text:
Luis Gerald Ortiz Alba (Cochabamba, 27 de abril de 1966 - Warnes, 21 de abril de 2012) fue un político, empresario y ex senador boliviano. Desempeñó el cargo de senador en la Asamblea Legislativa Plurinacional de Bolivia representando al Departamento de Chuquisaca desde 2010 al 2012. Falleció a causa de un accidente aéreo en el de Aeropuerto Internacional de Viru Viru
 Biografía
 Gerald Ortiz nació en la ciudad de Cochabamba el 27 de abril de 1966. Realizó sus estudios primarios y secundarios en el colegio La Salle de Cochabamba y en el Instituto Americano de esa ciudad. Estudió Aviación Civil en el Chieftain Institute de Sídney, Australia, donde residió por cinco años. En 2005 incursionó en la política boliviana. Era también dueño de una empresa aérea de transporte y carga.
 Fue senador por el partido del Movimiento al Socialismo (M.A.S - I.P.S.P) representando al Departamento de Chuquisaca durante el periodo de 2006 al 2010.
 En 2010 fue elegido nuevamente senador de Bolivia, pero esta vez por el partido político del Plan Progreso para Bolivia-Convergencia Nacional (P.P.B - C.N) representando al Departamento de Chuquisaca en la Asamblea Legislativa Plurinacional de Bolivia.
 Fallecimiento
 Gerald Ortiz Falleció en un accidente aéreo a sus 46 años el 21 de abril de 2012 cuando estaba aterrizando en el avión Curtiss C-46 en el Aeropuerto Internacional de Viru Viru, pereciendo también en ese accidente su padre Luis Ortiz Fernández y el técnico mecánico Mario Torres Angles. Solo Yarel Ortiz, hijo del senador, pudo salvarse del accidente aéreo porque fue auxiliado a tiempo siendo llevado a una clínica privada del lugar minutos después del accidente.
 Véase también
 Asamblea Legislativa Plurinacional de Bolivia
 Senadores de Bolivia en 2010-2015
 Diputados de Bolivia en 2010-2015
 Ministerios de Bolivia
 Enlaces externos
 Fallece el Senador Gerald Ortiz en un accidente aéreo en el aeropuerto de Viru Viru
 Imágenes del lugar donde cayó el avión de Gerald Ortiz
 Senador Gerald Ortiz recibe cristiana sepultura
 Accidente del avión Curtiss: La última conversación entre Ortiz y la Torre de Control
 Referencias
 Cochabambinos
 Políticos de Bolivia
 Senadores de Bolivia
 Fallecidos por accidentes aéreos


type: wikipedia

text:
Лѝпник е село в Североизточна България. То се намира в община Разград, област Разград.
 Население
 Численост на населението според преброяванията през годините:
 Етнически състав
 Преброяване на населението през 2011 г.
 Численост и дял на етническите групи според преброяването на населението през 2011 г.:
 Обществени институции
 В селото има 2 магазина, 3 фурни, джамия, читалище, библиотека и др.
 Източници
 Села в област Разград
 Населени места в община Разград


type: other

text:
Rechtspraak.nl - LJN: AO3222
 LJN:�AO3222,�Gerechtshof 's-Hertogenbosch
 , 20.002219.03Print uitspraakDatum uitspraak:09-02-2004Datum publicatie:09-02-2004Rechtsgebied:StrafSoort procedure:Hoger beroepInhoudsindicatie:Verdachte is vanwege de moord in september 1999 in Deventer op een zestigjarige vrouw � na vrijspraak door de rechtbank � door het gerechtshof te Arnhem veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. Na een gegrond verklaarde aanvraag tot herziening heeft de Hoge Raad de zaak verwezen naar het hof Den Bosch voor een nieuwe behandeling. Bij arrest van 9 februari 2004 heeft dit hof de veroordeling van het hof Arnhem gehandhaafd, echter op grond van andere bewijsmiddelen. Het hof concludeert dat op de blouse van het slachtoffer verschillende DNA-sporen afkomstig van de verdachte zijn aangetroffen, dat die sporen consistent zijn aan het gepleegde delict en redelijkerwijs geen andere uitleg toelaten dan dat deze moeten zijn ontstaan bij het plegen van het delict. Het alibi van verdachte wordt verworpen en uit de aard van het toegepaste geweld leidt het hof af dat sprake is geweest van voorbedachte raad. Het motief van verdachte is niet vast komen staan. Oplegging van een hogere of lagere straf is in casu ingevolge de wet niet mogelijk. Op grond van de nog immer geschokte rechtsorde beveelt het hof de gevangenneming van de verdachte.Vindplaats(en):NS 2004, 102Rechtspraak.nlUitspraakparketnummer: 20.002219.03
 De verdachte is bij arrest van het gerechtshof te Arnhem d.d. 22 december 2000, parketnummer 21-000908-00, terzake van �moord� veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van twaalf jaren, met aftrek van de tijd doorgebracht in verzekering en voorlopige hechtenis.
 op of omstreeks 23 september 1999 in de gemeente Deventer opzettelijk en met voorbedachten rade [slachtoffer] van het leven heeft beroofd, immers heeft verdachte met dat opzet en na kalm beraad en rustig overleg de hals van die [slachtoffer] dichtgedrukt/dichtgetrokken/dichtgeknepen (gehouden) en die [slachtoffer] met een mes ��n of meermalen in de borst gestoken, tengevolge waarvan voornoemde [slachtoffer] is overleden.
 1.2. Onderzoek ter plaatse levert het volgende op (proces-verbaal Technische Recherche Politie IJsselland Bps nr. 99-108257 met foto�s 1 tot en met 25 en bijlagen 1 tot en met 16, sluitingsdatum 12 november 1999).
 Op de tussendeur van de hal naar de gang, op de deur tussen de kamer en de gang en op de telefoon in de woonkamer treft de politie dactyloscopische sporen aan. Een van deze sporen (op de deur van de gang naar de kamer) wordt later ge�dentificeerd als zijnde van verdachte, de overige sporen blijken afkomstig te zijn van het slachtoffer.
 1.4. In de aan de achterkamer grenzende serre staat een tafel met drie stoelen, waarvan ��n een rieten stoel met de armleuning parallel aan de tafel en met het zitgedeelte gekeerd naar de zich tevens in de serre bevindende televisie (foto�s 9 en 10). De televisie staat op de �stand-by�-stand. Aan de stoel het dichtst bij genoemde rieten stoel hangt een rood/wit geblokt schort. Op de tafel worden aangetroffen een leesbril, een pen, boodschappenbriefjes, een notitieblokje, een vol glas jus d�orange, een op donderdag 23 september 1999 opengeslagen radio/televisiegids, een TV-afstandsbediening en een ontkurkte, volle fles wijn. Naast de tafel ligt een aantal kranten, waaronder het Deventer Dagblad van donderdag 23 september 1999.
 1.9. Uit de verklaringen van diverse getuigen blijkt dat het slachtoffer zeer punctueel was in het nakomen van afspraken, dat zij bij het invallen van de schemering de lichten in haar woning aandeed en de gordijnen dicht deed, dat zij zeer zorgvuldig was in het afsluiten van haar woning, dat zij �s-avonds de deur niet voor een onbekende zou opendoen, dat alles in haar woning zijn vaste plaats had, dat zij vaste gewoontes had, dat zij �s-avonds vrij laat at, aansluitend de afwas deed en naar het journaal van 20.00 uur keek en dat zij na haar werkzaamheden haar schort zou ophangen aan een haakje in de keuken (getuigen [getuige 1] d.d. 25 september 1999 p. 203 e.v., [getuige 2] d.d. 25 september 1999, p. 207 e.v., [getuige 3] d.d. 26 en 27 september 1999, p. 222 e.v., [getuige 4] d.d. 30 september 1999, p. 239 e.v., [getuige 5] d.d. 27 en 28 september 1999, p. 235 e.v., [getuige 6] d.d. 22 oktober 1999, p. 253 e.v., [getuige 7] d.d. 25 september 1999, p. 210 e.v., [getuige 8] d.d. 25 september 1999, p. 214 e.v.).
 1.10. Voorts staat vast dat het slachtoffer op donderdag 23 september 1999 telefonisch groente en fruit heeft besteld bij getuige [getuige 9]. Deze bestelling zou zij vrijdag 24 september 1999 rond 13.00 uur op de markt in Diepenveen ophalen. Zij had daarbij aangegeven niet eerder te kunnen komen omdat zij die vrijdagochtend een afspraak had in Zutphen en daar tot ongeveer 12.00 zou zijn (mutatie 056 Journaals). Ook aan de bakker, waar het slachtoffer op donderdag 23 september 1999 was, heeft zij meegedeeld dat zij de dag daarop (vrijdag 24 september) naar de groenteboer zou gaan (mutatie 337 Journaals). De afspraak op vrijdagmorgen 24 september te Zutphen betrof een afspraak bij de schoonheidsspecialiste om 10.00 uur [getuige 4] d.d. 30 september 1999, p. 239 e.v. en de kalender van het slachtoffer met vermelding op vrijdag 24 september 1999 �[voornaam getuige 4] 10.00�). Het slachtoffer is genoemde vrijdagmorgen niet op haar afspraak bij de schoonheidsspecialiste verschenen en heeft evenmin haar bestelling groente en fruit die dag opgehaald. De schoonheidsspecialiste heeft diverse malen getracht het slachtoffer die dag telefonisch te bereiken juist omdat zij de punctualiteit van het slachtoffer kende, doch kreeg geen gehoor. De buren van het slachtoffer waarmee zij een dubbele oprit deelde hebben haar op vrijdag 24 september 1999 niet gezien, terwijl een van hen die vrijdagmiddag rondom het huis bezig was en op de dubbele oprit zijn motor heeft gewassen ([getuige 7] en [getuige 10] d.d. 25 september 1999 en 15 november 1999, p. 210 e.v. en 218 e.v. en op 16 januari 2004, aanvullend proces-verbaal d.d. 19 januari 2004).
 1.11. De politie toont op maandag 27 september 1999 de woning aan [getuige 3], de huishoudelijke hulp van het slachtoffer, die de gewoonten van het slachtoffer en de woning goed kent en op donderdag 23 september 1999 in de ochtend nog in de woning had gewerkt. Het valt deze getuige op dat er geen afwas op het aanrecht staat, dat het rood/wit geblokte schort dat normaal gesproken in de keuken hangt thans aan een stoel in de serre hangt, dat - gelet op de inhoud van de koelkast - het slachtoffer niet op vrijdagmorgen haar boodschappen bij Albert Heijn heeft gedaan. Voorts deelt de getuige aan de politie mede dat een stoel die aan de tafel in de serre is aangetroffen (een rieten stoel) de stoel is waarin het slachtoffer televisie placht te kijken. Deze stoel staat altijd voor de serredeuren, behalve als het slachtoffer televisie gaat kijken; zij zet dan een van de stoelen aan de tafel weg en haar �televisiestoel� daarvoor in de plaats. [getuige 6] die via �Opsporing Verzocht� een opname van de serre zoals door de politie aangetroffen heeft gezien, verklaart eensluidend omtrent het aangetroffen schort en de rieten �televisiestoel� ([getuige 6] d.d. 22 oktober 1999, p. 253 e.v.)
