text:
Mikuláš IV. Druget(h) (maď. IV. Drugeth Miklós) bol príslušník rodu Drugetovcov.
 Matka Klára Bátoriová mu zomrela vo Viedni pri pôrode (1546), keď sprevádzala muža Štefana IV. na ceste za kráľom Ferdinandom. Ten sa mu stal krstným otcom a vymenoval svoje krstňa za zemplínskeho župana. Už ako 15-ročný mladík sa zúčastnil v Zemplíne na stoličnej kongregácii zemplínskych zemanov za účelom prípravy vojska pre kráľa Ferdinanda. Toto vojsko malo za cieľ zničiť odboj proti kráľovi, ktorý viedol veliteľ František Német. Po nešťastnej smrti svojho otca Štefana IV. (1555) sa ešte nemohol stať županom, preto panovník Ferdinand vymenoval Mikuláša z Perína ako zastupujúceho župana. V roku 1558 ho zastupoval Matej Wicmandi, ako je to určené v kráľovskej menovacej listine kráľa Ferdinanda: „ Ustanovujem Ťa spolu s manželkou, deťmi a so vznešeným Mikulášom z Humenného, ktorému ty budeš patrónom a verným tútorom.“ Aby mohol vykonávať túto funkciu, musel zložiť pred zástupcami stolice predpísanú prísahu, ako je to aj zaznamenané: „V pondelok pred sviatkom sv. Mikuláša biskupa, na majetku Trhovište, roku 1558. Pán Matej Wicmándy v prítomnosti vznešeného Mikuláša, syna Štefana Drugetha z Humenného, zvolený za zákonitého župana v zmysle zákonitých listov najjasnejšieho uhorského kráľa, jeho cisárskeho majestátu, zložil prísahu, Vivat!“
 Na inaugurácii Maximiliána II. za uhorského kráľa sa zúčastňovali aj zástupcovia Zemplínskej župy a v análoch sa udáva: „Gabriel z Perína prišiel so 118 jazdcami, Ján Alagi s 28, Mikuláš z Humenného, najvyšší župan s 30-timi jazdcami. Navyše Gabriel z Perína niesol pred kráľom meč v pošve sv. Štefana.“
 Matej Vicmandy odovzdal 2. januára v roku 1570 správu Zemplínskej stolice Mikulášovi IV. Do toho úradu bol uvedený čanádskym biskupom Baltazárom Melegom a leleským prepoštom. Pri tejto príležitosti bol zvolený aj nový podžupan Šimon Alpari z Boľu a notár Peter z Čičaroviec. Táto udalosť spôsobila veľkú radosť, o čom svedčí nasledujúci zápis: „Radosť prítomných stavov bola taká veľká, že darovali z tisíc florénovej zbierky, určenú pre jeho cisársko-kráľovský majestát z titulu pôžičky pre vojnové potreby, sto zlatých na zaplatenie výkupného za Štefana Krušica, utrápeného nedôstojným zajatím u barbarov a na jeho návrat späť do vlasti, len aby urobili tento deň čo najviac pamätným v dejinách stolice.“ Kráľ Maximilián IV. na toto veľkodušné gesto Zemplínskej stolice reagoval tým, že slávnostne zveril županovi Mikulášovi IV. a jeho potomkom privilégium usporadúvať trhy v mestečku Zemplín.
 V roku 1575 Mikuláš IV. Druget znova opravil hrad Brekov, o čom svedčí aj doklad, že Ján Zápoľský sa po prehratej bitke pri Tokaji uchýlil na tomto hrade.
 Drugetovci
 Slovenskí šľachtici
 Uhorskí šľachtici
 Narodenia v 16. storočí
 Úmrtia v 16. storočí


type: wikipedia

text:
RNDr. Ľudmila Pajdušáková, CSc. (* 29. jún 1916, Radošovce – † 5. október 1979, Vyšné Hágy) bola slovenská astronómka a fyzička.
 Životopis
 Študovala na Reálnom gymnáziu v Kláštore pod Znievom, neskôr v rokoch 19351936 na súkromnom učiteľskom ústave získala kvalifikáciu pomocnej učiteľky. Vyučovala na ľudovej škole vo Vinosadoch (19361937), v Slepčanoch (19371939), na Meštianke v Štiavniku (19391940), v Brvništi (19401942) a v Trenčianskej Teplej (19421944). Od 1. 7. 1944 začala pracovať v Štátnom observatóriu na Skalnatom Plese. Astronómiu študovala na Prírodovedeckej fakulte UK v Bratislave. Pajdušáková sa systematicky venovala pozorovaniu meteorov, predovšetkým rojových. Zbierka snímok v roku 1946 vyše 11 000 meteorov na 10 000 snímkach – priemerná expozícia 1 meteoru 30 hodín, bola v tomto období povojnových rokov najpočetnejšia po harvardskej. Najvýraznejšie pozorovateľské úspechy dosiahla pri objavoch komét. Dátum objavu a medzinárodné označenie komét objavených Ľ. Pajdušákovou:
 30. 5. 1946 ... 1946 d ... 1946 II Pajdušáková–Rotbart–Weber
 13. 3. 1948 ... 1948 d ... 1948 V Pajdušáková–Mrkos
 6. 12. 1948 ... 1948 n ... 1948 XII P/Honda–Mrkos–Pajdušáková
 4. 2. 1951 ... 1951 a ... 1951 II Pajdušáková
 3. 12. 1953 ... 1953 h ... 1954 II Pajdušáková
 Ľ. Pajdušáková sa pričinila aj o zavedenie pozorovania a určovania polôh asteroidov. Od r. 1958, kedy nastúpila do funkcie riaditeľky Astronomického ústavu SAV, sa venovala štúdiu atmosféry Slnka, periodicity a variability slnečnej činnosti. Publikovala do 20 pôvodných vedeckých prác, desiatky odborných prác a viac ako 100 prác vedecko-popularizačného charakteru. V rokoch 19611963 bola členkou Svetovej rady mieru a v r. 19621974 predsedníčkou Slovenskej astronomickej spoločnosti pri SAV. V r. 1967 bola zvolená za členku Medzinárodnej astronomickej únie. V mnohých internetových zdrojoch je ako dátum jej úmrtia uvedený 6. október 1979, podľa úmrtného listu však zomrela 5. októbra 1979 vo Vyšných Hágoch.
 V deň 100. výročia narodenia, 29. júna 2016, jej bola v rodnej obci Radošovce odhalená pamätná tabuľa.
 Na jej počesť je pomenovaná planétka (3636) Pajdušáková.
 Referencie
 Externé odkazy
 Slovenskí astronómovia
 Objavitelia komét
 Absolventi Prírodovedeckej fakulty Univerzity Komenského
 Slovenskí fyzici
 Ženy vo fyzike
 Ženy v astronómii
 Osobnosti z Radošoviec (okres Skalica)


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 31998L0053
 Richtlinie 98/53/EG der Kommission vom 16. Juli 1998 zur Festlegung von Probenahmeverfahren und Analysemethoden für die amtliche Kontrolle bestimmter Lebensmittel auf Einhaltung der Höchstgehalte für Kontaminanten (Text von Bedeutung für den EWR)
 Amtsblatt Nr. L 201 vom 17/07/1998 S. 0093 - 0101
 RICHTLINIE 98/53/EG DER KOMMISSION vom 16. Juli 1998 zur Festlegung von Probenahmeverfahren und Analysemethoden für die amtliche Kontrolle bestimmter Lebensmittel auf Einhaltung der Hoechstgehalte für Kontaminanten (Text von Bedeutung für den EWR) DIE KOMMISSION DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFTEN -gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Gemeinschaft,gestützt auf die Richtlinie 85/591/EWG des Rates vom 20. Dezember 1985 zur Einführung gemeinschaftlicher Probenahmeverfahren und Analysemethoden für die Kontrolle von Lebensmitteln (1), insbesondere auf Artikel 1,in Erwägung nachstehender Gründe:Die Verordnung (EG) Nr. 1525/98 der Kommission vom 16. Juli 1998 zur Änderung der Verordnung (EG) Nr. 194/97 zur Festsetzung der zulässigen Hoechstgehalte an Kontaminanten in Lebensmitteln (2) legt Hoechstgehalte für Aflatoxine in einigen Lebensmitteln fest.Mit der Richtlinie 93/99/EWG des Rates vom 29. Oktober 1993 über zusätzliche Maßnahmen im Bereich der amtlichen Lebensmittelüberwachung (3) wurde eine Regelung über Qualitätsnormen für die von den Mitgliedstaaten mit der amtlichen Lebensmittelüberwachung betrauten Laboratorien eingeführt.Die Probenahme spielt eine sehr wichtige Rolle für die Zuverlässigkeit der Bestimmung des Gehalts an Aflatoxinen, die im allgemeinen in den Partien sehr ungleichmäßig verteilt sind.Es ist notwendig, die allgemeinen Kriterien festzulegen, denen die Analysemethoden genügen müssen, damit die mit der Kontrolle beauftragten Laboratorien Analysemethoden verwenden, die die gleichen Zuverlässigkeitsbedingungen erfuellen.Die Bestimmungen für das Probenahmeverfahren und die Analysemethoden werden nach dem heutigen Kenntnisstand festgesetzt und können entsprechend dem wissenschaftlich-technischen Fortschritt angepaßt werden.Die von den zuständigen Behörden zur Zeit angewandten Probenahmeverfahren sind von Mitgliedstaat zu Mitgliedstaat recht unterschiedlich. Da die zuständigen Behörden in bestimmten Mitgliedstaaten nicht in der Lage sind, alle Bestimmungen dieser Richtlinie kurzfristig anzuwenden, sollte ein angemessener Zeitraum festgesetzt werden, innerhalb dessen diese Bestimmungen anzuwenden sind.Die Mitgliedstaaten müssen ihre Probenahmeverfahren schrittweise ändern, um nach Ablauf des Umsetzungszeitraums die in den Anhängen dieser Richtlinie verankerten Bestimmungen zu erfuellen. Zu diesem Zweck empfiehlt es sich, die Anwendung dieser Bestimmungen mit den Mitgliedstaaten regelmäßig zu prüfen.Die in dieser Richtlinie vorgesehenen Maßnahmen entsprechen der Stellungnahme des Ständigen Lebensmittelausschusses -HAT FOLGENDE