type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 27.1.2007
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 20/8
 Lūgums sniegt prejudiciālu nolēmumu — izteikts ar Efeteio Athinon (Grieķija) 2006. gada 21. novembra rīkojumu — K.P. Marinopoulos — Anonimos Etairia Emporias kai Dianomis Pharmakeftikon Proiondon pret Glaxosmithkline Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
 (Lieta C-476/06)
 (2007/C 20/11)
 Tiesvedības valoda — grieķu
 Iesniedzējtiesa
 Efeteio Athinon
 Lietas dalībnieki pamata procesā
 Prasītāja: K. P. Marinopoulos — Anonimos Etairia Emporias kai Dianomis Pharmakeftikon Proiondon
 Atbildētāja: Glaxosmithkline Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
 Prejudiciālie jautājumi
 1)
 Vai dominējošā stāvoklī esoša uzņēmuma atteikums pilnā apmērā apmierināt farmaceitisko produktu vairumtirgotāju pasūtījumus, ar mērķi ierobežot attiecīgo uzņēmumu eksporta darbības un tādējādi samazināt zaudējumus, kas tam rodas saistībā ar paralēlo importu, per se ir ļaunprātīga stāvokļa izmantošana EKL 82. panta izpratnē? Vai šī jautājuma risinājumu iespaido apstāklis, ka paralēlā tirdzniecība ir ļoti ienesīga vairumtirgotājiem, tā kā valsts iejaukšanās rezultātā Eiropas Kopienu līmenī pastāv cenu atšķirības, proti, tādēļ, ka farmaceitisko produktu tirgus neatrodas pilnībā atvērtas konkurences apstākļos, bet gan ir raksturojams kā tirgus, kurā lielā mērā pastāv valsts iejaukšanās. Visbeidzot, vai ir pareizi iesniedzējai piemērot Kopienu konkurences tiesības tādā pat veidā attiecībā uz tādiem tirgiem, kas darbojas konkurences apstākļos un tirgiem, kuros konkurence ir izkropļota valsts iejaukšanās dēļ?
 2)
 Kā ir jāizvērtē iespējamais ļaunprātīgās izmantošanas gadījums, ja Tiesa nolemj, ka paralēlās tirdzniecības ierobežojums iepriekš minēto iemeslu dēļ ne vienmēr ir ļaunprātīga darbība, ko veic uzņēmums, kas atrodas dominējošā stāvoklī?
 It īpaši:
 2.1
 Vai ir atbilstīgi piemērot kritēriju saistībā ar procentuālo apjomu, par kādu tiek pārsniegts parastais patēriņš valstī, un/vai zaudējumiem, kas rodas dominējošā stāvoklī esošam uzņēmumam, ņemot vērā tā kopējo apgrozījumu un kopējos ienākumus? Gadījumā, ja atbilde ir apstiprinoša, kādā veidā ir jānosaka šī procentuālā apjoma apmērs un nodarīto zaudējumu kopsumma, kas sastāv no procentuālā apgrozījuma un no kopējiem ienākumiem, kuri rodas veicot rīcību, kas ir uzskatāma par ļaunprātīgu rīcību?
 2.2
 Vai ir jāpiemēro pieeja, kas balstās uz iesaistīto interešu izvērtēšanu [līdzsvaru] un, apstiprinošas atbildes gadījumā, kādas intereses ir jāņem vērā saistībā ar šo līdzsvaru?
 Precīzāk:
 a)
 vai šajā sakarā ir nozīmīgs apstāklis, ka slimnieks, gala patērētājs, no paralēlās tirdzniecības saņem ierobežotu ekonomisko priekšrocību; un
 b)
 vai un kādā apmērā ir jāņem vērā sociālā nodrošinājuma iestāžu interese iegūt lētākus farmaceitiskos produktus?
 2.3
 Kādi papildu kritēriji un nosacījumi ir uzskatāmi par atbilstīgiem šajā gadījumā?


type: legislation

text:
 9.9.2011
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 232/31
 IZVEDBENA UREDBA KOMISIJE (EU) št. 908/2011
 z dne 8. septembra 2011
 o določitvi standardnih uvoznih vrednosti za določitev uvozne cene za nekatere vrste sadja in zelenjave
 EVROPSKA KOMISIJA JE –
 ob upoštevanju Pogodbe o delovanju Evropske unije,
 ob upoštevanju Uredbe Sveta (ES) št. 1234/2007 z dne 22. oktobra 2007 o vzpostavitvi skupne ureditve kmetijskih trgov in o posebnih določbah za nekatere kmetijske proizvode (Uredba o enotni SUT) (1),
 ob upoštevanju Izvedbene uredbe Komisije (EU) št. 543/2011 z dne 7. junija 2011 o določitvi podrobnih pravil za uporabo Uredbe Sveta (ES) št. 1234/2007 za sektorja sadja in zelenjave ter predelanega sadja in zelenjave (2) ter zlasti člena 136(1) Uredbe,
 ob upoštevanju naslednjega:
 Izvedbena uredba (EU) št. 543/2011 na podlagi izida večstranskih trgovinskih pogajanj urugvajskega kroga določa merila, po katerih Komisija določi standardne vrednosti za uvoz iz tretjih držav za proizvode in obdobja iz dela A Priloge XVI k tej uredbi –
 SPREJELA NASLEDNJO UREDBO:
 Člen 1
 Standardne uvozne vrednosti iz člena 136 Izvedbene uredbe (EU) št. 543/2011 so določene v Prilogi k tej uredbi.
 Člen 2
 Ta uredba začne veljati 9. septembra 2011.
 Ta uredba je v celoti zavezujoča in se neposredno uporablja v vseh državah članicah.
 V Bruslju, 8. septembra 2011
 Za Komisijo V imenu predsednika
 José Manuel SILVA RODRÍGUEZ
 Generalni direktor za kmetijstvo in razvoj podeželja
 (1) UL L 299, 16.11.2007, str. 1.
 (2) UL L 157, 15.6.2011, str. 1.
 PRILOGA
 Pavšalne uvozne vrednosti za določitev vhodne cene za nekatere vrste sadja in zelenjave
 (EUR/100 kg)
 Oznaka KN
 Oznaka tretjih držav (1)
 Pavšalna uvozna vrednost
 0702 00 00
 AR
 33,3
 EC
 32,6
 MK
 49,0
 ZZ
 38,3
 0707 00 05
 AR
 24,2
 TR
 127,5
 ZZ
 75,9
 0709 90 70
 AR
 40,2
 EC
 39,5
 TR
 125,7
 ZZ
 68,5
 0805 50 10
 AR
 76,3
 CL
 91,9
 MX
 39,8
 PY
 33,5
 TR
 66,0
 UY
 48,4
 ZA
 82,6
 ZZ
 62,6
 0806 10 10
 EG
 156,9
 MA
 175,2
 TR
 118,3
 ZA
 59,8
 ZZ
 127,6
 0808 10 80
 CL
 62,8
 CN
 78,7
 NZ
 105,6
 US
 82,4
 ZA
 89,4
 ZZ
 83,8
 0808 20 50
 CN
 74,4
 TR
 116,3
 ZA
 99,6
 ZZ
 96,8
 0809 30
 TR
 146,7
 ZZ
 146,7
 0809 40 05
 BA
 41,6
 KE
 58,0
 ZZ
 49,8
 (1) Nomenklatura držav, določena v Uredbi Komisije (ES) št. 1833/2006 (UL L 354, 14.12.2006, str. 19). Oznaka „ZZ“ predstavlja „druga porekla“.


type: wikipedia

text:
Nové Sady bylo časté pojmenování pro nově vysazené (založené) vesnice, či osady na předměstí, z období pozdního středověku a novověku. Německým ekvivalentem stejného významu je název Neustift. Mohou to být:
 1. Nové Sady (předměstí Brna) – historická čtvrť na území brněnské městské části Brno-střed
 2. Nové Sady (Horní Štěpánov) – část obce Horní Štěpánov v okrese Prostějov
 3. Nové Sady (Olomouc) – část krajského města Olomouc
 4. Nové Sady (Písečné) – část obce Písečné v okrese Jindřichův Hradec
 5. Nové Sady (okres Vyškov) – obec v okrese Vyškov
 6. Nové Sady (Znojmo) – bývalé předměstí, součást okresního města Znojma
 7. Nové Sady (okres Žďár nad Sázavou) – obec v okrese Žďár nad Sázavou
 Nové Sady (Slovensko) – obec na Slovensku v okrese Nitra
 Podobné názvy
 Novosady
 Novi Sad – město v Srbsku
 Neustift im Stubaital – obec v Rakousku ve spolkové zemi Tyrolsko


type: other

text:
De Kantharos I – Inleiding. Een virtuele fietstocht naar Stevensweert : Rozenberg Quarterly
 Na enige dagen vermoeienis, in Stevensweert, kon ik mij niet meer inhouden en daar vertelde ik het verhaal van de Kantharos. Ademloos hebben die dochters van mij geluisterd, waarna zich een discussie ontspon over het geval. Als mevrouw Berger-Bos hierna schrijft: ‘Hoe studenten op de beslissing reageren is afhankelijk van de wijze waarop de feiten gepresenteerd worden’ heeft zij gelijk, maar ik voeg eraan toe dat het ook voor kinderen geldt. Die toen in Stevensweert, aan de oever van de Maas, gevoerde discussie zou ik in de vorm van een fietstocht over willen doen met de schrijvers en tekenaar in deze bundel. Zoals uit de lijst met personalia kan worden opgemaakt, behoren we niet allemaal meer tot de jongsten, en daarom wordt die tocht virtueel gemaakt, als een computeranimatie.
 De start is in Utrecht, op voorstel van Luijt, bij Drift nr. 15; we zullen terugfietsen naar Nijmegen.
 Wanneer we eenmaal aan de Maasdijk in Stevensweert zijn aangekomen, opent Leijten het gesprek. ‘Deze manier om hierheen te komen is, net als het arrest, niet slecht maar ongelukkig gekozen’. De reacties blijven niet uit. Een ieder heeft ze zelf opgeschreven en zij zijn hier gebundeld. Ik zal ze niet samenvatten.
 Wat opvalt is een algemeen gevoel van onvrede. Ik meen dat daarvoor twee oorzaken zijn aan te wijzen. De eerste is dat men de vaststelling van de feiten door het Gerechtshof niet echt vertrouwt, vooral waar die culmineert in het gegeven oordeel dat ‘niet is gebleken of aannemelijk is gemaakt, dat Brom reeds voor of ten tijde van het sluiten van de koop heeft geweten of kon bevroeden, dat de beken stamde uit de Grieks-Romeinse tijd en een zo uitzonderlijke waarde had als hijzelf later in zijn aangehaalde publicatie(1) in het licht heeft gesteld’.
 Brom zelf is ontsteld over dit wantrouwen. In zijn correspondentie met prof. Kamphuisen rakelt hij niet alleen zijn door het Gerechtshof en de Hoge Raad toegekende gelijk op, maar hij gaat daarin ook zijn moreel gelijk halen.
 De tweede is dat men (en speciaal de juristen in het gezelschap) niet erg tevreden is over de wijze waarop de rechtsgeleerde raadslieden van Schoonenberg de zaak behandeld hebben, speciaal in appel en in cassatie.
 Beide aspecten lopen in het nu volgende enigszins dooreen.
 De Rechtbank sloeg de primair op bedrog gebaseerde vordering over en greep meteen naar de subsidiair gedane vordering die op dwaling was gegrond. Toen de Rechtbank vonnis wees, had zij het in haar optiek niet nodig dat kwam vast te staan of Brom nu wel of niet ten tijde van de koop wist met wat voor ‘bakje’ hij te maken had. Dit was zowel de sterkte als de zwakte van het vonnis, want daarmee heeft de Rechtbank de juridisch moeilijke weg gekozen om de vraag te beantwoorden onder welke omstandigheden een dwaling aan de zijde van de verkoper meebrengt dat de koopovereenkomst moet/kan worden vernietigd. Dwaling is een notoir moeilijk leerstuk (zie Bekkers bijdrage, waar hij de noot van prof. Hijmans Van den Bergh bespreekt). Dat komt niet alleen door zijn terminologie waar zelfstandigheid van de zaak, kenbaarheid en (on-)verschoonbaarheid tot de steekwoorden behoren. De Rechtbank maakt het voor leken nog moeilijker door, naar de geest van die tijd, vitiërend en cum sequelisin haar vonnis te verwerken. Het komt ook door de inhoud: reeds vanaf de Romeinse tijd werd de dwaling, samen met dwang en bedrog, gezien als een wilsgebrek. Bij degene die in dwaling handelt, schort het aan de wil om een overeenkomst aan te gaan, zodat die overeenkomst ongeldig is, zo vat ik een heel probleem samen. Uitgaande van dit dwalingsbegrip komt de Rechtbank tot het oordeel dat, wanneer de koper in dwaling is komen te verkeren door onjuiste mededelingen die aan de koper kunnen worden toegerekend, die koopovereenkomst dan ongeldig is. Wanneer men, net als de Rechtbank destijds, die – zoals Leijten zegt: moedige – stelling aanvaardt, heeft men het niet nodig om precies te weten of de koper nu wel of niet op de hoogte was van de onjuistheid van de aan haar toegerekende mededeling.
 Het Gerechtshof aanvaardde de stelling niet en dit had dus wel een nauwkeurige vaststelling van de feiten nodig, in het bijzonder over de vraag of Brom nu wel of niet op de hoogte was van de aard en waarde van de Kantharos, toen hij die kocht. De vraag blijft of de advocaat van Schoonenberg met voldoende kracht van argumenten heeft betoogd dat Brom van een en ander wist en of hij de daarvoor sprekende omstandigheden voldoende op een rijtje heeft gezet, zoals Prof. Santen later(2) in zeven punten heeft gedaan. Minst genomen had daaraan de stelling gekoppeld kunnen worden dat de wetenschap van Brom daardoor bij vermoedens vaststond (art. 1959 van het destijds geldende Burgerlijk Wetboek) en dat het daarom op de weg van Brom lag om tegenbewijs te leveren. Hoe dit ook zij, het Gerechtshof heeft de feiten anders gewaardeerd en geeft Van Baaren een veeg uit de pan mee als het hem in zijn arrest noemt ‘een nogal impulsief reagerende en eigengereide persoonlijkheid’, eigenschappen die ik niet direct zou zoeken bij een controleur van de Waarborg. Luijt stempelt een ander keurmerk op hem: een gevoelig, joviaal en enthousiast mens.
 Maar niet het Hof heeft het laatste woord, dat heeft de Hoge Raad, althans ten dele, namelijk niet waar het gaat om de vaststelling van de feiten. De Hoge Raad kan in cassatie niet de juistheid van de feiten toetsen(3); hij kan alleen nagaan of de wijze waarop het Gerechtshof de feiten heeft vastgesteld, begrijpelijk is.
