text:
 21.7.2007
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 170/27
 Prasība, kas celta 2007. gada 16. maijā — Professional Tennis Registry/ITSB — Registro Profesional de Tenis (“PTR PROFESSIONAL TENNIS REGISTRY”)
 (Lieta T-168/07)
 (2007/C 170/55)
 Valoda, kādā sagatavots prasības pieteikums — angļu
 Lietas dalībnieki
 Prasītāja: Professional Tennis Registry, Inc., Hilton Head Island (Amerikas Savienotās Valstis) (pārstāvji — M. Vanhegan, Barrister)
 Atbildētājs: Iekšējā tirgus saskaņošanas birojs (preču zīmes, paraugi un modeļi)
 Otra procesa Apelāciju padomē dalībniece: Registro Profesional de Tenis, SL, Madride (Spānija)
 Prasītājas prasījumi:
 —
 atcelt Apelāciju pirmās padomes 2007. gada 28. februāra lēmuma (lieta R 1050/2005–1) pirmo punktu, ar ko tika noraidīts Kopienas preču zīmes pieteicējas reģistrācijas pieteikums Nr. 2 826 709, attiecībā uz precēm un pakalpojumiem, kuri ietilpst 16. un 41. klasē;
 —
 noraidīt iebildumus par Kopienas preču zīmes pieteicējas reģistrācijas pieteikumu Nr. 2 826 709 pilnībā;
 —
 uzlikt pienākumu apmierināt Kopienas preču zīmes pieteicējas reģistrācijas pieteikumu Nr. 2 826 709 attiecībā uz visām precēm un pakalpojumiem, kuri ietilpst 16., 25. un 41. klasē; un
 —
 piespriest atbildētājam atlīdzināt prasītājai izdevumus, kas radušies procesā Apelāciju padomē un Pirmās instances tiesā.
 Pamati un galvenie argumenti
 Kopienas preču zīmes reģistrācijas pieteikuma iesniedzēja: prasītāja
 Attiecīgā Kopienas preču zīme: grafiska preču zīme “PTR PROFESSIONAL TENNIS REGISTRY”, attiecībā uz precēm un pakalpojumiem, kuri ietilpst 16., 25. un 41. klasē — reģistrācijas pieteikums Nr. 2 826 709
 Iebildumu procesā pretstatītās preču zīmes vai apzīmējuma īpašniece: Registro Profesional de Tenis, SL
 Pretstatītā preču zīme vai apzīmējums: valsts grafiska preču zīme “RPT Registro Profesional de Tenis, S.L.” un “RPT European Registry of Professional Tennis”, attiecībā uz pakalpojumiem, kuri ietilpst 41. klasē
 Iebildumu nodaļas lēmums: iebildumus noraidīt pilnībā
 Apelāciju padomes lēmums: atcelt daļēji Iebildumu nodaļas lēmumu un noraidīt preču zīmes, attiecībā uz precēm un pakalpojumiem, kuri ietilpst 16. un 41. klasē, reģistrācijas pieteikumu
 Izvirzītie pamati: Apelāciju padomei secinot, ka pastāvēja sajaukšanas iespēja starp Kopienas preču zīmes pieteicējas reģistrācijas pieteikumu un Registro Profesional de Tenis agrāku preču zīmi, tika pārkāpts Padome Regulas Nr. 40/94 8. panta 1. punkta b) apakšpunkts. Apelāciju padome nav pienācīgi izvērtējusi piemērojamos principus gadījumā, kad izmantotās preču zīmes ir kombinētas preču zīmes.


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 11957E/PRO/CJ/19
 Tratado que institui a Comunidade Económica Europeia (Tratado CEE), Protocolo relativo ao Estatuto do Tribunal de Justiça da Comunidade Económica Europeia, Título III - Processo, Artigo 19o
 Artigo 19 .O pedido é apresentado ao Tribunal por requerimento escrito ao escrivão. Do requerimento deve constar a indicação do nome e domicílio do requerente e a qualidade do signatário a indicação da parte contra a qual o pedido é apresentado, o objectivo do litígio, as conclusões e uma exposição sumária dos fundamentos do pedido.O requerimento deve ser acompanhado, se for caso disso, do acto cuja anulação seja pedida ou, no caso a que se refere o artigo 175 . do Tratado, de um documento comprovativo da data do convite previsto no mesmo artigo. Se esses documentos não tiverem sido apresentados com o requerimento, o escrivão convidará o interessado a apresentá-los dentro de prazo razoável; sem que possa ser invocada caducidade no caso de a regularização se efectuar depois de decorrido o prazo para a apresentação do pedido.


type: other

text:
26 ta’ Frar 2013 ( *1 )
 “Karta tad-drittijiet fundamentali tal-Unjoni Ewropea — Kamp ta’ applikazzjoni — Artikolu 51 — Implementazzjoni tad-dritt tal-Unjoni — Trażżin ta’ aġir li jikkawża ħsara fir-rigward ta’ riżors proprju tal-Unjoni — Artikolu 50 — Prinċipju ta’ ne bis in idem — Sistema nazzjonali li timplika żewġ proċeduri separati, amministrattivi u kriminali, sabiex jiġi ssanzjonat l-istess aġir imputabbli — Kompatibbiltà”
 Fil-Kawża C-617/10,
 għal H. Åkerberg Fransson, minn J. Sterner, avukat, u U. Bernitz, professur,
 għall-Gvern Svediż, minn A. Falk u S. Johannesson, bħala aġenti,
 għall-Gvern Daniż, minn C. Vang, bħala aġent,
 għall-Gvern Ġermaniż, minn T. Henze, bħala aġent,
 għall-Irlanda, minn D. O’Hagan, bħala aġent, assistit minn M. McDowell, SC,
 għall-Gvern Grieg, minn K. Paraskevopoulou u Z. Chatzipavlou, bħala aġenti,
 għall-Gvern Franċiż, minn N. Rouam, bħala aġent,
 għall-Kummissjoni Ewropea, minn R. Lyal u J. Enegren, bħala aġenti,
 It-talba għal deċiżjoni preliminari tirrigwarda l-interpretazzjoni tal-prinċipju ta’ ne bis in idem fid-dritt tal-Unjoni.
 Dik it-talba tressqet fil-kuntest ta’ kawża bejn l-Åklagaren (ministeru pubbliku) u H. Åkerberg Fransson, dwar proċeduri mibdija mill-ministeru pubbliku relatati ma’ frodi fiskali aggravata.
 L-Artikolu 4 tal-Protokoll Addizzjonali Nru 7 tal-Konvenzjoni Ewropea għall-Protezzjoni tad-Drittijiet tal-Bniedem u tal-Libertajiet Fundamentali, iffirmata fi Strasbourg fit-22 ta’ Novembru 1984 (iktar ’il quddiem il-“Protokoll Addizzjonali Nru 7 tal-KEDB”), intitolat “Id-dritt li persuna ma tiġix ipproċessata jew ikkastigata darbtejn”, jiddikjara kif ġej:
 3. Ebda deroga minn dan l-Artikolu ma għandha ssir taħt l-Artikolu 15 tal-[Konvenzjoni Ewropea għall-Protezzjoni tad-Drittijiet tal-Bniedem u tal-Libertajiet Fundamentali, iffirmata f’Ruma fl-4 ta’ Novembru 1950 (iktar ’il qiddiem il-‘KEDB’)].”
 L-Artikolu 50 tal-Karta tad-Drittijiet Fundamentali tal-Unjoni Ewropea (iktar ’il quddiem il-“Karta”), intitolat “Id-dritt li wieħed ma jiġix iġġudikat jew jingħata piena darbtejn għall-istess reat”, huwa redatt kif ġej:
 L-Artikolu 51 tal-Karta tiddefinixxi l-kamp ta’ applikazzjoni ta’ din tal-aħħar fit-termini segwenti:
 L-Artikolu 22 tas-Sitt Direttiva tal-Kunsill 77/388/KE, tas-17 ta’ Mejju 1977, fuq l-armonizzazzjoni tal-liġijiet tal-Istati Membri dwar taxxi fuq id-dħul mill-bejgħ — Sistema komuni ta’ taxxa fuq il-valur miżjud: bażi uniformi ta’ stima (ĠU Edizzjoni Speċjali bil-Malti, Kapitolu 9, Vol. 1, p. 23, iktar ’il quddiem is-“Sitt Direttiva” fil-verżjoni tagħha li tirriżulta mill-Artikolu 28h jipprovdi:
 Kull persuna taxxabbli għandha tippreżenta denunzja sa’ terminu perentorju li jkun stabbilit mill-Istati Membri. [...]
 L-Artikolu 2 tal-liġi (1971:69) relatata mar-reat fiskali [skattebrottslagen 1971:69, iktar ’il quddiem “skattebrottslagen”] huwa redatt kif ġej:
 Skont l-Artikolu 4 tal-iskattebrottslagen:
 Il-liġi 1990:324 relatata mat-taxxa fuq id-dħul [taxeringslagen (1990:324), iktar ’il quddiem it-“taxeringslagen”] tipprovdi, fl-Artikolu 1 tal-Kapitolu 5 tagħha:
 L-Artikolu 4 tal-Kapitolu 5 tat-taxeringslagen jipprovdi:
 Skont l-Artikolu 14 tal-Kapitolu 5 tat-taxeringslagen:
 l-iżball jew l-omissjoni xorta kellu jew kellha l-konsegwenza li l-persuna taxxabbli ġiet ikkundannata għal reat skont l-iskattebrottslagen jew għall-konfiska ta’ prodott provenjenti minn reat kriminali fis-sens tal-Artikolu 1c tal-Kapitolu 36 tal-Kodiċi Kriminali [(brottsbalken)].”
 Fid-9 ta’ Ġunju 2009, H. Åkerberg Fransson ġie msejjaħ sabiex jidher quddiem il-Haparanda tingsrätt (tribunal lokali ta’ Haparanda), partikolarment sabiex iwieġeb għall-akkuża ta’ frodi fiskali aggravata. Huwa ġie akkużat li, fid-dikjarazzjonijiet fiskali tiegħu tas-snin fiskali 2004 u 2005, huwa pprovda informazzjoni mhux eżatta li wasslet lit-Teżor pubbliku għal telf ta’ dħul marbut mal-ġbir tat-taxxa fuq id-dħul u tat-taxxa fuq il-valur miżjud (iktar ’il quddiem il-“VAT”), li jammonta għal SEK 319 143 għas-sena fiskali 2004, li minnhom SEK 60 000 bħala VAT, u SEK 307 633 għas-sena fiskali 2005, li minnhom SEK 87 550 bħala VAT. H. Åkerberg Fransson kien suġġett ukoll għall-akkuża ta’ nuqqas ta’ ddikjarar ta’ kontribuzzjonijiet bħala persuna li timpjega għall-perijodi ta’ riferiment tax-xahar ta’ Ottubru 2004 u tax-xahar Ottubru 2005, li wassal lill-korpi soċjali għal telf ta’ dħul li jammonta għal SEK 35 690 u SEK 35 862, rispettivament. Skont l-att ta’ akkuża, ir-reati kienu kkunsidrati bħala aggravati, minn naħa, minħabba l-entità tal-ammonti involuti u, min-naħa l-oħra, minħabba li dawn kienu jaqgħu fil-kuntest ta’ attività kriminali fuq skala kbira.
 Permezz ta’ deċiżjoni tal-24 ta’ Mejju 2007, l-iskatteverket imponiet fil-konfront ta’ H. Åkerberg Fransson, għas-sena fiskali 2004, sanzjoni fiskali ta’ SEK 35 542 abbażi tad-dħul mill-attività ekonomika tiegħu, ta’ SEK 4 872 abbażi tal-VAT u ta’ SEK 7 138 abbażi tal-kontribuzzjonijiet bħala persuna li timpjega. Permezz tal-istess deċiżjoni hija imponiet fuqu wkoll, għas-sena fiskali 2005, sanzjoni fiskali ta’ SEK 54 240 abbażi tad-dħul mill-attività ekonomika tiegħu, ta’ SEK 3 255 abbażi tal-VAT u ta’ SEK 7 172 abbażi tal-kontribuzzjonijiet bħala persuna li timpjega. Dawk is-sanzjonijiet ġew miżjuda bl-interessi. L-imsemmija sanzjonijiet ma ġewx appellati quddiem il-qorti amministrattiva peress li t-terminu stabbilit għal dan l-għan skada fil-31 ta’ Diċembru 2010 fir-rigward tas-sena fiskali 2004 u fil-31 ta’ Diċembru 2011 fir-rigward tas-sena fiskali 2005. Id-deċiżjoni li timponi s-sanzjonijiet fiskali hija mmotivata mill-istess fatti ta’ dikjarazzjonijiet foloz bħal dawk sostnuti mill-ministeru pubbliku fil-proċedura kriminali fil-kawża prinċipali.
 Quddiem il-qorti odjerna, il-kwistjoni li tqum hija dik dwar jekk l-azzjoni mibdija kontra H. Åkerberg Fransson għandhiex tiġi miċħuda peress li, fil-kuntest ta’ proċedura oħra, huwa kien diġà ġie ssanzjonat għall-istess fatti, aġir li jmur kontra l-impediment ta’ piena doppja stabbilit fl-Artikolu 4 tal-Protokoll Addizzjonali Nru 7 tal-KEDB u fl-Artikolu 50 tal-Karta.
 F’dawk il-kundizzjonijiet il-Haparanda tingsrätt ddeċidiet li tissospendi l-proċeduri quddiemha u li tagħmel lill-Qorti tal-Ġustizzja d-domandi preliminari li ġejjin:
 Taħt id-dritt Svediż huwa meħtieġ li jkun hemm bażi ċara fil-[KEDB] jew fil-ġurisprudenza tal-Qorti Ewropea tad-Drittijiet tal-Bniedem sabiex qorti nazzjonali tkun tista’ ma tapplikax dispożizzjonijiet nazzjonali li jistgħu jkunu kuntrarji għall-prinċipju ta’ ne bis in idem taħt l-Artikolu 4 tal-Protokoll Addizzjonali Nru 7 tal-KEDB u li għalhekk jistgħu jkunu kuntrarji wkoll għall-Artikolu 50 tal-[Karta]. Tali kundizzjoni taħt id-dritt nazzjonali sabiex ma jiġux applikati dispożizzjonijiet nazzjonali hija kompatibbli mad-dritt tal-Unjoni u b’mod partikolari mal-prinċipji ġenerali ta’ dan id-dritt, inklużi l-prinċipji ta’ supremazija u ta’ effett dirett tad-dritt tal-Unjoni?
