type: wikipedia

text:
Luiss Bunjuels Portoless (, dzimis Kalandā, Aragonā, miris Mehiko) bija spāņu kinorežisors, kurš darbojies galvenokārt Francijā un Meksikā, tomēr arī savā dzimtenē Spānijā un ASV. Tiek uzskatīts par vienu no redzamākajiem sirreālisma pārstāvjiem kino. Filmām bieži raksturīga antiklerikāla un vidusšķiras morāli atmaskojoša noskaņa.
 Dzimis mazā ciematā Kalandā, Andalūzijas Teruelas provincē. Studējis Madridē, kur iedraudzējies ar Salvadoru Dalī un Federiko Garsiju Lorku. 1925. gadā devās uz Parīzi, kur atrada darbu par režisora asistentu.
 1929. gadā kopā ar Salvadoru Dalī uzņēma 16 minūšu ilgu filmu "Andalūzijas suns" (1929), kuru ar entuziasmu uzņēma tā laika Parīzes sirreālisti. 1930. gadu sākumā Bunjuels atgriezās Spānijā, tomēr pēc Spānijas pilsoņu kara Bunjuels devās uz ASV, kur strādāja MOMA un Holivudā.
 1946. gadā Bunjuels devās uz Meksiku, kur uzņēma 21 filmu. Mūža nogalē vairākas izcilas filmas uzņēma Francijā.
 Apbalvojumi
 Par filmu "Aizmirstie" (1950) Bunjuels ieguva Kannu kinofestivāla balvu kā labākais režisors. Bunjuela filma "Viridiāna" bija viena no divām filmām, kas 1961. gadā ieguva Kannu kinofestivāla galveno balvu "Zelta palmas zars". Ieguvis vairākas Venēcijas kinofestivāla balvas, tai skaitā galveno balvu "Zelta lauva" par filmu "Dienas skaistule" (1967).
 Bunjuels kopā ar savu ilgstošo sadarbības partneri Žanu Klodu Karjēru divas reizes tika nominēts Amerikas Kinoakadēmijas balvai — par scenāriju filmām "Buržuāzijas diskrētais šarms" (1972) un "Šis slepenais iekāres objekts" (1977). Par scenāriju "Buržuāzijas diskrētais šarms" abi ieguva BAFTA kino balvu.
 Ievērojamākie darbi
 "Andalūzijas suns" (Un chien andalou, 1929), kopā ar Dalī
 "Zelta laikmets" (L'Âge d'Or, 1930), kopā ar Salvadors Dalī
 "Aizmirstie" (Los olvidados, 1950)
 "Viridiāna" (Viridiana, 1961)
 "Dienas skaistule" (Belle de jour, 1967)
 "Buržuāzijas diskrētais šarms" (Le charme discret de la bourgeoisie, 1972)
 "Brīvības rēgs" (Le Fantôme de la liberté, 1974)
 "Šis slepenais iekāres objekts" (Cet obscur objet du désir, 1977)
 Ārējās saites
 1900. gadā dzimušie
 1983. gadā mirušie
 Aragonā dzimušie
 Meksikas kinorežisori
 Spānijas kinorežisori
 Spāņu kinorežisori
 Sirreālisma mākslinieki
 Ateisti
 Mēmā kino režisori
 BAFTA kino balvas ieguvēji (cilvēki)
 Zelta palmas zara ieguvēji
 Zelta lauvas ieguvēji


type: other

text:
§ 29d BWG, Abwasserbeseitigung | Gesetze auf anwalt24.de
 § 29d BWG, Abwasserbeseitigung Suche
 Berliner Wassergesetz (BWG) Landesrecht Berlin...§ 29d BWG, Abwasserbeseitigung§ 29e BWG, Abwasserbeseitigungspflicht§ 29f BWG, Mitbenutzung von Anlagen§ 30 BWG, Staumarke§ 31 BWG, Erhalten der Staumarke§ 32 BWG, Kosten§ 33 BWG, Außerbetriebsetzen von Stauanlagen§ 34 BWG, Unbefugtes Ablassen§ 34a BWG, Besondere Pflichten§ 35 BWG, Talsperren, Wasserspeicher§ 36 BWG, Erlaubnisfreie Benutzung§ 36a BWG, Niederschlagswasserbewirtschaftung§ 36b BWG, Erlaubnisfreiheit für das Einleiten von Niederschlagswasser (zu § 33 ...§ 37 BWG, Erdaufschlüsse (zu § 35 WHG)§ 37a BWG, Öffentliche Wasserversorgung§ 37b BWG, Anzeigepflicht und Selbstüberwachung der öffentlichen Wasserversorgun...§ 38 BWG, Wasserversorgungs- und Abwasseranlagen§ 38a BWG, Grundsätze§ 38b BWG, Pflicht zum Ausgleich der Wasserführung§ 39 BWG, Unterhaltungspflicht§ 40 BWG, Umfang der Unterhaltung (zu § 28 WHG)...Anlage 3 BWG, Liste "UVP-pflichtiger Vorhaben" Anlage 3 (zu § 16h Abs. 2)
 § 29d BWG, Abwasserbeseitigung
 § 29d BWGBerliner Wassergesetz (BWG)Landesrecht BerlinAbschnitt II – Besondere Bestimmungen für oberirdische Gewässer → Titel 3 – Indirekteinleiterregelung, AbwasserbeseitigungTitel: Berliner Wassergesetz (BWG)Normgeber: BerlinAmtliche Abkürzung: BWGGliederungs-Nr.: 753-1Normtyp: Gesetz(1) Abwasser ist im Rahmen der gesetzlichen Vorgaben so zu beseitigen, dass das Wohl der Allgemeinheit nicht beeinträchtigt wird. Abwasserbeseitigung im Sinne dieses Gesetzes umfasst das Sammeln, Fortleiten, Behandeln, Einleiten, Versickern, Verregnen und Verrieseln von Abwasser sowie das Entwässern von Klärschlamm im Zusammenhang mit der Abwasserbeseitigung.(2) Abwasser im Sinne dieses Gesetzes sind das durch häuslichen, gewerblichen, landwirtschaftlichen oder sonstigen Gebrauch in seinen Eigenschaften veränderte und das bei Trockenwetter damit zusammen abfließende Wasser (Schmutzwasser) sowie das von Niederschlägen aus dem Bereich von bebauten oder befestigten Flächen abfließende und gesammelte Wasser (Niederschlagswasser). Als Schmutzwasser gelten auch die aus Anlagen zum Behandeln, Lagern und Ablagern von Abfällen austretenden und gesammelten Flüssigkeiten.(3) Abwasseranlagen sind so zu errichten und zu betreiben, dass die Anforderungen an das Einleiten von Abwasser insbesondere nach § 7a des Wasserhaushaltsgesetzes eingehalten werden. Im Übrigen gelten für die Errichtung und den Betrieb von Abwasseranlagen die allgemein anerkannten Regeln der Technik. Entsprechen vorhandene Anlagen nicht den Vorschriften der Sätze 1 und 2, so stellt die zuständige Behörde sicher, dass die erforderlichen Maßnahmen in angemessenen Fristen durchgeführt werden.(4) Die Vorschriften der §§ 29d bis 29f gelten nicht für Jauche und Gülle sowie das durch landwirtschaftlichen Gebrauch entstandene Abwasser, das dazu bestimmt ist, auf landwirtschaftlich, forstwirtschaftlich oder gärtnerisch genutzten Boden aufgebracht zu werden. Die Vorschriften des Abfallrechts bleiben unberührt.
 § 29c BWG, Selbstüberwachung von Indirekteinleitungen (zu § 7a WHG)§ 29e BWG, Abwasserbeseitigungspflicht


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 21994D1231(16)
 Decision No 1/94 of the EC-Turkey Association Council of 19 December 1994 concerning the application of Article 3 of the Additional Protocol to the Ankara Agreement to goods obtained in the Member States of the Community
 Official Journal L 356 , 31/12/1994 P. 0023 - 0023
 DECISION No 1/94 OF THE EC-TURKEY ASSOCIATION COUNCIL of 19 December 1994 concerning the application of Article 3 of the Additional Protocol to the Ankara Agreement to goods obtained in the Member States of the Community (94/905/EC)THE EC-TURKEY ASSOCIATION COUNCIL, Having regard to the agreement creating an association between the European Economic Community and Turkey, Having regard to the Additional Protocol to the abovementioned agreement, and in particular Article 3 thereof, Whereas the admission of goods obtained in the European Community under the conditions referred to in Article 3, paragraph 1 of the Additional Protocol to the benefit of the provisions of Title I, Chapter I, Section I and of Chapter II of the aforementioned Protocol, is subject to the collection, in the exporting State, of a compensatory levy the rate of which is a function of the tariff reduction granted to these goods in Turkey; Whereas, at its 34th meeting on 8 November 1993, the EC-Turkey Association Council, in a resolution concerning the customs union, reiterated the determination of both parties to take the implementing decisions in sufficient time to enable customs union to be operative in 1995; Whereas, on 1 January 1994, Turkey carried out a new reduction of the customs duties for the goods subject to the arrangements provided for in Article 10 of the Additional Protocol, which has raised the total rate of the reductions which Turkey has carried out to 90 % on the 12-year list and to 80 % on the 22-year list; whereas, consequently, the percentage of common customs tariff duties to be taken into account for the determination of the compensatory levy to be collected at time of export from the Community to Turkey should be fixed at 90 for the 12-year list and 80 for the 22-year list; Whereas, for the products covered by the Treaty establishing the European Coal and Steel Community, it should be specified that the above percentages apply to the duties of the ECSC unified tariff, HAS DECIDED AS FOLLOWS: Article 1 1. As from the date of entry into force of this Decision, the percentage of Common Customs Tariff duties to be taken into consideration for the determination of the compensatory levy referred to in Article 3 of the Additional Protocol shall be fixed, for goods obtained in the Community Member States, at 90 for those on the 12-year list and at 80 for those on the 22-year list. 2. The percentages referred to in paragraph 1 will be increased in line with the successive reductions made by Turkey. The Association Council must be informed of the dates of application of the new percentages. Article 2 In respect of goods in the manufacture of which products covered by the European Coal and Steel Community have been incorporated, the percentages referred to in Article 1 shall apply to the customs duties of the unified tariff of the ECSC in respect of those products. Article 3 This Decision shall enter into force three months after the date of its adoption. Done at Brussels, 19 December 1994. For the Association Council The President K. KINKEL


type: caselaw

text:
 30.11.2013
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 C 352/17
 Klage, eingereicht am 20. September 2013 — Urb Rulmenti Suceava/HABM — Adiguzel (URB)
 (Rechtssache T-506/13)
 2013/C 352/32
 Sprache der Klageschrift: Englisch
 Verfahrensbeteiligte
 Klägerin: Urb Rulmenti Suceava SA (Suceava, Rumänien) (Prozessbevollmächtigte: Rechtsanwältin I. Burdusel)
 Beklagter: Harmonisierungsamt für den Binnenmarkt (Marken, Muster und Modelle)
 Anderer Beteiligter im Verfahren vor der Beschwerdekammer: Harun Adiguzel (Diosd, Ungarn)
 Anträge
 Die Klägerin beantragt,
 —
 die Entscheidung der Vierten Beschwerdekammer des Harmonisierungsamts für den Binnenmarkt (Marken, Muster und Modelle) vom 12. Juli 2013 in der Sache R 1309/2012-4 aufzuheben;
 —
 dem Beklagten die Kosten dieses Verfahrens aufzuerlegen;
 —
 dem anderen Beteiligten im Verfahren vor der Beschwerdekammer die während des Verfahrens vor dem HABM entstandenen Kosten aufzuerlegen.
 Klagegründe und wesentliche Argumente
 Eingetragene Gemeinschaftsmarke, deren Nichtigerklärung beantragt wurde: Wortmarke „URB“ für Waren der Klassen 6 und 7 — Gemeinschaftsmarke Nr. 7 380 009.
 Inhaber der Gemeinschaftsmarke: Anderer Beteiligter im Verfahren vor der Beschwerdekammer.
 Antragstellerin im Nichtigkeitsverfahren: Klägerin.
 Begründung des Antrags auf Nichtigerklärung: Absolute Nichtigkeitsgründe nach Art. 52 Abs. 1 Buchst. b der Verordnung Nr. 207/2009 und relative Nichtigkeitsgründe nach Art. 8 Abs. 1 Buchst. b in Verbindung mit Art. 53 Abs. 1 Buchst. a der Verordnung Nr. 207/2009.
 Entscheidung der Nichtigkeitsabteilung: Zurückweisung des Antrags auf Nichtigerklärung.
 Entscheidung der Beschwerdekammer: Zurückweisung der Beschwerde.
 Klagegründe: Verstoß gegen die Art. 52 Abs. 1 Buchst. b, 53 Abs. 1 Buchst. a und 72 der Verordnung Nr. 207/2009.


