type: other

text:
VSL Sklep I Cp 2108/2018 - Višje sodišče v Ljubljani
 Mon, 06/10/2019 - 15:00
 VSRS Sklep I Up 13/2019 - Vrhovno sodišče
 Čim bolj je prosilec sposoben izkazati individualno prizadetost, da ga grožnje posamično zadevajo zaradi elementov, ki so značilni za njegov položaj, tem nižja stopnja samovoljnega nasilja bo zadoščala, da se mu prizna pravica do subsidiarne zaščite. Razlogi o odločilnem dejstvu, torej o stopnji samovoljnega nasilja, ki bi pritožniku samo zaradi navzočnosti na ozemlju (oziroma njegovemu delu), na katerem obstaja nasilje, utegnilo povzročiti resno škodo, niso jasni. Nejasnost razlogov izpodbijane sodbe glede pojma samovoljnega nasilja pomeni, da je možnost preizkusa izpodbijane sodbe v tem delu izključena, kar predstavlja bistveno kršitev določb postopka iz 14. točke drugega odstavka 339. člena Zakona o pravdnem postopku v zvezi s 1. točko prvega odstavka in tretjim odstavkom 75. člena ZUS-1.
 UPRS Sodba I U 51/2018-60 - Upravno sodišče
 Po presoji sodišča ima tožnica prav, ko ugovarja, da odločbe ni mogoče preizkusiti v delu, ki se nanaša na postavitev kot skrbnice za posebni primer, zlasti, da odločba ne vsebuje razlogov, na podlagi katerih njena postavitev ne nasprotuje v 181. členu ZZZDR določenim izključevalnim razlogom.
 UPRS Sodba I U 1793/2017-6 - Upravno sodišče
 VSL Sodba II Cp 1945/2018 - Višje sodišče v Ljubljani
 Obveznost izpolnitve nosi tisti pravni subjekt, ki se je k njej zavezal (ali jo naknadno prevzel ali pristopil k njeni izpolnitvi).
 VSM Sodba II Kp 22470/2011 - Višje sodišče v Mariboru
 Iz opisa obdolžencu očitanega kaznivega dejanja izhaja, da naj bi ga obdolženec storil dne 12. 3. 2009, kar po določbi prvega odstavka 91. člena KZ-1 pomeni, da je tega dne začelo teči zastaranje kazenskega pregona. Za kaznivo dejanje velike tatvine po drugem odstavku 205. člena KZ-1 je predpisana kazen zapora do petih let. Po določbi 4. točke prvega odstavka 90. člena KZ-1 kazenski pregon ni več dovoljen, če je poteklo deset let od storitve kaznivega dejanja, za katero se sme po zakonu izreči zapor nad eno leto. Glede na navedeno je desetletni zastaralni rok, po poteku katerega kazenski pregon ni več dovoljen, potekel dne 12. 3. 2019 (to je sicer po izdaji izpodbijane sodbe, vendar še pred predložitvijo spisa v odločanje višjemu sodišču dne 29. 4. 2019). Ker je torej kazenski pregon zoper obdolženca za obravnavano kaznivo dejanje že zastaral, je podana kršitev kazenskega zakona iz 3. točke 372. člena ZKP. Zato je višje sodišče pritožbi zagovornika ugodilo in izpodbijano sodbo sodišča prve stopnje spremenilo tako, da je obtožbo zoper obdolženca za očitano kaznivo dejanje velike tatvine po drugem odstavku 205. člena v zvezi s prvim odstavkom 204. člena in drugim odstavkom 20. člena KZ-1, iz razloga po 4. točki 357. člena ZKP zavrnilo.
 UPRS Sodba in sklep I U 2587/2018-7 - Upravno sodišče
 Mon, 06/10/2019 - 13:14
 Podano nasprotje o odločilnih dejstvih, in sicer med tem, kar se navaja v razlogih izpodbijanega sklepa o vsebini poteka seje občinskega sveta pri obravnavi pritožnikove pritožbe (prepoznost pritožbe), in med samo vsebino poteka seje, kot izhaja iz predloženega zvočnega posnetka seje (neutemeljenost pritožbe). To pa je kršitev pravil postopka za izdajo izpodbijanega sklepa, ki je mogla vplivati na odločitev v zadevi.
 VDSS Sklep Pdp 952/2018 - Višje delovno in socialno sodišče
 Prepis zvočnega posnetka je namenjen dobesednemu prepisu izpovedi. Pripombe na zvočni posnetek niso namenjene vsebinski obravnavi izpovedi. Nestrinjanje z vsebino izpovedi se lahko uveljavlja s pritožbo zoper končno odločbo.
 VSRS Sklep X Ips 16/2018 - Vrhovno sodišče
 Revident si z revizijo v okviru pomembnega pravnega vprašanja o neustavnosti uporabljene pravne norme, ob odsotnost izrecnih tožbenih ugovorov o neustavnosti uporabljene zakonske ureditve v postopku pred Upravnim sodiščem oziroma ob odsotnosti argumentov v obrazložitvi izpodbijane sodbe o tem, da je uporabljena zakonska norma skladna z ustavo, ne more izboljšati svojega pravnega položaja (doseči razveljavitve izpodbijane sodbe). Drugačno stališče bi pomenilo spregled materialne neizčrpanosti tožbe v upravnem sporu in bi reviziji odvzelo pomen strankinega pravnega sredstva zoper pravnomočno sodbo, izdano v sporu z nasprotno stranko in v okvirih, določenih s tožbenimi navedbami. Rezultat tega bi bil nedopusten, saj bi revizija po vsebini (formalni pogoj pravnomočno zavrnjene tožbe bi bil sicer izpolnjen) postala izredno pravno sredstvo mimo (ne zoper) pravnomočne sodne odločitve, a z možnostjo vpliva nanje.
 VSRS Sodba I Up 14/2018 - Vrhovno sodišče
 Sodišče prve stopnje je po opravljeni glavni obravnavi dovolj skrbno in natančno raziskalo dejansko stanje in je svojo presojo, da je prosilec mladoletna oseba, ustrezno utemeljilo z razlogi, ki so logični in življenjsko oziroma izkustveno sprejemljivi. Neposredno zaslišanje prosilca in na tej podlagi sprejete dokazne ocene o njegovi mladoletnosti je namreč le dodaten (ne pa edini argument, kot to poskuša utemeljiti toženka v pritožbi) argument, zakaj je sodišče verjelo tožniku. Ob taki ugotovitvi, ki je pomembna tako z vidika vodenja postopka (in s tem povezanimi procesnimi garancijami) kot z vidika vsebinske obravnave prošnje za mednarodno zaščito, pa je pravilna tudi materialnopravna presoja prvostopenjskega sodišča, da tožniku zaradi njegove mladoletnosti v specifičnih okoliščinah obravnavanega primera v primeru vrnitve v Afganistan grozi resna škoda v smislu 3. alineje 28. člena ZMZ-1. Takšna odločitev prvostopenjskega sodišča v skladu s 15. členom ZMZ-1 upošteva načelo otrokove največje koristi. Varnostno situacijo v okraju kamor bi se vračal prosilec (Jaghuri) je treba v povezavi z okoliščinami obravnavanega primera ocenjevati celovito. V obravnavanem primeru je ravno okoliščina odsotnosti stikov mladoletnega pritožnika s starši tista, ki je ključna pri odločitvi o priznanju subsidiarne zaščite. Ta okoliščina namreč že po naravi stvari povečuje tveganje nevarnosti resne in individualne grožnje za življenje ali osebnost mladoletnega prosilca zaradi samovoljnega nasilja v notranjih oboroženih spopadih, in tako dosega stopnjo ogroženosti, ki je potrebna za priznanje subsidiarne zaščite v obravnavanem primeru.
 VSL Sklep Rg 68/2019 - Višje sodišče v Ljubljani
 Tožeča stranka, ki je v predlogu za izvršbo (tožbi) poleg imena in priimka označena še z oznako N.D.D.K., je fizična oseba (nosilec dopolnilne dejavnosti na kmetiji) in ni oseba iz 481. člena Zakona o pravdnem postopku.
 VSRS Sklep I Up 46/2019 - Vrhovno sodišče
 Dovoljena je pritožba zoper sodbo, s katero Upravno sodišče odloči o potrditvi mandata (izvoljenega) člana občinskega sveta, kateremu občinski svet na podlagi pritožbe (neizvoljenega) kandidata za člana občinskega sveta ni potrdil mandata.
 VSL Sodba in sklep IV Cp 1880/2018 - Višje sodišče v Ljubljani
 Pravilna je odločitev sodišča prve stopnje, da 14 in 12 letnega fanta ni izpostavljalo dodatnemu zaslišanju na sodišču, ampak je njuno mnenje pridobilo s pomočjo izvedenca klinične psihologije. Izvedenka je to znala narediti tako, da nista bila še dodatno izpostavljena in travmatizirana v zvezi z neugodnostmi, ki sta jih trpela doma zaradi odvisnosti svojih staršev od iger na srečo.
 VSRS Sklep I Up 9/2019 - Vrhovno sodišče
 Pritožba zoper sklep v upravnem sporu je dovoljena le, če tako določa ZUS-1 in ne morda kak drug zakon. Ker ZUS-1 pritožbe zoper stroškovne sklepe ne predvideva, gre za generalno izključitev takšnih pritožb. Posledično sklicevanje na ureditev v drugih zakonih, ki takšne pritožbe dopuščajo, ni mogoče (npr. ZPP, ki se ga v upravnem sporu v skladu s prvim odstavkom 22. člena ZUS-1 uporablja, če ZUS-1 ne določa drugače).
 VDSS Sklep Pdp 933/2018 - Višje delovno in socialno sodišče
 Sodišče prve stopnje je na podlagi ocene izvedenih dokazov pravilno ugotovilo, da je tožnik spornega dne zaposlenim in poslovnim sodelavcem pri toženi stranki oziroma družbi E. d. o. o. poslal elektronsko sporočilo. Zavzelo pa je zmotno materialnopravno stališče, da tožnikovo ravnanje ne pomeni hujše kršitve pogodbenih ali drugih obveznosti iz delovnega razmerja v smislu 2. alineje prvega odstavka 110. člena ZDR-1 in torej ne predstavlja utemeljenega razloga za izredno odpoved pogodbe o zaposlitvi. Ugotovilo je, da je tožnik elektronsko pošto poslal ob 22.15 uri, potem, ko je bila istega dne opravljena skupščina tožene stranke. Na skupščini, na kateri so bili prisotni vsi štirje družbeniki ter B.B., je tožnik podal predlog za odhod iz tožene stranke, na način, da on prevzame program I., skupaj z dobavitelji in sodelavci. Ugotovilo je, da so bili prisotni na skupščini seznanjeni s tožnikovo namero, da se bo o tem posvetoval s sodelavci programa I., direktor tožene stranke pa mu je dejal, naj sodelavcem ne piše, saj gre za zadevo, o kateri se je potrebno najprej osebno pogovoriti. Družbeniki so bili že pred skupščino seznanjeni s tožnikovim nezadovoljstvom (tožnika je motilo, da je moral pred izrednimi naročili pridobiti soglasje uprave zaradi kontrole nad zalogami blaga, težave pa so bile tudi v komunikaciji med tožnikom in obema zakonitima zastopnikoma, ki so se stopnjevale tekom leta).
 VSL Sklep II Cp 2131/2018 - Višje sodišče v Ljubljani
 Tožnica je postavila ugotovitveni zahtevek, da denarna sredstva spadajo v zapuščino. Zgolj z ugotovitvenim zahtevkom do cilja, ki ga zasleduje s tožbo, tj. da kot dedinja pridobi del teh sredstev, ne more priti. Tožnica bi poleg ugotovitvenega morala postaviti tudi dajatveni zahtevek po vračilu denarnih sredstev v zapuščino. Če ga ni postavila, bi jo moralo sodišče v okviru materialno procesnega vodstva na navedeno opozoriti, ne glede na to, da jo je zastopal odvetnik, ki je strokovnjak na pravnem področju. Šele s pravilno oblikovano tožbo bo tožnica lahko uveljavila svoj pravni in ekonomski interes. Sodišče prve stopnje je v izreku ugotovilo, da v zapuščino spadajo zgoraj navedena denarna sredstva, medtem ko iz obrazložitve izhaja, da je tožbeni zahtevek v celoti utemeljen, ker za prehod premoženja zapustnice v sfero šeste toženke ni podlage. Tak premik utemeljuje zapustničino terjatev nasproti šesti toženki iz naslova neupravičene pridobitve in terjatev predstavlja sestavni del zapuščine. Ob priznanju ugotovitvenega zahtevka v izreku, sodišče v obrazložitvi govori o terjatvi nasproti šesti toženki, kar utemeljuje dajatveni zahtevek. Tako gre ugotoviti, da je podano nasprotje med izrekom in obrazložitvijo, s tem pa absolutna bistvena kršitev po 14. točki drugega odstavka 339. člena ZPP, zaradi česar sodbe ni bilo mogoče preizkusiti.
