type: contracts

text:
 Avis juridique important
 |
 22000D0713(07)
 Gemensamma EES-kommitténs beslut nr 47/2000 av den 22 maj 2000 om ändring av protokoll nr 31 till EES-avtalet, om samarbete inom särskilda områden vid sidan om de fyra friheterna
 Europeiska gemenskapernas officiella tidning nr L 174 , 13/07/2000 s. 0059 - 0063
 Gemensamma EES-kommitténs beslutnr 47/2000av den 22 maj 2000om ändring av protokoll nr 31 till EES-avtalet, om samarbete inom särskilda områden vid sidan om de fyra friheternaGEMENSAMMA EES-KOMMITTÉN HAR BESLUTAT FÖLJANDEmed beaktande av avtalet om Europeiska ekonomiska samarbetsområdet, ändrat genom protokollet med justeringar av avtalet om Europeiska ekonomiska samarbetsområdet, nedan kallat avtalet, särskilt artiklarna 86, 87, 98 och 115 i detta, ochav följande skäl:(1) Protokoll nr 31 till avtalet ändrades genom Gemensamma EES-kommitténs beslut nr 46/2000 av den 19 maj 2000(1).(2) Samarbetet mellan de avtalsslutande parterna bör för en period av fem år utvidgas till att omfatta stöd till åtgärder avsedda att minska de sociala och ekonomiska skillnaderna mellan regionerna i syfte att främja en fortlöpande och balanserad förstärkning av förbindelserna vad gäller handel och ekonomi mellan de avsslutande parterna.(3) De avtalsslutande parterna har enats om ett bidrag från EES/Efta-staterna under perioden 1999-2003 för att de ovannämnda målen skall kunna förverkligas.(4) Det behövs ett nytt instrument för detta samarbete för att ta hänsyn till de förändringar som ägt rum sedan del VIII i avtalet förhandlades fram. Detta instrument bör vara fristående från dessa gemenskapens åtgärder i syfte att uppnå samma mål och genomföras på grundval av artikel 82.1 c i avtalet.(5) Protokoll nr 31 till avtalet bör ändras så att detta utökande samarbete kan äga rum under perioden 1 januari 1999-31 december 2003.HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.Artikel 1Följande artikel skall läggas till i protokoll nr 31 till avtalet:"Artikel 19Minskning av de sociala och ekonomiska skillnaderna1. De avtalsslutande parterna skall genom ett finansiellt bidrag från EES/Efta-staterna stärka sitt samarbete för att minska de sociala och ekonomiska skillnaderna inom EES. För detta ändamål skall ett finansiellt instrument inrättas för perioden 1999-2003.2. Enligt artikel 82.1 c i avtalet och om inte annat föreskrivs i bestämmelserna i tillägg 4 till detta protokoll skall EES/Efta-staterna bidra med ett belopp av 119,6 miljoner euro till det samarbete som avses i punkt 1. Detta bidrag skall göras tillgängligt för åtganden i fem lika stora årliga delar."Artikel 2Den text som bifogas som bilaga till detta beslut skall läggas till i protokoll nr 31 som tillägg 4.Artikel 3Detta beslut träder i kraft den 23 maj 2000 under förutsättning att alla anmälningar enligt artikel 103.1 i avtalet har gjorts till Gemensamma EES-kommittén(2).Det skall tillämpas från och med den 1 januari 1999 till och med den 31 december 2003.Artikel 4Detta beslut skall offentliggöras i EES-delen av och EES-supplementet till Europeiska gemenskapernas officiella tidning.Utfärdat i Bryssel den 22 maj 2000.På Gemensamma EES-kommitténs vägnarF. BarbasoOrdförande(1) Se sidan 58 i detta nummer av EGT.(2) Konstitutionella krav finns angivna.BILAGAtill Gemensamma EES-kommitténs beslut nr 47/2000"TILLÄGG 4DET FINANSIELLA EES-INSTRUMENTETGenomförandebestämmelser1. DefinitionerI detta tillägg används följande beteckningar med de betydelser som här anges:1. Mottagarstat: en stat som enligt Gemensamma EES-kommitténs beslut nr 47/2000 av den 22 maj 2000 erhåller medel från EES/Efta-staterna. Mottagarstaten företräds av en myndighet som skall utses och svara för förvaltningen av EES/Efta-medlen i landet och ingå kontrakt beträffande projekt med kommittén. Det finansiella ansvaret inför EES/Efta-staterna åligger mottagarstaten.2. Projektförvaltare: det organ som genomför projektet. Gåvobistånden utbetalas till projektförvaltaren via mottagarstaten.3. Kommittén: det organ som av EES/Efta-staterna inrättas för att utföra de arbetsuppgifter som anges i punkt 7.4. Kontrollorgan: ett oberoende organ som enligt avtal med mottagarstaten utövar kontroll över hur projektet framskrider och rapporterar till mottagarstaten och kommittén. Kontrollorganet utses av mottagarstaten på förslag eller efter bedömning och godkännande av Europeiska investeringsbanken (EIB) och med kommitténs samtycke.2. MottagarstaterMottagarstaterna och deras andelar av medlen framgår av följande tabell:>Plats för tabell>3. BiståndsformBiståndet skall helt och hållet ges i form av gåvobistånd. En mottagarstat får dock till kommittén lägga fram förslag om att använda en del av sina medel för att minska räntekostnaderna för projekt som huvudsakligen finansieras genom lån. Allt sådant stöd kommer också att ges i form av gåvobistånd.EES/Efta-bidraget får uppgå till högst 50 % av kostnaden för projektet utom när det gäller projekt som i övrigt finansieras av nationella, regionala eller lokala myndigheter då bidraget får uppgå till högst 85 % av den totala kostnaden. Gemenskapens maximibelopp för ramfinansiering får under inga omständigheter överskridas.EES/Efta-staternas ansvar för projekten är begränsat till tillhandahållandet av medel enligt den överenskomna planen förutsatt att det i kontrollrapporterna bekräftas att projektet genomförs i enlighet med projektförslaget.4. Stödberättigade verksamheterMedel skall ställas till förfogande för projekt på områdena för miljö, bl.a. för upprustning av stadsområden, minskning av föroreningar i städerna och skydd av det europeiska kulturarvet, transporter, däribland infrastruktur, samt utbildning, inbegripet akademisk forskning. De avtalsslutande parterna är överens om att sträva efter att minst 2/3 av det totala beloppet anslås till projekt på miljöområdet enligt definitionen ovan.5. ProjektDet totala beloppet på 119,6 miljoner euro skall kumulativt från och med 1999 ställas till förfogande för åtagande i en takt av 20 % per påbörjat år. Olika delar av stora projekt kan läggas fram separat för finansiering och kommittén kommer att bedöma varje enskilt projektförslag enligt dess egna förutsättningar.6. KontrollkravFör varje projekt utarbetas en kontrollplan tillsammans med projektplanen och tidsplanen samt budget- och betalningsplanen. I den skall projektets avgörande moment anges. Kontrollorganet avlägger rapport till mottagarstaten och kommittén vid viktiga stadier i projektet i enlighet med den fastställda planen, vanligtvis en gång om året, varvid bl.a. följande uppgifter lämnas:- I vilken utsträckning de formella kraven uppfylls vad gäller anbudsinfordran och upphandling av tillstånd och certifieringar.- I vilken utsträckning projektet framskrider i förhållande till ursprungsplanen.- Eventuella avvikelser när det gäller bl.a. budgetar, utbetalningsplaner, kontrakt, det konkreta genomförandet och datum för slutförande. Återverkningar på projektets räckvidd, förväntad nytta och tidpunkt för slutförande. Åtgärder som vidtagits för att mildra följderna av eventuella avvikelser.- Projektets räkenskaper.