type: legislation

text:
 EIROPAS KOMISIJA
 Briselē, 10.7.2019
 COM(2019) 284 final
 2019/0138(NLE)
 Priekšlikums
 PADOMES LĒMUMS
 par nostāju, kas Eiropas Savienības vārdā jāieņem Centrālrietumu Atlantijas zvejniecības komisijā
 PASKAIDROJUMA RAKSTS
 1.Priekšlikuma priekšmets
 Šis priekšlikums attiecas uz lēmumu, ar ko nosaka nostāju, kas Centrālrietumu Atlantijas zvejniecības komisijas (WECAFC) pušu sanāksmēs 2019.–2023. gadā Savienības vārdā jāieņem par tādu nesaistošu rezolūciju un ieteikumu pieņemšanu, kas attiecas uz dzīvo jūras resursu saglabāšanu un pārvaldību.
 2.Priekšlikuma konteksts
 2.1.FAO rezolūcija, ar ko izveido Centrālrietumu Atlantijas zvejniecības komisiju
 WECAFC tika izveidota 1973. gadā ar Apvienoto Nāciju Organizācijas Pārtikas un lauksaimniecības organizācijas (FAO) Padomes Rezolūciju 4/61 saskaņā ar FAO statūtu VI panta 1. punktu. WECAFC mērķis ir veicināt tās kompetences apgabalā esošo dzīvo jūras resursu efektīvu saglabāšanu, pārvaldību un attīstību saskaņā ar FAO Atbildīgas zivsaimniecības rīcības kodeksu un risināt kopīgas problēmas, ar kurām zivsaimniecības pārvaldībā un attīstībā saskaras minētās komisijas locekļi.
 Eiropas Savienība ir WECAFC
 1
 locekle; tāda ir arī Francija, Nīderlande, Spānija un Apvienotā Karaliste.
 2.2.Centrālrietumu Atlantijas zvejniecības komisija
 WECAFC ir konsultatīva tehniska un reģionāla zvejniecības struktūra (RZS), kas izveidota saskaņā ar FAO statūtu VI panta 1. punktu. WECAFC sekretariātu pārvalda un finansē FAO. Tās galvenais uzdevums ir veicināt, koordinēt un sekmēt pārvaldību un darbības, kas saistītas ar tās kompetences apgabalā esošo dzīvo jūras resursu saglabāšanu un pārvaldību. Turklāt WECAFC var dot tās locekļiem un kompetentajām zvejniecības organizācijām ieteikumus par zvejniecību pārvaldību, uzraudzību, kontroli un pārraudzību. Vajadzības gadījumā tā var arī palīdzēt saviem locekļiem attiecīgo starptautisko zvejniecības instrumentu īstenošanā un – pēc pieprasījuma – tās locekļu nacionālajā jurisdikcijā esošo pārrobežu un transzonālo zivju krājumu saglabāšanā, pārvaldīšanā un attīstīšanā
 2
 .
 Savienībai kā WECAFC loceklei ir līdzdalības tiesības un balsstiesības. WECAFC cenšas lēmumus pieņemt vienprātīgi. Citos gadījumos WECAFC lēmumus pieņem ar balsu vairākumu, ja vien tās reglamentā nav paredzēts citādi.
 2.3.Centrālrietumu Atlantijas zvejniecības komisijas pieņemtie lēmumi
 Saskaņā ar pārskatīto statūtu 6. panta h) punktu WECAFC dod tās dalībvalstu valdībām un kompetentajām zvejniecības organizācijām ieteikumus par pārvaldības pasākumiem (“ieteikumi” un “rezolūcijas”). Tā kā WECAFC ir padomdevējas statuss, šīs komisijas lēmumi tās locekļiem nav saistoši.
 3.Savienības vārdā ieņemamā nostāja
 Saskaņā ar procedūrām, kas piemērojamas reģionālām zvejniecības pārvaldības organizācijām (RZPO), nostāja, kas Savienības vārdā jāieņem RZS, tādas kā WECAFC, gadskārtējās sanāksmēs, tiek noteikta, izmantojot divpakāpju pieeju. Padomes lēmumā tiek izklāstīti Savienības nostājas vadošie principi un orientējošie norādījumi vairākiem gadiem, un pēc tam šī nostāja ar neoficiāliem Komisijas dokumentiem, kuri jāapspriež Padomes darba grupā, pirms katras gadskārtējās sanāksmes tiek pielāgota.
 Šajā lēmuma priekšlikumā:
 ietverti vispārīgi principi un orientējoši norādījumi, bet, ciktāl iespējams, ņemta vērā arī WECAFC specifika;
 ·pēc dalībvalstu lūguma iekļauta standartkārtība, kādā ik gadu nosakāma Savienības nostāja;
 ·iestrādāti jaunās kopējās zivsaimniecības politikas principi un virzieni, kas izklāstīti Eiropas Parlamenta un Padomes Regulā (ES) Nr. 1380/2013
 3
 , kā arī ņemti vērā mērķi, kas noteikti Komisijas paziņojumā par kopējās zivsaimniecības politikas ārējo dimensiju
 4
 ;
 ·ņemts vērā Savienības Augstās pārstāves ārlietās un drošības politikas jautājumos un Komisijas kopīgais paziņojums “Starptautiskā okeānu pārvaldība – okeānu nākotnes veidošanas darbakārtība”
 5
 un Padomes secinājumi par minēto kopīgo paziņojumu
 6
 ;
 ·ņemts vērā Komisijas paziņojums Eiropas Parlamentam, Padomei, Eiropas Ekonomikas un sociālo lietu komitejai un Reģionu komitejai “Eiropas stratēģija attiecībā uz plastmasu aprites ekonomikā”
 7
 .
 4.Juridiskais pamats
 4.1.Procesuālais juridiskais pamats
 4.1.1.Principi
 Līguma par Eiropas Savienības darbību (“Līgums”) 218. panta 9. punktā ir paredzēti lēmumi, kas nosaka “nostāju, kas Savienības vārdā jāapstiprina kādā ar nolīgumu izveidotā struktūrā, ja šāda struktūra ir tiesīga pieņemt lēmumus ar juridiskām sekām, izņemot lēmumus, kas papildina vai groza attiecīgajā nolīgumā noteikto iestāžu sistēmu”.
 Jēdziens “lēmumi ar juridiskām sekām” ietver aktus, kam ir juridiskas sekas saskaņā ar starptautisko tiesību normām, kuras reglamentē attiecīgo struktūru. Tas ietver arī instrumentus, kas nav saistoši saskaņā ar starptautiskajām tiesībām, bet kas “var būtiski ietekmēt ES likumdevēja pieņemtā tiesiskā regulējuma saturu”
 8
 .
 4.1.2.Piemērojamība šajā gadījumā
 WECAFC ir tehniska un reģionāla zvejniecības struktūra, kas izveidota ar FAO 1973. gada Rezolūciju 4/61 saskaņā ar FAO statūtu VI panta 1. punktu. Kaut arī WECAFC lēmumi (“ieteikumi” un “rezolūcijas”) tās locekļiem nav saistoši, akti, kurus WECAFC ir aicināta pieņemt, var būtiski ietekmēt ES likumdevēja pieņemtā tiesiskā regulējuma saturu.
 Paredzētais akts nepapildina un negroza attiecīgajā nolīgumā noteikto iestāžu sistēmu.
 Tāpēc ierosinātā lēmuma procesuālais juridiskais pamats ir Līguma 218. panta 9. punkts.
 4.2.Materiālais juridiskais pamats
 4.2.1.Principi
 Saskaņā ar Līguma 218. panta 9. punktu pieņemamā lēmuma materiālais juridiskais pamats ir atkarīgs galvenokārt no tā, kāds mērķis un saturs ir paredzētajam aktam, attiecībā uz kuru Savienības vārdā tiek ieņemta noteikta nostāja. Ja paredzētajam aktam ir divi mērķi vai divi komponenti un viens ir atzīstams par galveno, bet otrs nav būtisks, tad lēmums, ko pieņem saskaņā ar Līguma 218. panta 9. punktu, jābalsta uz viena materiālā juridiskā pamata, proti, tā, ko prasa galvenais mērķis vai komponents.
 4.2.2.Piemērojamība šajā gadījumā
 Paredzētā akta galvenais mērķis un saturs attiecas uz zivsaimniecību. Juridiskais pamats, kas nosaka šajā nostājā atspoguļojamos principus, ir Regula (ES) Nr. 1380/2013.
 Tāpēc ierosinātā lēmuma materiālais juridiskais pamats ir Līguma 43. panta 2. punkts.
 4.3.Secinājums
 Tāpēc ierosinātā lēmuma juridiskajam pamatam vajadzētu būt Līguma 43. panta 2. punktam, lasītam sasaistē ar Līguma 218. panta 9. punktu.
 2019/0138 (NLE)
 Priekšlikums
 PADOMES LĒMUMS
 par nostāju, kas Eiropas Savienības vārdā jāieņem Centrālrietumu Atlantijas zvejniecības komisijā
 EIROPAS SAVIENĪBAS PADOME,
 ņemot vērā Līgumu par Eiropas Savienības darbību (“Līgums”) un jo īpaši tā 43. panta 2. punktu, lasītu sasaistē ar 218. panta 9. punktu,
 ņemot vērā Eiropas Komisijas priekšlikumu,
 tā kā:
 (1)Eiropas Savienība ir Centrālrietumu Atlantijas zvejniecības komisijas (WECAFC) – Apvienoto Nāciju Organizācijas Pārtikas un lauksaimniecības organizācijas (FAO) reģionālas zvejniecības komitejas, kas izveidota saskaņā ar FAO statūtu VI panta 1. punktu, – locekle.
 (2)Eiropas Savienība ir FAO locekle
 9
 .
 (3)Saskaņā ar pārskatīto statūtu 6. panta h) punktu WECAFC var pieņemt ieteikumus un rezolūcijas. Tā kā WECAFC ir padomdevējas statuss, šīs komisijas lēmumi tās locekļiem nav saistoši.
 (4)WECAFC tās komisijas sesiju laikā ir jāpieņem ieteikumi un rezolūcijas par dzīvo jūras resursu saglabāšanu un pārvaldību.
 (5)WECAFC ir aicināta pieņemt nesaistošus aktus, kas var būtiski ietekmēt ES likumdevēja pieņemtā tiesiskā regulējuma saturu, tāpēc ir lietderīgi noteikt nostāju, kas minētajā komisijā Savienības vārdā jāieņem 2019.–2023. gadā. Lielākā daļa Padomes lēmumu, ar kuriem nosaka Savienības nostāju RZPO, kurās Savienība ir līgumslēdzēja puse, ir jāpārskata pirms minēto RZPO gadskārtējās sanāksmes 2024. gadā. Tāpēc, lai uzlabotu Savienības nostāju saskaņotību visās RZPO un RZS un racionalizētu pārskatīšanas procesu, šis Padomes lēmums būtu jāpārskata vēlākais līdz WECAFC gadskārtējai sanāksmei 2024. gadā.
 (6)Savienības Augstās pārstāves ārlietās un drošības politikas jautājumos un Komisijas kopīgajā paziņojumā “Starptautiskā okeānu pārvaldība – okeānu nākotnes veidošanas darbakārtība”
 10
 un Padomes secinājumos par minēto kopīgo paziņojumu
 11
 ir noteikts, ka galvenais Savienības darba uzdevums reģionālajās zvejniecības pārvaldības organizācijās ir veicināt pasākumus, kas atbalsta un kāpina šo forumu rezultativitāti un attiecīgā gadījumā uzlabo to pārvaldību, kā arī stiprina sadarbību galvenajos okeāna apgabalos, lai novērstu reģionālās pārvaldības nepilnības.
 (7)Kā norādīts Komisijas paziņojumā Eiropas Parlamentam, Padomei, Eiropas Ekonomikas un sociālo lietu komitejai un Reģionu komitejai “Eiropas stratēģija attiecībā uz plastmasu aprites ekonomikā”
 12
 , būtu jāveic īpaši pasākumi, kuru mērķis ir mazināt plastmasas radīto piedrazojumu, jūras piesārņojumu, kā arī jūrā nozaudēto vai pamesto zvejas rīku daudzumu.
 (8)Ņemot vērā WECAFC apgabala zvejas resursu dinamisko iedabu un nepieciešamību Savienības nostājā ņemt vērā jaunākās izmaiņas, arī jaunu zinātnisko un citu relevanto informāciju, kas iesniegta pirms WECAFC sanāksmēm vai to laikā, būtu jāizveido procedūras, kuras laikposmā no 2019. līdz 2023. gadam jāievēro, kad ik gadu tiek precizēta Savienības nostāja, un kuras ir saskaņā ar Savienības iestāžu lojālas sadarbības principu, kas noteikts Līguma par Eiropas Savienību 13. panta 2. punktā,
 IR PIEŅĒMUSI ŠO LĒMUMU.
 1. pants
 Nostāja, kas Savienības vārdā jāieņem Centrālrietumu Atlantijas zvejniecības komisijas (WECAFC) sesijās, ir izklāstīta I pielikumā.
 2. pants
 Savienības nostāju, kas jāieņem WECAFC sesijās, katru gadu precizē saskaņā ar II pielikumu.
 3. pants
 I pielikumā izklāstīto Savienības nostāju Padome pēc Komisijas priekšlikuma novērtē un vajadzības gadījumā pārskata vēlākais līdz WECAFC sesijai 2024. gadā.
 4. pants
 Šis lēmums ir adresēts Komisijai.
 Briselē,
 Padomes vārdā —
 priekšsēdētājs
 (1)
 Padomes 1991. gada 25. novembra lēmums par Eiropas Ekonomikas kopienas pievienošanos Apvienoto Nāciju Organizācijas Pārtikas un lauksaimniecības organizācijai (FAO).
 (2)
 FAO 2006. gada Rezolūcija 1/131, ar ko groza WECAFC statūtus un pārskata FAO 1973. gada Rezolūciju 4/61 un 1978. gada Rezolūciju 3/74.
 (3)
 Eiropas Parlamenta un Padomes Regula (ES) Nr. 1380/2013 par kopējo zivsaimniecības politiku un ar ko groza Padomes Regulas (EK) Nr. 1954/2003 un (EK) Nr. 1224/2009 un atceļ Padomes Regulas (EK) Nr. 2371/2002 un (EK) Nr. 639/2004 un Padomes Lēmumu 2004/585/EK (OV L 354, 28.12.2013., 22. lpp.).
 (4)
 COM(2011) 424, 13.7.2011.
 (5)
 JOIN(2016) 49 final, 10.11.2016.
 (6)
 7348/1/17 REV 1, 24.3.2017.
 (7)
 COM(2018) 28 final, 16.1.2018.
 (8)
 Tiesas 2014. gada 7. oktobra spriedums lietā C-399/12 Vācija/Padome, ECLI:EU:C:2014:2258, 61.–64. punkts.
 (9)
 Padomes 1991. gada 25. novembra lēmums par Eiropas Ekonomikas kopienas pievienošanos Apvienoto Nāciju Organizācijas Pārtikas un lauksaimniecības organizācijai (FAO).
 (10)
 JOIN(2016) 49 final, 10.11.2016.
 (11)
 7348/1/17 REV 1, 24.3.2017.
 (12)
 COM(2018) 28 final, 16.1.2018.
 ---documentbreak---
 EIROPAS KOMISIJA
 Briselē, 10.7.2019
 COM(2019) 284 final
 PIELIKUMI
 priekšlikumam
 PADOMES LĒMUMS
 par nostāju, kas Eiropas Savienības vārdā jāieņem Centrālrietumu Atlantijas zvejniecības komisijā
 I PIELIKUMS
 Nostāja, kas Savienības vārdā jāieņem Centrālrietumu Atlantijas zvejniecības komisijā (WECAFC)
 1.PRINCIPI
 WECAFC satvarā Savienība:
 a) rīkojas saskaņā ar mērķiem un principiem, kurus tā tiecas īstenot kopējā zivsaimniecības politikā (KZP), jo īpaši izmantojot piesardzīgu pieeju un ar maksimālo ilgtspējīgas ieguves apjomu saistītos mērķus, kā noteikts Regulas (ES) Nr. 1380/2013 2. panta 2. punktā, ar nolūku veicināt ekosistēmiskas pieejas īstenošanu zvejniecības pārvaldībā, nepieļaut un, ciktāl iespējams, samazināt nevēlamas nozvejas, pakāpeniski izskaust izmetumus, minimalizēt zvejas darbību ietekmi uz jūras ekosistēmām un to biotopiem, kā arī, veicinot Savienības zvejniecību ekonomisko dzīvotspēju un konkurētspēju, nodrošināt pietiekami augstu dzīves līmeni tiem, kas atkarīgi no zvejas darbībām, un ņemt vērā patērētāju intereses;
 b) tiecas to WECAFC rezolūciju un ieteikumu sagatavošanas posmā, ko WECAFC pieņem saskaņā ar tās pārskatītajiem statūtiem, pienācīgi iesaistīt ieinteresētās personas;
 c) nodrošina, ka WECAFC pieņemtās rezolūcijas un ieteikumi ir saskanīgi ar starptautiskajām tiesībām un jo īpaši ar ANO 1982. gada Jūras tiesību konvenciju, ANO 1995. gada Nolīgumu par transzonālo zivju krājumu un tālu migrējošo zivju krājumu saglabāšanu un pārvaldību, 1993. gada Nolīgumu par zvejas kuģu atbilstības veicināšanu starptautiskajiem saglabāšanas un pārvaldības pasākumiem atklātā jūrā, 1995. gada Atbildīgas zivsaimniecības rīcības kodeksu un Pārtikas un lauksaimniecības organizācijas 2009. gada Nolīgumu par ostas valsts pasākumiem;
 d)veicina nostājas, kas ir saskanīgas ar reģionālo zvejniecības pārvaldības organizāciju (RZPO) un reģionālo zvejniecības struktūru (RZS) paraugpraksi attiecīgajā apgabalā, un nodrošina, ka pienācīgā gadījumā tiek veicināta koordinācija starp RZPO un attiecīgām organizācijām, piemēram, apakšreģionālām zvejniecības organizācijām un reģionālajām jūras konvencijām (RJK), un sadarbība (arī sadarbības mehānismi, kas ir līdzīgi tā sauktajam Kobes procesam, kurā iesaistījušās tunzivju RZPO, bet ko izmanto sadarbībai starp RZPO, kuru pārziņā nav tunzivju) ar pasaules mēroga organizācijām to attiecīgā pilnvarojuma satvarā;
 e) tiecas panākt konsekvenci un sinerģiju ar rīcībpolitiku, kuru Savienība zivsaimniecības nozarē īsteno divpusējās attiecībās ar trešām valstīm, un nodrošina saskaņotību ar citām rīcībpolitikām tādās jomās kā ārējās attiecības, nodarbinātība, vide, tirdzniecība, attīstība, pētniecība un inovācija;
 f)nodrošina Savienības starptautisko saistību ievērošanu;
 g) darbojas saskaņā ar Padomes 2012. gada 19. marta secinājumiem par Komisijas paziņojumu par kopējās zivsaimniecības politikas ārējo dimensiju
 1
 ;
 h) tiecas Savienības flotei WECAFC kompetences apgabalā radīt vienlīdzīgus konkurences apstākļus, pamatojoties uz tiem pašiem principiem un standartiem, kas piemērojami saskaņā ar Savienības tiesību aktiem, un veicināt minēto principu un standartu vienādu īstenošanu;
 i) darbojas saskaņā ar Savienības Augstās pārstāves ārlietās un drošības politikas jautājumos un Komisijas kopīgo paziņojumu “Starptautiskā okeānu pārvaldība – okeānu nākotnes veidošanas darbakārtība”
 2
 , kā arī Padomes secinājumiem par minēto kopīgo paziņojumu
 3
 un veicina pasākumus, kas atbalsta un kāpina WECAFC rezultativitāti un attiecīgā gadījumā uzlabo tās pārvaldību un veikumu, jo īpaši atbalstot WECAFC reformu, kas īstenojama, lai tā kļūtu par pilntiesīgu RZPO, un tādējādi dod ieguldījumu visos ilgtspējīgas okeānu pārvaldības aspektos.
 2.ORIENTĒJOŠI NORĀDĪJUMI
 Savienība vajadzības gadījumā cenšas atbalstīt WECAFC šādu pasākumu pieņemšanā:
 a) uz labākajiem pieejamajiem zinātniskajiem ieteikumiem balstītas rezolūcijas un ieteikumi par WECAFC kompetences apgabala dzīvo jūras resursu saglabāšanu un pārvaldību;
 b) rezolūcijas un ieteikumi par WECAFC kompetences apgabalā veicamām uzraudzības, kontroles un pārraudzības darbībām, t. sk. tām, kuru mērķis ir aizkavēt, novērst un izskaust nelegālas, nereģistrētas un neregulētas (NNN) zvejas darbības;
 c) rezolūcijas un ieteikumi, kuru mērķis ir minimalizēt zvejas darbību un akvakultūras negatīvo ietekmi uz jūras bioloģisko daudzveidību, jūras ekosistēmām un to biotopiem, t. sk. pasākumi, kuru mērķis ir samazināt jūras piesārņojumu un novērst plastmasas izmešanu jūrā, samazināt jūrā esošās plastmasas ietekmi uz jūras bioloģisko daudzveidību un ekosistēmām, tādi jutīgu jūras ekosistēmu aizsardzības pasākumi WECAFC kompetences apgabalā, kas ir saskaņā ar FAO Starptautiskajām vadlīnijām par dziļūdens zvejniecību pārvaldību atklātā jūrā, un pasākumi, kuru mērķis ir nepieļaut un, ciktāl iespējams, samazināt nevēlamas nozvejas, jo īpaši jutīgu jūras sugu nozvejas, un pakāpeniski izskaust izmetumus;
 d)rezolūcijas un ieteikumi, kuru mērķis ir mazināt pamesto, nozaudēto vai citādi izmesto zvejas rīku ietekmi okeānā un atvieglot šādu zvejas rīku identificēšanu un atgūšanu;
 e)rezolūcijas un ieteikumi, kuru mērķis ir aizliegt zveju, kuras vienīgais nolūks ir iegūt haizivju spuras, un prasīt, lai visas haizivis tiktu izkrautas ar neatdalītām spurām;
 f)vajadzības gadījumā – vienotas pieejas ar citām RZS un RZPO, jo īpaši tām, kas iesaistītas zvejniecību pārvaldībā tajā pašā apgabalā;
 g)pēc vajadzības un tādā apmērā, kādā to atļauj attiecīgie dibināšanas dokumenti, – ieteikumi, kas rosina īstenot Starptautiskās Darba organizācijas (SDO) Konvenciju par darbu zvejniecībā;
 h) papildu tehniskās rezolūcijas un ieteikumi, kas pamatojas uz WECAFC apakšstruktūru un darba grupu ieteikumiem.
 II PIELIKUMS
 Kārtība, kādā ik gadu precizējama Savienības nostāja, kas jāieņem
 Centrālrietumu Atlantijas zvejniecības komisijas sesijās
 Pirms katras WECAFC sesijas, kurā minētā struktūra ir aicināta pieņemt lēmumus, kas var būtiski ietekmēt Savienības likumdevēja pieņemtā tiesiskā regulējuma saturu, tiek veikti pasākumi, kas vajadzīgi, lai nostājā, kas Savienības vārdā paužama saskaņā ar I pielikumā izklāstītajiem principiem un orientējošajiem norādījumiem, tiktu ņemta vērā jaunākā zinātniskā informācija un cita relevanta informācija, kas nosūtīta Komisijai.
 Šajā nolūkā, pamatojoties uz minēto informāciju, Komisija pietiekami laicīgi pirms katras WECAFC sesijas Padomei vai tās darba sagatavošanas struktūrām, lai tās varētu apspriest un apstiprināt Savienības vārdā paužamās nostājas detaļas, nosūta rakstisku dokumentu, kurā detalizēti izklāstīti ierosinātie Savienības nostājas precizējumi.
 Ja WECAFC sesijas gaitā, arī uz vietas, panākt vienošanos par jauno elementu iekļaušanu Savienības nostājā nav iespējams, šo jautājumu nodod Padomei vai tās darba sagatavošanas struktūrām.
 (1)
 7087/12 REV 1 ADD 1 COR 1.
 (2)
 JOIN(2016) 49 final, 10.11.2016.
 (3)
 7348/1/17 REV 1, 24.3.2017.