 VSC Sklep Cp 407/2015 - Višje sodišče v Celju
 Ker se obračunska vrednost zapuščine pri dedovanju zaščitene kmetije ugotavlja zgolj zaradi izračuna vrednosti nujnega deleža zakonitih dedičev, ki niso prevzemniki zaščitene kmetije, po metodologiji izračuna vrednosti nujnega deleža, kot to določa 28. člen ZD, pa je vrednost premoženja samih zakonitih dedičev upoštevna zgolj kot vrednost darila, ki jim ga je zapustnik na kakršenkoli način dal in ga je pri izračunu vrednosti nujnega deleža (po četrtem odstavku 28. člena ZD) potrebno upoštevati, sklenitev in zapis takšnega dogovora zakonitih dedičev nedvoumno potrjuje pravilnost ugotovitve sodišča prve stopnje tudi o dogovoru dedičev o vštetju vrednosti teh nepremičnin kot darilo pritožniku. Navedeno potrjuje tudi dejstvo, da je v smislu takšnega dogovora sodišče prve stopnje izvedencem tudi naložilo kako in katere nepremičnine naj cenijo, s cenitvami izvedencev, ki so cenitve opravili v skladu s takšnimi napotili, pa so se vsi dediči (tudi pritožnik) izrecno strinjali. Ker o zmanjšanju nujnega deleža sodišče odloča zgolj na zahtevo dediča, ki je dedoval zaščiteno kmetijo, iz zgoraj predstavljenega (in iz preostalih podatkov spisa) pa izhaja, da pritožnik takšne zahteve ni podal, sodišče prve stopnje utemeljeno o zmanjšanju nujnih deležev Ja. U. in M. T. ni odločalo.
 VSRS Sklep I Up 6/2019 - Vrhovno sodišče
 Sklep, s katerim je bilo odločeno o tem, da se postopek za izdajo dovoljenja za dostop do tajnih podatkov prekine do pravnomočne odločitve v kazenskem postopku zaradi tam navedenih kaznivih dejanj, predstavlja zgolj procesni sklep, ki ne pomeni odločitve o materialni pravici, obveznosti ali pravni koristi pritožnika. Edini pravni učinek takega sklepa je v tem, da do nastopa v njem predvidenih okoliščin upravni postopek pred toženo stranko ne teče in da se v tem času ne izvršujejo procesna dejanja ter ne tečejo z zakonom predpisani roki zanje. Tako sklep o prekinitvi postopka ni upravni akt iz 2. člena ZUS-1 (prav tako navedeni sklep ni eden izmed drugih aktov, ki jih je mogoče skladno z zakonom izpodbijati v upravnem sporu; 5. člen ZUS-1).
 VSRS Sklep I Up 198/2018 - Vrhovno sodišče
 Okoliščina, da je pooblaščenec za vročitve po tem, ko mu je bila odločba pravilno vročena, odločbo vrnil prvostopenjskemu organu z navedbo, da ni pooblaščen, ne spreminja dolžnosti stranke, da organ seznani s preklicem oziroma odpovedjo pooblastila. Organ je ravnal pravilno, ko je odločbo drugostopenjskega davčnega organa vročil subjektu, za katerega je imel v spisu v času vročitve izkazano, da je pooblaščenec pritožnika. Vročitev je bila torej opravljena pravilno (pooblaščencu za vročitve), da pa pooblaščenec za vročitve ni izpolnil svoje obveznosti po tretjem odstavku 89. člena ZUP in dokumenta ni nemudoma poslal stranki, pa ne vpliva na pravilnost opravljene vročitve, ampak sodi v sfero mandatnega razmerja med pritožnikom in pooblaščencem za vročitve.
 UPRS Sklep I U 441/2019-7 - Upravno sodišče
 Izpodbijani dopis, s katerim je toženka obvestila tožnico, da glede na zgolj eno vloženo prijavo na javni poziv za imenovanje predsednika Komisije RS za varstvo pacientovih pravic ne bo posredovala Vladi RS predloga za imenovanje tožnice na ta položaj, ne izpolnjuje pogojev za upravni akt oziroma akt, ki se lahko izpodbija v upravnem sporu v smislu 2. člena ZUS-1. S tem dopisom namreč ni bilo odločeno o nobeni tožničini pravici, obveznosti ali pravni koristi s področja upravnega prava, ampak je bila tožnica (zgolj) seznanjena z odločitvijo državnega organa v zadevi imenovanja predsednika Komisije RS za varstvo pacientovih pravic (torej v kadrovski zadevi), kjer državni organ (toženka) ne nastopa kot nosilec upravne funkcije, ampak kot delodajalec. S tem pa tožnici ni bilo poseženo v njen pravni položaj, saj do imenovanja predsednika Komisije še ni prišlo. Povedano drugače: rezultat javnega poziva, ko toženka vladi ni posredovala predloga za imenovanje predsednika zaradi po njenem mnenju neuspelega javnega poziva, še ne pomeni odločitve o tožničini pravici ali pravni koristi. Tožnica sicer svojo pravico oziroma pravno korist izpeljuje iz dejstva, da je kot edina kandidatka (in ki tudi izpolnjuje vse pogoje) vložila prijavo za to mesto, vendar pa zakon (torej 64. člen ZPacP) toženki ne nalaga obveznosti posredovanja predloga za imenovanje predsednika Vladi RS (tudi ne v takem primeru, kot je obravnavani, ko je prispela na javni poziv le ena prijava), kar pa tudi pomeni, da se tožnica na to ne more sklicevati, saj to ni njena izključna pravica (tako tudi Vrhovno sodišče v sklepu, I Up 13/2018 z dne 7. 2. 2018).


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 15.9.2014
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 C 315/52
 A Törvényszék 2014. július 7-i végzése – Cofresco Frischhalteprodukte kontra Bizottság
 (T-223/13. sz. ügy) (1)
 ((„Megsemmisítés iránti kereset - Környezet - 94/62/EK irányelv - Csomagolás és csomagolási hulladék - 2013/2/EU irányelv - Rudak, csövek és hengerek, amelyekre valamilyen hajlékony anyag van feltekerve - Közvetlen érintettség hiánya - Elfogadhatatlanság”))
 2014/C 315/87
 Az eljárás nyelve: francia
 Felek
 Felperes: Cofresco Frischhalteprodukte GmbH & Co. KG (Minden, Németország) (képviselő: H. Weil ügyvéd)
 Alperes: Európai Bizottság (képviselők: A. Alcover San Pedro és J.-F. Brakeland meghatalmazottak)
 Az ügy tárgya
 A csomagolásról és a csomagolási hulladékról szóló 94/62/EK európai parlamenti és tanácsi irányelv I. mellékletének módosításáról szóló, 2013. február 7-i 2013/2/EU bizottsági irányelv (HL L 37., 10. o.) azon részének megsemmisítése iránti kérelem, amelyben a Bizottság felvette a „csomagolás” fogalmát pontosító szempontok alkalmazását szemléltető termékek példáinak listájára azokat a rudakat, csöveket és hengereket, amelyekre valamilyen hajlékony anyag van feltekerve, kivéve azon rudakat, csöveket és hengereket, amelyeket egy gyártóberendezés részeiként kívánnak használni, nem pedig valamely termék értékesítési egységként való bemutatására.
 A végzés rendelkező része
 1)
 A Törvényszék a keresetet, mint elfogadhatatlant, elutasítja.
 2)
 A Cofresco Frischhalteprodukte GmbH & Co. KG viseli a saját, valamint az Európai Bizottság költségeit.
 (1) HL C 171., 2013.6.15.


type: wikipedia

text:
Η Ταυτωνυμία είναι ένας όρος της ζωολογικής ονοματοδοσίας, που σημαίνει οτι το όνομα του γένους και το όνομα του είδους είναι το ίδιο όνομα που γράφεται δύο φορές (μία για το γένος και μία για το είδος) ή ακόμα και τρεις φορές όταν είναι ταυτώτυμο και το υποείδος. Για παράδειγμα: Natrix natrix (Linnaeus, 1758), το grass snake ή Gorilla gorilla gorilla (Savage, 1847), που είναι ο Western Lowland Gorilla. Στην ζωολογική ονοματοδοσία αυτό είναι κάτι που επιτρέπεται.
 Δείτε επίσης
 Διώνυμη ονοματολογία
 Κατάλογος ταυτωνύμων (ζωολογία)
 Ζωολογία
 Ταξινομία


text:
Amtsgericht Köln Urteil vom 15.03.2005 - 123 C 654/04 - Zur Angemessenheit einer 1,3-Gebühr in der Unfallregulierung
 Home | Webshoprecht | Datenschutz | Impressum | | Gesetze | Strafrecht | OWi-Recht | Zivilrecht | Verkehrsverwaltungsrecht | AG Köln v.15.03.2005: 1,3-Gebühr in Unfallsachen
 Das Amtsgericht Köln (Urteil vom 15.03.2005 - 123 C 654/04) hat entschieden:
 In einer durchschnittlichen Verkehrsunfallsache kann der mit der Regulierung betraute Rechtsanwalt eine 1,3 Geschäftsgebühr verlangen.
 Von der Darstellung des Tatbestandes wird abgesehen (§ 313 a ZPO).
 Dem Kläger steht gegen die Beklagte ein Anspruch auf weiteren Schadensersatz, nämlich Zahlung von restlichen Anwaltsgebühren, aus dem Verkehrsunfallereignis vom 24.6.2004 in Höhe von 77,14 Euro gemäß §§ 3 PflVG i.V. mit 249 BGB u. §§ 2, 13, 14 RVG i.V. mit Nr. 2400 W RVG zu.
 Der Kläger hat gemäß § 249 BGB einen Anspruch auf Erstattung der erforderlichen Rechtsverfolgungskosten. Diese belaufen sich insgesamt auf 223,76 Euro. Darauf hat die Beklagte einen Betrag von 146,62 Euro gezahlt.
 Auch im vorliegenden Fall einer zügigen Verkehrsunfallabwicklung eines Sachschadens ohne Besprechungen) ist eine Geschäftsgebühr von 1,3 gerechtfertigt.
 Das Gericht sieht - auch in der zügigen - Verkehrsunfallabwicklung eine durchschnittliche Angelegenheit. Hierin liegt - entgegen der Auffassung der Beklagten - kein besonders einfach gelagerter Fall, der sich aufgrund der anerkannten Haftung dem Grunde nach, in der Addition verschiedener Schadenspositionen einschließlich deren Rechnungsübersendung erschöpft.
 Denn die Geschäftsgebühr wird mit der ersten Tätigkeit des Anwalts ausgelöst, in der Regel mit der Entgegennahme der Information (Vorb. 4.2 II VV RVG). Es entspricht sodann dem Wesen jeder Unfallabwicklung, dass der Rechtsanwalt im Vorfeld der Bezifferung des Schadens vielfältige Tätigkeiten erbringt. Es sind mit dem Geschädigten die Vielzahl der möglichen Schadenspositionen mit jeweiligen Besonderheiten zu besprechen und zu klären. Zudem ist der Rechtsanwalt gehalten, Hinweise auf Verpflichtungen der Geschädigten zur Schadensminderung in verschiedenen Bereichen zu erteilen. Danach erst erfolgt die Bezifferung des Schadens der jeweiligen Haftpflichtversicherung gegenüber mit entsprechendem Schriftwechsel bis zur endgültigen Schadensregulierung. Diese Gesamttätigkeit rechtfertigt bei der Unfallabwicklung mindestens die Regelgebühr, wenn keine weiteren Besonderheiten hinzutreten.
 Der weitere Vortrag der Beklagten, mit der Bezahlung einer Geschäftsgebühr von 0,8 - statt wie früher nach der BRAGO 7,5/10 ergäbe sich schon die vorn Gesetzgeber beabsichtigte Gebührenerhöhung, kann ebenfalls nicht durchgreifen. Denn das für das Gericht maßgebende RVG beinhaltet eine völlig neue Gebührenstruktur: Gebührenminderungen in einzelnen Teilbereichen (z.B. durch den Wegfall der Besprechungs- und Beweisgebühr) werden durch Gebührenerhöhungen in anderen Bereichen kompensiert. Das RVG ist als Gesamtregelwerk zu verstehen, das nach dem Willen des Gesetzgebers die Rechtsanwaltsgebühren anheben wollte, und zwar nicht durch eine lineare Anpassung (vgl. Hartung, NJW 2004, 1409, unter Hinw. auf die amtl, Begr.). Aus diesem Grunde verbietet sich auch eine isolierte Betrachtungsweise einer einzelnen Regelung, die den Gesamtcharakter des Regelwerks außer Acht lässt.
 Auch die von der Beklagten zitierte Auffassung von Otto, NJW 2004, 1420 führt nicht zu einer anderen Bewertung. Denn auch Otto geht von der Regelgebühr von 1,3 als Kappungsgrenze aus. Die Aussage, dass Tätigkeiten denkbar sind, die einen Gebührenrahmen von unter 1,0 rechtfertigen fassen, führt hingegen nicht zwangsläufig dazu, dass bei einer Verkehrsunfallabwicklung eine solche denkbar geringfügige Tätigkeit vorliegt.
 Die zuerkannten Zinsen sind gemäß den §§ 280 Abs. 1, 2, 286 Abs. 1, 288 Abs. 1 BGB gerechtfertigt, die geltend gemachten Mahnkosten nach §§ 280 Abs. 1, 2, 286 Abs. 1 BGB.
 Die Berufung gegen dieses Urteil wird nicht zugelassen. Die Zulassungsgründe nach § 511 Abs. 4 ZPO liegen nicht vor. Diesem Rechtsstreit kommt keine grundsätzliche Bedeutung zu. Auch die Fortbildung des Rechts und die Sicherung einer einheitlichen Rechtsprechung erfordern keine Entscheidung des Berufungsgerichts.