RICHTLINIE ERLASSEN:Artikel 1 Die Mitgliedstaaten tragen dafür Sorge, daß die Probenahme für die amtliche Kontrolle von Lebensmitteln auf Einhaltung der Aflatoxinhöchstgehalte nach den in Anhang I dieser Richtlinie beschriebenen Verfahren durchgeführt wird.Artikel 2 Die Mitgliedstaaten tragen dafür Sorge, daß die Probenvorbereitung und die verwendete Analysemethode für die amtliche Kontrolle von Lebensmitteln auf Einhaltung der Aflatoxinhöchstgehalte die in Anhang II dieser Richtlinie beschriebenen Kriterien erfuellen.Artikel 3 Die Mitgliedstaaten erlassen die erforderlichen Rechts- und Verwaltungsvorschriften, um dieser Richtlinie bis spätestens 31. Dezember 2000 nachzukommen. Sie unterrichten die Kommission unverzüglich davon.Wenn die Mitgliedstaaten Vorschriften nach Absatz 1 erlassen, nehmen sie in den Vorschriften selbst oder durch einen Hinweis bei der amtlichen Veröffentlichung auf diese Richtlinie Bezug. Die Mitgliedstaaten regeln die Einzelheiten dieser Bezugnahme.Artikel 4 Diese Richtlinie tritt am zwanzigsten Tag nach ihrer Veröffentlichung im Amtsblatt der Europäischen Gemeinschaften in Kraft.Diese Richtlinie ist an alle Mitgliedstaaten gerichtet.Brüssel, den 16. Juli 1998Für die KommissionFranz FISCHLERMitglied der Kommission(1) ABl. L 372 vom 31. 12. 1985, S. 50.(2) Siehe Seite 43 dieses Amtsblatts.(3) ABl. L 290 vom 24. 11. 1993, S. 14.ANHANG I Probenahmeverfahren für die amtliche Kontrolle des Aflatoxingehalts bestimmter Lebensmittel 1. Zweck und Anwendungsbereich Diese Arbeitsvorschrift beschreibt das Verfahren für die Entnahme von Proben für die amtliche Bestimmung des Aflatoxingehalts von Lebensmitteln. Die mit diesem Verfahren gewonnenen Sammelproben sind als repräsentativ für die betreffenden Partien anzusehen. Die bei der Analyse der Laborproben festgestellten Befunde geben Aufschluß darüber, ob die in der Verordnung (EG) Nr. 1525/98 festgesetzten Hoechstgehalte eingehalten wurden.2. Begriffsbestimmungen >PLATZ FÜR EINE TABELLE>3. Allgemeine Bestimmungen 3.1. Personal Die Probenahme wird von einer nach innerstaatlichem Recht des Mitgliedstaats bevollmächtigten Person vorgenommen.3.2. Material, dem Proben zu entnehmen sind Jede zu kontrollierende Partie ist einzeln zu beproben. Große Partien werden nach den in Nummer 5 dieses Anhangs genannten Vorschriften in Teilpartien aufgeteilt, die einzeln zu beproben sind.3.3. Vorsichtsmaßregeln Bei der Probenahme und der Zusammenstellung der Laborproben sind Vorsichtsmaßregeln zu treffen, um zu verhindern, daß sich der Aflatoxingehalt verändert, die Analysen verfälscht werden oder die Repräsentativität der Sammelproben beeinträchtigt wird.3.4. Einzelproben Sie sind möglichst an verschiedenen, über die ganze Partie oder Teilpartie verteilten Stellen zu entnehmen. Abweichungen von dieser Regel sind in dem Protokoll gemäß Nummer 3.8 zu vermerken.3.5. Herstellung der Sammelprobe und der Laborproben (Teilproben) Die Sammelprobe wird durch Vereinigen und Vermischen der Einzelproben hergestellt. Nach dem Vermischen wird die Sammelprobe nach den besonderen Bestimmungen der Nummer 5 des Anhangs in gleiche Teilproben aufgeteilt.Das Vermischen ist notwendig, damit sichergestellt ist, daß jede Teilprobe Anteile der gesamten Partie oder Teilpartie enthält.3.6. Parallelproben Von der homogenisierten Laborprobe sind Parallelproben für Bestätigungs-, Handels- (Rechtfertigungs-) und Vergleichszwecke zu entnehmen, soweit dieses Verfahren den Rechtsvorschriften des Mitgliedstaats entspricht.3.7. Verpackung und Versand der Laborproben Jede Laborprobe wird in ein sauberes, inertes Behältnis verbracht, das angemessenen Schutz gegen Verschmutzung und Beschädigung beim Transport bietet. Alle notwendigen Vorkehrungen sind zu treffen, um zu verhindern, daß sich die Zusammensetzung der Laborprobe während des Transports oder der Lagerung ändert.3.8. Verschließen und Kennzeichnen der Proben Jede amtliche Probe wird am Ort der Entnahme gemäß den Vorschriften des Mitgliedstaats versiegelt und gekennzeichnet. Über jede Probenahme ist ein Protokoll zu führen, aus dem die Identität der bemusterten Partie eindeutig hervorgeht, wobei Datum und Ort der Probenahme sowie sämtliche zusätzlichen Informationen, die für den Analytiker von Nutzen sein können, zu vermerken sind.4. Erläuternde Bestimmungen 4.1. Verschiedene Arten von Partien Die Lebensmittel können als Schüttgut, in Containern oder in Einzelverpackungen (Säcken, Beuteln, Einzelhandelspackungen usw.) gehandelt werden. Das Probenahmeverfahren ist für jede Art der Aufmachung der Erzeugnisse anwendbar.Unbeschadet der besonderen Vorschriften gemäß Nummer 5 dieses Anhangs kann zur Beprobung von Partien in Einzelverpackungen (Säcken, Beuteln, Einzelhandelspackungen usw.) folgende Formel verwendet werden:Auswahlsatz:>NUM>Gewicht der Partie × Gewicht der Einzelprobe>DEN>Gewicht der Sammelprobe × Gewicht einer Einzelverpackung- Gewicht: in kg auszudrücken.Auswahlsatz: jeder . . .-te Sack oder Beutel, aus dem eine Einzelprobe gezogen werden muß (Dezimalzahlen sind auf die nächste ganze Zahl zu runden).4.2. Größe der Einzelprobe Die Größe der Einzelprobe beträgt rund 300 g, soweit in Nummer 5 dieses Anhangs nicht anders definiert. Bei Partien in Einzelhandelspackungen hängt die Größe der Einzelprobe von der Größe der Einzelhandelspackung ab.4.3. Anzahl der Einzelproben für Partien < 15 Tonnen Die Anzahl der zu entnehmenden Einzelproben ist proportional zur Partiegröße und beträgt mindestens 10, höchstens aber 100, soweit in Nummer 5 dieses Anhangs nicht anders definiert. Die in folgender Tabelle angegebenen Zahlen können zur Bestimmung der Zahl der zu entnehmenden Einzelproben verwendet werden:>PLATZ FÜR EINE TABELLE>5. Spezifische Bestimmungen 5.1. Allgemeine Übersicht über das Probenahmeverfahren für Erdnüsse, Schalenfrüchte, Trockenfrüchte und Getreide >PLATZ FÜR EINE TABELLE>5.2. Erdnüsse, Pistazien und Paranüsse Getrocknete Feigen Getreide (Partien ≥ 50 Tonnen) 5.2.1. Probenahmeverfahren- Unter der Bedingung, daß die Teilpartien physisch getrennt werden können, muß jede Partie gemäß der Tabelle 2 unter Nummer 5.1 in Teilpartien aufgeteilt werden. Da die Partiegröße nicht immer ein exaktes Vielfaches der Größe der Teilpartien ist, darf die Größe der Teilpartien die genannte Größe um höchstens 20 % überschreiten.- Jede Teilpartie ist getrennt zu beproben.- Zahl der Einzelproben: 100. Für Partien < 15 Tonnen hängt die Anzahl der zu entnehmenden Einzelproben vom Partiegewicht ab und beträgt mindestens 10 und höchstens 100 (vgl. Nr. 4.3 dieses Anhangs).- Sammelprobengewicht = 30 kg, ausreichend durchmischt, vor dem Mahlen in drei gleich große Teilproben von je 10 kg aufzuteilen. (Die Teilung in drei Teilproben ist nicht notwendig im Fall von Erdnüssen, Schalenfrüchten und getrockneten Früchten, die einer weiteren Sortierung oder anderen physikalischen Verfahren unterzogen werden, und bei einer vorhandenen Laborausstattung, mit der eine 30-kg-Probe homogenisierbar ist. Liegt das Sammelgewicht < 10 kg, ist diese nicht in drei Teilproben zu unterteilen.- Laborprobe: Teilprobe von 10 kg (zur gründlichen Homogenisierung ist jede Teilprobe gemäß den Bestimmungen des Anhangs II einzeln fein zu vermahlen und gründlich zu durchmischen).- Ist es nicht möglich, das vorstehend beschriebene Probenahmeverfahren anzuwenden, da sich aus einer Beschädigung der Partie wirtschaftliche Folgen (in Zusammenhang mit der Art der Verpackung, der Transportweise usw.) ergeben würden, so kann ein alternatives Probenahmeverfahren angewendet werden, vorausgesetzt dieses ist so repräsentativ wie möglich und wird umfassend beschrieben und dokumentiert.5.2.2. Akzeptanz einer Partie oder Teilpartie- Für Erdnüsse, Schalenfrüchte und getrocknete Früchte, die einer Sortierung oder einem anderen physikalischen Verfahren unterzogen werden:- Akzeptanz, wenn die Sammelprobe oder der Durchschnitt der Teilproben den Hoechstgehalt nicht überschreitet;- Zurückweisung, wenn die Sammelprobe oder der Durchschnitt der Teilproben den Hoechstgehalt überschreitet.