type: wikipedia

text:
Tír in oirdheisceart na hÁise í Daon-Phoblacht Dhaonlathach Laos (Laos).
 Tá sí ag críochantacht leis an gCambóid, le Maenmar, le Daon-Phoblacht na Síne, leis an Téalainn, agus le Vítneam. Is í an Laoisis an teanga náisiúnta, agus í gaolmhar go mór leis an Téalainnis - le fírinne, is ionann í, a bheag nó a mhór, agus an chanúint a labhraítear i dtuaisceart na Téalainne, cé go bhfuil caighdeán agus scríbhneoireacht dá cuid féin aici. Is í Vientiane an phríomhchathair. Tá rialtas Cumannach i réim i Laos.
 Tagairtí
 Ballstáit na Náisiún Aontaithe


text:
Mitridate, Rè di Ponto (KV. 87/K74a) is een dramma per musica in drie actes van Wolfgang Amadeus Mozart, op een libretto van Vittorio Amedeo Cigna-Santi, gebaseerd op de vertaling in het Italiaans van Mithridate, een tragedie van Jean Racine, en gecomponeerd tussen september en december 1770 in Bologna en Milaan.
 Tijdens de eerste reis naar Italië (1770-1771) van Mozart, samen met zijn vader, componeerde hij de opera – hij was toen 14 jaar – in opdracht van graaf Carlo di Firmian, de gouverneur-generaal van de Oostenrijkse provincie Lombardije en neef van de vroegere aartsbisschop van Salzburg Firmian.
 Mitridate was Mozarts eerste gelegenheid om als volwaardig componist een opera te schrijven met professionele zangers in een belangrijk theater in Italië, dat toen het onbetwiste centrum van de opera was, en om de opvattingen en trends te ervaren van zangers en een veeleisend publiek. Het verblijf in Italië leverde naast Mitridate ook twee andere opdrachten op: die voor Ascanio in Alba en Lucio Silla. De eerste uitvoering, Mozarts eerste grote operasucces – zowel bij publiek als bij critici -, vond plaats in Milaan op 26 december 1770.
 Opdracht en eerste uitvoering
 In de 18e eeuw schreven componisten niet zonder meer een opera: een opdracht was noodzakelijk en de concurrentie was zeer hoog. In de pas blijven met de laatste operamodes was noodzakelijk. De zangers waren oppermachtig en het publiek kwam in de eerste plaats om vocale acrobatuur te horen van zangers die fabelachtig hoge gages werden betaald. De zangers aarzelden niet om hun favoriete aria's, de arie di baule (kofferaria's, aria's die ze in hun koffer meenamen), te gebruiken als vervanging van de nieuw gecomponeerde. Vocale en instrumentale muziek ontwikkelden zich in de 18e eeuw voortdurend en het moet voor Mozart toen praktisch onmogelijk zijn geweest om de laatste trends te volgen vanuit Salzburg. Het was de reden dat Leopold Mozart zijn zoon op reis nam naar Italië: hem vertrouwd maken met de laatste ontwikkelingen op vocaal gebied, en met name de opera.
 Opdracht van Graaf Firmian
 In Milaan gaf Mozart op 12 maart 1770 een concert bij Graaf Carl Joseph Firmian (of: Carlo di Firmian) thuis, voor een gezelschap van 150 leden van de Milanese adel, waarbij drie nieuwe aria's en een recitatief van Mozart werden uitgevoerd. De compositie en uitvoering van deze werken was waarschijnlijk een test en een demonstratie van zijn talenten om een Italiaanse opera seria te componeren. Mozart ontving vervolgens de opdracht om een opera te schrijven voor het volgende seizoen, voor een honorarium van 100 Goldgulden met een vrije woning gedurende het verblijf in Milaan.
 Mozart moest in oktober de recitatieven naar Milaan sturen en daar uiterlijk zelf op 1 november heen gaan om in aanwezigheid van de zangers de aria's te componeren.
 Na de rondreis van de Mozarts langs Parma, Bologna, Florence, Rome en Napels arriveerden zij in juli 1770 in Bologna. De Mozarts verbleven bij Bologna in het landhuis van Graaf Pallavicini. In Bologna ontving Mozart op 27 juli 1770 het libretto van Mitridate. Het werk begon met de recitatieven, omdat de aria's pas geschreven konden worden als definitief bekend was wie de diverse rollen zouden vertolken: componisten pasten hun muziek aan bij de capaciteiten van de uitvoerders.
 Midden oktober kwamen vader en zoon Mozart in Milaan aan, waar zij een appartement betrokken bij het operatheater. Mozart kon hier beginnen met de compositie van de 22 aria's.
 Voltooiing
 Na voltooiing van de opera werden pogingen in het werk gesteld om de uitvoering van de opera te verijdelen. Zo werd de prima donna een set aria's aangeboden die zij als vervanging van Mozarts aria's zou kunnen zingen. De cavata van Mitridate (Se di lauri il crine adorno), voor de tenor D'Ettore, moest 5 maal worden herschreven. Mozart was een beroemdheid die voor de grootste vorsten in Europa had gespeeld; D'Ettore was niet minder zelfbewust en een rijzende ster in de operawereld. Na vier onsuccesvolle pogingen om het D'Ettore naar de zin te maken schreef Mozart een vijfde versie waarin hij de baslijn en de melodische vorm van het begin van Gasparini's aria overnam, waarmee D'Ettore tevreden was gesteld. Toch klinkt de aria anders dan die van Gasparini en bovendien zorgen de veranderingen die D'Ettore wilde voor meer muzikale duidelijkheid en dramatisch effect.
 De samenwerking met de overige solisten verliep soepeler. Het duet werd door de castraat Benedetti, bijgenaamd Sartorino, zo gewaardeerd dat hij Leopold Mozart verzekerde dat het groot succes zou hebben; zo niet, "dan zou hij zich voor een tweede keer laten castreren", aldus Leopold Mozart. Ook de aria Lunga da te voor Sartorino werd herschreven en bij de herorkestratie werd de grote hoornsolo toegevoegd.
 Repetities en première
 Uiteindelijk vonden in de eerste week van december 1770 de eerste recitatiefrepetities plaats. Op 17 december volgde de repetitie met volledig orkest en tussen 19 en 24 december de repetities in het theater. De première volgde op 26 december 1770, met Mozart dirigerend vanaf het klavecimbel. De opera was een groot succes, en de componist werd beloond met uitroepen van het publiek: "Viva il Maestro, viva il Maestrino". Men liet een aria van Bernasconi herhalen, wat zeer ongebruikelijk was bij een première. Mitridate werd gedurende het seizoen 20 maal uitgevoerd. Het schijnt hierna tot de heruitvoering in 1971 in Salzburg niet meer te zijn opgevoerd.
 Onvolledig succes
 Na de première keerden de Mozarts naar Salzburg terug. Ondanks het succes van Mitridate had de reis niet gebracht waar Leopold op had gehoopt: een aanstelling in Italië voor Mozart. Op 12 december 1771 adviseerde keizerin Maria Theresia van Oostenrijk in een brief aan haar zoon, aartshertog Ferdinand, Mozart niet in dienst te nemen. Ze was Leopolds gedram rond La finta semplice in 1768 in Wenen blijkbaar niet vergeten. Mozarts hoop op een carrière in Italië was definitief voorbij.
 Libretto
 Het libretto van Mitridate werd geschreven door de Turijnse dichter Vittorio Amedeo Cigna-Santi (Turijn, 1725-1785) voor de componist Quirino Gasparini, wiens Mitridate in 1767 in Turijn werd opgevoerd. Voor Mozart werd het libretto enigszins ingekort en op een aantal plaatsen gewijzigd, maar het blijft dicht bij het drama waarop het is gebaseerd, Racines tragedie Mitridate uit 1673.
 Cigna-Santi maakte gebruik van een vertaling in het Italiaans van Racine. De oorspronkelijke vijf actes werden tot drie teruggebracht en er werden twee nieuwe karakters ingevoegd: Ismene en Marzio.
 Het meest kenmerkende en belangrijkste element in het werk van Racine is de plaats van de poëzie; het verhaal is van minder belang. De personages in het werk van Racine zijn onlosmakelijk verbonden met die poëzie. Zij staan stuk voor stuk symbool voor een aspect van de passie die door Racines expressieve dramatische verzen worden uitgedrukt. Vertaling is erg moeilijk, zo niet onmogelijk, maar de kracht gaat ook verloren wanneer het uit de dramatisch context wordt gehaald. Het is daarom niet alleen door Mozarts jonge leeftijd (hij was pas 14 jaar), dat er in Mozarts Mitridate niets van Racines poëzie en drama terug te vinden is.
 Rolverdeling
 Mitridate, koning van Pontus en andere koninkrijken (tenor)
 Aspasia, verloofd met Mitridate en al tot koningin uitgeroepen (sopraan)
 Sifare, zoon van Mitridate en Stratonice, en verliefd op Aspasia (sopraan)
 Farnace, oudere zoon van Mitridate, ook verliefd op Aspasia (alt)
 Ismene, dochter van de koning van de Parthen, verliefd op Farnace (sopraan)
 Marzio, Romeinse tribuun, vriend van Farnace (tenor)
 Arbate, gouverneur van Nymphaea (sopraan)
 Verhaal
 Het handeling van de opera is geplaatst in Pontus in Klein-Azië, waar de historische Mithridates VI Eupator zich lang had verzet tegen de Romeinen tijdens zijn regering die eindigde in 65 v.Chr. Racines stuk en de opera volgden dit gegeven grofweg maar maken weinig gebruik van historische feiten.
 Mitridate heeft twee zoons, de trouwe Sifare en de verraderlijke Farnace, die samenspant met de Romeinen. Beide zoons houden van hun vaders verloofde, Aspasia, die de liefde van Sifare beantwoordt.
 Mitridate zet een val voor zijn zoons om hun trouw te testen door het bericht van zijn dood in de strijd naar huis te sturen en vervolgens terug te keren. Hij heeft de Parthische prinses Ismene bij zich, Farnaces beloofde bruid.
 Farnace vertelt Ismene dat hij niet van haar houdt en zij brengt Mitridate, tegen de waarschuwingen van Farnace in, hiervan op de hoogte. Mitridate belooft dat Farnace zal boeten voor deze belediging.
 Mitridate wil onmiddellijk met Aspasia trouwen, maar zij weifelt en Mitridate vermoedt dat zij ontrouw is geweest met Farnace. Mitridate gelooft nog in de trouw van Sifare, die hij hier voor looft. In het geheim verklaren Sifare en Aspasia elkaar echter hun liefde, maar besluiten het te onderdrukken ter wille van de eer.
 In het kamp van Mitridate blijkt dat Farnace inderdaad samenspant met de Romeinen. Als hij ontwapend gevangen wordt afgevoerd in opdracht van Mitridate, bekent Farnace zijn schuld, maar onthult ook de geheime liefde tussen Sifare en Aspasia.
 Mitridate ontfutselt slinks de gevoelens van Aspasia voor Sifare door te doen alsof hij geen goede echtgenoot zal zijn en dat zij beter een van zijn zoons kan kiezen. Aspasia laat haar liefde voor Sifare blijken en Mitridate laat in woede over dit verraad Aspasia, Sifare en Farnace ter dood veroordelen. Aspasia kan Sifares leven alleen redden door Mitridate te huwen. Woedend wijst zij dit af.
 Het bericht dat een Romeins leger is geland noodzaakt Mitridate ten strijde te trekken. Aan Aspasia wordt de gifbeker gebracht; als zij dit wil drinken komt de door Ismene bevrijde Sifare binnen die dit verhindert. Als hij van de strijd hoort besluit hij zijn plicht te doen en zijn vader te hulp te komen.
 Farnace wordt bevrijd door Romeinse soldaten; Farnace komt echter tot inkeer en kiest ervoor om de weg van plicht, glorie en eer te volgen en zijn vader te helpen.
 In de strijd is Mitridate echter dodelijk verwond doordat hij zich in zijn eigen zwaard heeft laten vallen, omdat hij liever sterft dan zich aan de Romeinen over te geven. De weg naar de in de opera seria verplichte gelukkige afloop ligt nu open. Mitridate prijst Sifares trouw, vergeeft Aspasia en geeft het paar zijn zegen en vraagt vergeving voor zijn eigen hardheid. Ismene maakt bekend dat het Farnace was die de Romeinen tot aftocht heeft gedwongen door hun schepen te laten verbranden. Ook Farnace wordt vergeven. Terwijl de stervende Mitridate wordt weggedragen zingen Aspasia, Sifare, Ismene en Farnace eensgezind over hun verzet tegen de Romeinse tirannie.
 Compositie
 Van geen andere opera van Mozart bestaan zoveel versies voor de individuele delen. Aria's werden soms meerdere malen herschreven, van de opera bestaan diverse versies. Een zeer gedetailleerde beschrijving van de diverse bronnen is opgenomen in de Kritische Berichte in de Neue Mozart Ausgabe:
 van de schetsen en van de eerste versies van een aantal zijn autograafversies bewaard gebleven (Bibilothèque nationale te Parijs)
 de volledige autograaf van Mitridate is verdwenen (al in 1881, toen de eerste uitgave in de oude Mozart-Ausgabe verscheen was de autograaf al onbekend)
 er zijn drie kopieversies die de basis zijn van de tegenwoordig gebruikte (uitvoerings)versie:
 een versie in drie banden in de Bibliothèque nationale te Parijs
 een versie in drie banden in de Biblioteca de Ajuda te Lissabon
 een eenbandige partituurkopie in The British Library te Londen
 kopieën van de ouverture in Zürich, Milaan, Krumau (CZ) en Wenen
 losse aria's in Berlijn en Praag
 latere partituurkopieën in Wenen, Berlijn, Donaueschingen en Graz
 tekstboek in Milaan
 Mitridate is een zogenaamde nummeropera. In een nummeropera zijn de aria's genummerd, en soms een instrumentaal intermezzo (zoals in Mitridate de Marcia, nr. 7). Mitridate heeft vijfentwintig nummers. De gehele opera heeft één duet en een slotkoor, dat eigenlijk een kwintet van de solisten is.
 De vorm van een dramma per musica of opera seria sloot experimenten uit. Muziek, woorden, kostuums, decors, gebaren en regie zijn onderworpen aan de stilistische principes van de barokopera.
 Mozart begon met het schrijven van de recitatieven op 29 september 1770. Na de aankomst van vader en zoon Mozart in Milaan op 18 oktober ging de tijd dringen. Mozart schreef zijn moeder op 20 oktober dat hij haar niet meer kon schrijven "dann die finger thuen sehr weh von so viel Recitativ schreiben".
 De samenwerking met de zangers was niet meer de samenwerking met een wonderkind en Mozart zou al snel geconfronteerd worden met de hierboven (zie onder Opdracht en eerste uitvoering) geschetste kritische benadering.
 De invloed van Gasparini, de componist voor wie het libretto was geschreven, is merkbaar in de Recitativo accompagnato e Cavatina(nr. 21) en de eerste versie van het duet. De tweede versie, na de afwijzing van de solist, levert echter een versie op die afwijkt van Gasparini. Maar er zijn ook andere aanknopingspunten met Gasparini. Het is niet met zekerheid bekend dat Mozart Gasparini's partituur heeft gekend, maar dat moet met een zekere waarschijnlijkheid worden aangenomen.
 Desalniettemin valt een vergelijking tussen Gasparini en Mozart volgens de bezorger van Mitridate voor de Neue Mozart Ausgabe, Luigi Ferdinando Tagliavini, in het voordeel uit van Mozart. De levendige uitbeelding van de gevoelens van de personages zoekt men tevergeefs bij Gasparini. In de declamatie van de recitatieven toont Mozart daarentegen een niet volledige beheersing van de Italiaanse taal.
 Over de omvang van het orkest waar Mozart over beschikte heeft Leopold Mozart bericht in een brief van 15 december 1770: 28 violen, 6 altviolen, 2 klavieren (=klavecimbels), 6 contrabassen, 2 cello's, 2 fagotten, 2 hobo's (die verdubbeld worden als de fluitisten niet spelen en zij ook hobo spelen), 2 fluiten, 4 Corni di Caccia en 2 clarintrompetten.
 Externe link
 Op de Digitale Mozart Edition onder 'Bühnenwerke' de complete partituur van Mitridate, Rè di Ponto
 Geselecteerde discografie
 Mitridate, solisten (Bartoli, Dessay, Sabbatini, Asawa), Les Talens Lyriques o.l.v. Christophe Rousset (Decca, 3CDs, 460 772-2)
 Mitridate, solisten (Ford, Sieden, Oelze, Kasarova), Camerata Salzburg o.l.v. Roger Norrington (Orfeo, 2CDs, C 703 062 I)
 dvds:
 Mitridate, solisten (Winbergh, Kenny, Murray, Rodgers), Concentus musicus Wien o.l.v. Nikolaus Harnoncourt (DGG, DVD-VIDEO NTSC 073 4127)
 Mitridate, solisten (Croft, Or, Persson, Lee), Les Musiciens du Louvre o.l.v. Mark Minkowski (Decca, 074 3168 9)
 Literatuur
 Angermüller, Rudolf (1990), Mitridate, rè di Ponto, in The Compleat Mozart. A Guide to the Musical Works of Wolfgang Amadeus Mozart (Neal Zaslaw en William Cowdery, red.), New York, W.W. Norton Company
 Gutman, Robert W. (1999), Mozart. A Cultural Biography, New York/San Deigo/Londen, Harcourt Brace & Company
 Kenyon, Nicholas (2006), The Pegasus Pocket Guide to Mozart, New York, Pegasus Books
 Osborne, Charles (1978), Mitridate, Rè di Ponto in The Complete Operas of Mozart. A critical guide, Londen, Victor Gollancz Ltd.
 Robbins Landon, H.C. (2001, red.), Wolfgang Amadeus Mozart. Volledig overzicht van zijn leven en muziek, Baarn, Tirion
 Tagliavini, Luigi Ferdinando (1966), Vorwort bij Wolfgang Amadeus Mozart, Serie II – Bühnenwerke - Werkgruppe 5, Band 4: Mitridate, Re di Ponto, Kassel, Bärenreiter
 Tagliavini, Luigi Ferdinando (1978), Kritische Berichte bij Serie II – Bühnenwerke - Werkgruppe 5, Band 4: Mitridate, Re di Ponto - Neue Ausgabe Sämtlicher Werke in Verbindung mit den Mozartstadten Augsburg, Salzburg und Wien herausgegeben von der Internationalen Stiftung Mozarteum Salzburg, Kassel, Bärenreiter
 Wignall, Harrison James (1998), Inleiding bij de opname van Mitridate o.l.v. Christophe Rousset
 Opera van Wolfgang Amadeus Mozart