text:
 Események
 Római Birodalom
 Caius Laecanius Bassust (helyettese júliustól Caius Licinius Mucianus) és Marcus Licinius Crassus Frugit (helyettese Quintus Fabius Barbarus Antonius Macer) választják consulnak.
 Nero császár kisebb magánrendezvények után először lép fel színházban énekével. A neapolisi színház az előadás után, a közönség távoztával összedől.
 Nero Tigellinus közreműködésével fényűző, orgiasztikus ünnepségeket rendeztet. Ezek egyikén a menyasszony szerepében összeházasodik egy férfiprostituálttal.
 Július 19. - Hatalmas tűzvész kezdődik Rómában. A tüzet képtelenek megfékezni, hat napon át ég. Róma 14 kerületéből 3 teljesen, 7 részlegesen elpusztul. Leég a császári palota, az ősi templomok nagy része és a Vesta-szentély a római nép házi isteneivel.
 Elterjed a híresztelés, hogy Nero gyújtotta fel a várost és hogy a tűzvész tombolása alatt Trója pusztulásáról énekelt dalokat. Hogy másra terelje a gyanút, Nero a keresztényeket vádolja meg Róma felgyújtásával. Az elfogott keresztényeket változatos módon - arénában, keresztre feszítve, elégetve - kivégzik. A hagyomány szerint ekkor feszítik keresztre Péter apostolt és feltehetően ekkor fejezik le Pál apostolt is.
 Nero hatalmas újjáépítési programot jelent be. A szűk sikátorok és összetákolt bérházak helyére széles utcákat és a tűzbiztonság érdekében kőből épült házakat terveznek. Grandiózus tervek alapján megkezdik a császári palota újjáépítését. A szükséges pénzt Itália és a provinciák különadóztatásával, a templomok kincseinek lefoglalásával teremtik elő.
 Praenestében fellázadnak a gladiátorok, de a felkelést leverik.
 Születések
 Bübloszi Philón, görög grammatikus és történetíró
 Julia Flavia, Titus császár lánya
 Halálozások
 Péter apostol
 Pál apostol
 Kapcsolódó cikkek
 Államok vezetőinek listája 64-ben
 Források
 Tacitus: Évkönyvek
 064
 als:60er#64


text:
 Ważna informacja prawna
 |
 12008E/PRO/13
 Wersja skonsolidowana Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej - PROTOKOŁY - Protokół (nr 13) w sprawie kryteriów konwergencji
 Dziennik Urzędowy 115 , 09/05/2008 P. 0281 - 0282
 PROTOKÓŁ (nr 13)W SPRAWIE KRYTERIÓW KONWERGENCJIWYSOKIE UMAWIAJĄCE SIĘ STRONY,PRAGNĄC ustalić szczegóły dotyczące kryteriów konwergencji, którymi Unia będzie się kierować przy podejmowaniu decyzji dotyczących uchylenia derogacji w stosunku do Państw Członkowskich objętych derogacją, o których mowa w artykule 140 ustęp 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,UZGODNIŁY następujące postanowienia, które są dołączone do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej:Artykuł 1Kryterium stabilności cen określone w artykule 140 ustęp 1 tiret pierwsze Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oznacza, że Państwo Członkowskie ma trwały poziom stabilności cen, a średnia stopa inflacji, odnotowana w tym państwie w ciągu jednego roku poprzedzającego badanie, nie przekracza o więcej niż 1,5 punktu procentowego inflacji trzech Państw Członkowskich o najbardziej stabilnych cenach. Inflacja mierzona jest za pomocą wskaźnika cen artykułów konsumpcyjnych na porównywalnych podstawach, z uwzględnieniem różnic w definicjach krajowych.Artykuł 2Kryterium sytuacji finansów publicznych, określone w artykule 140 ustęp 1 tiret drugie wspomnianego Traktatu, oznacza, że w czasie badania Państwo Członkowskie nie jest objęte decyzją Rady zgodnie z artykułem 126 ustęp 6 wspomnianego Traktatu, stwierdzającą istnienie nadmiernego deficytu.Artykuł 3Kryterium udziału w mechanizmie kursów walut Europejskiego Systemu Walutowego, określonego w artykule 140 ustęp 1 akapit trzeci wspomnianego Traktatu, oznacza, że Państwo Członkowskie stosowało normalne granice wahań, przewidziane w mechanizmie kursów walut Europejskiego Systemu Walutowego, bez poważnych napięć przynajmniej przez dwa lata przed badaniem. W szczególności Państwo Członkowskie nie zdewaluowało dwustronnego centralnego kursu swojej waluty wobec euro z własnej inicjatywy przez ten sam okres.Artykuł 4Kryterium konwergencji stóp procentowych określone w artykule 140 ustęp 1 tiret trzecie wspomnianego Traktatu oznacza, że w ciągu jednego roku przed badaniem Państwo Członkowskie posiadało średnią nominalną długoterminową stopę procentową nie przekraczającą więcej niż o dwa punkty procentowe stopy procentowej trzech Państw Członkowskich o najbardziej stabilnych cenach. Stopy procentowe oblicza się na podstawie długoterminowych obligacji państwowych lub porównywalnych papierów wartościowych, z uwzględnieniem różnic w definicjach krajowych.Artykuł 5Dane statystyczne, z których korzysta się przy stosowaniu niniejszego Protokołu, są dostarczane przez Komisję.Artykuł 6Rada, stanowiąc jednomyślnie, na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, EBC oraz z Komitetem Ekonomiczno-Finansowym, przyjmuje odpowiednie przepisy w celu ustanowienia szczegółów kryteriów konwergencji, wymienionych w artykule 140 wspomnianego Traktatu, które zastąpią niniejszy Protokół.--------------------------------------------------