 1.12. Aan de hand van bovenomschreven �stille getuigen� (zoals de situatie in de serre, de post op de mat van de voordeur, het opgemaakte bed, de gordijnen dicht, het licht aan), hetgeen goede bekenden van het slachtoffer omtrent haar vaste gewoonten verklaren en het feit dat het slachtoffer niet op haar afspraak op vrijdagmorgen 24 september 1999 verscheen en evenmin die dag haar bestelling kwam afhalen constateert de politie dat het tijdstip van overlijden op 23 september 1999 niet ver na 20.36 uur ligt.
 op de achterzijde van de kraag van de blouse is een bloedspoor #10 aangetroffen waarvan het DNA-profiel overeenkomt met het DNA-profiel van de verdachte. De kans dat een willekeurig gekozen mannelijk persoon eenzelfde profiel bezit bedraagt minder dan ��n op de miljard. Spoor #10 is een enkelvoudig profiel;
 uit spoor #20 kon een volledig DNA-profiel worden afgeleid dat overeenkomt met het profiel van de verdachte. De kans dat een willekeurig gekozen mannelijk individu dit DNA-profiel bezit bedraagt minder dan ��n op de miljard;
 uit spoor #9 kon een partieel profiel worden afgeleid dat overeenkomt met de desbetreffende kenmerken in het profiel van de verdachte. De kans dat een willekeurig gekozen mannelijk individu dit DNA-profiel bezit bedraagt minder dan ��n op de miljoen;
 2.1.5. Door ing. Eikelenboom is aan de hand van foto�s en stukken van overtuiging een bloed- en biologisch sporenonderzoek verricht. Deze deskundige is daarbij op grond van een aantal bevindingen tot de volgende conclusies gekomen (zie rapport d.d. 22 januari 2004):
 1*- het bloedvlekje #10, dat is ontstaan door een kleine hoeveelheid vloeibaar bloed, is van dien aard dat, gelet op het feit dat bloed bij kleine verwondingen snel stolt dan wel droogt, aannemelijk is dat het afkomstig is van een wondje dat kort v��r of tijdens het contact met de blouse is ontstaan;
 Zowel voor wat betreft het bloedvlekje in de buitenste kraag aan de achterzijde van de blouse (spoor #10) als ten aanzien van de sporen #9, #18, # 19 en # 20 geldt immers, gelet op de plaats van spoor #10 en de bevindingen van ing. Eikelenboom inzake de andere sporen, dat het niet aannemelijk is te achten dat deze sporen bij een normaal en zakelijk contact op de blouse terecht zijn gekomen. Dat tussen de verdachte en het slachtoffer bij enige ontmoeting tussen hen v��r de avond van het overlijden van het slachtoffer een ander dan een normaal en zakelijk contact heeft plaatsgevonden is op geen enkele wijze gebleken. De verdachte heeft slechts de mogelijkheid geopperd dat hij het slachtoffer heeft aangeraakt op een moment dat zij emotioneel was. De verdachte heeft echter desgevraagd verklaard dat hij zich in concreto een zodanig contact niet kan herinneren. Bovendien valt niet in te zien hoe een dergelijk gebaar, gezien de bevindingen van ing. Eikelenboom, alle op de blouse aangetroffen sporen met DNA van de verdachte zou kunnen verklaren. Voorts acht het hof het niet aannemelijk dat het slachtoffer, van wie uit verklaringen van familie en bekenden blijkt dat zij zich zorgvuldig placht te kleden en er altijd goed verzorgd uitzag, op de avond dat zij om het leven is gebracht een blouse zou hebben gedragen met een bloedvlekje in de kraag en rozerode vlekken op verschillende andere plaatsen die daar bij een eerdere gelegenheid al in zijn gekomen. Het hof heeft ter terechtzitting van 26 januari 2004 de blouse bekeken en geconstateerd dat zowel het bloedvlekje in de kraag als de rozerode vlekken aan de voorzijde van de blouse (vooral langs de hals) met het blote oog duidelijk waarneembaar zijn.
 2.1.9. Anders dan de raadsman van de verdachte bij pleidooi heeft gesteld, ziet het hof in de brief van dr. De Knijff d.d. 22 januari 2004, houdende de beantwoording van een aantal door de raadsman aan dr. De Knijff gestelde vragen, geen standpunt dat in tegenspraak is met de door het hof onderschreven conclusies en bevindingen van ing. Eikelenboom. Het hof stelt vast dat dr. De Knijff in die brief weliswaar opmerkt dat vrijwel nimmer te voorspellen valt �f DNA wordt overgedragen, maar dat hij in die brief tevens opmerkt dat achteraf voor die overdracht een mogelijke (en soms enige) verklaring kan worden gegeven. Ter terechtzitting van 26 januari 2004 heeft dr. De Knijff bovendien verklaard dat hij DNA-deskundige en geen sporendeskundige is en hij zich derhalve niet deskundig acht om aan de in dit geval aangetroffen sporen enige conclusie te verbinden omtrent de wijze waarop deze kunnen en/of moeten zijn overgebracht. Dr. De Knijff heeft voorts verklaard dat hij uit de bevindingen van het NFI (dr. Kloosterman en ing. Eikelenboom) begrijpt dat zijn constatering (in zijn brief van 22 januari 2004 aan de raadsman) dat in de onderzochte mengsporen zeer veel DNA van het slachtoffer is aangetroffen en slechts een geringe hoeveelheid DNA van de verdachte, ten aanzien van spoor #20 niet opgaat. Dr. De Knijff heeft verder de verklaring van ing. Eikelenboom onderschreven dat, als bij onderzoek van sporen met behulp van de crimescope geen fluorescentie wordt waargenomen, dit betekent dat er geen indicatie is voor de aanwezigheid van lichaamsvloeistoffen. Dr. De Knijff heeft desgevraagd bevestigd dat bij die sporen de hypothese dat het celmateriaal van speekseldruppeltjes afkomstig kan zijn, niet past.
 2.1.10. Aan het vorenstaande doet naar het oordeel van het hof verder evenmin af dat � zoals door de raadsman van de verdachte naar voren gebracht - niet m��r bloed van de verdachte is aangetroffen, in de lichtrode substantie geen DNA van de verdachte uit zweet of speeksel is aangetroffen, het microsporenonderzoek aan het vest, de benen en het gezicht van het slachtoffer geen aanwijzingen tegen de verdachte heeft opgeleverd, en op de microsporenfolie van het gezicht van het slachtoffer behalve geen zichtbare bloedsporen ook geen andere bijzonderheden (zie rapport dr. Kloosterman d.d. 19 januari 2004, pagina 6) zijn waargenomen.
 2.1.12. Folies als waarmee het gelaat van het slachtoffer is bemonsterd hebben, zoals door dr. Kloosterman ter terechtzitting van 26 januari 2004 toegelicht, ten doel een oppervlak te bemonsteren op de aanwezigheid van sporen zoals vezels en haren. Een constatering �dat daarop geen zichtbare bloedsporen of andere bijzonderheden zijn waargenomen� dient dan ook in die context te worden geplaatst. Reeds daarom kan naar het oordeel van het hof uit het niet vermeld zijn van enige waarneming van make-up op een dergelijk folie niet de conclusie worden verbonden dat het slachtoffer geen make-up (in het bijzonder foundation) zou hebben gedragen op het moment dat zij werd vermoord. Het hof acht voorts het uitgangspunt van ing. Eikelenboom, dat de lichtrode substantie die op verschillende plaatsen op de blouse is aangetroffen make-up betreft, door de op pagina 10 van zijn rapport van 22 januari 2004 daarvoor gegeven argumenten (waaronder de kleur van de substantie, de locaties van de substantie op de blouse - in de buurt van de hals en het gezicht van het slachtoffer - in relatie tot de in het sectieverslag neergelegde bevindingen dat zich een groot aantal geweldshandelingen rond deze locaties heeft afgespeeld en een experiment met een proefpersoon met foundation op het gezicht die een wit truitje droeg met een kraag), een deugdelijk gemotiveerd en daarmee betrouwbaar uitgangspunt.
 2.2.1. Door de raadsman van de verdachte is ter terechtzitting van dit hof aangevoerd dat de blouse S12 en het daarvan kennelijk verkregen sporenmateriaal van het bewijs moeten worden uitgesloten. Ten gevolge hiervan zou de verdachte moeten worden vrijgesproken van het ten laste gelegde. De raadsman heeft daartoe � zakelijk weergegeven � het volgende gesteld:
 2.2.2. Daartoe heeft de raadsman � samengevat en zakelijk weergegeven � het volgende aangevoerd.
 2.2.5. Dit verweer � strekkende tot uitsluiting van het op de blouse van het slachtoffer aangetroffen sporenmateriaal - wordt in al zijn onderdelen verworpen.
 2.2.6. Het hof stelt voorop dat ten aanzien van de identificatie van de blouse van het slachtoffer � anders gezegd: de vraag of de blouse die in het NFI is onderzocht en waarover door de deskundigen dr. Kloosterman en ing. Eikelenboom is gerapporteerd dezelfde is als de door het slachtoffer ten tijde van het delict gedragen blouse � redelijkerwijs geen enkele twijfel kan bestaan. Dat dit w�l het geval zou zijn is overigens door de raadsman ook niet betoogd. De in het NFI onderzochte blouse zoals deze ter terechtzitting van dit hof op 26 januari 2004 door de advocaat-generaal als stuk van overtuiging is overgelegd is identiek aan de blouse die door het slachtoffer werd gedragen zoals afgebeeld op de zich bij de stukken bevindende foto�s die op de plaats van het delict door de technische recherche zijn genomen na het aantreffen van het slachtoffer. Daar komt bij dat de blouse van het slachtoffer voortdurend genummerd is geweest als S12.
 (a. �)
 2.2.9. Blijkens de Nota van toelichting bij het Besluit DNA-onderzoeken (1994), Stb. 1994, 522, p. 11 en 16 beoogt de werkwijze met het identiteitszegel � zoals omschreven in de weergegeven bepalingen � de bescherming van de persoonlijke levenssfeer van de personen van wie het materiaal afkomstig is, doordat het celmateriaal voor degenen die het DNA-onderzoek verrichten, geen op personen herleidbare gegevens bevat en de verslagen van het onderzoek kunnen worden bewaard zonder bijzondere waarborgen ter bescherming van de persoonlijke levenssfeer.
