text:
Йоан I Цимиски (варианти: Йоан Цимисхи, Йоан Цимисхий; , също Τζιμισχῆς; ) е византийски император от 969 до 976 година.
 Узурпирал властта с преврат срещу вуйчо си, император Никифор II Фока (10 декември 969), Цимиски управлява като съвладетел и настойник на младите наследници от Македонската династия Василий II и Константин VIII. Способен военачалник, управлението му е белязано от поредица успешни войни със съседите на Византия на север и изток. На Балканите Цимиски отблъсква нашествието на руския княз Светослав и покорява Източна България. В Близкия изток той подчинява Северен Ирак и Сирия.
 След кончината му (10 януари 976) Византия губи повечето от тези завоевания.
 Произход и военна кариера
 Йоан Цимиски е с арменско потекло. Роден е към 925 година в Цмискацак, градче в темата Хозанон. Презимето му е също с арменски произход (Chmushkik) и означава „червена чизма“ или „дребен“. Семейството му разполага с наследствени имоти в Армениакон и е тясно обвързано с някои от най-влиятелните във Византия аристократични родове. Самият Йоан е внук на Теофил Куркуас (пълководец от времето на император Роман Лакапин) и по майчина линия на доместика на схолите Варда Фока. Майка му (неизвестна по име) е сестра на по-сетнешния император Никифор II Фока. Съпругата му Мария е сестра на друг бележит византийски военачалниик – Варда Склир.
 Благодарение на родовите връзки и личните си качества, Йоан Цимиски бързо се издига във военната йерархия. Към 956 година той е вече стратег на византийска Месопотамия – днес в Югоизточна Турция, а по онова време на границата на империята с хамданидските емирства Мосул и Алепо. Две години по-късно печели голяма победа над емира Саиф ад Даулах при Самосата (днешен Самсат).
 Цимиски помага на вуйчо си Никифор Фока да спечели ред успехи над арабите в Киликия и Сирия и да се възкачи на престола през 963 година. Това се случва веднага след кончината на император Роман II. Паракимоменът Йосиф Вринга, който държи фактически властта в Константинопол, обещава на Цимиски да го назначи за доместик на Изтока (най-висшата военна длъжност), стига да попречи на Никифор Фока да узурпира престола на малолетните Романови синове Василий II и Константин VIII. Цимиски обаче решава да подкрепи Никифор и получава от него обещания пост.
 Възцаряване и утвърждаване на престола
 Като доместик на Изтока Йоан Цимиски служи вярно на императора като участва в покоряването на Киликия, но немного след завладяването на Тарс изпада в немилост. Военното командване му е отнето, заменено на първо време с почетна административна длъжност (логотет на дрома). Малко по-късно Цимиски е пропъден от Константинопол и въдворен в имението си в провинцията. Като причини за това се сочат ревността на Никифор II – Цимиски е станал твърде популярен сред войската, а императорът го подозира и в любовни връзки с императрица Теофано.
 В отговор Цимиски и Теофано организират преврат. Под фалшив предлог императрицата убеждава Никифор да привика бившия доместик в Халкедон, на азиатския бряг на Босфора. През нощта на 10 срещу 11 декември 969 година неколцина заговорници преминават в столицата, нахлуват в двореца Вуколеон и убиват императора. Патриарх Полиевкт провъзгласява Йоан Цимиски за император, но не веднага, а едва след като Цимиски хвърля вината за убийството върху преките извършители и Теофано. Двама от убийците на Никифор II са екзекутирани, а бившата императрица е пратена в изгнание. За да закрепи правата си като съвладетел и настойник на младите Василий II и Константин VIII, Цимиски се сродява с управляващата Македонска династия чрез брак с Теодора, дъщеря на Константин VII Багренородни.
 Близките на убития император се опитват на няколко пъти да отстранят Цимиски като използват значителното си богатство и влияние в столицата и провинцията. През 970 Варда Фока, племенник на Никифор II, вдига бунт в Мала Азия, но е победен. На следващата година, след два безуспешни заговора, е ослепен братът на Никифор Лъв Фока.
 Управление
 Вътрешна политика
 Подобно на своя предшественик на престола, във вътрешната си политика Йоан I Цимиски се опира на поземлената и военната аристокрация (т. нар. „динати“) с тази разлика, че измества представителите на рода Фока от високите постове в държавата и залага на съюзници от Склир, Куркуас и други родове. Води политика на закрепостяване на стратиотите – връща селяните, които се опитват да избягат от данъчната и военната си повинност към държавата в частни и манастирски владения. Но отменя разпоредбите на Никифор II за спиране на разрастването на църковната и манастирската собственост.
 Външна политика
 На практика при царуването на Цимиски вътрешните дела на империята се ръководят от паракимомена Василий Лакапин – самият император се посвещава главно на завоевателните си планове за Северен Ирак и Сирия, но преди да пристъпи към осъществяването им трябва да се справи с кризите на Апенините и на Балканите, „завещани“ му от Никифор II. На нападенията на германския император Отон I и лангобардските му васали в италийските владения на Византия е сложен край с мирно споразумение през 970 година. В изпълнение на условията му две години по-късно Цимиски жени племенницата си Теофано за германския престолонаследник Отон. Опитът му да се договори с руския княз Светослав, завладял Източна България през последната година от управлението на Никифор II, е несполучлив. През 970 година русите нахлуват във византийска Тракия.
 Война с русите в България
 Йоан Цимиски възлага отблъскването на Светослав на шурея си, новия доместик на Изтока Варда Склир. При Аркадиопол (днешен Люлебургас) Склир надделява над армията на руския княз, но скоро след това трябва да се прехвърли с войските си в Мала Азия, за да се справи с бунта на Варда Фока.