text:
 Avis juridique important
 |
 21982D0621(04)
 Beschluß Nr. 5/81 des Gemischten Ausschusses EWG- Norwegen vom 9. Dezember 1981 zur Änderung der Protokolle Nrn. 1 und 2
 Amtsblatt Nr. L 174 vom 21/06/1982 S. 0013 - 0015
 BESCHLUSS Nr. 5/81 DES GEMISCHTEN AUSSCHUSSES vom 9. Dezember 1981 zur Änderung der Protokolle Nrn. 1 und 2DER GEMISCHTE AUSSCHUSS - gestützt auf das am 14. Mai 1973 in Brüssel unterzeichnete Abkommen zwischen der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft und dem Königreich Norwegen, insbesondere auf Artikel 12a dieses Abkommens, in Erwägung nachstehender Gründe: Infolge des Inkraftsetzens der Ergebnisse der im Rahmen des GATT geführten multilateralen Handelsverhandlungen (Tokio-Runde) hat die Gemeinschaft das Schema der Tarifnummern 21.04 und 48.07 des Gemeinsamen Zolltarifs geändert. Die Gemeinschaft hat die Rechnungseinheit in ihren Rechtsakten durch die ECU ersetzt. Diese Änderung betrifft auch die in Tabelle I des Protokolls Nr. 2 genannten Nummern 21.07 und 22.09 des Gemeinsamen Zolltarifs. Es empfiehlt sich daher, das Schema der im Abkommen erwähnten Waren diesen Änderungen anzupassen - BESCHLIESST:Artikel 1(1) Die in Artikel 1 Absätze 1 und 3 des Protokolls Nr. 1 enthaltenen Tabellen werden wie folgt geändert: - im Titelkopf der zweiten Spalte wird nach der Tarifstelle 48.07 C die Tarifstelle 48.07 D eingefügt.2. Das Schema des Anhangs A des Protokolls Nr. 1 wird wie folgt geändert: <PIC FILE="T0021608"> 3. Das Schema des Anhangs B des Protokolls Nr. 1 wird wie folgt geändert: <PIC FILE="T0021609"> 4. Das Schema des Anhangs C des Protokolls Nr. 1 wird wie folgt geändert: <PIC FILE="T0021610"> 5. Die in Protokoll Nr. 2 enthaltene Tabelle I wird wie folgt geändert: <PIC FILE="T0021611">Artikel 2Dieser Beschluß tritt am 1. Januar 1982 in Kraft.Geschehen zu Brüssel am 9. Dezember 1981. Im Namen des Gemischten Ausschusses Der Präsident S.J. GJELLUM


text:
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 C 202/288
 PROTOKOL (č. 17)
 KTORÝ SA TÝKA DÁNSKA
 VYSOKÉ ZMLUVNÉ STRANY,
 ŽELAJÚC si urovnanie určitých osobitných problémov týkajúcich sa Dánska,
 SA DOHODLI NA týchto ustanoveniach, ktoré sú pripojené k Zmluve o Európskej únii a k Zmluve o fungovaní Európskej únie:
 Ustanovenia článku 14 Protokolu o štatúte Európskeho systému centrálnych bánk a Európskej centrálnej banky nemajú vplyv na právo Národnej banky Dánska plniť úlohy týkajúce sa tých častí Dánskeho kráľovstva, ktoré nie sú súčasťou Únie.


text:
Il tardo capitalismo indica il modello economico di stampo capitalistico emerso durante gli anni 1940 e concomitante all'espansione economica del secondo dopoguerra o "età dell'oro del capitalismo".
 Storia
 Prima metà del Novecento
 Il concetto di "tardo capitalismo" fu usato per la prima volta dall'economista tedesco Werner Sombart nel suo Il Capitalismo Moderno, composto da sei volumi usciti fra il 1902 al 1927, e approfondito in altri scritti da lui pubblicati successivamente. Sombart riteneva che la storia del capitalismo si suddivide in quattro fasi: la prima, quella "proto-capitalistica", perdura per tutto il Medioevo fino agli inizi dell'Età moderna; la seconda, definita "primo capitalismo", inizia nel sedicesimo secolo e termina nell'Ottocento; la terza viene da lui definita Hochkapitalismus (traducibile in "alto capitalismo"), e indicherebbe il periodo di massimo splendore del capitalismo, e perdura fino allo scoppio della prima guerra mondiale; la quarta indicherebbe invece il tardo capitalismo, e termina durante il primo quarto del Novecento.
 Durante un suo celebre intervento, Lenin dichiarò che non ci sarebbero "situazioni assolutamente senza speranza" per il capitalismo. L'Internazionale affermò che, con la prima guerra mondiale, era iniziata una nuova epoca di guerre e rivoluzioni in tutto il mondo, e definì il capitalismo monopolistico di stato la fase conclusiva e più elevata del capitalismo.
 Il termine "tardo capitalismo" iniziò ad essere usato dai socialisti dell'Europa continentale verso la fine degli anni 1930 e negli anni 1940, quando molti economisti credevano che il capitalismo fosse destinato a decadere. Alla fine della seconda guerra mondiale, alcuni di essi, tra cui Joseph Schumpeter e Paul Samuelson, pensavano che la storia del capitalismo fosse giunta al termine in quanto il contesto economico di allora rendeva apparentemente impossibile una rinascita di tale modello economico.
 Seconda metà del Novecento
 Durante gli anni 1960, il termine veniva usato dai marxisti della Scuola di Francoforte e degli austromarxisti. Leo Michielsen e Andre Gorz popolarizzarono intanto il concetto di "neocapitalismo" in Francia e Belgio e analizzarono l'economia capitalistica del dopoguerra. Jacques Derrida preferiva il modello del neocapitalismo rispetto a quello del post/tardo capitalismo. Durante il sedicesimo Congresso dei sociologi tedeschi del 1968, Theodor Adorno dichiarò di prediligere il "tardo capitalismo" alla "società industriale". Leo Kofler affrontò il tema del tardo capitalismo nel suo Technologische Rationalität im Spätkapitalismus ("razionalità tecnologica del tardo capitalismo") del 1971. Nel 1972 Claus Offe pubblicò il suo saggio La crisi della razionalità nel capitalismo maturo. Nel 1973 Jürgen Habermas scrisse il suo Legitimationsprobleme im Spätkapitalismus ("problemi di legittimità nel tardo capitalismo). Il tardo capitalismo venne anche approfondito da Herbert Marcuse ed Ernest Mandel, che scrisse una tesi di dottorato interamente dedicata ad esso.
 Immanuel Wallerstein credeva che il capitalismo potesse essere in procinto di essere sostituito da un altro sistema mondiale. Il critico letterario e teorico culturale americano Fredric Jameson riteneva che il concetto di Rudolf Hilferding Jüngster Kapitalismus ("ultimo stadio del capitalismo") fosse forse più prudente e meno profetico rispetto a quello di tardo capitalismo (questo sebbene il lemma "tardo capitalismo" appaia spesso negli scritti di Jameson). Nella sua analisi alla "fine della storia", un tema anche approfondito da Hegel e successivamente da Alexandre Kojève nel suo Introduzione alla lettura di Hegel (1947), Francis Fukuyama sostiene che la democrazia liberale sia la forma ultima di società, e l'ultima possibile per l'uomo oltre alla più perfetta. Oggigiorno, il concetto di tardo capitalismo identifica un mix di progressi high-tech, concentrazione di capitale finanziario (speculativo), postfordismo e una crescente disuguaglianza di reddito.
 Descrizione
 Ernest Mandel
 Secondo l'economista marxista Ernest Mandel, che rese popolare il termine con la sua tesi di dottorato del 1972, il capitalismo moderno sarà dominato "dalle macchinazioni - o forse meglio, dalle fluidità - del capitale finanziario"; e anche dalla crescente mercificazione e industrializzazione di settori sempre più inclusivi della vita umana. Mandel credeva che "ben lungi dal rappresentare una 'società postindustriale', il tardo capitalismo [...] costituisce per la prima volta nella storia l'industrializzazione universale generalizzata".
 Fino alla metà degli anni 1960, Mandel preferiva usare il termine "neocapitalismo", che era più spesso usato dagli intellettuali belgi e francesi del periodo. Il concetto attirava l'attenzione sulle nuove caratteristiche del capitalismo, ma all'epoca i marxisti di estrema sinistra vi si opposero, perché, secondo loro, potrebbe dar l'impressione che il capitalismo non fosse più tale e potrebbe pertanto portare a errori riformisti piuttosto che al rovesciamento dell'economia capitalista.
 Mandel distingue tre fasi dello sviluppo del modo di produzione capitalistico:
 La prima, definita "produzione capitalistica di libera concorrenza", perdurerebbe all'incirca dagli inizi del ventesimo secolo fino agli anni settanta dell'Ottocento. Durante essa verrebbe a definirsi il capitale industriale nei mercati interni.
 La seconda, quella del "capitalismo monopolistico", inizierebbe lungo la seconda metà dell'Ottocento e terminerebbe durante gli anni 1940. Questo periodo storico è dominato dalla competizione imperialista mirata a dominare i circuiti commerciali internazionali, e a sfruttare i territori coloniali.
 La terza epoca è quella del tardo capitalismo, e avrebbe inizio con lo scoppio della seconda guerra mondiale. In questa fase, caratterizzata dai flussi di capitale internazionali, globalizzazione e dominati dalle multinazionali, e la globalizzazione e il consumismo assumono nuovi connotati.
 Seguendo la tradizione dei marxisti ortodossi, Mandel cercò di dare un'identità alla natura dell'epoca moderna nel suo complesso prendendo a modello le principali leggi del movimento specificate da Marx. L'obiettivo di Mandel era quello di spiegare la rinascita e il boom economico del capitalismo dopo la seconda guerra mondiale che, contrariamente alle previsioni fatte dai teorici di sinistra, mostrò la crescita economica più rapida mai vista nella storia umana. L'analisi del filosofo belga portò a un rinnovato interesse per la teoria delle onde di Kondratiev, che venne riadattata in ambito economico dagli intellettuali.
 Fredric Jameson
 Fredric Jameson prese a modello di pensiero di Mandel per scrivere il suo Il postmoderno, o la logica culturale del tardo capitalismo. La postmodernità di Jameson implica un nuovo modo di produzione culturale (sviluppi in letteratura, film, belle arti, video, teoria sociale, ecc.) che differisce notevolmente dall'epoca modernista, in particolare nel suo modo di trattare la posizione del soggetto, della temporalità e della narrativa.
 Nell'era modernista, l'ideologia dominante vuole che la società possa essere ri-progettata sulla base della conoscenza scientifica e tecnica e sulla base di un consenso popolare sul significato del progresso. Dalla seconda metà del XX secolo, tuttavia, il modernismo sarebbe stato sempre più eclissato dal postmodernismo, che è scettico nei confronti dell'ingegneria sociale, e presenterebbe una mancanza di consenso sul significato del progresso. Sulla scia del rapido cambiamento tecnologico e sociale, tutte le vecchie certezze sarebbero venute meno. Come diretta conseguenza, ogni singolo aspetto dell'esistenza sarebbe stato quindi destabilizzato, e tutto sarebbe divenuto malleabile, mutevole, transitorio e impermanente.
 Jameson sostiene che "ogni posizione sul postmodernismo oggi - sia apologia che stigmatizzazione - è anche ... necessariamente una posizione implicitamente o esplicitamente politica sulla natura dell'odierno capitalismo multinazionale". Una sezione dell'analisi di Jameson venne riprodotta sul Marxists Internet Archive. Jameson considera quella del tardo capitalismo una fase nuova, senza precedenti, e di portata globale, questo indipendentemente dal fatto che venga classificato una forma di capitalismo multinazionale o dell'informazione. Allo stesso tempo, il tardo capitalismo diverge dalla prognosi di Marx inerente allo stadio finale del capitalismo.
 Età contemporanea
 La stampa del Nord America ha più volte utilizzato il concetto di "tardo capitalismo" con un'accezione negativa in riferimento alla moderna cultura aziendale, così come alle sue contraddizioni, crisi, ingiustizie e disuguaglianze dovute ai moderni sviluppi economici e aziendali. Alcuni aspetti estremisti del capitalismo di ultima generazione vengono correlati al fascismo in quanto "nella sua ortodossia, il sistema capitalistico è un sistema che si basa su relazioni autorevoli, di controllo e di sfruttamento, come ad esempio quelle che vi sono tra i capitalisti e i lavoratori", e che ciò non sarebbe qualcosa di appartenente a un sistema in devoluzione, quanto piuttosto una caratteristica propria di quel sistema economico. Alcuni, fra cui Kimberley Amadeo, ritengono che il tardo capitalismo non possa andare avanti per sempre, in quanto sarebbe ingestibile.
 Note
 Bibliografia
 Voci correlate
 Capitalismo
 Globalizzazione
 Multinazionale
 Postmodernismo
 Collegamenti esterni
 Capitalismo


text:
 20.11.2010
 BG
 Официален вестник на Европейския съюз
 C 317/10
 Решение на Съда (седми състав) от 30 септември 2010 г. (преюдициално запитване от Naczelny Sąd Administracyjny Izba Finansowa Wydział I — Република Полша) — Oasis East sp z o.o./Minister Finansów
 (Дело C-395/09) (1)
 (Шеста директива ДДС - Директива 2006/112/ЕО - Присъединяване на нова държава членка - Право на приспадане на платения по получени доставки данък - Национална правна уредба, която изключва правото на приспадане на съответния данък за някои доставки на услуги - Търговски партньори, установени на територия, квалифицирана като „данъчен рай“ - Възможност на държавите членки да запазят в сила правила за изключване на правото на приспадане към момента на влизане в сила на Шеста директива ДДС)
 2010/C 317/19
 Език на производството: полски
 Запитваща юрисдикция
 Naczelny Sąd Administracyjny Izba Finansowa Wydział I
 Страни в главното производство
 Ищец: Oasis East sp z o.o.
 Ответник: Minister Finansów
 Предмет
 Преюдициално запитване — Naczelny Sąd Administracyjny — Тълкуване на член 17, параграф 6 от Директива 77/388/ЕИО: Шеста директива на Съвета от 17 май 1977 година относно хармонизиране на законодателствата на държавите-членки относно данъците върху оборота — обща система на данъка върху добавената стойност: единна данъчна основа (ОВ L 145, стр. 1), както и на член 176 от Директива 2006/112/ЕО на Съвета от 28 ноември 2006 година относно общата система на данъка върху добавената стойност (ОВ L 347, стр. 1; Специално издание на български език, 2007 г., глава 9, том 3, стр. 7) — Национална правна уредба в сила преди присъединяването, която изключва правото на приспадане на съответния данък за престирането на услуги, за които е платено в полза на правен субект, чиито регистрация за данъчни цели, седалище и централно управление се намират на територия, считана за „данъчен рай“
 Диспозитив
 Член 17, параграф 6 от Шеста директива 77/388/ЕИО на Съвета от 17 май 1977 година относно хармонизиране на законодателствата на държавите членки относно данъците върху оборота — обща система на данъка върху добавената стойност: единна данъчна основа, изменена с Директива 95/7/ЕО на Съвета от 10 април 1995 година, чиито разпоредби по същество се възпроизвеждат в член 176 от Директива 2006/112/ЕО на Съвета от 28 ноември 2006 година относно общата система на данъка върху добавената стойност, трябва да се тълкува в смисъл, че не разрешава запазването в сила на национално законодателство, приложимо в съответната държава членка към момента на влизане в сила на Шеста директива 77/388, което изключва по общ начин правото на приспадане на данъка върху добавената стойност, платен по получени доставки на внесени услуги, цената за които е пряко или непряко платена на лице, установено в държава или територия, квалифицирани от посоченото законодателство като „данъчен рай“.
 (1) ОВ C 312, 19.12.2009 г.