 2.2.13. Het feit dat door de technische recherche niet meer is na te gaan wanneer de foto�s zijn gemaakt van de locatie waar het mes P1 is aangetroffen alsmede het gegeven van een aantal administratieve onzorgvuldigheden inzake het gebruik van BPS-nummers en de datum waarop de verhuizing van de technische recherche heeft plaatsgevonden, welke onzorgvuldigheden overigens inmiddels deels zijn verklaard en/of hersteld, zijn naar het oordeel van het hof - noch op zichzelf noch in samenhang met elkaar bezien - zodanig zwaarwegend dat hierdoor afbreuk wordt gedaan aan de zorgvuldigheid van het opsporingsonderzoek in zijn geheel.
 2.3.2. De verdachte heeft aangevoerd dat hij ten tijde van het delict niet in Deventer is geweest. Naar zijn zeggen is verdachte op de genoemde dag omstreeks 19:15 uur met zijn auto vertrokken uit Utrecht (Jaarbeurshal) en is hij via de autosnelweg A28, afslag �t Harde en Dronten naar zijn woning in [plaats] gereden. Hij zegt dat hij daar omstreeks 21:00 uur is aangekomen. Zijn echtgenote en dochter waren thuis en nog op. De verdachte zou vervolgens nog een lamp van zolder hebben gehaald en zich daarbij pijnlijk hebben gestoten aan een hometrainer. Pas de volgende ochtend zou hij weer uit zijn woning zijn vertrokken en wel naar zijn werk te Zwolle.
 2.3.3. Gebleken is dat de verdachte op 23 september 1999 om 20:36 uur met zijn mobiele telefoon contact heeft gehad met het vaste telefoontoestel in de woning van het slachtoffer te Deventer. De vastgestelde gespreksduur bedraagt 16 seconden. De verbinding is opgebouwd via het telefoonbasisstation 14501 van de provider KPN. Dit basisstation staat opgesteld in het centrum van Deventer. De verdachte erkent dat hij toen heeft gebeld met het slachtoffer � hij zou haar kort fiscale informatie hebben gegeven � maar naar zijn zeggen bevond hij zich toen niet in of vlak bij Deventer, maar belde hij op de snelweg A28, waarschijnlijk nabij de afslag �t Harde, vanuit zijn auto. Dit is � volgens de opgave van de deskundige Rijnders - ruim 24 km van basisstation 14501.
 Een basisstation is in feite een zend- en ontvanginstallatie (dossier p. 164). Een mobiele telefoon die belt maakt een keuze uit het aanbod van basisstations, afhankelijk van het sterkste signaal en de beste kwaliteit. De mobiele telefoon kiest ��n basisstation. Indien echter het beste basisstation vol is, wordt door de mobiele telefoon het een na beste station gekozen; dan ziet de mobiele telefoon dat laatste station als beste station (dossier p. 165). Met een computersimulatie hebben we het bereik beoordeeld van basisstation 14501. Het resultaat staat op een kaartje dat de rechter-commissaris aanduidt met nr. 5 (dossier p. 178) en op grond hiervan moet worden geconcludeerd dat de mobiele telefoon (hof: van verdachte op 23 september 1999 te 20.36 uur) zich in of in de onmiddellijke omgeving van Deventer moet hebben bevonden (dossier p. 167).
 Op 8 december 1999 heb ik met een KPN-auto met apparatuur voor veldsterktemeting van het gsm-netwerk een test uitgevoerd. Ik ben gaan rijden vanaf het opstelpunt van basisstation 14501 in de Nieuwstraat in Deventer. Met speciale apparatuur werd het aankiezen van andere basisstations tegengehouden om de gsm te dwingen het basisstation 14501 te kiezen. Als maximale afstand van bereik tussen de gsm en basisstation 14501 is 12 km. gemeten, en dat nog maar heel even, zo�n 2-3 seconden; daarna viel de gsm terug op andere basisstations. Uit deze test blijkt hetzelfde resultaat als uit de computersimulatie (dossier p. 167-168).
 Elk basisstation heeft een uniek bakensignaal, waarmee dat basisstation wordt ge�dentificeerd. Mobiele telefoons selecteren, in geval van een �handover� naar een ander basisstation, met behulp van het systeem van bakensignalen de juiste basisstations. De uiteindelijke keuze van dit station wordt gedefinieerd aan de hand van een �lijst van nabijgelegen basisstations� die zich in elk basisstation bevindt. In deze lijst wordt exact afgebakend naar welk volgend basisstation � dat in de lijst moet staan vermeld - de gsm-verbinding moet worden doorgeschakeld. Het bakensignaal van basisstation 14501 werd in september 1999 uitgezonden via radiokanaal 3. Dit kanaal werd toen ook gebruikt door de bakens van basisstations 10515 (Nunspeet) en 14768 (Zwolle). Deze stations liggen veel dichter bij de A28, afslag �t Harde dan station 14501. Deze afstanden zijn 6,6 km (Nunspeet), 17,4 km (Zwolle) en ruim 24 km (Deventer). Het KPN-radioplanningssysteem heeft berekend dat de signaalsterktes van de basisstations Nunspeet en Zwolle, ter hoogte van �t Harde, het uiterst zwakke bakensignaal van basisstation 14501 te Deventer volledig zullen hebben verstoord. Omdat bakensignalen continu worden uitgezonden, is de storing als constante factor aanwezig. Ten gevolge daarvan kon een mobiele telefoon ter hoogte van �t Harde het bakensignaal van basisstation 14501 niet hebben ontvangen en zolang dat niet het geval was kon er geen verbinding via basisstation 14501 worden opgebouwd.
 Direct naast de afslag A28 �t Harde bevindt zich KPN-opstelpunt 1221. Daarop bevinden zich de basisstations 14793, 14794 en 14795. De aanwezigheid van sterke radiosignalen, afkomstig van dit opstelpunt, maken het logisch dat gsm-verbindingen in die omgeving over dit opstelpunt worden geleid of eventueel, onder de invloed van de �lijst van nabijgelegen basisstations� via naburige basisstations.
 Ook indien sprake zou zijn van verhoogde radiopropagatie is het niet aannemelijk dat in de omgeving van �t Harde een basisstation uit Deventer kan voorkomen op de �lijst van nabijgelegen basisstations�. In 1999 stond langs de A28 reeds een aanzienlijke hoeveelheid basisstations. Een mobiele telefoon rijdend op de A28 zal dan ook in 1999, gedwongen via de �lijst van nabijgelegen basisstations� zeer waarschijnlijk opeenvolgende lokale basisstations hebben gekozen.
 Het is dan ook zeer onaannemelijk dat een mobiele telefoon op 23 september 1999 om 20:36 uur vanuit �t Harde een verbinding via basisstation 14501 in Deventer kon opbouwen.
 Volgens deze deskundige is het in principe mogelijk, maar hoogst onwaarschijnlijk dat een mobiele telefoon op de A28 nabij �t Harde met een zendvermogen van maximaal 2 Watt vanuit een voertuig zonder carkit en buitenantenne verbinding met basisstation 14501 te Deventer kan maken. Dat geldt eveneens wanneer met het hoogteprofiel tussen Deventer en �t Harde rekening wordt gehouden. Een dergelijke verbinding zou slechts mogelijk zijn indien er sprake is van bijzondere propagatieverhoudingen, bijv. weersomstandigheden � prof. Jondral noemt onweer - en indien er geen basisstation in de buurt van de gsm te vinden was dat een betere verbinding tot stand kon brengen dan basisstation 14501 te Deventer.
 Volgens deze deskundige kunnen bijzondere elektrische verschijnselen in de atmosfeer op grote hoogte (de ionosfeer), als gevolg van uitbarstingen van de zon leiden tot abnormale propagatie (lees: voortplanting) van radiogolven op de korte golf, bij radiogolven met frequenties van 3 Mhz tot 30 MHz. Echter in de frequentiebanden van de gsm-radiosignalen (900 MHz c.q. 1800 MHz) hebben verschijnselen in de ionosfeer in het geheel geen invloed op de signaalsterkte. Ontvangst over abnormaal grote afstanden op de gsm-frequenties kan alleen optreden door bijzondere buigingsverschijnselen in de atmosfeer op de hoogte van zender en ontvanger, dus van grondniveau tot maximaal enkele tientallen meters hoogte. Dit kan optreden bij zeer stil weer � zoals stille zomernachten of dagen met grondmist of smog - waarbij zich in de atmosfeer vlak bij de grond stabiele luchtlagen vormen met temperatuur-inversie. Zulke luchtlagen kunnen radiogolven afbuigen of weerkaatsen zodat ontvangst voorbij de horizon kan optreden. Deze weersomstandigheden waren op 23 september 1999 geheel afwezig (rapport KNMI d.d. 8 oktober 2002). Voorts leert een schatting van de veldsterkte over de afstand tussen de A28 bij �t Harde en basisstation 14501 te Deventer dat het signaalniveau ongeveer 30 dB (een factor 1000) onder het minimale ontvangstniveau van een mobiele telefoon ligt. Het is dan ook uitgesloten dat op 23 september 1999 een gesprek kon worden opgebouwd, onderhouden en normaal afgesloten tussen een gsm zoals die van verdachte, vanuit een voertuig zonder carkit en zonder buitenantenne, vanaf �t Harde met basisstation 14501 te Deventer.
 2.3.11. Op de terechtzitting van 8 december 2003 is als deskundige gehoord R. Steens. Deze is tot 1999 verantwoordelijk geweest voor de architectuur van het KPN-netwerk. Deze deskundige acht het niet onmogelijk, maar - gelet op de architectuur van het netwerk - buitengewoon onwaarschijnlijk dat signalen op de gsm-frequenties vanuit het opstelpunt in de Nieuwstraat te Deventer tot aan de omgeving van �t Harde kunnen reiken. Door propagatie is het mogelijk dat radiogolven zeer grote afstanden overbruggen, maar de verstoring door andere stations brengt mee dat er weinig keuze is in het aanklikken van basisstations. Ondanks propagatie zal toch een van de buren van een basisstation worden gekozen. Tussen �t Harde en Deventer stonden ook al in 1999 honderden basisstations.
 Steens heeft wel gewezen op de mogelijkheid van een fout bij de invoer van gegevens. Om de twee weken worden in de zondagnacht alle parameters van alle stations opnieuw ingevoerd. Niet kan worden uitgesloten dat hierbij abusievelijk een station in de omgeving van �t Harde nummer 14501 heeft gekregen, terwijl het basisstation in Deventer hetzelfde nummer had. Wel zal dan zo�n fout op zijn laatst op maandag of dinsdag worden opgemerkt en voor de donderdag in die week al zijn hersteld. Vanaf 1996 worden alle parameters centraal � en niet door een monteur � ingevoerd.