- Huruvida projektets genomförandegrad uppfyller kraven för utbetalning av nästa delbelopp.Om rapporten inte motsvarar den överenskomna planen får kommittén be mottagarstaten om kompletterande upplysningar. Frågor som begränsar sig till förtydliganden och begäran om upplysningar som saknas i rapporten får ställas till kontrollorganet samtidigt som mottagarstaten vederbörligen underrättas. Kommittén får besluta att inte bevilja ytterligare utbetalningar förrän rapporten överensstämmer med avtalet. EES/Efta-staterna får göra en revision av projekten enligt punkt 10.13.7. Organisatorisk uppbyggnadEfta-staterna skall inrätta en kommitté med uppgift att- godkänna projekt för finansiering,- godkänna kontroll- och betalningsplanen för varje enskilt projekt,- bevaka det övergripande genomförandet av biståndet, bl.a. mot bakgrund av kontrollrapporterna, och- bevilja utbetalning till mottagarna enligt betalningsplanen mot bakgrund av kontrollrapporterna.EIB skall- bedöma förslagen till projekt och avlägga rapport till mottagarstaten, och- föreslå eller bedöma och ge sitt samtycke till kontrollorgan i mottagarstaterna vilka skall godkännas av kommittén och mottagarstaten.Mottagarstaten skall- ta emot och godkänna de projekt som skall finansieras, och- lägga fram dem för EIB för bedömning och därefter för kommissionen och kommittén tillsammans med EIB:s bedömning.Kommissionen skallundersöka i vilken utsträckning de föreslagna projekten är förenliga med gemenskapens mål och särskilt reglerna för samfinansiering. I det senare avseendet skall EES/Efta-bidragen likställas med gemenskapsfinansiering.Kontrollorganen skall- utöva tillsyn över projekten enligt en rapporteringsplan som skall utgöra bilagan till den godkända projektplanen, och- avlägga rapport till mottagarstaten och kommittén.8. SpråkbestämmelserEES-avtalets officiella språk får användas. Alla handlingar som överlämnas till kommittén måste av mottagarstaten eller projektförvaltaren tillhandahållas i engelsk översättning.9. Finansiella bestämmelserEES/Efta-staterna skall lägga till ett anslag för bedömning och tillsyn på 0,5 % för varje utbetalning till mottagarstaterna utöver det belopp som skall överföras från de överenskomna medlen på 119,6 miljoner euro. Alla parter skall betala sina egna administrativa kostnader.EIB skall i sin egenskap av rådgivare till projektförvaltarna eller mottagarstaterna ta ut en avgift av uppdragsgivarna för sina tjänster.EES/Efta-staterna skall sörja för en lämplig finansiell förvaltning. Utbetalningarna till mottagarstaterna skall ske på order av kommittén som skall se till att detta sker i rätt tid. Den upplupna räntan på medlen före utbetalning till mottagarna tillhör bidragsgivarna.10. Kort beskrivning av processen1. Projektförvaltaren lägger fram ett utkast till projekt för mottagarstaten.2. Mottagarstaten lägger fram projektutkastet för kommissionen och kommittén i ett samråd på förhand i syfte att förankra idén.3. Om samrådet på förhand ger positivt resultat ber projektförvaltaren EIB att göra en bedömning av projektet. Bedömningen skall omfatta de tekniska, ekonomiska, finansiella och förvaltningsmässiga aspekterna i förslaget.4. Projektförvaltaren lägger fram projektplanen, inklusive budget, tidsplan, betalningsplan, kontrollplan och EIB:s bedömning, för mottagarstaten.5. Mottagarstaten överlämnar projektet tillsammans med de handlingar som anges i punkt 4 till kommissionen för klartecken om stödberättigande.6. Mottagarstaten överlämnar samtidigt projektet tillsammans med de handlingar som anges i punkt 4 till kommittén för godkännande.7. Kommittén får begära ytterligare upplysningar eller föreslå en ändring av projektplanen, särskilt av dess kontroll- eller betalningsplan. Kommittén godkänner projektet (efter ändring) eller meddelar ett motiverat avslag. Om projektet godkänns sänds en skrivelse om åtagande till mottagarstaten med angivande av de villkor som gäller.8. Ett kontrakt grundat på kontrollplanen undertecknas av kontrollorganet och mottagarstaten.9. Ett kontrakt undertecknas av projektförvaltaren och mottagarstaten och ett avtal om gåvobistånd undertecknas av mottagarstaten och kommittén.10. Den första delbetalningen på 10 % utbetalas till mottagarstaten när projektförvaltaren undertecknar kontraktet med avtalsparten. De efterföljande delbetalningarna kommer att äga rum enligt en betalningsplan på en proportionell grundval som återspeglar det faktiska genomförandet av projektet efter det att en tillfredsställande kontrollrapport lämnats och efter kommitténs godkännande.11. Projektförvaltaren genomför projektet och kontrollorganet avlägger rapport till mottagarstaten och kommittén.12. Om utbetalningarna inte kan verkställas enligt planen får samråd ske mellan mottagarstaten och kommittén.13. Om kommittén eller Eftas revisionskommitté vill ha ytterligare uppgifter utöver dem som lämnas i kontrollplanen får de genomföra en egen revision eller på egen bekostnad anlita en utomstående revisor för att granska projektet. Mottagarstaten får åtfölja revisorn. Projektförvaltaren eller annat organ som på dennas vägnar förvaltar projektet bör ge revisorn samma tillgång till information som de skulle ge deras egna nationella myndigheter eller revisorer.14. Om kontrollplanen så kräver skall kontrollorganet utarbeta en rapport om projektets slutförande eller en utvärderingsrapport.11. Avslutande anmärkningarSå länge som förändrade omständigheter inte kräver annat kommer det nya finansiella instrumentet att fungera enligt samma riktlinjer som gällt för den finansiella mekanism som är på väg att avskaffas. Kompletterande handlingar kan komma att upprättas."


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 |
 52011PC0259
 REGULAMENTO DO CONSELHO que suspende temporariamente os direitos autónomos da Pauta Aduaneira Comum sobre as importações de um determinado número de produtos industriais nas Ilhas Canárias Proposta de REGULAMENTO DO CONSELHO que suspende temporariamente os direitos autónomos da Pauta Aduaneira Comum sobre as importações de um determinado número de produtos industriais nas Ilhas Canárias /* COM/201/0259 final - CNS 2011/0111 */
 EXPOSIÇÃO DE MOTIVOS
 Contexto da proposta
 Justificação e
 objectivos da proposta
 O governo do Reino de Espanha fez um pedido em
 nome das autoridades da Comunidade Autónoma das Ilhas Canárias no sentido da
 obtenção de uma prorrogação do actual regime de suspensões pautais aplicáveis
 às importações de determinados produtos industriais. Essas medidas destinam-se
 a reforçar a competitividade dos operadores económicos locais, assegurando,
 assim, um emprego mais estável naquelas ilhas.
 Contexto geral
 As Ilhas Canárias pertencem às Regiões
 Ultraperiféricas da União Europeia, para as quais podem ser previstas medidas
 especiais, nos termos do artigo 349.o do Tratado sobre o Funcionamento da União
 Europeia, por forma a ultrapassar as desvantagens económicas que essas regiões
 conhecem devido à sua situação geográfica.
 Disposições em
 vigor no domínio da proposta
 Foram introduzidas disposições semelhantes pelo
 Regulamento (UE) n.o 973/2010 do Conselho de 25 de Outubro de 2010 no que dizia
 respeito às regiões dos Açores e da Madeira, na República Portuguesa.
 Coerência com
 outras políticas e com os objectivos da União
 A presente proposta
 encontra-se em consonância com as políticas da União, sobretudo no domínio do
 comércio internacional, concorrência, empresa, desenvolvimento e relações
 externas.
 Consulta das partes interessadas e
 avaliação de impacto
 Consulta das
 partes interessadas
 Os membros do grupo de trabalho de peritos
 «Questões Económicas Pautais» da Comissão foram consultados e não levantaram
 quaisquer objecções económicas relativamente às suspensões propostas.
