type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 EUROOPAN KOMISSIO
 Bryssel 20.11.2015
 COM(2015) 581 final
 2015/0266(NLE)
 Ehdotus
 NEUVOSTON PÄÄTÖS
 Euroopan unionin, Euroopan atomienergiayhteisön ja niiden jäsenvaltioiden sekä Moldovan tasavallan välisellä assosiaatiosopimuksella perustetussa assosiaationeuvostossa Euroopan unionin puolesta esitettävästä kannasta
 PERUSTELUT
 1.EHDOTUKSEN TAUSTA
 Ehdotuksen perustelut ja tavoitteet
 Oheinen ehdotus on oikeudellinen väline, jolla määritetään Euroopan unionin, Euroopan atomienergiayhteisön ja niiden jäsenvaltioiden sekä Moldovan tasavallan välisellä assosiaatiosopimuksella, jäljempänä 'sopimus', perustetussa elimessä unionin puolesta esitettävä kanta.
 Sopimus allekirjoitettiin 27. kesäkuuta 2014, ja sitä on sovellettu väliaikaisesti 1. syyskuuta 2014 alkaen odotettaessa jäsenvaltioiden suorittamaa ratifiointia. Sopimuksen allekirjoittaminen Euroopan unionin, Euroopan atomienergiayhteisön ja niiden jäsenvaltioiden puolesta sekä sopimuksen tiettyjen määräysten väliaikainen soveltaminen hyväksyttiin 16. kesäkuuta 2014 annetulla neuvoston päätöksellä 2014/492/EU
 1
 .
 Sopimuksella perustettiin assosiaationeuvosto, joka valvoo ja seuraa sopimuksen soveltamista ja täytäntöönpanoa sekä tarkastelee määräajoin sopimuksen toimivuutta suhteessa sen tavoitteisiin. Assosiaationeuvosto tekee päätöksen siitä, milloin täysimääräinen täytäntöönpano ja noudattaminen on varmistettu koko Moldovan tasavallan alueella.
 Johdonmukaisuus suhteessa tällä politiikan alalla voimassa oleviin politiikkaa koskeviin säännöksiin
 Ehdotettavalla säädöksellä pannaan edellä mainitun sopimuksen määräysten perusteella täytäntöön Euroopan unionin yhteinen kauppapolitiikka itäisen kumppanimaan suhteen. Tarkoituksena on varmistaa, että pitkälle menevän ja laaja-alaisen vapaakauppa-alueen taloudelliset hyödyt ulottuvat koko Moldovan tasavallan alueelle.
 Johdonmukaisuus suhteessa unionin muuhun politiikkaan
 Tämä ehdotus on johdonmukainen unionin muun ulkosuhteita koskevan politiikan, erityisesti Moldovan tasavaltaan liittyvän Euroopan naapuruuspolitiikan ja kehitysyhteistyöpolitiikan, kanssa ja täydentää sitä.
 2.Oikeusperusta sekä toissijaisuus- ja suhteellisuusperiaate
 Oikeusperusta
 Unionin ja Moldovan tasavallan välisellä sopimuksella perustetuissa elimissä esitettävän unionin kannan määrittämisen oikeusperusta on Euroopan unionin toiminnasta tehty sopimus ja erityisesti sen 207 artiklan 4 kohta yhdessä sen 218 artiklan 9 kohdan kanssa.
 Toissijaisuusperiaate (muun kuin yksinomaisen toimivallan osalta)
 Yhteinen kauppapolitiikka kuuluu SEUT-sopimuksen 3 artiklan mukaan unionin yksinomaiseen toimivaltaan. Sen vuoksi toissijaisuusperiaatetta ei sovelleta.
 Oikeasuhteisuus
 Tämä ehdotus on tarpeen, jotta voidaan panna täytäntöön unionin kansainväliset sitoumukset, jotka sisältyvät Moldovan tasavallan kanssa tehtyyn sopimukseen.
 Sääntelytavan valinta
 Tämä ehdotus noudattaa SEUT-sopimuksen 218 artiklan 9 kohtaa, jonka mukaan päätöksiä tekee neuvosto. Ei ole olemassa muuta oikeudellista välinettä, jota voitaisiin käyttää tässä ehdotuksessa esitetyn tavoitteen saavuttamiseksi.
 3.JÄLKIARVIOINTIEN, SIDOSRYHMÄKUULEMISTEN JA VAIKUTUSTENARVIOINTIEN TULOKSET
 Voimassa olevan lainsäädännön jälkiarvioinnit/toimivuustarkastukset
 Ei sovelleta.
 Sidosryhmien kuuleminen
 Sidosryhmäkuulemisia ei sovelleta tähän ehdotukseen.
 •Asiantuntijatiedon käyttö
 Komissio on ottanut huomioon unionia naapuruuspolitiikan toteuttamisessa avustavien ulkopuolisten asiantuntijoiden ja elinten näkemykset.
 Vaikutusten arviointi
 Ehdotus liittyy sopimuksen täytäntöönpanoon koko Moldovan tasavallan alueella, mistä tehtiin vuonna 2009 ennakkoarviointi ja vuonna 2012 komission kauppapolitiikan pääosaston kaupan kestävään kehitykseen kohdistuvien vaikutusten arviointi, joiden tuloksia käytettiin pitkälle menevää ja laaja-alaista vapaakauppa-aluetta koskevan sopimuksen neuvotteluprosessissa.
 Sääntelyn tila ja yksinkertaistaminen
 Unionin ja Moldovan tasavallan väliseen sopimukseen ei sovelleta REFIT-ohjelman menettelyjä.
 Perusoikeudet
 Ehdotuksella ei ole kielteisiä seurauksia perusoikeuksien suojeluun.
 4.TALOUSARVIOVAIKUTUKSET
 Ei sovelleta.
 5.MUUT ASIAT
 Täytäntöönpanosuunnitelmat sekä seuranta-, arviointi- ja raportointijärjestelyt
 Sopimuksen täytäntöönpanoa tarkastellaan säännöllisesti EU:n ja Moldovan tasavallan assosiaationeuvostossa. Lisäksi Euroopan komissio on sitoutunut raportoimaan Euroopan parlamentille vuosittain sopimuksen V osaston (Kauppa ja kaupan liitännäistoimenpiteet) täytäntöönpanosta.
 Perusteluasiakirjat (direktiivien osalta)
 Ei sovelleta.
 Yksityiskohtainen selvitys ehdotuksen säännöksistä
 Ehdotuksen tarkoituksena on hyväksyä sopimuksen V osaston (Kauppa ja kaupan liitännäistoimenpiteet) soveltamista koko Moldovan tasavallan alueella koskeva unionin kanta. Sopimuksen 462 artiklan 2 kohdassa määrätään, että sopimuksen V osaston tai koko sopimuksen soveltaminen koko Moldovan tasavallan alueella on aloitettava sen jälkeen, kun Moldovan tasavalta takaa V osaston tai sopimuksen täysimääräisen täytäntöönpanon ja noudattamisen alueilla, jotka eivät kuulu Moldovan tasavallan hallituksen tosiasialliseen hallintaan. Moldovan tasavalta on ilmoittanut Euroopan komissiolle voivansa taata sopimuksen V osaston täysimääräisen täytäntöönpanon ja noudattamisen 1. päivästä tammikuuta 2016. Näin ollen ehdotetaan, että assosiaationeuvosto tekee päätöksen sopimuksen 462 artiklan 3 kohdan mukaisesti.
 2015/0266 (NLE)
 Ehdotus
 NEUVOSTON PÄÄTÖS
 Euroopan unionin, Euroopan atomienergiayhteisön ja niiden jäsenvaltioiden sekä Moldovan tasavallan välisellä assosiaatiosopimuksella perustetussa assosiaationeuvostossa Euroopan unionin puolesta esitettävästä kannasta
 EUROOPAN UNIONIN NEUVOSTO, joka
 ottaa huomioon Euroopan unionin toiminnasta tehdyn sopimuksen ja erityisesti sen 207 artiklan 4 kohdan ensimmäisen alakohdan yhdessä sen 218 artiklan 9 kohdan kanssa,
 ottaa huomioon Euroopan komission ehdotuksen
 sekä katsoo seuraavaa:
 1)Euroopan unionin, Euroopan atomienergiayhteisön ja niiden jäsenvaltioiden sekä Moldovan tasavallan välisen assosiaatiosopimuksen, jäljempänä ’sopimus’, 464 artiklan 3 ja 4 kohdassa määrätään, että osaa sopimuksesta sovelletaan väliaikaisesti.
 2)Väliaikaisesti sovellettavat sopimuksen määräykset, joihin kuuluvat V osaston (Kauppa ja kaupan liitännäistoimenpiteet) määräykset, täsmennetään 16 päivänä kesäkuuta 2014 annetun neuvoston päätöksen 2014/492/EU
 2
 3 artiklassa.
 3)Sopimuksen 462 artiklassa määrätään, että sopimuksen V osaston soveltaminen niiden Moldovan tasavallan alueiden osalta, jotka eivät kuulu Moldovan tasavallan hallituksen tosiasialliseen hallintaan, on aloitettava sen jälkeen, kun Moldovan tasavalta takaa V osaston täysimääräisen täytäntöönpanon ja noudattamisen koko alueellaan.
 4)Lisäksi sopimuksen 462 artiklassa määrätään, että assosiaationeuvosto tekee päätöksen siitä, milloin sopimuksen V osaston täysimääräinen täytäntöönpano ja noudattaminen on varmistettu koko Moldovan tasavallan alueella.
 5)Moldovan tasavalta on ilmoittanut Euroopan komissiolle, että se voi taata sopimuksen V osaston täysimääräisen täytäntöönpanon ja noudattamisen koko alueellaan 1 päivästä tammikuuta 2016.
 6)Sopimuksen V osaston soveltamista koko Moldovan tasavallan alueella on tarpeen seurata ja tarkastella säännöllisesti.
 7)Sen vuoksi on aiheellista määrittää unionin kanta, joka koskee sopimuksen V osaston soveltamista koko Moldovan tasavallan alueella,
 ON HYVÄKSYNYT TÄMÄN PÄÄTÖKSEN:
 1 artikla
 1.Euroopan unionin, Euroopan atomienergiayhteisön ja niiden jäsenvaltioiden sekä Moldovan tasavallan välisen assosiaatiosopimuksen 434 artiklalla perustetussa assosiaationeuvostossa esitettävä unionin kanta, joka koskee sopimuksen V osaston (Kauppa ja kaupan liitännäistoimenpiteet) täysimääräistä täytäntöönpanoa ja noudattamista ja sen soveltamista koko Moldovan tasavallan alueella, perustuu tähän päätökseen liitettyyn assosiaationeuvoston päätösluonnokseen.
 2.Unionin edustajat assosiaationeuvostossa voivat hyväksyä pieniä muutoksia päätösluonnokseen ilman uutta neuvoston päätöstä.
 2 artikla
 Euroopan komissio raportoi neuvostolle assosiaatiosopimuksen V osaston soveltamisesta koko Moldovan tasavallan alueella 8 kuukauden kuluessa tämän päätöksen voimaantulosta ja sen jälkeen vuosittain. Jos Moldovan tasavalta ei enää takaa assosiaatiosopimuksen V osaston täysimääräistä täytäntöönpanoa ja noudattamista niillä Moldovan tasavallan alueilla, jotka eivät kuulu sen tosiasialliseen hallintaan, unionin edustajat assosiaationeuvostossa voivat pyytää assosiaationeuvostoa harkitsemaan uudelleen sopimuksen V osaston soveltamisen jatkumista kyseisillä alueilla.
 3 artikla
 Tämä päätös tulee voimaan päivänä, jona se hyväksytään.
 Tehty Brysselissä
 Neuvoston puolesta
 Puheenjohtaja
 (1)
 EUVL L 260, 30.8.2014, s. 1.
 (2)
 Neuvoston päätös, annettu 16 päivänä kesäkuuta 2014, Euroopan unionin, Euroopan atomienergiayhteisön ja niiden jäsenvaltioiden sekä Moldovan tasavallan välisen assosiaatiosopimuksen allekirjoittamisesta Euroopan unionin puolesta ja sen väliaikaisesta soveltamisesta (EUVL L 260, 30.8.2014, s. 1).
 ---documentbreak---
 EUROOPAN KOMISSIO
 Bryssel 20.11.2015
 COM(2015) 581 final
 LIITE
 asiakirjaan
 Ehdotus: Neuvoston päätös
 Euroopan unionin, Euroopan atomienergiayhteisön ja niiden jäsenvaltioiden sekä Moldovan tasavallan välisellä assosiaatiosopimuksella perustetussa assosiaationeuvostossa Euroopan unionin puolesta esitettävästä kannasta
 LIITE
 Luonnos
 EU:n ja Moldovan tasavallan assosiaationeuvoston päätös N:o 1/2015,
 annettu ... päivänä ...kuuta 2015,
 Euroopan unionin, Euroopan atomienergiayhteisön ja niiden jäsenvaltioiden sekä Moldovan tasavallan välisen assosiaatiosopimuksen V osaston soveltamisesta koko Moldovan tasavallan alueella
 ASSOSIAATIONEUVOSTO, joka
 ottaa huomioon Euroopan unionin, Euroopan atomienergiayhteisön ja niiden jäsenvaltioiden sekä Moldovan tasavallan välisen assosiaatiosopimuksen, jäljempänä ’sopimus’, joka allekirjoitettiin Brysselissä 27 päivänä kesäkuuta 2014, ja erityisesti sen 462 artiklan
 sekä katsoo seuraavaa:
 1)Osia sopimuksesta sovelletaan väliaikaisesti 1 päivästä syyskuuta 2014 sopimuksen 464 artiklan mukaisesti.
 2)Moldovan tasavalta on ilmoittanut Euroopan komissiolle voivansa taata sopimuksen V osaston (Kauppa ja kaupan liitännäistoimenpiteet) täysimääräisen täytäntöönpanon ja noudattamisen koko alueellaan 1 päivästä tammikuuta 2016.
 3)On aiheellista, että assosiaationeuvosto tarkastelee säännöllisesti sopimuksen V osaston soveltamista koko Moldovan tasavallan alueella.
 4)On aiheellista, että kauppaan liittyviä kysymyksiä käsittelevä assosiaatiokomitea seuraa sopimuksen V osaston soveltamista koko Moldovan tasavallan alueella ja raportoi säännöllisesti assosiaationeuvostolle,
 ON HYVÄKSYNYT TÄMÄN PÄÄTÖKSEN:
 1 artikla
 1.Assosiaatiosopimuksen V osastoa (Kauppa ja kaupan liitännäistoimenpiteet) sovelletaan koko Moldovan tasavallan alueella 1 päivästä tammikuuta 2016.
 2.Assosiaationeuvosto tarkastelee uudelleen sopimuksen V osaston soveltamista koko Moldovan tasavallan alueella 10 kuukauden kuluessa tämän päätöksen hyväksymisestä ja sen jälkeen kerran vuodessa.
 3.Kauppaan liittyviä kysymyksiä käsittelevä assosiaatiokomitea seuraa 1 kohdassa tarkoitettua V osaston soveltamista. Se raportoi assosiaationeuvostolle kerran vuodessa ja olosuhteiden sitä vaatiessa.
 4.VII osastoa sovelletaan siltä osin kuin sitä sovelletaan V osaston yhteydessä.
 2 artikla
 Tämä päätös tulee voimaan päivänä, jona se hyväksytään.
 Tehty ...
 Assosiaationeuvoston puolesta
 Puheenjohtaja