type: other

text:
Dopady zvýšenia minimálnej mzdy od 1.1.2019 na niektoré mzdové konštanty | Humanet
 Dopady zvýšenia minimálnej mzdy od 1.1.2019 na niektoré mzdové konštanty
 Na základe ustanovení nariadenia vlády Slovenskej republiky č. 300/2018 sa platnosťou od 1.1.2019 zvyšuje suma minimálnej mzdy:
 u mesačne odmeňovaného zamestnanca na sumu 520 eur za mesiac;
 a u hodinovo odmeňovaného zamestnanca na sumu 2,989 eura za hodinu.
 Táto veličina však nepredstavuje len minimálnu úroveň príjmu, ktorý je zamestnávateľ povinný zamestnancovi poskytovať za vykonanú prácu. Ovplyvňuje viaceré veličiny vstupujúce do výpočtu mzdy zamestnanca.
 Mzdové zvýhodnenie za prácu nadčas a za prácu vo sviatok
 Zamestnancovi odmeňovanému podľa Zákonníka práce (ďalej len ZP) patrí za prácu nadčas dosiahnutá mzda a mzdové zvýhodnenie najmenej v sume 25 % jeho priemerného zárobku. Zamestnancovi, ktorý vykonáva rizikové práce, patrí za prácu nadčas dosiahnutá mzda a mzdové zvýhodnenie najmenej v sume 35 % jeho priemerného zárobku (§ 121 ods. 1 ZP).
 Za prácu vo sviatok zamestnancovi patrí dosiahnutá mzda a mzdové zvýhodnenie najmenej 100 % jeho priemerného zárobku (§ 122 ods. 1 ZP).
 Ak je priemerný zárobok zamestnanca nižší ako minimálna mzda, na ktorú by zamestnancovi vznikol nárok v kalendárnom mesiaci, v ktorom vznikla potreba priemerný zárobok použiť, zvýši sa priemerný zárobok na sumu zodpovedajúcu tejto minimálnej mzde. Ak u zamestnávateľa nie je odmeňovanie zamestnancov dohodnuté v kolektívnej zmluve a priemerný zárobok zamestnanca je nižší ako príslušný minimálny mzdový nárok, zvýši sa priemerný zárobok na sumu zodpovedajúcu tomuto minimálnemu mzdovému nároku (§ 134 ods. 5 ZP).
 Za každú hodinu práce v sobotu patrí zamestnancovi od 1.5.2018 mzdové zvýhodnenie najmenej v sume 25 % minimálnej mzdy v eurách za hodinu, a od 1.5.2019 najmenej v sume 50 % minimálnej mzdy v eurách za hodinu (§ 122a ods. 1, § 252m písm. a) bod 1. ZP).
 U zamestnávateľa, u ktorého sa vzhľadom na povahu práce alebo podmienky prevádzky vyžaduje, aby sa práca pravidelne vykonávala v sobotu, možno dohodnúť v kolektívnej zmluve, alebo v pracovnej zmluve, ak ide o zamestnávateľa, u ktorého nepôsobí odborová organizácia a ktorý k 31. decembru predchádzajúceho kalendárneho roka zamestnával menej ako 20 zamestnancov, nižšiu sumu mzdového zvýhodnenia, najmenej však od 1.5.2018 20 % minimálnej mzdy v eurách za hodinu, a od 1.5.2019 najmenej 45 % minimálnej mzdy v eurách za hodinu (§ 122a ods. 2, § 252m písm. a) bod 2. ZP).
 Na pracoviskách s nočnými zmenami sa začína deň pracovného pokoja hodinou zodpovedajúcou nástupu pracovnej zmeny, ktorá v pracovnom týždni nastupuje podľa rozvrhu zmien ako prvá ranná zmena, a končí uplynutím 24 hodín od jej začiatku (§ 95 ZP). Ak teda prvá ranná zmena v pracovnom týždni začína o 6:00 hod, tak sobota, a teda aj nárok na mzdové zvýhodnenie za sobotu, začína v sobotu od 6:00 hod a trvá do nedele do 6:00 hod. Obdobne je to u mzdového zvýhodnenia za prácu vo sviatok a za prácu v nedeľu.
 UPOZORNENIE: Všetky mzdové zvýhodnenia, ktoré vychádzajú zo sumy minimálnej mzdy v eurách za hodinu vychádzajú z sumy určenej pre 40-hodinový ustanovený týždeň, teda od 1.1.2019 zo sumy 2,989 €/hod, a to bez ohľadu na to, aký je ustanovený pracovný čas na pracovisku, resp. či zamestnanec pracuje na skrátený pracovný úväzok. Inými slovami, všetci zamestnanci majú nárok na rovnakú sumu hodinovej sadzby mzdového zvýhodnenia bez ohľadu na ustanovený týždenný pracovný čas alebo pracovný úväzok.
 Za každú hodinu práce v nedeľu patrí zamestnancovi od 1.5.2018 mzdové zvýhodnenie najmenej v sume 50 % minimálnej mzdy v eurách za hodinu, a od 1.5.2019 najmenej v sume 100 % minimálnej mzdy v eurách za hodinu (§ 122b ods. 1, § 252m písm. b) bod 1. ZP).
 U zamestnávateľa, u ktorého sa vzhľadom na povahu práce alebo podmienky prevádzky vyžaduje, aby sa práca pravidelne vykonávala v nedeľu, možno dohodnúť kolektívnej zmluve, alebo v pracovnej zmluve, ak ide o zamestnávateľa, u ktorého nepôsobí odborová organizácia a ktorý k 31. decembru predchádzajúceho kalendárneho roka zamestnával menej ako 20 zamestnancov, nižšiu sumu mzdového zvýhodnenia, najmenej však od 1.5.2018 40 % minimálnej mzdy v eurách za hodinu, a od 1.5.2019 najmenej 90 % minimálnej mzdy v eurách za hodinu (§ 122b ods. 2, § 252m písm. b) bod 2. ZP).
 Za každú hodinu nočnej práce patrí zamestnancovi popri dosiahnutej mzde mzdové zvýhodnenie od 1.5.2018 najmenej v sume 30 % minimálnej mzdy v eurách za hodinu, a od 1.5.2019 najmenej v sume 40 % minimálnej mzdy v eurách za hodinu. Ak ide o zamestnanca vykonávajúceho rizikovú prácu, patrí mu mzdové zvýhodnenie od 1.5.2018 najmenej v sume 35 % minimálnej mzdy v eurách za hodinu, a od 1.5.2019 najmenej v sume 50 % minimálnej mzdy v eurách za hodinu (§ 123 ods. 1, § 252m písm. c) bod 1. Zákonníka práce, ďalej len ZP).
 U zamestnávateľa, u ktorého sa vzhľadom na povahu práce alebo podmienky prevádzky vyžaduje, aby sa prevažná časť práce vykonávala ako nočná práca, ak nejde o zamestnanca vykonávajúceho rizikovú prácu, možno dohodnúť v kolektívnej zmluve, alebo v pracovnej zmluve, ak ide o zamestnávateľa, u ktorého nepôsobí odborová organizácia a ktorý k 31. decembru predchádzajúceho kalendárneho roka zamestnával menej ako 20 zamestnancov, nižšiu sumu mzdového zvýhodnenia, najmenej však od 1.5.2018 25 % minimálnej mzdy v eurách za hodinu, a od 1.5.2019 35 % minimálnej mzdy v eurách za hodinu (§ 123 ods. 2, § 252m písm. c) bod 2. ZP).
 Nočná práca je práca vykonávaná v čase medzi 22. hodinou a 6. hodinou (§ 98 ods. 1 ZP).
 Mzdová kompenzácia za sťažený výkon práce a mzda a náhrada za pohotovosť
 Za každú hodinu sťaženého výkonu práce patrí zamestnancovi popri dosiahnutej mzde mzdová kompenzácia za sťažený výkon práce najmenej 20 % minimálnej mzdy v eurách za hodinu (§ 124 ods. 3 ZP).
 Za každú hodinu neaktívnej časti pracovnej pohotovosti na pracovisku patrí zamestnancovi mzda vo výške pomernej časti základnej zložky mzdy, najmenej však vo výške minimálnej mzdy v eurách za hodinu. (§ 96 ods. 3 ZP). Za každú hodinu neaktívnej časti pracovnej pohotovosti mimo pracoviska patrí zamestnancovi náhrada najmenej 20 % minimálnej mzdy v eurách za hodinu (§ 96 ods. 5 ZP).
 Daňovník, ktorý mal v zdaňovacom období zdaniteľné príjmy podľa § 5 aspoň vo výške 6-násobku minimálnej mzdy si môže uplatniť daňový bonus (§ 33 ods. 1 Zákona o dani z príjmov). Od 1.1.2019 tak musí mať zamestnanec pre uplatnenie mesačnej sumy daňového bonusu mesačný zdaniteľný príjem vo výške najmenej 260 eura. Ak v niektorom mesiaci nemohol byť zamestnancovi vyplatený daňový bonus z dôvodu nesplnenia podmienky dosiahnutia minimálneho mesačného zdaniteľného príjmu (napr. z dôvodu dočasnej pracovnej neschopnosti), zamestnanec si môže daňový bonus dodatočne uplatniť pri vysporiadaní daňovej povinnosti napr. pri ročnom zúčtovaní preddavkov na daň, za podmienky, že v danom roku sú jeho zdaniteľné príjmy v najmenej sume 6-násobku minimálnej mzdy. V roku 2019 je to suma 3120 eur.