 Obtenção e
 utilização de competências especializadas
 Não foi necessário recorrer a peritos externos.
 Avaliação de
 impacto
 Não foi feita uma
 avaliação de impacto devido à aplicação universal das medidas propostas.
 Elementos
 jurídicos da proposta
 Síntese da acção proposta
 A
 suspensão temporária dos direitos da Pauta Aduaneira Comum permite aos
 operadores económicos locais nas Ilhas Canárias importar um determinado número
 de matérias-primas, peças, componentes e bens de equipamento com isenção de
 direitos. A fim de evitar qualquer utilização abusiva ou alteração dos fluxos
 comerciais tradicionais destes produtos, prevê-se que os produtos que
 beneficiem da suspensão de direitos sejam sujeitos a controlos de utilização
 final.
 Além disso, os bens de
 equipamento terão de ser utilizados por empresas locais, nas ilhas, durante um
 período mínimo de dois anos, antes de poderem ser vendidos livremente a outras
 empresas localizadas noutra parte do território aduaneiro da União Europeia.
 As matérias-primas, peças e componentes terão de
 ser utilizadas para fins de transformação e manutenção industrial nas Ilhas
 Canárias, para poderem beneficiar da suspensão de direitos.
 Base jurídica
 Artigo 349.o do Tratado sobre o Funcionamento da
 União Europeia.
 Princípio da
 subsidiariedade
 A proposta é da competência exclusiva da União.
 Por conseguinte, o princípio da subsidiariedade não se aplica.
 Princípio da
 proporcionalidade
 A proposta respeita o
 princípio da proporcionalidade pelos motivos a seguir indicados:
 Trata-se de uma forma de acção utilizada
 regularmente como instrumento destinado a reforçar a competitividade dos
 operadores económicos. A instituição de controlos de utilização final, em
 conformidade com as disposições do Código Aduaneiro Comunitário e respectivas
 disposições de aplicação, é um procedimento que já existe neste contexto e que
 não cria encargos administrativos suplementares significativos nem para as
 autoridades regionais e locais, nem para os operadores económicos.
 Escolha dos
 instrumentos
 Instrumento
 proposto: regulamento.
 O Tratado não contempla outros meios com vista à
 aplicação deste tipo de medidas.
 Incidência orçamental
 A proposta tem implicações
 para o orçamento da União, uma vez que as suspensões aduaneiras conduzirão a
 uma perda de receitas dos recursos próprios da União.
 2011/0111 (CNS)
 Proposta de
 REGULAMENTO DO CONSELHO
 que suspende temporariamente os direitos
 autónomos da Pauta Aduaneira Comum sobre as importações de um determinado
 número de produtos industriais nas Ilhas Canárias
 O CONSELHO DA UNIÃO EUROPEIA,
 Tendo em conta o Tratado sobre o Funcionamento
 da União Europeia, nomeadamente o artigo 349.o,
 Tendo em conta a proposta da Comissão
 Europeia,
 Após transmissão do projecto de acto
 legislativo aos parlamentos nacionais,
 Tendo em conta o parecer do Parlamento Europeu[1],
 Tendo em conta o parecer do Comité Económico e
 Social Europeu[2],
 Tendo em conta o parecer do Comité das Regiões[3],
 Deliberando de acordo com um processo
 legislativo especial,
 Considerando o seguinte:
 (1)
 Em conformidade com o Regulamento (CE) n.o 704/2002
 do Conselho de 25 de Março de 2002 relativo à suspensão temporária dos direitos
 autónomos da Pauta Aduaneira Comum aquando da importação de determinados
 produtos industriais e à abertura e modo de gestão de contingentes pautais
 comunitários autónomos aquando da importação de determinados produtos da pesca
 para as Ilhas Canárias[4], a suspensão de direitos
 da Pauta Aduaneira Comum relativos a determinados bens de equipamento para
 utilização comercial ou industrial expira em 31 de Dezembro de 2011.
 (2)
 Em Setembro de 2010, o governo espanhol solicitou,
 em nome do governo das Ilhas Canárias, a prorrogação da suspensão autónoma dos
 direitos da Pauta Aduaneira Comum aplicáveis a um determinado número de produtos
 em conformidade com o artigo 349.o do Tratado. Justificaram os seus pedidos
 argumentando que o afastamento das referidas ilhas constituiria uma fonte de
 graves desvantagens comerciais para os operadores económicos, com efeitos
 negativos nas tendências demográficas, no emprego e no desenvolvimento social e
 económico.
 (3)
 O sector industrial das Ilhas Canárias, juntamente
 com a construção, foram gravemente afectados pela recente crise económica. O
 colapso na construção fez abrandar todas as indústrias auxiliares que dela
 dependiam. As condições financeiras desfavoráveis tiveram um grave impacto em
 muitas áreas empresariais. Além disso, o rápido aumento do desemprego em
 Espanha agravou a quebra na procura nacional, incluindo a procura de produtos
 industriais.
 (4)
 O desemprego nas Ilhas Canárias tem excedido sempre
 a média nacional em Espanha nos últimos dez anos e, desde 2009, a Comunidade
 Autónoma registou o nível mais elevado em todo o país[5].
 Acresce que mais de metade da produção industrial das Canárias é consumida nas
 ilhas, o que é particularmente grave, dado que a procura aí foi afectada com
 mais dureza.
 (5)
 Por conseguinte, com o objectivo de oferecer uma
 perspectiva a longo prazo aos investidores e de capacitar os operadores
 económicos para alcançarem um nível de actividades industriais e comerciais que
 estabilize o ambiente económico e social nas ilhas, afigura-se adequado
 prorrogar até ao máximo possível, por um período de dez anos, a suspensão dos
 direitos da Pauta Aduaneira Comum aplicáveis a um determinado número de
 produtos descritos no anexo II e no anexo III do Regulamento (CE) n.o 704/2002.
 (6)
 Além disso, no mesmo contexto, as autoridades
 aduaneiras solicitaram a suspensão dos direitos da Pauta Aduaneira Comum
 aplicáveis a quatro novos produtos com os códigos NC 3902 10 00,
 3903 11 00, 3906 10 00 e 4805 00 00. Este pedido
 foi aceite, uma vez que tais suspensões reforçariam a economia das Ilhas
 Canárias.
 (7)
 A fim de garantir que apenas os operadores
 económicos localizados no território das Ilhas Canárias beneficiam destas
 medidas pautais, as suspensões devem estar subordinadas à utilização final dos
 produtos, em conformidade com o Regulamento (CEE) n.o 2913/92 do Conselho, de
 12 de Outubro de 1992, que estabelece o Código Aduaneiro Comunitário[6].
 e o Regulamento (CEE) no 2454/93 da Comissão, de 2 de Julho de 1993, que fixa
 determinadas disposições de aplicação do Regulamento (CEE) no 2913/93 do
 Conselho que estabelece o Código Aduaneiro Comunitário[7].
 (8)
 Na eventualidade de um desvio do comércio e por
 forma a assegurar condições uniformes de aplicação do presente regulamento,
 devem ser conferidas competências de aplicação à Comissão que lhe permitam
 levantar temporariamente a suspensão. Aquelas competências devem ser exercidas em
 conformidade com as disposições do Regulamento (UE) n.o 182/2011 do Parlamento
 Europeu e do Conselho de 16 de Fevereiro de 2011 que estabelece as regras e os
 princípios gerais relativos aos mecanismos de controlo pelos Estados-Membros do
 exercício das competências de execução pela Comissão[8].