text:
Kutna brzina, brzina rotacije ili kružna frekvencija (oznaka ω) je brzina promjene kuta kojim se opisuje položaj tijela pri kružnom gibanju oko središta vrtnje. Ako se polumjer kružnice koji prati određenu točku na tijelu koje se okreće u kratkom vremenu dt zakrene za kut dφ, trenutna kutna brzina ω bit će
 .
 Kada se kut jednoliko mijenja u vremenu, kutna brzina je stalna. Za tijelo koje se na stalnoj udaljenosti vrti oko neke osi kažemo da se radi o jednolikom gibanju po kružnici. Ako na tijelo djeluje moment sila koji uzrokuje kutno ubrzanje, kutna brzina će se s vremenom mijenjati.
 Kutna brzina je ista za sve točke čvrstoga tijela koje se vrti. Obodna brzina pak svakog djelića tijela ili jedne čestice na kružnoj putanji, što je brzina kojom bi se oni nastavili ravno gibati kad bi se prekinule sve sveze s centrom vrtnje, ovisi o tom koliko su daleko od centra vrtnje: obodna brzina v je to veća što je polumjer vrtnje r veći, v=r⋅ω.
 Mjerna jedinica SI za kutnu brzinu je radijan u sekundi (rad/s). Budući da radijan ima dimenziju 1, ona je ekvivalentna jedinici s-1, odnosno jedinici herc; tu jedinicu je radi izbjegavanja zabune ipak bolje ne koristiti kod opisa kružnog gibanja.
 Kutna brzina se u tehnici često izražava kao broj okretaja u minuti [o/min]. Veza između broja okretaja u minuti s kutnom brzinom je
 .
 Vektorski prikaz
 Kutna brzina se može prikazati kao vektor (točnije pseudovektor) kojemu je iznos jednak ω, a smjer takav da njegov vektorski umnožak s radijvektorom točke u kružnom gibanju daje obodnu brzinu
 Smjer kutne brzine okomit je na ravninu putanje, to jest leži na pravcu koji je os vrtnje tijela, a može se odrediti prema pravilu desne ruke: ako su prsti desne ruke savinuti u smjeru kruženja, ispruženi palac pokazuje smjer kutne brzine.
 Pri rotaciji, obodna (linearna) brzina na svakom dijelu putanje ima smjer tangente na putanju. Njen smjer se zbog centripetalne sile uvijek mijenja, no ako kružno gibanje nije ubrzano pod utjecajem momenta sila, iznos obodne brzine za svaku pojedinu točku tijela ostaje isti.
 Povezane veličine
 Period rotacije T je vrijeme potrebno da tijelo koje jednoliko rotira oko neke točke učini puni krug (360° = 2π rad). Tako je ω=2π/T pa je
 Frekvencija jednolikog kružnog gibanja ili kružna frekvencija f je broj punih okretaja oko fiksne točke u jedinici vremena - najčešće u sekundi, tj. 1/s = Hz:
 Njena veza s jedinicom broja okretaja u minuti [o/min] je
 n [o/min] = 60 f [Hz]
 Obodna brzina se također može izraziti pomoću broja okretaja ujedinici vremena: ako neka točka učini n okretaja u sekundi po kružnici polumjera r, ona za to vrijeme učini put od n opsega kružnice, stoga je
 Kinetička energija Ek čestice u kružnom gibanju ovisi o njenoj obodnoj (linearnoj) brzini, pa je za jednu česticu mase m
 ,
 a za mnoštvo čestica, kao u slučaju krutoga tijela s momentom inercije I,
 .
 Izvori
 Brzina
 Kinematička svojstva
 Kut


text:
Edla Sofia Hjulgrén (o.s. Lundström, 28. kesäkuuta 1875 Kullaa – 22. toukokuuta 1918 Viipuri) oli suomalainen kutoja ja työväenliikkeen vaikuttaja, joka toimi sosialidemokraattisen puolueen kansanedustajana vuosina 1914–1917. Suomen sisällissodan aikana hän kuului Lappeenrannan punakaartin esikuntaan, vaikka olikin vastustanut aseelliseen kapinaan ryhtymistä. Hjulgrén vangittiin Viipurin taistelun jälkeen sodan viimeisinä päivinä ja teloitettiin myöhemmin toukokuussa valtiopetoksesta syytettynä.
 Sisällissodan yhteydessä vangittiin 14 sosialidemokraattien naiskansanedustajaa, joista Hjulgrén ainoana teloitettiin. Hänestä tuli ulkomaisten esikuvien mukainen työväenliikkeen marttyyri, jonka tarinaa kerrottiin vuosikymmenten ajan. Toisen maailmansodan jälkeen erityisesti kommunistit liittivät Hjulgrénin kohtalon osaksi perinnettään yhdessä jatkosodan aikana teloitetun Martta Koskisen kanssa. Tapaus synnytti lukuisia tarinoita myös Hjulgrénin kotiseudulla Joutsenossa, jossa hän oli tunnettu ja arvostettu henkilö.
 Elämä
 Nuoruus
 Sofia Hjulgrén syntyi Honkajoelta kotoisin olleen torpparin Filip Lundströmin (myöh. Lehtovirta, s. 1843) ja Leineperin ruukissa syntyneen Edla Fredrika Nystedtiin (1847–1899) perheeseen Kullaan Levanpellossa vuonna 1875. Lundströmin torppa sijaitsi Ahlströmin suvun omistaman Leineperin kartanon mailla noin kolmen kilometrin päässä Kullaan kirkolta. Sofia oli kymmenlapsisen perheen kolmanneksi vanhin. Hän kävi ainoastaan kiertokoulua ja työskenteli jo lapsesta lähtien muun muassa palvelijattarena Leineperin kartanossa.
 Vuonna 1897 Sofia avioitui Porin maalaiskunnan Hyvelässä syntyneen sahatyömies Anton Hjulgrénin (s. 1872) kanssa. He asuivat Kiukaisissa, Porissa ja Ulvilassa ennen palaamistaan Kullaalle Lundströmin torppaan vuonna 1900. Perheeseen ei syntynyt lapsia, mutta pariskunnalla oli kasvattitytär Naima Maria eli ”Maiju” (s. 1903).
 Poliittinen toiminta
 Anton Hjulgrén työskenteli Leineperin ruukin sahalla, kunnes sai työpaikan Kaukaan sahalta, ja perhe muutti toiselle puolelle Suomea Lappeen pitäjään vuoden 1904 lopussa. Seudulle oli jo muutamaa vuotta aikaisemmin muuttanut neljä Sofian sisarusta. Pariskunta oli liittynyt Suomen Työväenpuolueeseen jo 1903, ja Lappeessa Sofia liittyi Kaukaan tehtaan ammattiosastoon. Vuonna 1906 Hjulgrénit muuttivat Kotkaan, jossa Anton työskenteli paikallisella sahalla. Hjulgrén oli perustamassa Karhulan työväenyhdistyksen naisosastoa, jonka puheenjohtajana ja sihteerinä hän toimi, ja kuului lisäksi Kymin Kaarniemessä toimineen Syväsalmen sahan työväenyhdistykseen sekä Kotkan työväenyhdistykseen. Hän vieraili säännöllisesti puhumassa myös synnyinseudullaan, ja oli edelleen Kullaan työväenyhdistyksen naisosaston puheenjohtaja sekä kunniajäsen.
 Vuoden 1906 lopussa Hjulgrén osallistui Lahdessa pidetylle sosialidemokraattisen puolueen agitaatiokurssille ja vuoden 1907 alussa hänet valittiin puolueen Lappeenrannan piirin agitaattoriksi. Kun Anton Hjulgrén erotettiin Karhulan tehtailta Sofian ammattiyhdistystoiminnan vuoksi, pariskunta muutti vuonna 1908 Joutsenoon. Hjulgrénit liittyivät Honkalahden sahan työväenyhdistykseen, jonka puheenjohtajaksi Anton pian valittiin. Sofia puolestaan perusti vuotta myöhemmin ammattiosaston naisjaoston. Hänet valittiin myös useisiin kunnallisiin luottamustehtäviin. Hjulgrén kuului muun muassa vaalilautakuntaan, paikallisen kansakoulun johtokuntaan sekä Saimaanrannan Osuuskassan johtokuntaan työväestön edustajana.
 Hjulgrén tunnettiin Joutsenossa lempinimellä ”Sosso”. Ainoastaan kiertokoulua käyneenä hän oli suurimmaksi osaksi itseoppinut. Hän oli hyvä ja vaikuttava puhuja, jota pidettiin myös taitavana väittelijänä. Lähipitäjien suojeluskuntalaiset kutsuivat häntä ”kiihkeäksi punikkiämmäksi”, mutta joutsenolaiset muistelevat Hjulgrénin olleen rauhaa rakastava ja sovitteleva nainen. Hän oli ehdokkaana Viipurin läänin itäisessä vaalipiirissä jo vuosien 1908 ja 1910 eduskuntavaaleissa. Kansanedustajaksi Hjulgrén valittiin vuoden 1913 eduskuntavaaleissa, jolloin hän sai yhteensä 1 061 ääntä. Tuolloin valittu eduskunta pääsi kokoontumaan ensimmäistä kertaa vasta helmikuussa 1914, joka jäi myös ainoaksi istuntokaudeksi, sillä ensimmäisen maailmansodan johdosta julistetun sotatilan takia vuosien 1915–1916 valtiopäiviä ei kutsuttu koolle. Vuosien 1916 ja 1917 vaaleissa Hjulgrénin äänet eivät enää riittäneet kansanedustajan paikkaan. Vuonna 1917 hän jäi varasijalle.
 Sisällissota
 Sisällissodan lähestyessä Hjulgrén vastusti punakaartin perustamista eikä kannattanut aseelliseen kapinaan ryhtymistä. Hjulgrénin mukaan se ei olisi kunniaksi työväenliikkeelle, joten hän vetosi viimeiseen asti rauhanomaisen ratkaisun puolesta. Sodan käynnistyttyä hän kuitenkin liittyi Lappeenrannan punakaartiin solidaarisuudesta muita työläisiä kohtaan. Hjulgrén kuului punakaartin esikuntaan, mutta ei kantanut asetta. Lappeenrannassa hän vapautti punaisten vangitsemia joutsenolaisia. Heidän joukossaan oli muun muassa äitinsä kanssa vangittu Eino Penttilä sekä paikallinen kunnallismies Oskari Lakka, joka näin säästyi punakaartilaisten 25. huhtikuuta tekemiltä teloituksilta.
 Hjulgrén pakeni 25. huhtikuuta junalla Lappeenrannasta Viipuriin viimeisten punaisten kanssa. Saarretusta kaupungista ei kuitenkaan enää ollut ulospääsyä, ja näin hän joutui valkoisten vangiksi Viipurin vankileirille. Samassa yhteydessä vangittiin myös Antton Hjulgrén sekä pariskunnan kasvattitytär Maiju, joka vanhempiensa tavoin kuului punakaartiin. Toukokuussa suoritetun kuulustelun jälkeen laiton kenttäoikeus tuomitsi Hjulgrénin kuolemaan valtiopetoksesta.
 Kuolema
 Hjulgrén teloitettiin 22. toukokuuta 1918 yhdessä 130 muun kuolemaantuomitun kanssa Ristimäen hautausmaan tuntumassa sijainneella eläinten hautausmaalla eli ”koirahaudalla”. Joissakin lähteissä päivämääräksi on virheellisesti mainittu jo 5. toukokuuta. Hjulgrénin kuolemasta on useita kertomuksia, joiden todenperäisyyttä on mahdoton varmistaa. Tiedetään kuitenkin, että hän sai ennen teloitusta pitää parinkymmenen minuutin pituisen puheen, jolla hän rohkaisi muita teloitettavia ja valoi uskoa työväenluokan parempaan tulevaisuuteen.
 Hjulgrén lainasi puheessaan Raamattua, mutta lauseet vaihtelevat eri tarinoissa. Vanhimmassa työväenperinteessä Hjulgrénin kerrotaan siteeranneen 1. Mooseksen kirjaa ”maahan valuva veri vaatii kostoa”, kun taas myöhemmissä versioissa hän puhuu Matteuksen evankeliumiin viitaten, kuinka ”valkoiset voivat tappaa ruumiin, mutteivat sosialismin henkeä”. Joutsenolaisessa kansanperinteessä Hjulgrén rukoilee anteeksiantoa teloittajille Luukkaan evankeliumista löytyvillä Jeesuksen sanoilla ”Isä anna heille anteeksi, sillä he eivät tiedä mitä tekevät”.
 Takaisin riviin astuessaan Hjulgrénin kerrotaan repäisseen paitansa rintamuksen auki ja sanoneen viimeisinä sanoinaan ”olemme valmiit kohtaamaan kuoleman”. Erään teloituskomppaniaan kuuluneen sotilaan mukaan puhe teki myös heihin niin suuren vaikutuksen, että osa ampui tahallaan ohi teloitettavista. Vuonna 1922 ilmestyneessä muistelmateoksessa Vankina valkoisen vallan on nimimerkki ”Jeremiaan” kirjoitus, jossa kuvataan teloitusta ja Hjulgrénin pitämää puhetta. Lisäksi häntä muisteltiin useissa eri lehdissä sekä kirjoissa aina 1960-luvulle saakka. Teloituspaikalla olevalla joukkohaudalla on Neuvostoliiton aikana vuonna 1961 pystytetty Suomalaisten punakaartilaisten muistomerkki.
 Myös hänen aviomiehestään liikkui erilaisia tarinoita. Anton Hjulgrén kertoi itse karanneensa teloitusryhmältä Viipurissa ja onnistuneensa pakenemaan aina Pohjanmaalle saakka, jossa piileskeltyään hän olisi myöhemmin palannut Joutsenoon. Todellisuudessa Antton kuitenkin siirrettiin jo toukokuun alussa Tammisaaren vankileirille, josta hän vapautui syksyllä 1918 ehdonalaiseen. Maiju Hjulgrén armahdettiin heti kasvattiäidilleen langetetun kuolemantuomion jälkeen.
 Kirjallisuutta
 Lähteet
 99.3 Yhteiskuntaelämän edustajat
 Kansanedustajat
 Suomen Sosialidemokraattisen Puolueen poliitikot
 Viipurin läänin itäinen vaalipiiri
 Suomen sisällissodan punaiset
 Suomalaiset teloitetut
 Suomen sisällissodan terrorin uhrit
 Vuonna 1875 syntyneet
 Vuonna 1918 kuolleet