type: other

text:
Skúška z odbornej spôsobilosti - Učebnica pre autoškoly
 (1) Odbornou spôsobilosťou sa rozumie ovládanie pravidiel cestnej premávky a vedenia vozidla.
 (2) Odborná spôsobilosť žiadateľa sa zisťuje skúškou z odbornej spôsobilosti, ktorá sa skladá z
 a) teoretickej skúšky a
 b) skúšky z vedenia motorových vozidiel.
 (3) Odborná spôsobilosť žiadateľa sa zisťuje aj osobitnou skúškou z vedenia motorových vozidiel podľa § 76 ods. 7, § 78 ods. 2 písm. c) alebo ods. 3 písm. c).
 (4) Odborná spôsobilosť žiadateľa sa získava aj absolvovaním osobitného výcviku v autoškole podľa § 76 ods. 7, § 78 ods. 2 písm. c) alebo ods. 3 písm. c).
 (5) O zisťovaní odbornej spôsobilosti sa vyhotovuje záznam, ktorý obsahuje
 b) dátum a miesto narodenia a rodné číslo osoby,
 d) dátum vykonania, hodnotenie jednotlivých častí skúšky z odbornej spôsobilosti, osobitnej skúšky alebo preskúšania odbornej spôsobilosti a dôvody ich hodnotenia,
 e) celkové hodnotenie skúšky z odbornej spôsobilosti, osobitnej skúšky alebo preskúšania odbornej spôsobilosti,
 f) odtlačok pečiatky a podpis skúšobného komisára.
 (1) Skúšku z odbornej spôsobilosti zabezpečuje ministerstvo vnútra prostredníctvom skúšobných komisárov.
 (2) Na skúšku z odbornej spôsobilosti, a to aj opakovanej, prihlasuje žiadateľa autoškola, ktorá žiadateľovi vydala osvedčenie podľa osobitného predpisu.41b) Prihláška sa podáva orgánu Policajného zboru podľa sídla autoškoly alebo sídla jej prevádzky, ktorá žiadateľovi vydala osvedčenie. Prihláška na skúšku z odbornej spôsobilosti sa podáva orgánu Policajného zboru do šiestich mesiacov od ukončenia vodičského kurzu. Ak žiadateľa nemôže na skúšku z odbornej spôsobilosti prihlásiť autoškola, ktorá žiadateľovi vydala osvedčenie, môže ho prihlásiť iná autoškola. Termín, organizáciu a miesto vykonania skúšky z odbornej spôsobilosti, a to aj opakovanej, určuje orgán Policajného zboru tak, aby sa vykonala do 30 dní odo dňa prihlásenia na skúšku. Termín skúšky oznámi orgán Policajného zboru autoškole najmenej päť pracovných dní pred jej vykonaním.
 (3) Prihláška na skúšku z odbornej spôsobilosti obsahuje aj menný zoznam žiadateľov prihlásených na skúšku z odbornej spôsobilosti, ktorý obsahuje meno, priezvisko, rodné číslo a adresu pobytu žiadateľa.
 (4) Pred vykonaním skúšky z odbornej spôsobilosti je žiadateľ povinný preukázať svoju totožnosť a splnenie podmienok na udelenie vodičského oprávnenia podľa § 77 ods. 1 písm. a) a c) až f); inak sa skúška nevykoná.
 (5) Žiadateľ sa musí podrobiť všetkým častiam skúšky z odbornej spôsobilosti podľa § 79 ods. 2, ak tento zákon neustanovuje inak.
 (6) Skúška z odbornej spôsobilosti sa vždy začína teoretickou skúškou podľa § 79 ods. 2 písm. a). Ak žiadateľ na tejto skúške neprospeje, nemôže pokračovať v ďalších častiach skúšky z odbornej spôsobilosti. Ak žiadateľ pri skúške podľa § 79 ods. 2 písm. b) neprospeje na autocvičisku, nemôže pokračovať v skúške v cestnej premávke.
 (7) Odbornú spôsobilosť nezíska ten, kto nezloží čo len jednu z častí skúšky z odbornej spôsobilosti podľa § 79 ods. 2; ak pri preskúšaní odbornej spôsobilosti podľa tohto zákona neprospeje držiteľ vodičského oprávnenia, odbornú spôsobilosť stratí.
 (8) Žiadateľa nemožno prihlásiť na ďalšiu skúšku z odbornej spôsobilosti, ak už bol prihlásený na skúšku z odbornej spôsobilosti a ešte nebolo rozhodnuté o udelení vodičského oprávnenia.
 (9) Otázky na skúšobné testy na teoretickú skúšku vypracúva ministerstvo vnútra.
 (10) Autoškola, ktorá prihlasuje žiadateľa na skúšku z odbornej spôsobilosti, je povinná na vykonanie skúšky, a to aj opakovanej, zabezpečiť osobu oprávnenú vykonávať výcvik z vedenia vozidiel a autocvičisko alebo inú vhodnú plochu s vylúčením cestnej premávky, poskytnúť výcvikové vozidlo aj s pohonnými látkami a podľa požiadavky orgánu Policajného zboru aj potrebné učebné pomôcky, prostriedky, priestory a ďalšie výcvikové vozidlá.
 (11) Pre žiadateľa o vykonanie osobitnej skúšky z vedenia motorového vozidla podľa § 76 ods. 7 alebo § 78 ods. 2 a 3 alebo žiadateľa, ktorý absolvoval osobitný výcvik v autoškole 41a) podľa § 76 ods. 7 alebo § 78 ods. 2 a 3 sa primerane vzťahujú odseky 1 až 10.


type: contracts

text:
 26.4.2012
 IT
 Gazzetta ufficiale dell'Unione europea
 L 114/35
 DECISIONE N. 2/2012 DEL COMITATO CONGIUNTO UE-EFTA RELATIVA ALLA SEMPLIFICAZIONE DELLE FORMALITÀ NEGLI SCAMBI DI MERCI
 del 19 gennaio 2012
 relativa ad un invito, rivolto alla Turchia, ad aderire alla convenzione del 20 maggio 1987 relativa alla semplificazione delle formalità negli scambi di merci
 (2012/223/UE)
 IL COMITATO CONGIUNTO,
 vista la convenzione del 20 maggio 1987 relativa alla semplificazione delle formalità negli scambi di merci (1) («la convenzione»), in particolare l’articolo 11, paragrafo 3,
 considerando quanto segue:
 (1)
 In preparazione all’allargamento dell’Unione europea alla Turchia, gli scambi di merci con la Turchia sarebbero agevolati da una semplificazione delle formalità da applicare agli scambi di merci fra la Turchia e l’Unione europea, la Repubblica d’Islanda, il Regno di Norvegia e la Confederazione svizzera.
 (2)
 Al fine di conseguire tale agevolazione, è opportuno invitare la Turchia ad aderire alla convenzione,
 HA ADOTTATO LA PRESENTE DECISIONE:
 Articolo 1
 A norma dell’articolo 11 bis della convenzione, la Turchia è invitata, tramite lo scambio di lettere tra il Consiglio dell’Unione europea e la Turchia allegato alla presente decisione, ad aderire alla convenzione a decorrere dal 1o luglio 2012.
 Articolo 2
 La presente decisione entra in vigore il giorno dell’adozione.
 Fatto a Brussels, il 19 gennaio 2012
 Per il Comitato congiunto
 Il presidente
 Mirosław ZIELIŃSKI
 (1) GU L 134 del 22.5.1987, pag. 2.
 ALLEGATO
 Signor Ambasciatore,
 ho l’onore di informarLa della decisione del Comitato congiunto UE-EFTA relativa alla semplificazione delle formalità negli scambi di merci del 19 gennaio 2012 (decisione n. 2/2012), con cui invita la Turchia a divenire parte contraente della convenzione del 20 maggio 1987 relativa alla semplificazione delle formalità negli scambi di merci.
 L’adesione della Turchia alla convenzione può essere resa effettiva con il deposito dello strumento di adesione presso il segretariato generale del Consiglio dell’Unione europea, accompagnato da una traduzione della convenzione nella lingua ufficiale della Turchia a norma dell’articolo 11 bis della convenzione.
 Voglia accettare, signor Ambasciatore, l’espressione della mia profonda stima.
 Il Segretario generale
 Segretariato generale del Consiglio dell’Unione europea
 La Turchia,
 preso atto della decisione del Comitato congiunto UE-EFTA relativa alla semplificazione delle formalità negli scambi di merci del 19 gennaio 2012 (decisione n. 2/2012), con cui invita la Turchia a divenire parte contraente della convenzione del 20 maggio 1987 relativa alla semplificazione delle formalità negli scambi di merci («la convenzione»),
 desiderando divenire parte contraente della convenzione,
 DICHIARA CON LA PRESENTE
 di aderire alla convenzione;
 di accludere al presente strumento una traduzione della convenzione nella lingua ufficiale della Turchia;
 di accettare tutte le raccomandazioni e decisioni del Comitato congiunto UE-EFTA relative alla semplificazione delle formalità negli scambi di merci adottate tra il 19 gennaio 2012 e la data in cui l’adesione della Turchia entra in vigore a norma dell’articolo 11 bis della convenzione.
 Fatto a ...