 Voorts is van belang dat in cassatie in civiele zaken (en daar hebben we het hier over) het zogenaamde ‘middelenstelsel’ geldt. Dit wil zeggen dat de Hoge Raad de uitspraak in appèl slechts mag beoordelen voor zover daarover in de cassatiemiddelen wordt geklaagd. De Hoge Raad mag dus niet geheel buiten de middelen om een geheel eigen redenering gaan opzetten. Dat zou de rechten van de daardoor in het ongelijk gestelde partij tekort doen, die dan immers niet weet tegen welke redenering zij zich moet verdedigen.
 Bij Gommers en Hiemstra lezen we een samenvatting van de twee door de advocaat van Schoonenberg voorgestelde cassatiemiddelen. Leijten noemt die niet sterk, en hij kan het weten als oud-Advocaat-Generaal bij de Hoge Raad. Ik ben geneigd het met hem eens te zijn. Bovendien lijken zij onvolledig. Zo valt op dat niet in een cassatiemiddel is geklaagd dat de vaststelling van de feiten onbegrijpelijk is, na de stellingen die daarover zijn geponeerd (‘het rijtje van Santen’). Zoals Bekkers hierna schrijft, weet Santen mede te delen dat de in Maastricht gevestigde advocaat, jhr. mr. L. van Sasse Van IJsselt, zelf de cassatiemiddelen heeft opgesteld. Dat is een riskante zet geweest. Het procederen in cassatie vergt een daarin gespecialiseerde advocaat, wil men niet in valkuilen terechtkomen.
 Zo te zien heeft de Hoge Raad er niet lang mee gezeten. Zijn lid mr. De Jong was raadsheer-rapporteur, de raadsheer die zich het meest intensief met een zaak bezig houdt en een eerste concept van de uitspraak vervaardigt. Hij zal dit concept waarschijnlijk ‘aus einem Guss’ hebben neergeschreven. Mee mag ik er niet van zeggen, want van het archief van de Hoge Raad zijn alleen de jaren 1838-1938 aan het rijksarchief overgedragen en openbaar(4).
 De Jong was in 1959 ten nauwste betrokken bij de totstandkoming van het Nieuw Burgerlijk Wetboek. Na het overlijden van prof. Meijers behoorde hij tot het driemanschap Drion-Eggens-De Jong, dat was belast met het ontwerpen van dat wetboek. Daarvóór had hij deel uitgemaakt van de Staatscommissie inzake herziening van de Nederlandse Burgerlijke wetgeving en had tot de actiefste leden daarvan behoord. Er was vrijwel geen vergadering die hij niet had bijgewoond, terwijl het merendeel van de rapportages door hem was opgesteld(5).
 In 1961 verschijnt het ontwerp voor Boek 6 van het Nieuw Burgerlijk Wetboek, waarin de behandeling van de dwaling voorkomt, in toen nog art. 6.5.2.11. thans art. 6:228 BW. Het lijkt mij meer dan waarschijnlijk dat de voorbereidingen daarvoor in volle gang waren toen de Hoge Raad in de Kantharos-zaak arrest wees. In de toelichting op het ontwerp wordt dan ook tot tweemaal toe naar het arrest verwezen.
 In het arrest gebeurt er nu iets, wat niet vaak voorkomt, maar toch ook niet geheel een uitzondering is, zoiets als wanneer de Maas overstroomt. De Hoge Raad geeft namelijk een overweging ten overvloede (door hele en halve geleerden ook wel een obiter dictum genoemd). Er kunnen verschillende aanleidingen zijn voor de Hoge Raad om, zonder enig effect op de eindbeslissing zelf, een dergelijk antwoord op een niet gestelde vraag te geven. Vaak gaat het er om dat en dienste van de theorievorming en van toekomstige zaken de juiste richting wordt gewezen indien een zaak eigenlijk op het verkeerde spoor staat en de Hoge Raad ten gevolge van het middelenstelsel niet de zaak kan rechttrekken. Omdat in deze serie weinig licht op deze overweging ten overvloede valt, citeer ik haar volledig:
 ‘Overwegende dat het boven overwogene (waarbij het eerste cassatiemiddel is verworpen-WD) niet uitsluit, dat in gevallen als het onderhavige vernietiging van de overeenkomst door nevenomstandigheden wordt gerechtvaardigd, waarbij in het bijzonder moet worden gedacht aan het geval dat de koper dan verkoper omtrent de eigenschap der zaak had kunnen inlichten en daar toe naar de eisen van de goede trouw, gehouden was, hoedanige nevenomstandigheden zich te dezen blijkens ‘s Hofs arrest niet voordoen.’
 Hier wordt dus als richting gewezen waarlangs de oplossing moet worden gezocht in het geval dat er bij de verkoper verkeerde voorstellingen leven: de omstandigheden kunnen dan meebrengen dat de beter ingelichte koper de verkoper moet inlichten. Maar ja, zegt de Hoge Raad er gratis bij, zoals het Gerechtshof de feiten heeft vastgesteld, doen zich die omstandigheden hier niet voor.
 Het is belangrijk wat de Hoge Raad hier gezegd heeft: dwaling bij een contractspartij – dus wanneer bij een van de contractspartijen een juiste voorstelling van zaken ontbreekt – wordt immers niet meer benaderd als het klassieke, juridisch technische, wilsgebrek, met zijn moeilijk te duiden beperkingen en voorschriften, maar als een aangelegenheid van goede trouw, een feit waardoor de een jegens de ander naar de eisen van redelijkheid en billijkheid moet voldoen aan een mededelingsplicht. Partijen bij een koop- of andere overeenkomst moeten rekening houden met elkaars redelijke belangen en dit kan meebrengen dat de een niet de ander in de waan laat omtrent de eigenschappen van de zaak waarover het gaat. Het is ook dit aspect dat prof. Henriquez noemt in zijn Groningse intreerede(6). Deze komt die gedachte reeds tegen in het vorige eeuwse Pruisisch Landrecht:
 ‘§ 539. Bey allen gewagten Verträgen sind beyde Theile schuldig, einander alle zur Zeit des Vertrags ihnen bekannten Umstände, wovon der Erfolg der Begebenheit, oder die Beschaffenheit des davon zu erwartenden Vortheils, ganz oder zum Theil abhängen kann, treulich anzuzeigen.’
 Voor Schoonenberg maakte de door de Hoge Raad gewezen richting niets meer uit. De van cruciale betekenis zijnde overweging ten overvloede behoeven studenten niet meer te kennen, lees ik bij mevrouw Berger-Bos; nodig is dat ook niet, want het kondigde de komst aan van het inmiddels wet geworden artikel 6:228 van het Burgerlijk Wetboek. En als ze dat maar kennen, niet alleen de studenten, maar ook de door Santen genoemde antiquairs en de door Henriquez genoemde kunstverkopers en zo vele andere soorten professionele contractanten.
 Wellicht is nog niet iedereen onverdeeld gelukkig met de uitkomst van de Kantharos-zaak, maar – naar ik hoop – zien zij de toekomst na het lezen van het vorenstaande een beetje zonniger in. We hebben een aardige bijeenkomst gehad, daar aan de Maasoever. Na nog ansichten te hebben gestuurd aan prof. Van Dijk en prof. Santen met ‘groeten uit Stevensweert’, is het tijd om op te stappen. In het noorden van Limburg raken we verdwaald en komen we uit bij het pontje naar Cuyk. Ik vraag aan Leijten of we zullen oversteken om daar de Cuykse keurmeeser (HR 24 mei 1935, NJ 1935 p 1497) te bespreken, maar we laten het er bij zitten. Het is mooi geweest. In Nijmegen in de Museum Kamstraat aangekomen, hangt er de Nederlandse tekst van het bordje dat jarenlang aan de Sixtijnse kapel heeft gehangen: chiuso per restauro. Volgend jaar in het Valkhof, of eerder?, gaan we hem in het echt zien: de Kantharos.
 1. Mededelingen van de Koninklijke Academie van Wetenschappen, afdeling Letterkunde, Nieuwe Reeks 14, nr. 7.
 2. Zie Santen, De Kantharos van Stevensweert, Ars Notariatus LX, afscheidsrede 1994, p.17 e.v.
 3. Soms gaat de Hoge Raad dan ook uit van feiten, waarvan bekend is dat die niet juist zijn. Zie F. Bruinsma, De Hoge Raad van onderen.
 4. Zie Ketelaar, ‘De schepping van het arrest Lindenbaum-Cohen‘ in Kabaal in Holland (1993), bundel opstellen aangeboden aan mr. B. Asscher, p. 15, noot 5.
 5. Zie Florijn, Ontstaan en ontwikkeling van het nieuwe Burgerlijk Wetboek, (diss.) 1995, p. 178.
 6. Prof. mr. E.C. Henriquez, Naar beste weten, opmerkingen over rechtsverhoudingen bij kunstveilingen, Rede Rijksuniversiteit Groningen, 1974.
 One Response to “De Kantharos I – Inleiding. Een virtuele fietstocht naar Stevensweert”
 September 4th, 2013 @ 1:54 pm


text:
 16.5.2009
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 C 113/14
 Ordonanța Curții din 19 februarie 2009 (cerere de pronunțare a unei hotărâri preliminare formulată de Oberster Gerichtshof — Austria) — LSG-Gesellschaft zur Wahrnehmung von Leistungsschutzrechten GmbH/Tele2 Telecommunication GmbH
 (Cauza C-557/07) (1)
 (Articolul 104 alineatul (3) din Regulamentul de procedură - Societatea informațională - Drept de autor și drepturi conexe - Reținerea și divulgarea anumitor date de transfer - Protejarea confidențialității comunicațiilor electronice - Noțiunea «intermediar» în sensul articolului 8 alineatul (3) din Directiva 2001/29/CE)
 2009/C 113/28
 Limba de procedură: germana
 Instanța de trimitere
 Oberster Gerichtshof
 Părțile din acțiunea principală
 Reclamantă: LSG-Gesellschaft zur Wahrnehmung von Leistungsschutzrechten GmbH
 Pârâtă: Tele2 Telecommunication GmbH
 Obiectul
 Cerere de pronunțare a unei hotărâri preliminare — Oberster Gerichtshof — Interpretarea articolului 5 alineatul (1) litera (a) și a articolului 8 alineatul (3) din Directiva 2001/29/CE a Parlamentului European și a Consiliului din 22 mai 2001 privind armonizarea anumitor aspecte ale dreptului de autor și drepturilor conexe în societatea informațională (JO L 167, p. 10, Ediție specială 17/vol. 1, p. 230), a articolului 8 alineatul (3) din Directiva 2004/48/CE a Parlamentului European și a Consiliului din 29 aprilie 2004 privind respectarea drepturilor de proprietate intelectuală (JO L 157, p. 45, Ediție specială 17/vol. 2, p. 56) și a articolelor 6 și 15 din Directiva 2002/58/CE a Parlamentului European și a Consiliului din 12 iulie 2002 privind prelucrarea datelor personale și protejarea confidențialității în sectorul comunicațiilor publice (Directiva asupra confidențialității și comunicațiilor electronice) (JO L 201, p. 37, Ediție specială 13/vol. 36, p. 63) — Calificarea furnizorului de servicii de accesare a Internetului drept „intermediar” — Legislație națională care impune intermediarilor obligația de informare a persoanelor private care sunt victime ale încălcării unui drept de autor, în vederea inițierii unei proceduri de drept civil — Comunicare adresată unei societăți de apărare a drepturilor de autor care cuprinde a numelor și adreselor utilizatorilor care participă la sisteme de partajare fișiere
 Dispozitivul
 1)
 Dreptul comunitar, în special articolul 8 alineatul (3) din Directiva 2004/48/CE a Parlamentului European și a Consiliului din 29 aprilie 2004 privind respectarea drepturilor de proprietate intelectuală coroborat cu articolul 15 alineatul (1) din Directiva 2002/58/CE a Parlamentului European și a Consiliului din 12 iulie 2002 privind prelucrarea datelor personale și protejarea confidențialității în sectorul comunicațiilor publice (Directiva asupra confidențialității și comunicațiilor electronice), nu se opune stabilirii de către statele membre a unei obligații de transmitere către terțe persoane fizice a unor date de transfer cu caracter personal pentru a se permite inițierea unor proceduri judiciare civile împotriva încălcărilor dreptului de autor. Cu toate acestea, la transpunerea Directivei 2000/31/CE a Parlamentului European și a Consiliului din 8 iunie 2000 privind anumite aspecte juridice ale serviciilor societății informaționale, în special ale comerțului electronic, pe piața internă (directiva privind comerțul electronic), a Directivei 2001/29/CE a Parlamentului European și a Consiliului din 22 mai 2001 privind armonizarea anumitor aspecte ale dreptului de autor și drepturilor conexe în societatea informațională, precum și a Directivelor 2002/58 și 2004/48, dreptul comunitar impune statelor membre să se asigure că se întemeiază pe o interpretare a acestora care să permită asigurarea unui just echilibru între diferitele drepturi fundamentale existente. Pe de altă parte, la punerea în aplicare a măsurilor de transpunere a acestor directive, incumbă autorităților și instanțelor din statele membre nu numai să interpreteze dreptul lor național într-un mod conform directivelor menționate, ci și să nu se întemeieze pe o interpretare a acestora care ar intra în conflict cu drepturile fundamentale respective sau cu alte principii generale ale dreptului comunitar, precum principiul proporționalității.
 2)
 Un furnizor de acces care se limitează să le furnizeze utilizatorilor accesul la internet, fără a oferi alte servicii precum, în special, servicii de e-mail, de FTP sau de schimb de fișiere, precum și fără a exercita un control de fapt sau de drept asupra serviciului utilizat, trebuie considerat „intermediar” în sensul articolului 8 alineatul (3) din Directiva 2001/29.
 (1) JO C 64, 8.3.2008


text:
Die 27. Rallye Argentinien war der sechste von 16 FIA-Weltmeisterschaftsläufen 2007. Die Rallye bestand aus 23 Wertungsprüfungen und wurde zwischen dem 4. und dem 6. Mai ausgetragen.
 Bericht
 Zum Auftakt der Rallye Argentinien wurde eine kurze, erste Wertungsprüfung gefahren von 2.4 Kilometern. Die Teams und Fahrer der WRC waren extra von der Rallyebasis in Villa Carlos Paz rund 700 Kilometer nach Buenos Aires gereist.
 Die Fans dankten den Fahrern mit stehenden Ovationen und feierten die WRC bei ihrem Kurzbesuch fernab der eigentlichen Rallye-Route mit Begeisterung. Im Fußballstadion River Plate Stadion wurde ein Schotter-Doppelparcours aufgeschüttet. Dreimal wurde der Parcours von den Piloten durchfahren. Die Bestzeit ging an den Ford-Werkspiloten Mikko Hirvonen mit 2:08.3 Minuten. Sein Teamkollege Marcus Grönholm wurde mit 0,6 Sekunden Rückstand auf dem zweiten Rang klassiert.