 2.3.12. De verdediging heeft aangevoerd dat op donderdag 23 september 1999 een reparatie is uitgevoerd aan basisstation 14801 te Wezep en dat, gelet op de mogelijkheid van fouten bij de invoer van gegevens, dat station vervolgens abusievelijk nummer 14501 zou kunnen hebben gekregen. Het hof gaat aan deze louter theoretische mogelijkheid voorbij. Dat er een invoerfout zou zijn gemaakt is slechts als mogelijkheid geopperd zonder concrete onderbouwing. Voorts is niet gebleken dat het uitvoeren van reparaties tot gevolg heeft dat de parameters zoals het nummer van het basisstation veranderen. Bovendien blijkt uit de lijst van basisstation-instellingen in september 1999 - welke lijst is gevoegd bij de brief d.d. 4 december 2003 van J.D. Rijnders aan de heer Emaus, overgelegd ter terechtzitting van het hof van 8 december 2003 - dat het basisstation 14801 niet is vermeld - evenmin als basisstation 14501 - op de lijst van nabijgelegen basisstations die geldt voor de basisstations op KPN-opstelpunt 1221 (�t Harde). Een verbinding van een mobiele telefoon bij �t Harde met basisstation 14801 te Wezep is dus, om de hiervoor genoemde redenen, niet waarschijnlijk.
 2.3.13. De verdediging heeft betoogd dat, op grond van rapportages van J.J.R Heinen en J.A. Sterrenburg, kan worden aangenomen dat het betreffende telefoongesprek zeer wel vanuit de omgeving van �t Harde kan zijn gevoerd.
 Het hof deelt deze opvatting niet. Ter terechtzitting van 8 december 2003 heeft J.J.R. Heinen, gehoord als deskundige, na bestudering van de nabuurlijst en de bedekkingskaart met basisstations in het relevante gebied, geconcludeerd dat de lijst van instellingen van basisstations in september 1999 correct is en dat dit in de regel inhoudt dat, als een �cell� (basisstation) vol is, een naburige �cell� wordt aangeklikt. Zijn aanvankelijke conclusie dat de onderhavige telefoonverbinding �waarschijnlijk� was heeft deze deskundige gewijzigd in �mogelijk�.
 Heinen heeft wel zijn opvatting gehandhaafd dat de verbinding mogelijk was en wel ten gevolge van radiopropagaties op het bewuste tijdstip. Hij heeft echter tevens meegedeeld dat hij niet heeft onderzocht of die dag op de frequentie van 900 MHz � op welke frequentie het onderhavige
 2.3.15. Het hof overweegt hieromtrent dat niet is gebleken dat de politie de timing advance gegevens welbewust buiten het opsporingsonderzoek heeft gehouden om de positie van de verdachte daardoor te verzwakken. De verdachte is niet aanstonds na het delict, maar eerst op 19 november 1999 aangehouden. Uit het verhoor van G.H Emaus (Bureau technische ondersteuning van de politie) ter terechtzitting van 8 december 2003 is gebleken dat het team dat belast was met het onderzoek in de onderhavige zaak in november 1999 aan hem, Emaus heeft gevraagd te onderzoeken of het mogelijk is een mobiele telefoonverbinding op te bouwen tussen de A28 bij �t Harde en het basisstation in Deventer en dat pas bij zijn contact met de provider (KPN) is gesproken over de timing advance waarden, maar dat toen die gegevens niet meer beschikbaar bleken te zijn. Overigens is naar het oordeel van het hof het ontbreken van de timing advance gegevens gecompenseerd door uitvoerig onderzoek door verschillende deskundigen naar de mogelijkheid dat verdachte het bewuste telefoongesprek heeft gevoerd vanaf de A28 nabij �t Harde.
 2.3.16. Resumerend is het hof van oordeel dat het niet aannemelijk is dat de verdachte het telefoongesprek op 23 september 1999 om 20:36 uur heeft gevoerd vanaf de A28 nabij afslag �t Harde. Het hof is in tegendeel van oordeel dat het feit dat dit gesprek is gevoerd via basisstation 14501 te Deventer er op duidt dat de verdachte op het genoemde tijdstip in of nabij Deventer was. Het hof baseert zich hierbij op onder meer de bovengenoemde deskundigen Rijnders, Steens, Jondral en Brussaard. Hetgeen hiertegen is ingebracht door de deskundigen Heinen en Sterrenburg acht het hof onvoldoende onderbouwd en niet concludent. Er is geen reden de resultaten van de hiervoor besproken deskundigenonderzoeken buiten beschouwing te laten.
 2.3.17. Voorts overweegt het hof nog dat de verklaring van de verdachte dat hij op 23 september 1999 omstreeks 21:00 uur is thuisgekomen, onvoldoende steun vindt in de verklaringen van zijn echtgenote en van zijn dochter. Wat de verklaringen van de echtgenote betreft stelt het hof vast dat volgens haar eerste verklaring - ten overstaan van de politie - de verdachte die avond voor zijn werk is weggeweest en dat de avond waarop de verdachte zich heeft gestoten aan de hometrainer een veel latere avond dan 23 september 1999 is geweest. Weliswaar heeft de echtgenote later - als getuige bij de rechtbank en het gerechtshof te Arnhem � de verklaringen van de verdachte bevestigd, maar uit het geheel der verklaringen is voor het hof niet aannemelijk geworden dat de verklaring van de verdachte omtrent het tijdstip van thuiskomen juist is.
 3.2. Het slachtoffer is immers op verschillende wijzen � verwurging, steken met een scherp voorwerp, mechanisch samendrukkend geweld � en op verschillende plaatsen � hals, diverse plaatsen op de borst � verwond. De verdachte moet zich ofwel tevoren van een steekvoorwerp hebben voorzien, ofwel dit steekvoorwerp in de woning van het slachtoffer erbij gepakt hebben. Toen het slachtoffer al op de grond lag is zij meermalen in de borst gestoken (rapport ing. Eikelenboom d.d. 22 januari 2004, p. 14).
 3.4. Aldus komt het hof tot de conclusie dat de verdachte niet slechts opzettelijk heeft gehandeld, maar ook met voorbedachte raad. Dit laatste is in de tenlastelegging en bewezenverklaring nader uitgedrukt met de woorden �na kalm beraad en rustig overleg�.
 Bij de strafoplegging door het gerechtshof te Arnhem is in aanmerking genomen dat aan het bewezenverklaarde feit financi�le motieven van de verdachte ten grondslag hebben gelegen. Nu naar het oordeel van het thans in herziening oordelende hof het motief van de verdachte niet is komen vast te staan, wordt dit onderdeel van de redengeving niet overgenomen.
 5.3. Bij de onderhavige uitspraak wordt de door het gerechtshof te Arnhem uitgesproken veroordeling tot een gevangenisstraf voor de duur van twaalf jaren � onder verbetering van gronden � gehandhaafd. Naar het oordeel van het hof is de rechtsorde door het bij die veroordeling bewezenverklaarde feit (nog immer) ernstig geschokt. Dit brengt mee dat sprake is van een gewichtige reden van maatschappelijke veiligheid, welke de onverwijlde vrijheidsbeneming vordert van de verdachte. Het hof zal dan ook de gevangenneming van de verdachte bevelen. Deze beslissing wordt afzonderlijk geminuteerd.


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 |
 52013PC0152
 Proposta de DECISÃO DO CONSELHO que autoriza os Estados-Membros a ratificar, no interesse da União Europeia, a Convenção sobre Trabalho Digno para os Trabalhadores Domésticos, de 2011, da Organização Internacional do Trabalho (Convenção n.o 189) /* COM/2013/0152 final - 2013/0085 (NLE) */
 EXPOSIÇÃO DE MOTIVOS
 1. CONTEXTO DA PROPOSTA
 A presente proposta permitirá aos Estados‐Membros
 ratificar legalmente a Convenção n.o 189 sobre Trabalho Digno para os
 Trabalhadores Domésticos, de 2011, da Organização Internacional do Trabalho
 (OIT), a seguir «Convenção n.o 189 sobre o Trabalho Doméstico» ou «Convenção».
 A Convenção n.o 189 sobre o Trabalho Doméstico
 foi adotada na 100.a sessão da Conferência Internacional do Trabalho, em 16 de
 junho de 2011, e deverá entrar em vigor em setembro de 2013. A Convenção fixa
 as normas mínimas gerais em matéria de proteção do trabalho para os
 trabalhadores domésticos.
 Desde dezembro de 2012, a Convenção n.o 189
 sobre o Trabalho Doméstico foi ratificada por três Estados pertencentes à OIT.
 Conta‐se entre as convenções da OIT classificadas pela própria
 organização como atualizadas e, por conseguinte, ativamente promovidas.
 A União Europeia (UE) está empenhada em
 promover a agenda para o trabalho digno, tanto a nível interno como nas suas
 relações externas. As normas laborais são um elemento fundamental do conceito
 de trabalho digno. A ratificação das convenções da OIT por parte dos Estados‐Membros
 é um sinal importante do empenho político da União para melhorar as normas
 laborais em todo o mundo.
 Além disso, no âmbito da estratégia da UE para
 a erradicação do tráfico de seres humanos[1],
 a Comissão instou os Estados‐Membros a ratificarem todos os instrumentos,
 acordos e obrigações jurídicas internacionais que permitam melhorar a eficácia,
 a coordenação e a coerência da luta contra o tráfico de seres humanos. Estes
 incluem a Convenção n.o 189 sobre o Trabalho Doméstico.
 É, por isso, necessário que sejam levantados,
 a nível da UE, todos os obstáculos jurídicos à ratificação pelos Estados‐Membros
 da Convenção n.o 189 sobre o Trabalho Doméstico, cujo teor não suscita
 preocupações à luz do acervo da União.
 As disposições da Convenção n.o 189 sobre o
 Trabalho Doméstico pretendem contribuir para travar os abusos e a exploração de
 que são alvo os trabalhadores domésticos. O Artigo 1.o da Convenção define como
 trabalhador doméstico qualquer pessoa que exerce atividades de trabalho
 doméstico (trabalho realizado num domicílio ou para um domicílio), no âmbito de
 uma relação de trabalho. A Convenção exige
 que os Estados‐Membros da OIT tomem medidas para evitar a violência e o
 trabalho infantil no quadro do emprego doméstico. O artigo 3.o protege os
 direitos laborais fundamentais dos trabalhadores domésticos, exigindo que cada
 Estado parte da Convenção adote as medidas nela enunciadas para respeitar,
 promover e aplicar os princípios e direitos fundamentais no trabalho. Outras
 disposições exigem, designadamente, que os Estados pertencentes à OIT:
 ·
 estabeleçam uma idade mínima para o trabalho
 doméstico e salvaguardas para os trabalhadores com menos de 18 anos;
 ·
 impeçam situações de abuso e de violência;
 ·
 garantam condições de trabalho justas e
 dignas;
 ·
 assegurem que os trabalhadores sejam informados dos
 termos e condições das suas funções;
 ·
 regulamentem o recrutamento de
 trabalhadores no estrangeiro e assegurem a liberdade de circulação;
 ·
 prescrevam a igualdade de tratamento entre os
 trabalhadores domésticos e os outros trabalhadores, no que diz respeito à
 remuneração e às prestações sociais;
 ·
 regulamentem e controlem as agências de emprego
 privadas; e ainda
 ·
 desenvolvam um mecanismo específico de recurso.
