia. Nationalitet: Somalisk. Andre oplysninger: a) Har efter sigende opholdt sig i Eritrea siden november 2007; b) Familiebaggrund: Fra Hawiya, Habergdir, Ayr-klanen; c) Medlem af den øverste ledelse i Al-Itihaad Al-Islamiya (AIAI) og Hizbul Islam i Somalia; d); Har siden den 12. april 2010 også været omfattet af foranstaltningerne i forordning (EU) nr. 356/2010 vedrørende Somalia og Eritrea. Den i artikel 2a, stk. 4, litra b), omhandlede dato: 9.11.2001." under overskriften "Fysiske personer" affattes således:
 "Hassan Dahir Aweys (alias a) Ali, Sheikh Hassan Dahir Aweys, b) Awes, Shaykh Hassan Dahir, c) Hassen Dahir Aweyes, d) Ahmed Dahir Aweys, e) Mohammed Hassan Ibrahim, f) Aweys Hassan Dahir, g) Hassan Tahir Oais, h) Hassan Tahir Uways, i) Hassan Dahir Awes, j) Sheikh Aweys, k) Sheikh Hassan, l) Sheikh Hassan Dahir Aweys). Titel: a) sheikh, b) oberst. Adresse: Somalia. Fødselsdato: 1935. Fødested: Somalia. Nationalitet: somalisk. Andre oplysninger: a) Sydsomalia (pr. november 2012), b) Har efter sigende også opholdt sig i Eritrea siden november 2007. Den i artikel 2a, stk. 4, litra b), omhandlede dato: 9.11.2001."
 (4)
 Punktet "Hassan Abdullah Hersi Al-Turki (alias a) Hassan Turki, b) Hassen Abdelle Fihiye, c) Sheikh Hassan Abdullah Fahaih, d) Hassan Al- Turki, e) Hassan Abdillahi Hersi Turki, f) Sheikh Hassan Turki, g) Xasan Cabdilaahi Xirsi, h) Xasan Cabdulle Xirsi). Fødselsdato: omkring 1944. Fødested: Region V, Etiopien (Ogaden-regionen i det østlige Etiopien). Nationalitet: Somalisk. Andre oplysninger: a) Efter sigende aktiv i det sydlige Somalia, nedre Juba nær Kismayo, hovedsagelig i Jilibe og Burgabo siden november 2007; b) Familiebaggrund: fra Ogaden-klanen, Reer-Abdille-underklanen; c) medlem af Al-Itihaad Al-Islamiyas ledelse (AIAI); d) Omfattet af foranstaltningerne i forordning (EU) nr. 356/2010 angående Somalia. Den i artikel 2a, stk. 4, litra b), omhandlede dato: 6.7.2004" under overskriften "Fysiske personer" affattes således:
 "Hassan Abdullah Hersi Al-Turki (alias a) Hassan Turki, b) Hassen Abdelle Fihiye, c) Sheikh Hassan Abdullah Fahaih, d) Hassan Al- Turki, e) Hassan Abdillahi Hersi Turki, f) Sheikh Hassan Turki, g) Xasan Cabdilaahi Xirsi, h) Xasan Cabdulle Xirsi). Fødselsdato: ca. 1944. Fødested: Region V, Etiopien (Ogaden-regionen i det østlige Etiopien). Nationalitet: somalisk. Adresse: har efter sigende opholt sig i Sydsomalia, nedre Juba nær Kismayo, hovedsagelig i Jilibe og Burgabo, siden november 2012. Date of designation referred to in Article 2a (4) (b): 6.7.2004."
 (5)
 Punktet "Al-Itihaad Al-Islamiya/AIAI. (alias AIAI) Andre oplysninger: (a) opererer efter sigende i Somalia og Etiopien, (b) ledelsen omfatter Hassan Abdullah Hersi Al-Turki og Hassan Dahir Aweys, (c) AIAI har modtaget økonomisk støtte gennem Al-Haramain Islamic Foundation (Somalia). Den i artikel 2a, stk. 4, litra b), omhandlede dato: 6.10.2001." under overskriften "Juridiske personer, grupper og enheder" affattes således:
 "Al-Itihaad Al-Islamiya/AIAI (alias AIAI). Andre oplysninger: opererer efter sigende i Somalia og Etiopien. Den i artikel 2a, stk. 4, litra b), omhandlede dato: 6.10.2001."