 През пролетта на 971 година Йоан I Цимиски оглавява лично контранастъплението срещу русите, преминава безпрепятствено Стара планина, превзема с щурм Велики Преслав и пленява българския цар Борис II. След това блокира главните руски сили и самия Светослав в Дръстър. В този момент много български градове преминават на страната на Цимиски. След поредица безуспешни опити да разкъса обсадата на Дръстър, Светослав е принуден да напусне завинаги България.
 Вместо да даде на българите обещаната свобода, след победата си при Дръстър Цимиски установява византийска администрация и гарнизони в завладените български земи в Северна Тракия (областта на Берое), Мизия и северно от Дунав (Западна Месопотамия). Завладяната българска столица Преслав е преименувана Йоанопол (по името на императора), българският патриарх Дамян е лишен от сана си, а цар Борис II е отведен в Константинопол и публично развенчан.
 Макар да обявява българската държава за унищожена, Цимиски не успява да покори окончателно България. През следващите години византийски войски овладяват Поморавието и Рашка, но императорът прехвърля вниманието и повечето си войски към арабския фронт. Земите между Сердика и Охрид остават извън обхвата на византийските завоевания и оттам българите вдигат въстание начело с комитопулите след смъртта на Цимиски през 976 година.
 Война с арабите
 Йоан Цимиски замисля завоевания в мащаба на някогашните римски владения в Предна Азия – Багдад, Ерусалим и Кайро.
 В Сирия през 970 – 971 година византийските войски постигат значими успехи. Алепинското емирство се задължава да плаща ежегоден данък на императора и му отстъпва част от земите си по сирийското крайбрежие. С новите териториални придобивки Византийската империя опира до пределите на новоиздигналия се в Египет Фатимидски халифат. Опитът на Фатимидите да завладеят Антиохия, докато Цимиски е зает във войната срещу русите, завършва с тежко поражение.
 През 972 година императорът сам поема на изток, но на първо време вниманието му е насочено не към Сирия, а към северна Месопотамия, където завладява Нисибис (днес Нусайбин). Войната с Мосулското емирство се развива с променлив успех – през 973 година пълководците на Цимиски претърпяват тежко поражение при Амида (Диарбекир). На следващата година императорът отново поема командването лично. Първоначално се насочва към границите на Армения, но не за война, а за преговори с Багратидите. По силата на сключения съюз арменският цар Ашот III осигурява на Цимиски 10-хиляден корпус за похода срещу Мосул. Походът е успешен – един след друг владетелите на Мартиропол (днес Силван), Амида, а накрая и емирът в Мосул стават данъкоплатци на императора. Цимиски дори планира да нападне Багдад, но планът не се осъществява.
 През пролетта на 975 година Цимиски обръща вниманието си към Сирия. От Антиохия византийската армия потегля срещу Емеса, овладява Баалбек и достига Дамаск. Местните управници се подчиняват на императора и се задължават да му плащат ежегоден данък. Цимиски с войските си навлиза дълбоко в Палестина, овладява Тивериада, Назарет и Кесария, но свръща на север преди да стигне Ерусалим. По обратния път към Антиохия са завладени Бейрут, Сидон и други градове.
 В известието си до Ашот III за тези събития Цимиски пише:
 „Слушай и научи чудото... Цяла Финикия, Палестина и Сирия са освободени от робството на сарацините и признават властта на римляните“.
 Всъщност походът от 975 година, определян като кръстоносен по дух, не постига освобождаване на Божи гроб. Византийците не достигат Ерусалим, а при опита да овладеят ливанското крайбрежие са отблъснати от Триполи. Трайно присъединено към Византия е само крайбрежието на север от Антарад (днешен Тартус).
 Плановете на императора за продължаване на завоеванията са прекъснати от преждевременната му смърт. Йоан Цимиски умира в Константинопол на 10 януари 976 година, скоро след завръщането си от Палестина. Предполага се, че е починал от тиф, но не се изключва да е бил отровен от Василий Лакапин.
 Източници
 Външни препратки
 John I Tzimisces
 Византийски императори от арменски произход
 Византийски императори
 Македонска династия
 Убийци на държавни глави


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 18.11.2006
 PT
 Jornal Oficial da União Europeia
 C 281/41
 Recurso interposto em 25 de Setembro de 2006 — República Helénica/Comissão das Comunidades Europeias
 (Processo T-263/06)
 (2006/C 281/72)
 Língua do processo: grego
 Partes
 Recorrente: República Helénica (Representantes: I. Chalkias e G. Kanellopoulos)
 Recorrida: Comissão das Comunidades Europeias
 Pedidos da recorrente
 —
 anulação da Decisão da Comissão, de 27 de Julho de 2006, que exclui do financiamento comunitário determinadas despesas efectuadas pelos Estados-Membros a título do Fundo Europeu de Orientação e de Garantia Agrícola (FEOGA), secção Garantia, notificada com o número C(2006)3331 final e publicada com o número 2006/554/CE (1).
 —
 subsidiariamente, alteração da referida decisão no sentido exposto infra.
 —
 condenação da Comissão nas despesas.
 Fundamentos e principais argumentos
 Através da decisão impugnada, a Comissão, ao proceder à liquidação de contas na acepção do Regulamento (CEE) n.o 729/70 (2), excluiu do financiamento comunitário, entre outras, determinadas despesas efectuadas pela República Helénica no âmbito das medidas de acompanhamento do desenvolvimento rural declaradas no âmbito do FEOGA, secção garantia.