text:
 29.8.2009
 SK
 Úradný vestník Európskej únie
 C 205/45
 Žaloba podaná 6. júla 2009 — Defense Technology/ÚHVT — DEF-TEC Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR)
 (Vec T-262/09)
 2009/C 205/83
 Jazyk žaloby: angličtina
 Účastníci konania
 Žalobkyňa: Defense Technology Corporation of America (Jacksonville, Spojené štáty) (v zastúpení: R. Kunze, advokát a solicitor)
 Žalovaný: Úrad pre harmonizáciu vnútorného trhu (ochranné známky a vzory)
 Ďalší účastník konania pred odvolacím senátom: DEF-TEC Defense Technology GmbH (Frankfurt n/Mohanom, Nemecko)
 Návrhy žalobkyne
 —
 zrušiť rozhodnutie štvrtého odvolacieho senátu Úradu pre harmonizáciu vnútorného trhu (ochranné známky a vzory) zo 4. mája 2009 vo veci R 493/2002-4 (II) a
 —
 zaviazať žalovaného na náhradu trov konania.
 Žalobné dôvody a hlavné tvrdenia
 Prihlasovateľ ochrannej známky Spoločenstva: ďalší účastník konania pred odvolacím senátom.
 Prihlasovaná ochranná známka Spoločenstva: obrazová ochranná známka „FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR“ pre tovary v triedach 5, 8 a 13 — prihláška č. 643 668.
 Majiteľ ochrannej známky alebo označenia, ktoré je základom námietky: žalobkyňa.
 Ochranná známka alebo označenie, ktoré je základom námietky: slovná ochranná známka Spojených štátov amerických „FIRST DEFENSE“ pre tovary v triede 13; dve obrazové ochranné známky Spojených štátov amerických pre tovary v triede 13; skoršia všeobecne známa ochranná známka v Belgicku, Nemecku a Francúzsku „FIRST DEFENSE“; skoršia všeobecne známa ochranná známka v Belgicku, Nemecku a Francúzsku „FIRST DEFENSE AND DESIGN“; skoršia nezapísaná slovná ochranná známka „FIRST DEFENSE“ chránená v Nemecku a Francúzsku; skoršia nezapísaná ochranná známka v Belgicku, Nemecku a Francúzsku „FIRST DEFENSE AND DESIGN“; obchodné meno „FIRST DEFENSE“ chránené v Nemecku.
 Rozhodnutie námietkového oddelenia: čiastočne vyhovenie námietke.
 Rozhodnutie odvolacieho senátu: zrušenie rozhodnutia námietkového oddelenia a zamietnutie námietky.
 Dôvody žaloby: porušenie článku 8 ods. 3 nariadenia Rady 207/2009, pretože odvolací senát nesprávne uplatnil predmetné ustanovenie a okrem toho nesprávne vydal rozhodnutie založené na chybnom pochopení predložených skutočností; porušenie článkov 65, 75 a 76 nariadenia Rady 207/2009, pretože odvolací senát neprijal opatrenia potrebné na dosiahnutie súladu s rozsudkom Súdu prvého stupňa zo 6. septembra 2006, DEF-TEC Defense Technology/ÚHVT — Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR), T-6/05.