 Weil wegen des schlechten Wetters nicht alle FIA-Delegierten und Teammitglieder rechtzeitig aus Buenos Aires zurück nach Córdoba fliegen konnten, mussten sieben der acht angesetzten Wertungsprüfungen am Freitag abgesagt werden. Nur die neunte Wertungsprüfung am Abend im Estadio Cordoba konnte gefahren werden. Diese WP gewann ebenfalls Hirvonen, der als Führender der Rallye in den Samstag startete.
 Sébastien Loeb sicherte sich mit dem Citroën C4 WRC den insgesamt dritten Sieg bei der Rallye Argentinien und den vierten Erfolg im sechsten Saisonlauf der WRC. Loeb verwies am Ende den Ford-Focus-RS-WRC-Piloten Marcus Grönholm um 36.7 Sekunden auf den zweiten Rang. Damit baute Loeb seine Führung in der Fahrer-Weltmeisterschaft um zwei auf drei Zähler aus. Ford wiederum profitierte von einer guten Mannschaftsleistung und stärkte seine Position in der Hersteller-Wertung. Der dritte Rang ging an Grönholms Teamkollegen Mikko Hirvonen, der sich über sechs WM-Zähler freuen durfte. Mit Jari-Matti Latvala und Henning Solberg gingen auch die Positionen vier und fünf an Ford. Dahinter folgte der zweite Citroën-Werksfahrer Dani Sordo auf dem sechsten Platz.
 Klassifikationen
 Endresultat
 Wertungsprüfungen
 Quelle:
 Gewinner Wertungsprüfungen
 Fahrer-WM nach der Rallye
 Team-Weltmeisterschaft
 Weblinks
 Offizielle Seite WRC: https://www.wrc.com
 Einzelnachweise
 Argentinien
 2007


text:
Poeți români în închisorile comuniste
 Motto:
 "Cu pumnii strânși, tăcem din gură..." (Radu Gyr)
 Prin închisoare au trecut sub comunism, fără deosebire, oameni de ambele sexe și de toate nuanțele politice, de toate stările sociale, de toate religiile, sectele, cultele, profesiile, etniile, vârstele și opiniile. Poeții nu puteau să lipsească, ei sunt totdeauna un ghimpe în ochii dictatorilor, atunci când nu se prostituează în mod servil (au fost și din aceștia, din nefericire).
 Iată o listă (incompletă) a poeților români, victime ale regimului comunist din România, în ordine alfabetică:
 Eugenia Adams-Mureșanu
 Dumitru Bacu
 Radu Budișteanu
 Ion Caraion
 Nichifor Crainic
 Radu Gyr
 A.V. George
 Sergiu Grossu
 Al. Ionescu-Lungu
 Simion Lefter
 Sergiu Mandinescu
 Stere Mihalexe
 Vasile Militaru
 Iordache Nicoară
 Ion Omescu
 Zahu Pană
 Dinu Pillat
 Ion Popescu
 George Tomaziu, poet și artist plastic
 Constant Tonegaru
 Ștefan Tumurug
 Virgil Vasiliu
 Ștefan Vlădoianu
 Vasile Voiculescu
 Theodor Gher Zuca
 Sandu Tudor
 Demostene Andronescu
 Traian Dorz
 Valeriu Anania
 Gheorghe Ursu
 În ciuda riscurilor incomensurabile, în închisori se scria poezie. Ion Caraion: "Care în gând, care pe-o bucată de sticlă, care pe-o tăbliță de lemn, pe-un papuc, pe-o pingea, pe o coajă de săpun sau pe spatele gamelei. Hârtie nu era, hârtia era prohibită. Pentru un simplu petec de sac de ciment sau pentru o gămălie de vârf de creion, obținute și acelea câine-câinește, cine știe cum, rar, prin curajul demenței, s-a întâmplat neîntâmplător să fie omorâți oameni. Și totuși toată lumea scria și nu toată lumea era numai din poeți alcătuită."
 Autorii își transmiteau poeziile, și le memorizau după afinități, unele s-au salvat, majoritatea nu, iar cei care au mai avut zile să iasă din ocne și ulterior din ocna care a devenit țara pe de-a-ntregul, aceia le-au așternut pe hârtie în variante felurite. În 1984 sub îngrijirea lui Zahu Pană, a văzut lumina tiparului în Canada o amplă culegere de Poezii din închisori, prefațată de Vintilă Horia.
 Note
 Legături externe
 Reprezentanți ai elitei intelectuale, victime a regimului comunist
 Intelectuali în procese celebre, 9 octombrie 2006, Claudiu Târziu, Cotidianul
 Arestarea gândirii libere, articol în Cotidianul
 Lista înalților demnitari condamnați de comuniști la iad, articol în Cotidianul
 Personalități politice de elită, care au avut de suferit de pe urma regimului comunist
 Politicieni care au avut de suferit de pe urma regimului comunist
 Elita militară epurată de regimul comunist - listă
 Poetul temnitelor comuniste - Demostene Andronescu
 Poeți români
 Poeți


text:
 EIROPAS KOMISIJA
 Briselē, 12.8.2016
 COM(2016) 503 final
 2016/0246(NLE)
 Priekšlikums
 PADOMES LĒMUMS
 par to, lai Eiropas Savienības vārdā parakstītu un provizoriski piemērotu Nolīgumu starp Eiropas Savienību un Lihtenšteinas Firstisti par papildu noteikumiem 2014.–2020. gada laikposmam saistībā ar finansiāla atbalsta instrumentu ārējām robežām un vīzām, kas ir daļa no Iekšējās drošības fonda
 PASKAIDROJUMA RAKSTS
 1.PRIEKŠLIKUMA KONTEKSTS
 Eiropas Parlamenta un Padomes 2014. gada 16. aprīļa Regula (ES) Nr. 515/2014, ar ko kā daļu no Iekšējās drošības fonda izveido finansiāla atbalsta instrumentu ārējām robežām un vīzām un atceļ Lēmumu Nr. 574/2007/EK, stājās spēkā 2014. gada 21. maijā, un to sāka piemērot no 2014. gada 1. janvāra
 1
 .
 Eiropas Parlamenta un Padomes 2014. gada 16. aprīļa Regula (ES) Nr. 514/2014, ar ko paredz vispārīgus noteikumus Patvēruma, migrācijas un integrācijas fondam un finansiālā atbalsta instrumentam policijas sadarbībai, noziedzības novēršanai un apkarošanai un krīžu pārvarēšanai, arī stājās spēkā 2014. gada 21. maijā, un to sāka piemērot no 2014. gada 1. janvāra
 2
 . Saskaņā ar Regulas (ES) Nr. 515/2014 19. pantu Regulas (ES) Nr. 514/2014 noteikumus piemēro finansiāla atbalsta instrumentam ārējām robežām un vīzām, kas ir daļa no Iekšējās drošības fonda (turpmāk „IDF robežu un vīzu instruments”).
 IDF robežu un vīzu instrumenta nolūks ir izveidot solidaritātes mehānismu, ar ko uz iesaistītajām valstīm attiecina vienus un tos pašus Eiropas noteikumus par ārējo robežu kontroli savstarpējās interesēs un viena otras vārdā. IDF robežu un vīzu instruments kalpos tam, lai sasniegtu svarīgu Šengenas acquis mērķi, proti, kopīgi uzņemtos atbildību par „efektīvu, intensīvu un vienota līmeņa kontroli” pie ārējām robežām, kā noteikts Eiropas Parlamenta un Padomes Regulas (ES) 2016/399 15. pantā. Tādējādi tas ir uzskatāms Šengenas acquis par pilnveidošanu.
 Regulas (ES) Nr. 515/2014 5. panta 7. punktā ir noteikts, ka valstis, kas asociētas Šengenas acquis īstenošanā, piemērošanā un pilnveidošanā, piedalās instrumentā saskaņā ar tā noteikumiem un ka ir jānoslēdz vienošanās par minēto valstu finansiālajām iemaksām un papildu noteikumiem, kas nepieciešami šādai līdzdalībai, tostarp par noteikumiem, kas nodrošina Savienības finanšu interešu aizsardzību un Revīzijas palātas tiesības veikt revīziju, jo attiecīgajos asociācijas nolīgumos šādi noteikumi nav paredzēti.
 Projekta nolīgumam ar Lihtenšteinu mērķis ir izstrādāt Regulas (ES) Nr. 515/2014 5. panta 7. punktā minētās vienošanās un ļaut Komisijai uzņemties galīgo atbildību par instrumenta budžeta īstenošanu šajā asociētajā valstī un noteikt tās iemaksu Savienības budžetā saistībā ar šo instrumentu.
 Budžeta un finanšu kontroļu jomā uz dalībvalstīm attiecas horizontāli pienākumi (piemēram, Revīzijas palātas un Eiropas Biroja krāpšanas apkarošanai (OLAF) kompetence), kas izriet vai nu tieši no Līguma, vai arī no Savienības sekundārajiem tiesību aktiem. Šie pienākumi tieši attiecas uz dalībvalstīm un tāpēc nav noteikti Regulā (ES) Nr. 515/2014. Tomēr, piemērojot Regulas (ES) Nr. 515/2014 5. panta 7. punktu, minētie pienākumi ar nolīguma projektu ir jāattiecina arī uz asociēto valsti.
 Lai aizsargātu Savienības finansiālās intereses pret krāpšanu un citām nelikumībām, Regulā (ES) Nr. 514/2014 ir noteikts, ka Komisijas darbiniekiem, Revīzijas palātai un OLAF ir jāpiešķir piemērota piekļuve, lai veiktu kontroles. Turklāt Regulas (ES) Nr. 514/2014 5. panta 9. punktā ir paredzēts, ka sadarbības nolīgumos ar trešām valstīm tiks ietverti noteikumi, ar kuriem nepārprotami nosaka Komisijas, Revīzijas palātas un OLAF pilnvaras veikt šādas revīzijas, kontroles un pārbaudes uz vietas. Tādējādi tas ir paredzēts nolīguma projektā.
 2.PRIEKŠLIKUMA JURIDISKIE ASPEKTI
 •Juridiskais pamats
 Tā kā šā priekšlikuma par nolīguma parakstīšanu mērķis ir noslēgt vienošanās starp Savienību un Lihtenšteinu par šīs valsts iemaksu finansiāla atbalsta instrumentā ārējām robežām un vīzām 2014.–2020. gada laikposmā un par papildu noteikumiem, kas nepieciešami šādai līdzdalībai, minētā priekšlikuma pamatā ir Līguma par Eiropas Savienības darbību 77. panta 2. punkts un 218. panta 5. punkts.
 •Ierosinātā lēmuma nepieciešamība
 Balstoties uz Regulas (ES) Nr. 515/2014 5. panta 7. punktu, nolīguma ar Lihtenšteinu noslēgšana ir nepieciešama, lai izstrādātu vienošanās par šīs valsts iemaksu finansiāla atbalsta instrumentā ārējām robežām un vīzām 2014.–2020. gada laikposmā un par papildu noteikumiem, kas vajadzīgi šādai līdzdalībai.
 Piemērojot nolīguma 19. panta 4. punktu, nolīgums provizoriski jāpiemēro no nākamās dienas pēc tā parakstīšanas, izņemot nolīguma 5. pantu.
 •Proporcionalitāte
 Neattiecas.
 •Instrumenta izvēle
 Neattiecas.
 3.APSPRIEŠANĀS AR IEINTERESĒTAJĀM PERSONĀM UN IETEKMES NOVĒRTĒJUMU REZULTĀTI
 •Sarunu iznākums
 Komisija 2014. gada 28. maijā iesniedza ieteikumu Padomei atļaut Komisijai sākt sarunas ar Norvēģiju, Islandi, Šveici un Lihtenšteinu par starptautisku nolīgumu, ar kuru izveido šādus papildu noteikumus.
 Komisija 2014. gada 14. jūlijā saņēma Padomes atļauju sākt sarunas ar Norvēģiju, Islandi, Šveici un Lihtenšteinu par nolīgumu, ar ko nosaka kārtību, kādā šīs valstis piedalās Iekšējās drošības fonda robežu un vīzu instrumentā.
 Sarunas notika ar visām asociētajām valstīm kopā. Notika divas sarunu kārtas. Nolīguma projekta galīgais teksts ar Lihtenšteinu tika parafēts 2016. gada 30. martā.
 Komisija uzskata, ka mērķi, ko Padome bija izvirzījusi sarunu norādēs, ir sasniegti un ka vienošanās projekts ir Savienībai pieņemams.
 Dalībvalstis informēja un ar tām apspriedās attiecīgajās Padomes darba grupās.
 Nolīguma projekta galīgo saturu var apkopot šādi.
 Nolīguma projektā ir paredzēta ikgadēja finansiāla iemaksa, ko Lihtenšteina veic Iekšējās drošības fonda robežu un vīzu instrumenta budžetā, ikgadējo summu aprēķinot atbilstoši tās IKP kā procentuālu daļu no visu to valstu IKP, kuras piedalās fondā [10. pants un I pielikums]. Ikgadējie maksājumi ir precizēti 11. pantā.
 Turklāt nolīguma projektā arī paredzēta kārtība, kādā tiek izraudzīta atbildīgā iestāde un īstenota ikgadējās ziņošanas sistēma.
 Nolīgumā arī iekļauti noteikumi, kuru nolūks ir aizsargāt Savienības finanšu intereses pret krāpšanu, un pasākumi, kuru mērķis ir nodrošināt atbilstību noteikumiem, kas attiecas uz finansiālo pārvaldību un kontroli, kā noteikts Līgumā par Eiropas Savienības darbību („LESD”) un Savienības tiesību aktos, kuru pamatā ir LESD.
 Ex post izvērtējumi/spēkā esošo tiesību aktu atbilstības pārbaude
 Neattiecas.
 •Apspriešanās ar ieinteresētajām personām
 Neattiecas.
 •Ekspertu atzinumu pieprasīšana un izmantošana
 Neattiecas.
 •Ietekmes novērtējums
 Neattiecas, ņemot vērā to, ka priekšlikums ir saistīts ar programmas pārvaldību un tā mērķis ir parakstīt starptautisku nolīgumu, par kuru tika risinātas sarunas, pamatojoties uz Padomes noteiktajām sarunu norādēm.
 •Normatīvā atbilstība un vienkāršošana
 Neattiecas.
 •Pamattiesības
 Neattiecas.