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 23.10.2017
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 357/30
 Prasība, kas celta 2017. gada 6. septembrī – ICL-IP Terneuzen un ICL Europe Coöperatief/Komisija
 (Lieta T-610/17)
 (2017/C 357/39)
 Tiesvedības valoda – angļu
 Lietas dalībnieki
 Prasītājas: ICL-IP Terneuzen, BV (Terneuzen, Nīderlande) un ICL Europe Coöperatief UA (Amsterdama, Nīderlande) (pārstāvji – R. Cana un E. Mullier, advokāti)
 Atbildētāja: Eiropas Komisija
 Prasītāju prasījumi:
 —
 atzīt prasību par pieņemamu un pamatotu;
 —
 atcelt Komisijas 2017. gada 13. jūnija Regulu (ES) 2017/999, ar ko groza Eiropas Parlamenta un Padomes Regulas (EK) Nr. 1907/2006, kas attiecas uz ķimikāliju reģistrēšanu, vērtēšanu, licencēšanu un ierobežošanu (REACH), XIV pielikumu (OV 2017, L 150, 7. lpp.), ciktāl ar to REACH regulas XIV pielikumā ir iekļauts n-propilbromīds;
 —
 piespriest atbildētājai atlīdzināt tiesāšanās izdevumus, un
 —
 veikt citus vai turpmākus pasākumus, kas būtu nepieciešami taisnīguma nodrošināšanai.
 Pamati un galvenie argumenti
 Prasības pamatošanai prasītāji izvirza sešus pamatus.
 1.
 Ar pirmo pamatu tiek apgalvots, ka Eiropas Komisija ir pieļāvusi acīmredzamu kļūdu vērtējumā, neņemdama vērā visus nozīmīgos faktus, un nav ievērojusi labas pārvaldības principu.
 —
 Prasītājas apgalvo, ka Eiropas Komisija ir pieļāvusi acīmredzamu kļūdu vērtējumā, rūpīgi un objektīvi neapsvērdama nozīmīgo informāciju, ko prasītājas bija sniegušas Eiropas Komisijai un kas parādot, ka viela neatbilst prioritātes noteikšanas un iekļaušanas REACH regulas XIV pielikumā kritērijiem. Kā norāda prasītājas, ja Eiropas Komisija būtu šo informāciju ņēmusi vērā, vielas saņemtais novērtējums būtu bijis zemāks vai vienāds ar to citu vielu novērtējumu, kurām tajā pašā prioritātes noteikšanas kārtā netika piešķirta prioritāte, un viela ar apstrīdēto regulu nebūtu tikusi iekļauta REACH regulas XIV pielikumā.
 2.
 Ar otro pamatu tiek apgalvots, ka ar apstrīdēto regulu ir pārkāpts REACH regulas 55. pants, un tā ir pretrunā REACH regulas konkurences mērķim, kā arī aizskar tiesības tirgoties.
 —
 Prasītājas apgalvo, ka apstrīdētā regula ir pretrunā REACH regulas konkurences mērķiem un konkrēti tās VII sadaļai par licencēšanu, tādējādi ietekmējot prasītājas konkurētspēju, kā arī aizskar prasītājas tiesības tirgoties, jo vielai ir tikusi piešķirta prioritāte, neņemot vērā informāciju, kas esot parādījusi, ka viela neatbilst prioritātes noteikšanas un iekļaušanas XIV pielikumā kritērijiem.
 3.
 Ar trešo pamatu tiek apgalvots, ka Eiropas Komisija ir pārkāpusi prasītāju tiesības uz aizstāvību un nav izpildījusi savu pienākumu norādīt pamatojumu.
 —
 Prasītājas apgalvo, ka Eiropas Komisija ir pārkāpusi to tiesības uz aizstāvību un nav izpildījusi savu pienākumu norādīt pamatojumu, neizklāstot iemeslus, kāpēc viela ir “grupēta” kopā ar trihloroetilēnu, lai gan Eiropas Ķīmikāliju aģentūra (Norādījumos par pieeju prioritātes noteikšanā) ir skaidri atzinusi, ka, ja tiek ņemti vērā tādi pie 58. panta 3. punktā ietvertajiem formālajiem kritērijiem nepiederoši faktori kā “grupēšana”, prioritātes noteikšanas iemesliem ir jābūt skaidri norādītiem un saskanīgiem ar licencēšanas procesa ieteikšanas posma lomu un mērķi.
 4.
 Ar ceturto pamatu tiek apgalvots, ka ar apstrīdētās regulas pieņemšanu ir pārkāpta prasītāju tiesiskā paļāvība.
 —
 Prasītājas apgalvo, ka ar apstrīdētās regulas pieņemšanu ir pārkāpta to tiesiskā paļāvība, jo tā neatbilst norādījumiem par prioritātes noteikšanu. Konkrēti, prasītājas apgalvo, ka veicot prioritātes noteikšanu un iekļaujot n-propilbromīdu XIV pielikumā, ir tikusi pārkāpta to tiesiskā paļāvība uz to, ka tilpuma kritērijs un grupēšanas apsvērumi tiks piemēroti tā, kā tie ir paredzēti Norādījumos par pieeju prioritātes noteikšanā un Norādījumos par vispārējo pieeju.
 5.
 Ar piekto pamatu tiek apgalvots, ka apstrīdētajā regulā nav ievērots samērīguma princips.
 —
 Prasītājas apgalvo, ka Eiropas Komisijai bija jāuzskata, ka n-propilbromīda iekļaušana XIV pielikumā ar apstrīdēto regulu būtu jāatliek un ka tas būtu bijis mazāk apgrūtinoši, jo prasītājām nebūtu jāizjūt iekļaušanas XIV pielikumā sekas jau tagad, bet tikai tad, kad n-propilbromīds tiktu pamatoti iekļauts XIV pielikumā, ņemot vērā tiešām augstu salīdzinošo prioritāti.
 6.
 Ar sesto pamatu tiek apgalvots, ka apstrīdētajā regulā nav ievērots vienlīdzīgas attieksmes un nediskriminācijas princips.
 —
 Prasītājas apgalvo, ka apstrīdētajā regulā nav ievērots vienlīdzīgas attieksmes un nediskriminācijas princips, jo, iekļaujot vielu REACH regulas XIV pielikumā, tai ir tikusi piemērota atšķirīga attieksme nekā citām vielām, tostarp antimona svina dzeltenajam (antimony lead yellow). Kā norāda prasītājas, abas vielas bija līdzīgā situācijā – par abām tika uzskatīts, ka tās piedalās tajā pašā prioritātes noteikšanas kārtā, tās abas saņēma kopējo prioritātes novērtējuma punktu skaitu 17 (vai tām [tāds] bija jāsaņem), un abos gadījumos to prioritātes novērtējumā tika ņemti vērā grupēšanas apsvērumi. Tomēr, kā norāda prasītājas, ECHA un Eiropas Komisija tām piemēroja atšķirīgu attieksmi, jo viela tika ieteikta un vēlāk iekļauta XIV pielikumā, toties antimona svina dzeltenais iekļaušanai ieteikts netika un tādējādi netika iekļauts XIV pielikumā.