- Für Erdnüsse, Schalenfrüchte, getrocknete Früchte und für Getreide, die für den direkten Verzehr oder zur Verwendung als Lebensmittelzutat bestimmt sind:- Akzeptanz, wenn keiner der Teilprobenbefunde den Hoechstgehalt überschreitet;- Zurückweisung, wenn der Hoechstgehalt von einem oder mehreren Teilprobenbefunden überschritten wird.- Im Fall einer Sammelprobe < 10 kg:- Akzeptanz, wenn die Probe den Hoechstgehalt nicht überschreitet;- Zurückweisung, wenn die Probe den Hoechstgehalt überschreitet.5.3. Schalenfrüchte mit Ausnahme von Erdnüssen, Pistazien und Paranüssen Getrocknete Früchte mit Ausnahme von Feigen Getreide (Partien < 50 Tonnen) 5.3.1. ProbenahmeverfahrenFür diese Produkte kann das in Nummer 5.2.1 vorgesehene Probenahmeverfahren angewandt werden. Angesichts der vergleichsweise seltenen Kontamination dieser Produkte und/oder der neueren Verpackungsarten, in denen die Produkte gehandelt werden, können aber auch einfachere Probenahmeverfahren angewendet werden.Für Getreidepartien < 50 Tonnen kann ein Probenahmeverfahren angewendet werden, das - abhängig vom Gewicht der Partien - aus 10 bis 100 Einzelproben von jeweils 100 Gramm besteht, deren Sammelprobe zwischen 1 und 10 kg ergeben sollte. Die nachstehende Tabelle zeigt die Zahl der zu entnehmenden Einzelproben.>PLATZ FÜR EINE TABELLE>5.3.2. Akzeptanz einer Partie oder TeilpartieSiehe Nummer 5.2.2.5.4. Milch 5.4.1. ProbenahmeverfahrenProbenahme mit Hilfe des Verfahrens gemäß der Entscheidung 91/180/EWG der Kommission vom 14. Februar 1991 zur Festlegung bestimmter Analyse- und Testverfahren für Rohmilch und wärmebehandelte Milch (1):- Zahl der Einzelproben: mindestens 5;- Größe der Sammelprobe: mindestens 0,5 kg oder Liter.5.4.2. Akzeptanz einer Partie oder Teilpartie- Akzeptanz, wenn die Probe den Hoechstgehalt nicht überschreitet;- Zurückweisung, wenn die Probe den Hoechstgehalt überschreitet.5.5. Abgeleitete Erzeugnisse und zusammengesetzte Lebensmittel 5.5.1. Milchprodukte5.5.1.1. ProbenahmeverfahrenProbenahme mit Hilfe des Verfahrens gemäß der Richtlinie 87/524/EWG der Kommission vom 6. Oktober 1987 zur Festlegung der Gemeinschaftsmethoden für die Probenahme von Dauermilcherzeugnissen (2).Zahl der Einzelproben: mindestens 5.Für andere Milchprodukte ist ein gleichwertiges Probenahmeverfahren zu verwenden.5.5.1.2. Akzeptanz einer Partie oder Teilpartie- Akzeptanz, wenn die Probe den Hoechstgehalt nicht überschreitet;- Zurückweisung, wenn die Probe den Hoechstgehalt überschreitet.5.5.2. Andere abgeleitete Erzeugnisse mit sehr kleiner Teilchengröße, z. B. Mehl, Feigenpaste, Erdnußbutter (homogene Aflatoxinverteilung)5.5.2.1. Probenahmeverfahren- Zahl der Einzelproben: 100. Bei Partien von < 50 Tonnen liegt die Anzahl der Einzelproben abhängig von der Größe der Partien zwischen 10 und 100 (siehe Tabelle 3 unter Nummer 5.3.1 dieses Anhangs).- Das Gewicht der Einzelprobe liegt bei rund 100 Gramm. Im Fall von Partien in Einzelhandelspackungen hängt das Gewicht der Einzelprobe vom Gewicht der Einzelhandelspackung ab.- Sammelprobengewicht = 1 bis 10 kg, ausreichend durchmischt.5.5.2.2. Anzahl der zu entnehmenden Proben- Die Anzahl der Proben hängt vom Partiegewicht ab. Große Partien sind nach den unter Nummer 5.2 für Getreide genannten Vorschriften in Teilpartien aufzuteilen.- Jede Teilpartie ist einzeln zu bemustern.5.5.2.3. Akzeptanz einer Partie oder Teilpartie- Akzeptanz, wenn die Probe den Hoechstgehalt nicht überschreitet;- Zurückweisung, wenn die Probe den Hoechstgehalt überschreitet.5.6. Andere abgeleitete Erzeugnisse mit verhältnismäßig großer Teilchengröße (heterogene Aflatoxinverteilung) Probenahme und Akzeptanz nach den unter den Nummern 5.2 und 5.3 dieses Anhangs für landwirtschaftliche Rohstoffe festgelegten Bestimmungen.(1) ABl. L 93 vom 13. 4. 1991, S. 1.(2) ABl. L 306 vom 28. 10. 1987, S. 24.ANHANG II Probebereitung und Kriterien für die Analyseverfahren zur amtlichen Kontrolle der Aflatoxingehalte in bestimmten Lebensmitteln 1. Einleitung 1.1. Vorsichtsmaßnahmen Während des Verfahrens sollte Tageslichteinstrahlung soweit wie möglich vermieden werden, da Aflatoxin unter Einfluß von ultraviolettem Licht langsam zerfällt. Da die Verteilung von Aflatoxin nicht homogen ist, sollten die Proben besonders sorgfältig vorbereitet und homogenisiert werden.Alles dem Labor zugesandte Material ist für die Vorbereitung des Versuchsmaterials zu verwenden.1.2. Berechnung des Verhältnisses Schale/Kern bei ganzen Nüssen Die mit der Verordnung (EG) Nr. 1525/98 festgesetzten Aflatoxinhöchstgehalte beziehen sich auf den eßbaren Teil.Die Aflatoxinwerte im eßbaren Teil können folgendermaßen bestimmt werden:- Die ganze Nuß "in der Schale" wird geschält und der Aflatoxinwert des eßbaren Teils bestimmt;- die ganze Nuß "in der Schale" wird für die Probebereitung verwendet. Für das Probenahme- und Analyseverfahren muß das Gewicht des Nußkerns in der Gesamtprobe daher geschätzt werden. Das Gewicht des Nußkerns in der Gesamtprobe wird nach Festlegung eines geeigneten Faktors für das Verhältnis Kern/Schale bei ganzen Nüssen geschätzt. Mit Hilfe dieses Verhältnisses wird der Anteil Kern an der Gesamtprobe festgestellt, die für das Probebereitungs- und Analyseverfahren verwendet wird. Rund 100 ganze Nüsse werden willkürlich von der Partie getrennt oder aus jeder Einzelprobe entnommen. Das Verhältnis kann für jede Laborprobe ermittelt werden, indem man die ganzen Nüsse wiegt, diese schält und die Schalen und Kerne einzeln wiegt. Das Verhältnis Kern/Schale kann vom Laboratorium anhand einer Reihe von Proben ermittelt und so bei nachfolgenden Analysen zugrunde gelegt werden. Verstößt eine Laborprobe jedoch gegen einen Hoechstgehalt, so ist das Verhältnis für diese Probe unter Zugrundelegung der getrennt entnommenen rund 100 Nüsse zu ermitteln.2. Behandlung der im Laboratorium erhaltenen Probe Alle Laborproben sind fein zu zermahlen und sorgfältig zu vermischen unter Verwendung eines Verfahrens, mit dem nachweislich eine vollständige Homogenisierung erreicht werden kann.3. Untergliederung von Proben für Bestätigungs- und Verteidigungszwecke Die Kontrollproben für Bestätigungs-, Handels- (Verteidigungs-) und Referenzzwecke werden aus dem homogenisierten Material entnommen, soweit dieses Verfahren den Rechtsvorschriften des Mitgliedstaats entspricht.4. Vom Laboratorium anzuwendendes Analyseverfahren und Kontrollanforderungen 4.1. Definitionen Nachstehend eine Reihe der gebräuchlichsten Definitionen, die das Laboratorium verwenden sollte:Die gebräuchlichsten Präzisionsparameter sind die Wiederholbarkeit und die Reproduzierbarkeit.>PLATZ FÜR EINE TABELLE>4.2. Allgemeine Anforderungen Die für Lebensmittelkontrollzwecke eingesetzten Analyseverfahren müssen soweit wie möglich mit den Bestimmungen der Nummern 1 und 2 des Anhangs der Richtlinie 85/591/EWG übereinstimmen.4.3. Spezifische Anforderungen Sofern auf Gemeinschaftsebene keine spezifischen Verfahren für die Bestimmung von Aflatoxingehalten vorgeschrieben sind, können Laboratorien ein beliebiges Verfahren auswählen, wenn es die folgenden Kriterien erfuellt:>PLATZ FÜR EINE TABELLE>Anmerkungen:- Die Werte gelten sowohl für B1 als auch für die Summe von B1+B2+G1+G2.- Muß die Summe der einzelnen Aflatoxine B1+B2+G1+G2 eingesetzt werden, so muß die Reaktion der einzelnen Stoffe im Analysesystem entweder bekannt oder äquivalent sein.- Die Nachweisgrenzen der verwendeten Analyseverfahren werden nicht angegeben, da die Präzisionswerte für die jeweils betrachteten Konzentrationen angegeben werden.- Die Präzisionswerte werden gemäß der Horwitz-Gleichung berechnet, d. h.:RSDR = 2 (1-0,5 logC)dabei ist:- RSDR die relative Standardabweichung berechnet aus Ergebnissen unter Reproduzierbarkeitsbedingungen [(SR/x) × 100]- C das Konzentrationsverhältnis (d. h. 1 = 100 g/100 g, 0,001 = 1 000 mg/kg).Dies ist eine verallgemeinerte Präzisionsgleichung, die sich für die meisten Routineanalysemethoden als unabhängig von Analyt und Matrix und lediglich von der Konzentration abhängig erwiesen hat.4.4. Berechnung der Wiederfindungsrate Das Analyseergebnis kann entweder um die Wiederfindungsrate berichtigt oder unberichtigt angegeben werden. Die Art der Angabe und die Wiederfindungsrate sind mitzuteilen.4.5. Laborqualitätsnormen Laboratorien müssen den Bestimmungen der Richtlinie 93/99/EWG entsprechen.