 Streitwert: 77,14 Euro


type: legislation

text:
 15.6.2020
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 L 188/4
 VYKONÁVACIE NARIADENIE KOMISIE (EÚ) 2020/778,
 z 12. júna 2020,
 ktorým sa mení vykonávacie nariadenie (EÚ) 2019/773, pokiaľ ide o dátumy uplatňovania po predĺžení lehoty na transpozíciu smernice Európskeho parlamentu a Rady (EÚ) 2016/797
 (Text s významom pre EHP)
 EURÓPSKA KOMISIA,
 so zreteľom na Zmluvu o fungovaní Európskej únie,
 so zreteľom na smernicu Európskeho parlamentu a Rady (EÚ) 2016/797 z 11. mája 2016 o interoperabilite železničného systému v Európskej únii (1), a najmä na jej článok 5 ods. 11,
 keďže:
 (1)
 Smernica (EÚ) 2016/797 bola zmenená smernicou (EÚ) 2020/700 (2) s cieľom umožniť členským štátom predĺženie lehoty na to, aby uviedli do účinnosti vnútroštátne zákony, iné právne predpisy a správne opatrenia potrebné na dosiahnutie súladu s ustanoveniami uvedenými v článku 57 ods. 1 smernice (EÚ) 2016/797.
 (2)
 Pokiaľ ide o členské štáty, ktoré oznámili Železničnej agentúre Európskej únie (ďalej len „agentúra“) a Komisii svoj zámer predĺžiť lehotu na transpozíciu smernice (EÚ) 2016/797 v súlade s jej článkom 57 ods. 2a, uplatňovanie niektorých ustanovení vykonávacieho nariadenia Komisie (EÚ) 2019/773 (3) by sa malo odložiť do 31. októbra 2020.
 (3)
 Pre opatrenia v nadväznosti na pandémiu COVID-19 nebolo možné vykonať podľa plánu činnosti spojené s elimináciou vnútroštátnych pravidiel o koncovej návesti nákladného vlaku. Členské štáty by mali dostať ďalšie tri mesiace na to, aby Komisii podali správy o svojom používaní odrazových dosiek uvedených v bode 4.2.2.1.3.2 prílohy k vykonávaciemu nariadeniu (EÚ) 2019/773. Lehota na revíziu špecifikácií s cieľom zosúladiť požiadavky na koncovú návesť nákladného vlaku pre celú Úniu by sa mala náležite prispôsobiť.
 (4)
 Vykonávacie nariadenie (EÚ) 2019/773 by sa preto malo zodpovedajúcim spôsobom zmeniť.
 (5)
 Opatrenia stanovené v tomto nariadení sú v súlade so stanoviskom výboru uvedeného v článku 51 ods. 1 smernice (EÚ) 2016/797.
 (6)
 S cieľom zabezpečiť účinnosť opatrení uvedených v tomto nariadení by toto nariadenie malo nadobudnúť účinnosť dňom nasledujúcim po jeho uverejnení v Úradnom vestníku Európskej únie,
 PRIJALA TOTO NARIADENIE:
 Článok 1
 Vykonávacie nariadenie (EÚ) 2019/773 sa mení takto:
 1.
 V článku 6 sa piaty pododsek nahrádza takto:
 „V členských štátoch, ktoré predložili agentúre a Komisii oznámenie v súlade s článkom 57 ods. 2 smernice (EÚ) 2016/797 a ktoré nepredložili agentúre a Komisii oznámenie v súlade s článkom 57 ods. 2a smernice (EÚ) 2016/797, sa oddiel 4.2.2.5 a dodatok D1 prílohy k tomuto nariadeniu uplatňujú od 16. júna 2020.
 Oddiel 4.2.2.5 a dodatok D1 prílohy k tomuto nariadeniu sa uplatňujú od 31. októbra 2020 v tých členských štátoch, ktoré predložili agentúre a Komisii oznámenie v súlade s článkom 57 ods. 2a smernice (EÚ) 2016/797.“
 2.
 V bode 4.2.2.1.3.2 prílohy sa v pododseku za nadpisom „Správy:“ dátum „30. septembra 2020“ nahrádza dátumom „31. decembra 2020“.
 3.
 V bode 4.2.2.1.3.2 prílohy sa v pododseku za nadpisom „Postupné ukončovanie:“ dátum „31. marca 2021“ nahrádza dátumom „30. júna 2021“.
 Článok 2
 Toto nariadenie nadobúda účinnosť dňom nasledujúcim po jeho uverejnení v Úradnom vestníku Európskej únie.
 Toto nariadenie je záväzné v celom rozsahu a priamo uplatniteľné vo všetkých členských štátoch.
 V Bruseli 12. júna 2020
 Za Komisiu
 Predsedníčka
 Ursula VON DER LEYEN
 (1) Ú. v. EÚ L 138, 26.5.2016, s. 44.
 (2) Smernica Európskeho parlamentu a Rady (EÚ) 2020/700 z 25. mája 2020, ktorou sa menia smernice (EÚ) 2016/797 a (EÚ) 2016/798, pokiaľ ide o predĺženie lehôt určených na ich transpozíciu (Ú. v. EÚ L 165, 27.5.2020, s. 27).
 (3) Vykonávacie nariadenie Komisie (EÚ) 2019/773 zo 16. mája 2019 o technickej špecifikácii interoperability týkajúcej sa subsystému „prevádzka a riadenie dopravy“ železničného systému v Európskej únii, ktorým sa zrušuje rozhodnutie 2012/757/EÚ (Ú. v. EÚ L 139I, 27.5.2019, s. 5).


text:
Horia Colan (n. 11 mai 1926, Covasna – d. 24 iulie 2017, Cluj-Napoca) a fost un inginer român, specialist în domeniul metalurgiei, ales ca membru titular (2010) al Academiei Române. Este fiul lui Gheorghe Colan (1896-1963) și al Elenei (născută Rafiroiu) (1899-1991), iar Episcopul Nicolae Colan a fost unchiul lui. S-a ocupat mai ales de metalurgia pulberilor. Are studii și în domeniul istoriei științei și tehnicii, cu preocupări de valorificare a unor tradiții și priorități românești.
 Biografie
 Horia Colan a urmat cursurile Liceului Moise Nicoară din Arad în perioada 1936-1944, cu o perioadă de 2 ani (1938-1940) în care a fost elev al Colegiului Național „Emil Racoviță” din Cluj-Napoca. La bacalaureatul susținut la secția științifică s-a situat pe prima poziție.
 Și-a continuat pregătirea la Facultatea de Electromecanică a Școlii Politehnice din Timișoara (1944-1949), fiind admis cu cea mai mare medie din cele trei facultăți reunite. În 1949 a obținut diploma de inginer mecanic și electrotehnic.
 După terminarea facultății rămâne cadru didactic la Institutul Politehnic din Cluj parcurgând treptele profesionale: asistent (1950), șef de lucrări (1953), conferențiar (1964). În 1966 ocupă postul de secretar științific al Facultății de Mecanică (1966-1972) și membru în Consiliul Facultății de Mecanică (1966-1990).
 A obținut titlul de Doctor inginer în știința materialelor (metalurgie fizică, metalurgia pulberilor) la Institutul Politehnic din Cluj-Napoca (1971) cu teza „Cercetări privind influența și difuzia cuprului în oțeluri și aliaje fier-carbon sinterizate”. În același an obține titlul de profesor și postul de șef al catedrei de Știința și Tehnologia Materialelor (1971-1985), precum și șeful Centrului de Cercetări pentru Metalurgia Pulberilor (1971-1985). Începând cu 1977 obține dreptul de a fi conducător științific de doctorat în specialitățile Metalurgie fizică, Știința materialelor și Istoria științelor tehnice.
 În 1990 este numit Decan al Facultății de Mecanică și apoi Rector al Institutului Politehnic din Cluj-Napoca (1990-1992), în această perioadă fiind Președinte al consiliului rectorilor din Cluj-Napoca precum și membru în Consiliul Facultății de Știința și Ingineria Materialelor (1990-1996), membru în Senatul Universității Tehnice din Cluj-Napoca (1990-1996) și membru în Comisia Superioară de Atestare (1990-1992).
 A mai fost membru în Comisia Națională TEMPUS (din 1992), în Colegiul Academic Universitar (1991-1992) și expert la Commission of the European Communities, Bruxelles pentru EC TEMPUS Office (din 1993).
 În 9 martie 1991 este primit membru corespondent al Academiei Române fiind ales Președinte al Secției de Științe Tehnice și al Comisiei de Știința Materialelor ale Filialei din Cluj-Napoca a Academiei Române. În același an este ales Vicepreședinte al Comitetului Român de Istoria și Filosofia Științei și Tehnicii (CRIFST) și Președinte al Diviziei de Istoria Tehnicii.
 Este ales Vicepreședinte al Filialei Transilvania a Asociației Oamenilor de Știință din România (1990-1994) și devine membru fondator al Academiei de Științe Tehnice din România (ASTR) - președinte al Secției de Știința și Ingineria Materialelor (1997).
 În anul 2003 primește titlul de Doctor Honoris Causa al Universității Tehnice „Gheorghe Asachi” din Iași, în 17 ianuarie 2007 devine Doctor Honoris Causa al Universității Tehnice din Cluj-Napoca, în 22 februarie 2007 este recompensat cu titlul Doctor Honoris Causa al Universității Transilvania din Brașov iar în 10 octombrie 2013 devine Doctor Honoris Causa al Universității „Petru Maior” din Târgu-Mureș.
 În 30 martie 2010 este primit membru titular al Academiei Române.
 Între subiecte abordate se numără: difuzia intergranulară a cuprului în oțeluri (brevet); studiul microscopic la temperaturi înalte al sinterizării materialelor Fe-Cugrafit; pseudoaliaje W-Cu, W-Ag (brevet); silicierea molibdenului; aliaje Ni-Cr-Si-B și Co-Cr-W-C pentru metalizare prin proiectare de pulberi; composite cu matrice metalică WC-W-Ni-(Cu-Zn-Si)-diamant etc.
 De asemenea, a contribuit la descoperirea și valorificarea unor tradiții și priorități românești precum: prima descriere a metodei metalografice (1848), o importantă lucrare asupra oțelurilor de construcție (1888), difracția razelor X (C. Bungețianu, 1896), dezvoltarea științelor tehnice în Transilvania, relațiile franco-române, și a cercetat viața și opera unor personalități ale științei românești și universale - René de Réaumur, Petrache Poenaru, G. Barițiu, D. K. Cernov, Anghel Saligny, H. Le Chatelier, L. Guillet, P. Sergescu etc.
 În urma căsătoriei cu Monica Rada (născută Dăneț) are două fete: Dana Boboc și Ligia Simionescu-Colan.
 Alte titluri și distincții
 Membru al Comitetului Român de Istoria și Filosofia Științei și Tehnicii (din 1958);
 Membru al Société Francaise de Métallurgie et des Matériaux (SF2M) (din 1975);
 Membru al Conseil National des Ingénieurs et Scientifiques de France (CNISF) (din 1982);
 Membru al Comitetului Asociației Oamenilor de Știință din România, Filiala Transilvania (1983-1994);
 Membru al Comisiei de Știința Materialelor a Academiei Române (din 1988);
 Membru al Consiliului Științific al Asociației Oamenilor de Știință din România (1994-1998);
 Membru al Comitetului Executiv al ASM International, Romanian Chapter (din 1993);
 Membru al International Committee for the History of Tehnology (ICOHTEC) (din 1994);
 Membru al The New York Academy of Science (din 1995);
 Membru al Asociației Științifice a Inginerilor și Tehnicienilor (ASIT, CNIT) (1950-1990);
 Membru al Asociației Generale a Inginerilor din România (AGIR) (din 1990);
 Membru al Consiliului Național al AGIR (1990-1994, 1997-2001);
 Membru al Biroului executiv al Consiliului AGIR (1997-2001);
 Membru al Comitetului științific al revistei Proceedings of the Romanian Academy. Series A (din 2000);
 Membru al Comitetului științific al revistei „Matériaux et Techniques”, Paris (1990-1997);
 Membru al Comitetului științific al Buletinului Științific al Universității Tehnice din Cluj-Napoca (Acta Technica Napocensis) (din 1990);
 Membru al Comitetului științific al revistei NOESIS, Academia Română (din 1992);
 Membru al Comitetului științific al revistei NOEMA, Academia Română (din 2002);
 Membru al Association des Membres de l’Ordre des Palmes Académiques (AMOPA), Franța (2000);
 Membru în Consiliile Tehnice ale Întreprinderilor Metalul Roșu, Armătura, Unirea din Cluj-Napoca (1955-1965);
 Membru în Consiliul Tehnic al Intreprinderii Sinterom, Cluj-Napoca (1970-1990);
 Laureat cu Premiul Ministerului Învățământului și Științei pentru cercetare științifică (1958, 1961, 1963, 1968);
 Președinte de Onoare al Societății de Metalurgia Pulberilor din România (1990);
 Membru de Onoare al Société Francaise de Métallurgie et de Matériaux (1991);
 Membru de Onoare al AGIR (1993);
 Președinte de Onoare al AGIR - Filiala Cluj (1990);
 Membru de Onoare al Ligii Culturale Andrei Șaguna (1993);
 Doctor of Engineering (Materials Science and Powder Metallurgy) Honoris Causa, Universitatea Internațională „Pro Deo”, New York (1994);
 Președinte de Onoare al Despărțământului ASTRA Covasna-Harghita (1996);
 Medalia AGIR (1996);
 Membru de Onoare al Senatului Universității Tehnice din Cluj-Napoca (1997);
 Cetățean de Onoare al Municipiului Cluj-Napoca (1997);
 Membru de Onoare al Comitetului de Patronaj (1997-1999) și al Consiliului de Redacție (din 2000) al revistei „Materiaux et Techniques” Paris;
 Chevalier de l’Ordre des Palmes Académiques "pentru servicii aduse culturii franceze", Franța (1999);
 Membru de Onoare al Federației Inginerilor Metalurgiști din România (2001);
 Cavaler al Ordinului Național „Serviciul Credincios” (2002);
 Premiul de excelență al Lions International pentru Științe Tehnice (2002);
 Președinte al Asociației Filantropice Medical-Creștine CHRISTIANA - Filiala Cluj;
 Diploma Meritul Academic, cu prilejul împlinirii vârstei de 85 de ani;
 Spiritus Rector, Cluj, 2016.