type: contracts

text:
 8.7.2005
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 C 169/1
 DOHOVOR
 O PRISTÚPENÍ ČESKEJ REPUBLIKY, ESTÓNSKEJ REPUBLIKY, CYPERSKEJ REPUBLIKY, LOTYŠSKEJ REPUBLIKY, LITOVSKEJ REPUBLIKY, MAĎARSKEJ REPUBLIKY, MALTSKEJ REPUBLIKY, POĽSKEJ REPUBLIKY, SLOVINSKEJ REPUBLIKY A SLOVENSKEJ REPUBLIKY K DOHOVORU O ROZHODNOM PRÁVE PRE ZMLUVNÉ ZÁVÄZKY, OTVORENÉMU NA PODPIS V RÍME 19. JÚNA 1980, A K PRVÉMU A DRUHÉMU PROTOKOLU O JEHO VÝKLADE SÚDNYM DVOROM EURÓPSKYCH SPOLOČENSTIEV
 (2005/C 169/01)
 VYSOKÉ ZMLUVNÉ STRANY ZMLUVY O ZALOŽENÍ EURÓPSKEHO SPOLOČENSTVA,
 MAJÚC NA PAMÄTI Akt o podmienkach pristúpenia Českej republiky, Estónskej republiky, Cyperskej republiky, Lotyšskej republiky, Litovskej republiky, Maďarskej republiky, Maltskej republiky, Poľskej republiky, Slovinskej republiky a Slovenskej republiky a o úpravách zmlúv, na ktorých je založená Európska únia, a najmä na jeho článok 5 ods. 2,
 PRIPOMÍNAJÚC, že členstvom v Európskej únii sa nové členské štáty zaviazali pristúpiť k Dohovoru o rozhodnom práve pre zmluvné záväzky, otvorenému na podpis v Ríme 19. júna 1980, a k prvému a druhému protokolu o jeho výklade Súdnym dvorom v znení zmenenom dohovorom podpísaným v Luxemburgu 10. apríla 1984 o pristúpení Helénskej republiky, dohovorom podpísaným vo Funchale 18. mája 1992 o pristúpení Španielskeho kráľovstva a Portugalskej republiky a dohovorom podpísaným v Bruseli 29. novembra 1996 o pristúpení Rakúskej republiky, Fínskej republiky a Švédskeho kráľovstva,
 DOHODLI SA TAKTO:
 HLAVA I
 VŠEOBECNÉ USTANOVENIA
 Článok 1
 Česká republika, Estónska republika, Cyperská republika, Lotyšská republika, Litovská republika, Maďarská republika, Maltská republika, Poľská republika, Slovinská republika a Slovenská republika týmto pristupujú k:
 a)
 Dohovoru o rozhodnom práve pre zmluvné záväzky, otvorenému na podpis v Ríme 19. júna 1980, ďalej len „dohovor z roku 1980“, v platnom znení po zapracovaní úprav a zmien a doplnení v ňom urobených:
 —
 dohovorom podpísaným v Luxemburgu 10. apríla 1984, ďalej len „dohovor z roku 1984“, o pristúpení Helénskej republiky k Dohovoru o rozhodnom práve pre zmluvné záväzky,
 —
 dohovorom podpísaným vo Funchale 18. mája 1992, ďalej len „dohovor z roku 1992“, o pristúpení Španielskeho kráľovstva a Portugalskej republiky k Dohovoru o rozhodnom práve pre zmluvné záväzky,
 —
 dohovorom podpísaným v Bruseli 29. novembra 1996, ďalej len „dohovor z roku 1996“, o pristúpení Rakúskej republiky, Fínskej republiky a Švédskeho kráľovstva k Dohovoru o rozhodnom práve pre zmluvné záväzky;
 b)
 prvým protokolom podpísaným 19. decembra 1988, ďalej len „prvý protokol z roku 1988“, o výklade Dohovoru o rozhodnom práve pre zmluvné záväzky Súdnym dvorom Európskych spoločenstiev v platnom znení po zapracovaní úprav a zmien a doplnení, ktoré sa vykonali dohovorom z roku 1992 a dohovorom z roku 1996;
 c)
 druhým protokolom podpísaným 19. decembra 1988, ďalej len „druhý protokol z roku 1988“, prenášajúcim určité právomoci vykladať Dohovor o rozhodnom práve pre zmluvné záväzky na Súdny dvor Európskych spoločenstiev.
 HLAVA II
 ÚPRAVY V PRVOM PROTOKOLE Z ROKU 1988
 Článok 2
 Do článku 2 písm. a) sa vkladajú tieto zarážky:
 a)
 medzi prvú a druhú zarážku:
 „—
 v Českej republike:
 Nejvyšší soud České republiky
 Nejvyšší správní soud“
 b)
 medzi tretiu a štvrtú zarážku:
 „—
 v Estónsku:
 Riigikohus“
 c)
 medzi ôsmu a deviatu zarážku:
 „—
 na Cypre:
 Ανώτατο Δικαστήριο
 —
 v Lotyšsku:
 Augstākās Tiesas Senāts
 —
 v Litve:
 Lietuvos Aukščiausiasis Teismas
 Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas“
 d)
 medzi deviatu a desiatu zarážku:
 „—
 v Maďarsku:
 Legfelsõbb Bíróság
 —
 na Malte:
 Qorti ta' l-Appell“
 e)
 medzi jedenástu a dvanástu zarážku:
 „—
 v Poľsku:
 Sąd Najwyższy
 Naczelny Sąd Administracyjny“
 f)
 medzi dvanástu a trinástu zarážku:
 „—
 v Slovinsku:
 Ustavno sodišče Republike Slovenije
 Vrhovno sodišče Republike Slovenije
 —
 na Slovensku:
 Najvyšší súd Slovenskej republiky“
 HLAVA III
 ZÁVEREČNÉ USTANOVENIA
 Článok 3
 1. Generálny tajomník Rady Európskej únie pošle overenú kópiu dohovoru z roku 1980, dohovoru z roku 1984, prvého protokolu z roku 1988, druhého protokolu z roku 1988, dohovoru z roku 1992 a dohovoru z roku 1996 v anglickom, dánskom, fínskom, francúzskom, gréckom, holandskom, nemeckom, portugalskom, španielskom, švédskom, talianskom jazyku vládam Českej republiky, Estónskej republiky, Cyperskej republiky, Lotyšskej republiky, Litovskej republiky, Maďarskej republiky, Maltskej republiky, Poľskej republiky, Slovinskej republiky a Slovenskej republiky.
 2. Znenie dohovoru z roku 1980, dohovoru z roku 1984, prvého protokolu z roku 1988, druhého protokolu z roku 1988, dohovoru z roku 1992 a dohovoru z roku 1996 v českom, estónskom, litovskom, lotyšskom, maďarskom, maltskom, poľskom, slovenskom a slovinskom jazyku je autentické za rovnakých podmienok ako ostatné znenia dohovoru z roku 1980, dohovoru z roku 1984, prvého protokolu z roku 1988, druhého protokolu z roku 1988, dohovoru z roku 1992 a dohovoru z roku 1996.
 Článok 4
 Tento dohovor ratifikujú signatárske štáty. Ratifikačné listiny sa uložia u generálneho tajomníka Rady Európskej únie.
 Článok 5
 1. Tento dohovor nadobúda platnosť medzi štátmi, ktoré ho ratifikovali v prvý deň tretieho mesiaca po uložení druhej ratifikačnej listiny.
 2. Tento dohovor následne nadobúda platnosť pre každý signatársky štát, ktorý ho následne ratifikuje, v prvý deň tretieho mesiaca po uložení svojej ratifikačnej listiny.
 Článok 6
 Generálny tajomník Rady Európskej únie oznámi signatárskym štátom:
 a)
 uloženie každej ratifikačnej listiny;
 b)
 dátumy nadobudnutia platnosti tohto dohovoru pre zmluvné štáty.
 Článok 7
 Tento dohovor vyhotovený v jednom origináli v anglickom, českom, dánskom, estónskom, fínskom, francúzskom, gréckom, holandskom, írskom, lotyšskom, litovskom, maďarskom, maltskom, nemeckom, poľskom, portugalskom, slovinskom, slovenskom, španielskom, švédskom a talianskom jazyku, pričom všetkých 21 znení je rovnako autentických, sa uloží do archívu Generálneho sekretariátu Rady Európskej únie. Generálny tajomník pošle overenú kópiu vláde každého signatárskeho štátu.
 Hecho en Luxemburgo, el catorce de abril de dos mil cinco.
 V Lucemburku dne čtrnáctého dubna dva tisíce pět.
 Udfærdiget i Luxembourg den fjortende april to tusind og fem.
 Geschehen zu Luxemburg am vierzehnten April zweitausendfünf.
 Kahe tuhande viienda aasta aprillikuu neljateistkümnendal päeval Luxembourgis.
 Έγινε στο Λουξεμβούργο, στις δέκα τέσσερις Απριλίου δύο χιλιάδες πέντε.
 Done at Luxembourg on the fourteenth day of April in the year two thousand and five.
 Fait à Luxembourg, le quatorze avril deux mille cinq.
 Arna déanamh i Lucsamburg, an ceathrú lá déag d’Aibreán sa bhliain dhá mhíle is a cúig.
 Fatto a Lussemburgo, addì quattordici aprile duemilacinque.
 Luksemburgā, divi tūkstoši piektā gada četrpadsmitajā aprīlī.
 Priimta du tūkstančiai penktų metų balandžio keturioliktą dieną Liuksemburge.
 Kelt Luxembourgban, a kettőezer-ötödik év április tizennegyedik napján.
 Magħmul fil-Lussemburgu, fl-erbatax-il jum ta’ April tas-sena elfejn u ħamsa.
 Gedaan te Luxemburg, de veertiende april tweeduizend vijf.
 Sporządzono w Luksemburgu dnia czternastego kwietnia roku dwa tysiące piątego.
 Feito no Luxemburgo, em catorze de Abril de dois mil e cinco.
 V Luxembourgu, štirinajstega aprila leta dva tisoč pet.
 V Luxemburgu dňa štrnásteho apríla dvetisícpäť.
 Tehty Luxemburgissa neljäntenätoista päivänä huhtikuuta vuonna kaksituhattaviisi.
 Som skedde i Luxemburg den fjortonde april tjugohundrafem.
 Pour le gouvernement du Royaume de Belgique
 Voor de regering van het Koninkrijk België
 Für die Regierung des Königreichs Belgien
 Za vládu České republiky
 For regeringen for Kongeriget Danmark
 Für die Regierung der Bundesrepublik Deutschland
 Eesti Vabariigi valitsuse nimel
 Για την κυβέρνηση της Ελληνικής Δημοκρατίας
 Por el Gobierno del Reino de España
 Pour le gouvernement de la République française
 Thar ceann Rialtas na hÉireann
 For the Government of Ireland
 Per il governo della Repubblica italiana
 Για την κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας
 Latvijas Republikas valdības vārdā
 Lietuvos Respublikos Vyriausybès vardu
 Pour le gouvernement du Grand-Duché de Luxembourg
 A Magyar Köztársaság kormánya részéről
 Għall-Gvern tar-Repubblika ta’ Malta
 Voor de regering van het Koninkrijk der Nederlanden
 Für die Regierung der Republik Österreich
 W imieniu Rządu Rzeczypospolitej Polskiej
 Pelo Governo da República Portuguesa
 Za vlado Republike Slovenije
 Za vládu Slovenskej republiky
 Suomen hallituksen puolesta
 På finska regeringens vägnar
 På svenska regeringens vägnar
 For the Government of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland
 Spoločné vyhlásenie vysokých zmluvných strán o stanovených lehotách na ratifikáciu dohovoru o pristúpení
 Vysoké zmluvné strany, ktoré sa zišli v rámci Rady na podpis dohovoru o pristúpení Českej republiky, Estónskej republiky, Cyperskej republiky, Lotyšskej republiky, Litovskej republiky, Maďarskej republiky, Maltskej republiky, Poľskej republiky, Slovinskej republiky a Slovenskej republiky k Rímskemu dohovoru z roku 1980 o rozhodnom práve pre zmluvné záväzky, vyhlasujú, že prijmú potrebné opatrenia na ratifikovanie tohto dohovoru v primeranej lehote, a ak to bude možné, pred decembrom 2005.
 Vyhlásenie členských štátov o čase predloženia návrhu nariadenia o rozhodnom práve pre zmluvné záväzky
 Členské štáty žiadajú Komisiu, aby predložila v čo najkratšom čase a najneskôr do konca roku 2005 návrh nariadenia o rozhodnom práve pre zmluvné záväzky.
 Spoločné vyhlásenie členských štátov o výmene informácií
 Vlády Belgického kráľovstva, Českej republiky, Dánskeho kráľovstva, Spolkovej republiky Nemecko, Estónskej republiky, Helénskej republiky, Španielskeho kráľovstvo, Francúzskej republiky, Írska, Talianskej republiky, Cyperskej republiky, Lotyšskej republiky, Litovskej republiky, Luxemburského veľkovojvodstva, Maďarskej republiky, Maltskej republiky, Holandského kráľovstva, Rakúskej republiky, Poľskej republiky, Portugalskej republiky, Slovinskej republiky, Slovenskej republiky, Fínskej republiky, Švédskeho kráľovstva a Spojeného kráľovstva Veľkej Británie a Severného Írska,
 pri podpise Dohovoru o pristúpení v roku 2005 k dohovoru o rozhodnom práve pre zmluvné záväzky, otvorenému na podpis v Ríme v roku 1980, ako aj k prvému a druhému protokolu o jeho výklade Súdnym dvorom Európskych spoločenstiev v znení neskorších zmien a doplnení,
 so želaním zabezpečiť čo najefektívnejšie a najjednotnejšie vykonávanie ustanovení vyššie uvedeného protokolu prvého protokolu,
 vyjadrujú svoju ochotu organizovať, v spolupráci so Súdnym dvorom Európskych spoločenstiev, výmenu informácií o rozhodnutiach, ktoré nadobudli právoplatnosť konečného rozhodnutia, vynesených v súlade s dohovorom o rozhodnom práve pre zmluvné záväzky súdmi uvedenými v článku 2 spomínaného protokolu. Výmena informácií bude zahŕňať:
 —
 postúpenie rozhodnutí, ktoré vyniesli súdy uvedené v článku 2 písm. a) prvého protokolu, ako aj významných rozhodnutí, ktoré vyniesli súdy uvedené v článku 2 písm. b) toho istého protokolu, Súdnemu dvoru,
 —
 klasifikáciu a používanie dokumentov rozhodnutí Súdneho dvora vrátane, ak je to potrebné, vypracovania stručných obsahov a prekladov, ako aj uverejnenia osobitne dôležitých rozhodnutí,
 —
 oznamovanie dokumentácie Súdnym dvorom príslušným vnútroštátnym orgánom zmluvných štátov protokolu, ako aj Komisii a Rade Európskych spoločenstiev.