type: other

text:
moord en doodslag – Pagina 2 – ZITTINGSZAAL 14
 Posted on 10 feb 2016 12 feb 2016
 Een merkwaardige gang van zaken.
 Cafer G. is foetsie.
 Cafer G. is de man die op 11 april 2010 de toen 45-jarige schaker Michael de Vrieze zou hebben vermoord.
 Er was geen keihard bewijs, maar wel heel veel kleine aanwijzingen die samen onomstotelijk waren.
 Dat vindt het Openbaar Ministerie.
 En dat vindt ook de rechtbank in Groningen.
 Cafer G. hoorde 10 jaar celstraf eisen, maar kreeg er 12.
 Dat was in januari 2013.
 Er volgde hoger beroep en een nader onderzoek door het NFI met een verrassende conclusie: Cafer G. zou wel eens onschuldig kunnen zijn.
 Er kwam een verzoekschrift van zijn advocaat waarna het gerechtshof per direct besloot de voorlopige hechtenis van G. op te heffen.
 Hij mocht het strafproces in hoger beroep als vrij man afwachten.
 Alleen mocht hij dat niet in Nederland.
 Na de veroordeling in Groningen is G. tot een ongewenste vreemdeling verklaard.
 Hij is weliswaar in Nederland geboren, maar hij heeft de Turkse nationaliteit.
 En zo kreeg het recht z’n beloop.
 Na het besluit van het hof moest G. nog een paar dagen blijven zitten in verband met onbetaalde boetes.
 Daarna is hij naar het vliegveld gebracht en overgedragen aan de Turkse autoriteiten.
 Het proces in hoger beroep zou in de tweede helft van 2015 dienen.
 Maar de boel ligt nu stil.
 Niemand weet waar G. uithangt.
 Mocht hij opduiken in Turkije, dan is er trouwens voor G. nog niet zo heel veel aan de hand.
 En helemaal geen onderdanen die wij zelf hebben gebracht.
 En de zaak van Michael de Vrieze was al zo curieus.
 Ik heb de kwestie maandag voorgelegd aan het Openbaar Ministerie.
 Ik hoop vandaag – dinsdag woensdag donderdag – op een reactie.
 update – 11 februari 2016 – reactie
 Het Openbaar Ministerie laat desgevraagd weten op zoek te zijn naar Cafer G. Er zijn aanwijzingen dat hij in een gevangenis verblijft in de buurt van Istanbul. Er is hierover contact met de Turkse autoriteiten. Zodra er meer duidelijkheid is, wordt een regiezitting gepland. Dan wordt bekeken hoe de zaak moet worden voortgezet. Onderzocht wordt ook of het mogelijk is dat Cafer G. het proces kan bijwonen.
 dagblad van het noorden, dinsdag 10 februari – klik voor leesbare versie
 → meer over deze zaak: raadsel zonder lijk
 Posted on 22 dec 2015 24 dec 2015
 2002 openbaar
 Moord in Groningen.
 2005 openbaar
 Het Openbaar Ministerie eist levenslang.
 De rechtbank in Groningen legt levenslang op.
 2006 openbaar
 Het Openbaar Ministerie eist in hoger beroep levenslang.
 Het gerechtshof legt levenslang op.
 2014 openbaar
 De Hoge Raad wijst een verzoek tot herziening af.
 De levenslange gevangenisstraf blijft gehandhaafd.
 Het Openbaar Ministerie is tevreden.
 2015 niet openbaar
 De minister van veiligheid en justitie wil de tot levenslang veroordeelde het land uitzetten.
 Het gaat om een voorgenomen besluit.
 De levenslang veroordeelde kan op vrij voeten komen.
 Het Openbaar Ministerie heeft geen bezwaar.
 2016 niet openbaar
 Bij het gerechtshof dient achter gesloten deuren een zitting over de uitzetting.
 → meer hierover, donderdag in Dagblad van het Noorden
 Posted on 19 dec 2015 25 jan 2016
 Posted on 28 okt 2015 2 jun 2016
 update 3: rechtbank veroordeeld Maikel S. tot 20 jaar cel
 update 2: OM eist 30 jaar cel
 Vrijdag heeft het Openbaar Ministerie 30 jaar celstraf geëist tegen Maikel S. wegens 1. gekwalificeerde doodslag (Gudrun Küster) en 2. moord (Trevor Griffiths). Het OM heeft na uitvoerig intern overleg besloten geen levenslang te eisen, een strafeis die gezien alles wel had gekund.
 Tegenstanders van de levenslange celstraf zoals we die nu kennen (zitten tot aan de dood) zullen tevreden zijn met de strafeis en dan vooral met de motivatie. Het waarom staat in het verhaal.
 De rechtbank neemt extra tijd om uitspraak te doen: over vier weken.
 »» Rechter: ‘U maakt er wel een zooitje van’ [pdf, verslag 1e zittingsdag – dvhn – 29/10]
 »» ‘Ik krijg misschien wel levenslang’ [pdf, voorbeschouwing – dvhn – 28/10]
 »» Niet te geloven [verslag pro forma-zitting – april 2014]
 »» de tekening is van Annet Zuurveen
 Posted on 14 jul 2015 17 jul 2015
 dvhn – dinsdag – klik op tekst voor leesbare versie
 De raadkamer van het gerechtshof Leeuwarden heeft vanochtend besloten dat de hechtenis van Cafer G. moet worden opgeheven.
 Na dat besluit is G. onmiddellijk in vrijheid gesteld.
 Het besluit is en wordt niet gemotiveerd.
 Een woordvoerster van het hof laat weten dat een besluit dat achter gesloten deuren wordt genomen nu eenmaal niet openbaar is.
 Het enige dat het hof wil prijsgeven is de bevestiging dat G. naar huis is gestuurd.
 Iemand wordt in het openbaar veroordeeld tot 12 jaar celstraf en dan wordt een besluit hem na twee jaar heen te zenden in beslotenheid genomen en vervolgens niet toegelicht.
 Volgens mij kan dit leiden tot een geschokte rechtsorde, een situatie die rechters normaal gesproken aanhalen een verdachte langer vast te houden.
 Het Openbaar Ministerie wil ook niet veel zeggen.
 Het Openbaar Ministerie had graag een ander besluit gezien, zegt de OM-woordvoerster.
 En verder moet het hof het maar uitleggen.
 Doet het hof dat niet?
 Ik denk dat ik mij nu eerst moet verdiepen in artikel 24 van het Wetboek van Strafvordering.
 – wordt vervolgd
 zie ook raadsels zonder lijk
 inclusief het volledige vonnis van de rechtbank in Groningen
 Ik heb mijn informanten – deskundigen – geraadpleegd.
 Hun deskundige conclusie: het hof handelt volgens de regels.
 Dat ik het maar raar vind, is een gevolg van onwetendheid.
 De beslissing de hechtenis van Cafer G.op te heffen is genomen in een besloten raadkamerzitting.
 Dat impliceert dat ook besluiten – opgetekend in een beschikking – niet openbaar zijn.
 Er was ook geen zitting.
 Er lag een verzoek.
 Er bestaan besloten zittingen waar de uitspraken wel openbaar zijn.
 Kinderstrafzaken bijvoorbeeld.
 Informant Mathieu van Linde – strafrechtadvocaat te Groningen – noemt de beslissing van het hof in deze kwestie wel bijzonder.
 Er ligt een veroordelend vonnis, wat voldoende is iemand in hechtenis te houden.
 Het nieuwe inzicht met betrekking tot het bloed is kennelijk zo doorslaggevend dat er geen ernstige bezwaren meer zijn voor de hechtenis.
 In dat geval kan het hof niet anders dan wat nu is gedaan: veroordeelde man naar huis sturen.
 Het vervolg is dat er wel een proces in hoger beroep komt.
 Niet helemaal uitgesloten is dat het Openbaar Ministerie – niet blij met wat er nu is gebeurd – zal gaan uitblinken in traagheid, op zich het OM niet vreemd.
 Er is voor hem OM geen enkele reden haast te maken met een vervolg.
 Intussen kan er immers van alles gebeuren.
 Het lichaam van Michael de Vrieze kan bijvoorbeeld worden gevonden wat kan leiden tot weer nieuwe inzichten.
 Advocaat Jacq (en niet Jan zoals ik eerder schreef) Taekema zegt morgen woensdag in Dagblad van het Noorden dat de vraag die nu wel gesteld moet worden een heel vervelende is – vooral voor de familie – maar dat die vraag wel gesteld moet worden in het belang deze kwestie op te lossen.
 Is Michael de Vrieze eigenijk wel dood?
 De hoeveelheid bloed duidde op een misdrijf.