 L-ammissibbiltà ta’ akkuża għal reati fiskali taqa’ taħt il-prinċipju ta’ ne bis in idem taħt l-Artikolu 4 tal-Protokoll Addizzjonali Nru 7 tal-KEDB u taħt l-Artikolu 50 tal-Karta meta sanzjoni finanzjarja partikolari (żieda fit-taxxa) tkun diġà ġiet imposta fuq l-akkużat fil-kuntest ta’ proċeduri amministrattivi fir-rigward tal-istess fatt, jiġifieri l-għoti ta’ informazzjoni falza?
 Ir-risposta għad-domanda 2 hija affettwata mill-fatt li hija meħtieġa koordinazzjoni ta’ dawn is-sanzjonijiet b’tali mod li l-qrati ordinarji jistgħu jnaqqsu l-piena fil-proċeduri kriminali jekk l-akkużat kien diġà suġġett għal żieda fit-taxxa minħabba l-istess fatt, jiġifieri l-għoti ta’ informazzjoni falza?
 Taħt ċerti ċirkustanzi, fil-kamp ta’ applikazzjoni tal-prinċipju ta’ ne bis in idem [...], jista’ jkun permess li jiġu ordnati sanzjonijiet addizzjonali fi proċeduri ġodda fir-rigward tal-istess aġir li kien diġà eżaminat u li kien ta’ lok għal deċiżjoni li jiġu imposti sanzjonijiet fuq il-persuna kkonċernata. Jekk ir-risposta għad-domanda 2 tkun fl-affermattiv, il-kundizzjonijiet tal-prinċipju ta’ ne bis in idem għall-impożizzjoni ta’ diversi sanzjonijiet fi proċeduri separati jkunu sodisfatti meta fil-proċeduri ulterjuri jitwettaq eżami taċ-ċirkustanzi tal-każ li jkun ġdid u indipendenti mill-eżami li jkun sar fil-proċeduri preċedenti?
 Is-sistema Svediża fejn l-impożizzjoni ta’ żieda fit-taxxa u l-eżami tar-responsabbiltà għal reati fiskali jitwettqu fi proċeduri separati hija mmotivata min-numru ta’ raġunijiet ta’ interess ġenerali [...]. Jekk ir-risposta għad-domanda 2 tkun fl-affermattiv, sistema bħal dik Svediża hija kompatibbli mal-prinċipju ta’ ne bis in idem meta jista’ jkun possibbli li tiġi stabbilita sistema li ma taqax taħt il-prinċipju ta’ ne bis in idem mingħajr ma jkun meħtieġ li jew ma tiġix imposta żieda fit-taxxa jew ma tingħatax deċiżjoni dwar responsabbiltà għal reati fiskali billi, jekk ir-responsabbiltà għal reati fiskali tkun rilevanti, id-deċiżjoni dwar l-impożizzjoni ta’ żieda fit-taxxa tiġi ttrasferita mingħand l-iSkatteverket u, jekk ikun il-każ, mingħand il-qrati amministrattivi, lill-qrati ordinarji inkonnessjoni mal-eżami tagħhom tal-akkuża għal reati fisikali?”
 Il-Gvern Svediż, Ċek u Daniż, l-Irlanda u l-Gvern Olandiż, kif ukoll il-Kummissjoni Ewropea, jikkontestaw l-ammissibbiltà tad-domandi preliminari. Il-Qorti tal-Ġustizzja ma għandhiex ġurisdizzjoni sabiex tagħti risposta dwar jekk is-sanzjonijiet fiskali imposti fuq H. Åkerberg Fransson kif ukoll il-proċeduri kriminali mibdija kontra dan tal-aħħar li huwa s-suġġett tal-kawża prinċipali jirriżultawx minn implementazzjoni tad-dritt tal-Unjoni. Issa, dan ma jirriżultax, la mit-test nazzjonali li abbażi tiegħu ġew stabbiliti s-sanzjonijiet fiskali u lanqas minn dak li jservi bħala bażi għall-proċeduri kriminali. Għaldaqstant, skont l-Artikolu 51(1) tal-Karta, is-sanzjonijiet u l-proċeduri msemmija iktar ’il fuq ma jaqgħux fl-ambitu tal-prinċipju ta’ ne bis in idem żgurat mill-Artikolu 50 tal-Karta.
 F’dak ir-rigward, jeħtieġ li jitfakkar li l-kamp ta’ applikazzjoni tal-Karta, fir-rigward tal-azzjoni tal-Istati Membri, huwa definit fl-Artikolu 51(1) ta’ din tal-aħħar, li jistabbilixxi li d-dispożizzjonijiet tal-Karta japplikaw għall-Istati Membri biss meta dawn ikunu qegħdin jimplementaw id-dritt tal-Unjoni.
 Dak l-artikolu tal-Karta b’hekk jikkonferma l-ġurisprudenza tal-Qorti tal-Ġustizzja relatata mal-punt sa liema l-azzjoni tal-Istati Membri għandha tkun konformi mar-rekwiżiti li jirriżultaw mid-drittijiet fundamentali żgurati mill-ordinament ġuridiku tal-Unjoni.
 Fil-fatt, jirriżulta essenzjalment, mill-ġurisprudenza stabbilita tal-Qorti tal-Ġustizzja li d-drittijiet fundamentali żgurati fl-ordinament ġuridiku tal-Unjoni għandhom japplikaw fis-sitwazzjonijiet kollha rregolati mid-dritt tal-Unjoni, iżda mhux lil hinn minn tali sitwazzjonijiet. Huwa minħabba f’hekk li l-Qorti tal-Ġustizzja ddikjarat diġà li hija ma tistax tevalwa, fid-dawl tal-Karta, leġiżlazzjoni nazzjonali li ma tifformax parti mill-qafas tad-dritt tal-Unjoni. Għall-kuntrarju, ġaladarba tali leġiżlazzjoni nazzjonali tidħol fil-kamp tal-applikazzjoni ta’ dan id-dritt, il-Qorti tal-Ġustizzja, adita b’domanda preliminari, għandha tipprovdi l-elementi kollha ta’ interpretazzjoni meħtieġa għall-evalwazzjoni mill-qorti nazzjonali tal-konformità ta’ din il-leġiżlazzjoni mad-drittijiet fundamentali, li hija tiżgura r-rispett lejhom (ara partikolarment, f’dan is-sens, is-sentenzi tat-18 ta’ Ġunju 1991, ERT, C-260/89, Ġabra p. I-2925, punt 42; tad-29 ta’ Mejju 1997, Kremzow, C-299/95, Ġabra p. I-2629, punt 15; tat-18 ta’ Diċembru 1997, Annibaldi, C-309/96, Ġabra p. I-7493, punt 13; tat-22 ta’ Ottubru 2002, Roquette Frères, C-94/00, Ġabra p. I-9011, punt 25; tat-18 ta’ Diċembru 2008, Sopropé, C-349/07, Ġabra p. I-10369, punt 34; tal-15 ta’ Novembru 2011, Dereci et, C-256/11, Ġabra p. I-11315, punt 72, kif ukoll tas-7 ta’ Ġunju 2012, Vinkov, C-27/11, punt 58).
 Dik id-definizzjoni tal-kamp ta’ applikazzjoni tad-drittijiet fundamentali tal-Unjoni hija kkorroborata mill-ispjegazzjonijiet relattivi għall-Artikolu 51 tal-Karta, li, b’mod konformi mat-tielet subparagrafu tal-Artikolu 6(1) TUE u mal-Artikolu 52(7) tal-Karta, għandhom jittieħdu inkunsiderazzjoni għall-interpretazzjoni ta’ din tal-aħħar (ara, f’dan is-sens, is-sentenza tat-22 ta’ Diċembru 2010, DEB, C-279/09, Ġabra p. I-13849, punt 32). Skont l-imsemmija spjegazzjonijiet, “l-obbligu tar-rispett għad-drittijiet fundamentali definit f’kuntest ta’ l-Unjoni jorbot biss lill-Istati Membri meta dawn jaġixxu fil-kamp ta’ applikazzjoni tal-liġi ta’ l-Unjoni”.
 Peress li d-drittijiet fundamentali żgurati mill-Karta għandhom, konsegwentement, jiġu rrispettati meta leġiżlazzjoni nazzjonali taqa’ taħt il-kamp ta’ applikazzjoni tad-dritt tal-Unjoni, ma jistax ikun hemm każ li jkun għalhekk jaqa’ taħt id-dritt tal-Unjoni mingħajr ma jkunu applikabbli l-imsemmija drittijiet fundamentali. L-applikabbiltà tad-dritt tal-Unjoni timplika l-applikabbiltà tad-drittijiet fundamentali żgurati mill-Karta.
 Għall-kuntrarju, meta sitwazzjoni legali ma tkunx taqa’ taħt il-kamp ta’ applikazzjoni tad-dritt tal-Unjoni, il-Qorti tal-Ġustizzja ma jkollhiex ġurisdizzjoni sabiex tagħti deċiżjoni dwarha u d-dispożizzjonijiet eventwalment invokati tal-Karta ma jistgħux, fihom infushom, jistabbilixxu dik il-ġurisdizzjoni (ara, f’dan is-sens, id-digriet tat-12 ta’ Lulju 2012, Currà et, C-466/11, punt 26).
 Dawk il-kunsiderazzjonijiet jikkorrispondu ma’ dawk li jservu ta’ bażi għall-Artikolu 6(1) TUE, li jipprovdi li d-dispożizzjonijiet tal-Karta bl-ebda mod ma jestendu l-kompetenzi tal-Unjoni kif inhuma ddefiniti fit-Trattati. Bl-istess mod, skont l-Artikolu 51(2) tal-Karta, din tal-aħħar ma testendix il-kamp ta’ applikazzjoni tad-dritt tal-Unjoni lil hinn mill-kompetenzi tal-Unjoni u lanqas ma tistabbilixxi xi kompetenza jew kompitu ġdid għall-Unjoni, u ma timmodifikax il-kompetenzi u l-kompiti ddefiniti fit-Trattati (ara s-sentenza Dereci et, iċċitata iktar ’il fuq, punt 71).
 F’dan il-każ, hemm lok qabel xejn li jiġi rrilevat li s-sanzjonijiet fiskali u l-azzjonijiet kriminali li H. Åkerberg Fransson kien jew għadu suġġett għalihom huma marbuta parzjalment ma’ nuqqasijiet fir-rigward tal-obbligi dikjarattivi tiegħu fil-qasam tal-VAT.
 Issa, fil-qasam tal-VAT, jirriżulta minn naħa, mill-Artikoli 2, 250(1), u 273 tad-Direttiva tal-Kunsill 2006/112/KE, tat-28 ta’ Novembru 2006, dwar is-sistema komuni ta’ taxxa fuq il-valur miżjud (ĠU L 347, p. 1) li b’mod partikolari jirriproduċu d-dispożizzjonijiet tal-Artikolu 2 tas-Sitt Direttiva u tal-Artikolu 22(4) u (8) tal-istess direttiva, fil-verżjoni tagħha li tirriżulta mill-Artikolu 28h ta’ din tal-aħħar, u min-naħa l-oħra, mill-Artikolu 4(3) TFUE li kull Stat Membru għandu l-obbligu li jadotta l-liġijiet u l-miżuri amministrattivi neċessarji sabiex jiġi żgurat il-ġbir tal-VAT kollha dovuta fit-territorju tiegħu u sabiex tiġi miġġielda l-frodi (ara s-sentenza tas-17 ta’ Lulju 2008, Il-Kummissjoni vs L-Italja, C-132/06, Ġabra p. I-5457, punti 37 u 46).
 Barra minn hekk, l-Artikolu 325 TFUE, jobbliga lill-Istati Membri sabiex jiġġieldu l-attivitajiet illegali li jippreġudikaw l-interessi finanzjarji tal-Unjoni permezz ta’ miżuri dissważivi u effettivi u b’mod partikolari, tobbligahom jadottaw l-istess miżuri sabiex jikkumbattu l-frodi li tippreġudika l-interessi finanzjarji tal-Unjoni bħal dawk li huma jadottaw sabiex jikkumbattu l-frodi li tippreġudika l-interessi finanzjarji tagħhom stess (ara, f’dan is-sens, is-sentenza tat-28 ta’ Ottubru 2010, SGS Belgium et, C-367/09, Ġabra p. I-10761, punti 40 sa 42). Issa, peress li r-riżorsi proprji tal-Unjoni jinkludu, b’mod partikolari, skont l-Artikolu 2(1) tad-Deċiżjoni tal-Kunsill 2007/436/KE, Euratom, tas-7 ta’ Ġunju 2007, dwar is-sistema tar-riżorsi proprji tal-Komunitajiet Ewropej, id-dħul provenjenti mill-applikazzjoni ta’ taxxa uniformi fuq bażi armonizzata tal-VAT iddeterminata skont ir-regoli tal-Unjoni, hemm rabta diretta bejn il-ġbir tad-dħul mill-VAT skont id-dritt tal-Unjoni applikabbli u t-tqegħid għad-dispożizzjoni tal-baġit tal-Unjoni tar-riżorsi korrispondenti mill-VAT, peress li kull lakuna fil-ġbir ta’ dawn tal-ewwel potenzjalment tikkawża tnaqqis fit-tieni (ara, f’dan is-sens, is-sentenza tal-15 ta’ Novembru 2011, Il-Kummissjoni vs Il-Ġermanja, C-539/09, Ġabra p. I-11235, punt 72).