 A título principal, a recorrente invoca, para efeitos da anulação da Decisão da Comissão C(2006)3331 final, a violação de formalidades essenciais do processo de liquidação de contas, previsto no artigo 8.o, n.o 1, terceiro parágrafo, primeiro período, do Regulamento n.o 1663/95. (3) Em particular, alega que a Comissão não convocou uma discussão bilateral com as autoridades helénicas sobre a avaliação da gravidade das infracções que lhes são imputadas e o prejuízo financeiro causado à Comunidade Europeia. A título subsidiário, invoca a incompetência ratione temporis da Comissão para impôr as correcções financeiras em causa.
 (1) JO L 218, de 9.8.2006, p. 12.
 (2) Regulamento (CEE) n.o 729/70 do Conselho, de 21 de Abril de 1970, relativo ao financiamento da política agrícola comum (JO L 94, de 28.4.1970, p. 13; EE 03 F3, p. 220).
 (3) Regulamento (CE) n.o 1663/95 da Comissão, de 7 de Julho de 1995, que estabelece as regras de execução do Regulamento (CEE) n.o 729/70 no que respeita ao processo de apuramento das contas do FEOGA, secção «Garantia» (JO L 158, de 8.7.1995, p. 6).


type: other

text:
2-15-4677/66 Riigikohtu tsiviilkolleegium 07.03.2018
 TsMS § 445 lg 1 kohaldamiseks ei ole vaja taotluse esitanud vastaspoole nõusolekut. (p 9)
 TsMS § 445 lg 1 järgi võib kohus poole taotlusel näha ette ka otsuse vabatahtliku täitmise mõistliku tähtaja, mille kestel saab omandamiseks kohustatud kaasomanik või ühisomanik nt võtta laenu hüvitise maksmiseks, vältides kohest täitemenetluse algatamise võimalust (vt Riigikohtu 26. aprilli 2017. a otsus tsiviilasjas nr 3-2-1-14-17, p 26.1). (p 9)
 Kui menetlusosaline ei esita taotlust menetluskulude tasumise ajatamiseks, ei ole kohtul alust menetluskulude tasumist ajatada. TsMS § 445 lg 1 esimene lause sätestab, et otsuse täitmise viis määratakse kindlaks poole taotluse alusel. (p 11)
 Kui esimese astme kohus mõistab kostjalt hageja kasuks välja esimese kohtuastme menetluskulud ja teise astme kohus mõistab hagejalt kostja kasuks välja apellatsiooniastme menetluskulud, tuleb kohtul TsMS § 445 lg 1 teise lause alusel poolte vastastikused menetluskulude nõuded tasaarvestada. (p 14)


text:
 9.11.2015
 ET
 Euroopa Liidu Teataja
 C 371/29
 2. septembril 2015 esitatud hagi – Leedu Vabariik versus Euroopa Komisjon
 (Kohtuasi T-508/15)
 (2015/C 371/32)
 Kohtumenetluse keel: leedu
 Pooled
 Hageja: Leedu Vabariik (esindajad: D. Kriaučiūnas, R. Krasuckaitė, M. Palionis ja A. Petrauskaitė)
 Kostja: Euroopa Komisjon
 Nõuded
 Hageja palub Üldkohtul:
 —
 tühistada komisjoni 22. juuni 2015. aasta rakendusotsus (EL) 2015/1119, mille kohaselt Euroopa Liidu poolne rahastamine ei kata teatavaid kulusid, mida liikmesriigid on kandnud Euroopa Põllumajanduse Tagatisfondi (EAGF) ja Euroopa Maaelu Arengu Põllumajandusfondi (EAFRD) raames, niivõrd kuivõrd selle adressaat on Leedu Vabariik ja see puudutab põllumajandustoorme tootmisel ennetähtaegselt pensionile jäämise meedet (eelarvepunkt: 6711);
 —
 mõista kohtukulud välja Euroopa Komisjonilt.
 Väited ja peamised argumendid
 Hagi põhjendamiseks hageja esitatud väite kohaselt on rikutud Euroopa Liidu õigust, kuna:
 komisjon rikkus vaidlustatud otsuse tegemisel määruse (EL) nr 1306/2013 (1) artikli 52 lõiget 2 koostoimes proportsionaalsuse põhimõttega, sest:
 1.
 arvestamata rikkumist ja liidule põhjustatud rahalist kahju, kohaldas komisjon kindlasummalist korrektsiooni, kuigi teave, mis esitati pärast kõigi taotluste ex-post kontrollimist, mille Leedu viis läbi nõuetekohaselt ja põhjendatult, tegi võimalikuks täpselt kindlaks määrata liidule tegelikult põhjustatud rahalise kahju. Leedu valitsus väidab, et Leedu ametivõimude ex-post kontrollimised oli kohane meede, selleks et tuvastada eelarvele põhjustatud tegelik kahju, sest:
 —
 kontrollimisteks valitud kriteeriumid on kokkusobivad põllumajandustoorme tootmise mõistega;
 —
 komisjon sidus valesti põllumajandustoorme tootmise mõiste elatustalupidamiste mõistega;
 —
 komisjon ei võtnud arvesse Leedu Vabariigi eesmärke ega meetmeid, mis olid selgelt toodud maaelu arengu programmi dokumentides.
 2.
 Igal juhul kohaldas komisjon valesti ülemäärast 5 % suurust finantskorrektsiooni, kuna selle kohaldamine on ette nähtud vaid juhuks, kui liidu eelarvele kahju tekkimise oht on suur, samas kui läbi viidud kontrollimistest ja Leedu Vabariigi esitatud teabest selgus, et liidu eelarvele võib tekkida vaid väike finantsrisk.
