text:
 28.2.2017
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 50/11
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2017/332
 z dnia 14 lutego 2017 r.
 zatwierdzające inną niż nieznaczna zmianę w specyfikacji nazwy zarejestrowanej w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Pistacchio Verde di Bronte (ChNP)]
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1), w szczególności jego art. 52 ust. 2,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Zgodnie z art. 53 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 Komisja rozpatrzyła wniosek Włoch o zatwierdzenie zmiany w specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia „Pistacchio Verde di Bronte” zarejestrowanej na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 21/2010 (2).
 (2)
 Proponowana zmiana nie jest nieznaczna w rozumieniu art. 53 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, Komisja opublikowała zatem wniosek o wprowadzenie zmiany zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) wymienionego rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
 (3).
 (3)
 Do Komisji nie wpłynęło żadne oświadczenie o sprzeciwie zgodnie z art. 51 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, wymienioną zmianę specyfikacji należy zatem zatwierdzić,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 Zatwierdza się zmianę w specyfikacji opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącą nazwy „Pistacchio Verde di Bronte” (ChNP).
 Artykuł 2
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 14 lutego 2017 r.
 W imieniu Komisji,
 za Przewodniczącego,
 Phil HOGAN
 Członek Komisji
 (1) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.
 (2) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 21/2010 z dnia 12 stycznia 2010 r. rejestrujące w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Pistacchio Verde di Bronte (ChNP)] (Dz.U. L 8 z 13.1.2010, s. 3).
 (3) Dz.U. C 403 z 1.11.2016, s. 14.


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 31996D0156
 96/156/CE: Décision de la Commission, du 24 novembre 1995, relative à la modification des quantités globales pour l' aide alimentaire au titre du programme 1995
 Journal officiel n° L 036 du 14/02/1996 p. 0037 - 0037
 DÉCISION DE LA COMMISSION du 24 novembre 1995 relative à la modification des quantités globales pour l'aide alimentaire au titre du programme 1995 (96/156/CE)LA COMMISSION DES COMMUNAUTÉS EUROPÉENNES,vu le traité instituant la Communauté européenne,vu le règlement (CEE) n° 3972/86 du Conseil, du 22 décembre 1986, concernant la politique et la gestion de l'aide alimentaire (1), modifié en dernier lieu par le règlement (CEE) n° 1930/90 (2), et notamment son article 5,considérant que la liste des produits à fournir au titre de l'aide alimentaire pour l'année 1995 a été établie par la décision 95/371/CE de la Commission (3); que, au moment de prendre cette décision, la Commission n'avait pas pris connaissance de certaines données essentielles concernant la demande d'allocation des produits de référence pour l'année 1995;considérant qu'il convient, en conséquence, de modifier les quantités des produits qui servaient de base pour l'établissement des quantités globales proposées par la décision 95/371/CE afin de mieux s'adapter aux besoins des pays en voie de développement;considérant que les mesures prévues à la présente décision sont conformes à l'avis du comité de l'aide alimentaire,DÉCIDE:Article unique 1. La quantité globale de légumineuses à fournir au titre du programme d'aide alimentaire 1995 est établie à 80 000 tonnes.2. Le montant d'autres produits à fournir au titre du programme d'aide alimentaire pour l'année 1995 est fixé à 43 170 000 écus.Fait à Bruxelles, le 24 novembre 1995.Par la CommissionJoão DE DEUS PINHEIROMembre de la Commission(1) JO n° L 370 du 30. 12. 1986, p. 1 et rectificatif au JO n° L 42 du 12. 2. 1987.(2) JO n° L 174 du 7. 7. 1990, p. 6.(3) JO n° L 220 du 16. 9. 1995, p. 20.


text:
 25.9.2012
 IT
 Gazzetta ufficiale dell'Unione europea
 L 257/3
 REGOLAMENTO DI ESECUZIONE (UE) N. 868/2012 DELLA COMMISSIONE
 del 24 settembre 2012
 relativo all’autorizzazione dell’azorubina come additivo per mangimi destinati a gatti e cani
 (Testo rilevante ai fini del SEE)
 LA COMMISSIONE EUROPEA,
 visto il trattato sul funzionamento dell’Unione europea,
 visto il regolamento (CE) n. 1831/2003 del Parlamento europeo e del Consiglio, del 22 settembre 2003, sugli additivi destinati all’alimentazione animale (1), in particolare l’articolo 9, paragrafo 2,
 considerando quanto segue:
 (1)
 Il regolamento (CE) n. 1831/2003 dispone che gli additivi destinati all’alimentazione animale siano soggetti a un’autorizzazione e definisce le condizioni e le procedure per il rilascio di tale autorizzazione. L’articolo 10 di tale regolamento prevede la rivalutazione degli additivi autorizzati a norma della direttiva 70/524/CEE del Consiglio (2).
 (2)
 L’azorubina (sinonimo di carmoisina) è stata autorizzata per un periodo illimitato a norma della direttiva 70/524/CEE come additivo per mangimi destinati a gatti e cani classificato nella categoria «sostanze coloranti» alla voce «sostanze coloranti autorizzate dalla normativa comunitaria come coloranti per prodotti alimentari, diverse dal blu patentato V, dal verde acido brillante BS e dalla cantaxantina». Tale prodotto è stato successivamente inserito nel registro comunitario degli additivi per mangimi come prodotto esistente, in conformità all’articolo 10, paragrafo 1, del regolamento (CE) n. 1831/2003.
 (3)
 A norma dell’articolo 10, paragrafo 2, del regolamento (CE) n. 1831/2003, è stata presentata una domanda di rivalutazione dell’azorubina come additivo per mangimi destinati a gatti e cani, con la richiesta che l’additivo venga classificato nella categoria «additivi organolettici». La domanda era corredata delle informazioni dettagliate e dei documenti prescritti dall’articolo 7, paragrafo 3, del regolamento (CE) n. 1831/2003.
 (4)
 Nel suo parere del 31 gennaio 2012 (3), l’Autorità europea per la sicurezza alimentare («l’Autorità») ha concluso che, nelle condizioni di impiego proposte, l’azorubina non ha effetti nocivi sulla salute animale e umana o sull’ambiente ed è efficace come colorante. Ha inoltre concluso che la sostanza non presenta rischi per la sicurezza degli utilizzatori purché si adottino misure di protezione adeguate. L’Autorità ritiene che non sia necessario prescrivere un monitoraggio specifico successivo all’immissione sul mercato. Essa ha verificato anche la relazione sul metodo di analisi dell’additivo per mangimi contenuto negli alimenti per animali, presentata dal laboratorio comunitario di riferimento istituito dal regolamento (CE) n. 1831/2003.
 (5)
 La valutazione dell’azorubina dimostra che sono soddisfatte le condizioni di autorizzazione stabilite nell’articolo 5 del regolamento (CE) n. 1831/2003. Di conseguenza può essere autorizzato l’impiego di questa sostanza secondo quanto specificato nell’allegato del presente regolamento.
 (6)
 Dato che sono introdotte modifiche delle condizioni di autorizzazione dell’azorubina e non vi sono effetti diretti immediati per la sicurezza, è necessario prevedere un periodo ragionevole prima dell’autorizzazione per consentire alle parti interessate di prepararsi a far fronte ai nuovi obblighi derivanti dall’autorizzazione. È inoltre opportuno accordare un periodo transitorio per lo smaltimento delle scorte di azorubina, nella forma autorizzata a norma della direttiva 70/524/CEE, e dei mangimi che la contengono.
 (7)
 Per gli operatori è estremamente complesso adattare ripetutamente e da un giorno all’altro le etichette di mangimi contenenti diversi additivi che sono stati autorizzati successivamente secondo la procedura stabilita all’articolo 10, paragrafo 2, del regolamento (CE) n. 1831/2003 e ai quali si applicano nuove norme di etichettatura. È quindi necessario ridurre gli oneri amministrativi per gli operatori prevedendo un periodo di tempo che consenta un agevole cambiamento dell’etichettatura.
 (8)
 Le misure di cui al presente regolamento sono conformi al parere del Comitato permanente per la catena alimentare e la salute degli animali,
 HA ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO:
 Articolo 1
 Autorizzazione
 La sostanza azorubina di cui all’allegato, appartenente alla categoria «additivi organolettici» e al gruppo funzionale «coloranti, i) sostanze che conferiscono o restituiscono colore ai mangimi», è autorizzata come additivo destinato all’alimentazione animale alle condizioni stabilite in detto allegato.
 Articolo 2
 Prescrizioni in materia di etichettatura
 I mangimi contenenti azorubina sono etichettati conformemente al presente regolamento entro il 25 maggio 2013.
 Tuttavia, i mangimi contenenti azorubina che sono stati etichettati conformemente alla direttiva 70/524/CEE prima del 25 maggio 2013 possono continuare a essere immessi sul mercato fino ad esaurimento delle scorte.
 Articolo 3
 Misure transitorie
 Le scorte di azorubina e di mangimi che la contengono esistenti alla data di entrata in vigore del presente regolamento possono continuare ad essere immesse sul mercato e ad essere utilizzate alle condizioni stabilite dalla direttiva 70/524/CEE fino al loro esaurimento.
 Articolo 4
 Entrata in vigore
 Il presente regolamento entra in vigore il 25 novembre 2012.
 Il presente regolamento è obbligatorio in tutti i suoi elementi e direttamente applicabile in ciascuno degli Stati membri.
 Fatto a Bruxelles, il 24 settembre 2012
 Per la Commissione
 Il presidente
 José Manuel BARROSO
 (1) GU L 268 del 18.10.2003, pag. 29.
 (2) GU L 270 del 14.12.1970, pag. 1.
 (3) The EFSA Journal 2012; 10(2):2570.
 ALLEGATO
 Numero d’identificazione dell’additivo
 Nome del titolare dell’autorizzazione
 Additivo
 Composizione, formula chimica, descrizione, metodo di analisi
 Specie o categoria di animali
 Età massima
 Tenore minimo
 Tenore massimo
 Altre disposizioni
 Scadenza dell’autorizzazione
 mg di sostanza attiva/kg di mangime completo con un tenore d’umidità del 12 %
 Categoria: additivi organolettici. gruppo funzionale: coloranti.
 2a122
 —
 Azorubina o carmoisina
 Composizione dell’additivo
 Azorubina
 Caratterizzazione della sostanza attiva
 1.
 Nome chimico: disodio 4-idrossi-3-(4-solfonato-1-naftilazo) naftalen-1-solfonato.
 2.
 Sinonimi: carmoisina, CI rosso per alimenti 3.
 3.
 Numero EINECS: 222-657-4
 4.
 Formula chimica: C20H12N2Na2O7S2
 5.
 Purezza:
 5.1.
 Tenore: contenuto di sostanze coloranti non inferiore all’85 % calcolate come sali sodici.
 5.2.
 Acido 4-amminonaftalen-1-solfonico e acido 4-idrossinaftalen-1-solfonico: non più dello 0,5 %.
 5.3.
 Sostanze coloranti accessorie: non più del 2,0 %.
 5.4.
 Sostanze insolubili in acqua: non più dello 0,2 %.
 5.5.
 Ammine primarie aromatiche non solfonate: non più dello 0,01 % (calcolate come anilina).
 5.6.
 Sostanze estraibili in etere: non più dello 0,2 % in condizioni di neutralità.
 Metodo di analisi
 (1)
 Per l’identificazione dell’azorubina nell’additivo per mangimi: spettrofotometria a 516 nm in acqua e cromatografia su strato sottile (TLC) [FAO- JECFA Monographs n. 1 (vol.4) Combined compendium of food additive specifications].
 Per la determinazione dell’azorubina nell’additivo per mangimi: spettrofotometria a 516 nm in soluzione acquosa, direttiva 2008/128/CE della Commissione (2).
 Gatti e cani
 —
 —
 176
 1.
 Nelle istruzioni per l’impiego dell’additivo e della premiscela, indicare temperatura e periodo di conservazione, nonché la stabilità quando incorporato in pellet.
 2.
 Per motivi di sicurezza: utilizzare dispositivi di protezione per l’apparato respiratorio, gli occhi e la cute durante la manipolazione.
 25 novembre 2022
 (1) Informazioni dettagliate sui metodi di analisi sono disponibili al seguente indirizzo del laboratorio di riferimento: http://irmm.jrc.ec.europa.eu/EURLs/EURL_feed_additives/Pages/index.aspx
 (2) GU L 6 del 10.1.2009, pag. 20.


type: contracts

text:
 7.3.2014
 FR
 Journal officiel de l'Union européenne
 L 67/7
 DÉCISION
 N
 o 1/2014 DU COMITÉ DES AMBASSADEURS ACP-UE
 du 7 février 2014
 portant nomination des membres du conseil d’administration du Centre pour le développement de l’entreprise (CDE)
 (2014/121/UE)
 LE COMITÉ DES AMBASSADEURS ACP-UE,
 vu l’accord de partenariat entre les membres du groupe des États d’Afrique, des Caraïbes et du Pacifique, d’une part, et la Communauté européenne et ses États membres, d’autre part, signé à Cotonou le 23 juin 2000 (1), modifié une première fois à Luxembourg le 25 juin 2005 (2) et une seconde fois à Ouagadougou le 22 juin 2010 (3), et notamment l’article 2, paragraphe 6, de son annexe III,
 vu la décision no 8/2005 du comité des ambassadeurs ACP-CE du 20 juillet 2005 concernant les statuts et le règlement intérieur du Centre pour le développement de l’entreprise (CDE) (4), et notamment son article 9, paragraphe 1,
 considérant ce qui suit:
 (1)
 L’article 9 des statuts et règlement intérieur du Centre pour le développement de l’entreprise (CDE), adopté par la décision no 8/2005, dispose que le comité des ambassadeurs est chargé de nommer les membres du conseil d’administration pour une période maximale de cinq ans.