 Minn dan jirriżulta li s-sanzjonijiet fiskali u l-azzjonijiet kriminali għall-frodi fiskali bħal dawk li l-akkużat inkwistjoni fil-kawża prinċipali kien jew għadu suġġett għalihom minħabba l-ineżattezza tal-informazzjoni pprovduta fil-qasam tal-VAT jikkostitwixxu implementazzjoni tal-Artikoli 2, 250(1) u 273 tad-Direttiva 2006/112 (preċedentement l-Artikoli 2 u 22 tas-Sitt Direttiva) u tal-Artikolu 325 TFUE u, għalhekk, tad-dritt tal-Unjoni fis-sens tal-Artikolu 51(1) tal-Karta.
 Il-fatt li l-leġiżlazzjonijiet nazzjonali li jservu bħala l-bażi għall-imsemmija sanzjonijiet fiskali u azzjonijiet kriminali ma ġewx adottati sabiex tiġi trasposta d-Direttiva 2006/112 ma jistax ikun ta’ natura li jikkontesta dik il-konklużjoni, peress li l-applikazzjoni tagħhom, iktar minn xejn, tissanzjona ksur tad-dispożizzjonijiet tal-imsemmija direttiva li hija intiża sabiex timplementa l-obbligu impost mit-Trattat fuq l-Istati Membri li jissanzjonaw b’mod effettiv l-aġir li jikkawża ħsara lill-interessi finanzjarji tal-Unjoni.
 Fid-dawl tas-suespost, meta qorti ta’ Stat Membru tintalab tistħarreġ il-konformità mad-drittijiet fundamentali ta’ dispożizzjoni jew ta’ miżura nazzjonali li, f’sitwazzjoni li fiha l-azzjoni tal-Istati Membri ma hijiex iddeterminata interament mid-dritt tal-Unjoni, timplementa dan id-dritt fis-sens tal-Artikolu 51(1) tal-Karta, l-awtoritajiet u l-qrati nazzjonali jibqgħu fid-dritt li japplikaw standards nazzjonali ta’ protezzjoni tad-drittijiet fundamentali ġaladarba din l-applikazzjoni ma tippreġudikax il-livell ta’ protezzjoni previst mill-Karta, kif interpretata mill-Qorti tal-Ġustizzja u lanqas is-supremazija, l-unità u l-effettività tad-dritt tal-Unjoni (ara, fir-rigward ta’ dan l-aħħar imsemmi aspett, is-sentenza tas-26 ta’ Frar 2013, Melloni, C-399/11, punt 60).
 Għal dan l-għan, meta l-qrati nazzjonali jkunu qegħdin jinterpretaw dispożizzjonijiet tal-Karta, huma għandhom il-possibbiltà u, fejn xieraq, huma obbligati, li jressqu talba għal deċiżjoni preliminari quddiem il-Qorti tal-Ġustizzja skont l-Artikolu 267 TFUE.
 Mill-kunsiderazzjonijiet preċedenti kollha jirriżulta li l-Qorti tal-Ġustizzja għandha l-ġurisdizzjoni sabiex tagħti risposta għad-domandi magħmula u sabiex tipprovdi l-elementi kollha ta’ interpretazzjoni neċessarji għall-evalwazzjoni mill-qorti tar-rinviju tal-konformità tal-leġiżlazzjoni nazzjonali mal-prinċipju ta’ ne bis in idem sanċit fl-Artikolu 50 tal-Karta.
 Permezz tad-domandi tagħha, li jeħtieġ li tingħata risposta għalihom b’mod konġunt, il-Haparanda tingsrätt tistaqsi, essenzjalment, lill-Qorti tal-Ġustizzja jekk il-prinċipju ta’ ne bis in idem sanċit fl-Artikolu 50 tal-Karta għandux jiġi interpretat fis-sens li dan jipprekludi t-teħid ta’ azzjonijiet kriminali għal frodi fiskali kontra akkużat, meta dan tal-aħħar ikun diġà ġie ssuġġettat għal sanzjoni fiskali għall-istess fatti ta’ dikjarazzjoni falza.
 Fir-rigward tal-applikazzjoni tal-prinċipju ta’ ne bis in idem sanċit fl-Artikolu 50 tal-Karta għal azzjonijiet kriminali għal frodi fiskali bħal dawk li huma s-suġġett tal-kawża prinċipali, hija tippreżumi li l-miżuri li diġà ġew adottati fil-konfront tal-akkużat permezz ta’ deċiżjoni li saret definittiva kienu ta’ natura kriminali.
 F’dak ir-rigward, jeħtieġ li jiġi rrilevat, qabel xejn, li l-Artikolu 50 tal-Karta ma jipprekludix lil Stat Membru milli jimponi, għall-istess fatti ta’ nuqqas ta’ osservanza tal-obbligi dikjarattivi fil-qasam tal-VAT, assjem ta’ sanzjonjiet fiskali u kriminali. Fil-fatt, sabiex jiġi żgurat il-ġbir tad-dħul kollu provenjenti mill-VAT u, b’hekk, il-protezzjoni tal-interessi finanzjarji tal-Unjoni, l-Istati Membri għandhom il-libertà li jagħżlu s-sanzjonijiet applikabbli (ara, f’dan is-sens, is-sentenzi tal-21 ta’ Settembru 1989, Il-Kummissjoni vs Il-Greċja, 68/88, Ġabra p. 2965, punt 24; u tas-7 ta’ Diċembru 2000, de Andrade, C-213/99, Ġabra p. I-11083, punt 19, u tas-16 ta’ Ottubru 2003, Hannl-Hofstetter, C-91/02, Ġabra p. I-12077, punt 17). B’hekk dawn tal-aħħar jistgħu jkunu fil-forma ta’ sanzjonijiet amministrattivi, ta’ sanzjonijiet kriminali jew ta’ konglomerazzjoni tat-tnejn. Huwa biss meta s-sanzjoni fiskali tkun ta’ natura kriminali, fis-sens tal-Artikolu 50 tal-Karta, u meta din tkun saret definittiva li l-imsemmija dispożizzjoni tipprekludi t-teħid ta’ azzjonijiet kriminali kontra l-istess persuna għall-istess fatti.
 Sussegwentment, hemm lok li jitfakkar li, għall-finijiet tal-evalwazzjoni tan-natura kriminali tas-sanzjonijiet fiskali, jeżistu tliet kriterji li huma rilevanti. L-ewwel kriterju huwa dak dwar il-klassifikazzjoni legali tal-ksur fid-dritt nazzjonali, it-tieni huwa dak dwar in-natura stess tal-ksur u t-tielet wieħed huwa dwar in-natura u l-grad ta’ severità tas-sanzjoni li l-persuna kkonċernata tista’ ġġarrab (sentenza tal-5 ta’ Ġunju 2012, Bonda, C-489/10, punt 37).
 Hija l-qorti tar-rinviju li għandha tevalwa, fid-dawl ta’ dawk il-kriterji, jekk hemmx lok li jitwettaq eżami ta’ kumulu tas-sanzjonijiet fiskali u kriminali previst mil-leġiżlazzjoni nazzjonali fid-dawl tal-istandards nazzjonali fis-sens tal-punt 29 ta’ din is-sentenza, u dan jista’ jwassalha, jekk ikun xieraq, sabiex tikkunsidra li dan il-kumulu jmur kontra l-imsemmija standards, bil-kundizzjoni li s-sanzjonijiet jibqgħu kemm effettivi, proporzjonati kif ukoll dissważivi (ara, f’dan is-sens, b’mod partikolari, is-sentenzi Il-Kummissjoni vs Il-Greċja, iċċitata iktar ’il fuq, punt 24; tal-10 ta’ Lulju 1990, Hansen, C-326/88, Ġabra p. I-2911, punt 17; tat-30 ta’ Settembru 2003, Inspire Art, C-167/01, Ġabra p. I-10155, punt 62; tal-15 ta’ Jannar 2004, Penycoed, C-230/01, Ġabra p. I-937, punt 36; kif ukoll tat-3 ta’ Mejju 2005, Berlusconi et, C-387/02, C-391/02 u C-403/02, Ġabra p. I-3565, punt 65).
 Mill-kunsiderazzjonijiet preċedenti jirriżulta li jeħtieġ li tingħata risposta għat-tieni, it-tielet u r-raba’ domanda li l-prinċipju ta’ ne bis in idem sanċit fl-Artikolu 50 tal-Karta ma jipprekludix lil Stat Membru milli jimponi suċċessivament, għall-istess fatti ta’ nuqqas ta’ osservanza tal-obbligi dikjarattivi fil-qasam tal-VAT, sanzjoni fiskali u sanzjoni kriminali sakemm l-ewwel sanzjoni ma tkunx ta’ natura kriminali, fatt li għandu jiġi vverifikat mill-qorti nazzjonali.
 Permezz tal-ħames domanda tagħha, il-Haparanda tingsrätt tistaqsi, essenzjalment, lill-Qorti tal-Ġustizzja dwar il-kompatibbiltà, mal-prinċipju ta’ ne bis in idem żgurat mill-Artikolu 50 tal-Karta, ta’ leġiżlazzjoni nazzjonali li tawtorizza, fil-każ ta’ frodi fiskali, il-kumulu ta’ sanzjonijiet fiskali u kriminali mogħtija mill-istess qorti.
 F’dak ir-rigward, għandu qabel kollox jitfakkar li, fil-kuntest tal-proċedura stabbilta mill-Artikolu 267 TFUE, hija biss il-qorti nazzjonali, li titressaq il-kawża quddiemha u li għandha tassumi r-responsabbiltà għall-eventwali deċiżjoni ġudizzjarja, li għandha tevalwa, fid-dawl taċ-ċirkustanzi partikolari tal-kawża, kemm il-ħtieġa ta’ deċiżjoni preliminari sabiex tkun f’pożizzjoni li tagħti s-sentenza tagħha, kif ukoll ir-rilevanza tad-domandi li hija tagħmel lill-Qorti tal-Ġustizzja. Għaldaqstant, sakemm id-domandi magħmula jirrigwardaw l-interpretazzjoni tad-dritt tal-Unjoni, il-Qorti tal-Ġustizzja hija, bħala regola, marbuta li tiddeċiedi (ara, b’mod partikolari, is-sentenza tat-8 ta’ Settembru 2011, Paint Graphos et, C-78/08 sa C-80/08, Ġabra p. I-7611, punt 30 u l-ġurisprudenza ċċitata).
 Il-preżunzjoni tar-rilevanza marbuta mad-domandi preliminari magħmula mill-qrati nazzjonali tista’ tiwarrab biss b’mod eċċezzjonali, jekk ikun jidher b’mod manifest li l-interpretazzjoni mitluba tad-dritt tal-Unjoni ma għandha ebda relazzjoni mar-realtà jew mas-suġġett tal-kawża prinċipali, meta l-problema tkun ta’ natura ipotetika jew inkella meta l-Qorti tal-Ġustizzja ma jkollhiex il-punti ta’ fatt u ta’ liġi meħtieġa sabiex tirrispondi b’mod utli għad-domandi li jkunu sarulha (ara, f’dan is-sens, partikolarment, is-sentenza Paint Graphos et, iċċitata iktar ’il fuq, punt 31, u l-ġurisprudenza ċċitata).
 F’dan il-każ, mid-deċiżjoni tar-rinviju jirriżulta li l-leġiżlazzjoni nazzjonali li sar riferiment għaliha mill-qorti a quo ma hijiex dik applikabbli għall-kwistjoni fil-kawża prinċipali u ma teżistix, s’issa, fl-ordinament ġuridiku Svediż.
 Għaldaqstant jeħtieġ li l-ħames domanda tiġi ddikjarata inammissibbli, peress li l-funzjoni fdata lil Qorti tal-Ġustizzja, fil-kuntest tal-Artikolu 276 TFUE, hija dik li tikkontribwixxi għall-amministrazzjoni tal-ġustizzja fl-Istati Membri u mhux li tifformula opinjonijiet konsultattivi dwar kwistjonijiet ġenerali jew ipotetiċi (ara b’mod partikolari, is-sentenza Paint Graphos et, iċċitata iktar ’il fuq, punt 32, u l-ġurisprudenza ċċitata).
 Permezz tal-ewwel domanda tagħha, il-Haparanda tingsrätt tistaqsi, essenzjalment, lill-Qorti tal-Ġustizzja dwar il-kompatibbiltà mad-dritt tal-Unjoni ta’ prassi ġudizzjarja nazzjonali li tissuġġetta l-obbligu, tal-qorti nazzjonali, li ma tapplikax kull dispożizzjoni li tilledi xi dritt fundamentali żgurat mill-KEDB u mill-Karta għall-kundizzjoni li l-imsemmija leżjoni tkun tirriżulta b’mod ċar mit-testi kkonċernati jew mill-ġurisprudenza marbuta magħhom.
 Fir-rigward, qabel xejn, tal-konsegwenzi li għandhom jinsiltu, mill-qorti nazzjonali, minn kunflitt bejn id-dritt nazzjonali u l-KEDB, hemm lok li jitfakkar li għalkemm, kif jikkonferma l-Artikolu 6(3) TUE, id-drittijiet fundamentali rikonoxxuti mill-KEDB jiffurmaw parti mid-dritt tal-Unjoni bħala prinċipji ġenerali u għalkemm l-Artikolu 52(3) tal-Karta jimponi li d-drittijiet inklużi f’din tal-aħħar, li jikkorrispondu għad-drittijiet żgurati mill-KEDB, għandhom jingħataw l-istess sens u l-istess portata mogħtija lilhom mill-istess konvenzjoni, din tal-aħħar ma tikkostitwixxix, sa fejn l-Unjoni ma adixxietx għaliha, strument formalment integrat fl-ordinament ġuridiku tal-Unjoni. Konsegwentement, id-dritt tal-Unjoni ma jirregolax ir-relazzjoni bejn il-KEDB u l-ordinamenti ġuridiċi tal-Istati Membri u lanqas ma jiddetermina l-konsegwenzi li għandhom jinsiltu mill-qorti nazzjonali f’każ ta’ kunflitt bejn id-drittijiet żgurati minn din il-konvenzjoni u regola ta’ dritt nazzjonali (ara, f’dan is-sens, is-sentenza tal-24 ta’ April 2012, Kamberaj, C-571/10, punt 62).