 4.IETEKME UZ BUDŽETU
 Nolīguma projekta 10. pantā un I pielikumā ir aprakstīti noteikumi, kas attiecas uz asociētās valsts ikgadējām finansiālajām iemaksām Iekšējās drošības fonda robežu un vīzu instrumenta budžetā un to iespējamu pielāgošanu situācijai, kas aprakstīta I pielikumā.
 5.CITI ELEMENTI
 •Teritoriālā piemērošana
 Regula (ES) Nr. 515/2014 ir Šengenas acquis pilnveidošana. Šajā saistībā šis nolīgums ar Lihtenšteinu arī papildina Šengenas acquis.
 Saskaņā ar 1. un 2. pantu Protokolā Nr. 22 par Dānijas nostāju, kas pievienots LES un LESD, Dānija nepiedalās šā lēmuma pieņemšanā, un tas tai nav saistošs un nav jāpiemēro. Saskaņā ar iepriekš minētā protokola 4. pantu Dānija sešu mēnešu laikā pēc tam, kad Padome būs pieņēmusi šo priekšlikumu, izlems, vai ieviest ierosināto lēmumu savos tiesību aktos.
 Tā kā ar šo priekšlikumu tiek pilnveidoti Šengenas acquis elementi, kuru īstenošanā Apvienotā Karaliste un Īrija nepiedalās attiecīgi saskaņā ar Padomes Lēmumiem 2000/365/EK
 3
 un 2002/192/EK
 4
 , tas tām nav saistošs un nav jāpiemēro.
 •Īstenošanas plāni un uzraudzības, izvērtēšanas un ziņošanas kārtība
 Nolīguma 17. pantā ir precizēta piemērojamā ziņošanas un uzraudzības kārtība. Līdz katra gada 15. februārim un līdz 2022. gadam (ieskaitot) Lihtenšteinai jāiesniedz Komisijā gada īstenošanas ziņojums par iepriekšējo finanšu gadu.
 •Skaidrojošie dokumenti (direktīvām)
 Neattiecas.
 •Konkrētu priekšlikuma noteikumu sīks skaidrojums
 Nav nepieciešams.
 Ņemot vērā iepriekš minētos apsvērumus, Komisija ierosina Padomei lemt par nolīguma parakstīšanu Savienības vārdā un atļaut Padomes priekšsēdētājam iecelt attiecīgi pilnvarotu(-as) personu(-as) tā parakstīšanai Savienības vārdā.
 Komisija ir izstrādājusi atsevišķu priekšlikumu Padomes lēmumam par to, lai noslēgtu pievienoto Nolīgumu starp Eiropas Savienību un Lihtenšteinas Firstisti par papildu noteikumiem 2014.–2020. gada laikposmam saistībā ar finansiāla atbalsta instrumentu ārējām robežām un vīzām, kas ir daļa no Iekšējās drošības fonda
 5
 . Padome pieņem šo lēmumu pēc Eiropas Parlamenta piekrišanas saņemšanas.
 2016/0246 (NLE)
 Priekšlikums
 PADOMES LĒMUMS
 par to, lai Eiropas Savienības vārdā parakstītu un provizoriski piemērotu Nolīgumu starp Eiropas Savienību un Lihtenšteinas Firstisti par papildu noteikumiem 2014.–2020. gada laikposmam saistībā ar finansiāla atbalsta instrumentu ārējām robežām un vīzām, kas ir daļa no Iekšējās drošības fonda
 EIROPAS SAVIENĪBAS PADOME,
 ņemot vērā Līgumu par Eiropas Savienības darbību un jo īpaši tā 77. panta 2. punktu un 218. panta 5. punktu,
 ņemot vērā Eiropas Komisijas priekšlikumu,
 tā kā:
 (1)Eiropas Parlamenta un Padomes Regulas (ES) Nr. 515/2014
 6
 5. panta 7. punktā ir noteikts, ka valstīm, kas asociētas Šengenas acquis īstenošanā, piemērošanā un pilnveidošanā, būtu jāpiedalās instrumentā saskaņā ar tā noteikumiem un ka būtu jānoslēdz vienošanās par minēto valstu finansiālajām iemaksām un papildu noteikumiem, kas nepieciešami šādai līdzdalībai, tostarp par noteikumiem, kas nodrošina Savienības finanšu interešu aizsardzību un Revīzijas palātas tiesības veikt revīziju.
 (2)Padome 2014. gada 14. jūlijā pilnvaroja Komisiju sākt sarunas ar Norvēģijas Karalisti, Islandes Republiku, Šveices Konfederāciju un Lihtenšteinas Firstisti par nolīgumu, ar ko nosaka kārtību, kādā tās piedalās Iekšējās drošības fonda robežu un vīzu instrumentā. Sarunas ar Lihtenšteinas Firstisti tika sekmīgi pabeigtas, 2016. gada 30. martā parafējot nolīgumu.
 (3)Saskaņā ar 1. un 2. pantu Protokolā Nr. 22 par Dānijas nostāju, kas pievienots Līgumam par Eiropas Savienību un Līgumam par Eiropas Savienības darbību, Dānija nepiedalās šā lēmuma pieņemšanā, un Dānijai šis lēmums nav saistošs un nav jāpiemēro. Tā kā šis lēmums papildina Šengenas acquis, Dānija saskaņā ar minētā protokola 4. pantu sešu mēnešu laikā pēc tam, kad Padome būs pieņēmusi lēmumu par šo lēmumu, izlemj, vai ieviest to savos tiesību aktos.
 (4)Šis lēmums pilnveido tos Šengenas acquis noteikumus, kuru īstenošanā Apvienotā Karaliste nepiedalās saskaņā ar Padomes 2000. gada 29. maija Lēmumu 2000/365/EK par Lielbritānijas un Ziemeļīrijas Apvienotās Karalistes lūgumu piedalīties dažu Šengenas acquis noteikumu īstenošanā; tādēļ Apvienotā Karaliste nepiedalās šā lēmuma pieņemšanā, un tas tai nav saistošs un nav jāpiemēro
 7
 .
 (5)Šis lēmums pilnveido tos Šengenas acquis noteikumus, kuru īstenošanā Īrija nepiedalās saskaņā ar Padomes 2002. gada 28. februāra Lēmumu 2002/192/EK par Īrijas lūgumu piedalīties dažu Šengenas acquis noteikumu īstenošanā
 8
 ; tādēļ Īrija nepiedalās šā lēmuma pieņemšanā, un tas tai nav saistošs un nav jāpiemēro.
 (6)Nolīgums būtu jāparaksta Savienības vārdā, ņemot vērā tā noslēgšanu vēlāk.
 (7)Ņemot vērā nolīguma 19. panta 4. punktu, nolīgums būtu provizoriski jāpiemēro no nākamās dienas pēc tā parakstīšanas, izņemot nolīguma 5. pantu,
 IR PIEŅĒMUSI ŠO LĒMUMU.
 1. pants
 Savienības vārdā atļauj parakstīt Nolīgumu starp Savienību un Lihtenšteinas Firstisti par papildu noteikumiem 2014.–2020. gada laikposmam saistībā ar finansiāla atbalsta instrumentu ārējām robežām un vīzām, kas ir daļa no Iekšējās drošības fonda, ņemot vērā minētā nolīguma noslēgšanu.
 Parakstāmā nolīguma teksts ir pievienots šim lēmumam.
 2. pants
 Padomes Ģenerālsekretariāts izveido instrumentu, kas piešķir nolīguma sarunu vadītāja norādītajai(-ām) personai(-ām) visas pilnvaras parakstīt nolīgumu, ņemot vērā tā noslēgšanu.
 3. pants
 Nolīgumu, izņemot 5. pantu, saskaņā ar tā 19. panta 4. punktu provizoriski piemēro no nākamās dienas pēc tā parakstīšanas līdz tā spēkā stāšanās dienai.
 4. pants
 Šis lēmums stājas spēkā tā pieņemšanas dienā.
 Briselē,
 Padomes vārdā –
 priekšsēdētājs
 (1)
 OV L 150, 20.5.2014., 143. lpp.
 (2)
 OV L 150, 20.5.2014., 112. lpp.
 (3)
 Padomes Lēmums (2000. gada 29. maijs) par Lielbritānijas un Ziemeļīrijas Apvienotās Karalistes lūgumu piedalīties dažu Šengenas acquis noteikumu īstenošanā, OV L 131, 1.6.2000., 43. lpp.
 (4)
 Padomes Lēmums (2002. gada 28. februāris) par Īrijas lūgumu piedalīties dažu Šengenas acquis noteikumu īstenošanā, OV L 64, 7.3.2002., 20. lpp.
 (5)
 Priekšlikumu Padomes lēmumam par to, lai Eiropas Savienības vārdā noslēgtu Nolīgumu starp Eiropas Savienību un Lihtenšteinas Firstisti par papildu noteikumiem 2014.–2020. gada laikposmam saistībā ar finansiāla atbalsta instrumentu ārējām robežām un vīzām, kas ir daļa no Iekšējās drošības fonda, COM(2016) 504 final.
 (6)
 Eiropas Parlamenta un Padomes Regula (ES) Nr. 515/2014 (2014. gada 16. aprīlis), ar ko kā daļu no Iekšējās drošības fonda izveido finansiāla atbalsta instrumentu ārējām robežām un vīzām un atceļ Lēmumu Nr. 574/2007/EK (OV L 150, 20.5.2014., 143. lpp.).
 (7)
 Padomes Lēmums (2000. gada 29. maijs) par Lielbritānijas un Ziemeļīrijas Apvienotās Karalistes lūgumu piedalīties dažu Šengenas acquis noteikumu īstenošanā, OV L 131, 1.6.2000., 43. lpp.
 (8)
 Padomes Lēmums (2002. gada 28. februāris) par Īrijas lūgumu piedalīties dažu Šengenas acquis noteikumu īstenošanā, OV L 64, 7.3.2002., 20. lpp.
 ---documentbreak---
 EIROPAS KOMISIJA
 Briselē, 12.8.2016
 COM(2016) 503 final
 PIELIKUMS
 priekšlikumam
 Padomes lēmums
 par to, lai Eiropas Savienības vārdā parakstītu un provizoriski piemērotu Nolīgumu starp Eiropas Savienību un Lihtenšteinas Firstisti par papildu noteikumiem 2014.–2020. gada laikposmam saistībā ar finansiāla atbalsta instrumentu ārējām robežām un vīzām, kas ir daļa no Iekšējās drošības fonda
 PIELIKUMS
 priekšlikumam
 Padomes lēmums
 par to, lai Eiropas Savienības vārdā parakstītu un provizoriski piemērotu Nolīgumu starp Eiropas Savienību un Lihtenšteinas Firstisti par papildu noteikumiem 2014.–2020. gada laikposmam saistībā ar finansiāla atbalsta instrumentu ārējām robežām un vīzām, kas ir daļa no Iekšējās drošības fonda
 EIROPAS SAVIENĪBA, turpmāk „Savienība”,
 un
 LIHTENŠTEINAS FIRSTISTE, turpmāk „Lihtenšteina”,
 turpmāk „Puses”,
 ŅEMOT VĒRĀ protokolu starp Eiropas Savienību, Eiropas Kopienu, Šveices Konfederāciju un Lihtenšteinas Firstisti par Lihtenšteinas Firstistes pievienošanos Nolīgumam starp Eiropas Savienību, Eiropas Kopienu un Šveices Konfederāciju par Šveices Konfederācijas asociēšanu Šengenas acquis īstenošanā, piemērošanā un pilnveidošanā
 1
 („asociācijas protokols ar Lihtenšteinu”),
 TĀ KĀ:
 (1)Ar Eiropas Parlamenta un Padomes Regulu (ES) Nr. 515/2014
 2
 Savienība kā daļu no Iekšējās drošības fonda izveidoja finansiāla atbalsta instrumentu ārējām robežām un vīzām.
 (2)Regula (ES) Nr. 515/2014 ir Šengenas acquis pilnveidošana asociācijas protokola ar Lihtenšteinu nozīmē.
 (3)Tā kā Eiropas Parlamenta un Padomes Regulai (ES) Nr. 514/2014
 3
 ir tieša ietekme uz Regulas (ES) Nr. 515/2014 noteikumu piemērošanu, tādējādi ietekmējot šīs regulas tiesisko regulējumu, un tā kā asociācijas protokolā ar Lihtenšteinu noteiktās procedūras tika piemērotas, lai pieņemtu Regulu (ES) Nr. 514/2014, par ko Lihtenšteinai tika paziņots, Puses atzīst, ka Regula (ES) Nr. 514/2014 ir Šengenas acquis pilnveidošana asociācijas protokola ar Lihtenšteinu nozīmē, ciktāl tas ir nepieciešams Regulas (ES) Nr. 515/2014 īstenošanai.
 (4)Regulas (ES) Nr. 515/2014 5. panta 7. punktā ir noteikts, ka valstis – tostarp Lihtenšteina –, kas asociētas Šengenas acquis īstenošanā, piemērošanā un pilnveidošanā, piedalās instrumentā saskaņā ar tā noteikumiem un ka būtu jānoslēdz vienošanās, lai precizētu minēto valstu finansiālās iemaksas un papildu noteikumus, kas nepieciešami šādai līdzdalībai, tostarp noteikumus, kuri nodrošina Savienības finanšu interešu aizsardzību un Revīzijas palātas tiesības veikt revīziju.
 (5)Finansiāla atbalsta instruments ārējām robežām un vīzām, kas ir daļa no Iekšējās drošības fonda („IDF robežu un vīzu instruments”), ir īpašs Šengenas acquis instruments, kas izveidots, lai nodrošinātu sloga sadalījumu un finansiālu atbalstu ārējo robežu un vīzu politikas jomā dalībvalstīs un asociētajās valstīs.
 (6)Eiropas Parlamenta un Padomes Regulas (ES, Euratom) Nr. 966/2012
 4
 60. pantā ir izklāstīti netiešās pārvaldības noteikumi, kas piemērojami gadījumos, kad trešām valstīm, tostarp asociētajām valstīm, ir uzticēti budžeta izpildes uzdevumi.
 (7)
 Regulas (ES) Nr. 514/2014 17. panta 4. punktā ir noteikts, ka attiecināmas ir arī izmaksas, kas oficiāli vēl neizraudzītai atbildīgai iestādei ir radušās 2014. gadā, tādējādi nodrošinot netraucētu pāreju starp Ārējo robežu fondu un Iekšējās drošības fondu. Līdzīgā kārtā ir svarīgi, lai tāda pati pieeja būtu atspoguļota šajā nolīgumā. Ņemot vērā, ka šis nolīgums nestājās spēkā līdz 2014. gada beigām, ir būtiski nodrošināt, ka izmaksas, kas radušās pirms atbildīgās iestādes oficiālās izraudzīšanas, ir attiecināmas, ja pārvaldības un kontroles sistēmas, kas tika piemērotas pirms oficiālās izraudzīšanas, būtībā ir tādas pašas, kā tās, kas atbildīgajā iestādē ir spēkā pēc tās oficiālās izraudzīšanas.