 Lucrări publicate
 Tehnologia metalelor (vol. I Metalurgia, vol. II Turnarea metalelor) Metalurgia pulberilor (IPCN 1954, 1957);
 Studiul metalelor și tratamente termice (EDP 1964);
 Tehnologia fabricării pieselor sinterizate din pulberi metalice (ET 1966);
 Studiul metalelor (Metalografie) (EDP 1968);
 Studiul metalelor (IPCN 1977);
 Studiul metalelor (EDP 1983);
 Studiul metalelor - Îndrumar pentru lucrări de laborator (metale-metalurgie) (IPCN 1988);
 Istoria României. Transilvania - vol. II (1867-1947), Editura George Barițiu, Cluj-Napoca (1999) - Cap. Științele tehnice în Transilvania;
 La technologie au risqué de l'histoire, Paris (2000) - Cap. La création de la science des matériaux à la fin du XIXe siècle;
 Science of Materials (UTPRES Cluj-Napoca 2002);
 Materials: Research, Development and Applications. (BREPOLS Publishers, Turnhout, Belgia, 2002) - Cap. Histoire de la métallurgie des poudres en Roumanie, son développment scientifique et industriel;
 Culture et francophonie (2003), ș.a.
 Articole publicate
 Dacii și Decebal în conștiința și scrierile unor mari istorici, Condeiul ardelean, Bilunar de atitudine și cultură, nr. 251 din 27 iulie / 23 august 2012;
 Al XXIII-lea Congres Internațional de Istoria Științei și Tehnicii IUHPS/DHT, Sesiunea anuală plenară de comunicări științifice, CRIFST - Academia Română, 23 octombrie 2009;
 Dezvoltarea științelor tehnice după Marea Unire (1918-1940), NOEMA, vol.II, nr.1, 2003, pp. 101–116;
 Precursori ai Marii Uniri, deschizători de drum peste Carpați prin învățământ și științe tehnice, Românii din sud-estul Transilvaniei. Istorie, cultură, civilizație, Muzeul Național al Carpaților Răsăriteni, Sesiune Națională de Comunicări Științifice, Ediția a XV-a, 2 octombrie 2009;
 Științele tehnice în Universitatea Daciei superioare (1919-2009), Adunarea generală și sesiunea anuală de comunicări științifice, DIT-CRIFST, 23 octombrie 2009;
 Materials science: The First Publication in Romania on the Metallographic Analysis of Steels (1848), Applied and theoretical mathematics of antiquity and their mutual influence, XXX Symposium of the International Committee for the History of Technology, ICOHTEC 2003 (August 21st-26th, 2003, St. Petersburg), Moscow, 2003;
 Prima prezentare a analizei metalografice a oțelurilor într-o publicație românească din 1848 (La premiere presentation de l'analyse metallographique des aciers dans une publication roumaine de 1848), Academica - revistă editată de Academia Română, Anul IX, nr. 3, 1999, p. 23, 25;
 Știința și diversitate culturală - o relatare a lucrărilor celui de al XXI-lea Congres Internațional de Istoria Științei din Mexico, Academica - revistă editată de Academia Română, nr. 11 (131), septembrie 2001;
 Congresele mondiale de istoria științei și tehnicii. Prezențe românești, CRIFST, Cursul de inițiere în istoria și filozofia științei și tehnicii, 2010;
 Marii noștri metalurgiști: Traian Negrescu (1900-1960) și Alexandru Rău, așa cum i-am cunoscut, CRIFST, Cursul de inițiere în istoria și filozofia științei și tehnicii, 2011;
 Anghel Saligny, proiectul podului de la Cernavodă și știința materialelor (Anghel Saligny, le projet du pont de Cernavodă et la science des materiaux), Academica - revistă editată de Academia Română, Anul VI, nr. 4, 1996, pp. 30–32;
 150 de ani de la nașterea lui Anghel Saligny. O glorie a tehnicii românești , Sesiune omagială organizată de Secția de Științe Tehnice și Comitetul Român pentru Istoria și Filosofia Științei și Tehnicii (CRIFST) ale Academiei Române; Academica - revistă editată de Academia Română, Anul XIV, mai, 2004;
 Știința materialelor la Academia Română, Academica - revistă editată de Academia Română, Anul XII, nr.4, iulie, 2002;
 Despre acad. Radu Voinea. Evocări, Academica - revistă editată de Academia Română, Anul XX, nr.7-8, iulie-august, 2010;
 Centenarul unei lucrări de excepție privind istoria românilor – Paul Labbé – La vivante Roumanie, Sesiunea anuală de Comunicări științifice a Comitetului Român de Istoria și Filosofia Științei și Tehnicii (CRIFST), 16 octombrie 2014;
 Histoire de la science des materiaux - Periodes et contributions roumaines, NOESIS, 1994, 20, pp. 115–122;
 La coopération européenne dans l'histoire de la science des matériaux – Contributions roumaines, NOESIS, 2001, 26, pp. 185–195;
 Științele tehnice, ASTRA și unitatea spațiului românesc, Sesiunea de comunicări științifice Identitatea națională în contextul integrării europene, din cadrul celei de-a 93-a Adunări Generale a ASTREI, Sfântu Gheorghe, 17 octombrie 1997;
 Choix technologiques en métallurgie, d'après une étude de Petrache Poenaru sur l'industrie française en 1830 , Matériaux et techniques (ISSN 0032-6895), EDP Sciences, 2001, vol. 89, no7-8, pp. 3–7;
 Premise ale instituirii învățământului superior tehnic clujean (1882-1948), Orașul (Cluj-Napoca), An.4, Nr.13 (trim. I 2009), pp. 39–41;
 Petre Sergescu (1893-1954), historien des sciences ou la fascination de la generosite, International Union of History and Philosophy of Science, Division of History of Science, XXII International Congress of History of Science, Beijing, 24-30 July 2005, p. 379;
 Al XXII-lea Congres Internațional de Istoria Științei (Beijing 24-30 iulie 2005) și al XXIII-lea Congres Internațional de istoria tehnicii (Leicester 15-20 august 2006), Sesiunea anuală de Comunicări științifice a Comitetului Român de Istoria și Filosofia Științei și Tehnicii (CRIFST), 12 octombrie 2006;
 Două mari aniversări ale anului: George Barițiu (1812-1893) și Spiru C. Haret (1851-1912). Rolul lor în crearea și dezvoltarea învățământului românesc, Sesiunea anuală de Comunicări științifice a Comitetului Român de Istoria și Filosofia Științei și Tehnicii (CRIFST), 23 octombrie 2012.
 În amintirea profesorului Răzvan Givulescu (1920-1907), membru de onoare al Academiei Române, Sesiunea anuală de comunicări științifice, CRIFST - Academia Română, 2007;
 Note
 Bibliografie
 Horia Colan în familia academica a Universității „Petru Maior”
 ASTR - Filiala Cluj-Napoca
 Membru titular al Academiei Române
 Academicianul Horia Colan, inventator în domeniul metalurgiei pulberilor
 Horia Colan, o viață în slujba învățământului și cercetării
 Acad. Horia Colan - O viață pusă în slujba învățământului și cercetării științifice românești
 Anuarul Filialei din Cluj Napoca al ASTR, 2010 (pp. 24–26)
 FamousWhy - Horia Colan
 Academicianul Horia Colan, omagiat la Cluj, la împlinirea vârstei de 85 de ani
 Acad. Horia Colan - Un înalt vârf din curbura Carpaților, Almanahul Grai Românesc, 16.08.2011
 Academicianul Horia Colan - Adeverință CNSAS
 Lucrări biografice
 Nemuritorii. Academicieni români, coord. Ioan Ivanici, Paraschiv Marcu, București, 1995;
 Guide to the History of Technology in Europe, London, ISBN 978-0901805867, 1996;
 Repere ale ingineriei românești, coord. dr. ing. Mihai Mihăiță, Ed. AGIR, București, ISBN 978-9738130159, 2000 ;
 Clujeni ai secolului 20. Dicționar esențial, Casa Cărții de Știință, Cluj-Napoca, ISBN 973-686-102-3, 2000;
 Who’s Who în România, București, 2002;
 Românii din Covasna și Harghita. Istorie. Biserică. Școală. Cultură, Ioan Lăcătușu, Vasile Lechințan, Violeta Pătrunjel, Editura Grai Românesc, Miercurea-Ciuc, ISBN 973-85392-1-8, 2003;
 Enciclopedia marilor personalități din istoria, știința și cultura românească de-a lungul timpului, vol. IV Contemporanii: A-I, Ion Văduva-Poenaru, București, ISBN 973-9099-80-7, 2003;
 Personalități clujene contemporane, Cristian Colceriu, Editura Limes, Cluj-Napoca, ISBN 973-726-100-X, 2005;
 Omagiu Horia Colan la 80 de ani, coordonator Ioan Lăcătușu, Editura Eurocarpatica, Sf. Gheorghe, ISBN 978-973-87846-4-2, 2006;
 Prof. dr. ing. HORIA COLAN, membru corespondent al Academiei Romane, la 80 de ani, Prof. univ. dr. ing. Mircea Bejan, președintele Filialei Cluj a AGIR, Univers Ingineresc nr.23/2006 (381) din 1-15 decembrie 2006;
 Evocări, Radu Voinea, vol. III, Editura ALMA, Craiova, ISBN 978-973-1798-23-1, 2007 - cap. Amintiri despre oameni și vremuri. Universitățile mele, pp. 101–116;
 Elite clujene contemporane / Cluj Contemporary Elites, Cluj-Napoca, 2009, Horia Colan, Creație și experiment într-o viziune istorică a științei, Cristian Colceriu, ISBN 978-973-88970-1-4, p. 217-230;
 Enciclopedia identității românești. Personalități, Ecaterina Țarălungă, Editura Litera Internațional, București, ISBN 978-606-600-246-2, 2011, p. 203;
 Genealogia Familiei Colan, coordonator Ioan Lăcătușu, Editura Eurocarpatica, Sf. Gheorghe, ISBN 978-973-1814-45-2, 2012;
 Academicianul Horia Colan, Acad. Valeriu Cotea, Academica - revistă editată de Academia Română, Anul XXV, Nr. 11-12 noiembrie-decembrie, 2015, pp. 52–55;
 Legături externe
 Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent – C
 Nașteri pe 11 mai
 Nașteri în 1926
 Decese în 2017
 Decese pe 24 iulie
 Ingineri mecanici români
 Membri titulari ai Academiei Române
 Covăsneni


type: contracts

text:
 21.3.2013
 PT
 Jornal Oficial da União Europeia
 L 81/18
 DECISÃO DO COMITÉ MISTO DO EEE
 N.o 218/2012
 de 7 de dezembro de 2012
 que altera o Anexo II (Regulamentação técnica, normas, ensaios e certificação) e o Anexo IV (Energia) do Acordo EEE
 O COMITÉ MISTO DO EEE,
 Tendo em conta o Acordo sobre o Espaço Económico Europeu, a seguir designado por «Acordo EEE», nomeadamente o artigo 98.o,
 Considerando o seguinte:
 (1)
 O Regulamento Delegado (UE) n.o 1059/2010 da Comissão, de 28 de setembro de 2010, que complementa a Diretiva 2010/30/UE do Parlamento Europeu e do Conselho no que respeita à rotulagem energética das máquinas de lavar loiça para uso doméstico (1), deve ser incorporado no Acordo.
 (2)
 O Regulamento Delegado (UE) n.o 1060/2010 da Comissão, de 28 de setembro de 2010, que complementa a Diretiva 2010/30/UE do Parlamento Europeu e do Conselho no que respeita à rotulagem energética dos aparelhos de refrigeração para uso doméstico (2), deve ser incorporado no Acordo.
 (3)
 O Regulamento Delegado (UE) n.o 1061/2010 da Comissão, de 28 de setembro de 2010, que complementa a Diretiva 2010/30/UE do Parlamento Europeu e do Conselho no que respeita à rotulagem energética das máquinas de lavar roupa para uso doméstico (3), tal como retificado no JO L 249 de 27.9.2011, p. 21 e no JO L 297 de 16.11.2011, p. 72, deve ser incorporado no Acordo.
 (4)
 O Regulamento Delegado (UE) n.o 1062/2010 da Comissão, de 28 de setembro de 2010, que complementa a Diretiva 2010/30/UE do Parlamento Europeu e do Conselho no que respeita à rotulagem energética dos televisores (4), deve ser incorporado no Acordo.