 Nu die hoeveelheid bloed maar gering is – bodempje van een borrelglaasje – is er misschien helemaal geen misdrijf.
 Of een ander misdrijf.
 Met andere hoofdrolspelers.
 Of met Cafer G.in een andere rol, een bijrol.
 Want ook dat kan.
 Ik ga morgen – woensdag – het hof vragen toch nog een toelichting te geven.
 Er bestaan niet voor niets persraadsheren.
 reactie van persraadsheer Geo Dam – donderdag in dvhn
 Er zijn meer vragen.
 Cafer G. is veroordeeld mede op grond van veel aangetroffen bloed.
 Dat vele bloed maakte een misdrijf aannemelijk.
 Nu blijk dat er niet veel aangetroffen bloed is, althans volgens het laatste onderzoek.
 Wat voor een onderzoek is dat geweest, waarop Groninger rechters zich hebben gebaseerd?
 Een professioneel flutonderzoek?
 Heel degelijk?
 Weten rechters eigenlijk wel waarop zij hun oordelen baseren?
 uit het vonnis van de rechtbank
 voor een hoogst merkwaardig vervolg op deze kwestie → hoogst merkwaardig vervolg
 Posted on 22 apr 2015 1 mei 2015
 Heimelijk afgeluisterd
 zelfs in de rechtbank
 zijn verdachten niet veilig
 Twee verdachten moeten voor de rechtbank in Assen verschijnen.
 Het gaat om een pro forma-zitting.
 Geen inhoudelijk behandeling.
 De twee mannen worden verdacht betrokken te zijn bij de dood van Andre Lubbers, een ondernemer uit Klazienaveen.
 De man werd in augustus 2012 in zijn woning door het hoofd geschoten.
 Het gerucht ging dat er veel geld bij de ondernemer viel te halen.
 Het vermoeden is dat Andre Lubbers het slachtoffer is geworden van roof.
 En dat hij daarbij – hoe gek dat ook klinkt – per ongeluk is doodgeschoten.
 De juridische kwalificatie luidt: een poging toto diefstal met geweld met de dood tot gevolg.
 De man die zou hebben geschoten is vandaag door de rechtbank in Groningen veroordeeld tot 7 jaar celstraf.
 Drie medeverdachten – tegen wie ook 7 jaar was geëist – zijn vrijgesproken.
 De veroordeelde man dankt zijn veroordeling mede aan DNA.
 Op de broek van het slachtoffer werden bloedsporen aangetroffen, bloed van de nu veroordeelde.
 Dit spoor brengt hem in de woning waar het slachtoffer het leven liet.
 Er is een belastende verklaring van een medeverdachte.
 En er is een heimelijk afgeluisterd gesprek.
 Toen twee verdachten, onder wie de nu veroordeelde, voor de proforma-zitting in de rechtbank van Assen moesten verschijnen, had de politie voorzorgsmaatregelen getroffen.
 Met toestemming van de rechter-commissaris (op 13 november 2012) plaatste de politie in een cel in het gerechtsgebouw afluisterapparatuur.
 R.F. is de man die nu is veroordeeld.
 I.C. is de medeverdachte die een belastende verklaring aflegde en is vrijgesproken.
 Het afgeluisterde gesprek:
 R.F.: ‘Wij moeten gewoon volhouden, dat wij niks meer weten.’
 R.F.: ‘Wij zitten diep in de problemen. Ik was bang dat zij het vuurwapen hadden gevonden. Maar als zij hadden gevonden, hadden ze aan ons verteld, zelfs hier in de gevangenis.’
 I.C.: ‘En wat die andere dan, als wij met zijn drieën zeggen dat wij hem niet hebben gezien, dan is het goed toch. Ik denk niet dat hij het gaat vertellen.’ (...)
 R.F.: ‘Ik maak mij zorgen. Ik weet niet of ik het lang kan volhouden, ik ben bang dat ik het ga verklaren.’
 Zelfs in de rechtbank zijn verdachten niet veilig.
 Ook daarom zeggen advocaten steeds vaker tegen hun cliënten: ‘Altijd je mond houden.’
 → bron van het gesprek: het vonnis
 het vonnis van R.F. die is veroordeeld tot 7 jaar celstraf
 Posted on 24 mrt 2015 29 mrt 2016
 Reinier S. – herziening ?
 achtergrond + update
 Advocaat Geert Jan Knoops wil dat de Hoge Raad besluit tot een nieuw strafproces rond de dood van Gonda Drent (Smit). Volgens de advocaat zijn er nieuwe gegevens die onbekend waren toen het gerechtshof in Leeuwarden Reinier S. in hoger beroep veroordeelde tot 15 jaar celstraf.
 Gonda kwam in op 11 december 1996 om het leven bij een brand in haar woning aan de Hoofdstraat in Hoogezand. De verdenking is dat Reinier de brand heeft gesticht nadat hij zijn partner Gonda met geweld om het leven had gebracht. Met de brand zou hij sporen hebben willen vernietigen.
 Reinier werd eerst tot 12 jaar en in hoger beroep tot 15 jaar celstraf veroordeeld.
 Knoops heeft het verzoek tot herziening al in februari ingediend bij de Hoge Raad. Die zal naar verwachting over enkele maanden een besluit nemen.
 Volgens Knoops is er een belangrijke getuige die terugkomt op een eerder afgelegde (belastende) verklaring. Ook zijn er nieuwe aanwijzingen die Reinier S. een alibi zouden verschaffen. Op basis van een nieuw tijdpad kan S. zijn partner niet hebben gedood, aldus Knoops.
 Of zoals Knoops het stelt: het onschuldscenario is waarschijnlijker dan het schuldscenario. Het gerechtshof oordeelde ondanks de veroordeling dat het politieonderzoek geen schoonheidsprijs verdient. In april dit jaar verschijnt het boek De Hoogezandse brand (tijdlijn als alibi) van o.a. rechtspsycholoog Peter van Koppen die de zaak opnieuw heeft onderzocht. Van Koppen en de zijnen doen zoiets vaker: gerede twijfel.
 Ik volgende de strafzaken voor de rechtbank in Groningen en bij het hof in Leeuwarden. Hieronder de links naar de verslagen.
 verslag van proces rechtbank Groningen → chocolademelk
 het vonnis rechtbank Groningen → vonnis
 verslag proces hof Leeuwarden – 1 → hoger beroep
 verslag proces hof Leeuwarden – 2 → verrassing
 de uitspraak → 15 jaar
 analyse → genekt door eigen verzinsels
 de uitspraak → het arrest
 UPDATE – 29 maart 2016 – herzieningsverzoek
 Gelijk het advies in oktober 2015 heeft de Hoge Raad het herzieningsverzoek van Reinier S. en zijn advocaat Geert Jan Knoops afgewezen. De door Knoops en de zijnen (onder wie Peter van Koppen) aangedragen ‘nieuwe feiten’ hebben de Hoge Raad geen aanleiding gegeven te besluiten dat de zaak opnieuw tegen he licht moet worden gehouden.
 Het besluit is hieronder te lezen (klik op afbeelding)
 De samenvatting van de uitspraak staat hier
 Posted on 15 mrt 2015
 Het bloed spat
 Zij valt
 Strafrechters willen vaak weten waarom.
 Waarom deed u zus of waarom zo?
 Waarom liep u niet weg?
 En vooral: waarom hebt u het gedaan?
 Riano (24) uit Groningen zegt dat hij klappen kreeg en dat hij niet kan vechten.
 Daarom had hij zijn pistool gepakt, een Glock.
 Hij had er mee in de rondte gezwaaid en toen had hij geschoten.
 Natuurlijk niet, hij schoot in de lucht.
 Tegen de rechters: ‘Ik wilde niemand doden. Ik heb kinderen te onderhouden.’
 Hassan (52) uit Emmen had andere redenen.
 Hij vertelt met luide, indringende stem dat zij niet wilde praten, maar onmiddellijk begon te vechten.
 Ze trok aan zijn haren.
 Toen had hij haar met wie hij al 26 jaar samen is, geslagen met een hamer.
 Op haar hoofd.
 Hassan: ‘Ze ging vreemd.’
 Beide zaken hebben niets met elkaar te maken, maar dienden wel op een en dezelfde dag in zittingszaal 14, de rechtszaal van het strafrecht in Groningen.
 Nog een overeenkomst: in beide zaken heeft de officier van justitie een poging tot moord ten laste gelegd.
 Veel misdaden die worden berecht zijn pogingen.
 Een poging tot mishandeling – dat komt vast en zeker op grote schaal voor – is niet strafbaar, maar proberen iemand van het leven te beroven is zo strafbaar als de pest.
 Er was eens een man uit Rotterdam die na een jarenlange detentie zijn herwonnen vrijheid vierde in een horeca-etablissement in Groningen.
 Op de dansvloer kreeg hij amok en werd met een vuistslag tegen de vlakte geslagen.
 Om zijn geschonden eer te redden, liet hij zich naar de woning van zijn nieuwe rivaal rijden en schoot met een vuurwapen op de woning.
 Een kogel ging dwars door de voordeur.
 Er raakte niemand gewond, maar de rechtbank te Groningen oordeelde dat gesproken kon worden van een poging tot moord.
 Er had iemand achter de deur kunnen staan.
 De wanboffer kreeg acht jaar celstraf.
 Het aantal moorden en doodslagen in Groningen, Drenthe en Friesland is niet bijster hoog.
 Maar zouden alle pogingen tot moord en doodslag slagen, dan zou een gevaarlijke Mexicaanse drugsstad schraaltjes bij Noord-Nederland afsteken.
 Gelukkig is het net andersom.
 Toch moeten pogingen tot misdrijven niet worden gebagatelliseerd.
 De lijn tussen een geslaagde poging en een mislukte poging is soms akelig dun.
 Niet zelden blijft iemand het moordernaarsschap bespaard dankzij vakkundig medisch ingrijpen.