 (2)
 Le mandat des trois membres UE du conseil d’administration du Centre pour le développement de l’entreprise, nommés par la décision no 3/2013 du comité des ambassadeurs ACP-UE du 30 juillet 2013 (5), prendra fin le 6 mars 2014,
 DÉCIDE:
 Article premier
 Sans préjudice des décisions ultérieures que le comité pourrait être appelé à prendre dans le cadre de ses prérogatives, le mandat des trois membres UE du conseil d’administration du Centre pour le développement de l’entreprise est prorogé pour une période de six mois.
 Le conseil d’administration du CDE est donc composé comme suit:
 —
 M. Adebayo AKINDEINDE,
 —
 M. Giovannangelo MONTECCHI PALAZZI,
 —
 Mme Vera VENCLIKOVA,
 dont le mandat expirera le 6 septembre 2014, et de:
 —
 M. John Atkins ARUHURI,
 —
 Mme Maria MACHAILO-ELLIS,
 —
 M. Félix MOUKO,
 dont le mandat expirera le 6 septembre 2018.
 Article 2
 La présente décision entre en vigueur à la date de son adoption. Elle pourra être révisée à tout moment en fonction de la situation du Centre.
 Fait à Bruxelles, le 7 février 2014.
 Par le Comité des ambassadeurs ACP-UE
 Le président
 Th. N. SOTIROPOULOS
 (1) JO L 317 du 15.12.2000, p. 3.
 (2) Accord modifiant l’accord de partenariat entre les membres du groupe des États d’Afrique, des Caraïbes et du Pacifique, d’une part, et la Communauté européenne et ses États membres, d’autre part, signé à Cotonou le 23 juin 2000 (JO L 209 du 11.8.2005, p. 27).
 (3) Accord modifiant, pour la deuxième fois, l’accord de partenariat entre les membres du groupe des États d’Afrique, des Caraïbes et du Pacifique, d’une part, et la Communauté européenne et ses États membres, d’autre part, signé à Cotonou le 23 juin 2000 et modifié une première fois à Luxembourg le 25 juin 2005 (JO L 287 du 4.11.2010, p. 3).
 (4) JO L 66 du 8.3.2006, p. 16.
 (5) JO L 263 du 5.10.2013, p. 18.


text:
 |
 52013PC0008
 Pasiūlymas TARYBOS SPRENDIMAS kuriuo, remiantis Direktyvos 2003/96/EB 19 straipsniu, Prancūzijai leidžiama taikyti sumažintą mokesčio tarifą bešviniam benzinui, kuris naudojamas kaip degalai ir suvartojamas Korsikos departamentuose /* COM/2013/08 final - 2013/0006 (NLE) */
 AIŠKINAMASIS MEMORANDUMAS
 1. PASIŪLYMO APLINKYBĖS
 Energetikos produktų ir elektros
 energijos apmokestinimas ES reglamentuojamas Tarybos direktyva 2003/96/EB
 (toliau – direktyva). Šioje direktyvoje nurodyti apmokestinami produktai,
 naudojimas, dėl kurio jie tampa apmokestinami, ir mažiausi tarifai,
 kuriais jie turi būti apmokestinami atsižvelgiant į tai, ar jie
 naudojami kaip degalai tam tikrai pramoninei ar komercinei paskirčiai ar
 kaip kuras šildymui.
 Pagal direktyvos 19 straipsnio 1 dalį
 Taryba, Komisijai pasiūlius, bet kuriai valstybei narei gali vieningai
 leisti toliau atleisti nuo akcizo mokesčių ar sumažinti jų
 tarifą konkrečios politikos sumetimais.
 Šio pasiūlymo tikslas – leisti
 Prancūzijai toliau taikyti sumažintą mokesčio tarifą
 bešviniam benzinui, kuris naudojamas kaip degalai ir suvartojamas Korsikos
 departamentuose, siekiant iš dalies kompensuoti papildomas išlaidas,
 atsirandančias dėl geografinio atokumo ir tiekimo sunkumų.
 Prašymas ir
 jo bendrosios aplinkybės
 2007 m. gruodžio 20 d. Tarybos sprendimu
 2007/880/EB Prancūzijai leista taikyti sumažintą mokesčio
 tarifą bešviniam benzinui, kuris naudojamas kaip degalai ir suvartojamas
 Korsikos departamentuose, su sąlyga, kad sumažinimas neviršys
 papildomų transporto, saugojimo ir paskirstymo išlaidų, palyginti su
 žemynine Prancūzijos dalimi. Šio sprendimo tikslas – leisti
 Prancūzijai iš dalies kompensuoti papildomas išlaidas, atsirandančias
 dėl geografinio atokumo ir tiekimo sunkumų. Taikydama šį
 sprendimą Prancūzija taikė 1 EUR už hektolitrą bešvinio
 benzino sumažinimą.
 2012 m. kovo 12 d. raštu
 Prancūzijos valdžios institucijos paprašė leidimo toliau taikyti
 1 EUR už hektolitrą sumažinimą šešerius metus nuo 2013 m.
 sausio 1 d. iki 2018 m. gruodžio 31 d. 2012 m. birželio
 25 d. ir 2012 m. spalio 5 d. Prancūzija pateikė
 papildomos informacijos, susijusios su prašymo dėl leidžiančios
 nukrypti nuostatos taikymo pagrindimu.
 Kaip ir ankstesniuose prašymuose,
 Prancūzijos valdžios institucijos teigė, kad akcizo tarifą
 reikia sumažinti tam, kad būtų galima kompensuoti dalį
 didesnės bešvinio benzino kainos[1], kurią lemia
 Korsikos, kaip salos, geografinė padėtis. Didesnę kainą
 lemia papildomos kuro pardavimo šiame regione išlaidos, kurios sudaro 7 euro
 centus už litrą. Pasak Prancūzijos valdžios institucijų, šias papildomas
 išlaidas galima paaiškinti keletu priežasčių:
 (1)
 Atsižvelgiant į tai, kad Korsikoje nėra
 naftos perdirbimo gamyklos, degalų pristatymo transporto ir paskirstymo
 išlaidos ten yra didesnės, kadangi patiriama papildomų išlaidų,
 susijusių su jūrų ir kelių transportu (ilgesnis atstumas ir
 kelionės trukmė). Atstumas nuo artimiausios naftos perdirbimo
 gamyklos Pajūrio Fose iki dviejų saugojimo sandėlių
 Korsikoje, Lučiane ir Ajačyje, atitinkamai yra 358 km (iš
 kurių 182 km jūra) ir 315 km (iš kurių 170 km jūra).
 Degalai į šiuos sandėlius išimtinai vežami laivais, tuo tarpu visi
 sandėliai žemyninėje Prancūzijos dalyje su naftos perdirbimo
 gamykla yra tiesiogiai sujungti naftotiekiais – tai labai sumažina transporto
 išlaidas. Pavyzdžiui, vežimo į Korsiką išlaidos yra keturis–penkis
 kartus didesnės negu vamzdynų transporto tarp Havro ir Paryžiaus
 regiono išlaidos.
 (2)
 Dėl daug mažesnės dviejų
 sandėlių Korsikoje talpos (atitinkamai 16 000 m3
 ir 19 000 m3) reikia dažniau į juos pristatyti
 atsargas. Investicijos į patalpų priežiūrą ir jų
 atitiktį reikalavimams bei personalo išlaidos su saugyklų verslo
 apimtimi nesusijusios. Bendras kuro kiekis šiose saugyklose mažesnis negu
 400 000 m3 per metus, tai sudaro pusę vidutinio
 saugyklos žemyninėje dalyje kiekio. Taigi, vienam m3
 tenkančios saugojimo išlaidos Korsikoje yra didesnės.
 (3)
 Dėl mažesnio gyventojų skaičiaus[2],
 labai kalnuotos teritorijos (90 % kalnų) ir mažo kiekvienos
 degalinės parduodamo degalų kiekio, fiksuotas paskirstytojų
 išlaidas turi kompensuoti mažesnės pardavimo apimtys. Todėl
 paskirstymo sritys yra izoliuotos ir toli viena nuo kitos. Vienai degalinei
 tenkantis gyventojų skaičius yra 2 485, kai Prancūzijos
 teritorijoje vidutinis skaičius yra 5 768, o vienos degalinės
 pardavimo apimtis Korsikoje yra 2 278 m3, palyginti su
 4 149 m3 žemyninėje Prancūzijoje.
 Kaip nurodyta lentelėje,
 tarptautinės benzino kainos Korsikai ir žemyninei Prancūzijai yra
 tokios pačios – 64,82 EUR už 100 litrų. Žemyninėje
 Prancūzijoje ir Korsikoje bendrosios transporto išlaidos labai skiriasi,
 t. y. jos atitinkamai sudaro 7,77 EUR už 100 litrų ir
 23,28 EUR už 100 litrų. Nepaisant mažesnių mokesčių
 tarifų (energijos mokesčio ir PVM), galutinė bešvinio benzino
 kaina Korsikoje yra didesnė nei žemyninėje Prancūzijoje.
 Toliau pateikiamoje lentelėje nurodyta benzino ir dyzelino kainų
 struktūra 2012 m. rugpjūčio 10 d.
 Vidutinė kuro kaina EUR už 100 litrų || Žemyninė Prancūzija benzinas || Korsika benzinas || Pietų Korsika benzinas
 Kaina, įskaitant mokesčius || 160,07 || 165,00 || 163,51
 PVM || 26,23 || 18,98 || 18,81
 Energijos mokestis || 61,25 || 57,92 || 57,92
 Bendroji transporto ir paskirstymo marža || 7,77 || 23,28 || 21,96
 Tarptautinės kainos (Korsikai taikoma hipotezė) || 64,82 || 64,82 || 64,82
 Šaltinis: www.prix- carburants.gouv.fr.
 Prancūzija taip pat nurodė, kad
 pagal specialią vyriausybės politiką numatyta Korsikos vystymui
 palanki priemonė, kuri grindžiama su izoliuotumu susijusiais sunkumais.
 Remiantis turimais statistiniais duomenimis, 2009 m. visos Korsikos
 bendrasis vidaus produktas vienam gyventojui buvo 23 800 EUR,
 t. y. daug mažesnis už tų metų 29 574 EUR
 nacionalinį vidurkį.
 Pasiūlymo srityje taikomos nuostatos
 2003 m. spalio 27 d. Tarybos
 direktyva 2003/96/EB, pakeičianti Bendrijos energetikos produktų ir
 elektros energijos mokesčių struktūrą.
 2011 m. sausio 18 d. Tarybos sprendimas
 2011/38/ES leisti Prancūzijai taikyti diferencijuotus variklinių
 transporto priemonių degalų apmokestinimo lygius pagal Direktyvos
 2003/96/EB 19 straipsnį. Naftos produktų vartojimo vidaus
 mokesčio (TIPP) tarifų nustatymas pagal regionus taikomas dyzelinui
 ir bešviniam benzinui, kurie naudojami kaip degalai. Tai dalis Prancūzijos
 valdžios institucijų vykdomos decentralizacijos politikos, nes taip
 Prancūzijos regionams, įskaitant Korsiką, suteikiama
 galimybė tikslinti degalams taikomus akcizo tarifus. Tokia
 decentralizacija yra vienas iš būdų didinti administracijos
 veiksmingumą, kuriant geresnės kokybės ir pigesnes
 viešąsias paslaugas. Ji taip pat yra subsidiarumo politikos, kuria
 remiantis daugelyje sričių tinkamu lygmeniu galima priimti sprendimus
 (žr. Sprendimo 2011/38/ES antrą konstatuojamąją dalį),
 dalis, taigi ja siekiama kitų tikslų, nei tų, kurių
 siekiama prašomu mokesčių sumažinimu. Leidimo galiojimas baigiasi
 2012 m. pabaigoje, tačiau Prancūzija paprašė jį
 pratęsti.
 Priemonės
 vertinimas pagal Direktyvos 2003/96/EB 19 straipsnį
 Konkrečios
 politikos aplinkybės
 Direktyvos 19 straipsnio 1 dalies pirmoje
 pastraipoje nustatyta:
 „Be ankstesniuose straipsniuose
 išdėstytų nuostatų, ypač 5, 15 ir 17 straipsniuose,
 Taryba, Komisijai pasiūlius, bet kuriai valstybei narei gali vieningai
 leisti toliau atleisti nuo mokesčių ar juos sumažinti remiantis
 konkrečios politikos sumetimais.“
 Mokesčių diferencijavimas sudaro
 vienodesnes sąlygas bešvinio benzino vartotojams Korsikoje ir
 žemyninėje šalies dalyje, nes taip iš dalies kompensuojamos papildomos
 išlaidos, kurias patiria vartotojai Korsikoje. Taigi siūloma priemonė
 atitinka tam tikrus regioninės ir sanglaudos politikos tikslus.
 Mokesčio sumažinimas nėra didesnis
 už papildomas transporto ir paskirstymo išlaidas, kurias patiria vartotojai
 Korsikoje. Bešvinio benzino kainos sumažinimas 10 EUR už 1 000 l
 yra daug mažesnis už atitinkamų galutinių kainų skirtumą.
 Sumažintas
 mokesčio tarifas bešvinio benzino suvartojimui, kuris šiuo metu taikomas
 Korsikoje (579,2 EUR už 1 000 l)[3], vis dar žymiai
 didesnis už ES minimalų tarifą, nustatytą Direktyvoje 2003/96/EB
 (359 EUR už 1 000 l).
 Derėjimas
 su kitomis Sąjungos politikos sritimis ir tikslais
 Komisija nagrinėja kiekvieną
 prašymą, atsižvelgdama į tinkamą vidaus rinkos veikimą,
 poreikį užtikrinti sąžiningą konkurenciją bei ES sveikatos,
 aplinkos, energetikos ir transporto politikos įgyvendinimą.
 Ši priemonė yra priimtina tinkamo vidaus
 rinkos veikimo ir būtinybės užtikrinti sąžiningą
 konkurenciją atžvilgiu. Ja tiesiog siekiama iš dalies kompensuoti
 papildomas išlaidas, susijusias su tuo, kad Korsika yra sala. Atsižvelgiant
 į tai, kad departamentai, kuriems ji taikoma, yra nutolę ir
 įsikūrę salose ir į tai, kad tarifo, – kuris, beje, yra
 labai didelis, palyginti su ES nustatyta minimalia suma, – sumažinimas yra
 nedidelis, nemanoma, kad dėl šios priemonės taikymo atsiras kuro
 vartojimo pokyčių dėl to, kad gali būti pritraukta
 vartotojų iš kitų regionų.