 Sussegwentement, fir-rigward tal-konsegwenzi li l-qorti nazzjonali għandha tislet minn kunflitt bejn dispożizzjonijiet tad-dritt nazzjonali tagħha u drittijiet żgurati mill-Karta, teżisti ġurisprudenza stabbilita li l-qorti nazzjonali, li għandha l-obbligu li tapplika, fil-kuntest tal-kompetenza tagħha, id-dispożizzjonijiet tad-dritt tal-Unjoni, għandha l-obbligu li tiżgura l-effett sħiħ ta’ dawn ir-regoli u billi ma tapplikax, fejn huwa neċessarju, fuq awtorità tagħha stess, kwalunkwe dispożizzjoni li tmur kontra l-leġiżlazzjoni nazzjonali, anki sussegwenti, mingħajr ma jkollha titlob jew tistenna t-tħassir minn qabel tagħha permezz ta’ leġiżlazzjoni jew bi kwalunkwe proċedura kostituzzjonali (sentenzi tad-9 ta’ Marzu 1978, Simmenthal, 106/77, Ġabra p. 629, punti 21 u 24; tad-19 ta’ Novembru 2009, Filipiak, C-314/08, Ġabra p. I-11049, punt 81, u tat-22 ta’ Ġunju 2010, Melki et Abdeli, C-188/10 u C-189/10, Ġabra p. I-5667, punt 43).
 Fil-fatt, kull dispożizzjoni ta’ sistema legali nazzjonali jew kull prattika leġiżlattiva, amministrattiva jew ġudizzjarja, li għandha l-effett li tnaqqas l-effettività tad-dritt tal-Unjoni minħabba l-fatt li tirrifjuta lill-qorti kompetenti mill-applikazzjoni ta’ dan id-dritt is-setgħa li tagħmel, fil-mument stess ta’ din l-applikazzjoni, dak kollu li huwa neċessarju sabiex twarrab id-dispożizzjonijiet leġiżlattivi nazzjonali li eventwalment jifformaw ostakolu għall-effettività sħiħa ta’ dawn ir-regoli tal-Unjoni hija inkompatibbli mar-rekwiżiti inerenti għan-natura stess tad-dritt tal-Unjoni (sentenza Melki u Abdeli, iċċitata iktar ’il fuq, punt 44, u l-ġurisprudenza ċċitata).
 Barra minn hekk, skont l-Artikolu 267 TFUE, qorti nazzjonali li tkun adita b’kawża li tikkonċerna d-dritt tal-Unjoni li s-sens jew il-portata tiegħu ma jkunx jidhrilha b’mod ċar tista’ jew, fejn xieraq, għandha, tippreżenta quddiem il-Qorti tal-Ġustizzja domandi ta’ interpretazzjoni li jikkonċernaw id-dispożizzjoni tad-dritt tal-Unjoni inkwistjoni (ara, f’dak is-sens, is-sentenza tas-6 ta’ Ottubru 1982, Cilfit et, 283/81, Ġabra p. 3415).
 Minn dan jirriżulta li d-dritt tal-Unjoni jipprekludi prassi ġudizzjarja li tissuġġetta l-obbligu, tal-qorti nazzjonali, li ma tapplikax kull dispożizzjoni li tilledi xi dritt fundamentali żgurat mill-Karta għall-kundizzjoni li l-imsemmija leżjoni tkun tirriżulta b’mod ċar mit-test ta’ dik il-Karta jew mill-ġurisprudenza marbuta magħha, peress li din tirrifjuta lill-qorti nazzjonali s-setgħa li tevalwa b’mod sħiħ, u fejn ikun xieraq bil-kooperazzjoni tal-Qorti tal-Ġustizzja, il-kompatibbiltà tal-imsemmija dispożizzjoni ma’ dik l-istess Karta.
 Fid-dawl tal-kunsiderazzjonijiet preċedenti, jeħtieġ li tingħata risposta għall-ewwel domanda li:
 id-dritt tal-Unjoni ma jirregolax ir-relazzjoni bejn il-KEDB u l-ordinamenti ġuridiċi tal-Istati Membri u lanqas ma jiddetermina l-konsegwenzi li għandhom jinsiltu mill-qorti nazzjonali f’każ ta’ kunflitt bejn id-drittijiet żgurati minn din il-konvenzjoni u regola ta’ dritt nazzjonali;
 id-dritt tal-Unjoni jipprekludi prassi ġudizzjarja li tissuġġetta l-obbligu, tal-qorti nazzjonali, li ma tapplikax kull dispożizzjoni li tilledi xi dritt fundamentali żgurat mill-Karta għall-kundizzjoni li l-imsemmija leżjoni tkun tirriżulta b’mod ċar mit-test ta’ dik il-Karta jew mill-ġurisprudenza marbuta magħha, peress li din tirrifjuta lill-qorti nazzjonali s-setgħa li tevalwa b’mod sħiħ, u fejn ikun xieraq, bil-kooperazzjoni tal-Qorti tal-Ġustizzja, il-kompatibbiltà tal-imsemmija dispożizzjoni ma’ dik l-istess Karta.
 Il-prinċipju ta’ ne bis in idem sanċit fl-Artikolu 50 tal-Karta tad-Drittijiet Fundamentali tal-Unjoni Ewropea ma jipprekludix lil Stat Membru milli jimponi suċċessivament, għall-istess fatti ta’ nuqqas ta’ osservanza tal-obbligi dikjarattivi fil-qasam tat-taxxa fuq il-valur miżjud, sanzjoni fiskali u sanzjoni kriminali sakemm l-ewwel sanzjoni ma tkunx ta’ natura kriminali, fatt li għandu jiġi vverifikat mill-qorti nazzjonali,
 Id-dritt tal-Unjoni ma jirregolax ir-relazzjoni bejn il-Konvenzjoni Ewropea għall-Protezzjoni tad-Drittijiet tal-Bniedem u tal-Libertajiet Fundamentali, iffirmata f’Ruma fl-4 ta’ Novembru 1950, u l-ordinamenti ġuridiċi tal-Istati Membri u lanqas ma jiddetermina l-konsegwenzi li għandhom jinsiltu mill-qorti nazzjonali f’każ ta’ kunflitt bejn id-drittijiet żgurati minn din il-konvenzjoni u regola ta’ dritt nazzjonali,


text:
 24.11.2005
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 306/39
 SKLEP SKUPNEGA ODBORA EGP
 št. 104/2005
 z dne 8. julija 2005
 o spremembi Priloge XI (Telekomunikacijske storitve) k Sporazumu EGP
 SKUPNI ODBOR EGP JE –
 ob upoštevanju Sporazuma o Evropskem gospodarskem prostoru, kakor je bil spremenjen s Protokolom o prilagoditvi Sporazuma o Evropskem gospodarskem prostoru, v nadaljnjem besedilu „Sporazum“, in zlasti člena 98 Sporazuma,
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 Priloga XI k Sporazumu je bila spremenjena s Sklepom Skupnega odbora EGP št. 39/2005 z dne 11. marca 2005 (1).
 (2)
 Odločba Komisije 2004/535/ES z dne 14. maja 2004 o ustreznem varstvu osebnih podatkov, vsebovanih v Evidenci imen letalskih potnikov, posredovani Uradu za carinsko in mejno zaščito Združenih držav Amerike (2) je treba vključiti v Sporazum –
 SKLENIL:
 Člen 1
 Za točko 5ei (Odločba Komisije 2004/411/ES) Priloge XI k Sporazumu se vstavi naslednja točka:
 „5ej.
 32004 D 0535: Odločba Komisije 2004/535/ES z dne 14. maja 2004 o ustreznem varstvu osebnih podatkov, vsebovanih v Evidenci imen letalskih potnikov, posredovani Uradu za carinsko in mejno zaščito Združenih držav Amerike (UL L 235, 6.7.2004, str. 11).“
 Člen 2
 Besedilo Odločbe 2004/535/ES v islandskem in norveškem jeziku, ki se objavi v Dopolnilu EGP k Uradnemu listu Evropske unije, je verodostojno.
 Člen 3
 Ta sklep začne veljati 9. julija 2005, pod pogojem, da so bila Skupnemu odboru EGP predložena vsa uradna obvestila v skladu s členom 103(1) Sporazuma (3).
 Člen 4
 Ta sklep se objavi v oddelku EGP in Dopolnilu EGP Uradnega lista Evropske unije.
 V Bruslju, 8. julija 2005
 Za Skupni odbor EGP
 Predsednik
 Njegova presvetla visokost princ Nikolaus von LIECHTENSTEIN
 (1) UL L 198, 28.7.2005, str. 36.
 (2) UL L 235, 6.7.2004, str. 11.
 (3) Navedena ni nobena ustavna zahteva.


text:
11 aprilie 2019(*)
 „Trimitere preliminară – Energie – Sectorul gazelor petroliere lichefiate (GPL) – Protecția consumatorilor – Obligație de interes economic general – Preț maxim al buteliei de gaz – Obligație de distribuire la domiciliu – Articolul 106 TFUE – Directivele 2003/55/CE, 2009/73/CE și 2006/123/CE – Interpretarea Hotărârii din 20 aprilie 2010, Federutility și alții (C‐265/08, EU:C:2010:205) – Principiul proporționalității”
 În cauzele conexate C‐473/17 și C‐546/17,
 având ca obiect două cereri de decizie preliminară formulate în temeiul articolului 267 TFUE de Tribunal Supremo (Curtea Supremă, Spania), prin deciziile din 29 iunie 2017 (C‐473/17) și din 19 iulie 2017 (C‐546/17), primite de Curte la 2 august 2017 (C‐473/17) și la 18 septembrie 2017 (C‐546/17), în procedurile
 compusă din doamna R. Silva de Lapuerta, vicepreședintă a Curții, îndeplinind funcția de președinte al Camerei întâi, și domnii J.‐C. Bonichot (raportor), A. Arabadjiev, E. Regan și C. G. Fernlund, judecători,
 grefier: doamna L. Carrasco Marco, administratoare,
 având în vedere procedura scrisă și în urma ședinței din 26 septembrie 2018,
 – pentru Repsol Butano SA și DISA Gas SAU, de F. Castedo Bartolomé, de F. Castedo Álvarez, de L. Moliner Oliva și de A. Rueda García, abogados;
 – pentru guvernul spaniol, de A. Rubio González și de A. Gavela Llopis, în calitate de agenți;
 – pentru Comisia Europeană, de O. Beynet și de S. Pardo Quintillán, în calitate de agenți,
 după ascultarea concluziilor avocatului general în ședința din 5 decembrie 2018,
 1 Cererile de decizie preliminară privesc interpretarea Directivei 2003/55/CE a Parlamentului European și a Consiliului din 26 iunie 2003 privind normele comune pentru piața internă în sectorul gazelor naturale și de abrogare a Directivei 98/30/CE (JO 2003, L 176, p. 57, Ediție specială, 12/vol. 2, p. 80) și a principiului proporționalității, astfel cum sunt interpretate de Curte în Hotărârea din 20 aprilie 2010, Federutility și alții (C‐265/08, EU:C:2010:205).
 2 Aceste cereri au fost formulate în cadrul a două litigii între Repsol Butano SA și DISA Gas SAU, pe de o parte, și Administración del Estado (Administrația de Stat, Spania), pe de altă parte, în legătură cu legalitatea Orden IET/389/2015 por la que se actualiza el sistema de determinación automática de precios máximos de venta, antes de impuestos, de los gases licuados del petróleo envasados y se modifica el sistema de determinación automática de las tarifas de venta, antes de impuestos, de los gases licuados del petróleo por canalización (Ordinul IET/389/2015 privind actualizarea sistemului de stabilire automată a prețurilor maxime de vânzare, înainte de impozitare, a gazului petrolier lichefiat îmbuteliat și modificarea sistemului de stabilire automată a prețurilor de vânzare, înainte de impozitare, a gazului petrolier lichefiat transportat prin conducte) din 5 martie 2015 (BOE nr. 58 din 9 martie 2015, p. 20850, denumit în continuare „Ordinul IET/389/2015”).
 Directiva 2003/55
 3 Directiva 2003/55, abrogată prin Directiva 2009/73/CE a Parlamentului European și a Consiliului din 13 iulie 2009 privind normele comune pentru piața internă în sectorul gazelor naturale și de abrogare a Directivei 2003/55/CE (JO 2009, L 211, p. 94), prevedea la articolul 1:
 „(1) Prezenta directivă stabilește normele comune privind transportul, distribuția, furnizarea și depozitarea gazelor naturale. Aceasta definește modalitățile de organizare și funcționare a sectorului gazelor naturale, de acces pe piață, precum și criteriile și procedurile aplicabile pentru acordarea de autorizații de transport, distribuție, furnizare și depozitare a gazelor naturale și exploatarea rețelelor.
 (2) Normele stabilite de prezenta directivă pentru gaze naturale, inclusiv gaze naturale lichefiate (GNL), se aplică și biogazului și gazului obținut din biomasă sau altor tipuri de gaze, în măsura în care este posibil din punct de vedere tehnic ca acestea să fie injectate și transportate în deplină siguranță prin rețeaua de gaze naturale.”
 4 Articolul 3 alineatul (2) din această directivă prevedea:
 „Luând pe deplin în considerare dispozițiile pertinente ale tratatului [CE], în special articolul 86, statele membre pot impune întreprinderilor din sectorul gazelor naturale, în interesul economic general, obligații de serviciu public care pot fi legate de securitate, inclusiv de securitatea aprovizionării, regularitatea, calitatea și prețul furnizării, precum și protecția mediului, inclusiv eficiența energetică și protejarea climatului. Astfel de obligații trebuie să fie clar definite, transparente, nediscriminatorii și controlabile și trebuie să garanteze egalitatea accesului la consumatorii naționali pentru întreprinderile din sectorul gazelor naturale din Uniunea Europeană. În ceea ce privește securitatea aprovizionării și gestionarea orientată către eficiența energetică și satisfacerea cererii și pentru îndeplinirea obiectivelor de mediu menționate la prezentul alineat, statele membre pot pune în aplicare o planificare pe termen lung, ținând seama de posibilitatea ca terțe părți să dorească accesul la rețea.”