 (5)
 O Regulamento Delegado (UE) n.o 1059/2010 revoga a Diretiva 97/17/CE da Comissão (5), que está incorporada no Acordo EEE e que deve, por conseguinte, ser dele suprimida.
 (6)
 O Regulamento Delegado (UE) n.o 1060/2010 revoga a Diretiva 94/2/CE da Comissão (6), que está incorporada no Acordo EEE e que deve, por conseguinte, ser dele suprimida.
 (7)
 O Regulamento Delegado (UE) n.o 1061/2010 revoga a Diretiva 95/12/CE da Comissão (7), que está incorporada no Acordo EEE e que deve, por conseguinte, ser dele suprimida.
 (8)
 Por conseguinte, os anexos II e IV do Acordo EEE deverão ser alterados,
 ADOTOU A PRESENTE DECISÃO:
 Artigo 1.o
 O anexo II do Acordo EEE é alterado do seguinte modo:
 1)
 No capítulo IV, o texto dos pontos 4a (Diretiva 94/2/CE da Comissão), 4b (Diretiva 95/12/CE da Comissão) e 4f (Diretiva 97/17/CE da Comissão) é suprimido.
 2)
 No Capítulo IV, a seguir ao ponto 4h (Diretiva 2002/31/CE da Comissão) são inseridos os seguintes pontos:
 «4i.
 32010 R 1059: Regulamento Delegado (UE) n.o 1059/2010 da Comissão, de 28 de setembro de 2010, que complementa a Diretiva 2010/30/UE do Parlamento Europeu e do Conselho no que respeita à rotulagem energética das máquinas de lavar loiça para uso doméstico (JO L 314 de 30.11.2010, p. 1).
 4j.
 32010 R 1060: Regulamento Delegado (UE) n.o 1060/2010 da Comissão, de 28 de setembro de 2010, que complementa a Diretiva 2010/30/UE do Parlamento Europeu e do Conselho no que respeita à rotulagem energética dos aparelhos de refrigeração para uso doméstico (JO L 314 de 30.11.2010, p. 17).
 4k.
 32010 R 1061: Regulamento Delegado (UE) n.o 1061/2010 da Comissão, de 28 de setembro de 2010, que complementa a Diretiva 2010/30/UE do Parlamento Europeu e do Conselho no que respeita à rotulagem energética das máquinas de lavar roupa para uso doméstico, (JO L 314 de 30.11.2010, p. 47), tal como retificado no JO L 249 de 27.9.2011, p. 21 e no JO L 297 de 16.11.2011, p. 72.
 4l.
 32010 R 1062: Regulamento Delegado (UE) n.o 1062/2010 da Comissão, de 28 de setembro de 2010, que complementa a Diretiva 2010/30/UE do Parlamento Europeu e do Conselho no que respeita à rotulagem energética dos televisores (JO L 314 de 30.11.2010, p. 64).»
 3)
 O texto da secção 1 (Diretiva 94/2/CE da Comissão), da secção 2 (Diretiva 95/12/CE da Comissão) e da secção 5 (Diretiva 97/17/CE da Comissão) do apêndice 1 é suprimido.
 4)
 O texto da secção 1 (Diretiva 94/2/CE da Comissão), da secção 2 (Diretiva 95/12/CE da Comissão) e da secção 5 (Diretiva 97/17/CE da Comissão) do apêndice 2 é suprimido.
 Artigo 2.o
 O Anexo IV do Acordo é alterado do seguinte modo:
 1)
 O texto dos pontos 11a (Diretiva 94/2/CE da Comissão), 11b (Diretiva 95/12/CE da Comissão) e 11f (Diretiva 97/17/CE da Comissão) é suprimido.
 2)
 A seguir ao ponto 11h (Diretiva 2002/31/CE da Comissão), são inseridos os seguintes pontos:
 «11i.
 32010 R 1059: Regulamento Delegado (UE) n.o 1059/2010 da Comissão, de 28 de setembro de 2010, que complementa a Diretiva 2010/30/UE do Parlamento Europeu e do Conselho no que respeita à rotulagem energética das máquinas de lavar loiça para uso doméstico (JO L 314 de 30.11.2010, p. 1) (8).
 11j.
 32010 R 1060: Regulamento Delegado (UE) n.o 1060/2010 da Comissão, de 28 de setembro de 2010, que complementa a Diretiva 2010/30/UE do Parlamento Europeu e do Conselho no que respeita à rotulagem energética dos aparelhos de refrigeração para uso doméstico (JO L 314 de 30.11.2010, p. 17) (8).
 11k.
 32010 R 1061: Regulamento Delegado (UE) n.o 1061/2010 da Comissão, de 28 de setembro de 2010, que complementa a Diretiva 2010/30/UE do Parlamento Europeu e do Conselho no que respeita à rotulagem energética das máquinas de lavar roupa para uso doméstico, (JO L 314 de 30.11.2010, p. 47), tal como retificado no JO L 249 de 27.9.2011, p. 21 e JO L 297 de 16.11.2011, p. 72
 (8).
 11l.
 32010 R 1062: Regulamento Delegado (UE) n.o 1062/2010 da Comissão, de 28 de setembro de 2010, que complementa a Diretiva 2010/30/UE do Parlamento Europeu e do Conselho no que respeita à rotulagem energética dos televisores (JO L 314 de 30.11.2010, p. 64) (8).
 3)
 O texto da secção 1 (Diretiva 94/2/CE da Comissão), da secção 2 (Diretiva 95/12/CE da Comissão) e da secção 5 (Diretiva 97/17/CE da Comissão) do apêndice 5 é suprimido.
 4)
 O texto da secção 1 (Diretiva 94/2/CE da Comissão), da secção 2 (Diretiva 95/12/CE da Comissão) e da secção 5 (Diretiva 97/17/CE da Comissão) do apêndice 6 é suprimido.
 Artigo 3.o
 Fazem fé os textos dos Regulamentos de Execução (UE) n.o 1059/2010, (UE) n.o 1060/2010, (UE) n.o 1061/2010, tal como retificado no JO L 249 de 27.9.2011, p. 21, e no JO L 297 de 16.11.2011, p. 72, e (UE) n.o 1062/2010, nas línguas islandesa e norueguesa, que serão publicados no Suplemento EEE do Jornal Oficial da União Europeia.
 Artigo 4.o
 A presente decisão entra em vigor em 8 de dezembro de 2012, desde que tenham sido efetuadas ao Comité Misto do EEE todas as notificações previstas no artigo 103.o, n.o 1, do Acordo (9), ou no dia da entrada em vigor da Decisão do Comité Misto do EEE n.o 217/2012, de 7 de dezembro de 2012 (10), consoante a data que for posterior.
 Artigo 5.o
 A presente decisão é publicada na Secção EEE e no Suplemento EEE do Jornal Oficial da União Europeia.
 Feito em Bruxelas, em 7 de dezembro de 2012.
 Pelo Comité Misto do EEE
 O Presidente
 Atle LEIKVOLL
 (1) JO L 314 de 30.11.2010, p. 1.
 (2) JO L 314 de 30.11.2010, p. 17.
 (3) JO L 314 de 30.11.2010, p. 47.
 (4) JO L 314 de 30.11.2010, p. 64.
 (5) JO L 118 de 7.5.1997, p. 1.
 (6) JO L 45 de 17.2.1994, p. 1.
 (7) JO L 47 de 24.2.1996, p. 35.
 (8) Referido unicamente a título informativo; no que respeita à aplicação, ver anexo II sobre Regulamentação técnica, normas, ensaios e certificação.
 (9) Não foram indicados requisitos constitucionais.
 (10) JO L 17 do presente Jornal Oficial.


text:
Gemengde overeenkomsten en verhuring · Huurgeschil.nl
 Huurgeschil.nl > Huurrecht (MKB) Bedrijfsruimte > Huurrecht bedrijfsruimte | Het begrip 7:290 BW-bedrijfsruimte > Gemengde overeenkomsten
 Artikel 6:215 BW geeft een algemene regel welke regel van toepassing is bij het samengaan van verschillende overeenkomsten in één overeenkomst. Op grond van artikel 6:215 BW geldt bij gemengde benoemde contracten, dat er cumulatie van huurregimes plaatsvindt, tenzij de bepalingen van twee regimes niet verenigbaar zijn of de strekking zich daarvan met de aard van de overeenkomst niet laat combineren.
 Bij het huren en verhuren van bedrijfsruimte kunnen diverse overeenkomsten separaat worden gesloten en verband houden met de gesloten huurovereenkomst. Het is daarbij dan niet van belang of partijen de rechtsverhoudingen in verschillende overeenkomsten hebben geregeld, of in één overeenkomst. Noot 0b Het gerechtshof te Amsterdam besliste in haar arrest van 27 november 2012 (LJN: BZ1998, gerechtshof Amsterdam, 200.089.080/01 ) dat er sprake was van verhuurde woonruimte. Er was tussen huurder en verhuurder een overeenkomst gesloten met betrekking tot een voormalig stationsgebouw. Er was overeengekomen dat het gehuurde ingericht mocht worden als woon- en bedrijfsruimte. De verhuurder meende dat er slechts sprake was van artikel 7:230a BW bedrijfsruimte. Het hof was een andere mening toegedaan. Er was hier sprake van een gemengde huurovereenkomst met betrekking tot woonruimte en bedrijfsruimte. Splitsing van de woonruimte en de bedrijfsruimte was niet mogelijk. Er was onvoldoende gesteld voor de conclusie dat het gehuurde, mede in aanmerking genomen de inrichting en hetgeen partijen omtrent het gebruik voor ogen stond, in overwegende mate voor een ander doel dan bewoning in gebruik was. Het hof nam bovendien als onvoldoende betwist aan dat het gehuurde al voor het sluiten van de huurovereenkomst als woonruimte werd gebruikt.
 De lage huurprijs wees volgens het hof niet noodzakelijkerwijs in de richting van een gebruik als bedrijfsruimte, net zo min als het opnemen in het contract van opzeggingsgronden die met betrekking tot woonruimte niet geldig waren. De verhuurder voerde als argument de gebrekkige conditie bij aanvang van de overeenkomst aan, waardoor er slechts sprake van verhuurde bedrijfsruimte kon zijn. Het hof vond deze argumenten niet voldoende, omdat het gehuurde door de gebruiker lang voor het sluiten van onderhavige huurovereenkomst overeenkomstig de gemaakte afspraken op eigen kosten was gerenoveerd en (verder) geschikt gemaakt voor bewoning, hetgeen de verhuurder eveneens bekend was.
 Een soortgelijke redenering werd door de Hoge Raad ook toegepast en aangevuld in het arrest van 10 augustus 2012 ( LJN: BW6737, Hoge Raad, 11/04654 ). De Hoge raad was van oordeel dat voor de beantwoording van de vraag of in een geval waarin partijen een gemengde huurovereenkomst hebben gesloten die betrekking heeft op een combinatie van woonruimte, 230a-bedrijfsruimte of 290-bedrijfsruimte, splitsing van de overeenkomst mogelijk is in afzonderlijke huurovereenkomsten voor de verschillende categorieën ruimten, de rechter acht dient te slaan op alle omstandigheden van het geval, waaronder het gebruik dat partijen bij het sluiten van de overeenkomst voor ogen heeft gestaan, het gebruik dat thans van het gehuurde wordt gemaakt, de inrichting van het gehuurde in relatie tot dat gebruik, en de gevolgen van een eventuele splitsing voor het (overeengekomen en feitelijk) gebruik door de huurder.
 Het komt er dus op neer dat beoordeeld moet worden of splitsing aan de hand van het feitelijk gebruik van de afzonderlijke ruimtes mogelijk is.
 Het gehuurde was naast gebruik voor woonruimte ook bedoeld om te worden gebruikt als bedrijfsruimte in de zin van artikel 7:230a BW en tevens als bedrijfsruimte in de zin van artikel 7:290 BW . Bij dit laatste ging het om een café en een restaurant, die beide voor het publiek toegankelijk waren. Er werd door partijen geen onderscheid gemaakt tussen de verschillende onderdelen van het gebouw. Het complex is door partijen als één geheel beschouwd. Binnen het complex zijn sommige ruimtes (ook) via elkaar bereikbaar en in enkele gevallen worden de sanitaire voorzieningen gedeeld. Het complex heeft één energieaansluiting, één wateraansluiting en één gemeenschappelijke verwarmingsketel.
 Deze discussie werd gestart vanwege een door de verhuurder gewenste herziening van de huurprijs. De verhuurder wenste de huurprijs aan te passen op basis van de criteria die voor artikel 7:290 BW bedrijfsruimte gelden.
 Gezien de verschillende bestemmingen van het gehuurde meende de verhuurder reden te zien dat de huurprijs van het gehuurde onder de regeling bedrijfsruimte zou kunnen vallen.