 Kadangi manoma, jog transportui taikoma
 mokesčio lengvata bus nedidelė, o bet kokiam galimam ribiniam
 poveikiui kompensuoti būtų galima taikyti kompensacinę
 politiką, priemonė nėra nesuderinama su Sąjungos sveikatos,
 aplinkos, energetikos ir transporto politika.
 Priemonės taikymo laikotarpis ir ES
 energijos apmokestinimo sistemos raida
 Direktyvos 2003/96/EB 19 straipsnio 2 dalyje
 šiai priemonės rūšiai nustatytas maksimalus šešerių metų
 laikotarpis, kuris gali būti atnaujintas. Komisija siūlo, kad
 būtų nustatytas maksimalus, t. y. šešerių metų,
 Direktyva 2003/96/EB leidžiamas taikymo laikotarpis, atsižvelgiant į tai,
 kad nėra jokio neigiamo dabartinio susitarimo dėl ES vidaus prekybos
 ir dėl bendro kuro apmokestinimo lygio Prancūzijoje poveikio.
 Siekdama užtikrinti teisinį tikrumą regione, Komisija siūlo šiuo
 metu suteikti tokį leidimą šešeriems metams, t. y. nuo
 2013 m. sausio 1 d. iki 2018 m. gruodžio 31 d.
 Vis dėlto, siekiant užtikrinti, kad
 nebūtų pakenkta būsimai esamos teisinės sistemos raidai,
 tikslinga numatyti, kad jeigu Taryba, veikdama pagal Sutarties 113 straipsnio
 nuostatas, įvestų pakeistą bendrąją energetikos
 produktų apmokestinimo sistemą, prie kurios šis leidimas
 nebūtų priderintas, šio sprendimo galiojimas baigtųsi tą
 dieną, kurią pradedamos taikyti tos pakeistos taisyklės.
 Jeigu Taryba priimtų tokią
 naują sistemą ir jeigu Komisija manytų, kad šiame sprendime
 siūlomas leidimas vis dar yra reikalingas, ji konstruktyviai ir laiku
 išnagrinėtų bet kokį Prancūzijos prašymą dėl
 panašaus prie tos naujos sistemos pritaikyto leidimo, siekdama užtikrinti šio
 pasiūlymo tęstinumą.
 Valstybės
 pagalbos taisyklės
 Priemonė gali būti valstybės
 pagalba pagal SESV 107 straipsnio 1 dalį. Kadangi sumažinti
 tarifai yra didesni už minimalius ES tarifus, priemonei būtų taikomas
 Reglamento 800/2008/EB[4] (Bendrojo bendrosios
 išimties reglamento) 25 straipsnis ir ji būtų laikoma suderinama
 su vidaus rinka. Vis dėlto Bendrojo bendrosios išimties reglamento
 galiojimo laikotarpis baigiasi 2013 m. gruodžio 31 d.; jeigu Komisija
 nebūtų priėmusi naujo reglamento, panašaus į
 Bendrąjį bendrosios išimties reglamentą, arba jeigu tokiame
 naujame reglamente nebūtų taisyklės, panašios į
 išdėstytą 25 straipsnyje, apie bet kokią su priemone
 susijusią pagalbą Komisijai reikėtų pranešti pagal valstybės
 pagalbos taisykles.
 Šis sprendimas neturi poveikio taikomoms
 valstybės pagalbos taisyklėms tuo laikotarpiu, kurį apima
 leidžianti nukrypti nuostata.
 2. KONSULTACIJŲ SU SUINTERESUOTOSIOMIS
 ŠALIMIS IR POVEIKIO VERTINIMO REZULTATAI
 Konsultacijos su suinteresuotosiomis
 šalimis
 Pasiūlymas susijęs su mokesčio
 sumažinimu, kuris skirtas tik Prancūzijai.
 Tiriamųjų duomenų rinkimas
 ir naudojimas
 Nepriklausomo tyrimo neprireikė.
 Poveikio vertinimas
 Poveikio vertinimas nebuvo atliktas.
 Siūlomų priemonių santrauka
 Komisija siūlo leisti taikyti 10 EUR
 už 1 000 l mokesčio sumažinimą iki 2018 m. gruodžio
 31 d., taip suteikiant galimybę Prancūzijai taikyti
 sumažintą mokesčio tarifą kaip degalai naudojamam bešviniam
 benzinui, kuris suvartojamas Korsikos departamentuose.
 Teisinis pagrindas
 Tarybos direktyvos 2003/96/EB 19 straipsnis.
 Subsidiarumo principas
 Netiesioginių mokesčių sritis,
 kuriai taikomas SESV 113 straipsnis, iš esmės nepriklauso išimtinei
 ES kompetencijai, kaip apibrėžta Sutarties 3 straipsnyje.
 Tačiau valstybių narių
 kompetencija šioje srityje griežtai ribojama ir apibrėžiama
 nacionalinių teisės aktų derinimo priemonėms, kurias Taryba
 jau yra priėmusi.
 Todėl pagal Direktyvos 2003/96/EB 19
 straipsnį tik Taryba gali leisti valstybei narei taikyti papildomą
 atleidimą ar sumažinimą, kaip numatyta toje nuostatoje. Pačios
 valstybės narės be Tarybos to padaryti negali.
 Taigi, pasiūlymas atitinka subsidiarumo
 principą.
 Proporcingumo principas
 Pasiūlymas atitinka proporcingumo
 principą. Bešvinio benzino kainos sumažinimas 0,01 EUR už litrą
 yra žymiai mažesnis už patiriamas papildomas išlaidas (0,10 EUR už
 litrą).
 Pasirinkta priemonė
 Siūloma priemonė: Tarybos
 sprendimas.
 Direktyvos 2003/96 19 straipsnyje numatyta tik
 šios rūšies priemonė.
 3. POVEIKIS BIUDŽETUI
 Priemonė nesukuria finansinės ir
 administracinės naštos Sąjungai, todėl pasiūlymas neturi
 poveikio Sąjungos biudžetui.
 4. NEPRIVALOMI ELEMENTAI
 Nėra.
 2013/0006 (NLE)
 Pasiūlymas
 TARYBOS SPRENDIMAS
 kuriuo, remiantis Direktyvos 2003/96/EB 19
 straipsniu, Prancūzijai leidžiama taikyti sumažintą mokesčio
 tarifą bešviniam benzinui, kuris naudojamas kaip degalai ir suvartojamas
 Korsikos departamentuose
 EUROPOS SĄJUNGOS TARYBA,
 atsižvelgdama į Sutartį dėl
 Europos Sąjungos veikimo,
 atsižvelgdama į 2003 m. spalio
 27 d. Tarybos direktyvą 2003/96/EB, pakeičiančią
 Bendrijos energetikos produktų ir elektros energijos mokesčių
 struktūrą[5], ypač į jos
 19 straipsnio 1 dalį,
 atsižvelgdama į Europos Komisijos
 pasiūlymą,
 kadangi:
 (1) Tarybos sprendimu 2007/880/EB[6],
 remiantis Direktyvos 2003/96/EB 19 straipsniu, Prancūzijai leista
 taikyti sumažintą mokesčio tarifą bešviniam benzinui, kuris
 naudojamas kaip degalai ir suvartojamas Korsikos departamentuose;
 (2) 2012 m. kovo 12 d.
 raštu Prancūzija paprašė leisti taikyti sumažintą energijos
 mokesčio tarifą bešviniam benzinui, kuris naudojamas kaip degalai,
 tokiu būdu išplečiant praktiką, vykdomą pagal
 Sprendimą 2007/880/EB. Sumažinimo suma – 1 EUR už hektolitrą.
 Prašoma, kad leidimas galiotų nuo 2013 m. sausio 1 d. iki
 2018 m. gruodžio 31 d. Korsikoje pristatant bešvinį benziną
 į degalinę patiriamos daug didesnės išlaidos nei žemyninėje
 Prancūzijoje, o galutinės kainos yra 0,10 EUR už litrą
 didesnės nei žemyne;
 (3) sumažinus mokestį už
 bešvinį benziną, kurį vartotojai moka Korsikoje, būtų
 sudarytos vienodesnės sąlygos šiems ir žemyninėje šalies dalyje
 gyvenantiems vartotojams. Dėl to ši priemonė atitinka regioninės
 ir sanglaudos politikos tikslus;
 (4) mokesčio sumažinimas
 nėra didesnis nei būtina, siekiant atsižvelgti į papildomas
 transporto ir paskirstymo išlaidas, kurias vartotojai patiria Korsikoje;
 (5) galutinis mokesčio
 tarifas atitinka Direktyvoje 2003/96/EB nustatytus minimalius tarifus – šiuo
 metu jis yra 359 EUR už 1 000 l (arba 35,90 EUR už
 hektolitrą). Taip yra net jei atsižvelgiama į leidimą,
 panašų į tą, kuris suteiktas 2011 m. sausio 18 d. Tarybos
 įgyvendinimo sprendimu leisti Prancūzijai taikyti diferencijuotus
 variklinių transporto priemonių degalų apmokestinimo lygius
 pagal Direktyvos 2003/96/EB 19 straipsnį[7],
 nuo 2013 m. sausio 1 d., jeigu tokio sprendimo poveikis suderinamas
 su šio sprendimo poveikiu;
 (6) atsižvelgiant į tai, kad
 departamentai, kuriems tai taikoma, yra nutolę ir įsikūrę
 salose ir į tai, kad tarifo, – kuris, beje, yra labai didelis, lyginant su
 ES nustatyta minimalia suma, – sumažinimas yra nedidelis, prašomos
 priemonės taikymas nelems jokio jokių pokyčių,
 susijusių būtent su degalų tiekimu;
 (7) todėl priemonė yra
 priimtina tinkamo vidaus rinkos veikimo ir būtinybės užtikrinti
 sąžiningą konkurenciją požiūriu ir nėra nesuderinama
 su Sąjungos sveikatos, aplinkos, energetikos ir transporto politika;
 (8) todėl Prancūzijai
 reikia leisti pagal Direktyvos 2003/96/EB 19 straipsnio 2 dalį
 iki 2018 m. gruodžio 31 d. taikyti sumažintą mokesčio
 tarifą bešviniam benzinui, kuris naudojamas kaip degalai ir suvartojamas
 Korsikoje;
 (9) remiantis Direktyvos
 2003/96/EB 19 straipsnio 2 dalimi, kiekvieno pagal tą straipsnį
 suteikiamo leidimo galiojimo laikotarpis turi būti griežtai apribotas;
 (10) siekiant susijusiems regionams
 suteikti pakankamą tikrumą, leidimas turėtų būti
 suteikiamas šešerių metų laikotarpiui. Vis dėlto, siekiant
 užtikrinti, kad nebūtų pakenkta būsimai esamos teisinės
 sistemos raidai, tikslinga numatyti, kad jeigu Taryba, veikdama Sutarties
 113 straipsnio pagrindu, įvestų pakeistą bendrąją
 energetikos produktų apmokestinimo sistemą, prie kurios šis leidimas
 nebūtų pritaikytas, šio sprendimo galiojimas baigtųsi tą
 dieną, kurią pradedamos taikyti šios pakeistos sistemos
 taisyklės;
 (11) reikėtų užtikrinti,
 kad Prancūzija, remdamasi Sprendimu 2007/880/EB, galėtų taikyti
 specialų šiame sprendime aptariamą sumažinimą nepertraukiamai
 pagal iki 2013 m. sausio 1 d. galiojusius teisės aktus.
 Todėl prašomą leidimą reikėtų suteikti nuo
 2013 m. sausio 1 d.;
 (12) šis sprendimas neturi poveikio
 Sąjungos taisyklių, susijusių su valstybės pagalba, taikymui,
 PRIĖMĖ ŠĮ
 SPRENDIMĄ:
 1 straipsnis
 Prancūzijai leidžiama taikyti
 sumažintą 1 EUR už hektolitrą neviršijantį mokesčio
 tarifą bešviniam benzinui, kuris naudojamas kaip degalai ir suvartojamas
 Korsikos departamentuose.
 Siekiant išvengti per didelės kompensacijos,
 sumažinimas negali būti didesnis už papildomas transporto, saugojimo ir
 paskirstymo išlaidas, palyginti su žemynine Prancūzijos dalimi.
 Sumažintas mokesčio tarifas turi atitikti
 Direktyvoje 2003/96/EB nustatytus įsipareigojimus, visų pirma 7 straipsnyje
 nurodytus minimalius tarifus.
 2 straipsnis
 Šis sprendimas taikomas nuo 2013 m.
 sausio 1 d. ir nustoja galioti 2018 m. gruodžio 31 d.
 Tačiau jeigu Taryba, veikdama Sutarties
 113 straipsnio pagrindu, įvestų pakeistą bendrąją
 energetikos produktų apmokestinimo sistemą, prie kurios šio sprendimo
 1 straipsniu suteiktas leidimas nebūtų pritaikytas, šio sprendimo
 galiojimas baigiasi tą dieną, kurią pradedamos taikyti tos
 pakeistos sistemos taisyklės.
 3 straipsnis
 Šis sprendimas skirtas Prancūzijos Respublikai.
 Priimta Briuselyje
 Tarybos
 vardu
 Pirmininkas
 ([1]) 2012 m.
 gegužės 22 d. degalinėje parduodamo bešvinio benzino (SSP 95)
 kaina Korsikoje buvo 1,66 EUR už litrą, palyginti su vidutine 1,56
 EUR kaina už litrą Prancūzijos teritorijoje.
 ([2]) Gyventojų
 skaičius Korsikoje yra 35/km2, palyginti su 94/km2
 žemyninėje Prancūzijoje.
 ([3]) Šiuo
 tarifu atsižvelgiama į sumažinimą, kurį Korsika taiko
 laikydamasi 2011 m. sausio 17 d. Tarybos sprendimo 2011/38/ES.