 A Convenção n.o 189 sobre o Trabalho Doméstico
 refere‐se a domínios do direito da União em que o grau de regulamentação
 já se encontra numa fase avançada.
 A Convenção aborda principalmente aspetos ligados
 à área da política social, em que a legislação da União estabelece prescrições
 mínimas em matéria de saúde e segurança no trabalho, proteção dos jovens no
 trabalho, proteção da maternidade, informação por escrito, tempo de trabalho,
 imigração e trabalho temporário[2].
 A Convenção aborda aspetos relativos ao
 domínio da luta contra a discriminação, em que a legislação da União estabelece
 requisitos mínimos de igualdade no emprego, igualdade entre homens e mulheres e
 proteção da maternidade[3].
 A Convenção trata também aspetos relacionados
 com a cooperação judiciária em matéria penal e no domínio do asilo e da
 imigração, em que a legislação da União estabelece requisitos mínimos contra o
 tráfico de seres humanos e sanções aplicáveis aos empregadores[4].
 Além disso, o artigo 8.o da Convenção sobre o
 Trabalho Doméstico trata da proteção dos trabalhadores domésticos migrantes,
 que inclui aspetos relacionados com a livre circulação de trabalhadores ao
 abrigo da legislação da União[5].
 2. RESULTADOS DAS CONSULTAS DAS PARTES
 INTERESSADAS E DAS AVALIAÇÕES DE IMPACTO
 Não aplicável.
 3. ELEMENTOS JURÍDICOS DA PROPOSTA
 Em conformidade com as regras em matéria de
 competência externa que foram elaboradas pelo Tribunal de Justiça da União
 Europeia[6]
 e, mais especificamente, no que diz respeito à celebração e ratificação de uma
 Convenção da Organização Internacional do Trabalho[7], os Estados‐Membros não
 podem decidir com autonomia sobre a ratificação da Convenção sem autorização
 prévia do Conselho, uma vez que a Convenção incide parcialmente em matérias da
 competência da União.
 Por outro lado, a União Europeia não pode, ela
 própria, ratificar convenções da OIT, uma vez que apenas os Estados podem ser
 partes nessas convenções.
 Consequentemente, se o objeto de um acordo ou
 contrato incide parcialmente em matérias da competência da União e parcialmente
 dos Estados‐Membros, as instituições da União e os Estados‐Membros
 devem tomar todas as medidas necessárias para melhor assegurar a cooperação na
 ratificação da Convenção e no cumprimento dos compromissos dela decorrentes[8].
 No que diz respeito às três convenções da OIT
 adotadas na última década e que incidiam parcialmente em matérias da
 competência da União, o Conselho autorizou os Estados‐Membros a
 ratificar, no interesse da União, as partes coincidentes com o âmbito de
 competência da União[9].
 A Comissão adotou também uma proposta de decisão do Conselho no que diz
 respeito à Convenção n.o 170 sobre os Produtos Químicos[10].
 Mais especificamente, no que diz respeito à
 Convenção n.o 189 sobre o Trabalho Doméstico, o nível de regulamentação nos
 diferentes aspetos da política social e nos domínios da luta contra a
 discriminação, da cooperação judiciária em matéria penal e do asilo e imigração
 abrangidos pela convenção, atingiu uma fase tão avançada que os Estados‐Membros
 já não podem agir de forma soberana no domínio externo a este respeito[11]. O artigo 153.o do TFUE
 constitui a principal base jurídica para o respetivo direito da União, que, na
 maioria dos casos, é mais pormenorizado do que os princípios gerais
 estabelecidos na Convenção n.o 189 sobre o Trabalho Doméstico. Não existe
 contradição entre os princípios gerais estabelecidos na Convenção e o direito
 da União e não existe qualquer incompatibilidade entre as disposições da
 Convenção e as prescrições mínimas nestes domínios previstas no acervo da
 União.
 Decorre do artigo 19.o, n.o 8, da Constituição
 da OIT que a Convenção contém normas mínimas, o que significa que os sistemas
 nacionais de execução podem prever normas mais rigorosas do que as da Convenção.
 Não existe qualquer incoerência de abordagem
 entre as regras relativas à proteção e à igualdade de tratamento dos
 trabalhadores propostas pela Convenção e os requisitos mínimos previstos no
 acervo da União neste domínio. Quer isto dizer que as medidas da União podem
 ser mais rigorosas do que as normas da OIT e vice‐versa[12].
 A Convenção n.o 189 sobre o Trabalho
 Doméstico contém um artigo para proteger os trabalhadores domésticos migrantes
 (artigo 8.o), o qual pode interferir com a liberdade de circulação dos
 trabalhadores – um domínio da competência exclusiva da União[13]. No entanto, o principal
 objetivo da Convenção não é regular uma questão da competência exclusiva da
 União. Além disso, o artigo 8.o, n.o 2, da Convenção estabelece que a obrigação
 de receber uma oferta de emprego por escrito antes de atravessar as fronteiras
 nacionais não se aplica às zonas de integração económica regional. Esta
 cláusula de salvaguarda evita qualquer incompatibilidade possível entre a
 Convenção e o acervo da União em matéria de liberdade de circulação dos
 trabalhadores, ao abrigo do artigo 45.o do TFUE e do Regulamento (UE) n.o
 492/2011. Por conseguinte, as disposições da Convenção neste domínio não são
 incompatíveis com o acervo da União.
 O objetivo da presente proposta é, por
 conseguinte, autorizar os Estados‐Membros a ratificar, no interesse da
 União, as partes da Convenção n.o 189 sobre o Trabalho Doméstico que incidem
 sobre matérias abrangidas pelo âmbito de competência da União.
 A proposta baseia‐se no artigo 218.o,
 n.o 6, do Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia (TFUE), aplicável por
 analogia, em conjugação com o artigo 153.o do TFUE, que constitui a base
 jurídica principal para a legislação da União relativa à proteção e à melhoria
 das condições de trabalho dos trabalhadores.
 2013/0085 (NLE)
 Proposta de
 DECISÃO DO CONSELHO
 que autoriza os Estados‐Membros a
 ratificar, no interesse da União Europeia, a Convenção sobre Trabalho Digno
 para os Trabalhadores Domésticos, de 2011, da Organização Internacional do
 Trabalho (Convenção n.o 189)
 O CONSELHO DA UNIÃO EUROPEIA,
 Tendo em conta o Tratado sobre o Funcionamento
 da União Europeia, nomeadamente o artigo 153.o, conjugado com o
 artigo 218.o, n.o 6, alínea a), subalínea v), e o artigo 218.o,
 primeiro parágrafo,
 Tendo em conta a proposta da Comissão
 Europeia,
 Tendo em conta a autorização do Parlamento
 Europeu[14],
 Considerando o seguinte:
 (1) O Parlamento Europeu, o
 Conselho e a Comissão estão a promover a ratificação das convenções
 internacionais sobre o trabalho que são classificadas como atualizadas pela
 Organização Internacional do Trabalho, como contributo para os esforços da
 União Europeia no que respeita à promoção do trabalho digno para todos dentro e
 fora da União, dos quais a proteção e a melhoria das condições de trabalho são
 aspetos importantes.
 (2) A maior parte das regras no
 quadro da Convenção n.o 189 sobre o Trabalho Digno para os Trabalhadores
 Domésticos, de 2011, da Organização Internacional do Trabalho (OIT), a seguir
 designada por «Convenção», são abrangidas, em grande medida, pelo acervo da
 União nos domínios da política social[15],
 da luta contra a discriminação[16],
 da cooperação judiciária em matéria penal[17]
 e do asilo e imigração[18].
 (3) As disposições da Convenção
 em matéria de proteção dos trabalhadores domésticos migrantes podem interferir
 com a liberdade de circulação dos trabalhadores – um domínio da competência
 exclusiva da União[19].
 (4) Em consequência, existem
 partes da Convenção que incidem sobre matérias da competência da União, pelo
 que os Estados‐Membros não podem assumir compromissos fora do quadro das
 instituições da União[20]
 em relação a elas.
 (5) A União Europeia não pode
 ratificar a Convenção, já que apenas os Estados podem ser partes na mesma.
 (6) Nesta situação, os Estados‐Membros
 e as instituições da União deverão cooperar no que diz respeito à ratificação
 da Convenção.
 (7) Por conseguinte, o Conselho
 deverá autorizar os Estados‐Membros, que estão vinculados pela legislação
 da União sobre as prescrições mínimas em matéria de condições de trabalho, a
 ratificar a Convenção, no interesse da União Europeia.
 ADOTOU A PRESENTE DECISÃO:
 Artigo 1.o
 Os Estados‐Membros são autorizados a
 ratificar, no que se refere às partes da Convenção que incidem sobre matérias
 da competência da União atribuída pelos Tratados, a Convenção intitulada
 Trabalho Digno para os Trabalhadores Domésticos, de 2011, da Organização
 Internacional do Trabalho (Convenção n.o 189).
 Artigo 2.o
 Os Estados‐Membros são os destinatários
 da presente decisão.
 Feito em Bruxelas, em
 Pelo
 Conselho
 O
 Presidente
 [1] Estratégia da União Europeia para a erradicação do
 tráfico de seres humanos 2012‐2016, COM(2012) 286 de 19.6.2012.
 [2] Diretiva 89/391/CEE, Diretiva 94/33/CEE, Diretiva
 91/533/CEE, Diretiva 2003/88/CE, Diretiva 2011/98/UE, Diretiva 2008/104/CE.
 [3] Diretiva 2000/78/CE, Diretiva 2000/43/CE, Diretiva
 2006/54/CE, Diretiva 92/85/CEE.
 [4] Diretiva 2011/36/CE, Diretiva 2009/52/CE.
 [5] Artigo 45.o do TFUE, Regulamento n.o 492/2011.
 [6] AETR acórdão do TJCE, processo 22/70, de 31 de março de
 1971, Col. 1971, 263; ver também o artigo 3.o, n.o 2, do TFUE que codificou
 estes princípios.
 [7] Parecer 2/91 do Tribunal de Justiça, de 19 de março de
 1993, relativo à Convenção sobre substâncias químicas n.o 170, Col. 1993‐I,
 página 1061.
 [8] Parecer 2/91 do Tribunal de Justiça da UE (ibid.),
 pontos 36, 37 e 38.
 [9] Na última década, foram adotadas três decisões do
 Conselho que autorizam os Estados‐Membros a ratificar convenções da OIT: Decisão
 do Conselho, de 14 de abril de 2005, que autoriza os Estados‐Membros a
 ratificar, no interesse da Comunidade Europeia, a Convenção da Organização
 Internacional do Trabalho relativa aos documentos de identificação dos
 marítimos (Convenção n.o 185), JO L 136, de 30.5.2005, p. 1; Decisão do
 Conselho, de 7 de junho de 2007, que autoriza os Estados‐Membros a
 ratificarem, no interesse da Comunidade Europeia, a Convenção sobre o Trabalho
 Marítimo de 2006, da Organização Internacional do Trabalho (JO L 161 de
 22.6.2007, p. 63); e Decisão do Conselho, de 7 de junho de 2010, que autoriza
 os Estados‐Membros a ratificar, no interesse da União Europeia, a
 Convenção sobre o Trabalho no Setor das Pescas, de 2007, da Organização
 Internacional do Trabalho (Convenção n.o 188), JO L 145 de 11.6.2010, p. 12.