 (1) Euroopa Parlamendi ja nõukogu 17. detsembri 2013. aasta määrus (EL) nr 1306/2013 ühise põllumajanduspoliitika rahastamise, haldamise ja seire kohta ning millega tunnistatakse kehtetuks nõukogu määrused (EMÜ) nr 352/78, (EÜ) nr 165/94, (EÜ) nr 2799/98, (EÜ) nr 814/2000, (EÜ) nr 1290/2005 ja (EÜ) nr 485/2008 (ELT L 347, lk 549).


type: wikipedia

text:
Kalvola on entinen Suomen kunta ja vuonna 2009 tehdyn kuntaliitoksen jälkeen osa Hämeenlinnan kaupunkia. Ennen lakkauttamistaan kunta sijaitsi hallinnollisesti Kanta-Hämeen maakunnassa ja Etelä-Suomen läänissä. Kalvolan naapurikunnat olivat Hattula, Kylmäkoski, Tammela, Toijala, Urjala ja Valkeakoski. Aikaisempia naapurikuntia olivat Valkeakoskeen vuonna 1973 liitetty Sääksmäki ja Hattulaan vuonna 1971 liitetty Tyrväntö.
 Kalvolan kautta kulkee kaksi Suomen keskeisimpiin kuuluvaa liikenneväylää, valtatie 3 ja Riihimäki–Tampere-rata. Aikaisemmin Kalvolan kautta kulki Hämeenlinnan ja Tampereen välinen kantatie 56 valtatie 3:n reitin ollessa Vanajaveden itäpuolella. Kalvolassa on sattunut kaksi tuhoisaa junaonnettomuutta, Iittalan junaturma talvisodan aikana vuonna 1940 ja Kuurilan junaturma talvella 1957. Jälkimmäinen on Suomen historian pahin rauhanaikainen raideliikenneonnettomuus.
 Iittalasta on matkaa Hämeenlinnan keskustaan 20 kilometriä ja Tampereelle vajaat 60 kilometriä.
 Kalvolassa asui ennen kunnan lakkauttamista asukasta, ja sen pinta-ala oli km2, josta km2 oli vesistöjä. Väestötiheys oli asukasta/km2.
 Kunnan keskustaajama oli Iittala, jossa sijaitsee Iittala Group Oyj:n lasitehdas. Iittalan taajama syntyi alun perin juuri lasitehtaan perustamisen myötä. Pääosa Kalvolan asutuksesta on sen itäosissa Helsinki–Tampere-pääradan varrella.
 Historia
 Kalvola kuuluu Iittalan lounaispuolella olevan Äimäjärven ympärillä olevan asutuksensa osalta Hämeen vanhimpiin pitäjiin. Alueelta löydetyt esineet viittaavat varhaiseen rautakauteen. Vanajaveden ja Äimäjärven rannoilla olleista vanhoista kyläkeskuksista suuntautui eränkäynti lounaaseen Tammelan ylängölle, osittain nykyisten Forssan ja Tammelan alueille. Vuonna 1560 Kalvolassa oli maakirjan mukaan 135 taloa ja vuonna 1634 pitäjän väkiluvuksi ilmoitettiin 1 154.
 Kalvolan suurimpia maatiloja ovat olleet Kuurilan ja Niemen kartanot. Kuurilan kartano muodostui tiloista, jotka kuningas Eerik XIV antoi läänitykseksi Kristina Hornille vuonna 1567. Sittemmin kartanon omistajina ovat olleet mm. Tott-, Tammelander- ja Granfelt-suvut. Myös Niemen kartanon omistajat tunnetaan 1500-luvulta lähtien, ja se joutui vuonna 1618 Turun linnan ja läänin – vuodesta 1616 myös Hämeen läänin – käskynhaltijalle Johan De la Gardielle. Kartanot olivat liitettyinä yhteen 1600-luvulta lähtien vuoteen 1943 saakka.
 Kalvola mainittiin itsenäisenä pitäjänä vuonna 1494, mutta vuonna 1540 Hattulan kappelina, josta se itsenäistyi vuonna 1660. Kalvolan kirkon on suunnitellut Ilmari Launis ja se valmistui vuonna 1921. Edellinen, vuonna 1802 valmistunut puukirkko tuhoutui kansalaissodan aikana. Hautausmaalla oleva kivisakasti on ilmeisesti kuulunut pitäjän ensimmäiseen, keskiaikaiseen puukirkkoon. Hautausmaalla olevan sankarimuistomerkin on muotoillut Tapio Wirkkala.
 Kylät
 Politiikka
 Kalvolan kunnanvaltuustoon kuului lakkauttamisen aikaan 21 valtuutettua. Vuoteen 2000 asti valtuustossa oli vasemmistoenemmistö ja SDP oli yleensä kunnan suurin puolue, Iittalassa oli perinteinen vahva työväenliike. Viimeinen kunnanjohtaja oli Antti Salonen ja viimeinen kunnanvaltuuston puheenjohtaja puolestaan Timo Saviniemi (kok.).
 Eduskuntavaalien 2011 tulokset Kalvolan äänestysalueella;
 Suomen Sosialidemokraattinen Puolue 32 %
 Kansallinen Kokoomus 22,2 %
 Perussuomalaiset 21,3 %
 Suomen Keskusta 11,3 %
 Suomen Kristillisdemokraatit 4,7 %
 Vasemmistoliitto 4,6 %
 Vihreä liitto 2,9 %
 Kuntaliitos
 Marraskuussa 2007 Kalvolan kunnanvaltuusto hyväksyi yksimielisesti kuntaliitossuunnitelman, jonka mukaisesti Kalvola liittyi yhdessä Hauhon, Hämeenlinnan, Lammin, Rengon ja Tuuloksen kanssa uudeksi Hämeenlinnaksi vuoden 2009 alussa.