text:
 15.9.2005
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 L 239/18
 AZ EGT-VEGYESBIZOTTSÁG 49/2005 HATÁROZATA
 (2005. április 29.)
 az EGT-megállapodás I. mellékletének (Állat- és növény-egészségügyi kérdések) módosításáról
 AZ EGT-VEGYESBIZOTTSÁG,
 tekintettel az Európai Gazdasági Térségről szóló megállapodás kiigazításáról szóló jegyzőkönyvvel módosított, az Európai Gazdasági Térségről szóló megállapodásra (a továbbiakban: a megállapodás) és különösen annak 98. cikkére,
 mivel:
 (1)
 Az EGT-Vegyesbizottság 2005. március 11-ei 43/2005 határozata (1) módosította megállapodás I. mellékletét.
 (2)
 A szalmonella és egyéb meghatározott, élelmiszerből származó zoonóziskórokozók ellenőrzéséről szóló, 2003. november 17-i 2160/2003/EK európai parlamenti és tanácsi rendeletet (2) a megállapodásba kell foglalni.
 (3)
 a zoonózisok és zoonóziskórokozók monitoringjáról, a 90/424/EGK tanácsi határozat módosításáról és a 92/117/EGK tanácsi irányelv hatályon kívül helyezéséről szóló, 2003. november 17-i európai parlamenti és tanácsi 2003/99/EK irányelvet (3) a megállapodásba kell foglalni.
 (4)
 E határozat hatálya nem terjed ki Izlandra és Liechtensteinre,
 A KÖVETKEZŐKÉPPEN HATÁROZOTT:
 1. cikk
 A megállapodás I. mellékletének 7.1. fejezete a következőképpen módosul:
 1.
 A 8. pont után (92/117/EGK tanácsi irányelv) a következő pontokat kell beilleszteni:
 „8a.
 32003 L 0099: a zoonózisok és zoonóziskórokozók monitoringjáról, a 90/424/EGK tanácsi határozat módosításáról és a 92/117/EGK tanácsi irányelv hatályon kívül helyezéséről szóló, 2003. november 17-i európai parlamenti és tanácsi 2003/99/EK irányelv (HL L 325., 2003.12.12., 31. o.).
 8b.
 32003 R 2160: A szalmonella és egyéb meghatározott, élelmiszerből származó zoonóziskórokozók ellenőrzéséről szóló, 2003 november 17-i 2160/2003/EK európai parlamenti és tanácsi rendelet (HL L 325., 2003.12.12., 1. o.).
 E megállapodás alkalmazásában a rendelet rendelkezéseit a következő kiigazítással kell értelmezni:
 A 9. cikk (3) bekezdését a »Finnország« szó után a »Norvégia« szóval kell kiegészíteni.”
 2.
 A 8. pont utáni (92/117/EGK tanácsi irányelv) szöveget ki kell törölni:
 2. cikk
 A 2160/2003/EK rendeletnek és a 2003/99/EK irányelvnek az Európai Unió Hivatalos Lapjának EGT-kiegészítésében közzéteendő norvég nyelvű szövege hiteles.
 3. cikk
 Ez a határozat 2005. április 30-án lép hatályba, amennyiben a megállapodás 103. cikkének (1) bekezdése szerint előírt összes értesítést eljuttatták az EGT-Vegyesbizottsághoz (4).
 4. cikk
 Ezt a határozatot az Európai Unió Hivatalos Lapjának EGT-re vonatkozó részében és EGT-kiegészítésében kell kihirdetni.
 Kelt Brüsszelben, 2005. április 29-én.
 az EGT-Vegyesbizottság részéről
 az elnök
 Richard WRIGHT
 (1) HL L 198., 2005.7.28., 45. o.
 (2) HL L 325., 2004.12.12., 1. o.
 (3) HL L 325., 2003.12.12., 31. o.
 (4) Alkotmányos követelményeket nem jeleztek.


text:
Sammanträde 2004-06-11
 Din position: Hem > Stockholms stad > Stockholms Stadshus AB > Sammanträde 2004-06-11
 Justerat 2004-06-14
 Hardy Hedman (kd) för Ewa Samuelsson (kd)
 Roger Wickenbergh (SKTF, suppleant
 Anmäldes att protokoll från ordinarie bolagsstämma 2004 samt koncernstyrelsens sammanträde 2004-04-26 (nr 3/2004) är justerade och utsända.
 §3 Prognos 2004:1 inklusive resultat per 2004-04-30
 Förelåg koncernledningens tjänsteutlåtande 2004-06-01.
 angående evenemanget ”Tokyo Style in Stockholm” och dess genomförande överlåter styrelsen till SVB att bedöma behovet och angelägenheten i att tillskjuta ytterligare medel och till vilket belopp inom ramen för budget.
 Reservation avgavs av tjänstgörande suppleanten Hardy Hedman (kd) enligt följande:
 att med godkännande lägga redovisat delårsbokslut till handlingarna."
 "Det är mycket oroande att prognosen för det förväntade resultatet kommer bli betydligt lägre än de krav som kommunfullmäktige satt upp. Det är viktigt att bolagen arbetar med sitt resultat så att de håller de krav som kommunfullmäktige beslutat om. Att Svenska Bostäder, Stockholm Vatten och Stokab ligger långt under de uppsatta resultaten är oacceptabelt.
 För att finansieringen av Stockholms stads verksamhet skall vara långsiktigt hållbar krävs det att koncernens bolag klarar av att möta de avkastningskrav som är ställda. Avkastningskraven är inte heller jämfört med motsvarande verksamhet i den privata sektorn höga utan snarare i underkant och oförmågan att möta kraven visar på behov av omstruktureringar och prioriteringar inom delar av koncernens bolag.
 Utvecklingen för Stockholms stads ekonomi är dålig, skatteunderlaget viker och den lågkonjunktur som förvärrats av lokala beslut visar allt för svaga tecken på att brytas. Dagens vänsterpolitik riskerar att i framtiden ånyo bygga upp en växande underskottsproblematik för Stockholms stad. Det är inte att föra en ansvarsfull ekonomisk politik."
 §4 Finansiell riskrapport per 2004-04-30
 Förelåg koncernledningens tjänsteutlåtande 2004-05-26.
 §5 Redovisning avseende rekryteringsbehov inom koncernen Stockholms Stadshus AB
 Koncernstyrelsen beslöt med röstsiffrorna 5 för och 4 emot att
 i huvudsak godkänna koncernledningens redovisning av rekryteringsbehov och förslag till rekryteringsstrategi,
 En utgångspunkt i stadens rekryteringsarbete är att stadens medarbetare skall spegla hela Stockholms befolkning. Mångfalden skall utvecklas, på alla nivåer. Denna princip slås fast i budget 2004.
 För att åstadkomma detta skall samtliga verksamheter i staden upprätta mångfaldsplaner. Ett arbete pågår för närvarande i syfte att modernisera och tydliggöra riktlinjerna för dessa mångfaldsplaner. Arbetet kommer att slutföras under hösten för att nya riktlinjer skall finnas tillgängliga inför 2005. Riktlinjerna skall givetvis även tillämpas i det framtida rekryteringsarbetet inom bolagssektorn, vid såväl intern- som externrekryteringar.
 På motsvarande sätt måste ett tydligt jämställdhetsperspektiv gälla i rekryteringsarbetet. Det är positivt att det konstateras i koncernledningens redovisning att de starkt mansdominerande fastighetsbolagen under senare år har rekryterat allt fler kvinnor, särskilt till olika chefstjänster. Dessa goda exempel manar till efterföljd.
 Reservation avgavs av tjänstgörande suppleanten Lotta Edholm (fp), ledamöterna Kristina Axén Olin (m), Magnus Tegborg (m) samt tjänstgörande suppleanten Hardy Hedman (kd) enligt följande:
 att godkänna koncernledningens redovisning av rekryteringsbehov och förslag till rekryteringsstrategi."
 §6 Lägesredovisning och åtgärder mot den tidigare bolagsledningen i AB Stokab
 Förelåg koncernledningens tjänsteutlåtande 2004-05-25.
 godkänna lägesredovisning avseende Stokab,
 ej vidta ytterligare åtgärder mot tidigare bolagsledning.
 Särskilt uttalande anfördes av tjänstgörande suppleanten Lotta Edholm (fp) enligt följande:
 "Det är bra att rutinerna i Stokab är uppstramade och att ekonomin ser ut att förbättras. Det är dock oroande att det fortfarande finns risk att det behövs nedskrivningar i bolaget. Skandalerna i Stokab de senaste åren och det slöseri med skattebetalarnas pengar som det har inneburit visar dock på det absurda med kommunala bolag.
 Det är vår uppfattning att kommuner inte ska bedriva kommersiell verksamhet. Stokab borde ha sålts för länge sedan."
 §7 Lägesrapport avseende ombyggnad och nyproduktion i kv. Gamen 8 (Studentskrapan)
 att godkänna lägesredovisning om ombyggnad och nyproduktion i kv. Gamen 8.
 lägga rapporten tillhandlingarna,
 inleda arbetet med att skyndsamt arbeta fram en plan för att avveckla ombyggnaden av Skatteskrapan till Europas dyraste studentbostäder,
 ge koncernen i uppdrag att skyndsamt arbeta fram ett försäljningsprospekt för Skatteskrapan i syfte att inte förvärra Stockholms ekonomiska situation ytterligare,
 Helt bortsett från det faktum att informationen och hanteringen av affären
 Skatteskrapan– Hötorgshuset varit bristfällig och otydlig framstår de ekonomiska förutsättningarna som minst sagt anmärkningsvärda. De ekonomiska kalkylerna har vid ett flertal tillfällen förändrats och vilken realism som finns i beslutsunderlaget är i nuläget omöjligt att äga visshet om.
 Rapporten visar på svårigheterna att få kalkylen att hålla. Antalet studentlägenheter är nu nere i 450, från utlovade 600. Det finns stora problem med buller, brandkrav och solinstrålning och inga nya kalkyler finns i rapporten på vad detta kan komma att kosta.
 De vittnesmål som kommit från såväl inblandade i projektet som utomstående experter ger vid handen att förvärvet av fastigheten och planerna på att omvandla den till studentlägenheter är ett riskprojekt ur varje tänkbar aspekt – byggnadstekniskt, miljömässigt, hyresmässigt, ekonomiskt.
 Mot bakgrund av stadens ekonomiska utveckling är det hög tid att se över vilka dyra projekt som bör avstyras för att om möjligt rädda stadens ekonomi. Det ekonomiskt mest vanvettiga projekt som startats under mandatperioden, i stark konkurrens med biltullarna, är inköpet av Skatteskrapan och den planerade ombyggnaden av fastigheten till Europas dyraste studentbostäder.
 Även om Skatteskrapan som byggnad betraktad är mer eller mindre värdelös skulle den attraktiva tomten kunna inbringa ett antal hundra miljoner kronor vid en försäljning. En rejäl summa skulle således räddas åt skattebetalarna. Emellertid skulle den största vinsten av en försäljning av Skatteskrapan ligga i att staden inte behöver investera flera miljarder kronor i ett objekt som inte ger någon avkastning. Tvärt om innebär ju investeringen troligen mångmiljonförluster årligen under överskådlig tid.
 Att överge planerna på att bygga om Skatteskrapan till studentbostäder innebär sammanfattningsvis att staden vinner både genom att vi får in en bra försäljningsintäkt av tomten och att vi kan använda de investeringsmedel som beräknas för ombyggnaden av Skatteskrapan till att stärka stadens ekonomi."
 Förelåg koncernledningens tjänsteutlåtande 2004-06-02.
 att godkänna redovisning avseende projekt Vällingby Centrums förnyelse.
 godkänna rapporten,
 I den utvärdering av förnyelsen av Vällingby Centrum som Öhrlings Pricewaterhouse Coopers gjorde tidigare framgår att projektets generellt höga risknivå ställer stora krav på styrning och uppföljning. I rapporten finns dock fortfarande inga nya kalkyler för projektet utan budgeten är fortfarande baserad på tidiga kalkyler som är mycket osäkra. Vi förutsätter att styrelsen hålls löpande informerad i ärendet.
 Vi finner fortfarande att de för styrelsen presenterade rapporterna brister i sin redovisning bland annat avseende etappindelning med hänseende på tidsmässig och kostnadsmässig åtgång för respektive etapp."
 §9 Nya mål för miljöbilar, åtgärder för att stimulera alternativa drivmedel
 Förelåg koncernledningens tjänsteutlåtande 2004-05-24.
 att uppdra till dotterbolagen inom koncernen Stockholms Stadshus AB att i första hand välja miljöbilar vid nyanskaffning av fordon.
 Reservation avgavs av tjänstgörande suppleanten Lotta Edholm (fp) samt ledamöterna Kristina Axén Olin (m) och Magnus Tegborg (m) enligt följande:
 avslå koncernledningens förslag till beslut,
 Bilproducenter har i alla tider haft en god förmåga att snabbt fånga upp och tillgodose de krav som uppstår på marknaden och bland bilköparna. I takt med att behov och efterfrågan förändras har biltillverkarna anpassat sina produkter efter marknadens krav. Det är bland annat detta som ligger bakom att marknaden för miljöbilar just nu växer. Priserna sjunker och bilarna motsvarar allt bättre konsumenternas verkliga behov. Därmed kan miljöbilarna successivt hävda sig allt bättre mot andra biltyper på marknaden.
 När en miljöbil vid en objektiv bedömning av pris och funktionalitet bedöms som likvärdig eller bättre än alternativen bör givetvis miljöbilen väljas. Men majoriteten föreslår nu att staden oberoende av kostnad och andra krav ska verka för att hela 60 procent av stadens bilar ska vara miljöbilar, och att Stockholms stadshus AB i första hand ska välja miljöbilar vid nyanskaffning. Det är inte ett rationellt sätt att använda skattebetalarnas pengar.
 Även om miljöbilarna på grund av diverse EU-projekt inte blir dyrare i inköp för stadens användare, så har de hittills inte visat sig vara en bra affär för skattebetalarna. Det är dessutom ett allt för snävt förhållningssätt, enligt vår uppfattning, att bedöma en bils miljövänlighet endast med hänsyn till drivmedlet."
 §10 Anmälan av kommunfullmäktiges beslut avseende försäkringspolicy för Stockholms stad
 att godkänna anmälan av kommunfullmäktiges beslut avseende försäkringspolicy för Stockholms stad.
 §11 Stadens medverkan i Världsmästerskap i Samarbete
 att under förutsättning av kommunfullmäktiges godkännande i detta ärende uppdra åt koncernen Stockholms Näringslivskontor AB ansvara för stadens åtagande när det gäller kontakterna med Föreningen Globträdet och förankring av evenemanget inom stadens organisation samt undersöka möjligheterna till delfinansiering av evenemanget under perioden 2004 till 2006.
 §12 Anmälan av avgivna remissvar
 Koncernledningens remissvar avseende skrivelse om arkitekttävling.
 Koncernledningens remissvar avseende småföretagardelegationens tillväxtdokument.
 att överlämna skrivelse av Annika Billström (s), Ann-Margarethe Livh (v) och Viviann Gunnarsson (mp) angående en renare stad till koncernledningen för beredning (bilaga).