 (9)
 Para garantir uma continuidade com as medidas
 estabelecidas no Regulamento (CE) n.o 704/2002, é necessário aplicar, com
 efeitos desde 1 de Janeiro de 2012, as medidas estabelecidas no presente
 regulamento,
 ADOPTOU O PRESENTE REGULAMENTO:
 Artigo 1.o
 De 1 de Janeiro de 2012 a 31 de Dezembro de
 2021, os direitos da Pauta Aduaneira Comum aplicáveis às importações nas Ilhas
 Canárias de bens de equipamento para utilização comercial ou industrial dos
 códigos da NC enumerados no anexo I, actualizados mediante eventual alteração
 do Regulamento (CEE) n.o 2658/87 do Conselho[9],
 devem ser completamente suspensos.
 Esses bens devem ser utilizados em
 conformidade com as disposições pertinentes do Regulamento (CEE)
 n.o 2913/92 e do Regulamento (CEE) n.o 2454/93 durante um período
 mínimo de 24 meses após a sua introdução em livre prática por agentes
 económicos situados nas Ilhas Canárias.
 Artigo 2.o
 De 1 de Janeiro de 2012 a 31 de Dezembro de
 2021, os direitos da Pauta Aduaneira Comum aplicáveis às importações nas Ilhas
 Canárias de matérias-primas, peças e componentes dos códigos da NC enumerados
 no anexo II, actualizados mediante eventual alteração do Regulamento (CEE) n.o
 2658/87, e utilizados para fins de transformação ou manutenção industrial nas
 Ilhas Canárias, devem ser completamente suspensos.
 Artigo 3.o
 A suspensão de direitos referida no artigos
 1.o e 2.o fica sujeita às condições de utilização final previstas nos artigos
 21.o e 82.o do Regulamento (CEE) n.o 2913/92 e aos controlos previstos nos
 artigos 291.o a 300.o do Regulamento (CEE) n.o 2454/93.
 Artigo 4.o
 1. Sempre que a Comissão tenha
 motivos para considerar que as suspensões estabelecidas pelo presente
 regulamento provocaram um desvio do comércio de um produto específico, pode
 adoptar actos de execução, no sentido de levantar temporariamente a suspensão
 por um período máximo de doze meses. Esses actos de execução devem ser
 adoptados em conformidade com o procedimento de exame referido no artigo 5.o
 Os direitos de importação relativos aos produtos
 em relação aos quais a suspensão tenha sido temporariamente levantada serão
 assegurados através de uma garantia, e a introdução em livre prática dos
 produtos em causa na Comunidade das Ilhas Canárias ficará subordinada à
 constituição dessa garantia.
 2. No prazo de 12 meses referido
 no n.o 1 deve ser tomada uma decisão final sobre a manutenção ou o levantamento
 da suspensão. Se a suspensão for levantada, os montantes dos direitos
 assegurados através de garantias devem ser cobrados em definitivo.
 3. Caso não tenha sido aprovada
 uma decisão definitiva no período de doze meses previsto no n.o 2, as garantias
 são liberadas.
 Artigo 5.o
 1. A Comissão é assistida pelo
 Comité do Código Aduaneiro instituído pelo artigo 248.oA, n.o 1, do Regulamento
 (CEE) n.o 2913/92. Este Comité é um Comité na acepção de Regulamento (UE)
 n.o182/2011[10].
 2. Sempre que se faça referência
 ao presente número, é aplicável o procedimento previsto no artigo 5.o do
 Regulamento (CE) n.o 182/2011.
 Artigo 6.o
 O presente regulamento entra em vigor no
 terceiro dia seguinte ao da sua publicação no Jornal Oficial da União
 Europeia.
 É aplicável com efeitos desde 1 de Janeiro de
 2012.
 O presente regulamento é obrigatório
 em todos os seus elementos e directamente aplicável em todos os Estados-Membros.
 Feito em
 Pelo
 Conselho
 O
 Presidente
 ANEXO I
 Bens
 de equipamento para utilização comercial ou industrial dos códigos NC[11]:
 4011 20 || 8450 20 || 8522 90 80 || 9006 53 80
 4011 30 || 8450 90 || 8523 21 || 9006 59
 4011 61 || 8469 00 91 || 8523 29 33 || 9007 19
 4011 62 || 8472 10 || 8523 29 39 || 9007 20
 4011 63 || 8472 30 || 8523 29 90 || 9008 20
 4011 69 || 8472 90 10 || 8523 40 99 || 9008 30
 4011 92 || 8472 90 70 || 8523 51 99 || 9008 40
 4011 93 || 8473 10 19 || 8523 59 99 ||
 4011 94 || 8473 40 18 || 8523 80 99 ||
 4011 99 || 8501 10 10 || 8525 50 || 9010 10
 5608 || 8501 10 91 || 8525 80 11 || 9010 50
 6403 40 || 8501 10 93 || 8525 80 19 || 9011 10 90
 6403 51 05 || 8501 10 99 || 8526 10 || 9011 20 90
 6403 59 05 || 8501 20 || 8526 91 20 || 9011 80
 6403 91 05 || 8501 31 || 8526 91 80 || 9011 90 90
 6403 99 05 || 8501 32 || 8542 31 10 || 9012 10 90
 8415 10 10 || 8501 33 || 8542 32 10 || 9012 90 90
 8415 10 90 || 8501 34 || 8542 39 10 || 9030 10
 8415 20 || 8501 40 20 || 8701 10 || 9030 20 91
 8415 81 || 8501 40 80 || 8701 20 || 9030 31
 8415 82 || 8501 51 || 8701 90 90 || 9030 33
 8415 83 || 8501 52 20 || 8702 || 9106
 8415 90 || 8501 52 30 || 8704 21 31 || 9107
 8418 30 80 || 8501 52 90 || 8704 21 39 || 9207 10
 8418 40 80 || 8501 53 50 || 8704 21 91 || 9207 90
 8418 50 || 8501 53 81 || 8704 21 99 || 9506 91 90
 8418 61 || 8501 53 94 || 8704 22 || 9507 10
 8418 69 || 8501 53 99 || 8704 23 || 9507 20 90
 8418 91 || 8501 61 20 || 8704 31 31 || 9507 30
 8418 99 || 8501 61 80 || 8704 31 39 ||
 8427 || 8501 62 || 8704 31 91 ||
 8431 20 || 8501 63 || 8704 31 99 ||
 8443 31 91 || || ||
 8443 32 10 || 8501 64 || 8704 32 ||
 8443 32 91 || || ||
 8443 32 99 || 8518 40 30 || 8704 90 ||
 8443 39 10 || || ||
 8443 39 39 || 8518 90 || 8705 ||
 8443 99 10 || 8519 20 || 9006 10 ||
 8450 11 90 || 8519 81 51 || ||
 8450 12 || 8521 10 95 || 9006 30 ||
 8450 19 || 8522 90 49 || 9006 52 ||
 ANEXO II
 Matérias-primas,
 peças e componentes utilizados
 para fins agrícolas e de transformação ou manutenção industrial, dos códigos NC[12]:
 3901 || 4810 22 10 || 5501 ||
 3902 10 || 4810 22 90 || 5502 ||
 3903 11 || 4810 29 || 5503 || 8706
 3904 10 || 4810 31 || 5504 || 8707
 3906 10 || 4810 32 || 5505 10 || 8708
 4407 21 10 || 4810 92 || 5505 20 || 8714 11
 4407 21 91 || 4810 99 10 || 5506 || 8714 19
 4407 22 10 || 4810 99 90 || 5507 || 8714 91
 4407 22 91 || 5108 || 5508 10 10 || 8714 92
 4407 25 10 || 5110 || 5508 20 10 || 8714 93
 4407 25 30 || 5111 11 || 5509 || 8714 94
 4407 25 50 || 5111 19 10 || 5510 || 8714 95
 4407 26 10 || 5111 19 90 || 5512 || 8714 96
 4407 26 30 || 5111 20 || 5513 || 8714 99
 4407 26 50 || 5111 30 || 5514 || 9002 90
 4407 29 15 || 5111 90 10 || 5515 || 9006 91
 4407 29 20 || 5111 90 91 || 5516 || 9007 91
 4407 29 25 || 5111 90 93 || 6001 || 9007 92
 4407 29 45 || 5111 90 99 || 6002 40 || 9008 90
 4407 29 83 || 5112 11 || 6002 90 || 9010 90
 4407 29 85 || 5112 19 || 6217 90 || 9104
 4407 99 40 || 5112 20 || 6305 10 10 || 9108
 4410 || 5112 30 || 6305 10 90 || 9109 11
 4412 || 5112 90 || 6305 20 || 9109 19
 || 5205 || 6305 32 || 9109 90
 || 5208 || 6305 33 || 9110 11 10
 || 5209 || 6305 39 || 9110 11 90
 || 5210 || 6305 90 || 9110 12
 || 5212 || 6309 || 9110 19
 || 5401 10 12 || 6406 || 9110 90
 || 5401 10 14 || 7601 || 9111
 || 5401 20 10 || 8517 70 90 || 9112
 4803 || 5402 || 8529 10 80 || 9114
 4804 || 5403 || 8529 10 95 ||
 4805 || 5404 11 || 8529 90 ||
 4810 13 || 5404 90 || ||
 4810 14 || 5407 || ||
 4810 19 10 || 5408 || ||
 FICHA FINANCEIRA LEGISLATIVA PARA
 PROPOSTAS COM INCIDÊNCIA ORÇAMENTAL EXCLUSIVAMENTE LIMITADA ÀS RECEITAS
 1. DENOMINAÇÃO DA PROPOSTA:
 Proposta de regulamento do Conselho relativo à
 suspensão temporária dos direitos autónomos da Pauta Aduaneira Comum sobre as
 importações de um determinado número de produtos industriais nas Ilhas Canárias
 2. RUBRICAS ORÇAMENTAIS:
 Capítulo e artigo: capítulo 12, artigo 120.o
 Montante inscrito no orçamento para o exercício de
 2011: € 16 653 700 000
 3. INCIDÊNCIA FINANCEIRA
 ̈ A proposta não tem incidência financeira.