 Gelet op deze omstandigheden was er volgens het hof sprake van een situatie waarin splitsing van de afzonderlijke onderdelen van het gehuurde in de zin dat op elk daarvan een ander huurregime van toepassing is, te zeer afbreuk zou doen aan hetgeen partijen bij het sluiten van de overeenkomst – gelet op de inrichting en mede gelet op het zogenaamde Haviltexcriterium – destijds voor ogen stond. Het gehuurde was namelijk bedoeld voor het in gebruik geven van het complex als geheel ten behoeve van de doelstelling van de huurder voor haar leden. Volgens het hof zou een dergelijke splitsing onder meer tot gevolg (kunnen) hebben dat sommige onderdelen wel en andere niet door de gemeente zouden kunnen worden opgezegd en ontruimd, hetgeen de mogelijkheden voor de huurder om het gehuurde te gebruiken in vorenbedoelde zin te zeer zou inperken. Bovendien zou volgens het hof de continuïteit van de positie van de huurder jegens de gemeente ook te zeer afhankelijk worden gemaakt van het feitelijk gebruik door de afzonderlijke leden van het gehuurde. Dit geldt eens te meer nu een vereniging als de onderhavige (de huurder) per definitie een wisselend ledenbestand vertoont.
 Het hof vond dit niet anders nu de exploitanten van het café en restaurant niet in het complex woonden. Het hof vond de relatie tussen de doelstelling van de huurder bij het aangaan van de huurovereenkomst en de bedrijfsactiviteiten weliswaar op zijn zachtst gezegd wat dun geworden, maar dat nam niet weg dat de statuten zoals die inmiddels luiden een wat ruimer gebruik dan alleen op het raakvlak van techniek en kunst mogelijk maken.
 Dat oordeel getuigt in het licht van het bovenstaande niet van een onjuiste rechtsopvatting, is niet onbegrijpelijk en is zozeer verweven met waarderingen van feitelijke aard, dat het voor het overige in cassatie niet op juistheid kan worden onderzocht. De Hoge Raad oordeelde dat het oordeel van het hof in het licht van het bovenstaande niet van een onjuiste rechtsopvatting en niet onbegrijpelijk was. De overige bezwaren waren zozeer verweven met waarderingen van feitelijke aard, dat het voor het overige in cassatie niet op juistheid onderzocht kon worden.
 In het arrest van de Hoge Raad van 10 maart 2017 ( ECLI:NL:HR:2017:405) werd eveneens gekeken of de tussen partijen gesloten overeenkomst op basis van artikel 6:215 BW losgetrokken kon worden en afzonderlijk beoordeeld kon worden, of dat dit niet mogelijk was vanwege het feit dat de strekking van de ene overeenkomst zich daarvan niet met de aard van de andere overeenkomst laat combineren. Het ging hier om de vraag of de duurovereenkomst tot verzorging van catering bij besloten bijeenkomsten in een kasteel, gecombineerd met recht van gebruik van ruimten voor een publieksrestaurant, een huurovereenkomst opleverde ex artikel 7:290 BW-bedrijfsruimte en of de restauranthouder na beëindiging van de overeenkomst betreffende de kasteelcatering recht op huurbescherming toekwam. Ik benoem partijen gemakshalve als opdrachtgever en opdrachtnemer.
 Er was door de opdrachtgever een overeenkomst gesloten inzake de cateringdiensten in een kasteel. De overeenkomst was aangegaan voor de duur van drie jaar, ingaande op 24 februari 2003, met de mogelijkheid van verlenging voor tweemaal een jaar. Verder had opdrachtnemer van opdrachtgever aanvaardt: de exploitatie van het restaurant van het Kasteel, verzorging van de banquetingactiviteiten van het Kasteel en de verzorging van de personeelsvoorzieningen voor de medewerkers en vrijwilligers van het Kasteel. De door opdrachtnemer verschuldigde vaste kosten werden uitgedrukt in een periodiek bedrag. Dit bedrag betrof een gebruiksvergoeding van € 2.500,- per maand. Deze vergoeding betrof de publiekscatering en besloeg het gebruik van het kasteelrestaurant, terras en keuken inclusief gas, water, elektra en telefoon.
 In overleg tussen partijen werden door opdrachtgever voldoende bedrijfsruimten en inventaris aan opdrachtnemer ter beschikking gesteld. Opdrachtgever droeg zorg dat de bedrijfsruimten en de inventaris op een zodanige wijze op peil werden gehouden, dat de cateringdienst zijn werkzaamheden ongestoord kan uitoefenen.
 Eind 2011 heeft opdrachtgever aan opdrachtnemer bericht dat de aanbesteding op korte termijn in gang zou worden gezet. Opdrachtnemer heeft in antwoord daarop bericht dat van een nieuwe aanbestedingsprocedure geen sprake kon zijn omdat sprake was van een huurovereenkomst. De opdrachtgever had betwist dat van een huurovereenkomst sprake was.
 Na een voorlopige voorziening waarin opdrachtnemer werd veroordeeld de woning te ontruimen en een procedure voor de kantonrechter waarin werd beslist dat er niet sprake was van een huurovereenkomst, kwam de zaak terecht bij het hof. Het hof stelde voorop dat kwalificatie van voornoemde overeenkomst van 2 april 2003 dient plaats te vinden aan de hand van de inhoud en strekking van de overeenkomst en de achterliggende partijbedoelingen. Dit uitgangspunt leidde ertoe dat deze overeenkomst als een gemengde overeenkomst moet worden aangemerkt; de “Overeenkomst cateringdiensten” voldoet aan de omschrijving van twee door de wet geregelde bijzondere overeenkomsten, te weten de overeenkomst van opdracht (het verzorgen van cateringactiviteiten) en de overeenkomst van huur (de huur/exploitatie van het kasteelrestaurant, keuken en terras).
 Volgens de Hoge Raad dient de vraag bij gemengde overeenkomsten te worden beantwoord of de overeenkomst kan worden gesplitst zodat opdrachtnemer langs deze weg huurbescherming toekomt. Bij die beoordeling komt het aan op alle omstandigheden van het geval, waaronder de bedoeling van partijen bij het aangaan van de overeenkomst. Die bedoeling is naar het oordeel van het hof duidelijk; het ging om één opdracht van de opdrachtgever aan opdrachtgever die uiteenviel in enerzijds het ter beschikking stellen van het kasteelrestaurant en de exploitatie ervan en anderzijds het verlenen van cateringdiensten. (...) Uit deze bewoordingen van de opdracht, waarbij de exploitatie van het restaurant en de verzorging van de banquetingfaciliteiten in één adem worden genoemd, bleek dat de opdrachtgever één opdracht voor ogen stond en niet twee afzonderlijke overeenkomsten en dat opdrachtnemer dit ook in die zin heeft moeten begrijpen.
 Het hof was van oordeel dat het verlenen van cateringdiensten zodanig centraal stond en overheerste dat het huurelement (in dit geval de huurbeschermingsbepalingen) daaraan ondergeschikt was. Dit bleek in de eerste plaats hieruit dat de overeenkomst tot stand is gekomen na een aanbestedingsprocedure waaruit duidelijk kenbaar was dat opdrachtgever een cateringcontract wilde sluiten.
 Het hof betrok bij zijn oordeel nog dat de openingstijden van het restaurant gelijk zijn aan de openingstijden van het kasteel (...), hetgeen betekende dat van een zelfstandig functionerend restaurant, met eigen bepaalbare ook in de avonduren geldende openingstijden waarop artikel 7:290 lid 2 aanhef en onder a BW kennelijk ziet, geen sprake was.
 Ten slotte merkte het hof op dat artikel 7A:1624 lid 1, tweede zin, oud BW, dat bepaalde dat ingeval van strijd tussen bepalingen bij een gemengde overeenkomst, de bepalingen van huur en verhuur van bedrijfsruimte prevaleren, ook ruimte liet voor voorbijgaan aan de huurbeschermingsbepalingen als de elementen van de nadere benoemde overeenkomst overheersten in de rechtsverhouding.
 De Hoge Raad beoordeelde als volgt:
 De bepalingen van beide soorten van overeenkomsten zijn dan cumulatief van toepassing, behoudens een van bepaling tot bepaling te beoordelen onverenigbaarheid of een zich tegen toepasselijkheid verzettende strekking.
 Artikel 6:215 BW strekt mede ertoe te bewerken dat regels van dwingend recht betreffende benoemde overeenkomsten zoveel mogelijk tot gelding komen, ook indien de overeenkomst mede elementen van andere benoemde of onbenoemde overeenkomsten bevat. Voor de vraag waar met betrekking tot de dwingende regels betreffende huur van bedrijfsruimte de grens ligt, zal derhalve de voormelde rechtspraak, die in wezen dezelfde vraag betreft, een noodzakelijk richtsnoer zijn.
 In geval van strijd tussen deze bepalingen die omtrent huur en verhuur van bedrijfsruimte prevaleren, volgde naar het oordeel van de wetgever niet iets anders, omdat voor de toepasselijkheid van die voorrangsregel vereist was dat de gemengde overeenkomst naar de strekking per saldo als een huurovereenkomst diende te worden aangemerkt.
 Gelet op het voorgaande heeft het hof, na te hebben vastgesteld dat de overeenkomst mede voldoet aan de omschrijving van de overeenkomst van huur en verhuur (van bedrijfsruimte), terecht onderzocht of de rechtsverhouding tussen partijen kan worden gesplitst in twee afzonderlijke overeenkomsten. Het hof had, na ontkennende beantwoording van die vraag en bij het uitgangspunt dat de regels omtrent opzegging van een huurovereenkomst enerzijds, en die geldend voor de opzegging van een overeenkomst van opdracht anderzijds, onverenigbaar zijn, geoordeeld dat het verlenen van cateringdiensten in dit geval zodanig centraal staat en overheerst dat de regels voor opzegging van de overeenkomst van opdracht dienen te worden toegepast. Dit oordeel gaf geen blijk van een onjuiste rechtsopvatting en is toereikend gemotiveerd. De Hoge Raad was dus van oordeel dat het hof eerst mocht kijken of de overeenkomst kon worden gesplitst en dat vervolgens onderzocht mocht worden of één van de twee met elkaar samenhangende overeenkomsten prevaleert.
 In het vonnis van de rechtbank Amsterdam van 26 maart 2015 (3168285 CV EXPL 14-17344) was er sprake van verhuurde woon- en bedrijfsruimte. Er was hier ook sprake van een gemengde overeenkomst. Bij aanvang van de overeenkomst was niet afgesproken welk gedeelte als woonruimte gebruikt wordt en welk gedeelte als bedrijfsruimte gebruikt mocht worden. In de huurovereenkomst stond vermeld dat het gehuurde uitsluitend gebruikt zou worden als showroom, alsmede als ruimte voor het maken van rekwisieten. Het gehuurde betrof een souterrain en een beletage van twee naast elkaar gelegen panden die op beide niveaus een doorgang hebben. Er werd gewerkt en gewoond, er was één cv-installatie.
 De verhuurder vorderde primair een verklaring voor recht dat artikel 7:230a BW van toepassing was en subsidiair van toepassing verklaring bedrijfsruimterecht op die gedeelten van de woonruimte die als bedrijfsruimte in gebruik waren genomen.
 Ook in deze zaak achtte de rechter de bewoordingen van de overeenkomst niet doorslaggevend, maar werd de bedoeling die partijen bij het sluiten van de overeenkomst voor ogen had gestaan doorslaggevend geacht. De huurder beweerde dat partijen bij aanvang van de overeenkomst verhuring van zowel woon- als bedrijfsruimte voor ogen had gestaan (Haviltexcriterium). Het gehuurde werd gevormd door twee beletages en één souterrain woonruimte en het andere souterrain was bestemd voor werkruimte. Daarnaast werd het gehuurde als één verhuurde ruimte aangemerkt als één bouwkundige eenheid door de onderlinge verbondenheid tussen de verschillende ruimten. Het primair gevorderde werd aldus afgewezen.
 De rechter heeft vervolgens in het kader van de subsidiaire vordering de vraag ontkennend beantwoord of het gehuurde op eenvoudige wijze te splitsen was in twee of meer huurovereenkomsten waarbij de regimes naast elkaar van toepassing konden zijn. De bel etages en de souterrains beschikten beiden over een toegangsdeur. De ruimtes waren echter intern zodanig met elkaar verbonden dat het niet goed mogelijk was dat het souterrain door een ander werd gebruikt. De rechter betrok hierbij dat de onderlinge ruimten door een inpandig trappenhuis met elkaar waren verbonden en één bouwkundig geheel vormden. Daarnaast was bij aanvang van de overeenkomst geen toilet aanwezig, en was voor beide percelen één gezamenlijke cv-installatie aanwezig. Het gehuurde leende zich dus niet voor splitsing in meerdere huurovereenkomsten. Daarnaast was de rechter van mening dat het gehuurde overwegend als woonruimte werd gebruikt, zodat op het gehele gehuurde het regime woonruimte van toepassing was. De rechter heeft vervolgens in het kader van de subsidiaire vordering de vraag ontkend beantwoord of het gehuurde op eenvoudige wijze te splitsen is in twee of meer huurovereenkomsten waarbij de regimes naast elkaar van toepassing kunnen zijn. De beletages en de souterrains beschikten beide over een toegangsdeur. De ruimtes zijn echter intern zodanig met elkaar verbonden dat het niet goed mogelijk was dat het souterrain door een ander wordt gebruikt. De rechter betrok hierbij dat de onderlinge ruimten door een inpandig trappenhuis met elkaar waren verbonden en één bouwkundig geheel vormen. Daarnaast was bij aanvang van de overeenkomst geen toilet aanwezig. en voor beide percelen is één gezamenlijke cv-installatie aanwezig. Het gehuurde leent zich dus niet voor splitsing in meerdere huurovereenkomsten.
 Daarnaast was de rechter van mening dat het gehuurde overwegend als woonruimte werd gebruikt, zodat op het gehele gehuurde het regime woonruimte van toepassing is.