type: caselaw

text:
 19.6.2010
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 C 161/35
 Cerere de pronunțare a unei hotărâri preliminare introdusă de Cour de cassation (Franța) la 16 aprilie 2010 — Procedură penală împotriva lui Aziz Melki
 (Cauza C-188/10)
 (2010/C 161/53)
 Limba de procedură: franceza
 Instanța de trimitere
 Cour de cassation
 Partea din acțiunea principală
 Aziz Melki
 Întrebările preliminare
 1.
 Articolul 267 din Tratatul privind funcționarea Uniunii Europene semnat la Lisabona la 13 decembrie 2007 se opune unei legislații precum cea care rezultă din articolele 23-2 paragraful 2 și 23-5 paragraful 2 din Ordonanța nr. 58-1067 din 7 noiembrie 1958 introduse prin Legea Organică nr. 2009-1523 din 10 decembrie 2009 care impun instanțelor să se pronunțe cu prioritate asupra transmiterii, la Conseil constitutionnel, a întrebării privind constituționalitatea care le este adresată, în măsura în care prin această întrebare este invocată neconformitatea cu Constituția a unui text de drept intern, în considerarea contrarietății sale cu dispozițiile dreptului Uniunii?
 2.
 Articolul 67 din Tratatul privind funcționarea Uniunii Europene semnat la Lisabona la 13 decembrie 2007 se opune unei legislații precum cea care rezultă din articolul 78-2 paragraful 4 din Codul de procedură penală care prevede că „într-o zonă cuprinsă între frontiera terestră a Franței cu statele părți la Convenția semnată la Schengen la 19 iunie 1990 și o linie trasată la 20 kilometri înainte de frontieră, precum și în zonele accesibile publicului din porturi, aeroporturi și gări feroviare sau rutiere deschise traficului internațional și desemnate prin decret se poate proceda de asemenea la controlul identității oricărei persoane, potrivit condițiilor prevăzute la primul paragraf, în scopul verificării respectării obligațiilor de deținere, de port și de prezentare a titlurilor și a documentelor prevăzute de lege. Atunci când controlul are loc la bordul unui tren care efectuează o legătură internațională, acesta poate fi operat pe porțiunea de traseu dintre frontieră și prima oprire care se situează la mai mult de 20 de kilometri de frontieră. Totuși, pe acele linii feroviare care efectuează o legătură internațională și care prezintă caracteristici speciale de deservire, controlul poate fi operat și între această oprire și o oprire situată în limita următorilor 50 de kilometri. Aceste linii și aceste opriri sunt desemnate prin decret ministerial. Atunci când există o secțiune autorutieră care începe în zona menționată la prima teză a prezentului paragraf, iar primul loc de taxare rutieră se situează dincolo de linia de 20 de kilometri, controlul poate în plus să aibă loc până la acest prim loc de taxare rutieră, în parcări, precum și la locul de taxare rutieră și în parcările adiacente. Locurile de taxare rutieră vizate de această dispoziție sunt desemnate prin decret”?


text:
Sentencia T.S. 792/1994, (Sala 1) de 28 de julio. Depositario administrador. Confesión judicial. Recurso casación - Portal Asesoría y Empresas Thomson Reuters
 Inicio > Jurisprudencia > Resultados > Sentencia T.S. 792/1994, (Sala 1) de 28 de julio. Depositario administrador. Confesión judicial. Recurso casación
 Sentencia T.S. 792/1994, (Sala 1) de 28 de julio
 Depositario administrador de bienes secuestrados: No es una acción extracontractual, por tratarse de realizar actos de adminsitración corespondiente al depósito de bienes muebles embargados. No se puede aplicar el artículo 1968 del CC. Confesión judicial: Ha de compaginarse con el resto de la prueba. Puede ser desvirtuada por otras estimaciones probatorias, dado el sistema de libre valoración de la prueba. Recurso de casación: Limitado a determinar si los Tribunales inferiores aplicaron correctamente las normasjurídicas, pero no dirigido a indagar nuevos hechos.
 Primero.-El Procurador D. Manuel Gramunt de Moragas en nombre y representación de D.a Nuria, formuló ante el Juzgado de Primera Instancia número 21 de Barcelona, demanda de juicio declarativo ordinario de menor cuantía, contra D. Jose Miguel y D. Jesús Manuel, alegó los hechos y fundamentos de derecho que constan en autos y terminó suplicando en su día se dicte sentencia por la que se declare que D. Jose Miguel y D. Jesús Manuel vienen obligados a indemnizar a D.a Nuria por los daños y perjuicios causados a la misma como consecuencia del incumplimiento por parte de ambos de sus respectivas obligaciones legales de depositario y de embargante de los bienes de dicha señora y que se mencionan en la demanda, y se condene en su consecuencia a dichos demandados a satisfacer a mi mandante por tal concepto y conjunta y solidariamente la cantidad de SEIS MILLONES SEISCIENTAS OCHENTA Y DOS MIL NOVECIENTAS pesetas o aquella mayor o menor que resultare acreditada en el período probatorio pero contenida en todo caso dentro de los límites del juicio de menor cuantía, así como al de los intereses legales de tal cantidad desde la interpelación judicial y al de las costas del juicio.
 Segundo.-Admitida la demanda y emplazados los demandados, se personó en autos el Procurador D. Carlos Badía Martínez en nombre y representación de D. Jesús Manuel, quien contestó a la demanda, oponiendo los hechos y fundamentos de derecho que constan en autos y terminó suplicando en su día se dicte sentencia por la que se desestime la misma con imposición de costas a la parte actora, con expresa declaración de temeridad.
 Igualmente se personó en autos el Procurador D. Alberto Ramentol Noria en nombre y representación de D. Jose Miguel, quien contestó a la demanda con las excepciones de prescripción de la acción que se ejercita en la misma y terminó suplicando en su día se dicte sentencia por la que estimando las excepciones formuladas en la presente contestación, no se de lugar a la demanda formulada, desestimándola, con total absolución de su representado y con expresa imposición de costas a la parte actora.
 Tercero.-Convocadas las partes para comparecencia, se celebró en el día y hora señalados con los resultados que constan en autos. Recibido el pleito a prueba, se practicó la que propuesta por las partes fue declarada pertinente y figura en las respectivas piezas separadas. Unidas a los autos las pruebas practicadas, se entregaron los mismos a las partes para conclusiones.
 Cuarto.-El Ilmo. Sr. Magistrado Juez de Primera Instancia, dictó sentencia en fecha treinta y uno de Diciembre de mil novecientos noventa, cuyo fallo es el siguiente: "Se estima parcialmente la demanda interpuesta por D.a Nuria, contra D. Jose Miguel, y D. Jesús Manuel . Se absuelve de ella a D. Jesús Manuel y se condena a D. Jose Miguel a indemnizar a la actora por los daños y perjuicios causados en el depósito de sus bienes, en la cantidad que se fijará en ejecución de sentencia sobre la base de las diligencias de lanzamiento y embargo de tales bienes por el Juzgado de Distrito que los decretó. Con imposición a D. Jose Miguel de las Costas del juicio excepto las generadas a D. Jesús Manuel que se imponen a la demandante."
 Quinto.-Apelada la sentencia de primera instancia, la Sección Cuarta de la Audiencia Provincial de Barcelona dictó sentencia en fecha veintiocho de Junio de mil novecientos noventa y uno cuya parte dispositiva a tenor literal es la siguiente: "Que desestimando el recurso de apelación interpuesto por la representación procesal de Jose Miguel contra la sentencia dictada por el Juzgado de Primera Instancia número veintiuno de Barcelona, en los autos de menor cuantía 841/89, de fecha treinta y uno de diciembre de mil novecientos noventa, debemos CONFIRMAR Y CONFIRMAMOS dicha resolución con imposición al recurrente de las costas de esta alzada."
 Sexto.-El Procurador D. José-Manuel de Dorremochea Aramburu en nombre y representación de D. Jose Miguel interpuso recurso de casación con apoyo en ocho motivos, de los cuales el segundo y séptimo le fueron inadmitidos por esta Sala en su momento. Primero. Al amparo del n.o 5 del artículo 1692 de la L.E.C. por infracción de los artículos 1964, en relación con el 1785 y 1968, en relación con el 1902, todos ellos del Código Civil; y del artículo 411 de la L.E.C. Tercero. Al amparo del n.o 5 del artículo 1692 de la L.E.C. por infracción del artículo 1233 del Código Civil. Cuarto. Al amparo del n.o 5 del artículo 1692 de la L.E.C. por infracción de lo dispuesto en el artículo 348 del Código Civil en relación con el 1405 de la L.E.C. Quinto. Al amparo del n.o 5 del artículo 1692 de la L.E.C. por infracción de los artículos 1101, y de la Jurisprudencia que lo interpreta, y 1105, ambos del Código Civil. Sexto. Al amparo del n.o 5 del artículo 1692 de la L.E.C. por infracción de lo dispuesto en el artículo 1454 de dicha Ley procesal . Octavo. Al amparo del n.o 5 del artículo 1692 de la L.E.C. por infracción de lo dispuesto en los artículos 6.4, 7 y del Principio General de Derecho que proscribe el enriquecimiento sin causa.
 Séptimo.-Admitido el recurso y evacuado el trámite de instrucción, se señaló para la celebración de la vista el día 14 de Julio de 1994.
 Ha sido Ponente el Magistrado Excmo. Sr. D. JAIME SANTOS BRIZ.