jurisdiction: US

text:
 2 A.3d 1095 (2010)
 415 Md. 433
 ANNE ARUNDEL COUNTY TAXPAYERS ASSOCIATION, INC., et al.
 v.
 ANNE ARUNDEL COUNTY BOARD OF ELECTIONS, et al.
 No. 157, September Term, 2009.
 Court of Appeals of Maryland.
 August 24, 2010.
 Roy L. Mason, Robert H.B. Cawood, and John R. Greiber, Jr. of Mason & Cawood of Annapolis, MD, for Appellants.
 Alan M. Rifkin, M. Celeste Bruce and Michael D. Berman of Rifkin, Livingston, Levitan & Silver, LLC of Annapolis, MD; Bruce L. Marcus of MarcusBonsib, LLC of Greenbelt, MD; Timothy F. Maloney of Joseph, Greenwald & Laake, PA of Greenbelt, MD; James C. Praley of Lessans, Praley & McCormick of Glen Burnie, MD, for Appellees.
 Submitted before BELL, C.J., HARRELL, BATTAGLIA, GREENE, ADKINS, BARBERA, JOHN C. ELDRIDGE, (Retired, Specially Assigned), JJ.
 PER CURIAM ORDER.
 The Court having considered and granted the petition for a writ of certiorari and the conditional cross petition in the above entitled case, it is this 24th day of August, 2010,
 ORDERED, by the Court of Appeals of Maryland, that the judgment of the Circuit Court for Anne Arundel County be, and it is hereby, summarily affirmed. Costs in this Court to be paid by the appellants.


text:
Autoriza Organismo Nacional Sanidad Pesquera DS 012-2020-PRODUCE Produce - Perú Legal
 Inicio Últimas normas legales Autoriza Organismo Nacional Sanidad Pesquera DS 012-2020-PRODUCE Produce
 Autoriza Organismo Nacional Sanidad Pesquera DS 012-2020-PRODUCE Produce
 Decreto Supremo que autoriza al Organismo Nacional de Sanidad Pesquera (SANIPES) a desarrollar un proyecto piloto para optimizar los criterios sanitarios para el procesamiento de productos pesqueros para consumo humano directo
 DS 012-2020-PRODUCE
 en sus artículos 3 y 4 establece que dicho Ministerio es competente, entre otros, en pe...
 en sus artículos 3 y 4 establece que dicho Ministerio es competente, entre otros, en pesquería y acuicultura, y que el Sector Producción comprende al Ministerio de la Producción, a las entidades, Comisiones y Proyectos bajo su jurisdicción, y a aquellas organizaciones públicas del nivel nacional y otros niveles de gobierno que realizan actividades vinculadas a su ámbito de competencia, respectivamente;
 TAMBIEN PUEDES VER: Transferencia Financiera Destinada Contratación RE Instituto Nacional de Defensa de la Competencia
 MAS NORMAS LEGALES: Ampliación Vigencia Gratuidad Emisión RJ 000078-2020/JNAC/RENIEC Registro Nacional de
 Que, el Reglamento de la Ley No 30063, Ley de Creación de SANIPES, aprobado por Decreto Supremo No 010-2019-PRODUCE, en su artículo 12 numeral 12.1
 Que, para optimizar los criterios sanitarios para el procesamiento de productos pesqueros para consumo humano directo, con fines de exportación, y contribuir a la reactivación económica del país, el Organismo Nacional de Sanidad Pesquera (SANIPES), en su condición de autoridad sanitaria, ha propuesto el presente Decreto Supremo que lo autoriza a desarrollar un proyecto piloto;
 De conformidad con lo dispuesto en el numeral 8) del artículo 118 de la Constitución Política del Perú; la Ley No 29158, Ley Orgánica del Poder Ejecutivo; el Decreto Legislativo No 1047, Ley de Organización y Funciones del Ministerio de la Producción y su Reglamento de Organización y Funciones, aprobado por Decreto Supremo No 002-2017-PRODUCE y modificatoria; el Decreto Ley No 25977, Ley General de Pesca; la Ley No 30063, Ley de Creación del Organismo Nacional de Sanidad Pesquera y su Reglamento, aprobado por Decreto Supremo No 010-2019-PRODUCE;
 Artículo 1. Objeto El presente Decreto Supremo tiene por objeto autorizar al Organismo Nacional de Sanidad Pesquera (SANIPES)
 a desarrollar un proyecto piloto para optimizar los criterios sanitarios para el procesamiento de productos pesqueros para consumo humano directo, con fines de exportación, contribuyendo a la reactivación económica del país.
 Artículo 2. Finalidad El presente Decreto Supremo tiene por finalidad promover la reactivación y diversificación de las actividades de procesamiento mediante un proyecto piloto que identifique potenciales oportunidades de innovación en las actividades de procesamiento pesquero y acuícola, a propuesta de los operadores de dicha cadena productiva para el desarrollo de nuevos productos.
 Asimismo, incluye la adopción de medidas que posibiliten el aprovisionamiento continuo de materia prima, de origen nacional o importado, de recursos o productos hidrobiológicos, el desarrollo conjunto de tecnología aplicada y capacitación al personal vinculado al procesamiento, y el acompañamiento permanente para verificar el proceso productivo y las condiciones sanitarias en las que se desarrolla, según corresponda.
 Artículo 3. Autoridad encargada de la implementación Autorízase al SANIPES a conducir e implementar el proyecto piloto a que se refiere el artículo 1 del presente Decreto Supremo, quedando facultado a establecer las medidas temporales que resulten necesarias para su inicio y desarrollo.
 El SANIPES evalúa el desarrollo y los resultados del proyecto piloto, en el marco de sus competencias, a fin de proponer o aprobar las mejoras normativas que pudieran corresponder, durante la ejecución del mismo o dentro de los treinta días calendario posteriores a su culminación.
 Artículo 4. Condiciones mínimas para participar del proyecto piloto El proyecto piloto a que se refiere el artículo 1 del presente Decreto Supremo podrá contar con la participación de titulares de licencias de operación de plantas de procesamiento pesquero industrial para consumo humano directo y habilitación sanitaria vigentes, quienes manifiesten su interés de participar en el mismo, ante la autoridad encargada de conducir e implementar el proyecto piloto.
 Artículo 5. Duración del proyecto piloto La duración del proyecto piloto a que se refiere el artículo 1 del presente Decreto Supremo, no excede el plazo de doce meses a partir que el SANIPES implemente el proyecto piloto.
 Artículo 6. Publicación El presente Decreto Supremo se publica en el Portal Institucional del Ministerio de la Producción (www.gob.pe/ produce), en el Portal Institucional del Organismo Nacional de Sanidad Pesquera (www.sanipes.gob.pe) y en el Portal del Estado Peruano (www.peru.gob.pe), el mismo día de su publicación en el Diario Oficial El Peruano.
 Artículo 7. Refrendo El presente Decreto Supremo es refrendado por la Ministra de la Producción.
 Única. Vigencia El presente Decreto Supremo entra en vigencia a partir del 15 de agosto de 2020.
 Única. Plazo para la manifestación de interés Los titulares de licencias de operación de plantas de procesamiento pesquero industrial para consumo humano directo que deseen participar del proyecto piloto a que se refiere el artículo 1 del presente Decreto Supremo, manifiestan su interés dentro de los treinta días calendario contados a partir de la vigencia del presente Decreto Supremo.
 Titulo: DS 012-2020-PRODUCE que autoriza al Organismo Nacional de Sanidad Pesquera (SANIPES) a desarrollar un proyecto piloto para optimizar los criterios sanitarios para el procesamiento de productos pesqueros para consumo humano directo
 Numero : 012-2020-PRODUCE
 Perú Legal: Autoriza Organismo Nacional Sanidad Pesquera DS 012-2020-PRODUCE Produce