 (8)Lai atvieglinātu to ikgadējo iemaksu aprēķināšanu un izmantošanu, kas Lihtenšteinai jāiemaksā IDF robežu un vīzu instrumentā, Lihtenšteinas iemaksas par 2014.–2020. gada laikposmu tiks veiktas 2016.–2020. gadā, izmantojot piecus ikgadējus maksājumus. 2016.–2018. gadā ikgadējās iemaksas ir fiksētas summas, savukārt par 2019. un 2020. gadu maksājamās iemaksas tiks noteiktas 2019. gadā, pamatojoties uz visu to valstu iekšzemes kopproduktu, kuras piedalās IDF robežu un vīzu instrumentā, ņemot vērā faktiski veiktos maksājumus,
 IR VIENOJUŠĀS ŠĀDI.
 1. pants
 Darbības joma
 Šajā nolīgumā ir izklāstīti papildu noteikumi, kas vajadzīgi, lai Lihtenšteina piedalītos IDF robežu un vīzu instrumentā saskaņā ar Regulu (ES) Nr. 515/2014.
 2. pants
 Finanšu pārvaldība un kontrole
 1.Lihtenšteina veic vajadzīgos pasākumus, lai nodrošinātu atbilstību tiem noteikumiem par finanšu pārvaldību un kontroli, kas ir izklāstīti Līgumā par Eiropas Savienības darbību („LESD”) un Savienības tiesību aktos, kuru pamatā ir LESD.
 Šā punkta pirmajā daļā minētie LESD un sekundāro tiesību aktu noteikumi ir šādi:
 (a)LESD 287. panta 1., 2. un 3. punkts;
 (b)Regulas (ES, Euratom) Nr. 966/2012 30., 32. un 57. pants, 58. panta 1. punkta c) apakšpunkta i) punkts, 60. pants, 79. panta 2. punkts un 108. panta 2. punkts;
 (c)Komisijas Deleģētās regulas (ES) Nr. 1268/2012
 5
 32., 38., 42., 84., 88., 142. un 144. pants;
 (d)Padomes Regula (Euratom, EK) Nr. 2185/96
 6
 ;
 (e)Eiropas Parlamenta un Padomes Regula (ES, Euratom) Nr. 883/2013
 7
 .
 Puses var nolemt grozīt šo sarakstu, savstarpēji vienojoties.
 2.Lihtenšteina savā teritorijā piemēro 1. punktā minētos noteikumus saskaņā ar šo nolīgumu.
 3. pants
 Pareizas finanšu pārvaldības principa ievērošana
 Līdzekļus, kas Lihtenšteinai piešķirti saskaņā ar IDF robežu un vīzu instrumentu, izmanto saskaņā ar pareizas finanšu pārvaldības principu.
 4. pants
 Interešu konflikta novēršanas principa ievērošana
 Visiem finanšu dalībniekiem un jebkurām citām personām, kas Lihtenšteinas teritorijā iesaistītas budžeta izpildē un pārvaldībā, tostarp ar to saistītajās sagatavošanas darbībās, revīzijā vai kontrolē, ir aizliegts veikt jebkādas darbības, kas var radīt konfliktu starp viņu pašu un Savienības interesēm.
 5. pants
 Izpilde
 Komisijas pieņemtie lēmumi, ar kuriem uzliek finansiālās saistības personām, kas nav valstis, ir izpildāmi Lihtenšteinas teritorijā.
 Izpildi reglamentē Lihtenšteinā spēkā esošās civilprocesa normas. Izpildes rīkojumu pievieno lēmumam, un vienīgā formalitāte ir lēmuma autentiskuma pārbaude, ko veic valsts iestāde, kuru Lihtenšteinas valdība izrauga šim nolūkam un par ko tā informē Komisiju.
 Kad pēc Komisijas lūguma šīs formalitātes ir izpildītas, Komisija var uzsākt izpildi saskaņā ar attiecīgās valsts tiesību aktiem, tieši vēršoties kompetentajā iestādē.
 Izpildi var apturēt tikai ar Eiropas Savienības Tiesas lēmumu. Sūdzības par nepareizu izpildi tomēr ir Lihtenšteinas tiesu jurisdikcijā.
 6. pants
 Savienības finanšu interešu aizsardzība pret krāpšanu
 1.Lihtenšteina
 (a)apkaro krāpšanu un citādu nelikumīgu rīcību, kas apdraud Savienības finanšu intereses, veicot pasākumus, kuri attur no šādas rīcības, kā arī nodrošina efektīvu aizsardzību Lihtenšteinā;
 (b)lai novērstu krāpšanu, kas apdraud Savienības finanšu intereses, veic tādus pašus pasākumus, kādus tā veic, lai novērstu krāpšanu, kas apdraud viņas pašas finanšu intereses; un
 (c)koordinē ar dalībvalstīm un Komisiju savu rīcību, kuras mērķis ir aizsargāt Savienības finanšu intereses.
 2.Lihtenšteina pieņem pasākumus, kas ir līdzvērtīgi tiem, kurus Savienība pieņēmusi saskaņā ar LESD 325. panta 4. punktu un kuri ir spēkā šā nolīguma parakstīšanas dienā.
 Puses, savstarpēji vienojoties, var nolemt pieņemt pasākumus, kas ir līdzvērtīgi jebkādiem vēlākiem pasākumiem, kurus Savienība pieņem saskaņā ar šo pantu.
 7. pants
 Pārbaudes un apskates uz vietas, ko veic Komisija (OLAF)
 Neskarot Komisijas tiesības, kas izriet no Regulas (ES) Nr. 514/2014 5. panta 8. punkta, Komisija (Eiropas Birojs krāpšanas apkarošanai, OLAF) ir pilnvarota veikt pārbaudes un apskates uz vietas Lihtenšteinas teritorijā saistībā ar IDF robežu un vīzu instrumentu atbilstoši Regulā (Euratom, EK) Nr. 2185/96 izklāstītajiem noteikumiem un nosacījumiem.
 Lihtenšteinas iestādes atvieglina pārbaudes un apskates uz vietas, kuras var veikt kopīgi, ja minētās iestādes to vēlas.
 8. pants
 Revīzijas palāta
 Saskaņā ar LESD 287. panta 3. punktu un Regulas (ES, Euratom) Nr. 966/2012 pirmās daļas X sadaļas 1. nodaļu Revīzijas palātai ir iespēja veikt revīziju telpās, kas pieder jebkurai struktūrai, kura Savienības vārdā pārvalda ieņēmumus vai izdevumus Lihtenšteinas teritorijā saistībā ar IDF robežu un vīzu instrumentu, tostarp jebkuru tādu fizisku vai juridisku personu telpās, kas saņem maksājumus no budžeta.
 Lihtenšteinā Revīzijas palāta revīziju veic saziņā ar valsts revīzijas iestādēm vai, ja tām nav vajadzīgo pilnvaru, ar kompetentajiem valsts dienestiem. Revīzijas palāta un Lihtenšteinas valsts revīzijas iestādes sadarbojas savstarpējas uzticības garā, vienlaikus saglabājot savu neatkarību. Minētās iestādes vai dienesti informē Revīzijas palātu par to, vai tās plāno piedalīties revīzijā.
 Revīzijas palātai ir vismaz tās pašas tiesības, kas pienākas Komisijai saskaņā ar Regulas (ES) Nr. 514/2014 5. panta 7. punktu un šā nolīguma 7. pantu.
 9. pants
 Publiskais iepirkums
 Lihtenšteina piemēro savu tiesību aktu noteikumus par publisko iepirkumu saskaņā ar Līguma par Eiropas Ekonomikas zonu XVI pielikumu
 8
 .
 10. pants
 Finansiālās iemaksas
 1.Lihtenšteina 2016.–2018. gadā veic ikgadējos maksājumus IDF robežu un vīzu instrumenta budžetā saskaņā ar turpmāko tabulu.
 (Visas summas izteiktas EUR)
 2016
 2017
 2018
 Lihtenšteina
 218 815
 218 815
 218 815
 2.Lihtenšteinas iemaksas par 2019. un 2020. gadu aprēķina saskaņā ar pielikumā aprakstīto formulu atbilstoši Lihtenšteinas attiecīgajam iekšzemes kopproduktam (IKP) kā procentuālu daļu no visu to valstu IKP, kuras piedalās IDF robežu un vīzu instrumentā.
 3.
 Lihtenšteina veic šajā pantā minētās finansiālās iemaksas neatkarīgi no datuma, kurā tiek pieņemta Regulas (ES) Nr. 514/2014 14. pantā minētā Lihtenšteinas valsts programma.
 11. pants
 Finansiālo iemaksu izmantošana
 1.Ikgadējo, 2016. un 2017. gadā veicamo maksājumu kopsummu piešķir šādi:
 a)
 75 % – starpposma pārskatīšanai, kas minēta Regulas (ES) Nr. 515/2014 8. pantā;
 b)
 15 % – Regulas (ES) Nr. 515/2014 15. pantā minēto IT sistēmu izstrādei, ja līdz 2017. gada 30. jūnijam tiek pieņemti attiecīgie Savienības leģislatīvie akti;
 c)
 10 % – Regulas (ES) Nr. 515/2014 13. pantā minētajām Savienības darbībām un Regulas (ES) Nr. 515/2014 14. pantā minētajai ārkārtas palīdzībai.
 Ja b) apakšpunktā minētā summa nav piešķirta vai iztērēta, Komisija saskaņā ar Regulas (ES) Nr. 515/2014 5. panta 5. punkta b) apakšpunkta otrajā daļā noteikto procedūru to pārdala konkrētajām darbībām, kas minētas Regulas (ES) Nr. 515/2014 7. pantā.
 Ja šis nolīgums nestājas spēkā vai netiek provizoriski piemērots līdz 2017. gada 1. jūnijam, Lihtenšteinas iemaksu pilnā apmērā izmanto saskaņā ar šā panta 2. punktu.
 2.Ikgadējo, 2018., 2019. un 2020. gadā veicamo maksājumu kopsummu piešķir šādi:
 a)
 40 % – konkrētajām darbībām, kas minētas Regulas (ES) Nr. 515/2014 7. pantā;
 b)
 50 % – Regulas (ES) Nr. 515/2014 15. pantā minēto IT sistēmu izstrādei, ja līdz 2018. gada 31. decembrim tiek pieņemti attiecīgie Savienības leģislatīvie akti;
 c)
 10 % – Regulas (ES) Nr. 515/2014 13. pantā minētajām Savienības darbībām un Regulas (ES) Nr. 515/2014 14. pantā minētajai ārkārtas palīdzībai.
 Ja b) apakšpunktā minētā summa nav piešķirta vai iztērēta, Komisija saskaņā ar Regulas (ES) Nr. 515/2014 5. panta 5. punkta b) apakšpunkta otrajā daļā noteikto procedūru to pārdala konkrētajām darbībām, kas minētas Regulas (ES) Nr. 515/2014 7. pantā.
 3.Starpposma pārskatīšanai, Savienības darbībām, konkrētajām darbībām vai IT sistēmu izstrādes programmai piešķirtās papildu summas izmanto saskaņā ar attiecīgo procedūru, kas izklāstīta vienā no šādiem noteikumiem:
 (a)Regulas (ES) Nr. 514/2014 6. panta 2. punkts;
 (b)Regulas (ES) Nr. 515/2014 8. panta 7. punkts;
 (c)Regulas (ES) Nr. 515/2014 7. panta 3. punkts;
 (d) Regulas (ES) Nr. 515/2014 15. panta otrā daļa.
 4.Komisija katru gadu var izmantot līdz EUR 1581 no Lihtenšteinas veiktajiem maksājumiem, lai finansētu administratīvos izdevumus saistībā ar darbiniekiem vai ārštata darbiniekiem, kuri ir nepieciešami, lai atbalstītu Regulas (ES) Nr. 515/2014 un šā nolīguma īstenošanu Lihtenšteinā.
 12. pants
 Konfidencialitāte
 Saskaņā ar šo nolīgumu paziņotā vai iegūtā informācija, lai kādā formā tā arī būtu, ir profesionāls noslēpums un to aizsargā tāpat kā līdzīgu informāciju, ko aizsargā Savienības iestādēm piemērojamie noteikumi un Lihtenšteinas tiesību akti. Šādu informāciju izpauž tikai tām personām Savienības iestādēs, dalībvalstīs vai Lihtenšteinā, kurām tā ir jāzina amata pienākumu veikšanai, un to var izmantot tikai tam, lai nodrošinātu Pušu finansiālo interešu efektīvu aizsardzību.
 13. pants
 Atbildīgās iestādes izraudzīšana
 1.
 Lihtenšteina, cik vien iespējams drīz pēc valsts programmas apstiprināšanas, informē Komisiju par tās atbildīgās iestādes oficiālo izraudzīšanu ministrijas līmenī, kura atbild par izdevumu pārvaldību un kontroli saskaņā ar IDF robežu un vīzu instrumentu.
 2.
 Šā panta 1. punktā minētā izraudzīšana tiek attiecināta uz struktūru, kas atbilst tiem izraudzīšanas kritērijiem iekšējās vides, kontroles darbību, informācijas, saziņas un uzraudzības jomā, kuri noteikti Regulā (ES) Nr. 514/2014 vai uz tās pamata.
 3.
 Atbildīgās iestādes izraudzīšanu pamato ar atzinumu, ko sniedz kāda revīzijas struktūra, kas var būt revīzijas iestāde, kura novērtē atbildīgās iestādes atbilstību izraudzīšanas kritērijiem. Minētā struktūra var būt neatkarīga publiskā iestāde, kas atbild par administrācijas uzraudzību, novērtēšanu un revīziju. Revīzijas struktūra darbojas neatkarīgi no atbildīgās iestādes un veic savu darbu saskaņā ar starptautiski pieņemtiem revīzijas standartiem. Lihtenšteina savu lēmumu par izraudzīšanu var balstīt uz to, vai pārvaldības un kontroles sistēmas būtībā ir tādas pašas kā tās, kas darbojušās iepriekšējā laikposmā, un vai to darbība bijusi efektīva. Ja esošie revīzijas un kontroles rezultāti liecina, ka izraudzītā struktūra vairs neatbilst izraudzīšanas kritērijiem, Lihtenšteina veic vajadzīgos pasākumus, lai nodrošinātu, ka tiek novērsti trūkumi minētās struktūras uzdevumu īstenošanā, tostarp atceļot izraudzīšanu.
 14. pants
 Finanšu gada definīcija
 Šajā nolīgumā finanšu gads, kā norādīts Regulas (ES, Euratom) Nr. 966/2012 60. panta 5. punktā, attiecas uz nomaksātajiem izdevumiem un ieņēmumiem, kas iegūti un atbildīgās iestādes pārskatos iegrāmatoti laikposmā no „N – 1” gada 16. oktobra līdz „N” gada 15. oktobrim.