 Primero.-Formula el presente recurso de casación don Jose Miguel en su concepto de depositario o administrador de los bienes embargados a la demandante y ahora recurrida doña Nuria, a consecuencia de ejecución de sentencia dictada en juicio de precario, bienes que se incendiaron y no pudieron ser entregados a la actual recurrida cuando los reclamó una vez concluido el proceso civil que originó su embargo. Junto con el depositario fue demandado por la Sra. Nuria don Jesús Manuel que había sido quien instara el juicio de precario y obtuvo sentencia condenatoria cuya ejecución solicitó y en parte se llevó a cabo a través del expresado embargo. Son hechos de que partió la sentencia recurrida en casación, que estimó en parte la demanda y que no han sido impugnados por el cauce procesal adecuado en esta litis, los siguientes: a) El embargo referido, derivado de procedimiento de desahucio por precario 43/79 seguido en el Juzgado de Distrito n.o 16 de Barcelona, se llevó a efecto el día 17 de julio de 1981, incluyendo muebles de toda clase que se reseñan en la diligencia de lanzamiento que realizó dicho Juzgado. b) Fue nombrado depositario de dichos bienes, previa aceptación del cargo, el actual recurrente don Jose Miguel ; sin que conste que pese al transcurso de un lapso de tiempo hasta 1987 hubiera hecho al Juzgado petición alguna sobre renuncia de su cargo o sobre cualquier otra cuestión. c) La demandante Sra. Nuria solicitó en 1987 el levantamiento del embargo, lo que se acordó por el Juzgado mediante auto de fecha 12 de mayo de 1987 . d) El ahora recurrente depositario de aquellos bienes no pudo devolverlos cuando se le pidió porque a mediados del año 1985 habían perecido en un incendio del local en que se hallaban depositados. e) A consecuencia de ello se siguieron diligencias penales que resultaron sobreseídas, iniciando posteriormente la actual recurrida el juicio declarativo del que dimana este recurso de casación, en cuyo juicio consta acreditado, por declaración de la Sala de instancia como cuestión de hecho, la falta de diligencia del demandado ahora recurrente en la guarda y custodia de los bienes que se le confiaron; criterio fáctico que se confirma al aceptar los fundamentos de derecho del Juzgado de primera instancia (fundamento 4.o), donde se califica la actuación del demandado Sr. Jose Miguel de "gravemente negligente". En el fallo se condena a dicho señor "a indemnizar a la actora por los daños y perjuicios causados en el depósito de sus bienes, en la cantidad que se fijará en ejecución de sentencia sobre la base de las diligencias de lanzamiento y embargo de tales bienes por el Juzgado de Distrito que los decretó". El recurso de casación se basa en ocho motivos, de los cuales el segundo y el séptimo no fueron admitidos en el oportuno trámite, con lo que los restantes, al referirse a cuestiones de Derecho, presuponen la aceptación por esta Sala de casación de los hechos que como probados consideró la sentencia recurrida.
 Segundo.-El primero de los motivos, como los restantes admitidos, basado en el n.o 5.o del art. 1692 de la Ley de Enjuiciamiento Civil, acusa la "infracción de los arts. 1964, en relación con el 1785, y 1968, en relación con el 1902, todos ellos del Código civil, y del art. 411 de la Ley de Enjuiciamiento Civil ". En su desarrollo afirma el recurrente que cuando el 12 de mayo de 1987 fue declarada la caducidad de la instancia del juicio de desahucio por precario a que se hace referencia, ya había transcurrido el año de prescripción que señala el art. 1968 que invoca; para lo que presupone que se trataba del ejercicio de una acción derivada de culpa extracontractual, e incluso había prescrito también el abono de gastos judiciales - art. 1967-1 del Código civil -, entendiendo que las cantidades para cuya garantía se trabó el embargo ya no son exigibles; y considera improcedente seguir el plazo de prescripción de la acción de quince años, como hace la Sala "a quo". El motivo fracasa en atención a las siguientes consideraciones: a) La función del depositario administrador de bienes secuestrados conforme a los arts. 1785 a 1789 del Código civil no puede considerarse derivada de acción extracontractual, por tratarse de realizar actos de administración correspondiente en este caso al depósito de bienes muebles embargados, ejercido por quien fue nombrado en forma, aceptó el cargo y fue puesto en posesión de los bienes, con las consiguientes obligaciones que asumió. b) Obligaciones éstas no derivadas en absoluto de actos ilícitos extracontractuales, sino de la ley, mediante resolución judicial (art. 1454 de la Ley de Enjuiciamiento civil), en cuyo cumplimiento incurrió en grave negligencia con infracción de la guarda y custodia que le incumbía conforme al art. 1758 del Código civil, y de cuyo encargo, según el art. 1787, no podía liberarse hasta que termine la controversia que lo motivó, a no ser que el Juez lo ordenare por consentir en ello todos los interesados o por causa legítima; circunstancias que no constan en autos. Por lo tanto, salvo causa justificada, no podía renunciar a su cargo de depositario administrador, según se deduce de la sentencia de 3 de octubre de 1902; habiendo incumplido, por lo demás, lo que ordena el art. 1788 en relación con el 1766. c) Todo ello impide aplicar el plazo de prescripción que señala el art. 1968 (cuyo número el recurso no señala) a la cuestión ahora debatida, máxime cuando el art. 1964 manda atender al plazo de quince años cuando, como en este caso, la acción no tiene término especial y no puede equipararse a las extracontractuales. d) Son inoperantes las alegaciones que se hacen en torno a la prescripción de gastos judiciales y su relación con la caducidad de la instancia que al parecer se produjo de forma indebida y sin atender, en caso como el debatido en que se cumplía una sentencia firme, a lo que dispone el art. 418 de la Ley de Enjuiciamiento civil, a cuyo tenor no es aplicable el precepto que invoca el recurso "a las actuaciones para la ejecución de sentencias firmes"; las que, según la misma norma, podrán promoverse hasta conseguir el cumplimiento de la ejecutoria, "aunque, (los autos) hayan quedado sin curso durante los plazos señalados en el art. 411 ". Lo que evidencia la desestimación del motivo examinado, que incide en actuaciones para levantar un embargo practicado en ejecución de sentencia firme. El motivo, por lo tanto, debe ser desestimado.
 Tercero.-El motivo tercero alega la infracción del art. 1233 del Código civil, por entender que la Sala "a quo" ha dividido en contra del recurrente la confesión judicial que el mismo prestó en el juicio. El motivo decae también porque, en primer lugar, hace apreciaciones probatorias que disienten de las verificadas por la Sala de apelación, y no tienen en cuenta que la prueba de confesión judicial ha de compaginarse con el resto de la prueba, que tuvo en cuenta la sentencia recurrida, y que en todo caso, según se ha declarado (así en sents., entre otras, de 27 de abril y 4 de noviembre de 1983), la prueba de confesión puede ser desvirtuada por otras estimaciones probatorias, dado el sistema de libre valoración de la prueba, y en realidad no se pone de relieve en el motivo en qué extremos la Sala "a quo" ha dividido la confesión contra el recurrente, cuando, por último, hubo otros medios de prueba que tuvo en cuenta la sentencia recurrida, como fueron los demás figurados en autos.
 Cuarto.-El cuarto motivo acusa la infracción de los arts. 348 del Código civil, en relación con el 1405 de la Ley procesal civil . Se pretende poner de relieve la dejadez de la demandante, ahora recurrida, respecto de sus propios bienes; pero ello, aunque fuera así, no implica, por un lado, que la Sala sentenciadora haya infringido tales artículos y, por otro, no elude que el actual recurrente tuvo una actuación negligente como administrador depositario de bienes que el Juzgado le confió en ejecución de una sentencia firme. Y lo mismo puede decirse respecto del motivo quinto, que denuncia supuesta infracción de los arts. 1101, y jurisprudencia que lo interpreta (de la que no cita ninguna sentencia), y 1105 del Código civil . La desestimación de este motivo sobreviene porque dado que no se trata de una acción por culpa extracontractual, sino de otra derivada del cumplimiento de una función judicial de depositario administrador de bienes secuestrados, de cuya función derivan obligaciones no extracontractuales, es evidente que procede tener en cuenta en su caso el art. 1101 del Código civil aplicable a toda clase de obligaciones; sin que haya resultado infringido por la Sala el art. 1788 del mismo Código, en cuanto se probó que el recurrente observó una conducta negligente en su cometido de depositario, sin cuidar de comunicar diligentemente al Juzgado ni a los litigantes el acaecimiento de un incendio de los bienes embargados.
 Quinto.-El sexto motivo, denuncia la infracción del art. 1454 de la Ley de Enjuiciamiento civil; precepto que faculta al acreedor para designar bajo su responsabilidad depositario de los bienes embargados. Pero es obvio que este precepto legal no impide ni justifica que el depositario nombrado no cumpla debidamente con su cargo, que fue lo aquí acontecido, a salvo o prescindiendo de la facultad del acreedor para nombrarlo; no siendo de olvidar que el acreedor fue absuelto en primera instancia y que posteriormente, en concreto en este recurso de casación, el depositario recurrente no ha impugnado la sentencia en cuanto a sus fundamentos para absolver al acreedor, ni en cuanto a los hechos básicos del fallo que no fueron debidamente impugnados en el recurso, y entre los que no figura ninguno que pueda ser base fáctica de una condena del acreedor; por lo que, en definitiva, resolver sobre este punto exigiría una nueva apreciación de la prueba y transformaría este recurso extraordinario en una tercera instancia, lo que no es admisible. El motivo, por consiguiente, ha de seguir la misma suerte desestimatoria de los anteriores.
 Sexto.-El motivo octavo y último acusa la infracción de los arts. 6, p. 4, y 7 del Código civil (se supone) y del principio general de derecho que proscribe el enriquecimiento sin causa. Este motivo exigiría una nueva apreciación de la prueba, porque en el mismo el recurrente parte de hechos que la Sala de instancia no consideró probados e incluso alude a un dictamen pericial, posterior a la desaparición de los bienes, lo que en su criterio conduciría a un hipotético enriquecimiento sin causa, que a la sazón carece de toda base fáctica. Todo ello aparte de que lo principalmente discutido en este motivo es la valoración de los bienes incendiados, cuestión de hecho que cae fuera del ámbito del presente recurso de casación, limitado a determinar si los Tribunales inferiores aplicaron correctamente las normas jurídicas, pero no dirigido a indagar nuevos hechos no tenidos en cuenta por la Sala de instancia. El motivo también decae y con él la totalidad del recurso.
 Séptimo.-La desestimación del recurso lleva consigo la imposición de sus costas al recurrente y la pérdida del depósito, al que se dará el destino legal ( art. 1715, párrafo último de la Ley de Enjuiciamiento civil).
 QUE DEBEMOS DECLARAR Y DECLARAMOS NO HABER LUGAR AL RECURSO DE CASACIÓN interpuesto por D. José Manuel de Dorremochea Aramburu en nombre y representación de D. Jose Miguel, contra la sentencia de fecha veintiocho de junio de mil novecientos noventa y uno, dictada por la Sección Cuarta de la Audiencia Provincial de Barcelona en el proceso a que este recurso se refiere, con expresa imposición de las costas de dicho recurso al recurrente y la pérdida del depósito al que se dará el destino legal que corresponda. Líbrese a la mencionada Audiencia la certificación correspondiente, con devolución de los autos y rollo de apelación remitidos.