text:
32 Cdo 815/2019
 Spisová značka: 32 Cdo 815/2019
 ECLI: ECLI:CZ:NS:2019:32.CDO.815.2019.1
 32 Cdo 815/2019-442
 Nejvyšší soud České republiky rozhodl v senátě složeném z předsedy JUDr. Miroslava Galluse a soudců Mgr. Jiřího Němce a JUDr. Hany Gajdziokové ve věci žalobkyně obce Dolní Břežany, se sídlem v Dolních Břežanech, 5. května 78, identifikační číslo osoby 00241202, zastoupené Mgr. Veronikou Zelenkovou, advokátkou se sídlem v Praze 3, Seifertova 455/17, proti žalované STRABAG a. s., se sídlem v Praze 5, Na Bělidle 198/21, identifikační číslo osoby 60838744, zastoupené Mgr. Jakubem Hlaváčkem, advokátem se sídlem v Praze, Na Bělidle 198/21, o odstranění vad díla, vedené u Obvodního soudu pro Prahu 5 pod sp. zn. 31 C 99/2015, o dovolání žalované proti rozsudku Městského soudu v Praze ze dne 8. 11. 2018, č. j. 20 Co 284,285/2018-414, takto:
 II. Žalovaná je povinna zaplatit žalobkyni na náhradu nákladů dovolacího řízení částku 1 800 Kč do tří dnů od právní moci tohoto usnesení k rukám její zástupkyně.
 Městský soud v Praze v záhlaví označeným rozsudkem potvrdil rozsudek Obvodního soudu pro Prahu 5 ze dne 10. 4. 2018, č. j. 31 C 99/2015-354, ve spojení s doplňujícím usnesením téhož soudu ze dne 4. 6. 2018, č. j. 31 C 99/2015-361, ve výrocích, kterými soud prvního stupně uložil žalované povinnost odstranit vady díla tam specifikované a zaplatit České republice na náhradu nákladů řízení částku 58 956 Kč (první výrok), dále změnil výrok rozsudku soudu prvního stupně o povinnosti žalované k náhradě nákladů řízení žalobkyni tak, že náhrada činí 28 136 Kč, a jinak jej potvrdil (druhý výrok) a rozhodl o náhradě nákladů odvolacího řízení (třetí výrok).
 Proti rozsudku odvolacího soudu, výslovně v celém rozsahu, podala žalovaná dovolání, v němž co do přípustnosti odkazuje na ustanovení § 237 zákona č. 99/1963 Sb., občanský soudní řád, ve znění pozdějších předpisů (dále též jen „o. s. ř.“) a uvádí, že „rozsudek odvolacího soudu závisí na právních otázkách, které jsou zásadního významu, a to nejen pro danou věc a jejich posouzení Nejvyšším soudem ČR má značný judikatorní přesah“. Jako dovolací důvod označuje nesprávné právní posouzení věci. Navrhuje zrušení napadeného rozsudku, též rozsudku soudu prvního stupně a vrácení věci soudu prvního stupně k dalšímu řízení. Současně žádá odložení vykonatelnosti napadeného rozhodnutí.
 Se zřetelem k době vydání napadeného rozhodnutí odvolacího soudu se uplatní pro dovolací řízení – v souladu s bodem 1 čl. II přechodných ustanovení části první zákona č. 296/2017 Sb., kterým se mění zákon č. 99/1963 Sb., občanský soudní řád, ve znění pozdějších předpisů, zákon č. 292/2013 Sb., o zvláštních řízeních soudních, ve znění pozdějších předpisů, a některé další zákony – občanský soudní řád, ve znění účinném od 30. 9. 2017.
 Z uvedených ustanovení i z ustálené rozhodovací praxe dovolacího soudu vyplývá, že požadavek, aby dovolatel uvedl, v čem spatřuje splnění předpokladů přípustnosti dovolání, představuje obligatorní náležitost dovolání. Může-li být dovolání přípustné jen podle § 237 o. s. ř. (jako je tomu v posuzované věci), je dovolatel povinen v dovolání vymezit, které z tam uvedených hledisek považuje za splněné, přičemž k projednání dovolání nepostačuje pouhá citace textu ustanovení § 237 o. s. ř. nebo jeho části (srov. například usnesení Nejvyššího soudu ze dne 25. 9. 2013, sp. zn. 29 Cdo 2394/2013, uveřejněné pod číslem 4/2014 Sbírky soudních rozhodnutí a stanovisek). Ústavní soud pak ve své rozhodovací praxi shledal takovýto požadavek ústavně konformním (srov. stanovisko pléna Ústavního soudu ze dne 28. 11. 2017, sp. zn. Pl. ÚS-st. 45/16, uveřejněné pod číslem 460/2017 Sbírky zákonů).
 Těmto požadavkům dovolatelka nedostála, předkládá-li k dovolacímu přezkumu otázku „zásadního právního významu“, zda „může být právnická osoba podjatá při podávání znaleckého posudku, když jsou označeny stejnou znaleckou doložkou“. Dovolatelka patrně přehlédla, že přípustnost dovolání ve smyslu ustanovení § 237 o. s. ř. není od 1. 1. 2013 budována na kritériu „zásadní právní významnosti“ napadeného rozhodnutí (srov. usnesení Nejvyššího soudu ze dne 30. 5. 2013, sp. zn. 29 Cdo 1172/2013, uveřejněné pod číslem 80/2013 Sbírky soudních rozhodnutí a stanovisek). Z dovolání přitom není patrné, který ze čtyř předpokladů přípustnosti dovolání uvedených v ustanovení § 237 o. s. ř. považuje dovolatelka za splněný.
 Řádné vymezení některého z předpokladů přípustnosti dovolání neobsahují ani námitky dovolatelky o nesprávném právním posouzení věci soudy obou stupňů tím, že nepřihlédly k opožděnému uplatnění vad díla žalobkyní a shledaly, že dovolatelka měla rozpoznat vady projektové dokumentace a byla povinna překontrolovat činnost projektanta. Pouhé vymezení dovolacího důvodu přípustnost dovolání založit nemůže (srov. například usnesení Nejvyššího soudu ze dne 4. 12. 2013, sen. zn. 29 NSCR 114/2013, jež je veřejnosti dostupné – stejně jako dále citovaná rozhodnutí Nejvyššího soudu – na http://www.nsoud.cz). Požadavek uvést, v čem dovolatel spatřuje splnění předpokladů přípustnosti dovolání, je odlišný od požadavku na uvedení dovolacího důvodu (§ 241a odst. 1 a 3 o. s. ř.). Vymezení důvodu dovolání je obvykle splněno samotnou právní argumentací (§ 241a odst. 3 o. s. ř.) a konstatováním, že rozhodnutí odvolacího soudu spočívá na nesprávném právním posouzení věci. Jestliže zákonodárce kromě této argumentace požaduje také vyjádření se k relevantní judikatuře Nejvyššího soudu, pak nelze z pouhého vylíčení dovolacího důvodu usuzovat, že dovolatel již nemusí plnit požadavek plynoucí z § 241a odst. 2 občanského soudního řádu (srov. výše citované stanovisko pléna Ústavního soudu ze dne 28. 11. 2017, sp. zn. Pl. ÚS-st. 45/16).
 Tvrzením o neprovedení některých navržených důkazů dovolatelka nevymezuje žádnou odvolacím soudem řešenou otázku hmotného nebo procesního práva, která by splňovala předpoklady dané ustanovením § 237 o. s. ř., ale uplatňuje jím námitku vady řízení, k jejíž případné existenci by mohl dovolací soud přihlédnout jen v případě přípustného dovolání (§ 242 odst. 3 o. s. ř.), což v projednávané věci není naplněno. Tvrzení dovolatelky o vadě řízení tudíž přípustnost dovolání založit nemůže, i kdyby se soudy nižších stupňů procesního pochybení dopustily (srov. například usnesení Nejvyššího soudu ze dne 17. 2. 2014, sp. zn. 32 Cdo 14/2014, a ze dne 5. 1. 2016, sp. zn. 32 Cdo 3008/2015).
 Vytčený nedostatek obligatorních náležitostí dovolání již nelze odstranit, neboť lhůta pro podání dovolání, během níž tak bylo možno učinit (srov. § 241b odst. 3 větu první o. s. ř.), uplynula. Jde přitom o vadu, která brání pokračování v dovolacím řízení, neboť v důsledku absence uvedených náležitostí nelze posoudit přípustnost dovolání (srov. § 243c odst. 1 větu první o. s. ř.).
 Nejvyšší soud proto, aniž nařizoval jednání (§ 243a odst. 1 věta první o. s. ř.), dovolání v části směřující proti výroku napadeného rozhodnutí o věci samé odmítl podle ustanovení § 243c odst. 1 o. s. ř. pro vady.
 Dovolatelka výslovně napadla rozhodnutí odvolacího soudu v celém rozsahu, tj. i ve výrocích o nákladech řízení. Dovolání proti výrokům o nákladech řízení však není přípustné vzhledem k ustanovení § 238 odst. 1 písm. h) o. s. ř. Nejvyšší soud proto dovolání v této části odmítl podle ustanovení § 243c odst. 1 o. s. ř. jako nepřípustné.
 Se zřetelem k tomu, že bylo dovolání odmítnuto, dovolací soud již samostatně nerozhodoval o návrhu na odklad vykonatelnosti napadeného rozhodnutí uplatněném v dovolání, který je návrhem akcesorickým ve vztahu k dovolání a rozhodnutím o dovolání se stal bezpředmětným.