 [10] COM(2012) 677 de 20 de novembro de 2012.
 [11] Parecer 2/91 do Tribunal de Justiça da UE, pontos 25 e 26.
 [12] Parecer 2/91 do Tribunal de Justiça da UE, ponto 18.
 [13] Artigo 45.o do TFUE, Regulamento n.o 492/2011.
 [14] JO C , p.
 [15] Incluindo a Diretiva‐Quadro 89/391/CEE relativa à
 segurança e saúde, a Diretiva 94/33/CE relativa aos jovens no trabalho, a
 Diretiva 92/85/CEE relativa à proteção da maternidade, a Diretiva 91/533/CEE
 relativa à informação escrita, a Diretiva 2003/88/CE relativa ao tempo de
 trabalho e a Diretiva 2008/104/CE relativa ao trabalho temporário.
 [16] Incluindo a Diretiva 2000/78/CE relativa à igualdade no
 emprego, a Diretiva 2006/54/CE relativa à igualdade entre homens e mulheres e a
 Diretiva 92/85/CEE relativa à proteção da maternidade.
 [17] Incluindo a Diretiva 2011/36/UE relativa à prevenção e
 luta contra o tráfico de seres humanos e à proteção das vítimas.
 [18] Incluindo a Diretiva 2009/52/CE sobre sanções aplicáveis
 aos empregadores e a Diretiva 2011/98/UE relativa a uma autorização única.
 [19] Artigo 45.o do TFUE, Regulamento n.o 492/2011.
 [20] Parecer 2/91 do Tribunal de Justiça, de 19 de março de
 1993, Col. 1993‐I, página 1061, ponto 26.


text:
118. godina prije Krista bila je godina predjulijanskog rimskog kalendara. U to je vrijeme bila poznata kao Godina konzulata Katona i Rexa (ili, rjeđe, godina 636 Ab urbe condita) i Peta godina Yuanshoua. Oznaka 118. pr. Kr. Za ovu se godinu koristi od ranosrednjovjekovnog razdoblja, kada je kalendarska era Anno Domini postala prevladavajuća metoda u Europi za imenovanje godina.
 Događaji
 Lucije Cecilije Metel spaljuje Delminium
 Rimska kolonija Narbo Martius osnovana je u Gallia Transalpina.
 Drugi delmatski rat završava pobjedom Rima. Lucije Caecilius Metellus preuzima prezime Delmaticus.
 Micipsa umire, a Numidija je, slijedeći kraljevu želju, podijeljena u tri dijela, trećim kojim vladaju Micipsini vlastiti sinovi, Adherbal i Hiempsal I, te kraljev usvojeni sin Jugurta.
 Rođenja
 Lucius Licinius Lucullus, Rimski konsul (d. 56 BC)
 Smrti
 Marcus Porcius Cato, Rimski konzul i veleposlanik
 Micipsa, kralj Numidije (približni datum)
 Izvori
 Vanjske poveznice


type: caselaw

text:
 11.6.2005
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 C 143/1
 Zawiadomienie
 Nota informacyjna przeznaczona dla sądów krajowych w sprawie postępowania w trybie prejudycjalnym przed Trybunałem Sprawiedliwości została podana do ich wiadomości za pośrednictwem właściwych władz krajowych w 1996 r. Ponieważ nota ta okazała się przydatna w praktyce, Trybunał zaktualizował ją w świetle doświadczenia i obecnie uważa za stosowne jej rozpowszechnienie w drodze publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 NOTA INFORMACYJNA
 dotycząca składania przez sądy krajowe wniosków o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym
 (2005/C 143/01)
 1.
 System odesłań prejudycjalnych stanowi podstawowy mechanizm prawa Unii Europejskiej, którego celem jest przyznanie sądom krajowym możliwości zapewnienia jego jednolitej wykładni i stosowania we wszystkich Państwach Członkowskich.
 2.
 Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym o wykładni prawa Unii Europejskiej i o ważności aktów prawa wtórnego. Ta ogólna właściwość została mu powierzona na mocy art. 234 WE oraz, w pewnych określonych przypadkach, na mocy innych przepisów.
 3.
 Ponieważ procedura prejudycjalna opiera się na współpracy między Trybunałem a sądami krajowymi, w celu zapewnienia jej efektywności potrzebne okazuje się udostępnienie sądom krajowym poniższych wskazówek.
 4.
 Celem tych praktycznych wskazówek, pozbawionych jakiejkolwiek mocy wiążącej, jest dostarczenie sądom krajowym wytycznych dotyczących zasadności kierowania odesłań prejudycjalnych oraz, w razie konieczności, udzielenie tym sądom pomocy w formułowaniu i przedstawianiu pytań przedkładanych Trybunałowi.
 Rola Trybunału w procedurze prejudycjalnej
 5.
 Rola Trybunału Sprawiedliwości w procedurze prejudycjalnej polega na dokonywaniu wykładni prawa wspólnotowego lub orzekaniu w przedmiocie jego ważności, nie zaś na stosowaniu tego prawa do stanu faktycznego leżącego u podstaw postępowania przed sądem krajowym, gdyż to zadanie należy do właściwości sądu krajowego. Do Trybunału nie należy orzekanie ani w przedmiocie kwestii faktycznych podniesionych w ramach sporu przed sądem krajowym, ani w przedmiocie różnic w opiniach na temat wykładni lub stosowania przepisów prawa krajowego.
 6.
 Trybunał orzeka w przedmiocie wykładni lub ważności prawa wspólnotowego, dokładając wysiłków, by udzielona przez niego odpowiedź była pomocna w rozwiązaniu sporu, lecz do sądu krajowego należy wyciągnięcie z niej odpowiednich wniosków, w tym — w razie potrzeby — podjęcie decyzji o niestosowaniu danego przepisu prawa krajowego.
 Decyzja o przedłożeniu pytania Trybunałowi
 Autor pytania
 7.
 Zgodnie z art. 234 Traktatu WE i art. 150 Traktatu EWEA, każdy sąd Państwa Członkowskiego, którego zadaniem jest orzekanie w postępowaniu, które ma zostać zakończone wydaniem orzeczenia sądowego, może co do zasady skierować do Trybunału pytanie prejudycjalne. Pojęcie sądu jest interpretowane przez Trybunał jako autonomiczne pojęcie prawa wspólnotowego.
 8.
 Jednakże, w odniesieniu do szczególnej kategorii aktów przyjętych przez instytucje w ramach tytułu IV części trzeciej Traktatu WE dotyczącego wiz, azylu, imigracji i innych polityk związanych ze swobodą przepływu osób — zwłaszcza w dziedzinie właściwości sądów oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych — możliwość kierowania pytań prejudycjalnych przysługuje tylko tym sądom, których orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu, zgodnie z art. 68 Traktatu WE.
 9.
 Podobnie, zgodnie z art. 35 Traktatu o Unii Europejskiej, jedynie sądy tych Państw Członkowskich, które uznały właściwość Trybunału, mogą kierować do niego wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym w odniesieniu do aktów przyjętych przez instytucje w dziedzinie współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, przy czym każde Państwo Członkowskie wskazuje, czy możliwość zwrócenia się do Trybunału obejmuje wszystkie sądy, czy jest zastrzeżona dla sądów, których orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu.
 10.
 Nie jest konieczne, by pytanie zostało podniesione przez strony postępowania; sąd krajowy może je podnieść z urzędu.
 Wniosek o dokonanie wykładni
 11.
 Każdy sąd może skierować do Trybunału pytanie dotyczące wykładni przepisu prawa wspólnotowego, jeżeli jego zdaniem odpowiedź na nie jest niezbędna do rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu.
 12.
 Natomiast sąd, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego jest co do zasady zobowiązany skierować do Trybunału takie pytanie, chyba, że Trybunał orzekał już w tej kwestii (a jakikolwiek nowy kontekst nie rodzi poważnych wątpliwości co do możliwości stosowania jego wcześniejszego orzecznictwa) lub właściwa wykładnia przepisu wspólnotowego jest oczywista.
 13.
 A zatem sąd, którego orzeczenia podlegają zaskarżeniu, może, zwłaszcza jeśli uzna, że orzecznictwo Trybunału daje wystarczające wyjaśnienie, samodzielnie zdecydować o właściwej wykładni prawa wspólnotowego i jego zastosowaniu do ustalonego przez ten sąd stanu faktycznego. Niemniej jednak, odesłanie prejudycjalne może okazać się szczególnie wskazane, na odpowiednim etapie postępowania, w przypadku wystąpienia nowego zagadnienia interpretacyjnego o znaczeniu ogólnym dla jednolitego stosowania prawa wspólnotowego w całej Unii lub w przypadku, gdy istniejące orzecznictwo wydaje się nie mieć zastosowania do nowych okoliczności faktycznych.
 14.
 Do sądu krajowego należy wyjaśnienie powodów, dla których dokonanie wykładni, o którą się zwraca, jest niezbędne do wydania przez niego wyroku.
 Wniosek o dokonanie oceny ważności
 15.
 O ile sądy krajowe mogą odrzucać podnoszone w postępowaniach przed nimi zarzuty nieważności, to stwierdzenie nieważności aktu prawa wspólnotowego należy do wyłącznej właściwości Trybunału.
 16.
 Każdy sąd krajowy, który poweźmie wątpliwości co do ważności aktu prawa wspólnotowego musi zatem skierować do Trybunału pytanie, wskazując powody, dla których uważa, że akt prawa wspólnotowego jest dotknięty nieważnością.
 17.
 Jednakże, jeśli sąd krajowy ma poważne wątpliwości co do ważności aktu prawa wspólnotowego, na podstawie którego został przyjęty akt prawa krajowego, może w drodze wyjątku zawiesić tymczasowo stosowanie tego aktu prawa krajowego lub podjąć inne środki tymczasowe w odniesieniu do tego aktu. Musi on zatem skierować do Trybunału Sprawiedliwości pytanie dotyczące ważności aktu prawa wspólnotowego, wskazując powody, dla których uważa, że akt ten jest dotknięty nieważnością.
 Etap postępowania, na którym należy przedłożyć pytanie prejudycjalne
 18.
 Sąd krajowy może skierować do Trybunału pytanie prejudycjalne natychmiast po stwierdzeniu, że orzeczenie w przedmiocie zagadnienia lub zagadnień interpretacyjnych albo ważności jest niezbędne do wydania przez niego wyroku; sąd ten najlepiej może ocenić, na jakim etapie postępowania należy skierować takie pytanie.