type: wikipedia

text:
Isabelle Rampling (born June 24, 1985) is a Canadian synchronized swimmer.
 Career
 At the 2006 Commonwealth Games, Rampling won a gold medal, which she followed up with two silver medals at the 2007 Pan American Games. At the 2008 Summer Olympics, she placed sixth with partner Marie-Pier Boudreau Gagnon in the duet.
 In 2017, she was selected to compete at the World Championships in the mixed duet event with Robert Prévost. Her name was reported to be Isabelle Blanchet-Rampling (she formerly competed under the name Isabelle Rampling).
 References
 1985 births
 Living people
 Canadian synchronized swimmers
 Olympic synchronized swimmers of Canada
 Commonwealth Games gold medallists for Canada
 Synchronised swimmers at the 2006 Commonwealth Games
 Synchronized swimmers at the 2007 Pan American Games
 Synchronized swimmers at the 2008 Summer Olympics
 Swimmers from Toronto
 Commonwealth Games medallists in synchronised swimming
 Pan American Games medalists in synchronized swimming
 Pan American Games silver medalists for Canada
 Medalists at the 2007 Pan American Games
 20th-century Canadian women
 21st-century Canadian women


text:
Treść orzeczenia I Ca 420/13 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych
 I Ca 420/13 - postanowienie z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Sieradzu z 2013-11-20
 Sygn. akt I Ca 420/13
 Przewodniczący – S.O. Elżbieta Zalewska - Statuch
 Sędziowie: S.O. Iwona Podwójniak
 S.O. Joanna Składowska
 po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2013 roku w Sieradzu
 z udziałem W. F., A. K., J. Ł. (2), L. Ł.
 o zmianę postanowienia w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku
 z dnia 22 maja 2013 roku, sygn. akt VIII Ns 171/13
 Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 maja 2013 roku Sąd Rejonowy w Wieluniu Wydział Zamiejscowy w P. oddalił wniosek J. Ł. (1) o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po P. Ł..
 Prawomocnym postanowieniem z dnia 19 listopada 1990 roku w sprawie II Ns 3091/89 Sąd Rejonowy w Częstochowie stwierdził, że spadek po P. Ł. zmarłym 13 marca 1989 roku na podstawie ustawy nabyli żona H. Ł. w 5/20 oraz dzieci: W. F., A. K., J. Ł. (2), L. Ł. i T. K. po 3/20, zaś udział w gospodarstwie rolnym – żona H. oraz córka A. K. po połowie.
 Prawomocnym postanowieniem z dnia 16 grudnia 2009 roku Sąd Rejonowy w Wieluniu Wydział Zamiejscowy w P. w sprawie XI Ns 416/09 stwierdził, że spadek po P. Ł. na podstawie ustawy nabyli żona H. Ł. w 5/20 oraz dzieci: W. F., A. K., J. Ł. (2), L. Ł. i T. K. po 3/20, zaś udział w gospodarstwie rolnym – żona H. oraz córka A. K. po połowie.
 Sąd pierwszej instancji wskazał, że wniosek J. Ł. (1) złożony w trybie art. 679 kpc o uchylenie jednego z postanowień stwierdzających spadek po P. Ł. nie zasługuje na uwzględnienie. Przywołał stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale z dnia 10 lipca 2012 roku, której nadano moc zasady prawnej, zgodnie z którym przepis art. 679 kpc nie stanowi podstawy uchylenia kolejnego prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po tym samym spadkodawcy, a istnienie dwóch lub więcej prawomocnych postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po tym samym spadkodawcy uzasadnia wznowienie postępowania na podstawie art. 403 § 2 w zw. z art. 13 § 2 kpc lub na podstawie art. 524 § 2 kpc. Jeżeli wznowienia później zakończonego postępowania zażąda jego uczestnik, to podstawę skargi stanowi art. 403 § 2 kpc w zw. z art. 13 § 2 kpc. Natomiast gdy o wznowienie występuje zainteresowany, który nie był uczestnikiem, wówczas powinien wykazać, że późniejsze prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku narusza jego prawa, a do wznowienia stosuje się przepisy o wznowieniu postępowania z powodu pozbawienia strony możności działania. Podstawę wznowienia stanowi przepis art. 524 § 2 kpc.
 W obu przypadkach sąd musi uwzględnić powagę rzeczy osądzonej wcześniejszego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. Zatem nastąpi uchylenie późniejszego prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku i odrzucenie wniosku o wszczęcie późniejszego postępowania.
 Podzielając powyższy pogląd, skoro wnioskodawczyni reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wystąpiła w trybie art. 679 kpc, to brak było podstaw do uwzględnienia takiego wniosku.
 Poza tym wnioskodawczyni nie posiada interesu prawnego w złożeniu wniosku. Występując z takim wnioskiem powinna wykazać, że ma ona interes w wywołaniu któregokolwiek ze skutków stwierdzenia nabycia spadku (art. 1025 § 2 kc i art. 1027 kc).
 Tymczasem wnioskodawczyni nie rości własnych praw do spadku. Twierdzenia, że ewentualnie mogłaby być spadkobiercą gdyby jej ojciec odrzucił spadek, nie można uważać za roszczenie z własnych praw do spadku, ponieważ ojciec wnioskodawczyni nie odrzucił spadku.
 Z tych względów wniosek podlega oddaleniu.
 Apelację złożyła wnioskodawczyni. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 679 kpc poprzez jego niewłaściwą interpretację polegającą na przyjęciu, że złożony wniosek nie może mieć oparcia w tym przepisie.
 Skarżąca wniosła o zmianę postanowienia i uwzględnienie wniosku.
 W uzasadnieniu wskazała, że instytucja zmiany postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku została unormowana w kpc w celu wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczeń, które nie powinny w świetle pozostałych przepisów funkcjonować. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Złożenie skargi o wznowienie postępowania nie jest już możliwe, ponieważ upłynął termin dla takiej. Ponadto postępowanie z art. 679 kpc, choć autonomiczne, ma charakter wznowieniowy. Jedyną możliwą drogą do wyeliminowania z obrotu orzeczenia powielającego orzeczenie już istniejące było złożenie wniosku w niniejszej sprawie. Przepisy postępowania winny służyć dochodzeniu do pożądanych rezultatów, a nie mieć celu nadrzędnego. Interpretacja ich winna uwzględniać cel, który ma być osiągnięty. Tymczasem interpretacja zastosowana przez sąd uniemożliwia bądź przynajmniej znacznie odsuwa w czasie możliwość dokonania działu spadku po P. Ł..
 W pierwszym rzędzie wskazać należy, że sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wnioskodawczyni w niniejszej sprawie nie była w ogóle legitymowana do złożenia niniejszego wniosku.
 Zgodnie z przepisem art. 679 § 2 kpc wniosek o wszczęcie postępowania może zgłosić każdy zainteresowany. Oczywistym jest, że chodzi o zainteresowanego w znaczeniu interesu prawnego, a więc wniosek może zgłosić taka osoba, której praw dotyczy wynik postępowania.
 W niniejszej sprawie wnioskodawczyni J. Ł. (1) jest córką L. Ł. – spadkobiercy P. Ł.. L. Ł. żyje. J. Ł. (1) nie zgłasza żadnych własnych pretensji do dziedziczenia po swoim dziadku P. Ł.. Nie kwestionuje uprawnień do dziedziczenia po P. Ł. ani przez swojego ojca, ani też przez pozostałych powołanych do spadku spadkobierców. L. Ł. nie złożył oświadczenia o odrzuceniu spadku po swoim ojcu P. Ł..
 W sytuacji jak wyżej wnioskodawczyni nie może mieć statusu osoby zainteresowanej w rozumieniu przepisu art. 679 § 2 kpc. Nie rości własnych praw do spadku po swoim dziadku P. Ł.. Nie wykazała, ani też nawet nie powoływała żadnych innych okoliczności, które by wskazywały na to, że w jakiś pośredni sposób wynik sprawy dotyczy jej praw, że jest wierzycielką spadkobiercy czy nabywczynią spadku.
 Skoro wnioskodawczyni nie ma własnego – związanego z jej osobą – uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem w trybie art. 679 kpc – to wniosek już choćby z tego tylko powodu podlegał oddaleniu. Oczywistym jest, że w żadnym razie fakt upływu terminu do wystąpienia przez jej ojca, który był uczestnikiem postępowania o stwierdzenie nabycia spadku po P. Ł., nie ma tutaj żadnego prawnego znaczenia, ani również okoliczność, że wnioskodawczyni jest potencjalną spadkobierczynią po swoim ojcu – należy do kręgu spadkobierców ustawowych.
 Apelacja w ogóle nie zakwestionowała stanowiska Sądu Rejonowego o braku uprawnienia wnioskodawczyni, tj. o braku po jej stronie prawnego zainteresowania do złożenia wniosku. Już choćby zatem z tego względu – wobec prawidłowych wywodów w tym zakresie sądu pierwszej instancji – zaskarżenie nie może odnieść skutku.
 Niezależnie od powyższego całkowicie również należy podzielić stanowisko sądu pierwszej instancji – i zawarte w uzasadnieniu wywody – w kwestii właściwego trybu postępowania w sytuacji istnienia dwóch lub więcej prawomocnych postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po tym samym spadkodawcy, tj. co do trybu dla wzruszenia późniejszego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. Tym trybem jest skarga o wznowienie postępowania. Regulacja z art. 679 kpc jest wyłączona, jeśli chodzi o postępowanie w sytuacji istnienia kilku prawomocnych postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po jednej osobie. Nie jest możliwe w trybie art. 679 kpc – mimo że w zdaniu 1. mowa jest zarówno o zmianie, jak i o uchyleniu prawomocnego postanowienia – wydanie rozstrzygnięcia o uchyleniu postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. W postępowaniu z art. 679 kpc w grę może wchodzić albo uwzględnienie wniosku przez zmianę prawomocnego postanowienia albo jego oddalenie – w razie bezzasadności. Istota przepisu art. 679 kpc – choć można uznać, że ma on charakter wznowieniowy w znaczeniu badania dopuszczalności wzruszenia prawomocnego rozstrzygnięcia – polega na usunięciu wadliwości merytorycznej stwierdzenia nabycia spadku, jego przedmiotem jest ustalenie kręgu osób uprawnionych do dziedziczenia zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym (art. 679 § 3 kpc). Natomiast przepis art. 679 kpc nie jest właściwy w razie istnienia dwóch lub więcej prawomocnych postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po tym samym spadkodawcy. Dla takiej wadliwości – naruszenie przepisów prawa procesowego, tu: poprzez ponowne prowadzenie postępowania i rozstrzygnięcie wniosku o stwierdzenie nabycia spadku po tej samej osobie – jedynie właściwa jest droga wznowienia postępowania – w oparciu o przepis art. 13 § 2 kpc w zw. z art. 403 § 2 kpc lub art. 524 § 2 kpc.
 W takim stanie rzeczy zarzut apelacji naruszenia przepisu art. 679 kpc poprzez jego niewłaściwą interpretację nie może odnieść skutku. Wbrew twierdzeniom skarżącej tryb wynikający z regulacji art. 679 kpc nie może być właściwy dla wyeliminowania z obrotu prawnego późniejszego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po P. Ł.. Oceny w tym zakresie nie może również w żadnym razie zmieniać okoliczność ewentualnego upływu terminu dla wznowienia postępowania i tym samym wskazywany w apelacji brak innej możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego późniejszego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku.
 Oczywistym jest, że powstała wadliwość prawna polegająca na niedopuszczalnym w świetle obowiązujących przepisów prawa ponownym rozstrzygnięciu w przedmiocie dziedziczenia po P. Ł., a w konsekwencji – na funkcjonowaniu w obrocie prawnym dwóch postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po tym samym spadkodawcy, co doprowadziło już do określonych komplikacji.
 Niemniej w ocenie sądu okręgowego okoliczność ta nie może skutkować niemożnością prowadzenia dalszych działań prawnych, w szczególności niemożnością przeprowadzenia działu spadku po P. Ł.. Strony – mimo istniejącej wadliwości – nie mogą zostać pozbawione uprawnienia do uzyskania rozstrzygnięcia sądu w postaci działu spadku. Okoliczność istnienia dwóch postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po P. Ł. – w sytuacji jak w niniejszej sprawie – przy podnoszonej kwestii upływu terminu do wystąpienia ze skargą o wznowienie postępowania – nie może tamować postępowania o dział spadku. W okolicznościach niniejszej sprawy nie ma wystarczających przesłanek dla odmowy prowadzenia postępowania działowego, tym bardziej, że oba postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po P. Ł. mają jednakową treść – identycznie określają krąg osób uprawnionych do dziedziczenia po nim. Zatem nie występuje żadna rozbieżność ani w zakresie tego kto jest spadkobiercą, ani w zakresie wielkości udziałów w dziedziczeniu. Postępowanie działowe może być kontynuowane – osoby, które uzyskały stwierdzenie nabycia spadku są objęte domniemaniem z art. 1025 § 2 kc, a nie występują żadne podstawy dla jego zakwestionowania.
 Pośrednio, dla uzasadnienia racji jak wyżej, można powołać stanowisko, że jeżeli zainteresowani – kwestionujący merytoryczną prawidłowość postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku – w zakreślonym terminie nie zainicjują postępowania na podstawie art. 679 k.p.c., postępowanie o dział spadku powinno być kontynuowane. Zarówno bowiem osoby, które uzyskały prawomocne postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, jak i zarejestrowany akt poświadczenia dziedziczenia, objęte są domniemaniem z art. 1025 § 2 k.c. (Piotr Borkowski – komentarz do zmiany art. 681 Kodeksu postępowania cywilnego – System informacji prawnej Lex).
 Z tych wszystkich względów – wobec nieskuteczności zarzutu błędnej wykładni przepisu art. 678 § 1 kpc jak również w świetle prawidłowej oceny sądu pierwszej instancji o braku po stronie wnioskodawczyni interesu prawnego – apelacja jako pozbawiona podstaw – w oparciu o przepis art. 13 § 2 kpc w zw. z art. 385 kpc – podlega oddaleniu.
 Dodano: 27 grudnia 2013 , Opublikował(a): Halina Nowakowska
 Osoba, która wytworzyła informację: Elżbieta Zalewska-Statuch, Iwona Podwójniak , Joanna Składowska


text:
 3.4.2017
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 C 104/42
 Urteil des Gerichts vom 16. Februar 2017 — Holistic Innovation Institute/REA
 (Rechtssache T-706/14) (1)
 ((Forschung und technologische Entwicklung - Projekte, die von der Union im Bereich der Forschung finanziert werden - Siebtes Rahmenprogramm für Forschung, technologische Entwicklung und Demonstration [2007 — 2013] - Projekte ZONeSEC und Inachus - Beschluss über die Ablehnung der Beteiligung der Klägerin - Nichtigkeits- und Haftungsklage))
 (2017/C 104/58)
 Verfahrenssprache: Spanisch
 Parteien
 Klägerin: Holistic Innovation Institute, SLU (Pozuelo de Alarcón, Spanien) (Prozessbevollmächtigte: zunächst Rechtsanwalt R. Muñiz García, dann Rechtsanwalt J. Marín López)
 Beklagte: Exekutivagentur für die Forschung (Prozessbevollmächtigte: S. Payan-Lagrou und V. Canetti im Beistand von Rechtsanwalt J. Rivas)
 Gegenstand
 Zum einen Klage nach Art. 263 AEUV auf Nichtigerklärung des Beschlusses des Direktors der REA vom 24. Juli 2014 (ARES [2014] 2461172), die Verhandlungen mit der Klägerin abzuschließen und ihre Beteiligung an den europäischen Projekten Inachus und ZONeSEC abzulehnen, und zum anderen Klage nach Art. 268 AEUV auf Ersatz des Schadens, der der Klägerin aufgrund ihres Ausschlusses von diesen Projekten und der Mitteilung bestimmter Informationen über sie infolge dieses Beschlusses entstanden sein soll
 Tenor
 1.
 Die Klage wird abgewiesen.
 2.
 Die Holistic Innovation Institute, SLU wird verurteilt, die Kosten im Rahmen des vorliegenden Verfahrens zu tragen.
 3.
 Die Parteien tragen bezüglich des Verfahrens der einstweiligen Anordnung jeweils ihre eigenen Kosten.
 (1) ABl. C 421 vom 24.11.2014.


text:
 19.10.2017
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 270/19
 SKLEP SKUPNEGA ODBORA EGP
 št. 51/2016
 z dne 18. marca 2016
 o spremembi Priloge II (Tehnični predpisi, standardi, preskušanje in certificiranje) k Sporazumu EGP [2017/1881]
 SKUPNI ODBOR EGP JE –
 ob upoštevanju Sporazuma o Evropskem gospodarskem prostoru (v nadaljnjem besedilu: Sporazum EGP) in zlasti člena 98 Sporazuma EGP,
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 Direktivo Komisije (EU) 2015/1139 z dne 13. julija 2015 o spremembi Direktive 2012/9/EU glede roka za njen prenos in datuma zaključka prehodnega obdobja (1) je treba vključiti v Sporazum EGP.
 (2)
 Prilogo II k Sporazumu EGP bi bilo zato treba ustrezno spremeniti –
 SPREJEL NASLEDNJI SKLEP:
 Člen 1
 V prvi alinei točke 3 (Direktiva 2001/37/ES Evropskega Parlamenta in Sveta) poglavja XXV Priloge II k Sporazumu EGP se doda:
 „—
 32015 L 1139: Direktiva Komisije (EU) 2015/1139 z dne 13. julija 2015 (UL L 185, 14.7.2015, str. 15).
 Za namen tega sporazuma se določbe Direktive (EU) 2015/1139 uporabljajo z naslednjimi prilagoditvami:
 V členu 1(1) se besedilo ‚20. maja 2016‘ v zvezi z državami Efte glasi ‚dneva začetka veljavnosti sklepa Skupnega odbora EGP o vključitvi Direktive 2014/40/EU Evropskega parlamenta in Sveta v Sporazum EGP‘.
 V členu 1(2) se besedilo ‚20. maja 2017‘ v zvezi z državami Efte glasi ‚enega leta po dnevu začetka veljavnosti Sklepa Skupnega odbora EGP o vključitvi Direktive 2014/40/EU Evropskega parlamenta in Sveta v Sporazum EGP‘.“
 Člen 2
 Besedilo Direktive (EU) 2015/1139 v islandskem in norveškem jeziku, ki se objavi v Dopolnilu EGP k Uradnemu listu Evropske unije, je verodostojno.
 Člen 3
 Ta sklep začne veljati 19. marca 2016 pod pogojem, da so bila predložena vsa uradna obvestila v skladu s členom 103(1) Sporazuma EGP (*1).
 Člen 4
 Ta sklep se objavi v sklopu EGP Uradnega lista Evropske unije in Dopolnilu EGP k Uradnemu listu Evropske unije.
 V Bruslju, 18. marca 2016
 Za Skupni odbor EGP
 Predsednik
 Claude MAERTEN
 (1) UL L 185, 14.7.2015, str. 15.
 (*1) Navedena ni nobena ustavna zahteva.