 X A proposta não tem incidência financeira
 nas despesas, embora tenha nas receitas – o efeito é o seguinte:
 (Valores em milhões de euros, com uma casa
 decimal)
 || ||
 Rubrica orçamental || Receitas[13] || Período, com início em dd/mm/aaaa || [Ano 2012 -2021]
 Artigo 120.o || Incidência nos recursos próprios || 01/01/2012 - 31/12/2021 || -2,2/ano
 4. MEDIDAS ANTIFRAUDE
 O controlo da utilização final de todos os
 produtos abrangidos pelo presente regulamento do Conselho será efectuado em
 conformidade com os artigos 291.o a 300.o do Regulamento (CEE) n.o 2454/93 da
 Comissão que fixa determinadas disposições de aplicação do Código Aduaneiro
 Comunitário.
 5. OUTRAS OBSERVAÇÕES
 Para que os operadores económicos possam tomar
 decisões de investimento a longo prazo, as suspensões propostas devem manter-se
 em vigor durante dez anos.
 Trata-se de uma substituição das medidas
 introduzidas pelo Regulamento (CEE) n.o 704/2002 do Conselho, que expirou em
 31.12.2011.
 Custo estimado da operação
 Com base nas informações facultadas pelas
 autoridades regionais, o impacto da perda de receitas resultante da aplicação
 do presente regulamento pode, assim, estimar-se em 2,96 milhões de euros
 (montante bruto, incluindo as despesas de cobrança) x 0,75 = 2,22 milhões de
 euros/ano para o período compreendido entre 01-01-2012 e 31-12-2021.
 A perda de receitas
 sob a forma de recursos próprios tradicionais será compensada pelas
 contribuições dos Estados-Membros com base no RNB.
 [1] Parecer de ... 2011 (ainda não publicado no Jornal
 Oficial).
 [2] JO C [...] de [...], p. [...].
 [3] JO C [...] de [...], p. [...].
 [4] JO L 111 de 26.4.2002, p.1.
 [5] Eurostat: Estatísticas regionais – Taxa de desemprego,
 por regiões NUTS 2, 1999-2009.
 [6] JO L 302 de 19.10.1992, p. 1.
 [7] JO L 253 de 11.10.1993, p. 1.
 [8] JO L 55 de 28.2.2011, p. 13.
 [9] JO L 256 de 7.9.1987, p. 1.
 [10] JO L 55 de 28.2.2011, p. 13.
 [11] Conforme definido no Regulamento (UE) n.o 861/2010 da
 Comissão, de 5 de Outubro de 2010, que altera o Anexo I do Regulamento (CEE)
 n.o 2658/87 do Conselho relativo à Nomenclatura Pautal e Estatística e à
 Pauta Aduaneira Comum (JO L 284 de 29.10.2010, p. 1).
 [12] Conforme definido no Regulamento (UE) n.o 861/2010 da
 Comissão, de 5 de Outubro de 2010, que altera o Anexo I do Regulamento (CEE)
 n.o 2658/87 do Conselho relativo à Nomenclatura Pautal e Estatística e à
 Pauta Aduaneira Comum (JO L 284 de 29.10.2010, p. 1).
 [13] No que diz respeito aos recursos próprios tradicionais
 (direitos agrícolas, quotizações sobre o açúcar, direitos aduaneiros), os
 montantes indicados devem ser valores líquidos, isto é, os montantes brutos
 deduzidos de 25%, a título de despesas de cobrança.


type: other

text:
ECLI:NL:RBSGR:2012:BY1642 LJN BY1642, Rechtbank 's-Gravenhage, 399202 - HA ZA 11-2125, 17-10-2012, Civiel recht :: Jure.nl
 Uitspraak ECLI:NL:RBSGR:2012:BY1642
 LJN BY1642, Rechtbank 's-Gravenhage, 399202 - HA ZA 11-2125
 399202 - HA ZA 11-2125
 FutD 2013-0450 met annotatie van Fiscaal up to Date
 De Stichting Overdrachtsbelasting Monumenten vordert o.g.v. art. 3:305a BW een verklaring voor recht dat de Staat onrechtmatig heeft gehandeld jegens monumenteigenaren die overdrachtsbelasting hebben betaald omdat in strijd met het discriminatieverbod bij de vrijstelling voor het betalen van overdrachtsbelasting onderscheid is gemaakt tussen rechtspersonen en particulieren die een monument hebben verkregen in de zin van de Monumentenwet 1988. De vordering stuit af op de formele rechtskracht van de besluiten jegens de participanten van de Stichting. Er is geen aanleiding om in deze gevallen een - door de Stichting bepleite - algemene uitzondering op het beginsel van formele rechtskracht te maken. Evenmin is sprake van inbreuk op een eigendomsrecht in de zin van artikel 1 Eerste Protocol EVRM.
 zaaknummer / rolnummer: 399202 / HA ZA 11-2125
 Vonnis van 17 oktober 2012
 STICHTING OVERDRACHTSBELASTING MONUMENTEN SMCO,
 advocaat mr. M. Muller,
 STAAT DER NEDERLANDEN (Ministerie van Financiën),
 Partijen worden hierna de Stichting en de Staat genoemd.
 - de dagvaarding van 11 juli 2011, met producties;
 - de conclusie van antwoord van 12 oktober 2011, met producties;
 - het tussenvonnis van 26 oktober 2011, waarin een comparitie van partijen is gelast;
 - het proces-verbaal van comparitie van 31 augustus 2012 en het daarin genoemde gedingstuk.
 2.1.Tot 1 januari 2010 heeft op grond van artikel 15 lid 1 sub p Wet op belastingen van rechtsverkeer 1970 (hierna: WBR) onder voorwaarden voor rechtspersonen een vrijstelling gegolden voor de afdracht van overdrachtsbelasting bij de verkrijging van een monument als bedoeld in de Monumentenwet 1988.