 Een poging klinkt al snel als een mislukking, maar de wet weet daar wel raad mee.
 De wet spreekt van een voltooide poging.
 Het slachtoffer is dan in leven gebleven.
 Een man had tijdens een ruzie een mes uit de keuken gehaald en vervolgens zijn irritante zeurvriend neergestoken.
 Hij schrok van het gutsende bloed en belde 112.
 De zwaargehavende vriend werd met spoed naar het ziekenhuis gebracht en met nog meer spoed geopereerd.
 Spoed redde zijn leven.
 De advocaat zei dus dat het leven was gered omdat de verdachte onmiddellijk 112 had gebeld.
 Ook een bewijs dat de verdachte geenszins van plan was geweest zijn vriend te doden.
 De advocaat dacht de ‘voltooide poging’ te omzeilen.
 De rechtbank dacht het niet.
 Leroy kreeg een jaar celstraf.
 Waarom, vragen de rechters aan Riano, waarom kreeg u klappen?
 Riano zegt dat er ruzie was ontstaan en dat hij ertussen was gesprongen om de ruziënde mannen uit elkaar te halen.
 Waarom, vragen de rechters, beweren anderen dat u probeerde een gouden ketting te stelen?
 Getuigen zeggen dat de man die probeerde de gouden ketting te stelen ook de man was die schoot.
 Riano heeft geen idee waarom getuigen dat zeggen.
 Rechters: waarom had u een pistool bij u?
 Riano zegt dat zijn vader in 2010 is doodgeschoten.
 Sindsdien draagt hij een wapen.
 De officier van justitie wikt en weegt en zegt dat ze het schieten niet kan vertalen in een poging iemand van het leven te beroven.
 Er is te weinig bewijs.
 De poging tot moord kan wel worden gewijzigd in een diefstal met geweld, gericht op die gouden ketting.
 Dat kan qua vrijheid een boel schelen.
 Waarom, vragen de rechters aan Hassan, waarom had u zich verstopt achter de wasmachine?
 Hassan zegt dat hij zijn vrouw had verboden alleen naar buiten te gaan.
 Waarom leek hem logisch.
 Vanwege die ander die er was.
 De rechters vragen of Hassan het normaal vindt dat hij zijn vrouw beperkt in haar vrijheid. Hassan zegt ja, hij antwoordt dat zijn vrouw dat had verdiend.
 Zijn schoonzus dacht daar anders over en nam haar zus mee naar haar huis.
 Hassan bleef alleen achter.
 Dat was op een zondag.
 Op dinsdag kwam zijn verloren vrouw even thuis om wat kleren op te halen.
 Hassan vertelt de rechters dat hij toen juist aan het klussen was.
 Hij spijkerde in de gang een stukje loszittend tapijt vast met een hamer.
 Toen hij haar hoorde binnenkomen, verstopte hij zich achter de wasmachine.
 Hassan stelt een wedervraag: als zij dan zo bang voor mij was, waarom kwam ze dan thuis? Nou?
 Ineens had hij voor haar gestaan.
 Hij had heel griezelige ogen, zou zijn vrouw, inmiddels ex, verklaren.
 Hij haalt uit.
 Het bloed spat.
 Hassan rent naar buiten en roept naar een buurman dat hij zijn vrouw misschien wel heeft doodgeslagen en dat onmiddellijk 112 moet worden gebeld.
 De traumahelikopter landt in de straat.
 In het ziekenhuis blijft ze in leven.
 Hassan zegt dat hij spijt heeft, dat hij het nooit had moeten doen.
 De spanningen waren ontstaan toen hij zijn baan in de ijzergieterij kwijtraakte.
 Ze hadden de woning moeten verkopen.
 Toen het geld op was, was hij ook gestopt met zijn gokverslaving.
 En nu heeft hij besloten dat hij haar nooit weer wil zien.
 Hij zegt: ‘Ik heb nu behoefte aan rust.’
 Hij zal Emmen vaarwel zeggen om in Amsterdam een nieuw leven op te bouwen.
 Tegen de rechters: ‘Ik betreur wat er is gebeurd. Ik zal de schadevergoeding betalen.’
 Ruim 5.000 euro.
 De officier van justitie zegt dat Riano met zijn geschiet veel onrust heeft veroorzaakt.
 Ze eist twee jaar celstraf waarvan zes maanden voorwaardelijk.
 Een strafzaak later zegt ze dat Hassan achter de wasmachine is gekropen om zijn kans af te wachten.
 Dat was voorbedacht.
 Omdat zijn naar vrijheid hunkerende vrouw nog leeft, is het gelukkig bij een poging gebleven.
 De eis: acht jaar gevangenisstraf.
 Het is een poging tot gerechtigheid.
 uitspraken op 23 maart
 Posted on 19 feb 2015 7 apr 2015
 Posted on 20 jan 2015 19 feb 2015
 verslag van een vijf dagen durend strafproces
 dagblad van het noorden, dinsdag – blendle
 Op 20 juli 2013 wordt na een telefoontje naar 112 aan het begin van de avond in een woning aan de Opaalstraat (Vinkhuizen) in Groningen de zwaargewonde Daniella van Bergen aangetroffen. Zij is een 20-jarige verstandelijk gehandicapte vrouw. Ze ligt in de gang, onder aan de trap. Het lijkt alsof ze is gevallen. Haar stiefvader, Geert W. (46) is de man die 112 heeft gebeld. Een dag later overlijdt Daniella.
 In de woning vindt de politie aanwijzingen die duiden op geweld. Er worden veel bloedsporen aangetroffen en ook een kapotgeslagen honkbalknuppel, een deel ligt in de vuilnisbak. Het lichaam van Daniella blijkt versleept. De politie sluit een misdrijf niet uit.
 Merkwaardig is ook dat stiefvader Geert W. spoorloos is. De politie plaatst een spoedtap op zijn telefoonnummer. Wanneer W. daags na het incident de ziekenhuizen in Groningen belt en informeert naar de toestand van Daniella krijgt hij te horen dat de politie hem wil spreken. W. is ‘ondergedoken’ bij een vriend in Leens, Noord-Groningen. Daar wordt hij ’s nachts aangehouden.
 Daniella is gevallen, zegt ook moeder Karin S. (50). Zij is die avond boven, samen met haar drie kinderen onder wie Daniella. Haar vriend Geert is beneden, zit achter de computer. Ineens een vallend geluid op de trap. Ook buren horen zoiets. Als Karin gaat kijken, ziet ze Daniella liggen, beneden, onder aan de trap. Zegt ze.
 De twee broertjes verklaren dat Daniella niet boven was, maar beneden bij Geert. Die had hen naar boven gestuurd, wat hij wel vaker deed. Na twee weken wordt moeder Karin S. aangemerkt als medeverdachte. In de verhoorkamer zegt ze tegen haar ondervragers: ‘Ze is niet van de trap gevallen. Het is in de kamer gebeurd.’ Beelden van dat moment werden maandag in de rechtszaal getoond. Geert kijkt dan niet, maar buigt het hoofd.
 De verdenking luidt dat Geert W. zijn stiefdochter heeft doodgeslagen. Moord. Ook aan moeder Karin S. is moord ten laste gelegd.
 zittingszaal 14, 09.00 – 16.15 uur
 Geert W. wordt ter zitting door de rechters ondervraagd. Wanneer hij de rechtszaal binnenkomt, trilt zijn lichaam. Wanneer hij eenmaal zit, zit hij ineengedoken. De kleding die hij draagt zijn zichtbaar maten te groot. De armen tegen de borst gedrukt, dan weer de handen slap in de schoot.
 Maar vooral: hij zwijgt. Hij wil niks zeggen. Waarom niet? Ook die vraag beantwoordt hij met een: ‘Ik beroep mij op mijn zwijgrecht.’ Vier uur lang confronteren de rechters hem met de feiten zoals die in het strafdossier zitten en blijven ze hem vragen stellen wetende dat hij die niet zal beantwoorden.
 De rechters wijzen hem erop dat hij natuurlijk mag zwijgen, dat dat zijn recht is. Maar misschien niet altijd even verstandig. Omdat er feiten zijn die om een verklaring schreeuwen. Mochten ze Geert W. schuldig bevinden, dan zullen de rechters in het vonnis schrijven dat hij met zijn zwijgen geen verantwoordelijkheid neemt
 Geert W. is onderzocht, ook in het Pieter Baan Centrum. Hij heeft niet dan wel summier aan onderzoeken willen meewerken. Geert W. vreest tbs. Daarom zwijgt hij ook, waarschijnlijk op nadrukkelijk advies van zijn twee advocaten. Zo wordt dit spel gespeeld.
 W. wordt omschreven als een angstige, zwakbegaafde man die op onverantwoorde wijze door het leven gaat. Het advies van de deskundigen, ondanks het zwijgen: tbs met dwangverpleging. Hij is verminderd toerekeningsvatbaar. Hij is niet gek, maar ook niet helemaal goed. Hij zit daar tussenin, zegt de psychiater.
 Hij is niet gek, maar ook niet helemaal goed
 Zijn verleden speelt een rol. In 2007 is hij veroordeeld door de rechtbank in Zwolle in verband met een ernstig zedendelict: hij heeft in Steenwijk een stiefdochter in een vorige relatie mishandeld en seksueel misbruikt. Hij krijgt 6 jaar celstraf.
 Aan het einde van zijn detentie krijgt hij via een contactadvertentie kennis aan Karin S. Eenmaal op vrije voeten trekt hij – met enkelbandje – bij haar in. Daniella woont door de week in een instelling, in het weekeinde is ze thuis. Karin S. krijgt ondersteuning bij de opvoeding van de verstandelijk beperkte Daniella.