 15. pants
 Izdevumu attiecināmība
 Atkāpjoties no Regulas (ES) Nr. 514/2014 17. panta 3. punkta b) apakšpunkta un 4. punkta, attiecināmas ir arī izmaksas, ja atbildīgā iestāde tās ir samaksājusi, pirms tā tika oficiāli izraudzīta saskaņā ar šā nolīguma 13. pantu, ar noteikumu, ka pārvaldības un kontroles sistēmas, kas tika piemērotas pirms oficiālās izraudzīšanas, būtībā bija tādas pašas, kā tās, kas atbildīgajā iestādē ir spēkā pēc tās oficiālās izraudzīšanas.
 16. pants
 Gada atlikuma maksājuma pieprasījums
 1.
 Līdz tā gada 15. februārim, kurš seko attiecīgajam finanšu gadam, Lihtenšteina iesniedz Komisijai Regulas (ES, Euratom) Nr. 966/2012 60. panta 5. punkta pirmās daļas b) un c) apakšpunktā prasītos dokumentus un informāciju.
 Atkāpjoties no Regulas (ES) Nr. 514/2014 44. panta 1. punkta un saskaņā ar Regulas (ES, Euratom) Nr. 966/2012 60. panta 5. punkta trešo daļu, Lihtenšteina līdz tā gada 15. martam, kurš seko attiecīgajam finanšu gadam, iesniedz Komisijai Regulas (ES, Euratom) Nr. 966/2012 60. panta 5. punkta otrajā daļā minēto atzinumu.
 Iesniegtie dokumenti, kas minēti šajā punktā, ir uzskatāmi par gada atlikuma maksājuma pieprasījumu.
 2.
 Šā panta 1. punktā minētos dokumentus sagatavo saskaņā paraugiem, kurus Komisija apstiprina, pamatojoties uz Regulas (ES) Nr. 514/2014 44. panta 3. punktu.
 17. pants
 Īstenošanas ziņojums
 Atkāpjoties no Regulas (ES) Nr. 514/2014 54. panta 1. punkta un saskaņā ar Regulas (ES, Euratom) Nr. 966/2012 60. panta 5. punkta trešo daļu, Lihtenšteina līdz katra gada 15. februārim un līdz 2022. gadam ieskaitot iesniedz Komisijai gada ziņojumu par valsts programmas īstenošanu iepriekšējā finanšu gadā un var šo informāciju atbilstīgā līmenī publiskot.
 Pirmo gada ziņojumu par valsts programmas īstenošanu iesniedz 15. februārī pēc šā nolīguma stāšanās spēkā vai tā provizoriskās piemērošanas sākuma.
 Pirmais ziņojums attiecas uz finanšu gadiem no 2014. gada līdz finanšu gadam, kas ir pirms gada, kad saskaņā ar šā panta otro daļu bija jāiesniedz pirmais gada ziņojums. Gala ziņojumu par valsts programmas īstenošanu Lihtenšteina iesniedz līdz 2023. gada 31. decembrim.
 18. pants
 Elektroniskā datu apmaiņas sistēma
 Saskaņā ar Regulas (ES) Nr. 514/2014 24. panta 5. punktu visu oficiālo informācijas apmaiņu starp Lihtenšteinu un Komisiju veic, izmantojot elektronisku datu apmaiņas sistēmu, ko šim nolūkam nodrošina Komisija.
 19. pants
 Stāšanās spēkā
 1.Savienības Padomes ģenerālsekretārs ir šā nolīguma depozitārijs.
 2.Puses apstiprina šo nolīgumu saskaņā ar to attiecīgajām procedūrām. Tās viena otrai paziņo par minēto procedūru pabeigšanu.
 3.Šī vienošanās stājās spēkā pirmā mēneša pirmajā dienā pēc pēdējā paziņojuma par 2. punktā minētās procedūras pabeigšanu.
 4.Puses šo nolīgumu, izņemot tā 5. pantu, provizoriski piemēro no nākamās dienas pēc nolīguma parakstīšanas, neskarot konstitucionālās prasības.
 20. pants
 Spēkā esamība un izbeigšana
 1.Savienība vai Lihtenšteina var izbeigt šo nolīgumu, paziņojot par savu lēmumu otrai Pusei. Nolīgumu pārtrauc piemērot trīs mēnešus pēc šāda paziņojuma. Projektus un darbības, kas norisinās šā nolīguma izbeigšanas laikā, turpina saskaņā ar šajā nolīgumā izklāstītajiem nosacījumiem. Puses, savstarpēji vienojoties, atrisina visus citus jautājumus saistībā ar šā nolīguma izbeigšanas sekām.
 2.
 Šo nolīgumu izbeidz, ja asociācijas protokols ar Lihtenšteinu tiek izbeigts saskaņā ar protokola 5. panta 4. punktu, 11. panta 1. punktu vai 11. panta 3. punktu.
 21. pants
 Valodas
 Šo nolīgumu sagatavo vienā oriģināleksemplārā angļu, bulgāru, čehu, dāņu, franču, grieķu, holandiešu, horvātu, igauņu, itāļu, latviešu, lietuviešu, maltiešu, poļu, portugāļu, rumāņu, slovāku, slovēņu, somu, spāņu, ungāru, vācu un zviedru valodā, un visi teksti ir vienlīdz autentiski.
 PIELIKUMS
 2019. un 2020. gada finansiālo iemaksu aprēķināšanas formula un maksājuma informācija
 Regulas (ES) Nr. 515/2014 5. panta 7. punkta otrajā un trešajā daļā minēto finansiālo iemaksu, ko Lihtenšteina veic IFD robežu un vīzu instrumentā, attiecībā uz 2019. un 2020. gadu aprēķina šādi.
 Par katru gadu no 2013. gada līdz 2017. gadam galīgos Lihtenšteinas iekšzemes kopprodukta (IKP) rādītājus, kas pieejami 2019. gada 31. martā, dala ar visu to valstu IKP rādītāju summu attiecīgajā gadā, kuras piedalās IFD robežu un vīzu instrumentā. Par 2013.–2017. gadu iegūto piecu procentuālo daļu vidējo vērtību piemēro summai, ko veido faktiskās ikgadējās apropriācijas IFD robežu un vīzu instrumentam 2014.–2019. gadā, un IFD robežu un vīzu instrumentam 2020. gadā paredzētajām ikgadējo saistību apropriācijām, kuras iekļautas Komisijas pieņemtajā Eiropas Savienības 2020. finanšu gada vispārējā budžeta projektā, lai tādējādi iegūtu kopējo summu, kas Lihtenšteinai jāmaksā visā IFD robežu un vīzu instrumenta īstenošanas laikposmā. Ikgadējos maksājumus, kurus Lihtenšteina faktiski veikusi saskaņā ar šā nolīguma 10. panta 1. punktu, atskaita no šīs summas, lai iegūtu Lihtenšteinas iemaksu kopējo summu, kas jāmaksā par 2019. un 2020. gadu. Pusi no šīs summas maksā 2019. gadā, savukārt otru pusi – 2020. gadā.
 Finansiālā iemaksa tiek veikta euro.
 Lihtenšteina savu finansiālo iemaksu veic ne vēlāk kā 45 dienas pēc paziņojuma par veicamo iemaksu saņemšanas. Par jebkuru iemaksas maksājuma kavējumu no dienas, kad beidzies iemaksas termiņš, tiek maksāti procenti par nenomaksāto summu. Procentu likme ir Eiropas Savienības Oficiālā Vēstneša C sērijā publicētā likme, ko Eiropas Centrālā banka piemēro savām galvenajām refinansēšanas operācijām un kas ir spēkā tā mēneša pirmajā kalendārajā dienā, kurā beidzas maksājuma termiņš, palielināta par 3,5 procentpunktiem.
 (1)
 OV L 160, 18.6.2011., 21. lpp.
 (2)
 Eiropas Parlamenta un Padomes Regula (ES) Nr. 515/2014 (2014. gada 16. aprīlis), ar ko kā daļu no Iekšējās drošības fonda izveido finansiāla atbalsta instrumentu ārējām robežām un vīzām un atceļ Lēmumu Nr. 574/2007/EK (OV L 150, 20.5.2014., 143. lpp.).
 (3)
 Eiropas Parlamenta un Padomes Regula (ES) Nr. 514/2014 (2014. gada 16. aprīlis), ar ko paredz vispārīgus noteikumus Patvēruma, migrācijas un integrācijas fondam un finansiālā atbalsta instrumentam policijas sadarbībai, noziedzības novēršanai un apkarošanai un krīžu pārvarēšanai (OV L 150, 20.5.2014., 112. lpp.).
 (4)
 Eiropas Parlamenta un Padomes Regula (ES, Euratom) Nr. 966/2012 (2012. gada 25. oktobris) par finanšu noteikumiem, ko piemēro Savienības vispārējam budžetam, un par Padomes Regulas (EK, Euratom) Nr. 1605/2002 atcelšanu (OV L 298, 26.10.2012., 1. lpp.), kurā jaunākie grozījumi izdarīti ar Regulu (ES, Euratom) Nr. 547/2014 (2014. gada 15. maijs) (OV L 163, 29.5.2014., 18. lpp.).
 (5)
 Komisijas Deleģētā regula (ES) Nr. 1268/2012 par Eiropas Parlamenta un Padomes Regulas (ES, Euratom) Nr. 966/2012 par finanšu noteikumiem, ko piemēro Savienības vispārējam budžetam, piemērošanas noteikumiem (OV L 362, 31.12.2012., 1. lpp.).
 (6)
 Padomes Regula (Euratom, EK) Nr. 2185/96 par pārbaudēm un apskatēm uz vietas, ko Komisija veic, lai aizsargātu Eiropas Kopienu finanšu intereses pret krāpšanu un citām nelikumībām (OV L 292, 15.11.1996., 2. lpp.).
 (7)
 Eiropas Parlamenta un Padomes Regula (ES, Euratom) Nr. 883/2013 (2013. gada 11. septembris) par izmeklēšanu, ko veic Eiropas Birojs krāpšanas apkarošanai (OLAF), un ar ko atceļ Eiropas Parlamenta un Padomes Regulu (EK) Nr. 1073/1999 un Padomes Regulu (Euratom) Nr. 1074/1999 (OV L 248, 18.9.2013., 1. lpp.).
 (8)
 OV L 1, 3.1.1994., 461. lpp.


text:
 26.6.2014
 IT
 Gazzetta ufficiale dell'Unione europea
 L 186/53
 REGOLAMENTO DI ESECUZIONE (UE) N. 705/2014 DELLA COMMISSIONE
 del 25 giugno 2014
 che fissa il dazio all'importazione applicabile alle rotture di riso
 LA COMMISSIONE EUROPEA,
 visto il trattato sul funzionamento dell'Unione europea,
 visto il regolamento (UE) n. 1308/2013 del Parlamento europeo e del Consiglio, del 17 dicembre 2013, recante organizzazione comune dei mercati dei prodotti agricoli e che abroga i regolamenti (CEE) n. 922/72, (CEE) n. 234/79, (CE) n. 1037/2001 e (CE) n. 1234/2007 del Consiglio (1), in particolare l'articolo 183, lettera a),
 considerando quanto segue:
 (1)
 L'accordo tra l'Unione europea e la Thailandia (2) per quanto riguarda il riso, approvato con decisione n. 2005/953/CE del Consiglio (3), prevede che, per le rotture di riso, l'Unione applichi un dazio all'importazione di 65 EUR per tonnellata.
 (2)
 Al fine di attuare l'accordo tra l'Unione e la Thailandia, l'articolo 140 del regolamento (CE) n. 1234/2007 (4) del Consiglio stabilisce che il dazio all'importazione per le rotture di riso è di EUR 65 per tonnellata.
 (3)
 Il regolamento (UE) n. 1308/2013, che abroga e sostituisce il regolamento (CE) n. 1234/2007, non contiene disposizioni simili all'articolo 140 del regolamento (CE) n. 1234/2007. Per quanto concerne i dazi all'importazione, l'articolo 183 del regolamento (UE) n. 1308/2013 conferisce alla Commissione il potere di adottare atti di esecuzione che fissino il livello del dazio all'importazione da applicare in virtù delle norme stabilite, tra l'altro, da un accordo internazionale concluso a norma del trattato sul funzionamento dell'Unione europea.
 (4)
 Al fine di rispettare sempre le disposizioni dell'accordo tra l'Unione e la Thailandia, è opportuno fissare il dazio all'importazione applicabile alle rotture di riso,
 HA ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO:
 Articolo 1
 Nonostante l'aliquota dei dazi all'importazione della tariffa doganale comune, il dazio all'importazione per le rotture di riso di cui al codice NC 1006 40 00 è di 65 EUR per tonnellata.
 Articolo 2
 Il presente regolamento entra in vigore il terzo giorno successivo alla pubblicazione nella Gazzetta ufficiale dell'Unione europea.
 Il presente regolamento è obbligatorio in tutti i suoi elementi e direttamente applicabile in ciascuno degli Stati membri.
 Fatto a Bruxelles, il 25 giugno 2014
 Per la Commissione
 Il presidente
 José Manuel BARROSO
 (1) GU L 347 del 20.12.2013, pag. 671.
 (2) Accordo in forma di scambio di lettere tra la Comunità europea e la Thailandia, ai sensi dell'articolo XXVIII del GATT 1994, per la modifica, per quanto riguarda il riso, delle concessioni previste nell'elenco CXL della CE allegato al GATT 1994 (GU L 346 del 29.12.2005, pag. 26).
 (3) Decisione del Consiglio 2005/953/CE, del 20 dicembre 2005, relativa alla conclusione di un accordo in forma di scambio di lettere tra la Comunità europea e la Thailandia, ai sensi dell'articolo XXVIII del GATT 1994, per la modifica, per quanto riguarda il riso, delle concessioni previste nell'elenco CXL della CE allegato al GATT 1994 (GU L 346 del 29.12.2005, pag. 24).
 (4) Regolamento (CE) n. 1234/2007 del Consiglio, del 22 ottobre 2007, recante organizzazione comune dei mercati agricoli e disposizioni specifiche per taluni prodotti agricoli (regolamento unico OCM) (GU L 299 del 16.11.2007, pag. 1).


text:
Das Naturschutzgebiet Halbtrockenrasen am Dahlberg mit einer Größe von 10,81 ha liegt nördlich von Westheim im Stadtgebiet von Marsberg im Hochsauerlandkreis. Es wurde 1985 von der Bezirksregierung Arnsberg als Naturschutzgebiet (NSG) ausgewiesen. 2008 erfolgte mit dem Landschaftsplan Marsberg eine erneute NSG-Ausweisung. Das NSG ist auch als Fauna-Flora-Habitat (FFH) Dahlberg (Natura 2000-Nr. DE-4419-302) im Europäischen Schutzgebietssystem nach Natura 2000 ausgewiesen worden. Es befindet sich im Besitz der Familie von Twickel. Im Westen geht das NSG bis an die Landesstraße 636.