text:
Freusa Zechmeister (Patos de Minas, 1941) é uma arquiteta, figurinista e designer conhecida pelos seus trabalhos no Grupo Corpo.
 Biografia
 Formou-se em arquitetura na Universidade Federal de Minas Gerais (UFMG) em 1964. Em uma viagem na Europa conheceu o produtor cultural Emílio Kalil, que era codiretor do Grupo Corpo e também o responsável por levar Freusa à ser figurinista da companhia em 1981. A partir daí, seu trabalho foi reconhecido como um importantes no cenário teatral brasileiro. Freusa assina todos os figurinos do Grupo Corpo, com exceção do Santagustin (2002), feito por Ronaldo Fraga.
 Grupo Corpo
 Os figurinos de Freusa Zechmeister estão interligados com o processo de movimentação dos atores, ela dá notável importância para a visibilidade das múltiplas contrações e distensões dos membros e do torso dos artistas, destacando suas ondulações e os movimentos do quadril, além de reconhecer a movimentação e as cores necessárias no ambiente durante a execução da coreografia. Zechmeister consolidou a persona cênica do Grupo Corpo no Espetáculo 21 (1992), conhecido por inaugurar um estilo brasileiro de dança, o figurino proposto por ela ajuda a revelar a linguagem particular do Grupo Corpo. Em suas produções artísticas, como em Gira (2017), observa-se maior integração entre as suas criações.
 Seu trabalho na companhia já foi destaque na mídia internacional, sendo publicada em jornais como os estadunidenses The New York Times, The Boston Globe e Los Angeles Times e no espanhóis El País e Diario de Mallorca.
 Arquitetura
 A obras de arquitetura da mineira Freusa Zechmeister variam desde edificações comerciais de destaque na cidade de Belo Horizonte até o design de residências. Durante a década de 90 desenvolveu obras que utilizavam materiais de demolição/reuso. Ela também foi responsável pela restauração e design de interiores da Casa Bonomi, em Belo Horizonte.
 Seu trabalho conseguiu uma grande repercussão na imprensa brasileira. Já assinou projetos para celebridades como Maitê Proença, escreveu figurinos para Gilberto Gil e obras no Instituto Inhotim.
 Naturais de Patos de Minas
 Alunos da Universidade Federal de Minas Gerais
 Arquitetos de Minas Gerais
 Designers do Brasil
 Estilistas do Brasil
 Design de interiores
 Design


text:
 22.6.2012
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 163/9
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 534/2012
 z dnia 21 czerwca 2012 r.
 ustalające refundacje wywozowe do wołowiny i cielęciny
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1), w szczególności jego art. 164 ust. 2 i art. 170 w związku z jego art. 4,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Artykuł 162 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że różnica pomiędzy cenami produktów określonych w części XV załącznika I do wymienionego rozporządzenia na rynku światowym i ich cenami w Unii może zostać pokryta refundacjami wywozowymi.
 (2)
 Biorąc pod uwagę aktualną sytuację rynku wołowiny i cielęciny, refundacje wywozowe powinny zostać ustalone zgodnie z zasadami i kryteriami przewidzianymi w art. 162, 163, 164, 167, 168 i 169 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007.
 (3)
 Artykuł 164 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 stanowi, że refundacje mogą zostać zróżnicowane w zależności od miejsca przeznaczenia, zwłaszcza jeżeli jest to konieczne ze względu na sytuację na rynku światowym, szczególne wymogi niektórych rynków lub zobowiązania wynikające z umów zawartych zgodnie z art. 300 Traktatu.
 (4)
 Refundacje należy przyznawać tylko w odniesieniu do produktów, które są dopuszczone do swobodnego przepływu wewnątrz Unii i które posiadają znak jakości zdrowotnej zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (2). Produkty te powinny również spełniać wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (3) oraz rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (4).
 (5)
 Artykuł 7 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 1359/2007 z dnia 21 listopada 2007 r. ustanawiającego warunki udzielania specjalnych refundacji wywozowych do niektórych elementów odkostnionego mięsa wołowego (5), przewiduje zmniejszenie specjalnej refundacji, jeśli ilości wywożone stanowią mniej niż 95 %, ale nie mniej niż 85 % łącznej wagi kawałków mięsa wyprodukowanych przez odkostnienie.
 (6)
 Obecnie stosowane refundacje zostały ustalone w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 343/2012 (6). W związku z koniecznością ustalenia nowych refundacji należy uchylić wspomniane rozporządzenie.
 (7)
 Aby zapobiec zakłóceniu obecnej sytuacji rynkowej, zapobiec spekulacjom na rynku oraz zapewnić efektywne zarządzanie, niniejsze rozporządzenie powinno wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 (8)
 Komitet Zarządzający ds. Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych nie wydał opinii w terminie wyznaczonym przez jego przewodniczącego,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 1. Refundacje wywozowe przewidziane w art. 164 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 przyznaje się w odniesieniu do produktów i ilości określonych w załączniku do niniejszego rozporządzenia, z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu.
 2. Produkty kwalifikujące się do objęcia refundacją na mocy ust. 1 muszą spełniać odpowiednie wymogi rozporządzenia (WE) nr 852/2004 i rozporządzenia (WE) nr 853/2004, w szczególności w zakresie przygotowywania w zatwierdzonym zakładzie i zgodności z wymogami dotyczącymi znaku jakości zdrowotnej określonymi w sekcji I rozdział III załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 854/2004.
 Artykuł 2
 W przypadku, o którym mowa w art. 7 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 1359/2007, stawka refundacji w odniesieniu do produktów oznaczonych kodem 0201 30 00 9100 ulega zmniejszeniu o 1,2 EUR/100 kg.
 Artykuł 3
 Niniejszym uchyla się rozporządzenie (UE) nr 343/2012.
 Artykuł 4
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 21 czerwca 2012 r.
 W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,
 José Manuel SILVA RODRÍGUEZ
 Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich
 (1) Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.
 (2) Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 55.
 (3) Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 1.
 (4) Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 206.
 (5) Dz.U. L 304 z 22.11.2007, s. 21.
 (6) Dz.U. L 108 z 20.4.2012, s. 26.
 ZAŁĄCZNIK
 Refundacje wywozowe do wołowiny i cielęciny stosowane od dnia 22 czerwca 2012 r.
 Kod produktu
 Miejsce przeznaczenia
 Jednostka miary
 Kwota refundacji
 0102 21 10 9140
 B00
 EUR/100 kg wagi w relacji pełnej
 4,3
 0102 21 30 9140
 B00
 EUR/100 kg wagi w relacji pełnej
 4,3
 0102 31 00 9100
 B00
 EUR/100 kg wagi w relacji pełnej
 4,3
 0102 31 00 9200
 B00
 EUR/100 kg wagi w relacji pełnej
 4,3
 0102 90 20 9100
 B00
 EUR/100 kg wagi w relacji pełnej
 4,3
 0102 90 20 9200
 B00
 EUR/100 kg wagi w relacji pełnej
 4,3
 0201 10 00 9110 (2)
 B02
 EUR/100 kg wagi netto
 6,1
 B03
 EUR/100 kg wagi netto
 3,6
 0201 10 00 9130 (2)
 B02
 EUR/100 kg wagi netto
 8,1
 B03
 EUR/100 kg wagi netto
 4,8
 0201 20 20 9110 (2)
 B02
 EUR/100 kg wagi netto
 8,1
 B03
 EUR/100 kg wagi netto
 4,8
 0201 20 30 9110 (2)
 B02
 EUR/100 kg wagi netto
 6,1
 B03
 EUR/100 kg wagi netto
 3,6
 0201 20 50 9110 (2)
 B02
 EUR/100 kg wagi netto
 10,1
 B03
 EUR/100 kg wagi netto
 6,0
 0201 20 50 9130 (2)
 B02
 EUR/100 kg wagi netto
 6,1
 B03
 EUR/100 kg wagi netto
 3,6
 0201 30 00 9050
 US (4)
 EUR/100 kg wagi netto
 1,1
 CA (5)
 EUR/100 kg wagi netto
 1,1
 0201 30 00 9060 (7)
 B02
 EUR/100 kg wagi netto
 3,8
 B03
 EUR/100 kg wagi netto
 1,3
 0201 30 00 9100 (3)
 (7)
 B04
 EUR/100 kg wagi netto
 14,1
 B03
 EUR/100 kg wagi netto
 8,3
 EG
 EUR/100 kg wagi netto
 17,2
 0201 30 00 9120 (3)
 (7)
 B04
 EUR/100 kg wagi netto
 8,4
 B03
 EUR/100 kg wagi netto
 5,0
 EG
 EUR/100 kg wagi netto
 10,3
 0202 10 00 9100
 B02
 EUR/100 kg wagi netto
 2,7
 B03
 EUR/100 kg wagi netto
 0,9
 0202 20 30 9000
 B02
 EUR/100 kg wagi netto
 2,7
 B03
 EUR/100 kg wagi netto
 0,9
 0202 20 50 9900
 B02
 EUR/100 kg wagi netto
 2,7
 B03
 EUR/100 kg wagi netto
 0,9
 0202 20 90 9100
 B02
 EUR/100 kg wagi netto
 2,7
 B03
 EUR/100 kg wagi netto
 0,9
 0202 30 90 9100
 US (4)
 EUR/100 kg wagi netto
 1,1
 CA (5)
 EUR/100 kg wagi netto
 1,1
 0202 30 90 9200 (7)
 B02
 EUR/100 kg wagi netto
 3,8
 B03
 EUR/100 kg wagi netto
 1,3
 1602 50 31 9125 (6)
 B00
 EUR/100 kg wagi netto
 3,9
 1602 50 31 9325 (6)
 B00
 EUR/100 kg wagi netto
 3,4
 1602 50 95 9125 (6)
 B00
 EUR/100 kg wagi netto
 3,9
 1602 50 95 9325 (6)
 B00
 EUR/100 kg wagi netto
 3,4
 Uwaga:
 Kody produktów i seria „A” kodów miejsc przeznaczenia określone są w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 3846/87 (Dz.U. L 366 z 24.12.1987, s. 1).
 Kody miejsc przeznaczenia ustanowiono w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19).
 Pozostałe miejsca przeznaczenia określa się w następujący sposób:
 B00
 :
 wszystkie miejsca przeznaczenia (państwa trzecie, inne terytoria, zaopatrzenie w prowiant oraz miejsca przeznaczenia traktowane jako wywóz z Unii).
 B02
 :
 B04 oraz miejsce przeznaczenia EG.
 B03
 :
 Albania, Chorwacja, Bośnia i Hercegowina, Serbia, Kosowo (), Czarnogóra, była jugosłowiańska republika Macedonii, zaopatrzenie i zapasy żywności (miejsca przeznaczenia określone w art. 33 i 42 oraz odpowiednio w art. 41 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 (Dz.U. L 186 z 17.7.2009, s. 1)).
 B04
 :
 Turcja, Ukraina, Białoruś, Mołdawia, Rosja, Gruzja, Armenia, Azerbejdżan, Kazachstan, Turkmenistan, Uzbekistan, Tadżykistan, Kirgistan, Maroko, Algieria, Tunezja, Libia, Liban, Syria, Irak, Iran, Izrael, Zachodni Brzeg/Strefa Gazy, Jordania, Arabia Saudyjska, Kuwejt, Bahrajn, Katar, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Oman, Jemen, Pakistan, Sri Lanka, Birma/Myanmar, Tajlandia, Wietnam, Indonezja, Filipiny, Chiny, Korea Północna, Hong Kong, Sudan, Mauretania, Mali, Burkina Faso, Niger, Czad, Republika Zielonego Przylądka, Senegal, Gambia, Gwinea Bissau, Gwinea, Sierra Leone, Liberia, Wybrzeże Kości Słoniowej, Ghana, Togo, Benin, Nigeria, Kamerun, Republika Środkowoafrykańska, Gwinea Równikowa, Wyspy Świętego Tomasza i Książęca, Gabon, Kongo, (Demokratyczna Republika) Konga, Ruanda, Burundi, Święta Helena i jej terytoria zależne, Angola, Etiopia, Erytrea, Dżibuti, Somalia, Uganda, Tanzania, Seszele i ich terytoria zależne, Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego, Mozambik, Mauritius, Komory, Majotta, Zambia, Malawi, Republika Południowej Afryki, Lesoto.
 (1) Użycie tej nazwy nie ma wpływu na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244/1999 oraz opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości na temat ogłoszenia przez Kosowo niepodległości.
 (2) Wpis do tej podpozycji wymaga wcześniejszego dostarczenia świadectwa znajdującego się w załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 433/2007 (Dz.U. L 104 z 21.4.2007, s. 3).
 (3) Refundacja jest przyznawana pod warunkiem spełnienia wymogów ustanowionych w zmienionym rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1359/2007 (Dz.U. L 304 z 22.11.2007, s. 21) oraz – w stosownych przypadkach – w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1741/2006 (Dz.U. L 329 z 25.11.2006, s. 7).
 (4) Realizowane zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1643/2006 (Dz.U. L 308 z 08.11.2006, s. 7).
 (5) Realizowane zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1041/2008 (Dz.U. L 281 z 24.10.2008, s. 3).
 (6) Refundację przyznaje się pod warunkiem spełnienia wymogów ustanowionych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1731/2006 (Dz.U. L 325 z 24.11.2006, s. 12).
 (7) Zawartość chudego mięsa wołowego z wyłączeniem tłuszczu określa się zgodnie z procedurą opisaną w załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2429/86 (Dz.U. L 210 z 1.8.1986, s. 39).
 Określenie „średnia zawartość” odnosi się do ilości objętej próbką zgodnie z art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 765/2002 (Dz.U. L 117 z 4.5.2002, s. 6). Próbkę pobiera się z tej części wysyłki, w której przypadku występujące ryzyko jest najwyższe.