 Directiva 2009/73
 5 Articolul 1 din Directiva 2009/73 prevede:
 „(1) Prezenta directivă stabilește norme comune privind transportul, distribuția, furnizarea și înmagazinarea gazelor naturale. Aceasta definește modalitățile de organizare și funcționare a sectorului gazelor naturale, de acces pe piață, precum și criteriile și procedurile aplicabile pentru acordarea de autorizații de transport, distribuție, furnizare și înmagazinare a gazelor naturale și exploatarea sistemelor.
 (2) Normele stabilite de prezenta directivă pentru gaze naturale, inclusiv gaze naturale lichefiate (GNL), se aplică într‐un mod nediscriminatoriu și biogazului și gazului obținut din biomasă sau altor tipuri de gaze, în măsura în care este posibil din punct de vedere tehnic ca acestea să fie injectate și transportate în deplină siguranță prin rețeaua de gaze naturale.”
 6 Articolul 3 alineatul (2) din această directivă prevede:
 „Luând pe deplin în considerare dispozițiile pertinente ale tratatului [CE], în special articolul 86, statele membre pot impune întreprinderilor din sectorul gazelor naturale, în interesul economic general, obligații de serviciu public care pot fi legate de siguranță, inclusiv de siguranța alimentării, de regularitatea, calitatea și prețul furnizărilor, precum și de protecția mediului, inclusiv de eficiența energetică, energia din surse regenerabile și protecția climei. Aceste obligații sunt clar definite, transparente, nediscriminatorii și ușor de verificat și garantează întreprinderilor comunitare din sectorul gazelor naturale accesul egal la consumatorii naționali. În ceea ce privește siguranța alimentării și gestionarea orientată către eficiență energetică și satisfacerea cererii, precum și în vederea realizării obiectivelor de protecție a mediului și privind energia din surse regenerabile menționate la prezentul alineat, statele membre pot pune în aplicare o planificare pe termen lung, luând în considerare posibilitatea accesului la sistem al terților.”
 7 Considerentele (5), (8), (17) și (70)-(73) ale Directivei 2006/123/CE a Parlamentului European și a Consiliului din 12 decembrie 2006 privind serviciile în cadrul pieței interne (JO 2006, L 376, p. 36, Ediție specială, 13/vol. 58, p. 50) enunță:
 „(5) [...] este necesar să fie eliminate barierele din calea libertății de stabilire a prestatorilor în statele membre și barierele din calea liberei circulații a serviciilor între statele membre și să li se garanteze beneficiarilor și prestatorilor securitatea juridică necesară exercitării efective a acestor două libertăți fundamentale prevăzute de tratat. Întrucât barierele din calea pieței interne a serviciilor afectează atât operatorii care doresc să se stabilească în alte state membre, cât și pe cei care prestează un serviciu într‐un alt stat membru fără a fi stabiliți acolo, este necesar ca prestatorii să aibă posibilitatea să își dezvolte activitățile de servicii în cadrul pieței interne, fie prin stabilirea într‐un stat membru, fie utilizând libera circulație a serviciilor. Prestatorii ar trebui să poată alege între cele două libertăți în funcție de strategia lor de dezvoltare în fiecare stat membru.
 (8) Dispozițiile prezentei directive referitoare la libertatea de stabilire și la libera circulație a serviciilor ar trebui aplicate doar în măsura în care activitățile respective sunt deschise concurenței, astfel încât statele membre să nu fie obligate să liberalizeze serviciile de interes economic general sau să privatizeze organismele publice care furnizează astfel de servicii și nici să desființeze monopolurile existente pentru alte activități sau anumite servicii de distribuție.
 (17) Prezenta directivă reglementează numai serviciile furnizate în schimbul unei contrapartide economice. [...] Serviciile de interes economic general sunt servicii care sunt furnizate în contrapartida unei remunerații și, în consecință, intră în domeniul de aplicare al prezentei directive. Cu toate acestea, unele servicii de interes economic general, cum ar fi cele din domeniul transportului, sunt excluse din domeniul de aplicare al prezentei directive, iar alte servicii de interes economic general, de exemplu cele din domeniul serviciilor poștale, fac obiectul unei derogări de la dispoziția cu privire la libertatea de a presta servicii prevăzută de prezenta directivă.[...]
 (70) În scopul prezentei directive și fără a aduce atingere articolului 16 din tratat, serviciile pot fi considerate servicii de interes economic general numai în cazul în care sunt prestate în cadrul aplicării unei misiuni speciale în interes public încredințată prestatorului de către statul membru în cauză. Această misiune ar trebui atribuită prin unul sau mai multe acte, a căror formă este determinată de către statul membru în cauză, și ar trebui să precizeze natura specifică a misiunii atribuite.
 (71) Procesul de evaluare reciprocă prevăzut de prezenta directivă nu ar trebui să afecteze libertatea statelor membre de a stabili în legislația proprie un nivel înalt de protecție a interesului general, în special în ceea ce privește obiectivele de politică socială. În plus, este necesar ca procesul de evaluare reciprocă să ia pe deplin în considerare specificitatea serviciilor de interes economic general și a misiunilor speciale încredințate acestora. Aceasta poate justifica anumite restricții asupra libertății de stabilire, în special în cazul în care aceste restricții urmăresc protecția sănătății publice și obiective de politică socială și îndeplinesc condițiile stabilite la articolul 15 alineatul (3) literele (a), (b) și (c). [...]
 (72) Serviciilor de interes economic general li se încredințează misiuni legate de coeziunea socială și teritorială. Îndeplinirea acestor misiuni nu ar trebui împiedicată prin procesul de evaluare prevăzut de această directivă. Cerințele care sunt necesare pentru îndeplinirea unor astfel de misiuni nu ar trebui să fie afectate de acest proces; în același timp, este necesar ca restricțiile nejustificate privind libertatea de stabilire să fie remediate.
 (73) [...] Evaluarea compatibilității tarifelor fixe minime și/sau maxime cu libertatea de stabilire vizează doar tarifele impuse de autoritățile competente pentru prestarea anumitor servicii, însă nu vizează, de exemplu, regulile generale de stabilire a prețurilor, cum ar fi prețurile de închiriere a imobilelor.”
 8 Potrivit articolului 1 alineatele (1) și (2) din Directiva 2006/123:
 „(1) Prezenta directivă stabilește dispoziții generale pentru facilitarea exercitării libertății de stabilire pentru prestatorii de servicii și a liberei circulații a serviciilor, menținând totodată un nivel ridicat al calității serviciilor.
 (2) Prezenta directivă nu are ca obiect liberalizarea serviciilor de interes economic general, rezervate organismelor publice sau private, și nici privatizarea organismelor publice prestatoare de servicii.”
 „(1) Prezenta directivă se aplică serviciilor furnizate de prestatori stabiliți într‐un stat membru.
 (2) Prezenta directivă nu se aplică pentru următoarele activități:
 (a) servicii neeconomice de interes general;
 10 Articolul 15 din directiva respectivă, intitulat „Cerințe care trebuie evaluate”, care figurează în capitolul III din această directivă, referitor la libertatea de stabilire pentru prestatori, prevede:
 „(1) Statele membre examinează dacă în cadrul sistemului lor juridic se impune oricare dintre cerințele menționate la alineatul (2) și se asigură că oricare astfel de cerințe sunt compatibile cu condițiile stabilite la alineatul (3). Statele membre își adaptează actele cu putere de lege și actele administrative în așa fel încât acestea să fie compatibile cu aceste condiții.
 (2) Statele membre examinează dacă sistemul lor juridic condiționează accesul la o activitate de servicii sau exercitarea acesteia de oricare dintre următoarele cerințe nediscriminatorii:
 (g) tarife obligatorii minime și/sau maxime pe care trebuie să le respecte prestatorul;
 (h) obligația prestatorului de a oferi alte servicii specifice împreună cu serviciul său.
 (3) Statele membre verifică dacă cerințele menționate la alineatul (2) îndeplinesc următoarele condiții:
 (a) nediscriminare: cerințele nu trebuie să fie direct sau indirect discriminatorii în funcție de cetățenie sau naționalitate sau, în ceea ce privește societățile, în funcție de situarea sediului social;
 (b) necesitate: cerințele trebuie să fie justificate printr‐un motiv imperativ de interes general;
 (c) proporționalitate: cerințele trebuie să fie adecvate pentru a garanta îndeplinirea obiectivului urmărit; acestea nu trebuie să depășească ceea ce este necesar pentru atingerea obiectivului urmărit și nu trebuie să fie posibilă înlocuirea acestor cerințe cu alte măsuri mai puțin restrictive care permit atingerea aceluiași rezultat.
 (4) Alineatele (1), (2) și (3) se aplică legislației în domeniul serviciilor de interes economic general doar în măsura în care aplicarea acestor alineate nu împiedică, în drept sau în fapt, îndeplinirea misiunii speciale care le‐a fost încredințată.
 (6) Începând cu 28 decembrie 2006, statele membre nu introduc nicio cerință nouă de tipul celor menționate la alineatul (2), cu excepția cazului în care cerința respectivă îndeplinește condițiile stabilite la alineatul (3).
 11 Articolul 1 alineatul 3 din Ley 34/1998 del sector de hidrocarburos (Legea 34/1998 privind sectorul hidrocarburilor) din 7 octombrie 1998 (BOE nr. 241 din 8 octombrie 1998, p. 33517) prevede:
 „Activitățile de furnizare a hidrocarburilor lichide și gazoase se desfășoară în conformitate cu principiile obiectivității, transparenței și liberei concurențe.”
 12 Articolul 37 alineatul (1) din această lege prevede:
 „Activitățile de rafinare a petrolului brut, de transport, de depozitare, de distribuție și de vânzare a produselor derivate din petrol, inclusiv GPL, pot fi desfășurate în mod liber în condițiile prevăzute în prezenta lege, fără a aduce atingere obligațiilor care pot decurge din alte dispoziții și din legislația sectorială pertinentă, în special fiscale, referitoare la amenajarea teritoriului și la mediu și la protecția consumatorilor și a utilizatorilor.”
 13 Articolul 38 din legea respectivă prevede:
 „Prețurile produselor derivate din petrol se stabilesc în mod liber.”
 14 A patra dispoziție tranzitorie din Legea 34/1998 prevedea:
 „Prin intermediul unei formule determinate prin lege, guvernul poate să stabilească prețurile maxime de vânzare către public a gazului petrolier lichefiat îmbuteliat atât timp cât condițiile de acces pe piață și de concurență pe această piață nu sunt considerate suficiente. Prețul maxim include costul distribuției la domiciliu.”
 15 Articolul 5 din Real Decreto‐ley 15/1999 por el que se aprueban medidas de liberalización, reforma estructural e incremento de la competencia en el sector de hidrocarburos (Decretul‐lege regal 15/1999 de adoptare a unor măsuri de liberalizare, de reformă structurală și de creștere a concurenței în sectorul hidrocarburilor) din 1 octombrie 1999 (BOE nr. 236 din 2 octombrie 1999, p. 35442) prevedea:
 „1. Prețul maxim de vânzare către public, înainte de impozitare, a gazului petrolier lichefiat ambalat în butelii cu o greutate netă egală sau mai mare de 8 kilograme [kg] este stabilit la 83,4 pesetas/kg, incluzând distribuția la domiciliu. Acest preț este aplicabil pentru o perioadă de douăsprezece luni începând cu intrarea în vigoare a prezentului Decret‐lege regal.
 2. Ministrul industriei și energiei stabilește, prin ordin ministerial, după acordul comisiei delegate a guvernului pentru afaceri economice, în termenul de douăsprezece luni stabilit la alineatul precedent, un sistem de stabilire a prețurilor gazului petrolier lichefiat îmbuteliat având în vedere caracterul sezonier al piețelor.
 3. În cazul în care condițiile de acces pe piață și de concurență pe această piață nu sunt considerate suficiente, ministrul industriei și energiei poate stabili, prin ordin ministerial, după acordul comisiei delegate a guvernului pentru afaceri economice, alte sisteme de stabilire a prețurilor maxime de vânzare către public a gazului petrolier lichefiat îmbuteliat. Prețul maxim include costul distribuției la domiciliu.”
 16 Real Decreto‐ley 8/2014 de aprobación de medidas urgentes para el crecimiento, la competitividad y la eficiencia (Decretul‐lege regal 8/2014 de adoptare a unor măsuri urgente de creștere economică, de competitivitate și de eficiență) din 4 iulie 2014 (BOE nr. 163 din 5 iulie 2014, p. 52544) a abrogat a patra dispoziție tranzitorie din Legea 34/1998, precum și articolul 5 din Decretul‐lege regal 15/1999.
 17 A treizeci și treia dispoziție adițională din Legea 34/1998, astfel cum a fost modificată prin Decretul‐lege regal 8/2014, prevede:
 „1. Utilizatorii care au un contract de furnizare a GPL ambalat în butelii cu o greutate netă egală sau mai mare de 8 kg și mai mică de 20 kg, cu excepția recipientelor cu amestecuri de gaz petrolier lichefiat utilizate drept combustibil, au dreptul la distribuție la domiciliu.
 La nivel peninsular și în fiecare dintre teritoriile insulare și extrapeninsulare, comerciantul cu ridicata de GPL cu cea mai mare cotă de piață pentru vânzările sale în sectorul gazului petrolier lichefiat ambalat în butelii cu o greutate netă egală sau mai mare de 8 kg și mai mică de 20 kg, cu excepția recipientelor cu amestecuri de gaz petrolier lichefiat utilizat drept combustibil, este obligat să efectueze distribuția la domiciliu pentru toate persoanele care o solicită în zona teritorială respectivă.
 2. Lista comercianților cu ridicata de GPL care au obligația de distribuție [la domiciliu] se stabilește prin decizie a directorului general al politicii energetice și al minelor la fiecare trei ani. Această decizie se publică în Buletinul Oficial al Statului.