 ([4]) 2008 m.
 rugpjūčio 6 d. Komisijos reglamentas (EB) Nr. 800/2008/EB,
 skelbiantis tam tikrų rūšių pagalbą suderinama su
 bendrąja rinka taikant Sutarties 87 ir 88 straipsnius, OL L 214, 2008 8 9,
 p. 3.
 ([5]) OL L 283, 2003 10 31, p. 51.
 ([6]) OL L 346, 2007
 12 29, p. 15.
 ([7]) OL L 19, 2011 1 22, p. 13.


type: other

text:
Provoz na pozemních komunikacích: stanice technické kontroly | Sbírka rozhodnutí Nejvyššího správního soudu
 3727/2018
 Provoz na pozemních komunikacích: stanice technické kontroly
 k § 54 odst. 3 zákona č. 56/2001 Sb., o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích a o změně zákona č. 168/1999 Sb., o pojištění odpovědnosti za škodu způsobenou provozem vozidla a o změně některých souvisejících zákonů (zákon o pojištění odpovědnosti z provozu vozidla), ve znění zákona č. 307/1999 Sb., ve znění zákonů č. 478/2001 Sb., č. 320/2002 Sb., č. 103/2004 Sb., č. 239/2013 Sb. a č. 63/2017 Sb.
 I. Soulad záměru žadatele provozovat stanici technické kontroly se způsobem a rozsahem pokrytí správního obvodu činnostmi stanic technické kontroly ve smyslu § 54 odst. 3 zákona č. 56/2001 Sb., o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích, musí být posuzován na základě údajů o kapacitách oprávněně provozovaných stanic technické kontroly.
 II. Při stanovení teoretické kapacity stanic technické kontroly pro účely posouzení souladu záměru provozovat stanici technické kontroly se způsobem a rozsahem pokrytí správního obvodu činnostmi stanic technické kontroly (§ 54 odst. 3 zákona č. 56/2001 Sb., o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích) se vychází z údajů o stanicích technické kontroly, jejichž provozovatelé disponují platným povolením k jejich provozování; současně je v odůvodněných případech třeba zohlednit i ty stanice technické kontroly, které nejsou provozovány, přestože od vydání oprávnění k jejich provozování bez zjevného důvodu uplynula již nepřiměřeně dlouhá doba a lhůta k zahájení provozu stanice technické kontroly byla prodlužována.
 (Podle rozsudku Krajského soudu v Brně ze dne 11. 1. 2018, čj. 62 A 131/2016-51)
 Společnost s ručením omezeným CALAENO proti Ministerstvu dopravy o oprávnění k provozování stanice technické kontroly.
 Krajský úřad Jihomoravského kraje zamítl rozhodnutím ze dne 9. 2. 2015 žádost žalobkyně o udělení oprávnění k provozování stanice technické kontroly, neboť záměr žalobkyně nebyl v souladu se stanoveným způsobem a rozsahem pokrytí správního obvodu Brno-město činnostmi stanic technické kontroly pro osobní automobily.
 Proti rozhodnutí I. stupně podala žalobkyně odvolání, které žalovaný rozhodnutím ze dne 6. 6. 2016 zamítl.
 Žalobkyně tudíž podala žalobu u Krajského soudu v Brně, v níž namítala, že žalovaný pochybil mimo jiné tím, že nedisponoval informacemi, které byl povinen ze zákona shromažďovat správní orgán I. stupně. Proto žalovaný podle žalobkyně neměl potřebné údaje pro posouzení její žádosti – informace o počtu stanic technické kontroly s oprávněním a informace o počtu stanic technické kontroly, které dosud nezískaly osvědčení. Dále žalobkyně namítala, že žalovaný neměl informace o skutečné kapacitě stanic technické kontroly a o skutečném efektivním denním pracovním času, počtu produktivních dnů v roce a počtu kontrolních techniků na kontrolní lince ve vztahu k jednotlivým provozovatelům stanic technické kontroly.
 (...) Z rozhodnutí I. stupně krajskému soudu vyplývá, že žádosti žalobkyně nebylo vyhověno právě z důvodu rozporu jeho záměru provozovat stanici technické kontroly se způsobem a rozsahem pokrytí správního obvodu činnostmi stanic technické kontroly (§ 54 odst. 3 zákona o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích). (...)
 Správní orgán I. stupně posoudil způsob a rozsah pokrytí správního obvodu činnostmi stanic technické kontroly podle právní úpravy účinné ke dni podání žádosti (17. 12. 2014) i podle právní úpravy účinné ke dni vydání rozhodnutí I. stupně (rozhodnutí bylo vypraveno dne 10. 2. 2015). V nyní posuzované věci je podle krajského soudu rozhodný právní stav ke dni vydání rozhodnutí. V rozhodné právní úpravě (zákon o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích) byla s účinností od 1. 1. 2015 odstraněna věta druhá § 54 odst. 3, podle které na udělení oprávnění nevzniká právní nárok. Právní úprava účinná po 1. 1. 2015 byla pro žalobkyni podle krajského soudu jistě příznivější, neboť při splnění všech zákonných podmínek neměl (nemá) správní orgán možnost zamítnout žádost o udělení oprávnění k provozování stanice technické kontroly pouze na základě správního uvážení (krajský soud by to však nakonec výkladem dovozoval i ve vztahu k právní úpravě účinné před 1. 1. 2015, pro rozhodování v nyní posuzované věci to nicméně není podstatné). Pokud jde o otázku samotného způsobu a rozsahu pokrytí správního obvodu činnostmi stanic technické kontroly, jež byla pro zamítnutí žádosti žalobkyně podstatná, pak byla podle rozhodnutí I. stupně kapacitní potřeba technických prohlídek ve správním obvodu Brno-město překročena o více než 99 % [§ 16 odst. 2 písm. a) vyhlášky č. 302/2001 Sb., o technických prohlídkách a měření emisí vozidel (dále jen „prováděcí vyhláška“)] a rozdíl mezi kapacitní potřebou (100 081 technických prohlídek za rok) a součtem teoretických kapacit (190 000 technických prohlídek za rok) ve správním obvodu Brno-město byl menší než 60 % [§ 16 odst. 2 písm. b) prováděcí vyhlášky]. K porovnání provozních kapacit provozovaných technických stanic a teoretické kapacity nově uvažované stanice technické kontroly ve vztahu k součtu skutečně využitých kapacit provozovaných stanic technické kontroly v okresu [§ 16 odst. 2 písm. c) prováděcí vyhlášky] správní orgán I. stupně uvedl, že tento výpočet nebyl proveden z důvodu nadbytečnosti a neefektivnosti zjišťování provozních kapacit stanic technické kontroly.
 Krajskému soudu tedy z rozhodnutí I. stupně plyne, že správní orgán I. stupně při posuzování žádosti žalobkyně podle právní úpravy účinné ke dni vydání rozhodnutí nezjišťoval provozní a skutečně využité kapacity provozovaných stanic technické kontroly. Podle správního orgánu I. stupně nebyly splněny podmínky pro vydání rozhodnutí o oprávnění k provozování stanice technické kontroly již ve vztahu ke kapacitní potřebě technických prohlídek příslušného druhu vozidel a teoretických kapacit stávajících stanic technické kontroly a teoretické kapacity nově uvažované stanice technické kontroly. Z rozhodnutí I. stupně dále krajskému soudu plyne, že správní orgán nedoplnil podklady pro vydání rozhodnutí o všechny podklady, které požadovala žalobkyně v podání ze dne 20. 1. 2015, neboť získání těchto podkladů by bylo „
 nadbytečné, neefektivní a pro výpočet neobjektivní z hlediska možnosti ‚
 ‘ využívání volných kapacit současně provozovaných STK pro OA ve správním obvodu Brno-město
 “. Podle krajského soudu tedy správní orgán I. stupně vcelku srozumitelně uvedl důvody, pro které návrhům žalobkyně na doplnění podkladů rozhodnutí nevyhověl. Správnost (zákonnost) tohoto postupu již souvisí s posouzením věci po stránce práva hmotného. (...)
 Správní orgán I. stupně i žalovaný vycházeli při úvahách o teoretické kapacitě stanic technické kontroly z údajů o stanicích technické kontroly dle registru stanic technické kontroly. Ze samotných podkladů k výpočtu pokrytí je patrné, že správní orgán I. stupně do výpočtu teoretické kapacity STK v území Brno-město zahrnul nejen stanice technické kontroly, které byly ke dni vydání rozhodnutí provozovány (37.10, 37.15, 37.22, 37.54, 37.56, 37.57, 37.61, 37.69, 37.70), nýbrž také ty stanice technické kontroly, jejichž provozovatelé sice získali povolení k jejich provozování, ale k samotnému zahájení činnosti stanic technické kontroly dosud nedošlo.
 Podle § 56 odst. 2 zákona o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích musí provozovatel stanice technické kontroly zahájit provoz stanice technické kontroly do 24 měsíců ode dne nabytí právní moci rozhodnutí o udělení oprávnění k provozování stanice technické kontroly. „
 Není-li provoz stanice technické kontroly v této lhůtě zahájen, pozbývá udělené oprávnění platnosti dnem následujícím po dni, ve kterém lhůta uplynula. Krajský úřad může na žádost držitele oprávnění lhůtu přiměřeně prodloužit, pokud hrozí, že ji nebude možné dodržet z důvodů, které držitel oprávnění nezpůsobil, nemohl předpokládat ani jim nemohl zabránit
 Teoreticky tedy může nastat situace, kdy na posuzovaném území budou do výpočtu teoretických kapacit zahrnuty všechny stanice technické kontroly, jejichž provozovatelé disponují povolením k jejich provozování, přestože ve skutečnosti bude provozovaných stanic technické kontroly podstatně méně. Právě uvedený důsledek může na jedné straně relativizovat správnost výpočtu teoretické kapacity na základě údajů o všech stanicích technické kontroly, jejichž provozovatelé disponují platným povolením k jejich provozování, byť by stanici technické kontroly neprovozovali, na straně druhé je však krajský soud názoru, že takový způsob výpočtu se jeví logickým proto, že vylučuje, aby povolení k provozování stanic technické kontroly bylo do doby, než všechny povolené stanice technické kontroly budou provozovány, vydáno tolik, že by výsledná kapacita všech nakonec provozovaných stanic technické kontroly výrazně přesahovala reálné potřeby. Tím by rozhodování o žádostech na základě posuzování souladu či rozporu záměru provozovat stanici technické kontroly se způsobem a rozsahem pokrytí správního obvodu činnostmi stanic technické kontroly mohlo zcela postrádat smyslu. Proto krajský soud považuje postup správního orgánu I. stupně i žalovaného, kteří vycházeli při úvahách o teoretické kapacitě stanic technické kontroly z údajů o stanicích technické kontroly, jejichž provozovatelé disponují platným povolením k jejich provozování, za zákonný.
 Zároveň je však namístě zohlednit i ty stanice technické kontroly, které ke dni vydání rozhodnutí I. stupně nebyly provozovány, přestože od vydání oprávnění k jejich provozování bez zjevného důvodu uplynula již nepřiměřeně dlouhá doba a lhůta k zahájení provozu stanice technické kontroly byla prodlužována. K této otázce krajský soud u jednání doplnil dokazování, jež bylo vedeno ve správním řízení, o seznam stanic technické kontroly s uděleným oprávněním ke dni vydání rozhodnutí I. stupně (9. 2. 2015), o seznam provozovaných stanic technické kontroly ke dni vydání rozhodnutí I. stupně (9. 2. 2015) a aktuální seznam provozovaných stanic technické kontroly s údaji o datu oddělení oprávnění a datu udělení osvědčení. Z toho krajskému soudu vyplynulo, že ke dni vydání rozhodnutí I. stupně (9. 2. 2015) jedinou stanicí technické kontroly v území Brno-město, která disponovala oprávněním k provozování (ze dne 26. 3. 2014), ale nebyla provozována, byla stanice technické kontroly 37.72. Ke dni vydání rozhodnutí I. stupně lhůta dle § 56 odst. 2 zákona o podmínkách provozu na pozemních komunikacích pro tuto stanici technické kontroly neuplynula. Tato stanice technické kontroly zahájila provoz (bylo jí vydáno osvědčení) až dne 29. 6. 2016. Ke dni vyhotovení napadeného rozhodnutí (6. 6. 2016) již tedy stanici technické kontroly 37.72 dvouletá lhůta dle § 56 odst. 2 zákona o podmínkách provozu na pozemních komunikacích uplynula a správní orgán I. stupně tuto lhůtu musel prodloužit.
 Při výpočtu teoretické kapacity stanic technické kontroly žalovaný ani správní orgán I. stupně nijak nezjišťovali, zda jsou provozovatelé stanic technické kontroly důvodně dlouhodobě nečinní, což by výpočet teoretické kapacity stanic technické kontroly na základě údajů o stanicích technické kontroly, jejichž provozovatelé disponují platným povolením k jejich provozování, mohlo zpochybňovat. Úvaha správního orgánu I. stupně i žalovaného v tomto směru sice zcela chybí, této úvahy však byl schopen krajský soud na základě doplněného dokazování v řízení před soudem. Je tedy namístě uzavřít, že nebyla zjištěna žádná mimořádná okolnost spočívající v dlouhodobé nečinnosti provozovatelů stanic technické kontroly mezi udělením oprávnění k provozování stanice technické kontroly a udělením osvědčení k provozování stanice technické kontroly, jež by mohla správnost způsobu výpočtu teoretické kapacity stanic technické kontroly na základě údajů o stanicích technické kontroly, jejichž provozovatelé disponují platným povolením k jejich provozování, k tíži žalobkyně (tedy k jeho újmě) zpochybňovat.