text:
 Avis juridique important
 |
 21994D0224(01)
 Décision n° 1/94 du Conseil d'association CE-Chypre du 14 février 1994 portant dérogation aux dispositions relatives à la définition de la notion de «produits originaires» de l'accord créant une association entre la Communauté économique européenne et la République de Chypre
 Journal officiel n° L 053 du 24/02/1994 p. 0019 - 0022 édition spéciale finnoise: p. 0007
 DÉCISION N° 1/94 DU CONSEIL D'ASSOCIATION CE-CHYPRE du 14 février 1994 portant dérogation aux dispositions relatives à la définition de la notion de « produits originaires » de l'accord créant une association entre la Communauté économique européenne et la république de Chypre (94/112/CE)LE CONSEIL D'ASSOCIATION CE-CHYPRE, vu l'accord créant une association entre la Communauté économique européenne et la république de Chypre (1), signé à Bruxelles le 19 décembre 1972, ci-après dénommé « l'accord », vu le protocole relatif à la définition de la notion de « produits originaires » et aux méthodes de coopération administrative, annexé au protocole additionnel (2) audit accord, et notamment son article 25, considérant que, dans la déclaration commune des parties contractantes relative aux règles d'origine, jointe à l'acte final du protocole définissant les conditions et modalités de la mise en oeuvre de la seconde étape de l'accord créant une association entre la Communauté économique européenne et la république de Chypre, et portant adaptation de certaines dispositions de l'accord (3), signé à Luxembourg, le 19 octobre 1987, et entré en vigueur le 1er janvier 1988, il a été convenu que la Communauté et le conseil d'association CE-Chypre adopteront, après l'entrée en vigueur dudit protocole, une décision sur les demandes de dérogation supplémentaires aux règles d'origine présentées par Chypre pour des produits relevant des positions 6102 et 6103 du tarif douanier commun; considérant que, par la décision n° 1/89 du conseil d'association CEE-Chypre, du 28 juillet 1989, pour les produits en question, une dérogation aux dispositions relatives à la définition de la notion de « produits originaires » a été accordée à Chypre pour une période de deux ans; que, par la décision n° 1/91 du conseil d'association CEE-Chypre du 19 décembre 1991, ladite dérogation a été prorogée pour une nouvelle période de deux ans; considérant que les motifs de ladite décision sont toujours valables; qu'il convient, dès lors, de prolonger ladite dérogation pour une nouvelle période de deux ans, DÉCIDE: Article premier Par dérogation à l'article 3 paragraphe 1 du protocole relatif à la définition de la notion de « produits originaires » et aux méthodes de coopération administrative, les produits figurant à l'annexe I de la présente décision et fabriqués à Chypre sont, dans les limites des quantités indiquées, considérés comme originaires pour l'application de l'accord, aux conditions prévues ci-après. Article 2 1. Aux fins de l'application de l'article 1er, les produits figurant à l'annexe I sont considérés comme originaires de Chypre, à condition que les ouvraisons ou transformations effectuées à Chypre aient pour effet de ranger les produits obtenus sous une position tarifaire autre que celle afférente à chacune des matières mises en oeuvre. 2. Nonobstant le paragraphe 1, la fabrication de vêtements à partir de parties de vêtements relevant du code NC 6217 90 00 n'est considérée comme une ouvraison ou transformation suffisante que si les parties de vêtements ont été obtenues dans la Communauté à partir de tissu coupé à dimension et sont couvertes par une déclaration du fournisseur figurant sur la facture ou sur tout autre document d'accompagnement, dont le modèle figure à l'annexe III. Article 3 Les matières non originaires de Chypre ou de la Communauté utilisées pour la fabrication des produits visés à l'article 1er ne peuvent faire l'objet de ristourne ou bénéficier d'une exonération des droits de douane ou des taxes d'effet équivalant à des droits de douane sous quelque forme que ce soit, à l'exception des montants excédant, éventuellement, les droits correspondants du tarif douanier commun. Article 4 Les certificats de circulation EUR. 1 délivrés en vertu de la présente décision sont revêtus de la mention suivante: « DÉROGATION - DÉCISION N° 1/94 IMPUTATION CONTINGENT COMMUNAUTAIRE » apposée sous la rubrique « Observations », dans une des langues de l'accord. Article 5 Les autorités compétentes de Chypre transmettent à la Commission, tous les mois, le relevé des quantités de tissus figurant à l'annexe II, qui sont importés et exportés par Chypre. Article 6 La présente décision entre en vigueur le jour de son adoption. La présente décision est applicable pendant une période de deux ans à partir du 28 juillet 1993. Fait à Bruxelles, le 14 février 1994. Par le conseil d'association Le président Y. PAPANTONIOU ANNEXE I >TABLE> ANNEXE II >TABLE> ANNEXE III >DEBUT DE GRAPHIQUE>DÉCLARATION CONCERNANT LES PRODUITS N'AYANT PAS LE CARACTÈRE ORIGINAIRE À TITRE PRÉFÉRENTIEL Je soussigné déclare que les marchandises énumérées dans la présente facture (1) ont été obtenues (2) et contiennent les éléments ou matériaux suivants non originaires de la Communauté dans le cadre des échanges préférentiels: (3) (4) (5) (6) Je m'engage à fournir aux autorités douanières toute preuve complémentaire qu'elles jugeront nécessaire. 7 8 (9) Note: Le texte susvisé, complété conformément aux notes de bas de page, constitue la déclaration du fournisseur. Les notes de bas de page ne doivent pas être reproduites. >FIN DE GRAPHIQUE>