 2.2.In een uitspraak van 1 mei 2009 van het gerechtshof 's-Gravenhage (LJN: BI3637) is geoordeeld dat voor de verschillende behandeling van rechtspersonen en natuurlijke personen onvoldoende rechtvaardiging aanwezig was en dat de particulier die de procedure had aangespannen vrijstelling diende te verkrijgen van voldoening van de overdrachtsbelasting.
 2.3.De staatssecretaris van Financiën heeft bij besluit van 10 juni 2009 verklaard te berusten in de uitspraak van het gerechtshof en heeft goedgekeurd dat de vrijstelling van overdrachtsbelasting bij de verkrijging van monumenten (tijdelijk) zowel gold voor rechtspersonen als voor particulieren. Ten aanzien van het ingangsmoment van de (tijdelijke) verruiming van de monumentenvrijstelling is in het besluit bepaald:
 "Er wordt niet teruggekomen op voldoeningen op aangifte dan wel naheffingsaanslagen die vóór 1 mei 2009 onherroepelijk zijn komen vast te staan."
 2.4.De Stichting Melding Collectief Onrecht heeft in een brief van 1 maart 2010 aan de Minister van Financiën gesteld dat de tijdelijk verruimde vrijstelling qua toepassing in de tijd een willekeurig en te selectief bereik heeft gehad. Zij heeft de Minister verzocht - verkort weergegeven - om restitutie aan de monumenteigenaren van de door hen ten onrechte betaalde overdrachtsbelasting. De Minister heeft bij brief van 1 juni 2010 afwijzend gereageerd. Vervolgens is de Stichting op initiatief van de Stichting Melding Collectief Onrecht opgericht. Bij de Stichting zijn meer dan 1.700 verkrijgers (natuurlijke personen en rechtspersonen) van een monumentenpand aangesloten die overdrachtsbelasting hebben betaald.
 3.1.De Stichting vordert - samengevat - dat de rechtbank bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad,
 I. primair voor recht zal verklaren dat door de Staat onrechtmatig is gehandeld door van de aangesloten participanten ter zake van de verkrijging van monumentenpanden overdrachtsbelasting te heffen en hierop niet terug te komen en dat de Staat jegens de aangesloten participanten aansprakelijk is voor de schade, nader op te maken bij staat en te vermeerderen met de wettelijke (handels)rente vanaf de dag van voldoening van overdrachtsbelasting tot aan de dag van algehele voldoening;
 II. subsidiair voor recht zal verklaren dat de door de aangesloten participanten voldane overdrachtsbelasting zonder rechtsgrond is betaald en moet worden terugbetaald, te vermeerderen met de wettelijke (handels)rente vanaf de dag van voldoening van overdrachtsbelasting tot aan de dag van algehele voldoening;
 III. meer subsidiair voor recht zal verklaren dat de aangesloten participanten door de door hen voldane overdrachtsbelasting zijn verarmd, dat de Staat daardoor is verrijkt en dat het redelijk is dat de geleden schade op basis van ongerechtvaardigde verrijking van de Staat wordt vergoed, te vermeerderen met de wettelijke (handels)rente vanaf de dag van voldoening van overdrachtsbelasting tot aan de dag van algehele voldoening;
 IV. de Staat zal veroordelen in de door de Stichting gemaakte proceskosten en de nakosten;
 V. de Staat zal veroordelen in de door de Stichting gemaakte buitengerechtelijke kosten, nader op te maken bij staat.
 3.2.Ter onderbouwing van haar primaire vordering genoemd onder 3.1. I. stelt de Stichting - zakelijk weergegeven - dat zij op basis van artikel 3:305a BW gerechtigd is op de komen voor de belangen van de bij haar aangesloten participanten. De Staat heeft jegens deze bij de Stichting aangesloten verkrijgers onrechtmatig gehandeld door ten opzichte van hen vast te houden aan de formele rechtskracht van onherroepelijk geworden voldoeningen van overdrachtsbelasting, welke overdrachtsbelasting een discriminatoire heffing is gebleken. Volgens de Stichting is een uitzondering op de leer van de formele rechtskracht ten opzichte van al haar participanten aan de orde. Nu de Staat deze uitzondering niet aanneemt, zijn de participanten die de Stichting vertegenwoordigt in hun eigendom geschaad; heeft een disproportionele inbreuk op hun eigendomsrecht plaatsgevonden en heeft de Staat gehandeld in strijd met hetgeen in het maatschappelijk verkeer betaamt. De schade die de verkrijgers hebben geleden, betreft de door hen betaalde overdrachtsbelasting en andere kosten en lasten die hoger zijn uitgevallen door de teveel betaalde overdrachtsbelasting, zoals Hypotheekrente en hypotheekprovisie. Voorts vertegenwoordigt de Stichting een bepaalde categorie rechtspersonen die voor de vrijstelling van overdrachtsbelasting niet voldeden aan de "doeleis", welke eis door het gerechtshof 's-Gravenhage in de voornoemde uitspraak van 1 mei 2009 onverbindend is verklaard. Ook deze rechtspersonen hebben derhalve ten onrechte overdrachtsbelasting betaald en ook jegens hen is door de Staat onrechtmatig gehandeld, aldus de Stichting.
 3.3.Aan haar subsidiaire vordering genoemd onder 3.1. II. legt de Stichting ten grondslag dat er voor de voldoeningen van overdrachtsbelasting door haar participanten geen geldige rechtsgrond heeft bestaan, zodat sprake is van onverschuldigde betaling.
 3.4.De meer subsidiaire vordering genoemd onder 3.1. III. is gegrond op de stelling dat de Staat ongerechtvaardigd is verrijkt omdat hij overdrachtsbelasting heeft geheven zonder toereikende rechtsgrond.
 4.1.Tussen partijen staat vast dat de Stichting voldoet aan de vereisten die artikel 3:305a lid 1 BW stelt aan een stichting die namens anderen een rechtsvordering wenst in te stellen.
 4.2.De Staat betoogt ten verwere primair dat de vorderingen van de Stichting moeten worden afgewezen, omdat de natuurlijke personen voor wie de Stichting optreedt het beweerde discriminatoire karakter van de monumentenregeling in een bestuursrechtelijke procedure tegen de voldoening op aangifte overdrachtsbelasting naar voren hadden kunnen brengen.
 4.3.Partijen zijn het erover eens dat de natuurlijke en rechtspersonen die de Stichting vertegenwoordigt niet (tijdig) in een bestuursrechtelijke procedure bezwaar en beroep hebben aangetekend tegen de voldoening van de overdrachtsbelasting. Daarmee hebben de voldoeningen van de overdrachtsbelasting formele rechtskracht gekregen, hetgeen betekent dat de burgerlijke rechter ervan dient uit te gaan dat de verschuldigdheid van deze overdrachtsbelasting zowel wat betreft de wijze van totstandkoming als wat betreft de inhoud in overeenstemming is met de wettelijke voorschriften en met algemene rechtsbeginselen.
 Het feit dat niet de Stichting, doch enkel de natuurlijke- en rechtspersonen wiens belangen zij vertegenwoordigt de mogelijkheid hadden om bezwaar en beroep in te stellen, staat niet in de weg aan een beroep van de Staat op de formele rechtskracht. Dit laatste valt af te leiden uit HR 9 juli 2010, LJN BM2314. Daar was weliswaar niet de formele rechtskracht aan de orde, doch de ontvankelijkheid in een geding bij de burgerlijke rechter, maar dat doet niet af aan het uitgangspunt dat de weg naar de burgerlijke rechter is afgesloten indien de weg naar de administratieve rechter openstaat of heeft opengestaan maar niet of zonder resultaat is gevolgd voor degenen wiens belangen door de belangenorganisatie worden behartigd. Dit is slechts anders indien de belangenorganisatie, in dit geval de Stichting, een eigen belang stelt ter zake waarvan de Stichting niet bij de bestuursrechter zou of had kunnen opkomen. Een dergelijk belang is in deze zaak door de Stichting niet gesteld, noch is van het bestaan daarvan anderszins gebleken.