 Tunnettuja kalvolalaisia
 Leila Haaparanta, filosofi
 Emanuel Kanajärvi, kirjojen kerääjä
 Kalevi Koskinen, oopperalaulaja ja laulupedagogi
 Teuvo Laine, Puolustusvoimien ylikapellimestari
 Edvard Mikkola, kansakoulunopettaja, toimittaja, kirjailija ja runoilija
 Marko Palo, jääkiekkoilija
 Hannu Toivonen, jääkiekkoilija
 Olli J. Uoti, poliitikko, kansanedustaja, syntynyt Kalvolassa 1930
 Verneri Viillos, fakiiri
 Ruokakulttuuri
 Kalvolan pitäjäruoiksi nimettiin 1980-luvulla mykykeitto, verileipä ja marjapöperö.
 Lähteet
 Aiheesta muualla


text:
Graues EPS ist ein Dämmstoff aus EPS-Hartschaum mit Wärmestrahlungsabsorber und eine besondere Produktgruppe des expandierten Polystyrol. Im Gegensatz zum weit verbreiteten weißen EPS (handelsüblich „Styropor“) enthält graues EPS zusätzliche Infrarotabsorber und -reflektoren (z. B. Aluminiumoxid, Graphit oder Ruß). Zum Erzielen der Dämmwirkung nutzt es zusätzlich zur Verringerung der Wärmeleitung die Verringerung des Wärmetransports durch Wärmestrahlung. Durch den Zuschlagstoff verbessert sich auch die Beständigkeit gegenüber der natürlichen UV-Strahlung, da sie die Infrarot-Strahlung und damit Wärme teilweise ableiten bzw. absorbieren und bilden somit neben der Luft in den Kunststoffzellen einen zusätzlichen Isolator.
 Die Entwicklung des grauen EPS basiert auf der Erkenntnis, dass man mit dem herkömmlichen Styropor bezüglich der Verbesserung der Wärmeleitfähigkeit an die Grenzen gestoßen ist. Weißes EPS, welches mit dem Zellgas Luft befüllt ist, erreicht laut Vorhersagekurve der EN 13163 bei einer Rohdichte von 14,5 kg/m3 eine Wärmeleitfähigkeit von 0,040 W/(m·K). Eine Wärmeleitfähigkeit von 0,035 W/(m·K) erreicht man aber erst mit einer Rohdichte von 27 kg/m3.
 Rohstoffe
 Als Rohstoffe zur Herstellung von grauem EPS werden perlförmige Polystyrolkügelchen eingesetzt, die bereits den Wärmestrahlungsabsorber und das Treibgas Pentan (Iso- und/oder normales Pentan) enthalten. Die Verarbeitung zu Platten oder Formteilen erfolgt in üblichen Produktionsanlagen zur Herstellung von EPS. Durch die geringere Wärmeleitfähigkeit wird der Verbrauch an Rohstoffen gegenüber herkömmlichem EPS um etwa 1/3 reduziert und somit Ressourcen geschont. In Verbindung mit effizienter thermischer Sanierung von Bestandsbauten ermöglicht graues EPS die umfassende Einsparung von Heiz- und Kühlenergie.
 Graphit und Ruß als Zuschlagstoffe zur Verbesserung der thermischen Eigenschaften von PU- und EPS-Schäumen wurden bereits Ende der 1980er Jahre vorgeschlagen, aufgrund des höheren Preises gegenüber unmodifiziertem EPS und weiterer notwendiger Verbesserung des Brandverhaltens jedoch erst Ende der 1990er Jahre eingesetzt. In weiterer Folge gab es EPS-Rohstoffe mit verschiedene Wärmestrahlungsabsorbern: BASF verwendete in seinen Neopor-Produkten Graphit, Ineos mengte seinen Silver-Produkten Ruß bei und Sunpor seinen Lambdapor-Produkten Aluminiumoxid. Mittlerweile hat sich bei allen Herstellern Graphit durchgesetzt.
 Eigenschaften
 Graues EPS muss die Anforderungen der EN 13163 erfüllen. Es ist in der Baustoffklasse B 1 als schwerentflammbar gemäß der EN ISO 9239-1 eingestuft, frei von FCKW, H-FCKW, HFKW und Formaldehyd und gilt daher aufgrund der ausgeglichenen Umweltenergiebilanz als umweltverträglich, was die Produktion und Verarbeitung betrifft.
 Einsatzmöglichkeiten
 Haupteinsatzgebiet der Dämmplatten aus grauem EPS sind vor allem Fassadendämmungen (z. B. WDV-Systeme) und Innendämmungen wie bspw. die in Frankreich und Belgien verbreitete Doublage (Aufdoppelung) oder auch Hohlraumdämmungen zweischaliger Mauerwerke, wie sie in Norddeutschland, Großbritannien und Irland üblich sind und dort als Cavity Wall bezeichnet werden. Bei immer stärker zu dämmenden Gebäuden bietet das Material durch geringere Dämmstoffdicke einen baulichen Vorteil.
 Auch im Bereich der Flach- und Steildächer, Dachauflagesysteme (Aufsparrendämmung) und Dachbodendämmung, vor allem bei der Erstellung energieeffizienter Gebäude, wird dieser Baustoff eingesetzt und maßgeblich beitragen, bei Passiv- oder Niedrigenergiehäusern Heizkosten zu vermeiden bzw. im Rahmen der energetischen Sanierungen von Bestandsgebäuden diese deutlich zu minimieren.
 Entwicklungen
 Durch den Zwang zu immer besserer Isolation der thermischen Gebäudehülle und der damit notwendigen Vergrößerung der Dämmstoffdicke wird mit Beginn der 2000er Jahre ein immer größerer Anteil des verbauten EPS-Isoliermaterials mit steigendem Anteil an grauem EPS verbaut. Neben Dow Chemical ist auch BASF einer der Innovationstreiber des graphitmodifizierten EPS.