 Nadto, i kdyby do výpočtu teoretických kapacit stanic technické kontroly měly být započítány pouze ty stanice technické kontroly, které byly ke dni vydání rozhodnutí I. stupně provozovány, na správnosti závěrů správního orgánu I. stupně a žalovaného by to nic nezměnilo. Z podkladů k výpočtu pokrytí je totiž zřejmé, že součet teoretických kapacit stanic technické kontroly, které byly ke dni vydání rozhodnutí I. stupně - dle podkladů založených ve správním spise – provozovány, byl roven počtu 140 000 technických prohlídek za rok – 37.10 12 500 TPr/rok, 37.15 12 500 TPr/rok, 37.22 12 500 TPr/rok, 37.54 TPr/rok 37 500, 37.56 12 500 TPr/rok, 37.57 20 000 TPr/rok, 37.61 12 500 TPr/rok, 37.69 10 000 TPr/rok, 37.70 10 000 TPr/rok. Teoretická kapacita stanice technické kontroly 37.72, která nebyla ke dni vydání rozhodnutí I. stupně provozována, byla rovna počtu 50 000 TPr/rok. Hodnota kapacitní potřeby okresu Brno-město zjištěná správním orgánem I. stupně (100 081) by v takovém případě zůstala neměnná, neboť tato hodnota nebyla závislá na počtu provozovaných stanic technické kontroly (příloha 19 odst. 1 prováděcí vyhlášky). Součet (150 000 TPr/rok) teoretických kapacit provozovaných stanic technické kontroly (140 000 TPr/rok) a teoretické kapacity nově uvažované stanice technické kontroly (10 000 TPr/rok) by o 49,8 % přesahoval kapacitní potřeby okresu (100 081) ve smyslu § 16a odst. 2 písm. a) prováděcí vyhlášky. I po dosazení hodnoty teoretických kapacit provozovaných stanic technické kontroly by tedy byl překročen rozsah pokrytí správního obvodu činnostmi stanic technické kontroly, neboť součet teoretických kapacit provozovaných stanic technické kontroly včetně zamýšlené stanice technické kontroly může přesahovat kapacitní potřeby okresu nejvýše o 20 % kapacitní potřeby okresu. Obdobně i při zohlednění teoretických kapacit pouze provozovaných stanic technické kontroly tvořil rozdíl (-39 919) mezi kapacitní potřebou technických prohlídek příslušného druhu vozidel (100 081) a teoretickými kapacitami provozovaných stanic technické kontroly (140 000 TPr/rok) podle § 16a odst. 2 písm. b) prováděcí vyhlášky méně než 60 % (6 000) teoretické kapacity nově uvažované kontrolní linky stanice technické kontroly. Rozsah pokrytí správního obvodu činnostmi stanic technické kontroly by tak byl rovněž překročen.
 Potud tedy krajský soud považuje postup správního orgánu I. stupně a žalovaného, po doplnění úvah na základě nezjištění existence dlouhodobé nečinnosti provozovatelů stanic technické kontroly mezi udělením oprávnění k provozování stanice technické kontroly a udělením osvědčení k provozování stanice technické kontroly, za zákonný.
 Skutečnost, že způsob výpočtu překročení teoretických kapacit stanic technické kontroly byl zákonný (správný), však ještě k závěru, že napadené rozhodnutí obstojí, nepostačuje. Z jednotlivých podání žalobkyně učiněných v průběhu správního řízení je totiž patrné, že žalobkyně konzistentně zpochybňovala výchozí údaje o kapacitách stávajících stanic technické kontroly, totéž činila i v žalobě; na jednání před krajským soudem žalobkyně uvedla, že má
 o tom, že nebylo postupováno podle § 89 odst. 2 zákona o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích. Podle žalobkyně tedy správní orgán I. stupně ani žalovaný nerozhodovali na základě dostatečně zjištěného skutkového stavu ohledně „
 “ údajů týkajících se provozovaných stanic technické kontroly, to žalobkyně namítala již v průběhu správního řízení před správním orgánem I. stupně i žalovaným, jak je patrné z odvolání ze dne 22. 2. 2015 v části 03.03., 03.04. a 03.05. či již z návrhu na doplnění podkladů pro vydání rozhodnutí ze dne 9. 2. 2015.
 Krajský soud se proto musel zabývat otázkou navazující na posouzení způsobu výpočtu teoretických kapacit stanic technické kontroly, a sice zda žalovaný a správní orgán I. stupně vycházeli ze správných (a správním spisem řádně doložených) údajů o počtu provozovaných stanic technické kontroly.
 Podle § 89 odst. 2 zákona o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích „[p]
 rovozovatel stanice technické kontroly a provozovatel stanice měření emisí, kteří provozují stanici technické kontroly nebo stanici měření emisí na základě platného oprávnění vydaného podle právního předpisu platného před účinností tohoto zákona, jsou povinni nejpozději do jednoho roku ode dne účinnosti tohoto zákona sdělit příslušnému okresnímu úřadu údaje a doložit doklady vyžadované pro udělení oprávnění k provozování stanice technické kontroly nebo stanice měření emisí. Nesplní-li provozovatel tuto povinnost, pozbude dosavadní oprávnění platnosti uplynutím posledního dne lhůty stanovené pro sdělení údajů a doložení dokladů. Nesplní-li provozovatel na základě sdělených údajů a předložených dokladů podmínky stanovené tímto zákonem pro udělení oprávnění k provozování stanice technické kontroly nebo stanice měření emisí, zahájí okresní úřad neprodleně řízení o odnětí oprávnění k provozování stanice technické kontroly nebo stanice měření emisí
 .“ Zákon o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích nabyl účinnosti dne 1. 7. 2001. Podle § 80 odst. 2 písm. n) zákona o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích vede registr stanic technické kontroly Ministerstvo dopravy, byť o udělení, změně a odnětí oprávnění k provozování stanice technické kontroly dle § 80 odst. 3 písm. a) zákona o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích s účinností od 1. 5. 2004 rozhoduje krajský úřad. Do 31. 12. 2002 to byl okresní úřad a do 30. 4. 2004 obec s rozšířenou působností.
 Po uplynutí jednoroční lhůty ode dne nabytí účinnosti zákona o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích tedy mohla ve vztahu k tehdy provozovaným stanicím technické kontroly nastat situace, kdy provozovatel stanice technické kontroly nesdělil příslušnému okresnímu úřadu údaje a nedoložil doklady vyžadované pro udělení oprávnění k provozování stanice technické kontroly (tedy nevyvinul ve vztahu k příslušnému správnímu orgánu alespoň minimální procesní aktivitu předpokládanou § 89 odst. 2 zákona o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích). V takovém případě po uplynutí jednoroční lhůty provozovatel pozbyl oprávnění k provozování stanice technické kontroly.
 Za situace, kdy je zákonem limitován počet stanic technické kontroly a z provedeného dokazování před krajským soudem je patrné, že k „
 obměně
 “ stanic technické kontroly téměř nedochází, se krajskému soudu jeví požadavek žalobkyně na založení podkladů prokazujících splnění podmínek dle § 89 odst. 2 zákona o podmínkách provozu na pozemních komunikacích jako legitimní. Nebylo-li by totiž prokázáno, že „
 “ údaje týkající se provozovaných stanic technické kontroly zahrnují pouze takové stanice technické kontroly, jejichž provozovatelé nepozbyli oprávnění k provozování stanice technické kontroly (§ 89 odst. 2 zákona o podmínkách provozu na pozemních komunikacích), nemohly by takové „
 “ údaje obstát.
 Krajský soud přitom právě skutečnost, že „
 “ údaje týkající se provozovaných stanic technické kontroly zahrnují pouze takové stanice technické kontroly, jejichž provozovatelé nepozbyli oprávnění k provozování stanice technické kontroly, za prokázanou (obsahem správního spisu doloženou) nepokládá. Jestliže správní orgán I. stupně a žalovaný vycházeli při svém rozhodování pouze z formálně vedené evidence stanic technické kontroly bez toho, že by z jakéhokoli podkladu rozhodnutí plynulo, že kdykoli v minulosti proběhla kontrola, zda oprávnění k provozování stanic technické kontroly provozovaných před nabytím účinnosti zákona o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích (z provedeného dokazování plyne, že se jedná o stanice technické kontroly 37.10, 37.15 a 37.16, jimž bylo oprávnění uděleno dne 21. 6. 1996, dne 19. 2. 1996 a dne 17. 7. 1996) nezanikla podle § 89 odst. 2 zákona o podmínkách provozu na pozemních komunikacích, přestože se žalobkyně konzistentně domáhala založení dokladů prokazujících právě splnění povinností dle § 89 odst. 2 zákona o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích, pak podle krajského soudu nelze mít za to, že správní rozhodnutí I. stupně i žalovaného vychází ze spolehlivě zjištěného skutkového stavu ohledně „
 “ údajů týkajících se kapacit (oprávněně) provozovaných stanic technické kontroly.
 Tento nedostatek, jenž se reálně může týkat tří stanic technické kontroly (37.10, 37.15 a 37.16) z aktuálně dvanácti provozovaných (nepočítá-li krajský soud jednu neveřejnou policejní 97.01), nelze pokládat za marginálii, jež by „
 “ údaje, a tím i konečný výsledek kapacit (oprávněně) provozovaných stanic technické kontroly, nemohla nikterak ovlivnit. Krajský soud tu totiž nutně musí vycházet z toho, že podle článku 26 Listiny základních práv a svobod má každý právo svobodně podnikat a provozovat jinou hospodářskou činnost. Výkon určitých povolání nebo činností může být zákonem omezen. Zákonná regulace počtu stanic technické kontroly nepochybně představuje výrazné omezení práva podnikat. Pak je podle krajského soudu namístě, aby správní orgány řádně vedly evidenci provozovaných stanic technické kontroly, mimo jiné evidovaly doklady o splnění povinností dle přechodných ustanovení zákona o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích, a měly tak najisto postaveno, že stávající stanice technické kontroly, jež naplňují kapacitu, vykonávají svoji činnost oprávněně, a omezení práva podnikat v oblasti provozování stanic technické kontroly opíraly o dostatečné a věrohodné údaje založené na kapacitě výlučně oprávněně provozovaných stanic technické kontroly.
 Správním spisem neprochází žádný podklad, který by prokazoval splnění povinností provozovatelů stanic technické kontroly provozovaných (s udělením oprávnění) před nabytím účinnosti zákona o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích ve smyslu jeho přechodných ustanovení (§ 89 odst. 2). Ani žalovaný v řízení před krajským soudem nic v tomto směru nebyl schopen doložit. Pak podle krajského soudu nelze mít postaveno najisto, že počty stanic technické kontroly (a navazující údaje o jejich teoretických kapacitách), ze kterých vycházel žalovaný i správní orgán I. stupně, odpovídají skutečnosti, neboť u tří stanic technické kontroly mohlo dojít k zániku oprávnění k jejich provozování dle § 89 odst. 2 zákona o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích.
 Krajský soud tedy dává z právě uvedeného důvodu žalobkyni za pravdu, že žalovaný vycházel z údajů o počtu provozovaných stanic technické kontroly, které nemají oporu ve správním spisu. Žaloba je tedy důvodná a krajský soud napadené rozhodnutí i přes doplnění dokazování u jednání soudu podle § 78 odst. 1 s. ř. s. zrušil a podle § 78 odst. 4 s. ř. s. věc vrátil žalovanému k dalšímu řízení.
 V dalším řízení bude na žalovaném, aby podklad svého rozhodnutí doplnil o podklady prokazující splnění povinností dotčenými provozovateli stanic technické kontroly dle § 89 odst. 2 zákona o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích, a aby tak při rozhodování o žádosti žalobkyně vycházel z kapacitních údajů týkajících se oprávněně provozovaných stanic technické kontroly. Teprve pak bude možno učinit si úsudek o souladu či rozporu záměru žalobkyně provozovat stanici technické kontroly se způsobem a rozsahem pokrytí správního obvodu činnostmi stanic technické kontroly (§ 54 odst. 3 zákona o podmínkách provozu vozidel na pozemních komunikacích). Osud rozhodnutí I. stupně závisí na úvahách žalovaného.


type: wikipedia

text:
Zinātniskā fantastika ir literatūras (pamatā prozas) un kino tematisks paveids, kam raksturīga lielākā vai mazākā mērā fantastiska darbības norises vide vai laiks, vai procesi un tehnoloģijas, vai varoņi un būtnes (citas planētas, pasaule pēc kodolkara, starpzvaigžņu ceļojumi, teleportācija, citplanētieši, ceļošana laikā u.tml.), bet atšķirībā no, piemēram, fantāzijas literatūras zinātniskajā fantastikā neparastais nav pārdabiska rakstura un darba ietvaros tiek pamatots zinātniski vai vismaz tiek uzskatīts par zinātniski pamatojamu. Jāatzīmē gan, ka gandrīz vienmēr šis zinātniskais pamatojums ir vairāk vai mazāk hipotētisks, spekulatīvs un ne vienmēr ir tiešām zinātniski precīzs.
 Lielākajai daļai zinātniskās fantastikas darbu galvenā ir izklaides funkcija, tāpēc bieži vien zinātniskās fantastikas literatūra tiek uzskatīta par masu literatūru, filmas — par maznozīmīgām un mazvērtīgām, taču ir arī daudzi zinātniskās fantastikas darbi, kas atzīstami par mākslinieciski augstvērtīgiem, piemēram, Oldesa Hakslija romāns "Brīnišķīgā jaunā pasaule", režisora Stenlija Kubrika filma "2001: Kosmosa odiseja" un citi.
 Daudzi zinātniskās fantastikas darbi ir savā ziņā pētnieciska vai pat brīdinoša rakstura. Tā, piemēram, tajos var tikt aplūkota zinātnes un tehnoloģiju attīstības ietekme uz cilvēci vai indivīdu, sekas saskarsmei ar ārpuszemes civilizācijām, pārapdzīvotības problēma, totalitāru režīmu izveidošanās nākotnē (skat. arī rakstu Antiutopija) u.tml.
 Pasaulē 20. gs. dominē angļu valodā rakstītā zinātniskā fantastika, lai gan tā visai spēcīgi attīstīta arī ārpus ASV un Lielbritānijas, piemēram, Polijā, Japānā, Krievijā un citur. Starptautisku atpazīstamību ieguvuši visai maz rakstnieku, kas neraksta angļu valodā; var minēt tādus autorus kā poliski rakstošo Staņislavu Lemu, krieviski rakstošos Arkādiju un Borisu Strugackus, francūzi Fransisu Karsaku (viņa darbi gan nav tulkoti angļu valodā), vācieti Herbertu V. Franki.