 Hulpverleners maken zich zorgen. Daniella vertoont seksueel grensoverschrijdend gedrag, zo heet het. De komst van ex-zedendelinquent Geert S. in het toch al kwetsbare gezin is daarom niet een heel gelukkige. De betrokken hulpverleners beleggen zoals zij dat noemen een zorgconferentie over de situatie. Besloten wordt dat een preventieplan wordt opgesteld dat Geert W. moet ondertekenen. W. doet dat. Hij noemt zichzelf ‘de beste papa van Groningen’.
 RTVNoord zegt inzage te hebben gehad in het rapport van de Samenwerkende Inspectiediensten. Die concluderen na onderzoek naar het gebeuren dat de hulpverlening tekort is geschoten. De veiligheid van Daniella en haar twee broers had onvoldoende prioriteit en de problemen die er speelden zijn niet effectief opgepakt, zo bericht de omroep.
 zittingszaal 14, 09.00 uur — 17.30 uur
 dagblad van het noorden – woensdag – blendle
 Anders dan de zwijgende Geert W. praat moeder Karin S. honderduit. Haar boodschap is duidelijk: zij moet niet gezien worden als een medeverdachte, maar als slachtoffer van het terreur van Geert W.
 Karin S. schetst een horrorbeeld. Nadat hij vanuit de gevangenis bij haar was ingetrokken, was hij een paar maanden aardig. Maar daarna veranderde Geert W. in een sadistisch monster, zo wil Karin S. de rechtbank doen geloven.
 Volgens Karin S. begon hij een seksuele relatie met haar verstandelijk gehandicapte dochter. Dat wil zeggen, hij had seks met haar, door de week en in het weekeinde. En als hij zin had, of dronken, of zin en dronken, dan ranselde hij haar af. Mishandelde hij haar. Een paar keer valt het woord martelen.
 Hoe lang dat duurde?
 Drie jaren.
 De laatste vijf, zes weken voor haar dood waren het ergst.
 Daniella zou in een instelling gaan wonen, maar Geert W. verbood dat. Ze moest thuis zijn. Ze moest altijd voor hem beschikbaar zijn. Soms moest Karin S. op de bank gaan zitten en dan moest ze toekijken. Soms wilde hij seks met moeder en dochter tegelijk. Dat gebeurde ook, want weigeren kon niet. Ook de beste vriend van Geert W. was bij mishandelingen aanwezig, zegt Karin S. De beste vriend moest ook toekijken.
 Karin S. zegt tegen de rechters: ‘Hij had een lijstje in zijn hoofd.’ Op lijstje stond ook haar naam. Dat betekende dat hij ook haar zou vermoorden. Ze vertelt dingen aan de rechters die niet in het strafdossier staan vermeld, die ze nooit eerder heeft verteld. De rechters houden haar voor dat wat ze nu in de rechtszaal vertelt over Geert W. veel erger is dan ze eerder vertelde.
 Is het wel waar wat ze zegt?
 Is het wel waar wat ze zegt? Of maakt ze van Geert W. een sadistisch monster om er zelf beter uit te komen? Karin S.: ‘Ik lieg niet.’
 De rechters willen weten waarom Karin S. wel bier ging halen voor Geert W. in de supermarkt, maar niet met Daniella naar het naastgelegen politiebureau ging. Waarom ze wel negen keer een afspraak had met de huisarts, maar niets vertelde. Rechters: ‘Als u dan zo bang was, dan had u zichzelf en Daniella in veiligheid kunnen brengen.’ Karin S.: schudt het hoofd: ‘Ik was zo bang.’
 Het horrorbeeld dat Karin S. oproept is dat zij zich met haar twee kinderen (zonen) naar boven liet sturen, dat ze daar gedrieën op bed naar de televisie zaten te kijken, terwijl Geert zich in de woonkamer bezighield met Daniella. Drie jaar lang, dag in, dag uit. Ze konden van alles horen.
 Op een gegeven moment, zegt Karin S., kon Daniella nauwelijks nog traplopen. En was heel haar lichaam bont en blauw. En als ze liep, liep ze krom. Lag ze in bed, dan huilde ze van de pijn. Het beeld dat ook het strafdossier oproept is dat Daniella is doodgeslagen met een honkbalknuppel en een kapotgeslagen stoel.
 Er was hulpverlening, er waren bezorgde hulpverleners. Karin S.: Geert stuurde ze weg.’ De hulpverlening: Het gezin raakte geïsoleerd. Moeder: ‘Geert wist iedereen om de tuin te leiden.’ Er is een nog vertrouwelijk rapport met harde conclusies die uitlekten via RTVNoord. Het wachten is op een lek van het volledige rapport of tot de officiële publicatie. Het Openbaar Ministerie wacht daar naar verluidt ook op.
 Vlak voor de fatale afranseling, aan het begin van de avond, kondigt Geert W. de dood van Daniella aan, zegt Karin S. Daniella krijgt het bevel afscheid te nemen van haar broertjes en van haar moeder. Tegen Karin S. zegt Geert W.: ‘Nog tien minuten en dan maak ik er een einde aan, dan maak ik het af.’
 Niet lang daarna ligt Daniella onder aan de trap, belt Geert eerst zijn beste vriend en dan 112.
 Karin S. tegen de rechters: ‘Ik had mijn angst aan de kant moeten zetten, ik had beter voor mijn kinderen op moeten komen.Ik had sterker in mijn schoenen moeten staan. maar ja, met al mijn angst durfde ik dat niet.’
 De psychiater en de psycholoog zeggen dat Karin S.met haar IQ van 60, verstandelijk beperkt, (sterk) verminderd toerekeningsvatbaar is. Ze is een vrouw die zich met moeite in het leven staande kan houden, zeggen de gedragswetenschappers. Behandeling in een kliniek en daarna wonen onder begeleiding, luidt het advies.
 Kan het waar zijn dat Daniella toch van de trap is gevallen? De forensisch patholoog is als getuige-deskundige opgeroepen. Hij sluit een val van de trap niet uit. Want alles kan. Maar het letsel is er niet door ontstaan, zegt hij. Het letsel past meer bij een extreem gewelddadige afranseling. Is hij daar honderd procent zeker van? De patholoog: ‘Het is een goede gewoonte binnen de forensische pathologie om absolutisme te vermijden.’
 zittingszaal 14, 08.45 uur – 12.30 uur
 dagblad van het noorden – donderdag – blendle
 Officier van justitie Rianne Wildeman is om 08.45 begonnen met het voorlezen van het requisitoir. Dat moet in twee sessies omdat de twee verdachten niet samen in een ruimte willen zijn.
 Aan zowel Karin S. als aan Geert W. wordt medeplegen moord en medeplegen poging tot moord ten laste gelegd
 De kernvraag is, zegt de officier van justitie bij aanvang van het requisitoir, wat heeft moeder Karin S. gedaan om het geweld tegen haar dochter te doen stoppen? In de volgende anderhalf uur geeft de aanklager het antwoord op die vraag. Kort samengevat luidt dat: niets.
 De officier van justitie: ‘Karin S. heeft het tegenovergestelde gedaan van ingrijpen. Terwijl de ze zoveel had kunnen en moeten doen. Ze bleef passief terwijl handelen geboden was.’ Die houding maakt dat Karin S. niet medeplichtig is aan de moord op Daniella, maar gezien moet worden als medepleger.
 een medeplichtige speelt een ondersteunende rol,
 een medepleger speelt een rol die gelijk is aan de pleger
 Het standpunt van het Openbaar Ministerie is dat Karin S. de moord op haar dochter faciliteerde. Zij maakte mogelijk wat Geert W. deed. Karin S. meldde Daniella ziek bij de instelling waar ze verbleef, na afranselingen maakte zij de woning weer schoon, met Allesreiniger en zout vanwege het vele bloed. Ze distantieerde zich niet.
 Karin S. was bang. Maar zo bang? De officier van justitie plaatst vraagtekens. Vraagt: was Karin S. zo bang dat ze een beroep kan doen op psychische overmacht? Is dat laatste het geval dan kan geen straf worden opgelegd. De officier van justitie: ‘Ze zal bang zijn geweest, dat geloof ik wel, en in zekere zin is zij ook slachtoffer van Geert W. Maar die angst is niet zo groot geweest zoals ze ons wil doen geloven. Ze wilde een relatie. Ze had liever een slechte relatie dan geen relatie. Je kunt zeggen dat ze haar dochter heeft opgeofferd om een man te kunnen behouden.’
 Karin S. is – zo vindt het Openbaar Ministerie met de gedragsdeskundigen – verminderd toerekeningsvatbaar. Wat ze heeft gedaan kan haar niet volledig worden toegerekend. De officier van justitie: ‘De vraag is dan of we moeten inzetten op een langdurige celstraf of op behandeling?’ Het OM kiest voor dat laatste: vier jaar gevangenisstraf waarvan een jaar voorwaardelijk met een proeftijd van tien jaar. Voorwaarde: en klinisch opname na detentie. Dat betekent in de praktijk dat Karin S. zodra ze de vrouwengevangenis in Zwolle mag verlaten, moet gaan wonen in een besloten omgeving en onder begeleiding. Voor de rest van haar leven.
 Officier van justitie Rianne Wildeman zegt dat de rechtbank gelukkig niet veel strafzaken behandelt die zo gruwelijk zijn als deze zaak. Wat hier is gebeurd, zegt ze, gaat het voorstellingsvermogen te boven. Het was de hel op aarde.’
 Geert W. heeft een obsessie die draait om een foto. Er gaat een verhaal. Dat verhaal wil dat Daniella vijf, zes weken eerder is meegenomen door een taxichauffeur en naar een woning in Beijum in Groningen is gebracht, naar een woning aan de Jensemaheerd. Daar zou ze zijn verkracht, door drie mannen, een vrouw en een herdershond. Er zouden daar ook foto’s van zijn gemaakt en die foto’s zouden op het internet staan. Geert zoekt die foto’s.