 Ein entscheidender Nachteil beim Einsatz der grauen Dämmplatten im Fassadenbereich ist die hohe Erwärmung der Oberfläche. Diese macht eine Beschichtung, etwa die Auftragung der Armierungsschicht, bei direkter Sonneneinstrahlung, insbesondere im Sommer, ohne eine kostenintensive Beschattung während der Beschichtungsarbeiten unmöglich. Um diese Nachteile auszugleichen, haben viele Hersteller die Oberfläche der Platten zusätzlich mit reflektierenden Farben (silber, rosa, weiß etc.) beschichtet, um die Aufheizung deutlich zu mindern.
 Weblinks
 Neue Dämmsysteme aus grauem EPS in der Architekturzeitung
 Einzelnachweise
 Dämmstoff


type: contracts

text:
 31.10.2013
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 L 291/49
 ETA:N SEKAKOMITEAN PÄÄTÖS
 N:o 85/2013,
 annettu 3 päivänä toukokuuta 2013,
 ETA-sopimuksen liitteen XI (Sähköinen viestintä, audiovisuaaliset palvelut ja tietoyhteiskunta) muuttamisesta
 ETA:N SEKAKOMITEA, joka
 ottaa huomioon Euroopan talousalueesta tehdyn sopimuksen, jäljempänä ’ETA-sopimus’, ja erityisesti sen 98 artiklan,
 sekä katsoo seuraavaa:
 (1)
 Aluetunnuksen ”.eu” perustamisesta 22 päivänä huhtikuuta 2002 annettu Euroopan parlamentin ja neuvoston asetus (EY) N:o 733/2002 (1) olisi otettava osaksi ETA-sopimusta.
 (2)
 .eu-aluetunnuksen perustamista ja käyttöä koskevista yleisistä toimintasäännöistä ja rekisteröintiä koskevista periaatteista 28 päivänä huhtikuuta 2004 annettu komission asetus (EY) N:o 874/2004 (2) olisi otettava osaksi ETA-sopimusta.
 (3)
 .eu-aluetunnuksen perustamista ja käyttöä koskevista yleisistä toimintasäännöistä ja rekisteröintiä koskevista periaatteista annetun asetuksen (EY) N:o 874/2004 muuttamisesta 10 päivänä lokakuuta 2005 annettu komission asetus (EY) N:o 1654/2005 (3) olisi otettava osaksi ETA-sopimusta.
 (4)
 .eu-aluetunnuksen perustamista ja käyttöä koskevista yleisistä toimintasäännöistä ja rekisteröintiä koskevista periaatteista annetun asetuksen (EY) N:o 874/2004 muuttamisesta 25 päivänä lokakuuta 2007 annettu komission asetus (EY) N:o 1255/2007 (4) olisi otettava osaksi ETA-sopimusta.
 (5)
 .eu-aluetunnuksen perustamista ja käyttöä koskevista yleisistä toimintasäännöistä ja rekisteröintiä koskevista periaatteista annetun asetuksen (EY) N:o 874/2004 muuttamisesta 26 päivänä kesäkuuta 2009 annettu komission asetus (EY) N:o 560/2009 (5), sellaisena kuin se oikaistuna EUVL:ssä L 291, 7.11.2009, s. 42, ja EUVL:ssä L 80, 20.3.2012, s. 39, olisi otettava osaksi ETA-sopimusta.
 (6)
 .eu-aluetunnusrekisterin nimeämisestä 21 päivänä toukokuuta 2003 tehty komission päätös 2003/375/EY (6) olisi otettava osaksi ETA-sopimusta.
 (7)
 Sen vuoksi olisi muutettava ETA-sopimuksen liitettä XI,
 ON HYVÄKSYNYT TÄMÄN PÄÄTÖKSEN:
 1 artikla
 Lisätään sopimuksen liitteessä XI olevan 5o kohdan (poistettu) jälkeen seuraava:
 ”5oa.
 32002 R 0733: Euroopan parlamentin ja neuvoston asetus (EY) N:o 733/2002, annettu 22 päivänä huhtikuuta 2002, aluetunnuksen ”.eu” perustamisesta (EYVL L 113, 30.4.2002, s. 1).
 5oaa.
 32003 D 0375: komission päätös, tehty 21 päivänä toukokuuta 2003, .eu-aluetunnusrekisterin nimeämisestä (EUVL L 128, 24.5.2003, s. 29).
 5oab.
 32004 R 0874: komission asetus (EY) N:o 874/2004, annettu 28 päivänä huhtikuuta 2004, .eu-aluetunnuksen perustamista ja käyttöä koskevista yleisistä toimintasäännöistä ja rekisteröintiä koskevista periaatteista (EUVL L 162, 30.4.2004, s. 40), sellaisena kuin se on muutettuna seuraavilla:
 —
 32005 R 1654: komission asetus (EY) N:o 1654/2005, annettu 10 päivänä lokakuuta 2005 (EUVL L 266, 11.10.2005, s. 35).
 —
 32007 R 1255: komission asetus (EY) N:o 1255/2007, annettu 25 päivänä lokakuuta 2007 (EUVL L 282, 26.10.2007, s. 16).
 —
 32009 R 0560: komission asetus (EY) N:o 560/2009, annettu 26 päivänä kesäkuuta 2009 (EUVL L 166, 27.6.2009, s. 3), sellaisena kuin se on oikaistuna EUVL:ssä L 291, 7.11.2009, s. 42, ja EUVL:ssä L 80, 20.3.2012, s. 39.