 4.4.De Stichting stelt echter dat met betrekking tot alle door haar vertegenwoordigde verkrijgers - om meerdere redenen - een uitzondering gemaakt moet worden op het beginsel van formele rechtskracht. De aan het beginsel van formele rechtskracht verbonden bezwaren kunnen door bijkomende omstandigheden zo klemmend worden dat hierop, gezien de bijzonderheden van het gegeven geval, een uitzondering moet worden gemaakt. Bij de beoordeling van de vraag of in deze zaak reden is voor het maken van een uitzondering op de formele rechtskracht, stelt de rechtbank voorop dat zo'n uitzondering in een groepsactie als de onderhavige alleen gemaakt kan worden wanneer sprake is van omstandigheden die een uitzondering rechtvaardigen die voor alle (rechts)personen die de Stichting vertegenwoordigt gelijkelijk opgeld doen.
 4.5.De Stichting betoogt allereerst, met verwijzing naar het arrest Sint Oedenrode / Van Aerle (HR 18 juni 1993, LJN ZC1006), dat een uitzondering aan de orde is omdat de staatssecretaris heeft erkend dat de Staat onrechtmatig heeft gehandeld. Dat volgt volgens de Stichting uit de berusting door de staatssecretaris in de uitspraak van het gerechtshof 's-Gravenhage en uit zijn besluit van 10 juni 2009 waarin de staatssecretaris heeft erkend dat het onthouden van de monumentenvrijstelling aan particulieren discriminatoir is geweest en het vasthouden aan de "doeleis" zinledig was.
 4.6.De rechtbank is - met de Staat - van oordeel dat de omstandigheden in de onderhavige zaak niet vergelijkbaar zijn met de omstandigheden die tot voornoemd arrest aanleiding hebben gegeven. Kort gezegd ging het in de zaak Sint Oedenrode / Van Aerle om de vraag of van de burger kan worden verlangd dat hij alsnog bezwaar en beroep aantekent tegen een besluit, enkel om de mogelijkheid om schadevergoeding te vorderen veilig te stellen, in het geval de burger en het overheidsorgaan het er al over eens zijn dat het besluit onjuist is en moet worden teruggedraaid. De (participanten van de) Stichting en de Staat zijn het er echter niet over eens dat het onthouden van de vrijstelling van de overdrachtsbelasting aan particulieren door de Staat een onrechtmatig karakter droeg. Uit de berusting van de staatssecretaris in de uitspraak van het gerechtshof kan geen instemming met het daaraan ten grondslag liggende oordeel worden geconstrueerd. De erkenning kan ook niet worden gelezen in het voornoemde besluit nu daarin uitdrukkelijk is opgenomen dat niet wordt teruggekomen op onherroepelijk vaststaande naheffingsaanslagen (zie onder 2.3.). Bovendien betoogt de Staat terecht dat - zou al sprake zijn van erkenning van de zijde van de Staat - deze erkenning niet heeft plaatsgevonden vóór het verstrijken van de termijnen voor het aanwenden van de openstaande bestuursrechtelijke rechtsmiddelen en ook dat is een vereiste voor een geslaagd beroep op de door de Stichting aangehaalde uitzondering. Immers, alleen dan kan het niet instellen van bezwaar en beroep het gevolg zijn van het feit dat burger en overheidsorgaan het er al over eens zijn dat het besluit onrechtmatig is.
 4.7.Ten tweede stelt de Stichting - met verwijzing naar het arrest Heesch / Van de Akker (HR 16 mei 1986, LJN AC9347) en EKRO / Staat (HR 11 november 1988, LJN AD3755) - dat een uitzondering op de formele rechtskracht moet worden gemaakt omdat de onderhavige belanghebbenden niet wisten en ook niet hoefden te weten dat zij bezwaar konden aantekenen tegen de verschuldigde overdrachtsbelasting. Zowel de aangifteverplichting als de verplichting om overdrachtsbelasting te voldoen zijn door de wetgever bij de notaris gelegd. De desbetreffende burger ontvangt geen beschikking waaruit volgt dat bezwaar aangetekend kan worden tegen de door de notaris voldane overdrachtsbelasting. Artikel 3:45 Awb schrijft voor dat een bestuursorgaan de belanghebbende erop wijst dat er een bezwaarmogelijkheid bestaat. Wanneer een dergelijke rechtsmiddelverwijzing ontbreekt, is volgens jurisprudentie in beginsel sprake van een verschoonbare termijnoverschrijding ex artikel 6:11 Awb en zouden de verkrijgers van monumenten alsnog bezwaar moeten kunnen aantekenen. Een aantal participanten heeft alsnog bezwaar aangetekend, maar zijn door de bestuursrechter in hun bezwaar niet-ontvankelijk verklaard, aldus de Stichting. Indien dit komt omdat ingeval van overdrachtsbelasting artikel 3:45 Awb toepassing mist, valt volgens de Stichting toch niet in te zien dat een besluit formele rechtskracht krijgt. Gezien de strekking van artikel 3:45 Awb, te weten bescherming van de belangen van de burger, zou het inconsequent zijn wanneer de wetgever de vrijheid heeft om te kiezen voor een heffingssystematiek die artikel 3:45 Awb buiten spel zet. Het niet attenderen op de mogelijkheden van bezwaar en beroep is in strijd met fundamentele bestuursrechtelijke uitgangspunten, aldus nog steeds de Stichting.
 4.8De rechtbank oordeelt over dit geschilpunt als volgt. Voor zover in het betoog van de Stichting besloten ligt dat belastingen op afdracht als de onderhavige, nu daaraan formeel geen beschikking ten grondslag ligt, de leer van de formele rechtskracht niet van toepassing is, faalt dat betoog. De Hoge Raad heeft reeds in zijn arrest van 16 oktober 1992, LJN ZC0718 (Vulhop) geoordeeld dat de leer van de formele rechtskracht ook van toepassing is op belastingen die op aangifte worden voldaan:
 "3.3 (...)
 In r.o. 4.10 van zijn arrest is het hof ervan uitgegaan dat het vorenstaande evenzeer te gelden heeft, wanneer niet sprake is van een heffing van belasting bij wege van aanslag - en derhalve bij beschikking - doch van een heffing van belasting bij wege van voldoening op aangifte. Dit uitgangspunt is juist. De burgerlijke rechter dient derhalve - behalve in de hiervoor aangegeven uitzonderingsgevallen - ervan uit te gaan dat de heffing, zo daartegen een met voldoende waarborgen omklede rechtsgang heeft opengestaan en deze niet gebruikt is, zowel wat haar wijze van tot stand komen als wat haar inhoud betreft in overeenstemming is met de desbetreffende wettelijke voorschriften en algemene rechtsbeginselen. Dit brengt mede dat de belastingplichtige die verzuimd heeft van zijn recht van beroep op de belastingrechter gebruik te maken, niet met vrucht voor de burgerlijke rechter kan aanvoeren dat de heffing ongeldig is en de geheven belasting hem als onverschuldigd betaald moet worden gerestitueerd; evenmin kan hij met vrucht aanvoeren dat de heffing onrechtmatig is en dat de geheven belasting hem bij wege van schadevergoeding moet worden terugbetaald.
 3.4 Anders dan onderdeel 1 aanvoert, doet aan hetgeen hiervoor in 3.3 omtrent een beroep op onrechtmatigheid van de heffing is overwogen, niet af dat de Verordening Watertoeristenbelasting 1978 in de voormelde uitspraak van de belastingkamer van de Hoge Raad van 30 maart 1983 onverbindend is geoordeeld. De bindende kracht van een zodanige uitspraak is - daargelaten de overtuigende werking die daarvan in andere zaken mag worden verwacht - naar haar aard beperkt tot het in de desbetreffende belastingzaak aan de belastingrechter voorgelegde geschil. Dit brengt mede dat die uitspraak niet tot gevolg heeft dat de burgerlijke rechter - in weerwil van het in 3.3 overwogene - ter zake van de in de onderhavige zaak aan de orde gestelde heffingen over een eerdere periode wèl zelf mag beoordelen of zij onrechtmatig zijn of, zoals het onderdeel wil, die onrechtmatigheid op grond van voormelde uitspraak zonder meer zou moeten aannemen.