text:
Len – potoczna nazwa tkanin wytwarzanych z czystej przędzy lnianej lub z dodatkami włókien bawełnianych, wełnianych, poliestrowych itp. Dodatek włókien poliestrowych (elana) do lnu zmniejsza podatność na gniecenie przy zachowaniu podstawowych cech tkaniny lnianej. Charakteryzuje się dużą przewiewnością.
 Historia
 Tkanina, której historia sięga neolitu około 7500 p.n.e. (VIII tysiąclecie p.n.e.). Początkowo prawdopodobnie używano włókien lnu do zszywania skór lub jako sznurka. Pierwsze warsztaty tkackie, na których tkano len, to warsztaty pionowe. Tkanina lniana, w wyrafinowanej formie, bardzo cienka, przejrzysta, miała swój początek w starożytnym Egipcie, w okresie Starego Państwa ok. XXVII–XXII wieku p.n.e. Zachowało się wiele malowideł i zapisów o produkcji lnu i jego wykorzystaniu przez starożytnych Egipcjan. Po raz pierwszy opisano go w Księdze Wyjścia 9,23–25, w której przedstawiono zniszczenie po gradobiciu lnu uprawianego w Egipcie: Len i jęczmień zostały zniszczone, ponieważ jęczmień miał już kłosy, a len kwiecie.
 Wytwarzano różnej jakości płótno lniane, zależnie od przeznaczenia. Najdelikatniejsze i najczystsze tkaniny służyły do wystroju świątyń i na ubiory kapłanów i królów. Przez wieki wypracowano różnego rodzaju techniki wyrobu tkanin lnianych, ale postęp nastąpił po odkryciu w XIX w. metody przędzenia włókna lnianego na mokro (przędza mokroprzędna). Do dziś, ze względu na swoje walory, lniane tkaniny dekoracyjne i konfekcja odzieżowa uważane są za wyznacznik elegancji i wysoko cenione.
 Technologia wytwarzania tkanin lnianych na podlaskiej wsi w XIX wieku
 Len wysiewano w maju. Po wzejściu roślin len był kilkakrotnie pielony. Kiedy len był już gotowy do zbioru, nie koszono go, ale wyrywano, żeby uzyskać jak najdłuższy surowiec. Wyrwany len wiązano w małe pęczki i przez kilkanaście dni suszono. Potem należało len wymłócić, albo oczemchać, tj. drewnianymi grzebieniami oddzielić nasiona.
 Następnie małe snopki lnu układano w wodzie (w stawach albo w zakolach lub polderach zalewowych rzeki) i obciążano żerdziami i kamieniami, żeby były całkowicie zanurzone. Mokły tak kilka tygodni, aby łodygi zbutwiały. Jeśli w pobliżu nie było zbiorników wodnych, len rozkładano na ścierniskach i łąkach. Kiedy łodygi stały się już dostatecznie kruche, wyciągano je na brzeg i po wysuszeniu zwożono do stodoły.
 Zwykle w październiku przystępowano do międlenia lnu, w celu pokruszenia i usunięcia osłonek łodyg, aby uzyskać czyste, długie włókno. Służyła do tego międlica. Była to deska szerokości kilkunastu centymetrów i długości około 1,5 metra z wyciętą szczeliną, w którą wchodziła druga deska. Obie deski połączone były bolcem. Pracowały jak duże nożyce, łamiąc łodygi lnu. Do usuwania połamanych łodyg (zwanych paździerzami, otłoczynami lub otłuczynami) używano cierlicy. Cierlica tym różniła się od międlicy, że miała dwie szczeliny. Następnie włókno wyczesywano ręczną szczotką, aby usunąć resztki paździerzy i oddzielić pakuły od włókna długiego. Szczotka do czesania lnu była zrobiona z kawałka deski, w którą powbijano ostre gwoździe.
 W zimowe wieczory kobiety przędły nici (przędzę) używając wrzecion i kądzieli lub kołowrotków. Kiedy szpula na wrzecionie kołowrotka była już wypełniona, przy pomocy motowidła nici zwijano w motki.
 W tej postaci nici były już gotowe do tkania. Przed tkaniem nici lnianych nie prano i nie farbowano. W warsztatach tkackich, ustawionych zwykle w kuchni, kobiety tkały tkaninę. Wytworzona tkanina była szara i sztywna.
 Późną wiosną, przy bardzo słonecznej pogodzie, rozkładano tkaniny na łąkach, aby leżąc na słońcu wybieliły się i zmiękły. Od czasu do czasu, bielone tkaniny polewano wodą. Łąki służące do bielenia tkanin, najlepiej takie położone na nachylonych w kierunku południowym zboczach, nazywano blichami.
 Sploty tkanin lnianych
 zasadnicze – najczęściej stosowane w przemyśle lniarskim do produkcji tkanin użytkowych
 pochodne – prawie wszystkie, łącznie z żakardowymi stosowane w tkaninach dekoracyjnych
 Zalety
 Zalety tkanin lnianych:
 duża odporność na tarcie i rozciąganie
 działanie antybakteryjne
 nieelektryzowanie się
 przewiewność
 antyalergiczność
 wysoka absorpcja wilgoci
 biodegradacja (ochrona środowiska)
 Zobacz też
 len – roślina
 otłoczyny
 płótno
 Mechaniczny przerób słomy lnianej
 Przypisy
 Tkaniny


text:
 EUROPSKA KOMISIJA
 Bruxelles, 10.2.2016.
 COM(2016) 72 final
 2016/0044(NLE)
 Prijedlog
 ODLUKE VIJEĆA
 o utvrđivanju stajališta koje treba zauzeti u ime Europske unije u okviru Zajedničkog odbora za ponovni prihvat o Odluci Zajedničkog odbora za ponovni prihvat o provedbenim odredbama u pogledu primjene od 1. lipnja 2016. članaka 4. i 6. Sporazuma između Europske unije i Republike Turske o ponovnom prihvatu osoba koje neovlašteno borave
 OBRAZLOŽENJE
 Sporazum između Europske unije i Republike Turske o ponovnom prihvatu osoba koje neovlašteno borave (dalje u tekstu: „Sporazum”) zaključen je Odlukom Vijeća 2014/252/EU
 1
 te je stupio na snagu 1. listopada 2014. U skladu s člankom 24. stavkom 3. Sporazuma odredbe iz članaka 4. i 6. Sporazuma koje se odnose na ponovni prihvat državljana trećih zemalja i osoba bez državljanstva počet će se primjenjivati tri godine nakon stupanja na snagu Sporazuma, odnosno od 1. listopada 2017.
 Nakon sastanka na vrhu EU-a i Turske
 2
 Unija i Turska postigle su 29. studenoga 2015. politički dogovor „da će se sporazum EU-a i Turske o ponovnom prihvatu u potpunosti početi primjenjivati od lipnja 2016. kako bi Komisija mogla u jesen 2016. podnijeti svoje treće izvješće o napretku s ciljem dovršetka procesa liberalizacije viznog režima, odnosno ukidanja viza za turske državljane u schengenskom području do listopada 2016. nakon što se ispune uvjeti iz viznog plana”.
 Sporazumom se uspostavlja Zajednički odbor za ponovni prihvat kako bi, među ostalim, pratio i olakšao primjenu Sporazuma te odlučivao o potrebnim provedbenim odredbama. Nakon političke izjave od 29. studenoga 2015. na drugom sastanku Zajedničkog odbora za ponovni prihvat održanom 19. siječnja 2016. EU i Turska raspravljali su o mogućnosti da Zajednički odbor za ponovni prihvat donese odluku o potrebnim provedbenim odredbama na temelju članka 19. stavka 1. točke (b) Sporazuma s ciljem da se obveze iz članaka 4. i 6. Sporazuma počnu primjenjivati ranije, odnosno od 1. lipnja 2016. Nacrt Odluke Zajedničkog odbora za ponovni prihvat s tim učinkom priložen je ovom Prijedlogu.
 2016/0044 (NLE)
 Prijedlog
 ODLUKE VIJEĆA
 o utvrđivanju stajališta koje treba zauzeti u ime Europske unije u okviru Zajedničkog odbora za ponovni prihvat o Odluci Zajedničkog odbora za ponovni prihvat o provedbenim odredbama u pogledu primjene od 1. lipnja 2016. članaka 4. i 6. Sporazuma između Europske unije i Republike Turske o ponovnom prihvatu osoba koje neovlašteno borave
 VIJEĆE EUROPSKE UNIJE,
 uzimajući u obzir Ugovor o funkcioniranju Europske unije, a posebno njegov članak 79. stavak 3. u vezi s člankom 218. stavkom 9.,
 uzimajući u obzir prijedlog Europske komisije,
 budući da:
 (1)
 Sporazum između Europske unije i Republike Turske o ponovnom prihvatu osoba koje neovlašteno borave (dalje u tekstu „Sporazum”) zaključen je Odlukom Vijeća 2014/252/EU
 3
 te je stupio na snagu 1. listopada 2014. U skladu s člankom 24. stavkom 3. Sporazuma odredbe iz članaka 4. i 6. Sporazuma koje se odnose na ponovni prihvat državljana trećih zemalja i osoba bez državljanstva trebale bi se primjenjivati od 1. listopada 2017.
 (2)
 EU i Turska postigle su na sastanku na vrhu održanom 29. studenoga 2015. politički dogovor da bi se Sporazum o ponovnom prihvatu trebao u potpunosti primjenjivati od 1. lipnja 2016.
 (3) Člankom 19. stavkom 1. točkom (b) Sporazuma predviđa se da bi Zajednički odbor za ponovni prihvat mogao odlučivati o provedbenim odredbama koje su potrebne za ujednačenu primjenu Sporazuma. Stoga bi bilo primjereno Odlukom Zajedničkog odbora za ponovni prihvat donijeti potrebne provedbene odredbe s ciljem da se obveze iz članaka 4. i 6. Sporazuma počnu primjenjivati ranije, odnosno od 1. lipnja 2016.
 [(4) U skladu s člankom 3. Protokola br. 21 o stajalištu Ujedinjene Kraljevine i Irske u pogledu područja slobode, sigurnosti i pravde, koji je priložen Ugovoru o Europskoj uniji i Ugovoru o funkcioniranju Europske unije, Ujedinjena Kraljevina priopćila je svoju želju da sudjeluje u donošenju i primjeni ove Odluke.]
 [(5) U skladu s člancima 1. i 2. Protokola (br. 21.) o stajalištu Ujedinjene Kraljevine i Irske u pogledu područja slobode, sigurnosti i pravde, koji je priložen Ugovoru o Europskoj uniji i Ugovoru o funkcioniranju Europske unije i ne dovodeći u pitanje članak 4. tog Protokola, Irska ne sudjeluje u donošenju ove Odluke, ona za nju nije obvezujuća niti se na nju primjenjuje.]
 (6) U skladu s člancima 1. i 2. Protokola (br. 22.) o stajalištu Danske, priloženog Ugovoru o Europskoj uniji i Ugovoru o funkcioniranju Europske unije, Danska ne sudjeluje u donošenju ove Odluke, ona za nju nije obvezujuća niti se na nju primjenjuje.
 (7) Uzimajući u obzir prethodno navedeno, potrebno je utvrditi stajalište koje treba zauzeti u ime Unije u okviru Zajedničkog odbora za ponovni prihvat o Odluci Zajedničkog odbora za ponovni prihvat o provedbenim odredbama u pogledu primjene članaka 4. i 6. Sporazuma od 1. lipnja 2016.,
 DONIJELO JE OVU ODLUKU:
 Članak 1.
 Stajalište koje treba zauzeti u ime Unije u okviru Zajedničkog odbora EU-a i Turske za ponovni prihvat u vezi s Odlukom Zajedničkog odbora za ponovni prihvat o provedbenim odredbama u pogledu primjene članaka 4. i 6. Sporazuma od 1. lipnja 2016. temelji se na nacrtu Odluke Zajedničkog odbora za ponovni prihvat, priloženom ovoj Odluci.
 Manje izmjene tog nacrta Odluke mogu se prihvatiti bez nove odluke Vijeća.
 Članak 2.
 Ova Odluka stupa na snagu na dan donošenja.
 Sastavljeno u Bruxellesu
 Za Vijeće
 Predsjednik
 (1)
 SL L 134/1 – 7.5.2014.
 (2)
 Glavno tajništvo Vijeća, Izjava 870/15 od 29.11.2015.
 (3)
 SL L...
 ---documentbreak---
 EUROPSKA KOMISIJA
 Bruxelles, 10.2.2016.
 COM(2016) 72 final
 PRILOG
 Prijedlogu ODLUKE VIJEĆA
 o utvrđivanju stajališta koje treba zauzeti u ime Europske unije u okviru Zajedničkog odbora za ponovni prihvat o Odluci Zajedničkog odbora za ponovni prihvat o provedbenim odredbama u pogledu primjene od 1. lipnja 2016. članaka 4. i 6. Sporazuma između Europske unije i Republike Turske o ponovnom prihvatu osoba koje neovlašteno borave
 PRILOG
 Prijedlogu ODLUKE VIJEĆA
 o utvrđivanju stajališta koje treba zauzeti u ime Europske unije u okviru Zajedničkog odbora za ponovni prihvat o Odluci Zajedničkog odbora za ponovni prihvat o provedbenim odredbama u pogledu primjene od 1. lipnja 2016. članaka 4. i 6. Sporazuma između Europske unije i Republike Turske o ponovnom prihvatu osoba koje neovlašteno borave
 NACRT
 ODLUKE BR. 2/2016 ZAJEDNIČKOG ODBORA ZA PONOVNI PRIHVAT USPOSTAVLJENOG
 SPORAZUMOM IZMEĐU EUROPSKE UNIJE I REPUBLIKE TURSKE O PONOVNOM PRIHVATU OSOBA KOJE NEOVLAŠTENO BORAVE
 o provedbenim odredbama u pogledu primjene od 1. lipnja 2016. članaka 4. i 6. Sporazuma
 ODBOR,
 uzimajući u obzir Sporazum između Europske unije i Republike Turske o ponovnom prihvatu osoba koje neovlašteno borave, a posebno njegov članak 19. stavak 1. točku (b),
 budući da:
 (1) Sporazum između Europske unije i Republike Turske o ponovnom prihvatu osoba koje neovlašteno borave (dalje u tekstu: „Sporazum”) stupio je na snagu 1. listopada 2014.
 (2) Člankom 24. stavkom 3. Sporazuma propisano je da se obveze u pogledu ponovnog prihvata državljana trećih zemalja i osoba bez državljanstva utvrđene u člancima 4. i 6. Sporazuma počnu primjenjivati tek tri godine nakon stupanja na snagu Sporazuma.
 (3) S obzirom na politički dogovor postignut između dvije stranke na sastanku na vrhu EU-a i Turske održanom 29. studenoga da se Sporazum u potpunosti primjenjuje od lipnja 2016.,
 ODLUČIO JE DONIJETI SLJEDEĆU PROVEDBENU ODREDBU:
 Članak 1.
 Obveze utvrđene u člancima 4. i 6. Sporazuma, koje se odnose na ponovni prihvat državljana trećih zemalja i osoba bez državljanstva, primjenjuju se od 1. lipnja 2016.
 Članak 2.
 Ova Odluka stupa na snagu na dan donošenja.
 .......................................
 .........................................
 (za Europsku uniju)
 (za Republiku Tursku)