 Tätä sopimusta sovellettaessa asetuksen säännöksiä koskee seuraava mukautus:
 Liitteessä olevassa 2 kohdassa esitetyt luettelot nimistä, jotka Islanti, Liechtenstein ja Norja voivat varata, katsotaan liitteessä olevan 1 kohdan mukaisiksi luetteloiksi nimistä, jotka Islanti, Liechtenstein ja Norja voivat rekisteröidä.”
 2 artikla
 Asetusten (EY) N:o 733/2002, (EY) N:o 874/2004, (EY) N:o 1654/2005, (EY) N:o 1255/2007 ja (EY) N:o 560/2009 sekä päätöksen 2003/375/EY islanniksi ja norjaksi laaditut tekstit, jotka julkaistaan Euroopan unionin virallisen lehden ETA-täydennysosassa, ovat todistusvoimaisia.
 3 artikla
 Tämä päätös tulee voimaan 4 päivänä toukokuuta 2013, jos kaikki ETA-sopimuksen 103 artiklan 1 kohdan mukaiset ilmoitukset on tehty ETA:n sekakomitealle (7).
 4 artikla
 Tämä päätös julkaistaan Euroopan unionin virallisen lehden ETA-osastossa ja ETA-täydennysosassa.
 Tehty Brysselissä 3 päivänä toukokuuta 2013.
 ETA:n sekakomitean puolesta
 Puheenjohtaja
 Gianluca GRIPPA
 (1) EYVL L 113, 30.4.2002, s. 1.
 (2) EUVL L 162, 30.4.2004, s. 40.
 (3) EUVL L 266, 11.10.2005, s. 35.
 (4) EUVL L 282, 26.10.2007, s. 16.
 (5) EUVL L 166, 27.6.2009, s. 3.
 (6) EUVL L 128, 24.5.2003, s. 29.
 (7) Valtiosäännön asettamista vaatimuksista ei ole ilmoitettu.


text:
 10.11.2016
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 C 413/10
 Acțiune introdusă la 3 august 2016 de către Autoritatea AELS de Supraveghere împotriva Islandei
 (Cauza E-10/16)
 (2016/C 413/09)
 La data de 3 august 2016, Autoritatea AELS de Supraveghere, reprezentată de Carsten Zatschler, Øyvind Bø și Marlene Lie Hakkebo, în calitate de agenți ai Autorității AELS de Supraveghere, 35, Rue Belliard, 1040 Bruxelles, Belgia, a introdus o acțiune împotriva Islandei la Curtea de Justiție a AELS.
 Autoritatea AELS de Supraveghere solicită Curții de Justiție a AELS:
 1.
 să constate că Islanda nu și-a îndeplinit obligațiile care îi revin în temeiul actului menționat la punctele 6a și 6e din capitolul VIII al anexei II la Acordul privind Spațiul Economic European (Directiva 2014/68/UE a Parlamentului European și a Consiliului din 15 mai 2014 privind armonizarea legislației statelor membre referitoare la punerea la dispoziție pe piață a echipamentelor sub presiune), astfel cum a fost adaptat la acord prin Protocolul 1 la acesta, și în temeiul articolului 7 din acord, prin faptul că nu a adoptat măsurile necesare pentru a transpune articolul 13 din actul sus-menționat în termenul prevăzut sau, în orice caz, prin faptul că nu a informat Autoritatea AELS de Supraveghere în acest sens;
 2.
 să dispună suportarea cheltuielilor de judecată de către Islanda.
 Situația de fapt și de drept și motivele invocate
 —
 Cererea se referă la nerespectarea de către Islanda, până la data de 13 martie 2016, a avizului motivat emis de Autoritatea AELS de Supraveghere la 13 ianuarie 2016 referitor la faptul că acest stat nu a transpus în ordinea sa juridică națională Directiva 2014/68/UE a Parlamentului European și a Consiliului din 15 mai 2014 privind armonizarea legislației statelor membre referitoare la punerea la dispoziție pe piață a echipamentelor sub presiune, astfel cum este menționată la punctele 6a și 6e din capitolul VIII al anexei II la Acordul privind Spațiul Economic European și astfel cum a fost adaptată la acord prin Protocolul 1 la acesta („actul”).
 —
 Autoritatea AELS de Supraveghere susține că, prin faptul că nu a adoptat, în termenul prevăzut, măsurile necesare pentru transpunerea actului menționat, Islanda nu și-a respectat obligațiile care îi revin în temeiul actului și al articolului 7 din Acordul privind SEE.


text:
 16.9.2017
 DA
 Den Europæiske Unions Tidende
 L 238/53
 AFGØRELSE Nr. 51/2017 TRUFFET AF DET BLANDEDE UDVALG, DER ER NEDSAT I HENHOLD TIL AFTALEN OM GENSIDIG ANERKENDELSE MELLEM DET EUROPÆISKE FÆLLESSKAB OG AMERIKAS FORENEDE STATER
 af 4. september 2017
 om opførelse af overensstemmelsesvurderingsorganer på listen i sektorbilaget om elektromagnetisk kompatibilitet [2017/1574]
 DET BLANDEDE UDVALG HAR —
 under henvisning til aftalen om gensidig anerkendelse mellem Det Europæiske Fællesskab og Amerikas Forenede Stater, særlig artikel 7 og 14, og ud fra følgende betragtning:
 Det blandede udvalg skal træffe afgørelse om opførelse af et eller flere overensstemmelsesvurderingsorganer i et sektorbilag —
 BESTEMT FØLGENDE:
 1.
 Overensstemmelsesvurderingsorganet i tillæg A tilføjes til listen over overensstemmelsesvurderingsorganer i kolonnen »EF's adgang til USA's marked« i afsnit V i sektorbilaget om elektromagnetisk kompatibilitet.
 2.