 Atunci când evoluția pieței și structura comercială a sectorului o impun și, în orice caz, la fiecare cinci ani, guvernul reexaminează condițiile pentru exercitarea obligației impuse de prezenta dispoziție sau declară stingerea acestei obligații.
 3. Fără a aduce atingere dispozițiilor articolului 38 din prezenta lege, atât timp cât condițiile de acces pe piață și de concurență pe această piață nu sunt considerate suficiente, ministrul industriei, energiei și turismului, după acordul comisiei delegate a guvernului pentru afaceri economice, determină prețurile maxime de vânzare către public a gazului petrolier lichefiat ambalat în butelii cu o greutate netă egală sau mai mare de 8 kg și mai mică de 20 kg, cu tara de peste 9 kg, cu excepția recipientelor cu amestecuri de gaz petrolier lichefiat utilizat drept combustibil, prin stabilirea unor valori specifice ale prețurilor menționate sau a unui sistem de stabilire și de actualizare automată a acestora. Prețul maxim include costul distribuției la domiciliu.
 4. Fără a aduce atingere dispozițiilor de la alineatele precedente, în cazul în care comerciantul cu ridicata de gaz petrolier lichefiat care are obligația de distribuție la domiciliu a recipientelor cu o greutate netă egală sau mai mare de 8 kg și mai mică de 20 kg nu are butelii cu tara de peste 9 kg, obligația de distribuție la domiciliu la prețul maxim menționată la alineatul 3 se extinde la recipientele cu tara sub 9 kg în zona teritorială respectivă.
 5. Comercianții cu ridicata de gaz petrolier lichefiat trebuie să furnizeze Direcției Generale a Politicii Energetice și a Minelor informațiile necesare pentru îndeplinirea sarcinilor acestora, în special în scopul aplicării, al analizării și al monitorizării obligației de distribuție la domiciliu, a livrărilor de gaz petrolier lichefiat efectuate și a prețurilor maxime de vânzare către public menționate la alineatele precedente.”
 18 Din deciziile de trimitere rezultă că Repsol Butano și DISA Gas au introdus la Tribunal Supremo (Curtea Supremă, Spania) acțiuni în contencios administrativ împotriva Ordinului IET/389/2015.
 19 În susținerea acțiunii, Repsol Butano arată că sistemul de stabilire a prețurilor maxime ale gazului petrolier lichefiat (GPL) îmbuteliat pus în aplicare prin Ordinul IET/389/2015 este contrar liberalizării sectorului în cauză și discriminatoriu. DISA Gas susține că obligația de distribuție la domiciliu a recipientelor de GPL la un preț maxim reglementat este discriminatorie, în măsura în care aceasta este impusă unui singur operator în fiecare zonă teritorială definită de reglementarea spaniolă. În plus, acest sistem ar fi contrar liberalizării sectorului și principiului proporționalității. El ar încuraja de asemenea denaturarea concurenței.
 20 Potrivit instanței de trimitere, Ordinul IET/389/2015, care are, printre altele, ca obiect actualizarea sistemului de determinare automată a prețurilor maxime de vânzare a GPL‐ului îmbuteliat, a fost adoptat în temeiul reglementării spaniole privind sectorul hidrocarburilor, și anume a treizeci și treia dispoziție adițională din Legea 34/1998, introdusă prin Decretul‐lege regal 8/2014.
 21 Această dispoziție ar prevedea, pe de o parte, că Ministro de Industria, Energía y Turismo (ministrul industriei, energiei și turismului, Spania) stabilește, „atât timp cât condițiile de concurență și de competitivitate pe această piață nu sunt considerate suficiente”, prețurile maxime de vânzare a GPL‐ului ambalat în butelii cu greutate netă între 8 kg și 20 kg și cu tara de peste 9 kg. În caz de indisponibilitate a acestor recipiente, prețurile maxime de vânzare s‐ar aplica și altor tipuri de recipiente.
 22 Pe de altă parte, această dispoziție legislativă ar prevedea o obligație de distribuție la domiciliu a buteliilor de gaz cărora li se aplică prețul reglementat. Costul livrării ar fi inclus în prețul maxim. Această obligație s‐ar impune operatorilor care dețin cea mai mare cotă de piață în sectorul GPL‐ului ambalat în butelii cu o greutate netă între 8 kg și 20 kg, în diferitele teritorii ale Regatului Spaniei, și anume în peninsulă, în Insulele Baleare și în Insulele Canare, precum și în Ceuta și în Melilla. Lista operatorilor supuși obligației de livrare ar fi stabilită prin decizie a directorului general al politicii energetice și al minelor la fiecare trei ani. În temeiul celei de a treizeci și treia dispoziții adiționale din Legea 34/1998, guvernul ar revizui condițiile de exercitare a acestei obligații „[a]tunci când evoluția pieței și structura comercială a sectorului o impun și, în orice caz, la fiecare cinci ani”.
 23 Instanța de trimitere arată, în plus, că, înainte de adoptarea Decretului‐lege regal 8/2014, alte dispoziții din Legea 34/1998 prevedeau deja posibilitatea de a stabili un preț maxim de vânzare a GPL‐ului îmbuteliat, precum și o obligație de distribuție la domiciliu. Potrivit acestei instanțe, măsurile respective au fost puse în aplicare în mod continuu și prelungite din anul 1998, iar aceasta în pofida faptului că reglementarea pertinentă le conferea în mod expres un caracter tranzitoriu. Prelungirea acestor măsuri pentru o perioadă atât de lungă ar putea împiedica intrarea de noi operatori pe piața relevantă. Aceștia s‐ar găsi într‐o situație în care operatorul care deține cea mai mare cotă de piață pe un anumit teritoriu oferă GPL îmbuteliat la un preț maxim stabilit pe cale administrativă, care include, în plus, distribuția la domiciliu.
 24 Instanța de trimitere consideră că faptul de a impune un preț maxim care include distribuția la domiciliu poate constitui un obstacol pentru intrarea pe piață a unor noi operatori. Desigur, în măsura în care aceștia utilizează butelii mai puțin grele, care nu sunt supuse prețului reglementat, ar putea stabili în mod liber prețurile. Cu toate acestea, în practică ei nu ar putea să se abată de la acest preț, în caz contrar nedispunând de o cerere care să justifice investițiile ce trebuie realizate. Ar exista, așadar, motive să se considere că aceste măsuri au în realitate un efect de înghețare a pieței, care contravine liberei concurențe.
 25 În ceea ce privește compatibilitatea măsurilor în discuție în litigiile principale cu dreptul Uniunii, Curtea ar fi statuat, în Hotărârea din 20 aprilie 2010, Federutility și alții (C‐265/08, EU:C:2010:205), că Directiva 2003/55, referitoare la piața gazelor naturale, nu se opune unei reglementări naționale care, în interesul economic general, urmărește să mențină prețul furnizării de gaze naturale la un nivel rezonabil prin stabilirea de prețuri de referință, cu condiția ca această reglementare să țină seama de obiectivele de liberalizare și de protecție a consumatorului final, să fie necesară și să aibă o durată limitată.
 26 Tribunal Supremo (Curtea Supremă) ar fi statuat că criteriile degajate în această hotărâre sunt aplicabile și pieței gazului lichefiat îmbuteliat, cu condiția ca această piață să aibă o dimensiune comunitară, chiar și în lipsa unei norme a Uniunii care reglementează în mod specific această piață.
 27 Instanța de trimitere arată că, în prezentele cauze, măsura care constă în fixarea unui preț maxim de vânzare a gazului lichefiat îmbuteliat poate fi calificată drept măsură de protecție a consumatorilor vulnerabili din punct de vedere social, în măsura în care aceasta urmărește să garanteze ca prețul furnizării către consumatorul final să fie menținut la un nivel rezonabil. Situația ar fi aceeași și în ceea ce privește obligația de distribuție la domiciliu. Aceste măsuri ar urmări, în consecință, obiective de interes economic general, în sensul articolului 106 TFUE.
 28 Cu toate acestea, respectivele măsuri ar avea un caracter general și nediferențiat, întrucât toți consumatorii ar beneficia de ele. În plus, deși ar reieși din reglementarea pertinentă că măsurile au un caracter tranzitoriu, dat fiind că sunt reînnoite „atât timp cât condițiile de concurență și de competitivitate pe această piață nu sunt considerate suficiente”, ele ar fi în vigoare de peste 18 ani.
 29 Ar trebui, prin urmare, să se ridice îndoieli cu privire la compatibilitatea acestor măsuri cu dreptul Uniunii, din perspectiva criteriilor degajate în Hotărârea din 20 aprilie 2010, Federutility și alții (C‐265/08, EU:C:2010:205), și a principiului proporționalității.
 30 În aceste condiții, Tribunal Supremo (Curtea Supremă) a decis să suspende judecarea cauzelor și să adreseze Curții următoarele întrebări preliminare:
 „1) Măsura care stabilește un preț maxim pentru butelia de gaz lichefiat drept măsură de protecție a utilizatorilor vulnerabili din punct de vedere social este compatibilă cu jurisprudența stabilită în [Hotărârea din 20 aprilie 2010, Federutility și alții, C‐265/08, EU:C:2010:205] și respectă principiul proporționalității în cazul în care există, în mod alternativ sau cumulativ, una dintre împrejurările enumerate în continuare:
 – măsura este adoptată cu caracter general pentru toți consumatorii și pentru o perioadă nedeterminată, «atât timp cât condițiile de concurență și de competitivitate pe această piață nu sunt considerate suficiente»;
 – măsura este în vigoare de peste 18 ani;
 – măsura poate contribui la menținerea situației de concurență redusă deoarece constituie un obstacol pentru intrarea pe piață a unor noi operatori?
 2) Obligația de distribuire la domiciliu a gazului lichefiat îmbuteliat, impusă în sarcina operatorului principal de pe un anumit teritoriu ca măsură de protecție a utilizatorilor vulnerabili din punct de vedere social sau a locuitorilor din zonele cu acces dificil, este compatibilă cu jurisprudența stabilită în [Hotărârea din 20 aprilie 2010, Federutility și alții, C‐265/08, EU:C:2010:205] menționată anterior și cu principiul proporționalității în cazul în care există, în mod alternativ sau cumulativ, una dintre împrejurările enumerate în întrebarea anterioară?”
 31 Prin intermediul întrebărilor formulate, care trebuie analizate împreună, instanța de trimitere solicită în esență să se stabilească dacă principiul proporționalității trebuie interpretat în sensul că se opune unor măsuri, precum cele în discuție în litigiile principale, care stabilesc un preț maxim al GPL‐ului ambalat în butelii cu greutatea netă între 8 kg și 20 kg, cu tara de peste 9 kg, și impun operatorilor care dețin cea mai mare cotă de piață în sectorul în cauză, pe o anumită piață geografică, distribuirea la domiciliu a acestui gaz. Ea se referă, în acest context, la criteriile care decurg din Hotărârea din 20 aprilie 2010, Federutility și alții (C‐265/08, EU:C:2010:205).
 32 În această privință trebuie amintit că, în respectiva hotărâre, Curtea a statuat cu privire la interpretarea Directivei 2003/55, în special a articolului 3 alineatul (2) din aceasta, care reglementează intervenția statelor membre, în interesul economic general, în sectorul gazelor naturale, vizat de această directivă. În acest context, Curtea s‐a pronunțat cu privire la criteriile care permit aprecierea proporționalității unei măsuri ce constă în stabilirea unui preț de referință al furnizării de gaze naturale către consumatorii finali.
 33 Directiva 2003/55 a fost abrogată prin Directiva 2009/73, al cărei articol 3 alineatul (2) este în esență identic cu articolul 3 alineatul (2) din Directiva 2003/55 și a făcut obiectul unei interpretări de către Curte în Hotărârea din 7 septembrie 2016, ANODE (C‐121/15, EU:C:2016:637).
 34 Domeniul de aplicare al acestor două directive este definit la articolul 1 din fiecare dintre ele. În conformitate cu aceste dispoziții, directivele respective se aplică gazelor naturale, precum și biogazului și gazului obținut din biomasă sau altor tipuri de gaze, în măsura în care este posibil din punct de vedere tehnic ca acestea să fie injectate și transportate în deplină siguranță prin rețeaua de gaze naturale.
 35 Astfel cum au indicat guvernul spaniol și Comisia Europeană în observațiile prezentate Curții, nu este posibil, din punct de vedere tehnic, să se injecteze și să se transporte GPL în deplină siguranță prin rețeaua de gaze naturale. Prin urmare, astfel cum instanța de trimitere a arătat în mod întemeiat, trebuie să se concluzioneze că normele naționale care reglementează doar vânzarea de GPL nu intră nici în domeniul de aplicare al Directivei 2003/55, nici în cel al Directivei 2009/73.
 36 Rezultă că articolul 3 alineatul (2) din Directiva 2003/55 și articolul 3 alineatul (2) din Directiva 2009/73, astfel cum au fost interpretate de către Curte în Hotărârea din 20 aprilie 2010, Federutility și alții (C‐265/08, EU:C:2010:205), și în Hotărârea din 7 septembrie 2016, ANODE (C‐121/15, EU:C:2016:637), nu sunt pertinente în vederea soluționării litigiilor principale.
 37 Cu toate acestea, instanța de trimitere ridică problema modului în care trebuie să aplice măsurilor în discuție în litigiile cu care a fost sesizată criteriile de apreciere a respectării principiului proporționalității degajate în Hotărârea din 20 aprilie 2010, Federutility și alții (C‐265/08, EU:C:2010:205).
 38 În această privință trebuie amintit că, potrivit unei jurisprudențe constante, în cadrul procedurii de cooperare între instanțele naționale și Curte instituite la articolul 267 TFUE, este de competența acesteia să ofere instanței naționale un răspuns util, care să îi permită să soluționeze litigiul cu care este sesizată. Din această perspectivă, Curtea trebuie, dacă este cazul, să reformuleze întrebările care îi sunt adresate. În plus, Curtea poate fi determinată să ia în considerare norme de drept al Uniunii la care instanța națională nu a făcut trimitere în întrebarea sa (Hotărârea din 29 noiembrie 2018, baumgarten sports & more, C‐548/17, EU:C:2018:970, punctul 22).