 Op zaterdag 20 juli 2013 gaat Daniella om half vijf in de middag eten met haar moeder Karin S en met haar twee broertjes. Geert W. eet niet mee, maar drinkt bier. Na het eten stuurt hij Karin en de twee jongens naar boven, zoals hij dat vaker deed. Tegen Daniella zegt hij: ‘En wij gaan weer achter de computer zitten en proberen die foto’s tevoorschijn te halen.’
 De politie heeft het verhaal van de taxi en de groepsverkrachting onderzocht, maar dat heeft geen feiten opgeleverd
 Na een tijdje zegt Geert W. tegen Daniella: ‘Je mag alvast afscheid nemen van je moeder en je broertjes.’ Tegen Karin S.: ‘Ik maak er een einde aan.’ Er klinkt geschreeuw en gekrijs, steeds harder. Als Karin S. dit in de verhoorkamer van de politie vertelt, zegt ze: ‘Ik werd er misselijk en beroerd van.’
 De officier van justitie: ‘Het onderzoek naar bloedspatpatronen in de kamer maakt duidelijk hoe gruwelijk het is geweest. Het was een executie die uren heeft geduurd.’ De hel op aarde.
 Geert W. is net als Karin S. verminderd toerekeningsvatbaar. Volgens het Openbaar Ministerie heeft S. beperkte intellectuele vaardigheden en een opgeblazen zelfbeeld. Hij heeft niet willen meewerken aan onderzoeken, maar gedragsdeskundigen menen toch te kunnen stellen dat er sprake is van een ziekelijke stoornis en een gebrekkige ontwikkelingen van de geestvermogens. Kans op herhaling: groot.
 De strafeis: 14 jaar gevangenisstraf en daarna een tbs met dwangverpleging. In de praktijk kan dat betekenen dat Geert W. niet meer op vrije voeten komt.
 zittingszaal 14, 10.00 uur — 14.00 uur
 Het woord is aan de verdediging
 Rob van Haarst staat Karin S. bij.
 De strategie van advocaat Rob van Haarst wordt al snel duidelijk. Hij schildert Geert W. af als een groot en gruwelijk monster waartegen zijn cliënte moeder Karin S. zich nooit kon verweren. Zij immers is een angstig musje.
 Nog sterker: niet alleen Karin S. vreesde de man die ze via en contactadvertentie had leren kennen, heel de buurt was bang voor deze Geert W. De buren stonden wel eens met het oor aan de muur te luisteren, maar deden niets. W.’s beste vriend, D.D. uit Leens, is aanwezig geweest bij de mishandelingen van Daniella. Ook hij deed niets. Ook D. luisterde slaafs naar Geert W., zegt Van Haarst: ‘Niemand in zijn omgeving durfde tegengas te geven.’
 Zo moet ook de rol van de hulpverlening worden gezien, zegt de advocaat. De contacten met de hulpverleners verwerden tot toneelstukjes.
 Van Haarst vindt dat Karin S. een beroep kan doen op psychische overmacht. Zij was door angst niet in staat haar eigen wil te bepalen. Nemen de rechters dat over, dan kan geen straf worden opgelegd. Hij pleit voor een snelle behandeling van Karin S.
 Karin S. zegt in haar laatste woord dat haar advocaat het goed heeft verwoord. En ze zegt: ‘Dat ik als moeder zijnde niet heb ingegrepen, niet naar politie ben gegaan, dat vind ik zo verschrikkelijk.’
 Robert Mesland staat Geert W. bij
 Advocaat Mesland meent dat moord niet kan worden bewezen. De val van de trap is een scenario dat niet uitgesloten kan worden. Hij zegt het te betreuren dat er geen reconstructie is gemaakt, het had duidelijkheid kunnen brengen. Een mishandeling, gepleegd in een plotselinge opwelling, kan ook.
 Ook moet worden getwijfeld aan de betrouwbaarheid van de verklaringen van Karin S. Bij de politie is zij eerst als getuige gehoord. Tegen haar is toen gezegd dat ze getuige zou blijven, dat ze in deze zaak geen verdachte zou worden. En toen ging ze los. Een kwalijke gang van zaken.
 Dat Geert W. zwijgt heeft een reden, zegt Mesland. Ook hij is zwakbegaafd en kwetsbaar – daar kan hij niets aan doen. Hij vindt het doodeng hier te zitten. Maar bij de politie heeft hij wel uitvoerig verklaard.
 Mesland hekelt de rol van de media. Er is sprake van trial by media, meent hij. Hij noemt met name de Volkskrant, het NOS-journaal en RTLNieuws. Volgens de advocaat heeft het Openbaar Ministerie passages uit het strafdossier gedeeld met de pers. De berichtgeving in de media bereikt ook de gevangenis. Mesland: ‘Mijn cliënt heeft er veel last van. Ik weet ook niet of dit bijdraagt aan de nationale rouwverwerking in deze zaak.
 Het is vrijdagmiddag tegen twee uur. Geert W. kan gebruik maken van het laatste woord. Dat wil hij ook, maar hij had erop gerekend dat dat maandag, op de vijfde dag van het proces, zou gebeuren. Aanvankelijk was dat ook de planning. De voorzitter van de rechtbank besluit de zaak te schorsen tot maandag 13.00 uur. Geert W. kan dan het hem wettig gegunde laatste woord uitspreken.
 zittingszaal 14, 13.01 uur – 13.06 uur
 Het strafproces is maandagmiddag afgerond. Even na 13.00 uur heropende de voorzitter de zitting om W. in de gelegenheid te stellen gebruik te maken van het laatste woord.
 W. las een korte verklaring voor. Dat kostte hem hoor- en zichtbaar veel moeite. Hij zei dat hij al weken niet slaapt, dat hij bang is verkeerde dingen te zeggen en dat hij niet goed begrijpt wat er allemaal gebeurt.
 ‘Ik wil zeggen dat ik nooit heb gewild dan Daniella zou overlijden. Ik wilde goed doen. Ik heb Daniella niet vermoord, ik zit al achttien maanden vast en er is geen dag dat ik niet aan haar denk. Ik ben kapot en verdrietig dat zij er niet meer is.’
 → De uitspraken zijn op 19 februari.
 Geert W. is veroordeeld tot 18 jaar celstraf en tbs met dwangverpleging wegens moord en pogingen tot moord. De straf valt 4 jaar hoger uit dan de eis.
 Posted on 6 dec 2014 15 dec 2014
 Posted on 14 nov 2014 14 nov 2014
 Baflo – hoger beroep [2]
 Zet zes deskundigen op een rijtje en stel aan hen heel de dag vragen.
 Wat weet je dan uiteindelijk?
 Dan weet je dat er (forensisch) psychiaters en psychologen bestaan, autoriteiten op hun vakgebied, die cadeautjes aannemen van de farmaceutische industrie.
 Of reisjes maken naar congressen op kosten van de pillendraai-industrie.
 Dat zoiets in de farmaceutische wereld heel gewoon is.
 Dan weet je ook dat de psychiatrie en psychologie bol staan van mal jargon dat te pas en te onpas wordt gebezigd.
 Dat vijf deskundigen het heel erg met elkaar eens kunnen zijn over alles, behalve over de conclusies die ze uit alles hebben getrokken.
 Of dat alles nooit zwart-wit is (zoals de media) en ook nooit helemaal waar.
 Dat koorts een kenmerk is van griep, maar dat je bij griep niet per definitie koorts hoeft te hebben.
 Dat bij partnerdoding het feit dat partners vaak bij elkaar in de buurt zijn, een niet onbelangrijke rol speelt.
 Kun je van het gebruiken van het medicijn Paroxetine in een psychose geraken?
 Nee, zij het...
 Dat een zesde deskundige de mening kan zijn toegedaan dat vijf andere deskundigen er helemaal niets van begrepen hebben.
 Omdat ze de kennis ontberen.
 En dat die vijf anderen zich daar niet in herkennen.
 Verkeerde Alasam S. op het moment dat hij zijn vriendin Renske Hekman en daarna motoragent Dick Haveman om het leven bracht in een psychose?
 En als dat zo is, is Alasam S. dan een beetje verminderd of volledig ontoerekeningsvatbaar?
 Dat zijn de twee kernvragen.
 De zes deskundigen na heel de dag: Ja. Zeker. Nee. Maar mogelijk wel. Of niet. Tenzij.
 Zo ongeveer ging het woensdag in zaal A van het Paleis van Justitie in Leeuwarden.
 Er hadden ook zestig deskundigen kunnen zitten, de uitkomst was hetzelfde geweest.
 Het lag ook niet aan hen, niet aan hun deskundigheid.
 Zij kunnen er ook niks aan doen dat menselijk gedrag niet wordt bepaald door wiskundige formules.
 We zijn nog geen robots.
 Een van de deskundigen liet zich tijdens de zitting ontvallen dat eigenlijk niemand het weet, en dat er daardoor vooral wordt gespeculeerd over wat het meest aannemelijke is.
 En dat meest aannemelijke wordt dan voor waar aangenomen.
 Terwijl dat weer niet zo hoeft te zijn.
 Levensgevaarlijk in de rechtszaal.
 De voorzitter (rechter) van het hof zei halverwege de ochtend: ‘Er is zo veel informatie. En er zijn zo veel tegenstrijdigheden. Hoe moeten wij nou straks de juiste conclusie trekken?’
 Het klonk niet wanhopig.
 Zij het dat het ook niet helemaal valt uit te sluiten.
 Het proces wordt vandaag voortgezet.
 Nabestaanden mogen het hof toespreken.
 De advocaat-generaal zal rekwireren.
 De advocaat gaat pleiten, zijn pleit telt 90 pagina’s.
 Alasam S. krijgt tot slot laatste woord.
 Daarna kan het alle kanten op.
 Posted on 3 mei 2014 7 mei 2014