 Ook levert - eveneens anders dan het onderdeel aanvoert - het in de voormelde uitspraak vervatte oordeel geen bijzondere omstandigheid op, die ertoe dwingt een uitzondering op het in 3.3 bedoelde beginsel te maken. Uit dit oordeel volgt immers niet dat van Vulhop niet kon worden gevergd dat hij tijdig bezwaar - en voor zoveel nodig beroep - zou instellen tegen de heffingen over de periode van januari 1979 t/m maart 1980."
 4.9.Voor wat betreft het beroep op het niet voldoen aan artikel 3:45 Awb is leidend hetgeen de bestuursrechter daarover heeft overwogen in enkele zaken waarin eigenaren van monumenten die overdrachtsbelasting hadden voldaan zich hebben beroepen op een verschoonbare termijnoverschrijding bij het indienen van een bezwaarschrift in de zin van artikel 6:11 Awb . In die zaken is - zakelijk weergegeven - geoordeeld dat termijnoverschrijdingen niet verschoonbaar zijn omdat nieuwe jurisprudentie (meer in het bijzonder de onder 2.2. genoemde uitspraak), die is uitgesproken nadat de termijn is verlopen, een nieuw licht op de zaak werpt. Voorts geldt in het geval van belastingen die worden geheven door middel van voldoening op aangifte, zoals overdrachtsbelasting, dat de belastingplichtige verantwoordelijk is voor de aangifte. Er is geen sprake van een besluit van de zijde van de belastingdienst met betrekking tot de overdrachtsbelasting. Dat betekent dat de verplichting opgenomen in artikel 3:45 Awb niet geldt voor de belastingdienst en de verschoonbare termijnoverschrijding niet kan worden gebaseerd op een ontbrekende rechtsmiddelverwijzing. Van een belanghebbende die een substantieel bedrag aan overdrachtsbelasting dient te betalen, mag volgens de bestuursrechter worden verwacht dat hij zich ingeval van bezwaren tegen deze betaling op eigen verzoek laat voorlichten door ter zake deskundigen. Hij/zij kan zich derhalve niet met succes op een verschoonbare termijnoverschrijding beroepen door onbekendheid te stellen met de mogelijkheid van bezwaar en beroep. Ten slotte heeft de bestuursrechter geoordeeld dat op de belastingdienst niet de verplichting rust belanghebbenden in zijn algemeenheid in te lichten over lopende beroepsprocedures die betrekking hebben op de monumentenvrijstelling dan wel specifiek te wijzen op de onder 2.2. genoemde uitspraak.
 De rechtbank volgt de Staat in zijn betoog dat het oordeel van de bestuursrechter over het gewicht van de door de belanghebbenden genoemde omstandigheden in de onderhavige civielrechtelijke procedure tot uitgangspunt moet worden genomen. Dat betekent dat, nu de bestuursrechter de door de Stichting in de onderhavige procedure in stelling gebrachte omstandigheden in de bestuursrechtelijke zaken onvoldoende heeft gevonden om te concluderen dat sprake is van een verschoonbare termijnoverschrijding, deze omstandigheden niet als zodanig klemmend kunnen worden beschouwd dat een uitzondering op de formele rechtskracht moet worden gemaakt.
 4.10.De Stichting doet - summierlijk - een beroep op schending van het gelijkheidsbeginsel voor de openbare lasten. Zij stelt dat niet valt in te zien waarom een verkrijger waarvan op 30 april 2009 een voldoening van overdrachtsbelasting onherroepelijk is geworden anders zou moeten worden behandeld dan een verkrijger die na de uitspraak van het gerechtshof 's-Gravenhage van 1 mei 2009 zijn monument heeft aangekocht en bezwaar maakt tegen voldoening van de overdrachtsbelasting.
 Van gelijke gevallen is naar het oordeel van de rechtbank echter geen sprake, nu het essentiële verschil is gelegen in het feit dat de laatstgenoemde verkrijger tijdig bezwaar heeft gemaakt.
 4.11.Ten slotte verwerpt de rechtbank de - eveneens summierlijk onderbouwde - stelling van de Stichting dat de heffing van overdrachtsbelasting van de door de Stichting vertegenwoordigde verkrijgers in strijd is met artikel 1 van de Grondwet en het verbod van discriminatie zoals vastgelegd in artikel 26 IVBPR en artikel 14 EVRM en in strijd is met artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM. Met betrekking tot artikel 1 van het Eerste Protocol bij het EVRM heeft de Stichting ter comparitie verwezen naar een uitspraak van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (hierna: EHRM) van 7 juli 2011, nummer 39766/05 (Serkov / Oekraïne). Volgens de Stichting is in die uitspraak geoordeeld dat een heffing in strijd was met genoemd artikel omdat de heffing onvoldoende voorzienbaar was en ter zake sprake was van een plotselinge ommezwaai in de rechtspraak die evenmin voorzienbaar was.
 De rechtbank constateert dat de onderhavige zaak geenszins vergelijkbaar is met de zaak Serkov / Oekraïne. In de zaak voor het EHRM ging het - zakelijk weergegeven - om de uitleg van een Oekraïense Presidentiële Verordening met betrekking tot betaling van belasting in samenhang met de Oekraïense wet op de BTW. In vergelijkbare zaken had de Oekraïense Hoge Raad in hetzelfde jaar twee tegengestelde beslissingen genomen, zonder redenen te geven voor de radicale ommezwaai in de tweede zaak. Volgens het EHRM was daarom sprake van zodanig onduidelijke wetgeving in combinatie met tegenstrijdige rechtspraak dat een schending van artikel 1 van het Eerste Protocol moest worden aangenomen. In de onderhavige zaak is noch sprake geweest van onduidelijke wetgeving noch van tegenstrijdige beslissingen van de Hoge Raad.
 4.12.Nu aan de voldoeningen van de verschuldigde overdrachtsbelasting formele rechtskracht toekomt, ligt de primaire vordering van de Stichting genoemd onder 3.1. I. voor afwijzing gereed.
 4.13.Ook de subsidiaire en meer subsidiaire vordering genoemd onder 3.1. II. en III. zullen worden afgewezen. Onverschuldigde betaling door de door de Stichting vertegenwoordigde deelnemers dan wel ongerechtvaardigde verrijking van de Staat is niet aan de orde, nu de betalingen van de overdrachtsbelasting gegrond zijn op de WBR.
 4.14.De Stichting zal als de in het ongelijk gestelde partij in de kosten worden verwezen.
 5.2.veroordeelt de Stichting in de proceskosten, aan de zijde van de Staat tot op heden begroot op € 904,- aan salaris van de advocaat en € 560,- aan verschotten, één en ander te voldoen binnen veertien dagen na dagtekening van dit vonnis en - voor het geval voldoening van de kosten niet binnen de gestelde termijn plaatsvindt - te vermeerderen met de wettelijke rente over de kosten te rekenen vanaf bedoelde termijn voor voldoening tot aan de dag der algehele voldoening,
 5.3.verklaart de veroordeling onder 5.2. uitvoerbaar bij voorraad.
 Dit vonnis is gewezen door mr. D.A. Schreuder en in het openbaar uitgesproken op 17 oktober 2012 in tegenwoordigheid van de griffier.
 ECLI:NL:HR:1986:AC9347, 16-5-1986, RvdW 1986, 109
 ECLI:NL:HR:1988:AD3755, 11-11-1988, NJ 1990, 563
 ECLI:NL:HR:1993:ZC1006, 18-6-1993, RvdW 1993, 138
 Mr. Murk Muller