 19.
 Pożądane jest jednak, aby decyzja o przekazaniu pytania prejudycjalnego została podjęta na takim etapie postępowania, na którym sąd krajowy jest w stanie określić faktyczne i prawne ramy problemu, tak aby Trybunał dysponował wszelkimi danymi niezbędnymi do zbadania, w takim przypadku, czy prawo wspólnotowe ma zastosowanie do postępowania przed sądem krajowym. Względy słuszności przemawiałyby również za tym, aby pytanie prejudycjalne było przekazywane dopiero po wysłuchaniu obydwu stron.
 Forma odesłania prejudycjalnego
 20.
 Orzeczenie, na podstawie którego sąd krajowy przedkłada Trybunałowi pytanie prejudycjalne może zostać wydane w dowolnej formie przewidzianej przez prawo krajowe dla kwestii incydentalnych. Należy jednak mieć na uwadze fakt, że dokument ten stanowi podstawę postępowania przed Trybunałem i że Trybunał musi tym samym dysponować danymi pozwalającymi mu udzielić sądowi krajowemu użytecznej odpowiedzi. Poza tym, wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest jedynym dokumentem przekazywanym podmiotom uprawnionym do przedkładania Trybunałowi uwag, zwłaszcza Państwom Członkowskim i instytucjom, oraz przekładanym na inne języki.
 21.
 Ze względu na konieczność dokonania przekładu wniosku, powinien on być zredagowany w sposób prosty, jasny i precyzyjny oraz nie zawierać zbędnych danych.
 22.
 Do przedstawienia we właściwy sposób ram wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wystarcza często dokument nieprzekraczający dziesięciu stron. Przy równoczesnym zachowaniu wymogu lapidarności, orzeczenie odsyłające musi jednakże być wystarczająco kompletne i zawierać wszelkie istotne informacje pozwalające Trybunałowi oraz podmiotom uprawnionym do przedkładania uwag właściwie zrozumieć ramy faktyczne i prawne postępowania przed sądem krajowym. W szczególności, orzeczenie odsyłające musi:
 —
 zawierać zwięzłe przedstawienie przedmiotu sporu oraz ustaleń co do istotnych okoliczności faktycznych lub co najmniej wyjaśniać założenia faktyczne, na których oparte zostało pytanie prejudycjalne;
 —
 przytaczać brzmienie mających zastosowanie krajowych przepisów oraz wskazywać, w razie potrzeby, istotne dla sprawy orzecznictwo krajowe, podając w każdym przypadku dokładne odniesienia (np.: stronę konkretnego dziennika urzędowego lub zbioru orzeczeń; ewentualnie odniesienia do zasobów internetowych);
 —
 wskazywać możliwie najdokładniej istotne dla sprawy przepisy wspólnotowe;
 —
 podawać powody, dla których sąd krajowy zwraca się z pytaniem o wykładnię lub ważność pewnych przepisów wspólnotowych oraz związek między tymi przepisami a ustawodawstwem krajowym mającym zastosowanie do sporu przed sądem krajowym;
 —
 zawierać, w razie potrzeby, streszczenie głównych argumentów stron postępowania przed sądem krajowym.
 W celu ułatwienia lektury wniosku i możliwości powoływania się na niego, wskazane jest, aby poszczególne punkty lub ustępy orzeczenia odsyłającego były ponumerowane.
 23.
 Wreszcie, sąd krajowy może, jeśli uzna, że leży to w jego możliwościach, lapidarnie przedstawić swoje stanowisko co do odpowiedzi, która ma zostać udzielona na pytania postawione w trybie prejudycjalnym.
 24.
 Samo pytanie lub pytania prejudycjalne muszą być zawarte w odrębnej i jasno oznaczonej części orzeczenia odsyłającego, zazwyczaj na jego początku lub końcu. Muszą być zrozumiałe bez konieczności odwoływania się do uzasadnienia wniosku, które jednakże przedstawia kontekst niezbędny do przeprowadzenia właściwej oceny.
 Skutki odesłania prejudycjalnego dla postępowania przed sądem krajowym
 25.
 Skierowanie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym powoduje zawieszenie postępowania przed sądem krajowym do czasu wydania przez Trybunał orzeczenia.
 26.
 Sąd krajowy zachowuje niemniej jednak uprawnienie do podejmowania różnego rodzaju środków zabezpieczających, zwłaszcza w przypadku wniosku o dokonanie oceny ważności (zob. pkt 17 powyżej).
 Koszty i pomoc prawna
 27.
 Postępowanie prejudycjalne przed Trybunałem jest bezpłatne, a Trybunał nie rozstrzyga o kosztach stron postępowania przed sądem krajowym; rozstrzyganie o tych kosztach należy do sądu krajowego.
 28.
 Jeżeli strona nie dysponuje wystarczającymi zasobami, sąd krajowy może, o ile zezwalają na to przepisy krajowe, przyznać jej pomoc prawną na pokrycie wydatków poniesionych w postępowaniu przed Trybunałem, zwłaszcza związanych z reprezentacją. Sam Trybunał również może przyznać pomoc prawną.
 Wymiana korespondencji między sądem krajowym a Trybunałem
 29.
 Orzeczenie odsyłające i dokumenty z nim związane (w szczególności, w stosownym przypadku, akta sprawy, ewentualnie ich kopia) muszą zostać wysłane przez sąd krajowy przesyłką poleconą bezpośrednio do Trybunału (na adres: „Sekretariat Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, L-2925 Luksemburg”, tel. +352 — 43-03-1).
 30.
 Sekretariat Trybunału pozostaje w kontakcie z sądem krajowym aż do chwili ogłoszenia orzeczenia, przekazując mu odpisy dokumentów procesowych.
 31.
 Trybunał przekazuje orzeczenie sądowi krajowemu. Trybunał byłby zobowiązany za przekazanie mu przez ten sąd informacji o dalszym przebiegu toczącego się przed nim postępowania oraz za przesłanie mu, w stosownym przypadku, odpisu wyroku sądu krajowego kończącego postępowanie w sprawie.


text:
 Glavni događaji i razvoji
 Rimljani su osnovali provinciju Ilirik
 79., 24. kolovoza erupcija Vezuva uništila je rimske gradove Pompeje, Herkulanej i Stabiju.
 Osobe
 August (23. rujna 63. god. pr. Kr. - 19. kolovoza 14. god.)
 Isus Krist (1. – 33.)
 Sveti Ivan Evanđelist
 Sveti Petar (? - oko 64.)
 Neron (15. prosinca 37. – 9. lipnja 68.)
 Plinije Stariji ( 23. god. - 25. kolovoza 79.)
 Trajan (18. rujna 53. – 8. kolovoza 117.)
 Vespazijan (17. studenog 9. – 23. lipnja 79.)
 Izumi i otkrića
 Vanjske poveznice
 01
 01


text:
 18.4.2009
 EL
 Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης
 C 90/23
 Απόφαση του Πρωτοδικείου της 11ης Μαρτίου 2009 — Borax Europe κατά Επιτροπής
 (Υπόθεση T-166/05) (1)
 (Πρόσβαση στα έγγραφα - Κανονισμός (ΕΚ) 1049/2001 - Έγγραφα και ηχογραφήσεις - Άρνηση πρόσβασης - Εξαίρεση σχετική με την προστασία της ιδιωτικής ζωής και της ακεραιότητας του ατόμου - Εξαίρεση σχετική με την προστασία της διαδικασίας λήψης αποφάσεων)
 2009/C 90/36
 Γλώσσα διαδικασίας: η αγγλική
 Διάδικοι
 Προσφεύγουσα: Borax Europe Ltd (Guildford, Ηνωμένο Βασίλειο) (εκπρόσωποι: D. Vandermeersch και K. Nordlander, δικηγόροι)
 Καθής: Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (εκπρόσωποι: P. Costa de Oliveira και Ι. Χατζηγιάννης)
 Αντικείμενο
 Ακύρωση της απόφασης του Γενικού Γραμματέα της Επιτροπής της 21ης Φεβρουαρίου 2005, με την οποία δεν επιτράπηκε η πρόσβαση σε ορισμένα έγγραφα και ηχογραφήσεις στο πλαίσιο της τριακοστής προσαρμογής της οδηγίας 67/548/ΕΟΚ του Συμβουλίου, της 27ης Ιουνίου 1967, περί προσεγγίσεως των νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων που αφορούν στην ταξινόμηση, συσκευασία και επισήμανση των επικινδύνων ουσιών (ΕΕ ειδ. εκδ. 13/001, σ. 34), στην τεχνική πρόοδο.
 Διατακτικό
 Το Πρωτοδικείο αποφασίζει:
 1)
 Ακυρώνει την απόφαση του Γενικού Γραμματέα της Επιτροπής της 21ης Φεβρουαρίου 2005, καθόσον δεν επιτρέπει στην Borax Europe Ltd την πρόσβαση στις ηχογραφήσεις της συνεδρίασης της 5 και 6ης Οκτωβρίου 2004, στα δύο σχέδια συνοπτικών πρακτικών της συνεδρίασης αυτής, σε δεκατρία σχόλια εμπειρογνωμόνων, σε δύο σχόλια των εκπροσώπων της βιομηχανίας και στο έγγραφο που υπέβαλε ο Δανός εισηγητής.
 2)
 Καταδικάζει την Επιτροπή στα δικαστικά έξοδα.
 (1) ΕΕ C 155 της 25.6.2005.


text:
Årtusinder: 8. årtusinde f.Kr. – 7. årtusinde f.Kr. – 6. årtusinde f.Kr.
 Begivenheder
 Ca. år 7000 f.Kr. opstår landbrug i Mehrgarh, Kina og Mellemøsten. På Nordamerikas vestkyst opstår bofaste fiskersamfund.
 6.850–6.300 f.Kr. undersøgte lag fra byen Çatal Hüyük.
 Ca. år 6500 f.Kr. er keramik opfundet i området vest for Nilen.
 Ca. 6500 f.Kr. – Den Engelske Kanal dannes.
 Ca. 6500 f.Kr. – De ældste fund af enkorn fra udgravningerne ved Ali Kosh.
 Ca. 6400 f.Kr. – Store mængder ferskvand flyder ud i Atlanterhavet, hvilket forårsager mindskning af havcirkulationen og dermed nedkøling af området i ca. hundrede år.
 Ca. 6100 f.Kr. – Storegga jordskred forårsager en megatsunami i Norskehavet.
 Ca. 6000 f.Kr. – Yngre stenalder i Korea.
 Ca. 6000 f.Kr. – Første spor af beboelse af Svarthola hulen i Norge.
 Opfindelser, opdagelser, introduceringer
 Landbrug dukker op i Europa (Grækenland, Italien)
 Biavl begynder.
 Første pottemageri i Mesopotamien
 Guld og kobber begynder at blive anvendt.