 Precīzā zinātniskā fantastika un vieglā zinātniskā fantastika
 Zinātniskās fantastikas attīstības gaitā izveidojušies apzīmējumi "precīzā zinātniskā fantastika" (angļu hard science fiction) un "vieglā zinātniskā fantastika" (soft science fiction). Precīzā zinātniskā fantastika īpašu uzmanību pievērš tieši zinātniskajai precizitātei, zinātniskajiem atklājumiem, to pavērtajām iespējām u.tml. Savukārt vieglajā zinātniskajā fantastikā lielāka vērība tiek pievērsta teksta literārajām īpašībām — sižetam, stilam, tēliem utt. Saprotams gan, ka novilkt precīzu robežu starp precīzo un vieglo zinātnisko fantastiku nav iespējams, un daudzi autori raksta gan precīzās, gan vieglās zinātniskās fantastikas darbus.
 Pazīstami precīzās zinātniskās fantastikas autori ir, piemēram, Aizeks Azimovs, Arturs Klārks, Hals Klements, Vernors Vindžs, vieglās — Rejs Bredberijs, Ursula Le Gvina.
 Vēsture
 Zinātniskās fantastikas priekšteči un pirmsākumi
 Satīriķis Lukiāns 165.g. uzrakstīja darbu Vera Historia, kurā viesulis aiznes kādu kuģi uz Mēnesi. Ceļinieki atklāj, ka Mēness karalis grasās karot ar Saules imperatoru par tiesībām kolonizēt Venēru. Vera Historia var tikt uzskatīts par pirmo zinātniskās fantastikas darbu.
 Runājot par zinātniskās fantastikas veidošanos un attīstību, bieži vien min arī dažādu autoru utopijas, piemēram, Tomasa Mora "Utopiju" (1516), Frānsisa Bēkona "Jauno Atlantīdu" (1629), Tomazo Kampanellas "Saules pilsētu" (1623) u.c. Šie darbi, protams, ir atstājuši zināmu ietekmi uz zinātniskās fantastikas attīstību, taču par zinātniskās fantastikas darbiem uzskatāmi īsti nebūtu: tie nav daiļliteratūras darbi.
 Tāpat arī Voltēra "Mikromegs" (1752) bieži tiek dēvēts par zinātniskās fantastikas darbu, taču, ņemot vērā, ka tā ir izteikti satīriska alegorija, šāds uzskats var tikt arī apstrīdēts.
 Dāņu rakstnieka Ludviga Holberga darbā "Nila Klima ceļojums pazemē" (Nicolai Klimii iter subterraneum 1741. g. latīņu valodā, Niels Klims underjordiske Rejse 1742. g. dāņu valodā) darbība notiek pazemē, savukārt Eberharda Kristiana Kindermana Die geschwinde Reise auf dem Luft-Schiff nach der Oberen Welt, welche jüngsthin fünf Personen angestellet — uz Marsa.
 Modernā zinātniskā fantastika
 Aizsākumi
 Modernās zinātniskās fantastikas aizsākumi meklējami 19.gs., kad tapa tādi darbi kā, piemēram, Mērijas Šellijas gotiskais romāns "Frankenšteins jeb Modernais Prometejs" (Frankenstein, or the Modern Prometheus, 1818), postapokaliptiskais darbs "Pēdējais cilvēks" (The Last Man, 1826), Roberta Luisa Stīvensona "Savādais notikums ar doktoru Džekilu un misteru Haidu" (The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde, 1886).
 Zinātniskās fantastikas iezīmes atrodams arī dažos Nataniela Hautorna, Fica Džeimsa O'Braiena, Edgara Alana Po un citu autoru darbos.
 Žils Verns un Herberts Velss
 19. gs. otrajā pusē sāka publicēties arī viens no diviem nozīmīgākajiem modernās fantastikas priekštečiem francūzis Žils Verns, kura lielā mērā romantisma tradīcijās balstītie darbi visai drīz ieguva ļoti lielu popularitāti. Kā pazīstamākie Verna zinātniskās fantastikas darbi jāmin romāni "Ceļojums uz Zemes centru" (Voyage au centre de la Terre, 1864), "No Zemes uz Mēnesi" (De la terre à la lune, 1865), "Begumas pieci simti miljonu" (Les Cinq cents millions de la Bégum, 1879). Verna darbi ietekmējuši daudzus 20. gs. autorus; daudzi viņa darbi vairākkārt ekranizēti.
 Otrs modernās fantastikas priekštecis bija angļu rakstnieks Herberts Velss, kurš savu literāro darbību uzsāka 19. gs. 80. gadu beigās, izvērsa 90. gados un turpināja 20. gadsimtā. Ja Verna darbi lielā mērā ir izklaidējoši un romantiski (lai gan — tajā pašā laikā arī zinātni popularizējoši), tad Velsa darbos būtiska ir sabiedrības kritika un politiskas tēmas (Velss bija sociālists). Velsa pazīstamākie zinātniskās fantastikas darbi ir "Laika mašīna" (The Time Machine: An Invention, 1895), "Doktora Moro sala" (The Island of Doctor Moreau, 1896), "Neredzamais cilvēks" (The Invisible Man: A Grotesque Romance, 1897), "Pasauļu karš" (The War of the Worlds, 1898), "Pirmie cilvēki uz Mēness" (The First Men in the Moon, 1901) un daudzi citi.
 20. gadsimta pirmā puse
 20. gs. pirmajā pusē Lielbritānijā darbojās tādi pazīstami zinātniskās fantastikas rakstnieki kā Olafs Stepldons, romānu "Pēdējie un pirmie cilvēki" (Last and First Men 1930), "Savādais Džons" (Odd John, 1935), "Zvaigžņu radītājs" (Star Maker, 1937), "Sīriuss" (Sirius, 1940) autors, un Arturs Konans Doils, romānu "Zudusī pasaule" (The Lost World, 1912), "Indīgā josla" (The Poison Belt, 1913), "Marakota bezdibenis" (The Maracot Deep, 1929) autors.
 Liela nozīme zinātniskās fantastikas attīstībā un tās popularitātes veicināšanā bija ASV 20. gs. pirmajā pusē daudz lasītajiem lubu žurnāliem. 1926. gadā rakstnieks un izdevējs Hugo Gernsbeks izveidoja žurnālu Amazing Stories, kas pilnībā bija veltīts zinātniskajai fantastikai. Šādi žurnāli pirms tam bija izdoti jau Zviedrijā un Vācijā, taču angļu valodā publicētajam Amazing Stories bija iespējas iegūt daudz plašāku lasītāju loku. Žurnālā tika publicēti gan tiešām zinātniski ļoti precīzi darbi (viens no Gernsbeka mērķiem bija lasītāju izglītošana), gan arī tādi, kam ar zinātni bija visai netiešs sakars. Gernsbeks lielākoties pārpublicēja klasiķu — Verna, Velsa, Po — darbus.
 Drīz vien parādījās arī citi zinātniskās fantastikas žurnāli, piemēram, Astounding Stories un Science Wonder Stories (to 1929. g. izveidoja Hugo Gernbeks, kad bija zaudējis tiesības izdot Amazing Stories). Kopš 1923. gada pastāvēja arī žurnāls Weird Stories, kur gan pamatā tika publicēti fantāzijas un šausmu literatūras darbi.
 Dažādi zinātniskās fantastikas elementi atrodami čehu rakstnieka Karela Čapeka darbos (no viņa lugas "R.U.R." pasaulē izplatījies jēdziens robots).
 20. gs. pirmajā pusē zinātniskā fantastika sāka attīstīties arī Krievijā (dažas zinātniskās fantastikas iezīmes gan vērojamas arī vairāku 19. gs. autoru darbos). Viens no tās aizsācējiem Krievijā bija ģeologs Vladimirs Obručevs, darbu "Plutonija" (Плутония, sarakstīts 1915. g., publicēts 1924), "Saņņikova zeme" (Земля Санникова, sarakstīta 1924. g., publicēta 1926. g.) autors. Iespējams, spilgtākais šā laika krievu zinātniskās fantastikas autors ir Aleksandrs Beļajevs, kura zināmākie darbi ir "Profesora Dovela galva" (Голова профессора Доуэля, 1925), "Cilvēks amfībija" (Человек-амфибия, 1928), "Zvaigzne KEC" (Звезда КЭЦ, 1936). Vēl jāmin arī Aleksejs Tolstojs, viņa pazīstamākie darbi ir romāni "Aelita" (Аэлита, 1923), "Inženiera Garina hiperboloīds" (Гиперболоид инженера Гарина, 1927). Zinātnisko fantastiku rakstīja arī Aleksandrs Bogdanovs, šajā laikā debitēja Aleksandrs Kazancevs. Par zinātniskās fantastikas darbiem var uzskatīt arī Mihaila Bulgakova garos stāstus "Suņa sirds" (Собачье сердце, 1925) un "Liktenīgās olas" (Роковые яйца, 1924), kas gan abi lielā mērā ir alegoriska rakstura.
 Šajā laikā uzrakstīts arī pirmais latviešu zinātniskās fantastikas romāns — Skuju Frīža (īstajā vārdā Gotfrīds Mīlbergs) "Sidrabota saule lec..." (pirmoreiz publicēts žurnālā "Aizsargs" 1923.-1924. g.).
 20. gs. pirmajā pusē tapuši arī vienas no nozīmīgākajām antiutopijām. 1924. g. tika publicēts Jevgeņija Zamjatina romāns "Mēs", 1932. g. — Oldesa Hakslija "Brīnišķīgā jaunā pasaule". Zamjatina darbs stipri ietekmējis Džordžu Orvelu un viņa 1949. g. publicēto romānu "1984".
 Savukārt zinātniskās fantastikas kino stipri ietekmēja austriešu režisora Frica Langa iespaidīgā mēmā filma "Metropole" (1927). Tajā pirmo reizi kino vēsturē bija redzams robots. Filmas estētika lielā mērā noteica turpmāko zinātniskās fantastikas kino attīstību.
 Zelta laikmets (ASV)
 20. gs. 40. un 50. gadus ASV bieži vien uzskata par zinātniskās fantastikas zelta laikmetu. Liela nozīme bija Džona V. Kempbela kopš 1937. g. rediģētajam žurnālam Astounding Science-Fiction (kādreizējam Astounding Stories), kurā tika publicēti tādu zinātniskās fantastikas klasiķu kā Aizeka Azimova, Artura Klārka, Roberta Hainlaina darbi. Šajā laikā zinātniskā fantastika beidzot ieguva vairāk cienījamākas literatūras statusu un pacēlās virs lubu literatūras līmeņa: Kempbels no autoriem pieprasīja augstu darbu literāro kvalitāti, un viņa ietekme uz rakstniekiem, kas publicēja savus darbus viņa vadītajā žurnālā, bija ļoti liela.
 Zinātniskās fantastikas zelta laikmetā savu literāro darbību uzsāka un attīstīja tādi slaveni autori kā, piemēram, Pols Andersons, Alfreds Besters, Rejs Bredberijs, Arturs Klārks, L. Spregs de Kamps, Filips Diks, Gordons Diksons, Frics Leibers, Frederiks Pols, Eriks Rasels, Roberts Silverbergs, Klifords Saimaks, Roberts Šeklijs, Alfreds Vanvogts, Džeks Venss un citi (skat. rakstu Zinātniskās fantastikas zelta laikmets).
 Šajā periodā uzplauka arī zinātniskās fantastikas kino: literatūras attīstība deva jaunu vielu scenārijiem, daudz bija panākts speciālo efektu jomā, turklāt pastāvēja arī liels publikas pieprasījums pēc šāda kino. Šajā laikā tapa tādas zinātniskās fantastikas filmas kā, piemēram, Destination Moon (1950, pēc Hainlaina romāna, viņam pašam piedaloties scenārija veidošanā), Them! (1954), Invasion of the Body Snatchers (1956), Forbidden Planet (1956) un daudzas citas.
 50. gadu nogalē daudzi autori, tiecoties pēc radošās brīvības, sāka aktīvi publicēties arī citos žurnālos, piemēram, The Magazine of Fantasy and Science Fiction, If, Amazing Stories, Galaxy. Zinātniskās fantastikas literatūra piedzīvoja lielas pārmaiņas, savā ziņā tā kļuva vairāk literāra un mazāk tieši zinātniska. Lielākā daļa zelta laikmeta autoru gan pielāgojās šīm pārmaiņām un vairāk vai mazāk veiksmīgi turpināja literāro darbību.
 Jaunā viļņa zinātniskā fantastika
 60. gadu sākums rietumu zinātniskajā fantastikā bija savā ziņā eksperimentālās literatūras periods — autori mēģināja lauzt divu iepriekšējo desmitgažu laikā izveidojušos kanonus, ietekmējoties no, piemēram, t.s. nopietnās literatūras (īpaši modernisma un tā avangarda virzieniem), franču Jaunā viļņa kino u.tml. Zinātniskās fantastikas jaunā viļņa kustība pamatā veidojās Lielbritānijā — iepriekšējās desmitgadēs dominēja amerikāņu autori. Protams, paralēli līdzīgas tendences bija vērojamas arī ASV, kur, piemēram, 1965. g. Frenks Herberts publicēja savu slaveno romānu Dune.
 Viena no spilgtākajām jaunā viļņa personībām ir britu rakstnieks Maikls Mūrkoks, kurš 1963. g. kļuva par žurnāla New Worlds redaktoru un pulcēja ap sevi tādus britu un amerikāņu autorus kā, piemēram, Braiens Oldiss, Džeimss Balards, Hārlans Elisons, Filips Hosē Fārmers, Baringtons Beilijs, Normans Spinreds un citus. Nozīmīga autoritāte jaunā viļņa rakstniekiem bija arī Viljams Berouzs.