 Det konkrete omfang af de produkter og overensstemmelsesvurderingsprocedurer, for hvilke overensstemmelsesvurderingsorganet i tillæg A opføres på listen, er aftalt mellem parterne og vil blive opretholdt af dem.
 Denne afgørelse, som er udfærdiget i to eksemplarer, undertegnes af det blandede udvalgs repræsentanter, som er bemyndiget til at handle på parternes vegne med henblik på ændring af aftalen. Denne afgørelse får virkning fra datoen for den sidste undertegnelse.
 På vegne af Amerikas Forenede Stater
 James C. SANFORD
 Undertegnet i Washington D.C., den 5. juli 2017.
 På vegne af Den Europæiske Union
 Ignacio IRUARRIZAGA
 Undertegnet i Bruxelles, den 4. september 2017.
 Tillæg A
 EF-overensstemmelsesvurderingsorgan, der tilføjes på listen over overensstemmelsesvurderingsorganer i kolonnen »EF's adgang til USA's marked« i afsnit V i sektorbilaget om elektromagnetisk kompatibilitet
 Electromagnetic Testing Services Ltd
 Pratts Fields, Lubberhedges Lane
 Stebbing, Dunmow
 Essex CM6 3BT
 DET FORENEDE KONGERIGE


text:
 30.9.2006
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 C 237/23
 Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2006 r. — G. przeciwko Komisji
 (Sprawa F-96/06)
 (2006/C 237/41)
 Język postępowania: francuski
 Strony
 Strona skarżąca: G. (Port-Vendres, Francja) (Przedstawiciele: B. Cambier i L. Cambier, avocats)
 Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
 Żądania strony skarżącej
 —
 orzeczenie, że strona pozwana jest odpowiedzialna za szkody wyrządzone skarżącemu
 —
 zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego i jego rodziny tymczasowo kwoty 1 581 801 euro, co odpowiada połowie szkody spowodowanej ogółem nieprawidłowości popełnionych przez Komisję, jej pełnomocników, osoby upoważnione, a także inne jednostki organizacyjne od niej zależne, przy czym druga część powinna zostać obliczona przez biegłego.
 —
 zasądzenie od strony pozwanej 8 % odsetek od całości wyżej wymienionych kwot począwszy od dnia 23 listopada 1999 r., to jest daty zamknięcia pierwszego raportu z dochodzenia wewnętrznego prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), a w którym pojawiają się pierwsze oznaki stronniczości względem skarżącego, ewentualnie od dnia 29 czerwca 2005 r., to jest dnia w którym skarżący złożył wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego,
 —
 wyznaczenie biegłego,
 —
 obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.
 Zarzuty i główne argumenty
 Na poparcie skargi skarżący przytacza osiem zarzutów.
 Po pierwsze, zarzuca Komisji umieszczenie go w centrum sprawy „Berthelot” i uznanie go za głównego podżegacza w tej sprawie, choć całość oskarżeń była fałszywa i nie istniał najmniejszy dowód mogący uzasadnić takie oskarżenia wobec skarżącego. Czyniąc to, Komisja uchybiła obowiązkowi starannego działania i dobrej administracji oraz naruszyła uzasadnione oczekiwania skarżącego.
 Po drugie, skarżący zarzuca Komisji poważne naruszenie jego prawa do obrony poprzez wszystkie uchybienia i braki w postępowaniach administracyjnych związanych ze sprawą „Berthelot”, które to postępowania nie były prowadzone w sposób bezstronny.
 Po trzecie, skarżący zarzuca naruszenie obowiązku zachowania poufności, ponieważ w 2000 r. Komisja upoważniła jego zdaniem dziennikarzy do wstępu do pomieszczeń OLAF i zapoznania się poufnymi materiałami dotyczącymi skarżącego w celu rozpowszechnienia niektórych z nich w audycji telewizyjnej.
 Po czwarte, skarżący podważa decyzję Komisji o uchyleniu jego immunitetu jurysdykcyjnego.
 Po piąte, skarżący zarzuca Komisji, iż przeniosła go na stanowisko głównego doradcy w dyrekcji generalnej ds. badań naukowych i rozwoju technologicznego nie w interesie służby lub polityki mobilności, lecz w celu ukrytej sankcji dyscyplinarnej.
 Po szóste, w zarzucie dotyczącym postępowania w sprawie uznania jego choroby za zawodową (art. 73 regulaminu pracowniczego), skarżący podważa decyzje Komisji, którymi z założenia wykluczono hipotezę o wypadku przy pracy oraz przekazano sprawę biuru dochodzeniowo-dyscyplinarnemu (IDOC), aby to ono przeprowadziło postępowania administracyjne w celu ustalenia przyczyny choroby.
 Po siódme, skarżący powołuje się na niezależność postępowań przewidzianych w art. 73 i art. 78 regulaminu pracowniczego i podważa decyzję komisji ds. inwalidztwa przy Komisji Wspólnot Europejskich o odroczeniu wydania decyzji w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 78 ust. 5 regulaminu pracowniczego do czasu wydania decyzji na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego.
 Po ósme, skarżący kwestionuje fakt, że postępowania dyscyplinarne zostały wszczęte — i są kontynuowane — przeciwko niemu, mimo iż okoliczności faktyczne będące ich podstawą zostały uznane za nieuzasadnione przez belgijski wymiar sprawiedliwości w ramach prowadzonego przeciwko niemu postępowania.
 Skarżący wywodzi stąd, że nieprawidłowości ze strony Komisji są przyczyną jego depresji nerwowej, która zmusiła go do przedwczesnego zakończenia kariery urzędniczej. Okoliczność ta wyrządziła jego zdaniem szkodę materialną i krzywdę zarówno jemu, jak i jego rodzinie.