 Beschreibung
 Das NSG umfasst einen Kalkmagerrasen mit großen Gebüschbereichen am mäßig steile bis steile Westhang des Dahlberges. Im oberen Hangteil treten kleine Kalkfelsstufen zu Tage und im Norden des NSG befindet sich ein getreppter Felsabfall. Etwa die Hälfte des Trockenrasens ist nahezu unverbuscht und in einem hervorragenden Pflegezustand. Die andere Hälfte ist mäßig, selten auch stärker mit Schwarzdorn verbuscht. Im Norden des NSG befindet sich in einem Feldgehölz ein kleiner, seit langem aufgelassener Steinbruch mit abgeschrägter Felswand.
 Das Fachinformationssystem des Landesamtes für Natur, Umwelt und Verbraucherschutz Nordrhein-Westfalen dokumentiert zum NSG:
 „Mit seinem Kraut- und Orchideenreichtum ist der Kalk-Trockenrasen am Dahlberg ein hochgradig schützenswerter Magerrasen. 2011 wurden 11 gefährdete Pflanzenarten nachgewiesen. Das Gebiet ist im Biotopverbundsystem von Kalkmagerrasen von landesweiter Bedeutung.“
 Tier und Pflanzenarten
 Im NSG brütet der Neuntöter. Es finden sich hauptsächlich die Grasarten Fieder-Zwenke und Echtem Wiesenhafer im NSG. Im Frühling ist die Wiesen-Schlüsselblume oft aspektbestimmend. Zu den häufigen Arten im NSG zählen zählen Kleiner Wiesenknopf und Dreizähniges Knabenkraut. Vom Dreigezähnten Knabenkraut wurden 2005 rund 35.000 Exemplare gezählt. Der Bestand vom Dreizähnigem Knabenkraut schwankt. In anderen Jahren gab es Bestandsangaben wie über 1000 Individuen dieser Orchidee. Die östliche Hangschulter wird von einer dichten, teils Dornstauchhecke mit z. T. überständigen Bäumen eingenommen.
 Naturschutzmaßnahmen
 Ein Schäfer beweidet die Fläche. Seit den 1990er Jahren finden zudem Pflegearbeiten des Verein für Natur- und Vogelschutz im Hochsauerlandkreis (VNV) und der Biologische Station Hochsauerlandkreis im NSG statt. Insbesondere wurden Schwarzdorn-Büsche und Stockausschläge mit Motorsäge und Freischneider entfernt.
 Im März 2021 wurden mit einem Fällbagger von der Straße aus absterbende Eschen, die wegen der Verkehrssicherheit entfernt werden mussten, und alle anderen großen Bäume in Falldistanz zur Straße zu entfernen. Der Fällbagger hatte einen Ausleger von 15 m. Die Hydraulikscherre konnte bis 35 cm Stärke alles abschneiden und auch gleich zur Seite heben. Bei über 35 cm Stammstärke haben die Greifer den Baum gehalten und mit der Motorsäge von einem Mitarbeiter der Biologische Station abgesägt. Zuerst scherrte der Bagger aber in 6 bis 8 m den oberen Teil des Baumes ab und hob ihn beiseite. Bei einigen ganz großen Bäumen wurde der Baum gehalten und zuerst ein Fällkerb mit der Motorsäge geschnitten. Nach dem absägen wurde der Baum dann Richtung Hang umgedrückt und dann in per Hydraulikscherre zerteilt. Die abgescherrten Bäume packte der Baggerfahrer auf Haufen. Später wurden die Bäume gehäckselt.
 Siehe auch
 Liste der Naturschutzgebiete im Hochsauerlandkreis
 Liste der FFH-Gebiete in Nordrhein-Westfalen
 Literatur
 Hochsauerlandkreis – Untere Landschaftsbehörde: Landschaftsplan Marsberg (PDF; 1,2 MB). S. 21–26 + 56 + 183-184.
 Werner Schubert: Kalkmagerrasen im Raum Marsberg - Brilon dauerhaft gerettet (PDF; 1,85 MB) Irrgeister 2006/23. S. 20–22.
 Weblinks
 Einzelnachweise
 Halbtrockenrasen am Dahlberg
 FFH-Gebiet in Nordrhein-Westfalen


text:
Vidzemes guberņa jeb Līvzemes guberņa (, , ) bija autonoma administratīva vienība Krievijas Impērijas sastāvā, kurā ietilpa Latvijas kultūrvēsturiskais Vidzemes novads, Igaunijas dienviddaļa un Sāmsala. Vidzemes guberņas pašpārvaldi nodrošināja savs parlaments — Vidzemes landtāgs. Līdz pat 19.gs. beigām Vidzemes guberņas oficiālā valoda bija vācu valoda. Civilās pārvaldes augstākā vara bija gubernatoram. Tā padomdevēja organizācija bija landrātu kolēģija. Gubernatora rīkojumus, ko viņš izdeva, saskaņojot ar landrātu kolēģiju, sauca par "patentiem", kam bija likuma spēks guberņas teritorijā.
 Robežojās ar Igaunijas, Kurzemes, Pleskavas un Vitebskas guberņām. 1917. gadā igauņu apdzīvotos Vidzemes guberņas apriņķus pievienoja Autonomajai Igaunijas guberņai, bet latviešu apdzīvotos Vitebskas guberņas apriņķus pievienoja Vidzemes guberņai.
 1917. gada septembrī gandrīz visu Rīgas apriņķi, bet 1918. gada februārī pārējo Vidzemes guberņu okupēja vācu karaspēks, tomēr formāli tā pastāvēja līdz 1918. gada 22. septembrim, kad Rīgā tika pasludināta Apvienotā Baltijas hercogiste.
 Izveide
 Vidzemes guberņas teritorija tika inkorporēta Krievijas Impērijas sastāvā 1721. gadā. Pirms tam tā bija atkarīga no Zviedrijas un pastāvēja ar nosaukumu "Rīgas gubernatūra" jeb Zviedru Vidzeme, vēl agrāk — Pārdaugavas Livonijas hercogiste vai Līvzeme. Tajā ietilpa Rīgas, Cēsu, Pērnavas un Tērbatas apriņķi, kas bija sadalīti pilsnovados, vēlāk draudzēs.
 Rīgas guberņa (1713—1783)
 1710. gadā Lielā Ziemeļu kara laikā krievu karaspēks iekaroja Rīgu un pēc Vidzemes un Igaunijas kapitulācijas (1710) Krievijas cars Pēteris I iecēla viņa dienestā pārgājušo Zviedru Vidzemes muižnieku Gerhardu Johanu fon Lēvenvoldi par ģenerālpilnvarnieku (General-Bevollmächtigter) Baltijas provincēs.
 Lai arī tiesiski Vidzeme vēl joprojām piederēja Zviedrijas karalistei, cars Pēteris 1713. gadā izveidoja Rīgas guberņu (, ), kas sastāvēja no divām daļām — Rīgas provinces un Smoļenskas provinces.
 Pēc kara beigām 1722. gadā Rīgas guberņai pievienoja Tērbatas apriņķi. Saskaņā ar 1775. gada guberņu likumu Rīgas guberņa sastāvēja no 9 apriņķiem — Rīgas, Cēsu, Valkas, Valmieras, Pērnavas, Vīlandes, Veravas, Tērbatas un Sāmsalas. 1783. gada 10. maijā guberņai pievienoja Slokas novadu (tagadējās Jūrmalas teritoriju). Krievijas ķeizariene Katrīna II 1783. gada 3. jūlijā izdeva rīkojumu, ar kuru Rīgas guberņa tika likvidēta un tās vietā izveidota Rīgas vietniecība.
 Rīgas vietniecība (1783—1796)
 Rīgas vietniecība (, ) sastāvēja no Rīgas, Cēsu, Valkas, Valmieras, Pērnavas, Vīlandes, Veravas, Tērbatas un Sāmsalas apriņķiem. To pārvaldīja ķeizarienes iecelts ģenerālgubernators, kura uzdevums bija augstākā uzraudzība pār guberņu un tiesības komandēt tajā izveidoto karaspēku. Līdz 1786. gadam kā padomdevēja organizācija vēl darbojās landrātu kolēģija. Pēc 1787. gada Rīgas rātes vietā bija vēlēts Rīgas pilsētas galva un pilsētas Dome. Lielās ģildes vietā tika izveidotas trīs tirgotāju ģildes. Katrā apriņķī tika izveidota zemes tiesa, kurā no pieciem piesēdētājiem divi bija zemnieki. Rīgas vietniecība tika likvidēta 1796. gada 28. novembrī, pārdēvējot to par Vidzemes guberņu.
 Vidzemes guberņa (1796—1918)
 Vidzemes guberņa (, ) pastāvēja no 1796. līdz 1918. gadam kā viena no Baltijas guberņām. Sastāvēja no Rīgas, Cēsu, Valmieras, Valkas, Pērnavas, Vīlandes, Veru, Tērbatas un Sāmsalas apriņķiem. Guberņu pārvaldīja imperatora iecelts gubernators tam padotām muižniecības pašpārvaldes institūcijām un ierēdņiem (landrātu kolēģija, landtāgs, bruņinieku konvents, landmaršals). 1819. gadā apriņķi tika sadalīti pagastos un muižās.
 1917. gada 30. martā (12. aprīlī) Krievijas Pagaidu valdība izdeva rīkojumu par Vidzemes guberņas sadalīšanu divās daļās un igauņu apdzīvoto apriņķu pievienošanu Igaunijas guberņai. Pirmais Latgales latviešu kongress 1917. gada 26.—27. aprīlī (9.—10. maijā) prasīja latviešu apdzīvoto Vitebskas guberņas apvienošanu pēc nacionālā principa ar Vidzemes un Kurzemes guberņām, tomēr Krievijas valdība vilcinājās pieņemt šādu lēmumu. Toties Krievijas PSFR Tautas komisāru padome 1917. gada 14. decembrī izdeva rīkojumu Nr. 93. par Daugavpils, Ludzas un Rēzeknes apriņķu atdalīšanu no Vitebskas guberņas un to pievienošanu Vidzemes guberņai.
 Pēc Brestļitovskas miera līguma un Berlīnes papildvienošanās (1918) nosacījumiem Krievija atsacījās no Vidzemes, Kurzemes un Igaunijas guberņām un formāli tika nodibināta Apvienotā Baltijas hercogiste.
 Robežas
 Igaunijas guberņa ziemeļos, Pleskavas guberņa austrumos, Vitebskas guberņa dienvidaustrumos, Kurzemes guberņa dienvidos, Baltijas jūra un Rīgas līcis rietumos.
 Administratīvais iedalījums
 Pēc 1783. gada teritoriāli administratīvās reformas Rīgas vietniecību sadalīja deviņos apriņķos :
 Rīgas apriņķis (vācu: Rigische Kreis; krievu: Рижский уезд):
 apriņķa pilsēta Rīga (Riga) un Rīgas patrimoniālais apgabals,
 pilsēta Sloka (Schlock), Daugavgrīvas cietoksnis (Dünamünde),
 25 draudžu novadi: Aizkraukles (Ascheraden), Akmeņsalas (Steinholm), Allažu (Allasch), Ādažu-Carnikavas (Neuermühlen-Zarnikau), Daugavgrīvas (Dünamünde), Doles (Dahlen), Ikšķiles—Salaspils (Uexküll-Kircholm), Jaunpils (Zaubes) (Jürgensburg), Jumprava (Jungfernhof), Kokneses (Kokenhusen), Krimuldas—Pēterupes (Kremon-St. Peters Capelle), Lēdurgas—Turaidas (Loddiger-Treiden), Lielvārdes (Lennewarden), Madlienas (Sissegal), Mālpils (Lemburg), Nītaures (Nitau), Ropažu (Rodenpois), Siguldas (Segewold), Skultes (St. Matthäi), Slokas (Schlok), Suntažu (Sunzel).
 Cēsu apriņķis (Wendensche Kreis; Венденский уезд):
 apriņķa pilsēta Cēsis (Wenden),
 16 draudžu novadi: Āraišu (Arrasch), Bērzaunes (Bersohn), Cesvaines (Seswegen), Cēsu (Wenden), Dzērbenes—Drustu (Serben-Drostenhof), Ērgļu—Ogresmuižas (Erlaa-Ogershof), Jaunpiebalgas (Neuhof, Pebalg-Neuhof), Kalsnavas—Vietalvas (Kalzenau), Lazdonas (Lasdohn), Liepmuižas—Vestienas (Linden-Festen), Liezēres (Löser), Lubānas (Luban), Ļaudonas (Laudohn), Raunas (Ronneburg), Skujenes (Schujen), Vecpiebalgas (Alt-Pebalg, Pebalg-Orrishof).
 Valmieras apriņķis (Wolmarsche Kreis; Вольмарский уезд):
 apriņķa pilsēta Valmiera (Wolmar),
 pilsēta Limbaži (Lemsal),
 13 draudžu novadi: Alojas (Allendorf), Burtnieku (Burtneck), Dikļu (Dikkeln), Limbažu (Lemsal), Liepupes (Pernigel), Matīšu (Matthäi), Mazsalacas, (Salisburg), Rubenes (Pappendorf), Rūjienas (Rujen), Salacgrīvas (Salis), Straupes (Roop), Umurgas (Ubbenorm), Valmieras (Wolmar).
 Valkas apriņķis (Walksche Kreis; Валкский уезд):
 apriņķa pilsēta Valka/Valga (Walk),
 11 draudžu novadi: Alūksnes (Marienburg), Apekalna (Oppekaln), Ērģemes (Ermes), Ēveles (Wolfahrt), Gaujienas (Adsel), Gulbenes (Schwanenburg), Lugažu (Luhde), Palsmanes—Aumeisteru (Palzmar-Serbigal), Smiltenes (Smilten), Tirzas—Velēnas (Tirzen-Wellan), Trikātas (Trikaten).
 Veravas apriņķis (Werrosche Kreis; Верроский уезд):
 apriņķa pilsēta Verava (Werro/Võru),
 8 draudžu novadi (kihelkond): Urvaste (Antsla) (Urbs (Anzen)), Kanepi (Cannapäh), Karula (Carolen), Hargla (Harjel), Vastselīna (Neuhausen), Pelva (Pölwe), Räpina (Rappin), Rõuge (Rauge).