type: legislation

text:
 15.7.2008
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 L 187/156
 BESCHLUSS DES EUROPÄISCHEN PARLAMENTS
 vom 24. April 2007
 betreffend die Entlastung zur Ausführung des Haushaltsplans der Europäischen Agentur für Flugsicherheit für das Haushaltsjahr 2005
 (2008/529/EG)
 DAS EUROPÄISCHE PARLAMENT
 in Kenntnis der endgültigen Rechnungsabschlüsse der Europäischen Agentur für Flugsicherheit für das Haushaltsjahr 2005 (1),
 in Kenntnis des Berichts des Rechnungshofs über den Jahresabschluss 2005 der Europäischen Agentur für Flugsicherheit, zusammen mit den Antworten der Agentur (2),
 in Kenntnis der Empfehlung des Rates vom 27. Februar 2007 (5711/2007 — C6-0080/2007),
 gestützt auf den EG-Vertrag, insbesondere auf Artikel 276,
 gestützt auf die Verordnung (EG, Euratom) Nr. 1605/2002 des Rates vom 25. Juni 2002 über die Haushaltsordnung für den Gesamthaushaltsplan der Europäischen Gemeinschaften (3), insbesondere auf Artikel 185,
 gestützt auf die Verordnung (EG) Nr. 1592/2002 des Europäischen Parlaments und des Rates vom 15. Juli 2002 zur Festlegung gemeinsamer Vorschriften für die Zivilluftfahrt und zur Errichtung einer Europäischen Agentur für Flugsicherheit (4), insbesondere auf Artikel 49,
 gestützt auf die Verordnung (EG, Euratom) Nr. 2343/2002 der Kommission vom 19. November 2002 betreffend die Rahmenfinanzregelung für Einrichtungen gemäß Artikel 185 der Verordnung (EG, Euratom) Nr. 1605/2002 des Rates (5), insbesondere auf Artikel 94,
 gestützt auf Artikel 71 und Anlage V seiner Geschäftsordnung,
 in Kenntnis des Berichts des Haushaltskontrollausschusses sowie der Stellungnahme des Ausschusses für Verkehr und Fremdenverkehr (A6-0121/2007),
 1.
 erteilt dem Exekutivdirektor der Europäischen Agentur für Flugsicherheit die Entlastung zur Ausführung des Haushaltsplans der Agentur für das Haushaltsjahr 2005;
 2.
 legt seine Bemerkungen in der nachstehenden Entschließung nieder;
 3.
 beauftragt seinen Präsidenten, diesen Beschluss sowie die als integraler Bestandteil dazugehörige Entschließung dem Exekutivdirektor der Europäischen Agentur für Flugsicherheit, dem Rat, der Kommission und dem Rechnungshof zu übermitteln und für ihre Veröffentlichung im Amtsblatt der Europäischen Union (Reihe L) zu sorgen.
 Der Präsident
 Hans-Gert PÖTTERING
 Der Generalsekretär
 Harald RØMER
 (1) ABl. C 266 vom 31.10.2006, S. 10.
 (2) ABl. C 312 vom 19.12.2006, S. 6.
 (3) ABl. L 248 vom 16.9.2002, S. 1. Geändert durch die Verordnung (EG, Euratom) Nr. 1995/2006 (ABl. L 390 vom 30.12.2006, S. 1).
 (4) ABl. L 240 vom 7.9.2002, S. 1. Zuletzt geändert durch die Verordnung (EG) Nr. 1701/2003 der Kommission (ABl. L 243 vom 27.9.2003, S. 5).
 (5) ABl. L 357 vom 31.12.2002, S. 72.
 ---documentbreak---
 15.7.2008
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 L 187/157
 ENTSCHLIEßUNG DES EUROPÄISCHEN PARLAMENTS
 vom 24. April 2007
 mit den Bemerkungen, die integraler Bestandteil des Beschlusses betreffend die Entlastung zur Ausführung des Haushaltsplans der Europäischen Agentur für Flugsicherheit für das Haushaltsjahr 2005 sind
 DAS EUROPÄISCHE PARLAMENT
 in Kenntnis der endgültigen Rechnungsabschlüsse der Europäischen Agentur für Flugsicherheit für das Haushaltsjahr 2005 (1),
 in Kenntnis des Berichts des Rechnungshofs über den Jahresabschluss 2005 der Europäischen Agentur für Flugsicherheit, zusammen mit den Antworten der Agentur (2),
 in Kenntnis der Empfehlung des Rates vom 27. Februar 2007 (5711/2007 — C6-0080/2007),
 gestützt auf den EG-Vertrag, insbesondere auf Artikel 276,
 gestützt auf die Verordnung (EG, Euratom) Nr. 1605/2002 des Rates vom 25. Juni 2002 über die Haushaltsordnung für den Gesamthaushaltsplan der Europäischen Gemeinschaften (3), insbesondere auf Artikel 185,
 gestützt auf die Verordnung (EG) Nr. 1592/2002 des Europäischen Parlaments und des Rates vom 15. Juli 2002 zur Festlegung gemeinsamer Vorschriften für die Zivilluftfahrt und zur Errichtung einer Europäischen Agentur für Flugsicherheit (4), insbesondere auf Artikel 49,
 gestützt auf die Verordnung (EG, Euratom) Nr. 2343/2002 der Kommission vom 19. November 2002 betreffend die Rahmenfinanzregelung für Einrichtungen gemäß Artikel 185 der Verordnung (EG, Euratom) Nr. 1605/2002 des Rates (5), insbesondere auf Artikel 94,
 gestützt auf Artikel 71 und Anlage V seiner Geschäftsordnung,
 in Kenntnis des Berichts des Haushaltskontrollausschusses sowie der Stellungnahme des Ausschusses für Verkehr und Fremdenverkehr (A6-0121/2007),
 A.
 in der Erwägung, dass der Rechnungshof erklärt hat, er habe mit angemessener Sicherheit feststellen können, dass der Jahresabschluss für das am 31. Dezember 2005 zu Ende gegangene Haushaltsjahr zuverlässig ist und die zugrunde liegenden Vorgänge insgesamt gesehen rechtmäßig und ordnungsgemäß sind,
 B.
 in der Erwägung, dass das Parlament dem Exekutivdirektor am 27. April 2006 die Entlastung zur Ausführung des Haushaltsplans der Agentur für das Haushaltsjahr 2004 erteilt hat (6) und dass das Parlament in der dem Entlastungsbeschluss beigefügten Entschließung unter anderem
 —
 seine Besorgnis über die Anomalien zum Ausdruck gebracht hat, die der Rechnungshof in der Haushaltsführung festgestellt hat, darunter das Fehlen von Angaben in den Berichtigungshaushaltsplänen zu vorgenommenen Mittelübertragungen oder zu den Gründen für deren Vornahme, die fehlende Unterrichtung des Verwaltungsrats über die Mittelübertragungen und die Zahlung von Vorschüssen außerhalb des Haushaltsplans,
 —
 zur Kenntnis genommen hat, dass die Agentur im Jahr 2004 die Durchführungsbestimmungen zu ihrer Finanzregelung noch nicht erlassen und weder eine Risikoanalyse durchgeführt noch Normen für die interne Kontrolle ausgearbeitet hatte,
 —
 festgestellt hat, dass die Personalauswahlverfahren bei der Agentur in jeder Auswahlrunde andere waren, und die Kommission und die Agentur nachdrücklich aufgefordert hat, sich auf ein transparentes und kohärentes Einstellungsverfahren zu verständigen, das den Bedürfnissen der Agentur nach spezifisch qualifiziertem Personal gerecht wird,
 Allgemeine Punkte, die die Mehrzahl der EU-Agenturen betreffen, denen auf individueller Grundlage Entlastung erteilt werden muss
 1.
 ist der Auffassung, dass sich die immer größer werdende Zahl der Gemeinschaftsagenturen und die Tätigkeit einiger dieser Agenturen anscheinend nicht in einen globalen Orientierungsrahmen einfügen und dass die Aufgaben einiger Agenturen nicht immer dem tatsächlichen Bedarf der Union und auch nicht den Erwartungen der Bürger entsprechen, und stellt fest, dass die Agenturen generell nicht immer über ein gutes Image und eine gute Presse verfügen;
 2.
 fordert daher die Kommission auf, einen globalen Orientierungsrahmen für die Errichtung neuer Gemeinschaftsagenturen festzulegen, vor der Errichtung einer neuen Agentur eine Kosten-Nutzen-Analyse vorzulegen und darauf zu achten, dass sich die Tätigkeiten der Agenturen nicht untereinander und auch nicht mit den Aufgaben anderer europäischer Organisationen überschneiden;
 3.
 fordert den Rechnungshof auf, zu der Kosten-Nutzen-Analyse Stellung zu nehmen, ehe das Parlament seinen Beschluss fasst;
 4.
 fordert die Kommission auf, alle fünf Jahre eine Studie über den Zusatznutzen der einzelnen bestehenden Agenturen vorzulegen; fordert alle zuständigen Organe auf, im Falle einer negativen Beurteilung des Zusatznutzens einer Agentur die erforderlichen Maßnahmen zu treffen, indem der Auftrag dieser Agentur neu festgelegt oder die Agentur geschlossen wird;
 5.
 bedauert angesichts der wachsenden Zahl von Regelungsagenturen, dass die Verhandlungen über den Entwurf einer interinstitutionellen Vereinbarung über einen gemeinsamen Rahmen für diese Agenturen noch zu keinem Ergebnis geführt haben, und fordert die zuständigen Dienststellen der Kommission auf, in Absprache mit dem Rechnungshof alles in ihrer Macht Stehende zu tun, damit eine solche Vereinbarung rasch zustande kommt;
 6.
 stellt fest, dass die Haushaltsverantwortung der Kommission eine engere Anbindung der Agenturen an die Kommission erforderlich macht; fordert Kommission und Rat auf, alle nötigen Schritte einzuleiten, um der Kommission bis 31. Dezember 2007 eine Sperrminorität in den Aufsichtsgremien der Regelungsagenturen einzuräumen und bei Neugründungen dies von vornherein so vorzusehen;
 7.
 fordert den Rechnungshof auf, in seinen Jahresbericht ein zusätzliches Kapitel aufzunehmen, in dem alle Agenturen behandelt werden, denen im Rahmen des Jahresabschlusses der Kommission Entlastung erteilt werden muss, damit besser ersichtlich wird, wie die EU-Mittel von den Agenturen verwendet wurden;
 8.
 erinnert an den Grundsatz, dass alle Gemeinschaftsagenturen, unabhängig davon, ob sie einen Zuschuss erhalten oder nicht, der Entlastung durch das Parlament unterliegen, selbst wenn ihr Gründungsakt eine Entlastungsbehörde vorsieht;
 9.
 fordert den Rechnungshof auf, alle Agenturen einer Leistungskontrolle zu unterziehen und den zuständigen Ausschüssen des Parlaments einschließlich des Haushaltskontrollausschusses hierüber Bericht zu erstatten;
 10.
 stellt fest, dass die Zahl der Agenturen ständig zunimmt und dass die für die Errichtung und Überwachung der Agenturen zuständigen Generaldirektionen entsprechend der politischen Verantwortung der Kommission für die Funktionsweise der Agenturen, die weit über eine bloße logistische Unterstützung hinausgeht, daher umso mehr einen gemeinsamen Ansatz für die Agenturen entwickeln müssen; ist der Auffassung, dass eine Struktur für die Koordinierung zwischen den betroffenen Generaldirektionen, die der von den Agenturen geschaffenen Struktur vergleichbar ist, eine pragmatische Lösung auf dem Weg zu einem gemeinsamen Ansatz der Kommission in allen die Agenturen betreffenden Fragen darstellen würde;
 11.
 fordert die Kommission auf, die administrative und technische Unterstützung für die Agenturen zu verbessern, da die Verwaltungsvorschriften der Gemeinschaft und die technischen Probleme immer komplizierter werden;
 12.
 stellt fest, dass keine der Gemeinschaftsagenturen über ein Disziplinarorgan verfügt, und fordert die Dienststellen der Kommission auf, die notwendigen Maßnahmen zu treffen, damit ein solcher Mechanismus umgehend eingeführt wird;
 13.
 begrüßt die deutlichen Verbesserungen auf dem Gebiet der Koordinierung zwischen den Agenturen, was es diesen ermöglicht, mit sich wiederholenden Problemen fertig zu werden, und zu einer effizienteren Zusammenarbeit mit der Kommission und dem Parlament führt;
 14.
 ist der Ansicht, dass die Errichtung eines gemeinsamen Unterstützungsdienstes durch mehrere Agenturen mit dem Ziel, die rechnergestützten Haushaltsführungssysteme mit denen der Kommission kompatibel zu machen, eine Maßnahme darstellt, die fortgeführt und ausgeweitet werden muss;
 15.
 fordert die Agenturen auf, ihre Zusammenarbeit und ihren Leistungsvergleich mit den einschlägigen Akteuren zu verbessern; ermutigt die Kommission, die Maßnahmen zu treffen, die sie für erforderlich hält, um die Agenturen dabei zu unterstützen, ihr Image aufzuwerten und die Sichtbarkeit ihrer Tätigkeit zu erhöhen;
 16.
 fordert die Kommission auf, einen Vorschlag für eine Harmonisierung der Gestaltung der Jahresberichte der Agenturen zu unterbreiten und Leistungsindikatoren zu entwickeln, die einen Vergleich ihrer Effizienz ermöglichen;
 17.
 fordert die Agenturen auf, zu Beginn eines jeden Jahres Leistungsindikatoren vorzulegen, anhand deren sie gemessen werden könnten;
 18.
 fordert alle Agenturen auf, verstärkt SMART-Ziele festzusetzen, die zu einer realistischeren Planung und Verwirklichung der Ziele führen dürften;
 19.
 stimmt mit dem Rechnungshof darin überein, dass die Kommission auch für das (Finanz-) Management der Agenturen verantwortlich ist; fordert daher die Kommission nachdrücklich auf, das Management der verschiedenen Agenturen zu überwachen und, wenn nötig, Anleitung und Hilfestellung zu geben, insbesondere im Hinblick auf eine korrekte Anwendung der Ausschreibungsverfahren, die Transparenz der Einstellungsverfahren, die Wirtschaftlichkeit der Haushaltsführung (Nichtausschöpfung der Mittel und Veranschlagung zu hoher Mittelbeträge) und, was besonders wichtig ist, die ordnungsgemäße Anwendung der Vorschriften des internen Kontrollrahmens;
 20.
 ist der Ansicht, dass in den Arbeitsprogrammen der Agenturen deren Beiträge operational und messbar formuliert sein sollten und dass die internen Kontrollnormen der Kommission gebührend berücksichtigt werden sollten;
 Besondere Punkte
 21.
 stellt fest, dass die Verwendungsrate bei den Verpflichtungsermächtigungen und bei den Zahlungsermächtigungen unter 80 % lag und dass dies auf die niedrige Ausführungsrate bei den Verpflichtungs- und Zahlungsermächtigungen (69 % bzw. 32 %) im Bereich der operativen Ausgaben zurückzuführen ist; stellt ferner fest, dass auch ein hoher Prozentsatz von Mitteln des Haushaltsjahres in Abgang gestellt wurde (wobei sich dieser Prozentsatz je nach Ausgabentitel und Art der Ausgaben zwischen 7 % und über 30 % bewegte), was auch für die aus dem vorhergehenden Haushaltsjahr übertragenen Mitteln gilt; fordert die Agentur in diesem Zusammenhang auf, ihre Planung zu verbessern und deren Umsetzung besser zu überwachen, damit keine Mittel unnötig bereitgestellt werden;
 22.
 stellt fest, dass, obwohl dies in der Finanzregelung der Behörde vorgesehen ist, kein maßnahmenbezogenes Management eingeführt wurde, wie es auf den Gesamthaushaltsplan angewandt wird, um die Überwachung der Leistung zu verbessern;
 23.
 bedauert, dass der Verwaltungsrat der Agentur bis Ende 2005 keine Mindestnormen für die interne Kontrolle erlassen hatte und dass es nicht immer eine Beschreibung der Systeme und Verfahren für die Verwaltung und die interne Kontrolle gab; stellt fest, dass die Verfahren, die von den Anweisungsbefugten eingeführt wurden, um die Richtigkeit und Vollständigkeit der Finanzinformationen zu gewährleisten, die sie dem Rechnungsführer übermitteln, nicht validiert wurden und dass die Agentur Ende 2005 noch über kein System verfügte, das gewährleistet, dass die Gebühren, die sie ihren Kunden für die von ihr erbrachten Dienstleistungen in Rechnung stellt, hoch genug sind, um die Kosten dieser Dienstleistungen zu decken; fordert die Agentur auf, diese Situation so rasch wie möglich zu bereinigen;
 24.
 begrüßt die Entscheidung des Verwaltungsrats, Normen für die interne Kontrolle auf der Grundlage der von der Kommission angewandten Normen und von ISO 9000 einzuführen; legt der Agentur nahe, diese Normen baldmöglichst anzuwenden;
 25.
 bedauert, dass der Wettbewerbsgrundsatz nicht immer beachtet wurde, und fordert die Agentur auf, sich künftig an diesen Grundsatz zu halten.
 (1) ABl. C 266 vom 31.10.2006, S. 10.
 (2) ABl. C 312 vom 19.12.2006, S. 6.
 (3) ABl. L 248 vom 16.9.2002, S. 1. Geändert durch die Verordnung (EG, Euratom) Nr. 1995/2006 (ABl. L 390 vom 30.12.2006, S. 1).
 (4) ABl. L 240 vom 7.9.2002, S. 1. Zuletzt geändert durch die Verordnung (EG) Nr. 1701/2003 der Kommission (ABl. L 243 vom 27.9.2003, S. 5).
 (5) ABl. L 357 vom 31.12.2002, S. 72.
 (6) ABl. L 340 vom 6.12.2006, S. 128.