text:
Η Μογγολία (μογγολικά: Монгол улс, μτγ: Μογγολ ὐλς) είναι μια χώρα με έκταση 1.564.116 τ.χλμ. και πληθυσμό 3.409.939 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2021. Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη περίκλειστη χώρα μετά το Καζακστάν. Τυπικά εντάσσεται στις χώρες της Ανατολικής Ασίας, αν και ορισμένες φορές θεωρείται κομμάτι της Κεντρικής Ασίας. Συνορεύει με τη Ρωσία προς Βορρά, και με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας προς Νότο και παρότι στα δυτικά απέχει λίγα χιλιόμετρα από το Καζακστάν ωστόσο οι δυο χώρες δεν έχουν κοινά σύνορα. Το καθεστώς της χώρας είναι Ημιπροεδρικη Δημοκρατία. Πρωτεύουσα της χώρας είναι το Ουλάν Μπατόρ.
 Ιστορία
 Προϊστορία
 Σημαντικές προϊστορικές τοποθεσίες της παλαιολιθικής εποχής με τοιχογραφίες σε σπήλαια έχουν βρεθεί στο Κόιντ Τσενκχερίν της επαρχίας Κχόντ και στο Τσαγκαάν της επαρχίας Μπαγιανκχονγκόρ. Επίσης, υπολείμματα οικισμού της νεολιθικής εποχής υπάρχουν στην επαρχία Ντορνόντ, ενώ σύγχρονα ευρήματα στη δυτική Μογγολία υποδηλώνουν παρουσία τροφοσυλλεκτικών πληθυσμών. Ο πληθυσμός κατά την εποχή του χαλκού περιγράφεται ανθρωπολογικά ως παλαιο-μογγολικός στα ανατολικά τμήματα της σημερινής χώρας, και ως ευρωπαϊκός στα δυτικά.
 Κατά τη δεύτερη χιλιετηρίδα π.Χ. και κατά την εποχή του χαλκού, η δυτική Μογγολία βρισκόταν κάτω από την επιρροή του πολιτισμού των Καρασούκ. Ευρήματα, γνωστά ως Κουργκάν, εικάζεται ότι προέρχονται από αυτή την περίοδο, ενώ άλλες θεωρίες τα εντοπίζουν στον 7ο και 8ο αιώνα π.Χ. Ένα ταφικό σύμπλεγμα της εποχής του σιδήρου του 3ου ή 5ου αιώνα, το οποίο χρησιμοποιήθηκε και στη συνέχεια από τους Χιονγκ-νου, έχει ανασκαφεί κοντά στο Ουλαανγκόμ. Πριν από τον 20ο αιώνα, υπήρχε η άποψη ότι οι Σκύθες ήταν απόγονοι των Μογγόλων, καθώς φαίνεται ότι αποίκησαν τη δυτική Μογγολία κατά τον 5ο και 6ο αιώνα. Μία μούμια Σκύθου πολεμιστή που χρονολογείται πριν από 2.500 χρόνια έχει βρεθεί στα όρη Αλτάι της Μογγολίας.
 Πρώιμη ιστορία
 Η Μογγολία, από την προϊστορία της, έχει κατοικηθεί από νομαδικούς πληθυσμούς, οι οποίοι από περίοδο σε περίοδο σχημάτισαν μεγάλες ομοσπονδίες που άκμασαν. Η πρώτη από αυτές, οι Χιονγκ-νου, ενώθηκαν σε ομοσπονδία από τον Μόντου Σανίου το 209 π.Χ. και σύντομα αποτέλεσαν σημαντική απειλή για τη δυναστεία των Τσιν, εξαναγκάζοντάς τους στην κατασκευή του Σινικού Τείχους, με φρουρά την εποχή ακμής του που έφτανε ακόμα και τους 30.000 στρατιώτες, ως μέσο άμυνας στις επιδρομές των Χιονγκ-νου.
 Με την παρακμή των Χιονγκ-νου, οι Ρουράν, συγγενείς λαός των Μογγόλων, ήρθε στην εξουσία για να ηττηθεί από τους Γκιοκτούρκους, οι οποίοι κυριάρχησαν στην περιοχή για αιώνες. Κατά τον 7ο και 8ο αιώνα, τους διαδέχθηκαν οι Ουιγούροι και στη συνέχεια οι Κιτάνς και οι Γιούρχενς. Μέχρι το 10ο αιώνα, η χώρα ήταν διαιρεμένη ανάμεσα σε πλήθος φυλών με συνεχή εναλλαγή πρόσκαιρων συμμαχιών και διαφυλετικών συρράξεων.
 Η Μογγολική αυτοκρατορία
 Στο χάος που επικράτησε τον 12ο αιώνα, ένας αρχηγός φυλής με το όνομα Τεμουτζίν κατάφερε τελικά να ενώσει τις μογγολικές φυλές ανάμεσα στη Μαντζουρία και την οροσειρά Αλτάι. Το 1206 πήρε τον τίτλο Τζένγκις Χαν και ξεκίνησε μία σειρά στρατιωτικών εκστρατειών, γνωστές για τη βία και την ωμότητά τους, σε μεγάλο μέρος της Ασίας, δημιουργώντας έτσι τη Μογγολική Αυτοκρατορία, τη μεγαλύτερη συνεχόμενη αυτοκρατορία σε έκταση στην παγκόσμια ιστορία. Με τους διαδόχους του, η αυτοκρατορία εκτεινόταν από τη σημερινή Πολωνία στα δυτικά ως την Κορέα στα ανατολικά, και από τη Σιβηρία στο βορρά ώς τον Κόλπο του Ομάν στα νότια, με συνολική έκταση 33 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων (22% της συνολικής ξηράς του πλανήτη) και πληθυσμό μεγαλύτερο από 100 εκατομμύρια.
 Μετά το θάνατο του Τζένγκις Χαν, η αυτοκρατορία διαιρέθηκε σε τέσσερα βασίλεια, ονομαζόμενα χανάτα, τα οποία τελικά έγιναν ημιανεξάρτητα μετά το θάνατο του Μόνγκε το 1259. Ένα από τα χανάτα, γνωστό ως το Μεγάλο Χανάτο, με επικράτεια τη σημερινή Μογγολία και την Κίνα, μετατράπηκε στη δυναστεία των Γιουάν με ηγεμόνα τον Κουμπλάι Χαν, εγγονό του Τζένγκις Χαν. Ο Κουμπλάι Χαν έκανε πρωτεύουσά του τη σημερινή πόλη του Πεκίνου. Μετά από έναν περίπου αιώνα ηγεμονίας, οι Γιουάν αντικαταστάθηκαν από τη Δυναστεία των Μινγκ το 1368, και οι Μογγόλοι εκδιώχθηκαν προς το Βορρά. Καθώς ο στρατός των Μινγκ καταδίωξε τους μογγολικούς πληθυσμούς μέχρι τα πάτρια εδάφη τους, κατέλαβε και κατέστρεψε την πρωτεύουσα Καρακορούμ, μαζί με την πολιτιστική πρόοδο της αυτοκρατορικής περιόδου, γυρνώντας τη Μογγολία ξανά σε μία άναρχη κατάσταση.
 Μετα-αυτοκρατορική περίοδος
 Οι επόμενοι αιώνες χαρακτηρίζονται από βίαιες διενέξεις για εξουσία μεταξύ διαφόρων φυλών, κυρίως μεταξύ των Τζενγκχίνς Οϊράντς και των αντιπάλων τους, καθώς και από αμέτρητες εισβολές των Κινέζων, όπως οι πέντε εκστρατείες με αρχηγό τον αυτοκράτορα Γιόνγκλε. Στις αρχές του 15ου αιώνα, οι Οϊράντς με ηγεμόνα τον Έσεν Ταγισί ενισχύθηκαν και πραγματοποίησαν επιδρομές ακόμα και στην Κίνα το 1449, με αφορμή το δικαίωμα να μην πληρώνουν φόρο υποτελείας, αιχμαλωτίζοντας και τον Κινέζο αυτοκράτορα. Ωστόσο, ο Έσεν Ταγισί δολοφονήθηκε το 1454 και ακολούθησε η ηγεμονία των Μποργιτζίντς.
 Ο Μπατουμόνγκε Νταγάν Χαν και το κρατίδιό του Μαντουκάι, ένωσε ξανά τους Μογγόλους στις αρχές του 16ου αιώνα, ενώ στη συνέχεια ο Αλτάν Χαν του Τουμέντ, εγγονός του Μπατουμόνγκε αλλά μη νόμιμος Χαν, απέκτησε δύναμη και ίδρυσε το Χοχότ το 1557. Η συνάντησή του με τον Δαλάι Λάμα το 1578 πυροδότησε τη δεύτερη εισροή του θιβετιανού βουδισμού στη χώρα. Ο Αμπτάι Χαν των Κάλχα προσηλυτίστηκε στον βουδισμό και ίδρυσε τη μονή Ζούου στο Έρντενε το 1585. Ο εγγονός του Ζαναμπαζάρ έγινε ο πρώτος Τζεμπτσουντάμπα Κουτουγκτού το 1658.
 Η δυναστεία των Τσινγκ
 Ο τελευταίος Μογγόλος χάνος ήταν ο Λίγκντεν Χαν στις αρχές του 17ου αιώνα. Οι επιδρομές του στις κινεζικές πόλεις τον οδήγησαν σε διαμάχη με τους Μαντσού, καθώς κατάφερε να ενώσει αρκετές μογγολικές φυλές. Πέθανε το 1634 κατά το ταξίδι του για το Θιβέτ, σε μία προσπάθεια να αποφύγει τους Μαντσού και να καταστρέψει την ομάδα των κίτρινων σκούφων του βουδισμού. Μέχρι το 1636, οι περισσότερες φυλές της εσωτερικής Μογγολίας είχαν παραδοθεί στους Μαντσού, και τελικά οι Κάλχα δήλωσαν και αυτοί υποτέλεια στη δυναστεία των Τσινγκ το 1691, παραχωρώντας έτσι όλη τη σημερινή δυτική Μογγολία στην εξουσία του Πεκίνου. Μετά από αρκετούς πολέμους, οι Ντζουνγκάρ επίσης κατακτήθηκαν το 1757.
 Μέχρι το 1911 οι Μαντσού διατήρησαν τον έλεγχο της Μογγολίας με μία σειρά συμμαχιών και διαφυλετικών γάμων, καθώς και με στρατιωτικά και οικονομικά μέτρα. Υψηλοί αξιωματούχοι των Μαντσού, γνωστοί ως Αμπάν, είχαν εγκατασταθεί στο Κουρέε, το Ουλιαστάι και το Κχόβντ, ενώ η χώρα είχε διαιρεθεί σε φεουδαρχικές και θρησκευτικές επικράτειες. Κατά τον 19ο αιώνα, οι φεουδάρχες έδωσαν περισσότερη προσοχή στην αντιπροσώπευσή τους κεντρικά παρά στους υποτελείς τους, και η συμπεριφορά της μογγολικής αριστοκρατίας, παράλληλα με τις αθέμιτες πρακτικές των Κινέζων εμπόρων και τη συλλογή φόρων σε ασήμι αντί για ζώα, είχαν ως συνέπεια την έντονη φτώχεια των κατοίκων.
 Ανεξαρτησία (1911-1919)
 Με την πτώση της δυναστείας των Τσινγκ, η Μογγολία με την ηγεσία του Μπογκντ Χάαν διακήρυξε την ανεξαρτησία της το 1911. Ωστόσο, η επίσης νεοσύστατη δημοκρατία της Κίνας θεώρησε τη Μογγολία ως μέρος της επικράτειάς της. Οι περιοχές κάτω από τον έλεγχο του Μπογκντ Χάαν περιλάμβαναν περίπου την πρώην εξωτερική Μογγολία, ενώ οι 49 επικράτειες της εσωτερικής Μογγολίας, όπως και οι Μογγόλοι των περιφερειών Αλασάν και Κινγκάι, δήλωσαν την πρόθεσή τους να αποτελέσουν μέρος του νέου μογγολικού κράτους. Το 1919, μετά την Οκτωβριανή επανάσταση στη Ρωσία, η χώρα καταλήφθηκε από κινεζικά στρατεύματα με αρχηγό τον Ξου Σουτσένγκ.
 Ως συνέπεια του εμφύλιου πολέμου στη Ρωσία, ο Ρώσος τυχοδιώκτης βαρόνος Ουνγκέρν οδήγησε τα στρατεύματά του στη Μογγολία τον Οκτώβριο του 1920, νικώντας τους Κινέζους στο σημερινό Ουλάν Μπατόρ στις αρχές του Φεβρουαρίου του 1921. Για να εξαλείψουν την απειλή του Ουνγκέρν, οι μπολσεβίκοι αποφάσισαν να υποστηρίξουν την ίδρυση μίας κομμουνιστικής μογγολικής κυβέρνησης και στρατού. Ο στρατός αυτός κατέλαβε το μογγολικό τμήμα της Κιάκτα από την Κίνα τον Μάρτιο του 1921 και τον Ιούλιο ρωσικές και μογγολικές δυνάμεις έφτασαν στο Κουρέε. Η ανεξαρτησία της Μογγολίας διακηρύχθηκε ξανά στις 11 Ιουλίου του 1921. Η σειρά αυτών των γεγονότων έφερε τη Ρωσία και τη Μογγολία σε μία σχέση που παρέμεινε ισχυρή για τις επόμενες επτά δεκαετίες.
 Λαϊκη Δημοκρατία της Μογγολίας
 Το 1924 μετά το θάνατο του θρησκευτικού ηγέτη και βασιλιά Μπογκντ Χαν, ιδρύθηκε η Λαϊκή Δημοκρατία της Μογγολίας με την υποστήριξη της ΕΣΣΔ. Το 1928, ο Χορλοογκίιν Τσοϊμπαλσάν ανέβηκε στην εξουσία, προωθώντας την κολλεκτιβοποίηση της κτηνοτροφίας, την καταστροφή βουδιστικών μοναστηριών και την εκδίωξη των εχθρών του λαϊκού κράτους, με συνέπεια τις δολοφονίες μοναχών και άλλων πολιτών. Στη Μογγολία κατά τη δεκαετία του 1920 το 1/3 του ανδρικού πληθυσμού ήταν μοναχοί, ενώ στις αρχές του αιώνα υπήρχαν περίπου 750 μοναστήρια σε λειτουργία. Οι σταλινικές εκδιώξεις που ξεκίνησαν στη χώρα το 1937 επηρέασαν ριζικά το λαό αφήνοντας περίπου 30.000 νεκρούς. Μετά την κατάκτηση της γειτονικής Μαντζουρίας το 1931 από την Ιαπωνία, διαμορφώθηκε ένα κλίμα κατά του ιαπωνικού επεκτατισμού, ενώ παράλληλα η ΕΣΣΔ επιτυχημένα υπερασπίστηκε την ακεραιότητα της Μογγολίας κατά τον Σοβιετο-ιαπωνικό συνοριακό πόλεμο του 1939.
 Τον Αύγουστο του 1945 στρατιωτικές δυνάμεις της χώρας πήραν μέρος στη στρατηγική αμυντική εκστρατεία των Σοβιετικών στην εσωτερική Μογγολία και τη Μαντζουρία, ενώ η σοβιετική απειλή για προσχώρηση τμημάτων της εσωτερικής Μογγολίας στην ΕΣΣΔ, οδήγησε την Κίνα να αναγνωρίσει ως κράτος την Μογγολία, με την προϋπόθεση δημοψηφίσματος. Το 1945, 100% των ψηφοφόρων επέλεξαν την ανεξαρτησία της χώρας, και οι δύο λαϊκές πλέον δημοκρατίες αναγνώρισαν τα αμοιβαία σύνορά τους το 1949.
 Το 1952 ανέβηκε στην εξουσία το Γιουμζαάγκιιν Τσεντενμπάλ. Το 1956 και ξανά το 1962 καταδικάστηκε η λατρεία του προσώπου του Τσοϊμπαλσάν από την κεντρική επιτροπή του κυβερνώντος λαϊκού επαναστατικού κόμματος της Μογγολίας, και η χώρα συνέχισε την πορεία των στενών δεσμών με την ΕΣΣΔ, ειδικότερα και μετά το σινοσοβιετικό διαζύγιο στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Κατά την επίσκεψη του Τσεντενμπάλ το 1984 στη Μόσχα, ανακοινώθηκε η αποχώρησή του λόγω σοβαρής ασθένειάς του και η αντικατάστασή του από τον Τζαμπίν Μπατμόνκ.
 Η δημοκρατική επανάσταση
 Η εισαγωγή της περεστρόικα και της γκλάσνοστ στην ΕΣΣΔ από τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ επηρέασε έντονα την πολιτική κατάσταση της Μογγολίας οδηγώντας στην ειρηνική δημοκρατική επανάσταση και την καθιέρωση ενός πολυκομματικού συστήματος και της οικονομίας της αγοράς. Ένα νέο σύνταγμα ψηφίστηκε το 1992 και ο όρος "λαϊκή δημοκρατία" αφαιρέθηκε από την επίσημη ονομασία του κράτους. Η μετάβαση στην ελεύθερη οικονομία ήταν αρκετά δύσκολη και έφερε υψηλό πληθωρισμό και ελλείψεις τροφίμων. Οι πρώτες εκλογές με νικητές μη κομμουνιστικά κόμματα ήταν οι προεδρικές του 1993 και οι βουλευτικές του 1996.
 Γεωγραφία
 Με έκταση 1.564.116 τετρ.χλμ. η Μογγολία είναι η 19η μεγαλύτερη σε έκταση χώρα στον κόσμο, μετά το Ιράν και με αρκετή διαφορά από το επόμενο Περού.
 Η γεωγραφία της χώρας έχει ποικίλα χαρακτηριστικά, από την έρημο Γκόμπι στα νότια ως ψυχρές και ορεινές περιοχές στα βόρεια και τα δυτικά. Το μεγαλύτερο τμήμα της αποτελείται από στέπες. Ψηλότερο σημείο της χώρας είναι η κορυφή Κουιτέν στον ορεινό όγκο Ταβάν στα δυτικά, με υψόμετρο 4.374 μέτρα. Η λεκάνη της λίμνης Ουβς Νούουρ, στα σύνορα με τη Ρωσία, αποτελεί το χαμηλότερο σημείο και παράλληλα παγκόσμιο μνημείο φυσικής κληρονομιάς.
 Στη Μογγολία διακρίνονται τρεις κύριες οροσειρές. Η υψηλότερη είναι τα Αλταϊκά όρη που εκτείνονται στις δυτικές και νοτιοδυτικές περιοχές της χώρας με άξονα βορειοδυτικό-νοτιοανατολικό. Τα όρη Κανγκάι, επίσης σε παράλληλο άξονα, καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο τμήμα της κεντρικής και βορειοκεντρικής Μογγολίας. Τα όρη αυτά είναι παλαιότερα και χαμηλότερα, με μεγαλύτερη διάβρωση και αρκετά δάση. Τέλος, τα όρη Κεντίι κοντά στα σύνορα με τη Ρωσία βορειοανατολικά της πρωτεύουσας Ουλάν Μπατόρ είναι ακόμα χαμηλότερα σε ύψος.