text:
 Svarbus teisinis pranešimas
 |
 52009PC0638
 Pasiūlymas Tarybos reglamentas kuriuo panaikinamas Reglamentas (EB) Nr. 1859/2005, nustatantis tam tikras ribojančias priemones Uzbekistanui /* KOM/2009/0638 galutinis */
 [pic] | EUROPOS BENDRIJŲ KOMISIJA |Briuselis, 2009.11.17KOM(2009)638 galutinisPasiūlymasTARYBOS REGLAMENTASkuriuo panaikinamas Reglamentas (EB) Nr. 1859/2005, nustatantis tam tikras ribojančias priemones UzbekistanuiAIŠKINAMASIS MEMORANDUMAS1. 2005 m. lapkričio 14 d. Taryba priėmė Reglamentą (EB) Nr. 1859/2005, nustatantį tam tikras ribojančias priemones Uzbekistanui.2. Šis reglamentas priimtas remiantis tos pačios dienos Bendrąja pozicija 2005/792/BUSP. Atitinkamų ribojamųjų priemonių galiojimas buvo pratęstas bendrosiomis pozicijomis 2006/787/BUSP, 2007/734/BUSP ir 2008/843/BUSP ir baigiasi 2009 m. lapkričio 13 d.3. 2009 m. spalio 27 d. Taryba nusprendė priemonių galiojimo nebepratęsti.4. Todėl Komisija siūlo panaikinti Reglamentą (EB) Nr. 1859/2005 2009 m. lapkričio 14 d.PasiūlymasTARYBOS REGLAMENTASkuriuo panaikinamas Reglamentas (EB) Nr. 1859/2005, nustatantis tam tikras ribojančias priemones UzbekistanuiEUROPOS SĄJUNGOS TARYBA,atsižvelgdama į Europos bendrijos steigimo sutartį, ypač į jos 60 straipsnio 1 dalį ir 301 straipsnį,atsižvelgdama į 2007 m. lapkričio 13 d. Tarybos bendrąją poziciją 2007/734/BUSP dėl ribojančių priemonių Uzbekistanui[1], kuri iš dalies pakeista ir kurios galiojimas pratęstas Bendrąja pozicija 2008/843/BUSP[2],atsižvelgdama į Komisijos pasiūlymą,kadangi:5. 2005 m. lapkričio 14 d. Tarybos reglamentu (EB) Nr. 1859/2005, nustatančiu tam tikras ribojančias priemones Uzbekistanui[3], uždrausta parduoti, tiekti, perduoti ir eksportuoti į Uzbekistaną įrangą, kuri galėtų būti naudojama vidinėms represijoms, ir teikti finansavimą, finansinę ir techninę pagalbą bet kokiems fiziniams ar juridiniams asmenims, subjektams ar įstaigoms Uzbekistane arba naudojimui Uzbekistane.6. 2009 m. spalio 27 d. Taryba nusprendė, kad Uzbekistanui taikomų ribojamųjų priemonių, nustatytų Bendrąja pozicija 2007/734/BUSP, su pakeitimais, padarytais Bendrąja pozicija 2008/843/BUSP, galiojimas, joms baigus galioti 2009 m. lapkričio 13 d., neturėtų būti pratęstas.7. Todėl tikslinga panaikinti Reglamentą (EB) Nr. 1859/2005 ribojamųjų priemonių, nustatytų Bendrąja pozicija 2007/734/BUSP, galiojimo pabaigos dieną,PRIĖMĖ ŠĮ REGLAMENTĄ:1 straipsnisReglamentas (EB) Nr. 1859/2005 panaikinamas.2 straipsnisŠis reglamentas įsigalioja kitą dieną po jo paskelbimo Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje.Jis įsigalioja 2009 m. lapkričio 14 d.Šis reglamentas privalomas visas ir tiesiogiai taikomas visose valstybėse narėse.Priimta Briuselyje [...]Tarybos varduPirmininkas [...] [1] OL L 295, 2007 11 14, p. 34.[2] OL L 300, 2008 11 11, p. 55.[3] OL L 299, 2005 11 16, p. 23.


text:
 4.4.2022
 GA
 Iris Oifigiúil an Aontais Eorpaigh
 C 148/15
 Caingean arna taisceadh an 8 Feabhra 2022 – an Coimisiún Eorpach v Poblacht na Bulgáire
 (Cás C-85/22)
 (2022/C 148/24)
 Teanga an cháis: an Bhulgáiris
 Páirtithe
 Iarratasóir: an Coimisiún Eorpach (ionadaithe: Gr. Koleva, C. Hermes)
 Cosantóir: Poblacht na Bulgáire
 An t-ordú atá á lorg
 Iarrann an t-iarratasóir ar an gCúirt Bhreithiúnais:
 1.
 a dhearbhú gur sháraigh Poblacht na Bulgáire a hoibleagáidí faoi Airteagal 4(4) agus Airteagal 6(1) de Threoir 92/43/CEE maidir le gnáthóga nádúrtha agus flora agus fauna fiáine a chaomhnú (“an Treoir um Ghnáthóga”) (1) a mhéid
 —
 nár ainmnigh sí, a thapúla agus ab fhéidir – agus laistigh de shé bliana ar a dhéanaí – mar limistéir faoi chaomhnú speisialta (“LCSanna”) 194 de na 229 limistéar ar an iomlán a glacadh i gCinntí 2009/93/CE, 2009/91/CE agus 2009/92/CE an 12 Nollaig 2008 agus i gCinneadh 2013/23/CE an 16 Samhain 2021 mar láithreáin tábhachta Comhphobail (“LTCanna”);
 —
 gur theip uirthi, go córasach agus go leanúnach, i leith a hoibleagáide cuspóirí caomhantais mionsonraithe agus sonracha a leagan síos do na limistéir sin;
 —
 gur theip uirthi, go córasach agus go leanúnach, i leith a hoibleagáide na bearta caomhantais is gá a fhreagraíonn do riachtanais éiceolaíochta na ngnáthóg a liostaítear in Iarscríbhinn I agus na speicis a liostaítear in Iarscríbhinn II atá le fáil sna láithreáin sin a leagan síos, agus
 —
 gur theip uirthi Airteagal 6(1) a thrasuí i gceart ina dlí náisiúnta.
 2.
 a ordú do Phoblacht na Bulgáire na costais a íoc.
 Saincheisteanna dlí agus príomhargóintí
 Baineann an cás seo leis an trasuíomh mícheart d’Airteagal 6(1) agus cur i bhfeidhm mícheart d’Airteagal 4(4) agus Airteagal 6(1) den Treoir um Ghnáthóga a rinne Poblacht na Bulgáire.
 Ceanglaítear, inter alia, le hAirteagal 4(4) den Treoir um Ghnáthóga: A luaithe agus a ghlacfar le láithreán mar láithreán tábhachta Comhphobail de bhun an nós imeachta dá dtagraítear i mír 2, ainmneoidh an Ballstát lena mbaineann an láithreán sin a luaithe agus is féidir – agus laistigh de shé bliana ar a dhéanaí – mar LTC. Ina breithiúnas i gCás C-849/18, an Coimisiún v an Ghréig (EU:C:2020:147), mhínigh an Chúirt Bhreithiúnais go bhfuil ar na Ballstáit cuspóirí caomhantais sonracha le haghaidh gach LCS a leagan síos chomh maith. Faoi Airteagal 6(1) den Treoir um Ghnáthóga, bunóidh na Ballstáit, laistigh den chreat a bhaineann le LCSanna, na bearta caomhantais is gá, lena n-áirítear, más gá, pleananna bainistíochta cuí a dheartar go sonrach do na láithreáin nó a dheartar a chomhtháthú i bpleananna forbartha eile agus bearta reachtúla, riaracháin nó conarthacha cuí eile a fhreagraíonn do riachtanais éiceolaíochta na ngnáthóg a liostaítear in Iarscríbhinn I agus do na speicis a liostaítear in Iarscríbhinn II atá le fáil sna láithreáin sin.
 Dar leis an gCoimisiún, níor chomhlíon Poblacht na Bulgáire na hoibleagáidí seo a leanas atá, de réir na bhforálacha thuasluaite, uirthi: LCSanna a ainmniú in am trátha; cuspóirí caomhantais mionsonraithe agus sonracha a leagan síos do na láithreáin; na bearta caomhantais is gá a bhunú; agus Airteagal 6(1) den Treoir um Ghnáthóga a thrasuí i gceart sa dlí náisiúnta.
 (1) IO 1992 L 206, lch. 7.