 Jaunā viļņa autoriem raksturīga īpaša pievēršanās, piemēram, literārā stila un formas attīstīšanai, tradicionāli neskartām tēmām — īpaši seksualitātei, kas līdz šim zinātniskajā fantastikā praktiski bija ignorēta. Vairāki autori aplūkoja arī dažādus sociālus un politiskus jautājumus. Ursula Le Gvina savos darbos vairāk pievērsās antropoloģijai, nevis tehnoloģijām, Rodžers Zelaznijs mēģināja sapludināt zinātnisko fantastiku un mitoloģiju.
 Jaunā viļņa kustībā iekļāvās arī daudzi zelta laikmeta autori. Tā, piemēram, Roberts Hainlains uzrakstīja tādus slavenus jaunā viļņa stilistikā ieturētus darbus kā Stranger in a Strange Land, The Moon Is a Harsh Mistress, Aizeks Azimovs — "Paši dievi" (The Gods Themselves).
 Savukārt kino jaunā viļņa zinātniskās fantastikas periodā liela ietekme bija Stenlija Kubrika filmām — "2001: Kosmosa odiseja" (1968), "Doktors Streindžlavs" (1964), arī "Mehāniskais apelsīns" (1971).
 20. gadsimta otrā puse PSRS
 Padomju Savienībā zinātniskā fantastika veiksmīgu attīstību aizsāka 20. gados (Aleksejs Tolstojs, Aleksandrs Beļajevs u.c. autori), taču līdz ar Josifa Staļina nākšanu pie varas zinātniskās fantastikas attīstība pamazām apstājās: literatūrai un mākslai Padomju Savienībā bija jābalstās sociālistiskā reālisma doktrīnā, un atkāpes no tās normām bija nepieļaujamas. Zinātniskās fantastikas darbu publicēšanas iespējas bija visai ierobežotas, lai gan šajā laikā visai aktīvi darbojās, piemēram, Aleksandrs Kazancevs.
 Zinātniskās fantastikas attīstība PSRS atsākās pēc Staļina nāves 50. gadu otrajā pusē (protams, zinātniskās fantastikas aktualitāti veicina arī kosmosa apgūšana — 1957. g. PSRS tika palaists pirmais mākslīgais Zemes pavadonis). Šajā laikā aktīvu darbību uzsāka tāds nozīmīgs autors kā Ivans Jefremovs, kurš gan publicējis zinātniskās fantastikas stāstus kopš 40. gadiem. Īpaši jāmin viņa romāns "Andromedas miglājs" (Туманность Андромеды, 1957). 1958. g. debitēja arī brāļi Arkādijs un Boriss Strugacki, kas laika gaitā kļuva par, iespējams, slavenākajiem un nozīmīgākajiem krievu zinātniskās fantastikas autoriem.
 60. gados debitēja arī Kirs Buličevs, Olga Larionova, Vladimirs Mihailovs (kurš līdz 90. gadu sākumam dzīvoja un darbojās Latvijā), Genādijs Praškevičs un citi autori, kas būtiski ietekmēja turpmāko zinātniskās fantastikas attīstību PSRS. Šajā laikā un vēlāk aktīvi tika tulkota (tai skaitā latviski; piem., sērija Fantastikas pasaulē) arī rietumos tapusī zinātniskā fantastika (Rejs Bredberijs, Aizeks Azimovs, Klifords Saimaks, Roberts Šeklijs, Fransiss Karsaks un daudzi citi autori), savukārt rietumos, tiesa, daudz mazākos mērogos, tika izdoti padomju rakstnieku darbi (brāļi Strugacki, Ivans Jefremovs).
 1981. g. tika ieviests pirmais un nozīmīgākais apbalvojums PSRS par darbību zinātniskajā fantastikā — balva "Aelita". Pirmie to saņēma brāļi Strugacki; tā tiek pasniegta arī mūsdienās Krievijā.
 20. gadsimta astoņdesmitie un deviņdesmitie gadi, 21. gadsimta sākums
 Jaunā viļņa kustība zinātniskajā fantastikā dominēja līdz 80. gadu sākumam. Strauji attīstoties modernajām tehnoloģijām un tām kļūstot par cilvēka ikdienas dzīves sastāvdaļu, radās interese par to ietekmi uz sabiedrību, kultūru, par to iespējamo attīstību relatīvi tuvā nākotnē. Tā 80. gadu sākumā, balstoties jaunā viļņa zinātniskajā fantastikā, izveidojās kustība, ko dēvē par kiberpanku (angļu Cyberpunk). Kiberpanka literatūras būtiskas iezīmes ir īpaši attīstītas tehnoloģijas (piemēram, pilnībā datorizēta sabiedrība) un parasti arī šīs tehnoloģiju attīstības rezultātā izveidojusies antiutopiska pasaule. Kiberpanka autori lielā mērā ietekmējušies no postmodernisma literatūras, film noir, detektīvliteratūras. Pazīstamākie kiberpanka autori ir Viljams Gibsons, Brūss Sterlings, Džons Šērlijs un citi. Kiberpanka iezīmes vērojamas arī daudzu citu šī laika un vēlāku zinātniskās fantastikas autoru darbos.
 Astoņdesmitajos gados paralēli kiberpankam attīstījās vēl viens zinātniskās fantastikas virziens — t.s. jaunā kosmiskā opera. Kosmiskā opera (kam, protams, nav nekāda sakara ar pašu operu) bija zinātniskās fantastikas virziens, kas izveidojās pirms Otrā pasaules kara. Tam bija raksturīgs romantisks sižets, darbība lielos mērogos — grandiozas kosmisko kuģu kaujas, ceļojumi ne tikai uz citām planētām, bet arī citām galaktikām u.tml. Kosmiskās operas izveidotāji bija E.E. Smits, Edmonds Hamiltons, Džeks Viljamsons, Lī Breketa. Lai gan šādus darbus vēl 50., 60. un 70. gados turpināja rakstīt, piemēram, Pols Andersons, Gordons Diksons un Lerijs Nivens, šajā laikā tas pamatā tomēr bija margināls zinātniskās fantastikas virziens.
 Astoņdesmitajos gados atdzimusī kosmiskā opera tāpat bija zīmīga ar liela mēroga darbību: tā risinājās vidēji vai ļoti tālā nākotnē, aplūkoja starpzvaigžņu mērogu civilizācijas, eksotiskas tehnoloģijas, lielus militāros konfliktus u.tml. Jaunā kosmiskā opera astoņdesmitajos popularitātes ziņā stipri pārspēja kiberpanku, turpināja attīstīties 90. gados un turpina arī 21. gs. sākumā. Kā zīmīgākie 80. gadu autori jāmin Deivids Brins, K.Dž. Čerija, Orsons Skots Kārds, Gregs Bīrs, Īens Benkss, Maikls Svenviks, arī klasiķi Arturs Klārks un Aizeks Azimovs. 90. gados tiem pievienojās Nīls Ešers, Stīvens Beksters, Pīters F. Hamiltons, Elisters Reinolds, Čārlzs Stross, Linda Nagata, Dens Simonss, Vernors Vindžs un citi. Šie autori veiksmīgi turpina literāro darbību arī 21. gs. sākumā.
 20. gs. 90. gadu un 21. gs. sākuma kosmiskajai operai tāpat kā kiberpankam raksturīga aizraušanās ar augstajām tehnoloģijām — nanotehnoloģijām, mākslīgo intelektu, biotehnoloģijām, kvantu fiziku u.tml. Vairāku autoru uzmanības centrā ir t.s. tehnoloģiskā singularitāte — hipotētisks punkts sabiedrības attīstībā, pēc kura ar mākslīgā intelekta palīdzību sasniegtā tehnoloģiju attīstība kļūs tik strauja, ka nebūs vairs prognozējama.
 20. gs. beigās un 21. gs. sākumā raksturīga parādība ir arī kiberpanka iekļaušanās komerciālajā kultūrā. Te liela loma bijusi Holivudas lielbudžeta filmām, īpaši The Matrix triloģijai.
 Šajā laikā Holivudā vispār tapušas diezgan daudzas lielbudžeta zinātniskās fantastikas filmas, piemēram, Stīvena Spīlberga A.I. (2001), "Īpašais ziņojums" (2002, pēc Filipa Dika stāsta motīviem), War of the Worlds (2005, pēc Velsa romāna), Džordža Lūkasa "Zvaigžņu karu" epizodes I, II, III un daudzas citas filmas (skat. Zinātniskās fantastikas kino).
 20. gs. 80. gadu nogalē, mainoties politiskajai situācijai PSRS, zināmā mērā sāka sairt robežas starp PSRS un rietumvalstu zinātnisko fantastiku; šīs robežas pilnībā izzuda līdz ar PSRS sabrukumu 1991. gadā, kad aizvien vairāk un aktīvāk bijušajās PSRS valstīs tika publicēti rietumu zinātniskās fantastikas darbi, un šo valstu zinātniskā fantastika tematikas un žanru ziņā pielīdzinājās rietumu tradīcijām. No bijušajām PSRS valstīm ļoti lielā tirgus, kā arī veiksmīgu tradīciju dēļ visspēcīgāk zinātniskā fantastika attīstījusies Krievijā. Kā zināmākie krievu mūsdienu zinātniskās fantastikas autori minami Aleksandrs Gromovs, Sergejs Lukjaņenko, Vasilijs Zvjagincevs, Niks Perumovs (kurš vairāk gan darbojas fantāzijas literatūrā) u.c.
 Zinātniskā fantastika Latvijā
 20. gadsimta sākumā latviski tika uzrakstīti vairāki fantastiska rakstura stāsti. Tikai uzmetumos ir saglabājušies hronoloģiski pirmie Jāņa Poruka darbi, 1910. gadā pirmoreiz tika publicēti latviešu autora fantastiskie stāsti (Eduards Cālītis: “Kinkinas plūdi”, “Milža gals”).
 Par pirmo Latvijas zinātniskās fantastikas romānu autoru kļuva Skuju Frīdis ar savu “Sidrabota saule lec...” 1920. gados, kurā prognozēja Maskavijas iebrukumu Latvijā. Romāna mākslinieciskā un zinātniskā vērtība mūsdienās tiek kritizēta, tomēr šis romāns mūsdienās izdots atkārtoti. 1930. gadu sākumā sociāli utopiskajai tēmai pievērsās Ansis Gulbis ar romāniem “Jaunā valsts” (1932), “Druvā un karā” (1934). 1930. gadu otrajā pusē savos piedzīvojumu romānos fantastikas elementus ieviesa Miķelis Paulockis, Jānis Zaļkalns un Jānis Veselis, nopietnāk tēmai piegriezās Vilis Lācis savos romānos “Ceļojums uz Kalnu pilsētu” (1939) un “Cietumu valsts”.
 Padomju laikā latviešu zinātniskā fantastika gandrīz neeksistēja, taču bija ražīgi Latvijas krievvalodīgie autori, īpaši Vladimirs Mihailovs (pazīstamākais darbs — diloģija par kapteini Uldemīru), vēlāk arī Nikolajs Gudaņecs. Vairāki latviešu autori pielietoja fantastikas elementus atsevišķās savās bērnu grāmatās: Annas Sakses stāsts “Lidojums uz Mēnesi” (1947), Friča Rokpeļņa luga “Zaļais stars” (1962), Alberta Jansona “Lielā Kristapa jaunais amats” (1975). Mākslīgā intelekta nākotnes problēmas apcerēja Anatols Imermanis romānā “Mortona piramīda” (1971).
 Atmodas un sekojošajā periodā parādījās vairāki latviešu fantastikas darbi. Laiktelpas ceļojumi tika apskatīti Andra Puriņa romānā “Bezrūpīgie ceļotāji” (1989) un Laimdotas Sēles “Spoguļa pārbaudē” (1994). Katastrofu fantastiku pārstāvēja Austra Kalmiņa darbs “Izredzētie” (1993). Egils Ermansons savos “Cilvēks ar bērnu ratiņiem” (1994) un “Mala” (1999) modelēja utopisku situāciju, kurā no sabiedrības tiek izņemti padomjlaika elementi. Paula Bankovska antiutopijā “Plāns ledus” (1999) tika apskatīta dzīve globālās sasalšanas apstākļos.
 Pēc īsa pārtraukuma, 2010. gadu sākumā strauji pieauga latviešu fantastikas daudzums. Iznāca Didža Sedlenieka stāstu krājums “Bohēmijas zaglis” un vairākas antiutopijas — Lauras Dreižes “Laimes monitorings”, Ilzes Eņģeles “75 dienas” un Ellenas R. Landaras “Digitālo neaizmirstulīšu lauks”. 2012. gadā latviski iznāca angliski rakstošā, trīs reizes Nebula balvai nominētā latvieša Toma Kreicberga (Tom Crosshill) galvenokārt ASV žurnālos publicēto stāstu izlase “Dubultnieki un citi stāsti”. Šai pašā laikā iznāca Baņutas Rubess fantastika jauniešiem “Labie draugi” un daži kopīgi fantastikas un fantāzijas stāstu krājumi.
 Saistītie žanri
 Daiļrades autori un filmu scenāristi izmanto daudzas dažādas idejas, kuras saistītas ar zinātnisko fantastiku, tādēļ ir grūti grāmatas un filmas atdalīt no zinātniskās fantastikas. Šos darbus, kuri saistīti ar zinātnisko fantastiku, var sadalīt divās daļās. Viena daļa ir tie darbi, kurus viennozīmīgi var pievienot pie zinātniskās fantastikas žanra, bet otra daļa ir tie darbi, kuros ir izmantota gan zinātniskā fantastika, gan arī cits žanrs.
 Ar zinātnisko fantastiku galvenokārt ir saistītas šādas tēmas:
 Fantastika
 Mistika
 Mitoloģija
 Viduslaiki
 Atsauces
 Skatīt arī
 Zinātniskās fantastikas autoru saraksts
 Literatūra
 A Companion to Science Fiction. — Oxford: Blackwell Publishing, 2005.
 The Cambridge Companion to Science Fiction. — Cambridge: Cambridge University Press, 2003.
 Ārējās saites
 SF Hub: portāls zinātniskās fantastikas pētniekiem (angļu val.)