 Tērbatas apriņķis (Dörptsche Kreis; Юрьевский (Дерптский) уезд):
 apriņķa pilsēta Tērbata (Dorpat/Tartu),
 16 draudžu novadi (kihelkond): Palamuse (Bartholomäi), Tartu (Dorpat), Äksi (Ecks), Kambja (Kamby), Puhja (Kawelecht), Kodavere (Kotfer), Laiuse (Lais), Maarja—Magdaleena (Marien-Magdalenen) , Nõo (Nüggen), Otepē (Odempäh/Otepää), Rannu (Randen), Rõngu (Ringen), Kursi (Talkhof), Sangaste (Theal-Fölk, Sagnitz), Torma (Torma), Võnnu (Wenden).
 Vīlandes apriņķis (Fellinsche Kreis; Феллинский уезд):
 apriņķa pilsēta Vīlande (Fellin/Viljandi),
 8 draudžu novadi (kihelkond): Vīlande—Kepo (Fellin-Köppo), Helmeta (Helmet), Suure—Jaani (Groß St. Johannis), Kolga—Jaani (Klein St. Johannis), Põltsamaa (Oberpahlen), Paistu (Paistel), Pilistvere (Pillistfer), Tarvastu (Tarwast).
 Pērnavas apriņķis (Pernausche Kreis; Перновский уезд):
 apriņķa pilsēta Pērnava (Pernau/Pärnu),
 13 draudžu novadi (kihelkond): Audru (Audern), Vändra (Fennern), Häädemeeste (Gudmannsbach), Halliste (Hallist), Pärnu-Jaagupi (St. Jacobi), Karksi (Karkus), Mihkli (St. Michaelis), Pärnu (Pernau-St. Elisabeth), Saarde (Saara), Tõstamaa (Testama), Tori (Torgel).
 Sāmsalas apriņķis (Arenburgische Kreis; Эзельский (Аренсбургский) уезд):
 apriņķa pilsēta Ārensburga (Arenburg/Kuressaare),
 16 draudžu novadi (kihelkond).
 Livonijas (Rīgas) ģenerālgubernatori un Vidzemes gubernatori (1712—1917)
 Rīgas gubernatori
 1712 Aleksandrs Meņšikovs (Александр Данилович Меншиков) — pildīja šo amatu kā Pēterburgas ģenerālgubernators
 1713—1719 Pēteris Goļicins (Пётр Алексеевич Голицын)
 1719—1726 Aņikita Repņins (Аникита Иванович Репнин)
 1727—1751 Pēteris Lasī (Peter von Lacy, Пётр Петрович Ласси, Peadar de Lása)
 1751—1753 Vladimirs Dolgorukovs (Владимир Петрович Долгоруков)
 1753—1758 Fjodors Vojeikovs (Фёдор Матвеевич Воейков) kā vicegubernators
 1758—1761 Vladimirs Dolgorukovs (Владимир Петрович Долгоруков)
 1762—1783 Džordžs Brauns (George Browne, Юрий Юрьевич Броуне, Seoirse de Brún)
 Rīgas vietniecības ģenerālgubernatori
 1783—1791 Džordžs Brauns
 1792—1796 Nikolajs Repņins (Николай Васильевич Репнин), vienlaikus arī Igaunijas gubernators un Rīgas ģenerālgubernators
 Vidzemes gubernatori un Rīgas ģenerālgubernatori
 1796—1798 Nikolajs Repņins, vienlaikus arī Rīgas ģenerālgubernators
 1798—1800 Ludvigs Nāgels (Ludwig von Nagel, Илларион Тимофеевич Нагель), vienlaikus arī Rīgas ģenerālgubernators
 1800—1801 Pēteris fon der Pālens (Peter Ludwig von der Pahlen, Пётр Алексеевич Пален), vienlaikus arī Rīgas ģenerālgubernators
 1801—1803 Sergejs Goļicins (Сергей Федорович Голицын), vienlaikus arī Rīgas ģenerālgubernators
 1803—1807 Frīdrihs Bukshēvdens (Friedrich Wilhelm von Buxhoevden, Федор Федорович Буксгевден), vienlaikus arī Rīgas ģenerālgubernators
 1807—1810 Ivans Repjevs (Иван Николаевич Репьев)
 1810—1812 Dmitrijs Lobanovs-Rostovskis (Дмитрий Иванович Лобанов-Ростовский), vienlaikus arī Rīgas ģenerālgubernators
 1812—1812 Johans Magnuss fon Esens (Johann Magnus von Essen, Иван Николаевич Эссен), Rīgas kara gubernators
 1812—1829 Filips Pauluči (Filippo Paulucci, Филипп Осипович Паулуччи), vienlaikus arī Rīgas ģenerālgubernators
 1829—1845 Kārlis Magnuss fon der Pālens (Carl Magnus von der Pahlen, Матвей Иванович фон Пален), vienlaikus arī Rīgas ģenerālgubernators
 1845—1848 Jevgēņijs Golovins (Евгений Александрович Головин), vienlaikus arī Igaunijas gubernators un Rīgas ģenerālgubernators
 1848—1861 Aleksandrs Suvorovs (Александр Аркадьевич Суворов-Рымникский), vienlaikus arī Igaunijas gubernators un Rīgas ģenerālgubernators
 1861—1864 Vilhelms fon Līvens (Wilhelm Heinrich von Lieven, Вильгельм Карлович фон Ливен), vienlaikus arī Rīgas ģenerālgubernators
 1864—1866 Pēteris Šuvalovs (Петр Андреевич Шувалов), vienlaikus arī Rīgas ģenerālgubernators
 1866 Eduards fon Baranovs (Эдуард Трофимович Баранов), vienlaikus arī Rīgas ģenerālgubernators
 1866—1870 Pēteris Albedinskis (Пётр Павлович Альбединский), vienlaikus arī Rīgas ģenerālgubernators
 1870—1876 Pēteris Bagrations (პეტრე ბაგრატიონი, Петр Романович Багратион), vienlaikus arī Rīgas ģenerālgubernators
 1876—1883 Aleksandrs fon Ikšķils-Gildenbands (Alexander von Üxküll-Güldenband, Александр фон Икскуль-Гильденбанд)
 1883—1885 Ivans Sevičs (Иван Егорович Шевич)
 1885—1895 Mihails Zinovjevs (Михаил Алексеевич Зиновьев)
 1895—1900 Vladimirs Surovcevs (Владимир Дмитриевич Суровцев)
 1901—1905 Mihails Paškovs (Михаил Алексеевич Пашков)
 1905—1906 Vasilijs Sologubs (Василий Устинович Соллогуб)
 1906—1909 Aleksandrs Mellers-Zakomeļskis (Александр Николаевич Меллер-Закомельский), vienlaikus arī pagaidu Rīgas ģenerālgubernators kara stāvokļa apstākļos
 1909—1914 Nikolajs Zvjagincevs (Николай Александрович Звягинцев)
 1914—1916 Arkādijs Kaļepovskis (Аркадий Ипполитович Келеповский)
 1916—1917 Nikolajs Lavrinovskis (Николай Николаевич Лавриновский)
 1917 Sergejs Šidlovskis (Сергей Алексеевич Шидловский) kā civilgubernators no 20. februāra līdz 18. martam
 1917 Andrejs Krastkalns kā Krievijas Pagaidu valdības ieceltais Vidzemes komisārs no 18. marta līdz 3. aprīlim (vietnieks Gustavs Zemgals)
 1917 Andrejs Priedkalns kā Vidzemes komisāra vietas izpildītājs no 3. aprīļa līdz 25. maijam (vietnieks Kārlis Ulmanis)
 Etniskā sastāva atšķirības dažādos apriņķos (1897)
 Pēc 1897. gada tautas skaitīšanas datiem Vidzemes guberņā bija 1 299 365 iedzīvotāji. Apriņķos bija šāds iedzīvotāju etniskais sastāvs:
 Vidzemes guberņas latviešu apriņķos 1897. gadā bija šāds iedzīvotāju sadalījums:
 Rīgas apriņķī — 396 101 iedzīvotāji, no tiem 230 397 latvieši;
 Cēsu apriņķī — 124 208 iedzīvotāji, no tiem 117 187 latvieši;
 Valmieras apriņķī — 112 836 iedzīvotāji, no tiem 105 231 latvieši;
 Valkas apriņķī — 120 585 iedzīvotāji, no tiem 106 016 latvieši.
 Tātad kopējais iedzīvotāju skaits guberņas latviešu daļā 1897. gadā bija 753 730, bet latviešu īpatsvars tajā — 74,1%.
 Izglītības iestādes (1890)
 Pēc Brokhauza-Jefrona Lielās enciklopēdiskās vārdnīcas ziņām Vidzemes guberņā bija šādas mācību iestādes :
 Tērbatas (Jurjevas) Universitāte ar 2095 studentiem,
 Rīgas Politehniskā augstskola ar 1025 studentiem,
 Tērbatas Veterinārais institūts ar 290 studentiem,
 Feldšeru skola pie Tērbatas Veterinārā institūta ar 8 studējošajiem,
 Rīgas Garīgais seminārs ar 145 studējošajiem,
 16 vīriešu ģimnāzijas, 11 sieviešu ģimnāzijas,
 2 skolotāju semināri ar 18 studējošajiem (Vidzemes skolotāju seminārs Valkā, Tērbatas skolotāju seminārs)
 2 amatniecības skolas (Rīgā) ar 447 studējošajiem,
 3 jūrskolas ar 245 studējošajiem,
 48 apriņķa skolas,
 222 privātās skolas,
 140 evaņģēliski luterisko draudžu skolas un 1087 pagasta skolas,
 125 ortodokso draudžu skolas un 242 pagasta skolas,
 6 ebreju skolas,
 6 svētdienas skolas,
 3 nedzirdīgo skolas (toreiz - kurlmēmo skolas)
 Pilsētas
 Rīga
 Tērbata
 Pērnava
 Valka/Valga
 Cēsis
 Vīlande
 Kuresāre
 Valmiera
 Verava
 Limbaži
 Daugavgrīva
 Pasta ceļi
 1826. gadā caur Vidzemes guberņas teritoriju gāja šādi pasta ceļi:
 "Lielais pasta ceļš" no Prūsijas uz Pēterburgu. Vidzemes guberņā bija 335 verstis šī lielceļa ar 17 pasta stacijām: (Jelgava ← 22 versts → Kurzemes guberņas robeža pie Dalbes) ← 2 → Olaine (St. Olai) → 20 ← Rīga → 11 ← Bukulti (Neuermühlen) → 15 ← Iļķene (Hilchensfähr) → 18 ← Englārte (Engelhardshof) → 20 ← Straupe (Roop) → 21 ← Lenči (Lenzenhof) → 18 ← Valmiera (Wolmar) → 18 ← Strenči (Stakeln) → 20 ← Gulbji (pasta stacija) (Gulben) ← 17 → Tēliste (Teilizz, Tõlliste) → 22 ← Kuikaži (Kuikazz, Kuigatsi) → 24 ← Uderna (Uddern, Uderna) → 25 ← Tērbata (Dorpat, Tartu) → 23 ← Igavere (Iggafer, Igavere) → 23 ← Torma (Torma) → 25 ← Ninasi (Nennal, Ninasi) → 12 ← Igaunijas guberņas robeža.
 "Rīgas–Pērnavas–Rēveles pasta ceļš", atdalījās no "Lielā pasta ceļa" Valmierā. Vidzemes guberņā bija 163 verstis šī lielceļa posma no Valmieras ar 7 pasta stacijām: Valmiera (Wolmar) → 23 ← Rencēni (Ranzen) → 22 ← Rūjiena (Rujen) → 21 ← Meizakila (Moiseküll, Mõisaküla) → 20 ← Kilingi (Kurkund) → 22 ← Surju (Surri) → 17 ← Pērnava (Pernau, Pärnu) → 25 ← Halinga (Hallik) → 13 ← Igaunijas guberņas robeža.
 "Rīgas–Pleskavas pasta ceļš", atdalījās no "Lielā pasta ceļa" pie Valkas. Vidzemes guberņā bija 116 verstis šī lielceļa ar 5 pasta stacijām: Gulbji (pasta stacija) (Gulben) → 20 ← Lipi (Lips, Hargla) → 20 ← Mēniste (Menzen, Mõniste) → 20 ← Senna (Sennen, Sänna) → 29 ← Verava (Werro, Võru) → 27 ← Vastselīna (Neuhausen, Vastseliina) → Pleskavas guberņas robeža.
 "Rīgas–Maskavas pasta ceļš". Vidzemes guberņā bija 114 verstis šī lielceļa ar 5 pasta stacijām: Rīga → 14 ← Salaspils (Kirchholm) → 21 ← Ogre (Ogershof) → 23 ← Jumprava (Jungfernhof) → 16 ← Skrīveri (Römershof) → 21 ← Koknese (Kokenhusen) → 19 ← (Vitebskas guberņas robeža → 5 ← Gostiņi).
 Skatīt arī
 Baltijas ģenerālgubernatori
 Atsauces
 Ārējās saites
 Russian Governors of Livonia
 Лифляндская губерния (Большой энциклопедический словарь Брокгауза-Ефрона)
 Vidzemes guberņas karte - Ильин, Алексей Афиногенович. Подробный атласъ Россiйской Имперiи съ планами главныхъ городовъ. СПб., 1876.
 Baltijas guberņas
 Vidzemes vēsture
 Latvijas vēsture
 Igaunijas vēsture
 Livonija


text:
Red slave je visoko vojaško odlikovanje nekdanje Sovjetske zveze, ki je bilo ustanovljeno 8. novembra 1943.
 Kriteriji
 Red je bil podeljen pripadnikom kopenske vojske in vojnega letalstva do vključno čina poročnika. Pripadniki kopenske vojske so red prejeli za izkazano hrabrost v boju s sovražnikom ter za uničenje 10 - 50 vojakov, ujetje častnika, uničenju dveh tankov,... Pripadniki vojnega letalstva so dobili red za uničenje 2 do 4 letal v boju, uničenju 2 tankov, vlaka, mosta, skladišč streliva, bojne ladje,... Pripadniki Rdeče armade so bili ob podelitvi avtomatično povišani. Tujci so lahko prejeli to odlikovanje.
 Opis
 Red slave 1. razreda
 Red je iz zlata in rdeče emajliran.
 Red slave 2. razreda
 Red je iz srebra, pozlačen in rdeče emajliran.
 Red slave 3. razreda
 Red je iz srebra in rdeče emajliran.
 Nadomestne oznaka
 Nadomestna oznaka za vse 3 razrede je enaka; zlati trak s tremi 4 mm črnimi pasovi.
 Nosilci
 Med drugo svetovno vojno je bilo podeljenih 2.398 redov 1. razreda, okoli 46.000 2. razreda in okoli 980.000 3. razreda.
 Glej tudi
 seznam vojaških odlikovanj
 Redi Sovjetske zveze
 Odlikovanja Rdeče armade
 Nagrade, ustanovljene leta 1943