 Το μεγαλύτερο τμήμα της ανατολικής χώρας είναι πεδινό και καταλαμβάνεται από στέπες. Η απορροή των ποταμών γίνεται σε τρεις κύριες διευθύνσεις: βόρεια προς τον Αρκτικό ωκεανό μέσω της Σιβηρίας, ανατολικά προς τον Ειρηνικό ωκεανό μέσω της Μαντζουρίας, της Κορέας και της Ρωσίας, ή με κατεύθυνση προς τις ερήμους και τα βαθύπεδα της κεντρικής ή εσωτερικής Ασίας. Οι ποταμοί είναι κυρίως ανεπτυγμένοι στον βορρά και το βασικό υδρογραφικό δίκτυο είναι αυτό του ποταμού Σέλενγκε που εκβάλει στη λίμνη Βαϊκάλη. Ορισμένοι μικροί παραπόταμοι του ποταμού Γιενισέι της Σιβηρίας πηγάζουν από ορεινούς όγκους της βορειοδυτικής Μογγολίας, ενώ βορειοανατολικά οι απορροές γίνονται στο ποτάμιο σύστημα των ποταμών Αργκούν και Αμούρ. Μόνο ορισμένα μικρά ποτάμια της νότιας και δυτικής χώρας απορρέουν προς λίμνες ή ερήμους.
 Διοικητική διαίρεση
 Η Μογγολία διαιρείται διοικητικά σε 21 επαρχίες, γνωστές με την ονομασία άιμαγκ στην τοπική γλώσσα. Οι επαρχίες με τη σειρά τους διαιρούνται επίσης σε συνολικά 329 περιφέρειες ή σουμ. Η πρωτεύουσα Ουλάν Μπατόρ διοικείται ανεξάρτητα ως δήμος (Μογγ.: κνοτ) με επαρχιακό καθεστώς. Τα άιμαγκ της Μογγολίας είναι τα εξής:
 Αρκανγκάι (Arkhangai)
 Μπαγιάν Ολγκίι (Bayan-Ölgii)
 Μπαγιανκχονγκόρ (Bayankhongor)
 Μπούλγκαν (Bulgan)
 Νταρκχάν-Ουούλ (Darkhan-Uul)
 Ντορνόντ (Dornod)
 Ντορνογκόβι (Dornogovi)
 Ντουνγκόβι (Dundgovi)
 Γκόβι-Αλτάι (Govi-Altai)
 Γκοβισούμπερ (Govisümber)
 Κχέντιι (Khentii)
 Κχοβντ (Khovd)
 Χουβσγκούλ (Khövsgöl)
 Ομνογκόβι (Ömnögovi)
 Ορκχόν (Orkhon)
 Οβορκχανγκάι (Övörkhangai)
 Σέλενγκε (Selenge)
 Σουκχμπαατάρ (Sükhbaatar)
 Τοβ (Töv)
 Ουβς (Uvs)
 Ζαβκχάν (Zavkhan)
 Δημογραφικά στοιχεία
 Ο πληθυσμός της Μογγολίας ανέρχεται σε 3.409.939 κατοίκους, σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση για το 2021 και η χώρα βρίσκεται στην 134η θέση στην παγκόσμια πληθυσμιακή κατάταξη. Δεδομένης της μεγάλης έκτασης της χώρας (19η στον κόσμο σε έκταση), η πυκνότητα πληθυσμού είναι μικρή και η χώρα αρκετά αραιοκατοικημένη. Ο ρυθμός αύξησης του πληθυσμού εκτιμάται στο 1,2% (2007), ενώ περίπου το 59% των κατοίκων είναι ηλικίας μικρότερης των 30, 27% από τους οποίους μικρότεροι από 14 ετών. Σε αυτή την ηλικιακή δομή αποδίδεται και η οικονομική δυσχέρεια της χώρας ως προς τις αναπτυξιακές της προοπτικές. Τις τελευταίες δεκαετίες, και συγκεκριμένα με την διάλυση της λαϊκής δημοκρατίας, η Μογγολία παρουσιάζει μείωση του συνολικού ρυθμού γονιμότητας (παιδιά ανά γυναίκα) που καταγράφεται ως η μεγαλύτερη παγκόσμια. Την πενταετία 1970-1975 ο ρυθμός ανερχόταν σε 7,33 ενώ για την πενταετία 2005-2010 το ίδιο ποσοστό είναι 1,87.
 Η Μογγολία έχει βιώσει έντονη αστικοποίηση και το 40% του συνολικού πληθυσμού της κατοικεί στην πρωτεύουσα Ουλάν Μπατόρ. Με βάση στοιχεία του 2002, το 23% ζει στις πόλεις Νταρκάν και Έρντενετ, καθώς και μικρές κωμοπόλεις, ενώ το υπόλοιπο είναι νομάδες. Το 2002 σχεδόν το 30% των νοικοκυριών της χώρας ασχολούνταν με την κτηνοτροφία, ακολουθώντας έναν νομαδικό ή ημινομαδικό τρόπο ζωής.
 Οι γηγενείς Μογγόλοι ως εθνική ομάδα αποτελούν περίπου το 85% του πληθυσμού και αποτελούνται κυρίως από τη φυλή Κάλκα και άλλες φυλές που διακρίνονται με βάση τις διαλέκτους της Μογγολικής γλώσσας που χρησιμοποιούν. Οι Κάλκα αποτελούν περίπου το 90% των γηγενών Μογγόλων, ενώ το υπόλοιπο 10% περιλαμβάνει τις φυλές Μπουριάτ, Ντουρμπέτ και Νταριγκάνγκα. Αρκετές τουρκόφωνες ομάδες (Καζάκοι, Τούβα και Ουζμπέκοι) αθροίζουν ένα 7% του πληθυσμού της χώρας, και το υπόλοιπο συγκεντρώνει Τουνγκούς, Κινέζους και Ρώσους. Οι περισσότεροι Ρώσοι αποχώρησαν από τη Μογγολία με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το 1991.
 Γλώσσα
 Η επίσημη γλώσσα της χώρας είναι τα μογγολικά χάλχα που ομιλείται από το 90% του πληθυσμού. Διάφορες διάλεκτοι καταγράφονται στη χώρα, οι οποίες περιλαμβάνονται στις μογγολικές γλώσσες. Τα μογγολικά συχνά θεωρούνται ότι ανήκουν στην οικογένεια των αλταϊκών γλωσσών, η οποία επίσης περιλαμβάνει τις τουρκικές και τουνγκουσικές γλώσσες της ευρύτερης περιοχής.
 Σήμερα, τα μογγολικά στον γραπτό λόγο χρησιμοποιούν το κυριλλικό αλφάβητο, αν και στο πρόσφατο παρελθόν χρησιμοποιούνταν η μογγολική γραφή. Μία επανεισαγωγή της παραδοσιακής γραφής είχε σχεδιαστεί από το 1994, αλλά η εφαρμογή της αντιμετωπίζει δυσκολίες, ενώ έχει ξεκινήσει η παράλληλη χρήση της στην εκπαίδευση. Η σχεδιαζόμενη αλλαγή του 1994 δεν έγινε λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζαν οι ηλικιωμένοι για την διδασκαλία της γραφής. Τον Μάρτιο του 2020 η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα χρησιμοποιούνται από κοινού στα δημόσια έγγραφα το κυριλλικό και το παραδοσιακό μογγολικό αλφάβητο, ξεκινώντας από το 2025. Η Κίνα σχεδίαζε να εισάγει στην δεκαετία του 1950 το κυριλλικό αλφάβητο για τους εκεί Μογγόλους, αλλά το σινοσοβιετικό σχίσμα του 1961 έδωσε τέλος σε αυτή τη προσπάθεια και έτσι εκεί χρησιμοποιείται ακόμα το παραδοσιακό αλφάβητο.
 Στα δυτικά τμήματα της χώρας ομιλούνται παράλληλα η καζακική και η τουβανική γλώσσα, ενώ τα Ρωσικά είναι συχνά η πρώτη ξένη γλώσσα, ακολουθούμενα από τα αγγλικά. Επίσης διαδεδομένα σταδιακά γίνονται τα κορεάτικα, καθώς αρκετοί χιλιάδες Μογγόλοι εργάζονται στη Νότια Κορέα, αλλά και λόγω της απήχησης του κορεατικού πολιτισμού πιο πρόσφατα. Παράλληλο ενδιαφέρον έχει αρχίσει να παρουσιάζεται και για τα κινέζικα, τα ιαπωνικά και τα γερμανικά.
 Θρησκεία
 Ο πληθυσμός της Μογγολίας ακολουθεί κατά 50% τον θιβετιανό βουδισμό, το 40% καταγράφεται ως άθεοι, ενώ το 6% είναι σαμάνοι, μπάχα ή χριστιανοί, και το 4% μουσουλμάνοι.
 Στην ιστορία των περιοχών της σημερινής Μογγολίας, ο σαμανισμός και ο τενγκριϊσμός ήταν συχνές θρησκευτικές πρακτικές, διαδεδομένες σε όλα τα νομαδικά φύλα στην Ασία. Σταδιακά οι πρακτικές αυτές εγκαταλείφθηκαν προς το θιβετιανό βουδισμό, αλλά ο σαμανισμός έχει χαρακτηριστικά στοιχεία στο σύγχρονο πολιτισμό της Μογγολίας. Επίσης, το Ισλάμ ήταν προτιμητέο από την ελίτ της Μογγολικής αυτοκρατορίας, καθώς τα τρία από τα τέσσερα κύρια χανάτα τον είχαν ιστορικά υιοθετήσει.
 Κατά τον 20ο αιώνα η επικράτηση του κομμουνισμού στη Μογγολία εξάλειψε τις θρησκευτικές πρακτικές, ενώ ο Κορλοόγκιν Τσοϊμπάλσας, εφαρμόζοντας την πολιτική του Ιωσήφ Στάλιν, κατέστρεψε περισσότερα από 700 βουδιστικά μοναστήρια σκοτώνοντας χιλιάδες μοναχούς. Ο αριθμός των βουδιστών μοναχών από 100.000 το 1924 μειώθηκε σε 110 άτομα το 1990.
 Η πτώση του κομμουνισμού το 1991 επανέφερε τη νομιμότητα της δημόσιας θρησκευτικής πρακτικής, και ο θιβετιανός βουδισμός που αποτελούσε την κυρίαρχη θρησκεία στην περιοχή πριν τον κομμουνισμό, επανήλθε ως η πιο διαδεδομένη στη Μογγολία. Το τέλος της θρησκευτικής καταπίεσης τη δεκαετία του '90 επέτρεψε επίσης την έκφραση άλλων δογμάτων, όπως το Ισλάμ, οι Μπάχα και ο Χριστιανισμός.
 Εκπαίδευση
 Κατά την περίοδο επικράτησης του κομμουνισμού η εκπαίδευση ήταν ένας από τους τομείς με ιδιαίτερη ανάπτυξη και καθιέρωση στη χώρα. Ο αναλφαβητισμός σχεδόν εξαλείφθηκε με τη λειτουργία εποχιακών σχολείων για τους νομαδικούς πληθυσμούς. Η χρηματοδότηση αυτών των μονάδων περικόπηκε κατά τη δεκαετία του '90 με συνέπεια τη μικρή αύξηση του αναλφαβητισμού.
 Η βασική και η δευτεροβάθμια εκπαίδευση διαρκούσε στο παρελθόν μία δεκαετία, αλλά έχει αυξηθεί στα 11 χρόνια. Από το σχολικό έτος 2008-09, το σύστημα παρέχει 12ετή εκπαίδευση, με σταδιακή πλήρη εφαρμογή μέχρι το 2020.
 Τα εθνικά πανεπιστήμια της χώρας αποτελούν όλα ανεξάρτητα παραρτήματα του Εθνικού Πανεπιστημίου της Μογγολίας και του Μογγολικού Πανεπιστημίου Επιστημών και Τεχνολογίας.
 Η ευρεία φιλελευθεροποίηση της δεκαετίας του '90 οδήγησε σε μία αύξηση ιδιωτικών ιδρυμάτων ανώτατης εκπαίδευσης, αν και αρκετά από αυτά δεν πληρούν τους χαρακτηρισμούς πανεπιστήμιο ή κολέγιο.
 Υγεία
 Από το 1990 οι βασικοί δείκτες υγείας, όπως το προσδόκιμο ζωής και η βρεφική και παιδική θνησιμότητα, έχουν σταδιακά βελτιωθεί, τόσο λόγω κοινωνικών αλλαγών όσο και των βελτιώσεων στον τομέα της υγείας. Ωστόσο ορισμένα σοβαρά προβλήματα παραμένουν κυρίως στις αγροτικές περιφέρειες.
 Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού, σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2019 του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας ήταν 68,1 χρόνια (63,8 χρόνια οι άνδρες και 72,8 οι γυναίκες).
 Ο τομέας της δημόσιας υγείας περιλαμβάνει συνολικά 17 ειδικευμένα νοσοκομεία και κέντρα, 4 περιφερειακά διαγνωστικά και κλινικά κέντρα, 9 τοπικά και 21 επαρχιακά γενικά νοσοκομεία, 323 αστικά νοσοκομεία, 18 κέντρα υγείας, 233 οικογενειακά κέντρα υγείας, και 536 ιδιωτικά νοσοκομεία, καθώς και 57 εταιρίες διανομής και εμπορίας φαρμάκων. Το 2002 ο συνολικός αριθμός εργαζομένων στον κλάδο της υγείας ανερχόταν σε 33.273, από τους οποίους οι 6.823 ήταν γιατροί, οι 788 φαρμακοποιοί, οι 7802 νοσηλευτικό προσωπικό, και οι 14.091 άλλο υποστηρικτικό προσωπικό. Σήμερα αντιστοιχούν 27,7 γιατροί και 75,7 νοσοκομειακές κλίνες ανά 10.000 κατοίκους.
 Διακυβέρνηση & Πολιτική
 Η Μογγολία είναι κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η βουλή εκλέγεται από το λαό και με τη σειρά της εκλέγει την κυβέρνηση. Ο πρόεδρος της χώρας εκλέγεται άμεσα από το λαό. Το σύνταγμα της χώρας εγγυάται πλήρη ελευθερία της έκφρασης, της θρησκείας και άλλων δικαιωμάτων. Η Μογγολία έχει έναν αριθμό πολιτικών κομμάτων, τα μεγαλύτερα από τα οποία είναι το Επαναστατικό Κόμμα του Μογγολικού Λαού (MPRP) και το Δημοκρατικό Κόμμα (DP).
 Το πρώτο κυβέρνησε τη χώρα από το 1921 ως το 1996 (και μέχρι το 1990 σε μονοκομματικό σύστημα), και από το 2000 ως το 2004. Από το 2004 μέχρι το 2006, το ΜPRP συμμετείχε στο συνασπισμό με το DP και δύο άλλα κόμματα, ενώ από το 2006 είναι το κυρίαρχο κόμμα σε δύο άλλους συνασπισμούς. Όλες οι αλλαγές στην κυβέρνηση από το 2004 και μετά ήταν αποφάσεις του MPRP. Το DP ήταν κυρίαρχο κατά τον κυβερνητικό συνασπισμό μεταξύ του 1996 ως το 2000, και ισότιμος εταίρος του MPRP στον κυβερνητικό συνασπισμό του 2004-2006. Οιεκλογές του Ιουνίου του 2008 έδωσαν τη νίκη στο MPRP.
 Πρόεδρος
 Ο πρόεδρος της Μογγολίας ως θεσμός έχει έναν γενικά συμβολικό ρόλο, αλλά επίσης μπορεί να ασκήσει βέτο στις αποφάσεις της βουλής και να απαιτήσει πλειοψηφία των 2/3 των μελών. Το σύνταγμα προβλέπει τρεις προϋποθέσεις για την εκλογή στην προεδρία: υπηκοότητα της χώρας από γέννηση, τουλάχιστον ηλικία 45 ετών, και μόνιμος κάτοικος της χώρας για την τελευταία πενταετία πριν την εκλογή. Ο πρόεδρος επίσημα παραιτείται και από μέλος κάποιου κόμματος κατά την εκλογή του. Από το 2017 πρόεδρος διατελεί ο Χατμάα Μπατούλγκα.
 Κοινοβούλιο και εκλογές
 Η Μογγολία έχει ένα κοινοβουλευτικό σύστημα με ένα σώμα, γνωστό ως Μεγάλο Χουράλ. Το νομοθετικό αυτό σώμα έχει συνολικά 76 μέλη στο οποίο προεδρεύει ο πρόεδρος του σώματος. Οι βουλευτές εκλέγονται σε καθολικές γενικές εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια. Τα 76 μέλη εκλέγονται σε συνολικά 26 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες.
 Μεταφορές
 Στη χώρα οι συγκοινωνίες λειτουργούν στο πλαίσιο ενός δικτύου από σιδηρόδρομους, δρόμους, λιμάνια και αεροδρόμια.
 Ο Υπερμογγολικός Σιδηρόδρομος συνδέει τον Υπερσιβηρικό Σιδηρόδρομο από το Ουλάν Ούντε στη Ρωσία μέχρι το Ερενχότ και το Πεκίνο της Κίνας, μέσω της πρωτεύουσας Ουλάν Μπατόρ. Ο τομέας της Μογγολίας για την γραμμή αυτή καλύπτει 1.110 χιλιόμετρα.
 Αναφορικά με το οδικό δίκτυο, το 2007 μόνο γύρω στα 2.600 χλμ του οδικού δικτύου στη χώρα ήταν ασφαλτοστρωμένα. Το δίκτυο αυτό επεκτάθηκε στα 4.800 χλμ το 2013, με τα 1.800 χλμ να έχουν συμπληρωθεί μόνο τον τελευταίο χρόνο. Στην πρωτεύουσα το κυριότερο μέσο συγκοινωνίας είναι τα λεωφορεία.
 Οι θαλάσσιες συγκοινωνίες εξυπηρετούνται κυρίως από τη Λίμνη Χουβσγκούλ, όπου παρέχονται ναυλωμένα δρομολόγια με πλεούμενα για τους τουρίστες.
 Το μεγαλύτερο αεροδρόμιο βρίσκεται έξω από την πρωτεύουσα και είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο Τζενγκίς Χαν. Οι πτήσεις εκτελούνται με αεροσκάφη τύπου Fokker 50, Saab 340, Airbus 319 και Bombardier Q400.
 Η οδήγηση στη χώρα γίνεται στη δεξιά πλευρά του δρόμου.
 Παραπομπές
 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 Η Μογγολία στην Εγκυκλοπαίδεια Britannica
 Προφίλ της χώρας από το BBC
 Μογγολικός Οργανισμός Τουρισμού
 Περίκλειστα κράτη
 Ασιατικά κράτη
 Κράτη της Ανατολικής Ασίας
 Δημοκρατίες
 Κράτη της Βορειοανατολικής Ασίας