 Koen domesticeres i Mellemøsten.
 Henvisning
 Eksterne henvisninger
 År
 Årtusinder


jurisdiction: US

text:
In March, 1910, the appellants purchased for the sum of $10,600.00 from the appellees, as trustees under a deed of trust for the benefit of the creditors of the grantor, a lot of ground in Baltimore upon which were the ruins of a business building which had been destroyed by fire. The sale was reported by the trustees to the Circuit Court for Baltimore City, whose jurisdiction in the premises had been previously invoked. The date fixed by order nisi for final ratification was May 8th, 1901. A deposit of $500.00 was made by the purchasers, and there appears to have been an agreement that they should pay interest on the balance of the purchase money from the day of sale and that the taxes and ground rent on the property should be adjusted as of that date. Before the time for the final ratification arrived an examination of the title was made by counsel for the purchasers, and it was found to be subject to a recorded mortgage for $15,000.00. An exception to the sale was filed by the vendees on account of this encumbrance, and one of the creditors of the estate also excepted on the ground that the sale had been made for an inadequate price. The mortgage had been paid prior to the sale and a release had been executed and was ready to be recorded, but the appellants were not informed of these facts until sometime in July, 1910. Both the exceptions *Page 396
 referred to were voluntarily dismissed, and the sale was ratified, in October, 1910, and the balance of the purchase money was paid early in the following month. At the time of the settlement the appellants objected to paying interest for the period of the delay in the ratification and claimed the right to deduct from the purchase price proportionate amounts of the taxes and ground rent for the same period. The trustees insisted upon a settlement in conformity with the original terms of sale, and the purchase money was accordingly paid in full with interest from May 8th, the right being reserved to the appellants to claim reimbursement for the disputed charges out of the fund when audited for distribution. A claim for that purpose was duly filed. Its items were $257.55 for interest, $218.65 for ground rent and $396.78 for taxes, covering the period in question. The claim was disallowed by the Auditor, and exceptions filed by the appellants to his report were overruled by the Circuit Court.
 The only testimony upon the exceptions was that given by Mr. Oldenburg, one of the purchasers, and by Mr. Richardson, their counsel. It appears that after discovering the mortgage and excepting to the ratification of the sale for that reason, Mr. Richardson made repeated but unsuccessful efforts to obtain some further information on the subject. On July 5th he wrote counsel for the trustees that the purchasers "have had this money ready since the sale should have been ratified in the early part of May, 1910, and we do not propose to be held for any expense or interest that has accrued since that time. We are ready to settle this matter at any time you put the title in shape. I would thank you to give this matter your attention as we want to make some improvements in the building and we can do nothing as long as it is in present shape." Some days later Mr. Richardson was informed that the mortgage was satisfied; but there is nothing to show that it was released of record prior to the time of the ratification of the sale. Upon learning that the mortgage was paid the counsel for the purchasers *Page 397
 directed his attention to the creditors exceptions to which we have referred. The disposition of these exceptions was delayed by the absence of the president of the corporation in whose behalf they had been filed. They were dismissed on October 10th, 1910.
 The testimony of Mr. Oldenburg shows that he was urging an early confirmation of the sale so that he might proceed to improve the property. He said: * * * "the whole place was in ruins and to do anything with it the property would have to be improved." The purchasers did not obtain possession until the sale had been ratified. It is evident that they were seriously prejudiced by the delay.
 In view of the special circumstances which interfered with the ratification of the sale in due course and thus prevented the prompt beginning of the improvements which had to be made before any return could be realized from the investment, we think it equitable that the appellants should be reimbursed for the interest, taxes and ground rent in controversy. When the examination of the title disclosed the existence of an unreleased mortgage for $15,000.00 on property which had been bought for $10,600.00, it was apparent that if the lien were subsisting, the trustees could not protect the title with the proceeds of sale, and that unless the encumbrance were removed in some other way, the purchase would not be consummated. In such a situation the appellants would have been clearly entitled to have the sale rescinded. Brillhart v. Mish, 99 Md. 447. The objection of the vendees was, therefore, entirely reasonable, and until it was satisfactorily met, they could not safely incur any expense in preparing for the improvement of the property. The trustees might at any time have obviated this difficulty by causing the existing release of the mortgage to be recorded. If this had been done, the only remaining obstacle to the ratification of the sale would have been the exceptions of the creditor, and these might have been pressed to an early disposition. But the appellants could not be expected to manifest any active interest in having the exceptions dismissed so long as they *Page 398
 were left in doubt as to the title. Their uncertainty as to its real condition was not relieved, according to the undisputed evidence, until sometime in July, notwithstanding the efforts of their counsel to ascertain the facts; and when they finally obtained the information as to the payment of the mortgage the attempts which were then begun to secure a disposition of the other exceptions encountered delays which appear to have been unavoidable. The record does not indicate any action by the trustees, or the excepting creditor, to have the question of the confirmation of the sale brought to an early conclusion, but shows affirmatively and without contradiction that the appellants earnestly endeavored to accomplish that result so as to be in a position to begin the improvements upon which they were absolutely dependent for any return from their purchase.
 The appellees rely upon the general rule as stated in Wagner
 v. Cohen, 6 Gill, 97; Brown v. Wallace, 2 Bl. 587; SameCase, 4 G. J. 479; and Latrobe v. Winans, 89 Md. 655, that the purchaser is ordinarily liable for interest from the time the sale is to be effective. The cases cited were concerned with conditions altogether different from the present, and the rule invoked is not one of absolute and unvarying application. In a very recent case this Court has manifested its disposition to be governed by equitable considerations in dealing with such questions. Leviness v. Consol. Gas. Co., 114 Md. 573.
 In the case before us the equities require that the trust estate rather than the purchasers should bear the charges in dispute. The order will accordingly be reversed and the cause remanded to the end that the audit may be re-stated in accordance with this opinion.
 Order reversed and cause remanded, the costs to be paid out ofthe estate. *Page 399


text:
 115 S2649 IS: Energy Infrastructure Demand Response Act of 2018
 U.S. Senate
 2018-04-11
 text/xml
 EN
 Pursuant to Title 17 Section 105 of the United States Code, this file is not subject to copyright protection and is in the public domain.
 II
 115th CONGRESS2d Session
 S. 2649
 IN THE SENATE OF THE UNITED STATES
 April 11, 2018
 Mr. Whitehouse introduced the following bill; which was read twice and referred to the Committee on Energy and Natural Resources
 A BILL
 To require the Secretary of Energy to establish a natural gas demand response pilot program, and
 for other purposes.
 1.Short title
 This Act may be cited as the Energy Infrastructure Demand Response Act of 2018.
 2.Natural Gas Demand Response Pilot Program
 (a)DefinitionsIn this section: (1)CommissionThe term Commission means the Federal Energy Regulatory Commission.
 (2)Pilot programThe term pilot program means the natural gas demand response pilot program established under subsection (b)(1). (3)SecretaryThe term Secretary means the Secretary of Energy.
 (b)Establishment
 (1)In generalNot later than 150 days after the date of enactment of this Act, the Secretary, in consultation with the Commission, shall establish a natural gas demand response pilot program to use the latest demand response technology from the energy sector for natural gas—
 (A)to reduce the cost of energy for consumers; (B)to reduce market price volatility;
 (C)to increase reliability of the energy system; and (D)to achieve reductions in air emissions and other benefits.
 (2)Eligible entities
 (A)In generalExcept as provided in subparagraph (B), to be eligible to participate in the pilot program, an entity shall be—
 (i)a gas utility, including a local distribution company; (ii)a State public utilities commission;
 (iii)an electric utility, including a local distribution company; (iv)a municipality;
 (v)a large industrial consumer, large commercial consumer, or retail marketer of natural gas; or
 (vi)a third-party energy efficiency program administrator. (B)LimitationsAn entity described in any of clauses (ii) through (v) of subparagraph (A) shall not be eligible to participate in the pilot program if the State law to which the entity is subject specifically precludes the participation of the entity in a natural gas demand response pilot program.
 (3)RequirementThe Secretary shall carry out the pilot program under different scenarios, including in a region that is experiencing fuel shortages or natural gas infrastructure constraints that cause the cost of energy to increase for consumers.
 (4)Data collection
 (A)In generalIn carrying out the pilot program, the Secretary shall collect data, including data on, with respect to the regions in which the pilot program is carried out—
 (i)the reduction in natural gas usage;
 (ii)decreases in the frequency and severity of natural gas infrastructure constraints; and (iii)changes in energy costs and reliability.
 (B)ReportThe Secretary shall submit to the Committee on Energy and Natural Resources of the Senate and the Committee on Energy and Commerce of the House of Representatives a report describing—
 (i)how to improve data collection; (ii)the metrics that should be used to quantify natural gas demand response usage; and
 (iii)opportunities to improve the measurement and verification of changes in natural gas consumption resulting from natural gas demand response measures, including opportunities to collect data that could be used to estimate the quantity of natural gas that could be shifted through the implementation of natural gas demand response measures.
 (c)Applications; certification
 (1)In generalOn establishment of the pilot program under subsection (b)(1), the Secretary shall submit to all relevant eligible entities notice that the Secretary is accepting applications for the pilot program.
 (2)Submission of applications
 (A)In generalNot later than 200 days after the date of enactment of this Act, each eligible entity desiring certification to participate in the pilot program shall submit to the Secretary an application containing such information as the Secretary may require.
 (B)Authority to require certain informationThe Secretary may require as part of the application under subparagraph (A) information on— (i)the current energy prices and energy supply issues in the region in which the eligible entity is located; and
 (ii)how implementation of the pilot program in the region in which the eligible entity is located can alleviate the current energy prices and energy supply issues in the region.
 (3)CertificationNot later than 250 days after the date of enactment of this Act, the Secretary shall notify each eligible entity that applied for certification under paragraph (2)(A) of whether the eligible entity is certified to participate in the pilot program.
 (d)TerminationThe pilot program shall terminate on the date that is 2 years after the date on which the pilot program is established under subsection (b)(1).
 (e)Authorization of appropriationsThere is authorized to be appropriated to carry out the pilot program $4,000,000. 3.Technical study and report (a)StudyThe Secretary shall conduct a study on the potential for natural gas demand response across energy sectors and geographic regions.
 (b)ReportNot later than 18 months after the date of enactment of this Act, the Secretary shall submit to Congress a report on the results of study conducted under subsection (a), including—
 (1)a description and quantification of— (A)potential natural gas and energy savings and load shifting; and
 (B)the costs and benefits associated with those savings, including avoided energy costs, reduced market price volatility, improved electric and gas system reliability, deferred or avoided pipeline or utility capital investment, and air emissions reductions;
 (2)an identification of geographic areas that would benefit most from implementing demand response measures for natural gas infrastructure; and
 (3)a description of— (A)existing and emerging technologies that can be used for demand response in the natural gas sector; and
 (B)best practices for developing a strategy for deployment of those technologies in the natural gas sector.