 Een ander voorbeeld van een gemengde (huur)overeenkomst is de huurovereenkomst die onderwerp van geschil was in het arrest van de Hoge Raad van 25 april 2003 (Jachthaven ’t Sweiland) Noot 0a. De huurovereenkomst die in dit arrest werd besproken had betrekking op de verhuring van een terrein met jachthaven, loodsen ten behoeve van winterstalling van schepen, reparatieplaats en kantoor, waarin verkoop van roerende zaken aan derden plaatsvindt. In het kader van deze huurovereenkomst zijn zowel opstallen verhuurd waarop normaliter artikel 7:230a BW van toepassing is (opslagplaatsen, stalling ten behoeve van schepen) als bedrijfsruimte verhuurd waarop de regeling van artikel 7:290 BW van toepassing is (verhuurde onroerende zaken ten behoeve van de kleinhandel als het ambachtsbedrijf).
 Artikel 2.1 van de huurovereenkomst luidde: “Van deze overeenkomst maken deel uit: a. De algemene bepalingen huurovereenkomst bedrijfsruimte, gedeponeerd bij de griffie van de rechtbank te ’s-Gravenhage op 12 april 1989 en aldaar ingeschreven onder nummer 58/1989, hierna te noemen algemene bepalingen”. Deze algemene bepalingen sloegen op de algemene bepalingen die voor 7:290-bedrijfsruimte van toepassing is verklaard. Ook uit de overige bepalingen van het huurcontract kon worden afgeleid dat partijen laatstgenoemd huurregime voor deze verhuring voor ogen heeft gestaan (zie rechtsoverweging 3.2. van het vonnis).
 Dat bedrijfsruimten die normaliter onder het huurregime van artikel 7:230a BW vallen door partijen onder de beschermende bepalingen van artikel 7:290 BW e.v. gebracht kunnen worden is ook bevestigd in het vonnis in kort geding van de rechtbank te Amsterdam van 28 augustus 2008. ( LJN: BF0728, Rechtbank Amsterdam, 403852/KG ZA 08-1458 AB/RV ). In dezelfde zin besliste ook de kantonrechter van de rechtbank Almelo, sector kanton, locatie Enschede, op 14 oktober 2008 ( LJN: BF9232, sector kanton Rechtbank Almelo, 267628). Volgens de kantonrechter hadden partijen door arikel 2.1. van de huurovereenkomst de regeling van artikel 7:290 BW uitdrukkelijk van toepassing verklaard.
 Aan de hand van deze uitspraak (Jachthaven ’t Sweiland) en wat de A.G. Mr Keus in de lezenswaardige conclusie over dit onderwerp heeft opgemerkt, wordt duidelijk gemaakt waar voor de bepaling van het toepasselijke huurregime gelet op moet worden.
 Allereerst moet worden gekeken in welk gebruik de huurovereenkomst voorziet. Het gebruik dat daadwerkelijk in praktijk wordt gebracht is dus niet beslissend, als dat niet correspondeert met het in de huurovereenkomst bepaalde gebruik.
 Mr. Huydecoper merkt in alinea twaalf in zijn conclusie bij een arrest van de Hoge Raad van 24 februari 2012 ( LJN: BU9880, Hoge Raad, 11/01240 ) op dat dit uitgangspunt tot gevolg heeft dat een voortgezet gebruik van een onroerende zaak dat door de huurovereenkomst is beoogd en gedurende de huurperiode een wijziging heeft ondergaan toch nog steeds beoordeeld dient te worden naar welk gebruik in de huurovereenkomst is voorzien. Was het gehuurde bijvoorbeeld oorspronkelijk gebruik als manege, dan wordt dat niet anders doordat, bijvoorbeeld met het verstrijken van de tijd, de horeca-activiteit ter plaatse in omvang toeneemt en misschien gaandeweg “belangrijker” wordt dan het gebruik als manege. Zo lang dat niet heeft geleid tot een (uitdrukkelijke of stilzwijgende) wijziging van de met de huurovereenkomst beoogde gebruiksbestemming, blijft het die bestemming die de huurrechtelijke kwalificatie van het gehuurde bepaalt.
 Het standpunt van de rechtbank in de zaak van ’t Sweiland
 In de zaak van ’t Sweiland konden de bedrijfsactiviteiten van ‘t Sweiland voor een deel onder het kleinhandelsbedrijf en onder het ambachtsbedrijf worden gebracht. Voor een ander deel vielen de bedrijfsactiviteiten noch onder het kleinhandelsbedrijf, noch onder het ambachtsbedrijf. Voor de bepaling van de wettelijke regeling had de feitelijke rechter (de rechtbank) zich in hoger beroep moeten buigen over de vraag welke activiteiten overheersten. De rechtbank besliste dat hier artikel 7:230a BW (overige bedrijfsruimte) van toepassing ws en niet de regeling van artikel 7:290 BW .
 De rechtbank heeft aan haar oordeel de volgende overwegingen ten grondslag gelegd:
 De overeengekomen bestemming van het gehuurde was grotendeels gericht op artikel 7:230a BW activiteiten (vier van de zeven activiteiten waren niet gericht op bedrijfsactiviteiten die onder het kleinhandelsbedrijf en onder het ambachtsbedrijf gebracht konden worden).
 Het aandeel in de omzet van bedrijfsactiviteiten die onder het kleinhandelsbedrijf en onder het ambachtsbedrijf gebracht konden worden was aanmerkelijk lager dan van de andere activiteiten.
 De oppervlakte van de gehuurde bedrijfsruimte die verband hield met activiteiten die niet waren gericht op bedrijfsactiviteiten die onder het kleinhandelsbedrijf en onder het ambachtsbedrijf konden worden gebracht waren groter dan de oppervlakte van de gehuurde bedrijfsruimte die wel onder die activiteiten gebracht konden worden.
 De rechtbank was van mening dat de activiteiten die bij artikel 7:290 BW bedrijfsruimte hoorden niet overheersten. Dit gold zowel als men het voor de verschillende activiteiten gebruikte oppervlak in aanmerking nam als wanneer de omzet die met de verschillende activiteiten gegenereerd werd in aanmerking werd genomen. Daarom was er geen sprake van 7:290 BW bedrijfsruimte. Noot 0c Welk element het zwaarste weegt moet veelal proefondervindelijk worden vastgesteld. Als het gehuurde bijvoorbeeld is verhuurd als antiekzaak en als opslagruimte en er vervolgens discussie ontstaat welk huurregime van toepassing is dan zal het meest overheersende element de doorslag geven. Zowel gebruik als oppervlakte kunnen hierbij een rol spelen. Als in dit voorbeeld het grootste gedeelte van de ruimte als opslagruimte wordt gebruikt, dan ligt het voor de hand dat het wettelijk regime van artikel 7:230a BW van toepassing is.
 Welke bedrijfsactiviteiten overheersen?
 In de zaak van ’t Sweiland heeft de rechtbank haar oordeel over de toepasselijkheid van het huurregime uitsluitend beantwoord aan de hand van de vraag welke bedrijfsactiviteiten overheersten. De rechtbank heeft onder meer geoordeeld dat 30-35% van de omzet van ’t Sweiland van kleinhandels- en ambachtsactiviteiten afkomstig is, zodat het regime van artikel 7:290 BW e.v. niet op deze situatie van toepassing is. De rechtbank heeft bij dit oordeel niet de plaatsgebondenheid van het bedrijf betrokken. Over de rol van de plaatsgebondenheid bij de bepaling van het toepasselijke huurregime wordt in dit hoofdstuk onder het kopje: “Plaatsgebondenheid” uitgebreid in gegaan. Hier wordt over de betekenis van deze term volstaan met de mededeling dat de plaats van het gehuurde en de met deze plaats verband houdende opgebouwde klantenkring een geldige reden kan zijn om de bedrijfsruimte onder het regime van artikel 7:290 BW e.v. te brengen. Als het betreffende bedrijf door de plaatsgebondenheid aan of in de buurt waar zij gesitueerd is voor het voortbestaan afhankelijk is van het (winkelend) publiek dat haar producten koopt of van haar diensten gebruik maakt, dan kan bij twijfel over de vraag of een bepaalde activiteit als uitoefening van een kleinhandelsbedrijf wordt beschouwd, de bedrijfsruimte, door gebondenheid aan de plaats waar zij is gelegen, onder het regime van artikel 7:290 BW e.v. worden gebracht.
 De rechtbank had in de zaak van ’t Sweiland de plaatsgebondenheid van het uitgeoefende bedrijf niet in zijn oordeel betrokken. Zoals boven al zijdelings opgemerkt speelt de plaatsgebondenheid slechts een rol als er twijfel bestaat over de vraag of een bepaalde bedrijfsactiviteit al dan niet in één van de rubrieken van artikel 7:290 BW kan worden ondergebracht (zie het onderdeel “Korte samenvatting van de categorieën van bedrijfsruimte als bedoeld in artikel 7:290 BW” van dit hoofdstuk). Als deze twijfel zich niet voordoet, hetzij omdat duidelijk is dat de bedrijfsuitoefening valt onder één van de rubrieken als genoemd in dit artikel (bijvoorbeeld een cafébedrijf), hetzij niet kan worden gebracht onder de rubrieken als genoemd in laatstgenoemde wet (zoals in de zaak van ’t Sweiland), dan kan de toets van plaatsgebondenheid buiten beschouwing blijven.
 Als er geen overheersend element is, kan de rechter kiezen uit de mogelijkheid die voor de huurder de meeste bescherming biedt. Dit gebeurde met betrekking tot de overeenkomst tot de exploitatieovereenkomst van een fietsenstalling bij een NS-station, die zowel zag op een huurovereenkomst betreffende bedrijfsruimte in de zin van artikel 7:290 e.v. BW en als een opdracht c.q. lastgeving in de zin van artikel 7:400 jo 7:414 BW. In rechtsoverweging 4.10 en 4.11 van het vonnis van de rechtbank Midden-Nederland van 18 oktober 2017 (ECLI:NL:RBMNE:2017:6219) worden overwegingen over de gemengde overeenkomst gegeven. In rechtsoverweging 4.13 wordt geoordeeld dat deze overeenkomsten niet kunnen worden gesplitst. In rechtsoverweging 4.16 stelt de rechter dat beide activiteiten elkaar in gelijke zin aanvullen, zodat noch de overeenkomst van opdracht/lastgeving ten aanzien van de stalling, noch de huurovereenkomst ten aanzien van de commerciële ruimte de ander overheerst. Bij de beoordeling welke (opzeggings)bepalingen dienen te prevaleren, die van opdracht/lastgeving of die van huur bedrijfsruimte ex artikel 7:290 BW, dient daarom naar het oordeel van de kantonrechter de opzeggingsbepaling die het meeste bescherming biedt aan de exploitant/huurder voor te gaan. Hier is de rechter kennelijk uitgegaan van de contra proferentem-regel. Die regel houdt in dat onduidelijkheden in het contract ten nadele van de opsteller van het contract dienen te worden uitgelegd.
 Het criterium van gebruik in overwegende mate
 In de zaak van ’t Sweiland heeft de rechtbank in haar oordeel over de toepasselijkheid van het huurregime vastgesteld dat het overgrote deel van de totale gehuurde oppervlakte uit loodsen bestaat. Van deze loodsen werd in betrekkelijk geringe mate in het kader van het ambachtsbedrijf gebruik van gemaakt. De loodsen werden immers voornamelijk voor andere doeleinden, in het bijzonder voor de winterstalling, gebruikt. Ook als men als maatstaf voor de bepaling van het geldende huurregime het ruimtelijk beslag van het gehuurde had genomen, dan was de rechtbank niet tot een ander oordeel gekomen. De rechtbank heeft in zijn oordeel een geldige maatstaf gehanteerd en is niet verplicht om het criterium van gebruik in overwegende mate voor beantwoording van onderhavige rechtsvraag tot uitgangspunt te nemen.
 Dat het gebruik van de gehuurde oppervlakte betekenis heeft wordt ook bevestigd in de uitspraak van de Hoge Raad van 5 november 1993 Noot 0d dat over de huur van een woning en praktijkruimte ging. De Hoge Raad oordeelde, dat het gehuurde slechts dan niet in zijn geheel als woonruimte aan te merken is, indien het, mede in aanmerking genomen de inrichting en hetgeen partijen omtrent het gebruik voor ogen stond, in overwegende mate voor een ander doel dan voor bewoning in gebruik is. Bij deze afweging komt in het bijzonder betekenis toe aan het vloeroppervlak en het aantal vertrekken.
 Het gerechtshof te Amsterdam had in haar arrest van 10 februari 2009 LJN: BI6413, gerechtshof Amsterdam, 200.013.296 ook de oppervlakte betrokken voor beantwoording van de vraag of een fietsenstalling met ruimte voor reparatie- en verkoop als 7:290-bedrijfsruimte beschouwd diende te worden. Er waren in dit geval twee overeenkomsten gesloten. Eén ten behoeve van de fietsenstalling en één ten behoeve van de reparatie/verkoopafdeling. De schriftelijke overeenkomsten ontbraken. De twee ruimten waren met elkaar verbonden door een nauwe doorgang. Het hof stelde dat eerst moest worden gekeken welke bestemming partijen bij aangaan van de overeenkomst hadden bedoeld. Het hof kwam voorts in rechtsoverweging 4.9 van dit arrest tot de conclusie dat de fietsenstalling door de reparatie/verkoopafdeling niet tot kon worden gepromoveerd van artikel 7:230a-bedrijfsruimte naar artikel 7:290-bedrijfsruimte . De oppervlakte van de fietsenstalling was het overheersend element, terwijl de toegankelijkheid van de verkoop/reparatieafdeling slechts was bereiken via de fietsenstalling of via en gewone voordeur met een steile trap; bovendien ontbrak een aparte verkoopruimte. Dat de omzet van de reparatie/verkoopafdeling groter is dan die van de fietsenstalling was volgens het hof onvoldoende om de ruimte als 7:290-ruimte te kwalificeren.