 39 Din jurisprudența Curții rezultă că principiul proporționalității face parte din principiile generale ale dreptului Uniunii care trebuie respectate de o reglementare națională care intră în domeniul de aplicare al dreptului Uniunii sau îl implementează pe acesta din urmă (Hotărârea din 6 martie 2014, Siragusa, (C‐206/13, EU:C:2014:126, punctul 34).
 40 În prezentele cauze, este cert că măsurile în discuție în litigiile principale sunt susceptibile să împiedice intrarea unor noi operatori pe o piață caracterizată de un nivel scăzut de concurență. Instanța de trimitere consideră că aceste măsuri ar putea astfel să îngrădească libertățile fundamentale consacrate în Tratatul FUE. Ea apreciază totuși că aceste măsuri urmăresc un scop de interes economic general, și anume aprovizionarea cu energie, la un preț rezonabil, a consumatorilor vulnerabili. În acest context, ridică problema dacă, având în vedere efectele lor restrictive pe piața internă, precum și obiectivul urmărit, măsurile în discuție în litigiile principale sunt proporționale.
 41 Trebuie să se constate că măsuri precum cele în discuție în litigiile principale, care stabilesc un preț maxim al GPL‐ului ambalat în anumite butelii de gaz și care impun operatorilor care dețin cea mai mare cotă de piață în sectorul în cauză, pe o anumită piață geografică, distribuirea lor la domiciliu, constituie o restricție a libertății de stabilire a prestatorilor de servicii, în sensul Directivei 2006/123, și intră în domeniul de aplicare al acesteia din urmă.
 42 Astfel, pe de o parte, articolul 15 alineatul (2) litera (g) din Directiva 2006/123 califică în mod expres „tarifele obligatorii [...] maxime pe care trebuie să le respecte prestatorul” drept „cerințe”, în sensul articolului 4 punctul 7 din această directivă, care constituie condiții care afectează libertatea de stabilire a prestatorilor de servicii (a se vedea prin analogie Hotărârea din 23 decembrie 2015, Hiebler, C‐293/14, EU:C:2015:843, punctul 51). Pe de altă parte, obligația de livrare la domiciliu impusă anumitor operatori în funcție de cota lor de piață în sectorul GPL îmbuteliat constituie un „alt serviciu specific”, în sensul articolului 15 alineatul (2) litera (h) din Directiva 2006/123, care trebuie, potrivit regulilor naționale aplicabile, să fie prestat împreună cu serviciul principal, care constă în vânzarea acestui gaz.
 43 Pe de altă parte, rezultă în mod expres din articolul 2 alineatul (2) litera (a) din Directiva 2006/123 coroborat cu considerentele (17), (70) și (72) ale acesteia că normele stabilite de această directivă se aplică, în principiu, serviciilor de interes economic general, doar serviciile de interes general neeconomice fiind excluse din domeniul lor de aplicare (a se vedea în acest sens Hotărârea din 23 decembrie 2015, Hiebler, C‐293/14, EU:C:2015:843, punctele 43 și 44).
 44 Cerințele enumerate în lista prevăzută la alineatul (2) al articolului 15 din Directiva 2006/123 trebuie suspuse unei evaluări de către statele membre. În conformitate cu alineatul (1) al articolului 15, acestea din urmă sunt totuși autorizate să mențină sau eventual să introducă cerințe în sistemele lor juridice, cu condiția ca acestea să fie conforme cu cerințele privind nediscriminarea, necesitatea și proporționalitatea, stabilite la alineatul (3) al respectivului articol 15 (a se vedea în acest sens Hotărârea din 23 decembrie 2015, Hiebler, C‐293/14, EU:C:2015:843, punctul 54).
 45 Astfel, articolul 15 alineatul (3) din Directiva 2006/123 prevede că o restricție a libertății de stabilire, precum cea care rezultă din stabilirea unui preț maxim al GPL‐ului și din obligația de distribuire la domiciliu, poate fi justificată. El impune în acest scop respectarea condițiilor care urmăresc ca această restricție, mai întâi, să nu fie discriminatorie în funcție de naționalitate, în continuare, să fie justificată printr‐un motiv imperativ de interes general și, în sfârșit, să fie adecvată pentru a garanta îndeplinirea obiectivului urmărit, să nu depășească ceea ce este necesar pentru atingerea acestuia și să nu poată fi înlocuită cu alte măsuri mai puțin restrictive care să permită atingerea aceluiași rezultat (a se vedea în acest sens Hotărârea din 23 decembrie 2015, Hiebler, C‐293/14, EU:C:2015:843, punctul 55).
 46 În ceea ce privește întreprinderile care au sarcina de a gestiona servicii de interes economic general, rezultă, în plus, din alineatul (4) al articolului 15 din Directiva 2006/123 că alineatele (1)-(3) ale acestui articol 15 nu se aplică legislației naționale pertinente decât în măsura în care aplicarea lor nu împiedică, în drept sau în fapt, îndeplinirea misiunii speciale care a fost încredințată acestor întreprinderi.
 47 Cu toate acestea, astfel cum rezultă chiar din formularea alineatului (4) al articolului 15 din Directiva 2006/123, din moment ce condițiile privind nediscriminarea, necesitatea și proporționalitatea, menționate la alineatul (3) al acestui articol 15, nu împiedică misiunea specială atribuită de către autoritatea competentă unui serviciu de interes economic general, acestea trebuie să fie respectate.
 48 Având în vedere cele de mai sus și în scopul de a da instanței de trimitere un răspuns util, trebuie să se considere că aceasta urmărește să afle dacă cerința proporționalității prevăzută la articolul 15 alineatul (3) litera (c) din Directiva 2006/123 trebuie interpretată în sensul că se opune unor măsuri, precum cele în discuție în litigiile principale, care stabilesc un preț maxim al GPL‐ului ambalat în butelii cu o greutate netă între 8 kg și 20 kg, cu tara de peste 9 kg, și care impun operatorilor care dețin cea mai mare cotă de piață în sectorul în cauză, pe o anumită piață geografică, distribuirea la domiciliu a acestui gaz.
 49 Deși este de competența instanței naționale să aprecieze compatibilitatea măsurilor naționale cu dreptul Uniunii, totuși, Curtea poate furniza acestei instanțe orice indicație utilă în vederea soluționării litigiului cu care este sesizată (Hotărârea din 14 februarie 2019, Nestrade, C‐562/17, EU:C:2019:115, punctul 36).
 50 Rezultă din cuprinsul punctului 31 al prezentei hotărâri că, în acest context, instanța de trimitere ridică în special problema aplicabilității și a interpretării criteriilor degajate în Hotărârea din 20 aprilie 2010, Federutility și alții (C‐265/08, EU:C:2010:205), cu privire la proporționalitatea unei intervenții a statului în sectorul gazelor naturale.
 51 Astfel cum s‐a arătat de asemenea în prezenta hotărâre, sectorul gazelor naturale este reglementat de Directiva 2009/73. Aceasta are ca obiectiv realizarea unei piețe interne a gazelor naturale complet și efectiv deschise și concurențiale, în cadrul căreia toți consumatorii își pot alege liber furnizorii, iar furnizorii își pot livra în mod liber produsele către clienți, ceea ce implică faptul că prețul furnizării de gaze naturale trebuie să fie stabilit în mod exclusiv prin mecanismul ofertei și al cererii (a se vedea în acest sens Hotărârea din 7 septembrie 2016, ANODE, C‐121/15, EU:C:2016:637, punctul 26).
 52 În plus, Curtea a statuat că un obstacol care rezultă dintr‐o măsură de intervenție publică asupra prețurilor de vânzare a gazelor naturale trebuie să aibă în mod necesar, pentru a fi conform cu principiul proporționalității, o durată limitată, care să nu depășească ceea ce este necesar pentru a atinge obiectivul de interes general urmărit (a se vedea în acest sens Hotărârea din 20 aprilie 2010, Federutility și alții, C‐265/08, EU:C:2010:205, punctele 33 și 35).
 53 Aceste considerații se aplică de asemenea condiției proporționalității, prevăzută la articolul 15 alineatul (3) litera (c) din Directiva 2006/123.
 54 Desigur, statelor membre le este permis să mențină sau, după caz, să introducă cerințe de tipul celor menționate la alineatul (2) al articolului 15 din Directiva 2006/123, sub rezerva ca acestea să fie conforme cu condițiile de nediscriminare, de necesitate și de proporționalitate stabilite la alineatul (3) al acestui articol 15 (Hotărârea din 16 iunie 2015, Rina Services și alții, C‐593/13, EU:C:2015:399, punctul 33).
 55 Cu toate acestea, aprecierea conformității unei astfel de cerințe cu principiul proporționalității este susceptibilă să varieze în timp, în funcție de piața relevantă și de evoluția acesteia. În plus, trebuie evitat ca menținerea uneia dintre cerințele prevăzute la articolul 15 alineatul (2) din Directiva 2006/123 să conducă la perpetuarea unui obstacol în calea realizării pieței interne.
 56 În acest context, revine instanței de trimitere sarcina de a examina dacă și în ce măsură autoritățile competente sunt suspuse, potrivit dreptului național aplicabil, unei obligații de reexaminare periodică, la intervale apropiate, a necesității și a modalităților de intervenție a acestora în funcție de evoluția pieței relevante (Hotărârea din 20 aprilie 2010, Federutility și alții, C‐265/08, EU:C:2010:205, punctul 35).
 57 În această privință, din deciziile de trimitere reiese că a treizeci și treia dispoziție adițională din Legea 34/1998, astfel cum a fost modificată prin Decretul‐lege regal 8/2014, prevede că ministrul industriei, energiei și turismului stabilește prețurile maxime de vânzare a GPL‐ului „atât timp cât condițiile de concurență și de competitivitate pe această piață nu sunt considerate suficiente”. În plus, din această dispoziție rezultă că obligația de livrare la domiciliu este revizuită dacă „evoluția pieței și structura comercială a sectorului o impun și, în orice caz, la fiecare cinci ani”.
 58 Revine instanței de trimitere sarcina de a verifica dacă această dispoziție națională respectă cerința reexaminării periodice menționate la punctul 56 din prezenta hotărâre.
 59 Pe de altă parte, din dosarul aflat la dispoziția Curții rezultă că dreptul național aplicabil prevede un mecanism de adaptare a prețului maxim de vânzare a GPL‐ului la intervale regulate, pentru ca acesta să reflecte evoluția costurilor, aspect a cărui verificare este de competența instanței de trimitere. Astfel cum a statuat Curtea, un asemenea mecanism, care nu urmărește decât o revizuire periodică a nivelului acestor tarife și nu privește necesitatea și modalitățile intervenției publice asupra prețurilor, nu poate fi asimilat unei limitări a duratei măsurii în discuție (Hotărârea din 7 septembrie 2016, ANODE, C‐121/15, EU:C:2016:637, punctul 62).
 60 În continuare, este necesar să se arate că faptul, menționat în deciziile de trimitere, că măsuri precum cele în discuție în litigiile principale sunt în vigoare în Spania din anul 1998, în pofida caracterului lor tranzitoriu, nu permite, în sine, să se concluzioneze că aceste măsuri nu sunt adecvate. Astfel, din observațiile prezentate Curții de guvernul spaniol rezultă că piața spaniolă a GPL‐ului îmbuteliat ar fi în scădere datorită extinderii pieței gazelor naturale. Scăderea vânzărilor care ar rezulta din aceasta ar crește costurile operatorilor prezenți pe această piață și ar face mai dificilă stabilirea unor noi concurenți care ar putea exercita o presiune asupra prețurilor. Revine instanței de trimitere sarcina de a verifica elementele menționate și de a ține seama de acestea cu ocazia aprecierii proporționalității măsurilor în discuție în litigiile principale.
 61 În plus, prețul reglementat și obligația de livrare în discuție nu se aplică, potrivit informațiilor aflate la dispoziția Curții, decât GPL‐ului ambalat în butelii cu o greutate netă între 8 kg și 20 kg și cu tara de peste 9 kg. Comerțul cu acest gaz prin folosirea altor recipiente nu este supus acestor obligații. În această privință, revine instanței de trimitere sarcina de a verifica dacă măsurile în discuție în litigiile principale au ca efect scăderea sau chiar eliminarea rentabilității comerțului cu GPL nereglementat. Această situație s‐ar putea regăsi în special dacă prețul maxim, astfel cum este stabilit în aplicarea reglementării spaniole pertinente, ar fi în mod substanțial inferior prețului pieței, așa cum susțin reclamantele din litigiile principale.
 62 În sfârșit, cerința privind proporționalitatea trebuie apreciată și în raport cu domeniul de aplicare personal al măsurii în discuție și, mai precis, în raport cu beneficiarii acesteia (Hotărârea din 20 aprilie 2010, Federutility și alții, C‐265/08, EU:C:2010:205, punctul 39).
 63 În această privință, din dosarul aflat la dispoziția Curții reiese că măsurile litigioase privesc consumatori casnici, iar nu întreprinderi, ceea ce corespunde obiectivului urmărit prin aceste măsuri, și anume aprovizionarea cu energie, la un preț rezonabil, a consumatorilor vulnerabili.
 64 Pe de altă parte, este cert că consumatorii casnici beneficiază de măsurile în discuție în litigiile principale indiferent dacă sunt vulnerabili din punct de vedere social sau dacă locuiesc în zone dificil accesibile sau îndepărtate de punctele de distribuție de GPL. Deși această împrejurare este, în principiu, susceptibilă să constituie un indiciu potrivit căruia măsurile depășesc ceea ce ar putea fi necesar pentru atingerea obiectivului lor, nu este mai puțin adevărat că principiul proporționalității nu se opune neapărat faptului ca măsurile litigioase să privească toți consumatorii casnici (a se vedea în acest sens Hotărârea din 20 aprilie 2010, Federutility și alții, C‐265/08, EU:C:2010:205, punctul 40). Instanța de trimitere trebuie să examineze, în acest context, posibilitatea, precum și oportunitatea de a adopta măsuri care vizează mai mult consumatorii vulnerabili. Constituie elemente pertinente în această privință argumentele reclamantelor din litigiile principale și ale guvernului spaniol cu privire la fezabilitatea adoptării măsurilor de înlocuire și la efectele eventuale ale unor astfel de măsuri.