 Eiropas Zinātniskās fantastikas biedrība
 sfsite.com — recenzijas, intervijas, ziņas (angļu val.)
 Ruskaja Fantastika (Русская Фантастика) — plašs materiālu klāsts par zinātnisko fantastiku krievu valodā


text:
Las riadas de Cerdeña (también conocida como Ciclón Cleopatra) fueron un desastre natural producido entre los días 17 y 19 de noviembre de 2013 en el norte de la isla de Cerdeña, Italia a causa de los desbordamientos de los ríos a causa del paso del ciclón Cleopatra. Como resultado de las inundaciones, fallecieron 18 personas y más de un millar de damnificados perdieron sus hogares. Las zonas más afectadas fueron Olbia y la región de Gallura y se estima que los daños alcancen los 30 millones de euros.
 Tras el paso del ciclón, estuvo lloviendo durante dos días con el consecuente colapso de los ríos y los sistemas de alcantarillados de varias localidades como Torpè, Olbia, Nuoro y Oristán.
 Ante la situación, el Primer Ministro de Italia: Enrico Letta declaró el estado de emergencia y se comprometió a ayudar en la reconstrucción con 20 millones de euros.
 Referencias
 Italia en 2013
 Desastres naturales en Italia
 Historia de Cerdeña


text:
 8.2.2017
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 L 33/19
 REGULAMENTUL DE PUNERE ÎN APLICARE (UE) 2017/210 AL COMISIEI
 din 7 februarie 2017
 privind autorizarea unui preparat de endo-1,4-beta-xilanază și de endo-1,3(4)-beta-glucanază produse de Talaromyces versatilis sp. nov. IMI CC 378536 și de Talaromyces versatilis sp. nov DSM 26702 ca aditiv pentru hrana găinilor ouătoare (titularul autorizației: Adisseo France S.A.S.)
 (Text cu relevanță pentru SEE)
 COMISIA EUROPEANĂ,
 având în vedere Tratatul privind funcționarea Uniunii Europene,
 având în vedere Regulamentul (CE) nr. 1831/2003 al Parlamentului European și al Consiliului din 22 septembrie 2003 privind aditivii din hrana animalelor (1), în special articolul 9 alineatul (2),
 întrucât:
 (1)
 Regulamentul (CE) nr. 1831/2003 prevede autorizarea aditivilor destinați utilizării în hrana animalelor și stabilește motivele și procedurile de acordare a unei astfel de autorizații.
 (2)
 În conformitate cu articolul 7 din Regulamentul (CE) nr. 1831/2003, s-a depus o cerere de autorizare pentru preparatul de endo-1,4-beta-xilanază EC 3.2.1.8 și de endo-1,3(4)-beta-glucanază EC 3.2.1.6 produse de Talaromyces versatilis sp. nov. IMI CC 378536 și de Talaromyces versatilis sp. nov. DSM 26702. Cererea respectivă a fost însoțită de informațiile și documentele necesare în temeiul articolului 7 alineatul (3) din Regulamentul (CE) nr. 1831/2003.
 (3)
 Cererea respectivă se referă la autorizarea preparatului de endo-1,4-beta-xilanază EC 3.2.1.8 și de endo-1,3(4)-beta-glucanază EC 3.2.1.6 produse de Talaromyces versatilis sp. nov. IMI CC 378536 și de Talaromyces versatilis sp. nov. DSM 26702 ca aditiv pentru hrana găinilor ouătoare, în vederea clasificării în categoria „aditivi zootehnici”.
 (4)
 Utilizarea acestui preparat a fost autorizată pentru o perioadă de 10 ani pentru puii pentru îngrășare, puicuțele pentru ouat și speciile minore de păsări de curte pentru îngrășare și pentru ouat, prin Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2015/661 al Comisiei (2) și pentru curcanii pentru îngrășare și pentru reproducție, prin Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2015/2304 al Comisiei (3).
 (5)
 În avizul său din 25 mai 2016 (4), Autoritatea Europeană pentru Siguranța Alimentară (denumită în continuare „autoritatea”) a concluzionat că, în condițiile de utilizare propuse, preparatul de endo-1,4-beta-xilanază EC 3.2.1.8 și de endo-1,3(4)-beta-glucanază EC 3.2.1.6 produse de Talaromyces versatilis sp. nov. IMI CC 378536 și de Talaromyces versatilis sp. nov. DSM 26702 nu are un efect advers asupra sănătății animale, a sănătății umane sau asupra mediului și a crescut productivitatea găinilor ouătoare. Autoritatea consideră că nu sunt necesare cerințe specifice pentru monitorizarea ulterioară introducerii pe piață. Ea a verificat, de asemenea, raportul privind metoda de analiză a aditivului în hrana pentru animale transmis de laboratorul de referință înființat prin Regulamentul (CE) nr. 1831/2003.
 (6)
 Evaluarea preparatului de endo-1,4-beta-xilanază EC 3.2.1.8 și de endo-1,3(4)-beta-glucanază EC 3.2.1.6 produse de Talaromyces versatilis sp. nov. IMI CC 378536 și de Talaromyces versatilis sp. nov. DSM 26702 arată că sunt îndeplinite condițiile de autorizare prevăzute la articolul 5 din Regulamentul (CE) nr. 1831/2003. În consecință, utilizarea preparatului respectiv ar trebui autorizată, astfel cum este specificat în anexa la prezentul regulament.
 (7)
 Măsurile prevăzute în prezentul regulament sunt conforme cu avizul Comitetului permanent pentru plante, animale, produse alimentare și hrană pentru animale,
 ADOPTĂ PREZENTUL REGULAMENT:
 Articolul 1
 Preparatul indicat în anexă, aparținând categoriei „aditivi zootehnici” și grupei funcționale „promotori de digestibilitate”, se autorizează ca aditiv pentru hrana animalelor în condițiile prevăzute în anexa respectivă.
 Articolul 2
 Prezentul regulament intră în vigoare în a douăzecea zi de la data publicării în Jurnalul Oficial al Uniunii Europene.
 Prezentul regulament este obligatoriu în toate elementele sale și se aplică direct în toate statele membre.
 Adoptat la Bruxelles, 7 februarie 2017.
 Pentru Comisie
 Președintele
 Jean-Claude JUNCKER
 (1) JO L 268, 18.10.2003, p. 29.
 (2) Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2015/661 al Comisiei din 28 aprilie 2015 privind autorizarea preparatului de endo-1,4-beta-xilanază și de endo-1,3(4)-beta-glucanază produse de Talaromyces versatilis sp. nov. IMI CC 378536 și de Talaromyces versatilis sp. nov DSM 26702 ca aditiv pentru hrana puilor pentru îngrășare, a puicuțelor pentru ouat și a speciilor minore de păsări de curte pentru îngrășare și pentru ouat (titularul autorizației: Adisseo France S.A.S.) (JO L 110, 29,4.2015, p. 1.).
 (3) Regulamentul de punere în aplicare (UE) 2015/2304 al Comisiei din 10 decembrie 2015 privind autorizarea preparatului de endo-1,4-beta-xilanază și de endo-1,3(4)-beta-glucanază produse de Talaromyces versatilis sp. nov. IMI CC 378536 și de Talaromyces versatilis sp. nov DSM 26702 ca aditiv pentru hrana curcanilor pentru îngrășare și pentru reproducție (titularul autorizației: Adisseo France S.A.S.) (JO L 326, 11,12.2015, p. 39.).
 (4) EFSA Journal 2016; 14(6):4510.
 ANEXĂ
 Numărul de identificare al aditivului
 Numele titularului autorizației
 Aditiv
 Compoziție, formulă chimică, descriere, metodă analitică
 Specie sau categorie de animale
 Vârstă maximă
 Conținut minim
 Conținut maxim
 Alte dispoziții
 Sfârșitul perioadei de autorizare
 Unități de activitate/kg de furaj complet cu un conținut de umiditate de 12 %
 Categoria aditivilor zootehnici. Grupa funcțională: promotori de digestibilitate
 4a22
 Adisseo France S.A.S.
 Endo-1,4-beta-xilanază EC 3.2.1.8
 și
 Endo-1,3(4)-beta-glucanază EC 3.2.1.6
 Compoziția aditivului
 Preparat de endo-1,4-beta-xilanază (EC 3.2.1.8) și de endo-1,3(4)-beta-glucanază (EC 3.2.1.6) produse de Talaromyces versatilis sp. nov. IMI CC 378536 și de Talaromyces versatilis sp. nov. DSM 26702, cu o activitate minimă de:
 —
 în stare solidă: endo-1,4-beta-xilanază: 22 000 UV/g și endo-1,3(4)-beta-glucanază: 15 200 UV (1)/g;
 —
 în stare lichidă: endo-1,4-beta-xilanază: 5 500 UV/ml și endo-1,3(4)-beta-glucanază: 3 800 UV/ml.
 Caracterizarea substanței active
 Endo-1,4-beta-xilanază (EC 3.2.1.8) și endo-1,3(4)-beta-glucanază (EC 3.2.1.6) produse de Talaromyces versatilis sp. nov. IMI CC 378536 și de Talaromyces versatilis sp. nov. DSM 26702.
 Metoda de analiză
 (2)
 Pentru cuantificarea activității endo-1,4-beta-xilanazei:
 —
 metodă viscozimetrică bazată pe reducerea viscozității produse de acțiunea endo-1,4-beta-xilanazei asupra substratului cu conținut de xilan (arabinoxilan din grâu).
 Pentru cuantificarea activității endo-1,3(4)-beta-glucanazei:
 —
 metodă viscozimetrică bazată pe reducerea viscozității produse de acțiunea endo-1,3(4)-beta-glucanazei asupra substratului cu conținut de glucan (betaglucan din orz) la pH = 5,5 și 30 °C.
 Găini ouătoare
 —
 Endo-1,4-beta-xilanază: 1 100 UV
 Endo-1,3(4)-beta-glucanază: 760 UV
 —
 1.
 În instrucțiunile de utilizare a aditivului și a preamestecului se indică condițiile de depozitare și stabilitatea la granulare.
 2.
 Pentru utilizatorii aditivului și ai preamestecurilor, operatorii din sectorul hranei pentru animale stabilesc proceduri operaționale și măsuri organizatorice pentru a contracara riscurile potențiale care rezultă din utilizarea lor. În cazul în care respectivele riscuri nu pot fi eliminate sau reduse la minimum prin astfel de proceduri și măsuri, aditivul și preamestecurile se utilizează cu echipamente de protecție individuală, inclusiv cu echipamente de protecție respiratorie și cutanată.
 28 februarie 2027
 (1) 1 UV (unitate viscozimetrică) reprezintă cantitatea de enzimă care hidrolizează substratul (betaglucan din orz și, respectiv, arabinoxilan din grâu), reducând viscozitatea soluției, care produce o schimbare a fluidității relative de 1 (unitate adimensională)/min, la 30 °C și pH 5,5.
 (2) Detalii ale metodelor de analiză sunt disponibile la următoarea adresă a Laboratorului de referință: https://ec.europa.eu/jrc/en/eurl/feed-additives/evaluation-reports


type: caselaw

text:
 6.8.2011
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 C 232/14
 Vorabentscheidungsersuchen des Fővárosi Ítélőtábla (Budapest, Ungarn), eingereicht am 11. Mai 2011 — Észak-dunántúli Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság (Édukövízig), Hochtief Construction AG Magyarországi Fióktelepe/Közbeszerzések Tanácsa Közbeszerzési Döntőbizottság
 (Rechtssache C-218/11)
 2011/C 232/23
 Verfahrenssprache: Ungarisch
 Vorlegendes Gericht
 Fővárosi Ítélőtábla
 Parteien des Ausgangsverfahrens
 Kläger: Észak-dunántúli Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság (Édukövízig), Hochtief Construction AG Magyarországi Fióktelepe
 Beklagter: Közbeszerzések Tanácsa Közbeszerzési Döntőbizottság
 Streithelfer: Vegyépszer Építő és Szerelő Zrt., MÁVÉPCELL Kft.
 Vorlagefragen
 1.
 Kann die Regelung, dass die nach Art. 44 Abs. 2 der Richtlinie 2004/18/EG (1) erforderlichen Mindestanforderungen an die Leistungsfähigkeit Art. 47 Abs. 1 Buchst. b dieser Richtlinie entsprechen müssen, dahin ausgelegt werden, dass der öffentliche Auftraggeber das Recht hat, die Mindestanforderungen an die Leistungsfähigkeit von einem einzigen Indikator in dem Dokument der Rechnungslegung (Bilanz) abhängig zu machen, das er zum Nachweis der wirtschaftlichen und finanziellen Leistungsfähigkeit ausgewählt hat?
 2.
 Sollte die erste Frage bejaht werden, möchte das Gericht zudem wissen, ob eine zur Feststellung der Mindestanforderungen an die Leistungsfähigkeit geforderte Angabe (Ergebnis des Geschäftsjahres), deren Inhalt je nach den Rechnungslegungsvorschriften des jeweiligen Mitgliedstaats unterschiedlich ist, dem in Art. 44 Abs. 2 der Richtlinie niedergelegten Erfordernis der Übereinstimmung entspricht.
 3.
 Reicht es für die Korrektur der zwischen den Mitgliedstaaten zweifellos bestehenden Unterschiede aus, dass der öffentliche Auftraggeber neben den zum Nachweis der wirtschaftlichen und finanziellen Leistungsfähigkeit ausgewählten Dokumenten die Möglichkeit des Rückgriffs auf externe Nachweise gewährleistet (Art. 47 Abs. 3), oder muss er, damit das Erfordernis der Übereinstimmung im Hinblick auf sämtliche von ihm festgelegten Nachweise erfüllt ist, gewährleisten, dass die Leistungsfähigkeit auf andere Weise nachgewiesen werden kann (Art. 47 Abs. 5)?
 (1) Richtlinie 2004/18/EG des Europäischen Parlaments und des Rates vom 31. März 2004 über die Koordinierung der Verfahren zur Vergabe öffentlicher Bauaufträge, Lieferaufträge und Dienstleistungsaufträge (ABl. L 134, S. 114).