 Criterium over gebruik dat partijen bij het sluiten van de overeenkomst voor ogen hebben gestaan
 In de uitspraak van het gerechtshof te Amsterdam van 17 oktober 2007 LJN BC1293, Gerechtshof Amsterdam, 1905/06 ging het Gerechtshof allereerst na welk gebruik partijen voor ogen heeft gestaan. Dat het opschrift van de huurovereenkomst “huurovereenkomst bedrijfsruimte” vermeld is niet van belang, omdat het overeengekomen gebruik dat partijen bij het aangaan van de overeenkomst voor ogen hebben, bepalend is voor het huurregime waaronder de overeenkomst valt. Het gehuurde werd van meet af aan gebruikt met toestemming van de verhuurder als woon- en atelierruimte. Aangezien het woonelement ten aanzien van deze overeenkomst overheerst, was het gerechtshof van mening dat de regels over huurbescherming van woonruimte hier van toepassing zijn. Het Gerechtshof vond bovendien dat ten aanzien van een gedeelte van de ruimte geen specifieke bestemming kon worden toebedeeld en formuleerde dit als volgt: “De daartussen gelegen ruimte, het middendeel, is evenwel van een hybride karakter. Bezwaarlijk kan bijvoorbeeld het gebruik van de entree, de garderobe, de keuken of het toilet alleen aan het gebruik als woonruimte dan wel aan het gebruik als bedrijfsruimte worden toegerekend. Veeleer moet worden aanvaard dat voor dit middendeel heeft te gelden dat woon- en bedrijfsruimte een organisch geheel vormen. Dat betekent dat, alle oppervlakteberekeningen van partijen ten spijt, aan dit middengedeelte geen doorslaggevende betekenis toekomt bij de beoordeling van de kwestie die partijen verdeeld houdt”.
 Het hof te ’s-Gravenhage ging in haar arrest van 21 juli 2011 LJN: BR3070, gerechtshof ‘s-Gravenhage, 200.047.591/01 bij een verhuurd gebouwencomplex met verschillende bestemmingen er ook van uit dat de inrichting en het gebruik dat partijen bij aanvang van de overeenkomst voor ogen hebben gestaan van belang was bij de bepaling van het huurregime. In deze zaak kwam het hof in verband met dit criterium tot de conclusie dat er geen sprake was van 7:290 BW-bedrijfsruimte.
 In het arrest van de Hoge Raad van 22 oktober 1999 Noot 0e vond de Hoge Raad dat de rechtbank niet strijdig met het geldende recht had geoordeeld door een sportterrein met kantine niet als bedrijfsruimte in de zin van artikel 7:290 BW te beschouwen nu partijen in de huurovereenkomst voor ogen heeft gestaan dat het terrein is gehuurd met het doel gelegenheid te bieden tot het beoefenen van sport. Aan het feit dat de kantine voor de financiering van deze activiteiten van de huurder van essentieel belang was werd geen doorslaggevend gewicht toegekend.
 Een voorbeeld van een gemengde overeenkomst waarbij aan de oppervlakte geen doorslaggevende betekenis werd toegekend, maar meer werd gekeken naar het gebruik van het gehuurde dat partijen bij aanvang van de overeenkomst voor ogen heeft gestaan, wordt gegeven in een vonnis van 29 oktober 2014 van de rechtbank Zeeland-West-Brabant ( ECLI:NL:RBZWB:2014:7142 ).
 Er speelde hier meer kwesties. Ik concentreer mij op de discussie omtrent het huurregime. De zaak ging om het volgende: tussen partijen waren twee huurovereenkomsten gesloten, waarbij kantoorruimte en woonruimte was verhuurd. Het betrof hier dus twee afzonderlijke overeenkomsten: een overeenkomst specifiek gericht op kantoorruimte en acht woonruimten en één overeenkomst ten behoeve van zestien appartementen. De woonruimte was verhuurd ten behoeve van het verlenen van zorg en het verschaffen van woonruimten aan de ‘cliënten’ van huurder’.
 De huurovereenkomst heeft als titel ‘Huurovereenkomst kantoorruimte en andere bedrijfsruimte (...)’. In artikel 1.2 van dat contract is opgenomen dat ‘het gehuurde uitsluitend zal worden bestemd om te worden gebruikt als kantoorruimte en voor activiteiten overeenkomstig de doelstellingen van de huurder, meer in het bijzonder het verlenen van zorg en het verschaffen van woonruimten aan de ‘cliënten’ van huurder’ (...).
 De huurder wenste het huurrecht woonruimte van toepassing te verklaren op de woonruimte, omdat de huur op basis van het puntensysteem lager was dan de overeengekomen huurprijs.
 De verhuurder legde eerst de zaak ter beoordeling van de Huurcommissie neer. De Huurcommissie verklaarde het verzoek niet ontvankelijk, waarbij het argument dat voor dit onderwerp van belang is als volgt luidde: de bedoeling van partijen is van belang (...) Naar het oordeel van de Huurcommissie betreft de huurovereenkomst de huur van één onroerende zaak waarin de huurder ‘beschermd wonen’ voor haar cliënten aanbiedt en zelf kantoorruimte gebruikt. Het gaat daarbij om een woonvorm waar een onverbrekelijk verband is tussen het in gebruik verstrekken van woonruimte en de dienstverlening van (...) zorgservice aan de cliënten van huurder, de bewoners van de afzonderlijke woonruimten. De Huurcommissie is van oordeel dat het gebruik van deze onroerende zaak, woonruimte met kantoorruimte, in combinatie met het verlenen van zorg geen woonruimte is als bedoeld in artikel 7:233 BW e.v. en daarom buiten de werking van het huurrecht voor woonruimte valt. Daaruit volgt dat de huurder niet-ontvankelijk is in zijn verzoek (...)”.
 De huurder stelde beroep in tegen deze uitspraak ex artikel 7:262 BW e.v. Naar de mening van de huurder zou het gehuurde primair als woonruimte aangemerkt dienen te worden, omdat naar de mening van de huurder het element woonruimte overheersend is.
 Subsidiair is de huurder van mening dat voor zover mocht worden geoordeeld dat op de huurovereenkomst kantoorruimte het huurrechtregime niet geheel van toepassing is, maar ook het huurrechtregime van artikel 7:230a BW, dan dient deze overeenkomst te worden gesplitst in een huurovereenkomst voor woonruimte ex artikel 7:232 e.v. BW en een huurovereenkomst voor kantoorruimte ex artikel 7:230 BW.
 De verhuurder is van mening dat het huurregime ex artikel 7:230a-bedrijfsruimte van toepassing is. Het gehuurde is verbouwd met gebruikmaking van een door de gemeente Tilburg verleende bouwvergunning ten behoeve van paramedische zorg, waaruit blijkt dat het bij de totstandkoming van de huurovereenkomsten de bedoeling van partijen bij de totstandkoming van de huurovereenkomsten was om een woon-/zorgcomplex te realiseren en niet een aantal woonruimten. In de praktijk verleent huurder in het complex ook daadwerkelijk zorg en in het kader van die zorg laat zij haar cliënten ter plaatse wonen. Dit laatste blijkt met name uit het feit dat er, om voor bewoning in het kader van de zorg in aanmerking te willen komen, sprake dient te zijn van een geldig indicatiebesluit van het CIZ of Bureau Jeugdzorg. Er worden ook geen wooneenheden verhuurd aan niet-patiënten van huurder.
 De kantonrechter gaat in alinea 3.7.1 van haar vonnis uit van de door de verhuurder weergegeven invulling van de huurovereenkomst. Daarbij merkte de rechter nog op:
 Huurder gebruikt het gehuurde overeenkomstig haar doelstelling, kortweg: het onderdak bieden en begeleiding geven aan personen die dat behoeven en in dat verband een CIZ-indicatie hebben ontvangen.
 Het gehuurde is met het oog op de gebruikswensen van huurder voorzien van verschillende kantoor-, en woonruimten, maar ook van een gezamenlijke eetruimte, die functioneel met elkaar verbonden zijn.
 Partijen zijn één huurprijs overeengekomen voor het gehele complex door een huurprijs per vierkante meter te bepalen, dus zonder onderscheid te maken tussen kantoorruimte en woonruimte.
 Partijen hebben, door de prijs per vierkante meter af te spreken, de mogelijkheid gecreëerd om – naar behoefte van [eiseres] – de ruimte anders in te delen.
 De aanvankelijke indeling is na het sluiten van de huurovereenkomsten ook daadwerkelijk gewijzigd in de indeling na oplevering en ingebruikname.
 Er is geen rekening gehouden met andere gebruikers in de toekomst, zoals de verhuur van woonruimte aan anderen dan cliënten van de huurder.
 Deze sterke verbinding tussen de inrichting van het gehuurde en het gebruik als opvang voor begeleid wonen door huurder, maken volgens de kantonrechter dat partijen niet het oog hebben gehad op huur/verhuur van – afzonderlijk – woonruimte en kantoorruimte. Het ging exclusief om verhuur aan een instelling in het kader van begeleid wonen.Naar het oordeel van de kantonrechter is het gehuurde als een samenhangend woon- zorgcomplex te beschouwen dat als één geheel aan huurder is verhuurd. Het feit dat de contractuele verhouding in twee afzonderlijke overeenkomsten is ondergebracht waarbij de ene Huurovereenkomst Kantoorruimte en de andere Huurovereenkomst Woonruimte ten titel draagt, maakt dat niet anders, nu dat niet het uitgangspunt moet zijn.
 Het feit dat er twee overeenkomsten afzonderlijk zijn gesloten staat er inderdaad niet aan in de weg door de twee overeenkomsten tezamen te beoordelen voor wat betreft het toepasselijke huurregime. Dit bleek ook uit het eerder weergeven arrest van het gerechtshof te Amsterdam van 10 februari 2009 ( LJN: BI6413, gerechtshof Amsterdam, 200.013.296 ). Dat verschillende huurovereenkomsten in het kader van één verhuring tezamen beoordeeld dienen te worden, lijkt mij logisch. Als het anders zou liggen, dan zouden partijen eenvoudig de beschermende bepalingen van een bepaald huurregime kunnen ontduiken door bewust verhuurde ruimte in verschillende delen op te knippen. Het is uiteraard niet de bedoeling van het wettelijke systeem dat partijen door een handigheidje het huurregime kunnen beïnvloeden.
 Aan omzetcijfers kan een indicatieve waarde worden gegeven. Aan omzetcijfers kan het relatieve belang aan een bepaalde activiteit worden gekoppeld. Zo werd in de uitspraak van de garderobe in het Kurhaus aan de hand van de omzetcijfers geoordeeld dat activiteiten omtrent garderobe in overwegende mate het gebruik van het gehuurde bepaalde. Door de verkoop van producten, die ongeveer een kwart van de inkomsten van de garderobe genereerden, kon het gehuurde niet als 7:290 BW ruimte worden gekwalificeerd. Noot 1
 Het Hof te ’s-Hertogenbosch achtte in haar arrest van 19 november 1981 Noot 1a een kleiduiven schietbaan met bijbehorende ‘kantine”als bedrijfsruimte in de zin van artikel 7:290 BW . Mr Huydecoper merkt in zijn conclusie terecht op dat: ”het zal iedereen duidelijk zijn dat bij een object als dit de oppervlakte die (alleen) voor de kleiduivensport wordt gebruikt, aanzienlijk groter moet zijn dan de oppervlakte die door de ‘kantine’ in beslag wordt genomen; en het zal tegelijk duidelijk zijn dat men zich niet op het verschil in oppervlakte moet ‘blindstaren’”.
 Uit bovengenoemde uitspraken volgt dat er geen algemeen geldende factor bestaat, die onder alle omstandigheden kan dienen voor een antwoord op de vraag of een bedrijfsruimte al dan niet onder artikel 7:290 BW valt. De A.G. Mr Huydecoper komt in zijn conclusie bij arrest van de Hoge Raad van 12 mei 2006 Noot 1b tot eenzelfde oordeel:“Onder omstandigheden kunnen voor de hand liggende factoren als oppervlakte (verhoudingen) en economisch resultaat van de verschillende activiteiten, van (aanzienlijk) belang zijn; maar in andere omstandigheden komt aan die gegevens geen of weinig gewicht toe en spelen andere omstandigheden de doorslaggevende rol’.
 Huurgeschil.nl is daarom van mening dat de huurder die het gehuurde onder artikel 7:290 BW wenst te brengen dient aan de hand van bovenstaande criteria nauwkeurig dient te beargumenteren dat het gehuurde onder laatstgenoemd huurregime kan worden gebracht. Kan geen van deze criteria worden toegepast op de bewuste gehuurde ruimte, dan moet er ernstig rekening mee worden gehouden dat de gehuurde ruimte niet onder de regeling van artikel 7:290 BW e.v..