 65 Având în vedere ansamblul considerațiilor care precedă, trebuie să se răspundă la întrebările adresate că condiția de proporționalitate prevăzută la articolul 15 alineatul (3) litera (c) din Directiva 2006/123 trebuie interpretată în sensul că nu se opune unor măsuri, precum cele în discuție în litigiile principale, care stabilesc un preț maxim al buteliei de GPL ambalat și impun anumitor operatori distribuirea la domiciliu a gazului respectiv, cu condiția ca aceste măsuri să fie menținute doar pentru o perioadă limitată și să nu depășească ceea ce este necesar pentru atingerea obiectivului de interes economic general urmărit.
 Condiția de proporționalitate prevăzută la articolul 15 alineatul (3) litera (c) din Directiva 2006/123 a Parlamentului European și a Consiliului din 12 decembrie 2006 privind serviciile în cadrul pieței interne trebuie interpretată în sensul că nu se opune unor măsuri, precum cele în discuție în litigiile principale, care stabilesc un preț maxim al buteliei de gaz petrolier lichefiat ambalat și impun anumitor operatori distribuirea la domiciliu a gazului respectiv, cu condiția ca aceste măsuri să fie menținute doar pentru o perioadă limitată și să nu depășească ceea ce este necesar pentru atingerea obiectivului de interes economic general urmărit.


text:
Regulamin konkursu „Wygraj gadżety z filmu Był sobie pies 2” | Warszawa Nasze Miasto
 Regulamin konkursu „Wygraj gadżety z filmu Był sobie pies 2”
 DM 25.09.2019
 „Wygraj gadżety z filmu Był sobie pies 2”
 1. Organizatorem konkursu jest spółka Polska Press sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, 02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 45, 02-672 Warszawa, wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego – Rejestru Przedsiębiorców przez Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie XIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS 0000002408, o kapitale zakładowym 42 000 000,00 złotych oraz numerze identyfikacji podatkowej NIP 522-01-03-609, BDO 000020115
 2. Niniejszy regulamin (zwany dalej: regulaminem) określa zasady i warunki przeprowadzenia konkursu pod nazwą „Wygraj gadżety z filmu Był sobie pies 2”.
 3. Organizator powołuje Komisję Konkursową, zwaną dalej Komisją, w skład której wchodzą przedstawiciele Organizatora. Zadaniem Komisji będzie sprawowanie nadzoru nad prawidłowym przebiegiem Konkursu, weryfikacją zgłoszeń, wyborem zwycięzców, przestrzeganiem zasad regulaminu oraz egzekwowaniem jego postanowień i rozpatrywanie reklamacji.
 4. Konkurs polega na umieszczeniu w komentarzu pod postem konkursowym zdjęcia obrazującego „przyjaźń pomiędzy Tobą a Twoim psem”. Spośród nadesłanych zgłoszeń, Komisja wyłoni 3 laureatów, których zdjęcia będą najbardziej kreatywne.
 5. Konkurs organizowany będzie w dniach 26-28.09.2019 r. na fanpage’u Dzieje się w Warszawie na Facebook’u.
 Art. 2. Warunki udziału w konkursie:
 1. Kandydatem w Konkursie mogą być osoby pełnoletnie zdolne do wykonywania czynności prawnych.
 2. Kandydaci zobligowani są do umieszczenia zdjęcia, o którym mowa w Art. 1 pkt 4, w komentarzu pod postem konkursowym.
 3. W Konkursie nie mogą brać udziału pracownicy oraz współpracownicy Organizatora ani członkowie ich rodzin. Przez członków rodziny rozumie się: wstępnych, zstępnych, rodzeństwo, małżonków, osoby pozostające w stosunku przysposobienia.
 4. Zgłaszając się do Konkursu, uczestnik oświadcza, że przysługują mu prawa autorskie do zdjęcia oraz, że uczestnik zapoznał się z treścią regulaminu i akceptuje jego treść.
 5. Uczestnik gwarantuje, że na fotografii przesłanej w ramach zgłoszenia do Konkursu widoczny jest wizerunek wyłącznie zgłaszającego się Uczestnika i jednocześnie udziela Organizatorowi zgody, do nieodpłatnego korzystania ze swojego wizerunku przez Organizatora Konkursu w sposób i na zasadach opisanych w niniejszym Regulaminie i pokryje Organizatorowi Konkursu wszelką szkodę na wypadek, gdyby oświadczenie to było nierzetelne. Uczestnik gwarantuje również na zasadach opisanych w zdaniu poprzednim, że fotografia i jej wykorzystanie w sposób opisany w niniejszym Regulaminie nie naruszają prawa, w szczególności praw osób trzecich.
 6. Uczestnikowi przysługuje w każdym czasie, mimo wyrażonej zgody, prawo żądania wycofania kandydatury z Konkursu, które należy przesłać na adres email: plebiscyty@naszemiasto.pl. W takim przypadku Organizator usunie kandydaturę najpóźniej w ciągu 3 dni roboczych od zgłoszenia.
 Art. 3. Zasady przeprowadzania Konkursu
 1. Zgłaszanie kandydatur
 a. Zgłaszanie odpowiedzi będzie odbywało się w dniach 26-28.09.2019 r. pod postem konkursowym na fanpage Dzieje się.
 b. Organizator zastrzega sobie prawo do weryfikacji zgłoszeń pod kątem ich zgodności z regulaminem, w szczególności weryfikacji zgłoszeń w zakresie ich zgodności z treścią pkt. 2 art. 2 oraz prawem. Zgłoszenia zweryfikowane negatywnie oznaczać będą, że kandydatura nie została dołączona do listy kandydatów o czym zgłaszający zostanie poinformowany niezwłocznie przez Organizatora na podane dane kontaktowe z informacją o przyczynach negatywnej weryfikacji. W przypadku zgłoszenia zweryfikowanego negatywnie można dokonać ponownego poprawnego zgłoszenia zawierającego poprawne dane lub zgłosić do Organizatora reklamację na zasadach określonych w Art. 6.
 2. Facebook nie pomaga w przeprowadzaniu promocji. Administrator promocji korzysta z serwisu Facebook do administrowania promocją.
 Art. 4. Ogłoszenie wyników Konkursu
 1. Komisja Konkursowa złożona z pracowników Organizatora wyłoni 3 zwycięskie zdjęcia, których autorzy otrzymają pakiet gadżetów filmu „Był sobie Pies 2”. Komisja Konkursowa po wyłonieniu zwycięzców, powiadomi ich o zwycięstwie w dniu 30.09.2019 r. kontaktując się z nimi poprzez serwis Facebook.
 Art. 5. Nagrody w Konkursie
 1. Za wydanie nagród w konkursie odpowiada Organizator.
 2. W konkursie przyznane zostaną 3 pakiety nagród- gadżetów z filmu „Był sobie Pies 2”. Na każdy z pakietów składają się: książka „Był sobie pies 2”, poduszka „Był sobie pies 2”, worek „Był sobie pies 2”; dvd „Był sobie pies”, zabawka dla psa COMFY.
 3. Nagrody można odebrać do dnia 15.10.2019r. w siedzibie Organizatora, mieszczącej się w Warszawie przy ul. Domaniewskiej 45.
 4. Nie ma możliwości zamiany nagrody na inną ani wypłatę ekwiwalentu w formie pieniężnej.
 5. Nagroda zostanie wydana zgodnie z przepisami Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 200), przy czym, jeżeli w związku z wartością nagrody po stronie Zwycięzcy Konkursu powstaje obowiązek podatkowy, koszt podatku zobowiązany jest pokryć Zwycięzca Konkursu przed wydaniem Zwycięzcy nagrody. Zwycięzca zobowiązany jest przedstawić Organizatorowi potwierdzenie uiszczenia należnego podatku z tego tytułu. W tym przypadku obowiązują przepisy Art. 21 ust.1, pkt 68, które zwalniają laureatów z odprowadzenia podatku od nagród.
 1. Reklamacje związane z Konkursem mogą być kierowane do Organizatora na adres e-mail plebiscyty@naszemiasto.pl lub pocztą tradycyjną na adres Polska Press Sp. z o. o., ul. Domaniewska 45, 02-672 Warszawa, z dopiskiem „Konkurs Był sobie pies 2”.
 1. W wykonaniu obowiązków płynących z Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych – RODO) Organizator podaje komplet informacji dotyczących przetwarzania danych osobowych uczestników Konkursu (osób zgłaszanych i zgłaszających) w załączniku do niniejszego Regulaminu.
 Administratorem Państwa danych osobowych jest spółka Polska Press Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (02 – 672) przy ul. Domaniewskiej 45 (dalej: „my”), wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy XIII Wydział Gospodarczy po numerem KRS 0000002408, NIP: 522-01-03-609, kapitał zakładowy: 42 000 000 zł. Nasze pozostałe dane kontaktowe to: tel. 22 201 44 00, e-mail: rodo.zgloszenia@polskapress.pl .
 We wszelkich kwestiach dotyczących ochrony danych osobowych możesz się skontaktować z wyznaczonym przez nas inspektorem ochrony danych. Kontakt ten może nastąpić na adres e-mail iod@polskapress.pl.
 Podstawowym celem, dla którego przetwarzamy Twoje dane osobowe jest organizacja i przeprowadzenie konkursu, włącznie z obsługą skarg i reklamacji. Podstawą przetwarzania Twoich danych jest tutaj umowa, zawierana przez zgłoszenie udziału w konkursie.
 Zebrane dane będziemy także przetwarzać by rozwijać i monitorować naszą działalność biznesową, m.in. poprzez wykonywanie wewnętrznych analiz i statystyk oraz badań satysfakcji, co będzie następowało na podstawie naszego prawnie uzasadnionego interesu.
 Możemy także przetwarzać Twoje dane dla celów naszego marketingu bezpośredniego własnego oraz osób trzecich, co będzie wówczas działaniem w oparciu o prawnie uzasadniony interes administratora danych osobowych.
 CZY MUSISZ NAM PODAWAĆ TWOJE DANE OSOBOWE?
 W przypadku zawarcia i wykonywania umowy pobieramy tylko te dane, bez których dana umowa nie może zostać wykonana. Niepodanie danych niezbędnych do zawarcia i wykonania umowy, spowoduje, że nie będziemy mogli jej z Tobą zawrzeć lub jej wykonać. Dotyczy to także danych, które musimy zebrać z uwagi na ciążący na nas obowiązek prawny (np. dane do faktur).
 KOMU BĘDZIEMY PRZEKAZYWAĆ TWOJE DANE?
 a. naszym upoważnionym pracownikom i współpracownikom, którym Twoje dane osobowe będą ujawniane po to, by mogli wykonać swoje obowiązki,
 b. podmiotom, którym zlecamy wykonywanie usług związanych z przetwarzaniem danych osobowych (przetwarzający/procesor) np. naszym podwykonawcom, firmom świadczącym usługi kurierskie i pocztowe, firmom windykacyjnym, agencjom reklamowym, dostawcom narzędzi informatycznych
 c. sądom, organom administracji publicznej, organom ścigania w związku z prowadzonymi przez nie postępowaniami.
 Jeśli w związku z udziałem w konkursie nabędziesz od nas za dodatkową opłatą towar lub usługę, wówczas będziemy przetwarzać Twoje dane przez okres 6 lat z uwagi na przepisy prawa podatkowego.
 W pozostałych przypadkach Twoje dane przekazane nam w związku z Twoim uczestnictwem w konkursie będziemy przechowywać przez okres 6 lat z uwagi na terminy przedawnienia roszczeń oraz z uwagi na przepisy ustawy o grach hazardowych (przy loteriach).
 W zakresie działań marketingowych będziemy przetwarzać Twoje dane przez okres w jakim cele wynikające ze zgody lub z naszego prawnie uzasadnionego interesu pozostają ważne, ale nie dłużej niż do chwili złożenia przez Ciebie sprzeciwu albo cofnięcia zgody, w każdym przypadku nie dłużej niż przez okres 6 lat od zakończenia konkursu.
 W odniesieniu do pozostałych celów opartych na naszym uzasadnionym interesie przez okres ważności tych celów albo do czasu wniesienia przez Ciebie sprzeciwu.
 W związku z przetwarzaniem przez nas Twoich danych posiadasz szereg uprawnień.
 a. żądania od nas dostępu do swoich danych osobowych, ich sprostowania, usunięcia („prawo do bycia zapomnianym”) lub ograniczenia przetwarzania,
 b. wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania przez nas Twoich danych osobowych na potrzeby marketingu bezpośredniego, które powoduje zaprzestanie przetwarzania przez nas Twoich danych w celach marketingu bezpośredniego,
 c. wniesienia sprzeciwu – z przyczyn związanych z Twoją szczególną sytuacją – w przypadku przetwarzania danych osobowych na podstawie prawnie uzasadnionego interesu. Jednakże w takiej sytuacji będziemy dalej przetwarzać Twoje dane osobowe w niezbędnym zakresie, jeżeli po naszej stronie będzie istniał ku temu uzasadniony powód,
 d. przenoszenia danych przetwarzanych w związku z wykonaniem umowy lub na podstawie Twojej zgody.
 Jeśli podstawą przetwarzania przez nas danych osobowych jest Twoja zgoda, wówczas posiadasz prawo do cofnięcia tej zgody w dowolnym momencie. Cofnięcie zgody nie wpływa jednak na zgodność z prawem przetwarzania przez nas danych osobowych, którego dokonaliśmy na podstawie zgody przed jej cofnięciem.
 Wszystkie powyżej wymienione uprawnienia możesz wykonać poprzez zwrócenie się na adres kontaktowy: rodo.zgloszenia@polskapress.pl albo pisemnie na nasz adres: Polska Press Sp. z o.o., ul. Domaniewska 45, 02-672 Warszawa.
 Jeżeli nasze wyjaśnienia i działania okażą się niewystarczające lub wadliwe, możesz w każdej chwili wnieść skargę do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.