text:
 11.4.2014
 HR
 Službeni list Europske unije
 L 108/3
 PRIJEVOD
 SPORAZUM
 Između Europske Unije i Ujedinjene Republike Tanzanije o uvjetima za premještaj osoba osumnjičenih za piratstvo i s tim povezanih zaplijenjenih sredstava od pomorskih snaga pod vodstvom Europske Unije u Ujedinjenu Republiku Tanzaniju
 EUROPSKA UNIJA, dalje u tekstu također „EU”,
 s jedne strane, i
 Ujedinjena Republika Tanzanija, dalje u tekstu „Tanzanija”,
 s druge strane,
 dalje u tekstu zajedno „stranke”,
 UZIMAJUĆI U OBZIR:
 —
 Rezolucije Vijeća sigurnosti Ujedinjenih naroda (RVSUN) 1814 (2008), 1838 (2008), 1846 (2008) i 1851 (2008), te rezolucije Vijeća sigurnosti Ujedinjenih naroda koje su uslijedile,
 —
 Konvenciju Ujedinjenih naroda o pravu mora (UNCLOS) iz 1982., a posebno njezine članke od 100. do 107. i članak 110.,
 —
 Zajedničku akciju Vijeća EU-a 2008/851/ZVSP od 10. studenoga 2008. o vojnoj operaciji Europske unije za doprinos odvraćanju, sprečavanju i suzbijanju djela gusarstva i oružane pljačke na somalskoj obali (1) (operacija EUNAVFOR Atalanta), kako je kasnije izmijenjena,
 —
 Međunarodno pravo o ljudskim pravima, uključujući Međunarodni pakt o građanskim i političkim pravima iz 1966. te Konvenciju protiv mučenja i drugih oblika okrutnog, nečovječnog ili ponižavajućeg postupanja ili kažnjavanja iz 1984.,
 —
 da ovaj Sporazum ne utječe na prava i obveze stranaka prema međunarodnim sporazumima i drugim instrumentima kojima se osnivaju međunarodni sudovi, uključujući statut Međunarodnog kaznenog suda.
 UZIMAJUĆI TAKOĐER U OBZIR
 —
 regionalne inicijative za borbu protiv piratstva poput inicijativa u okviru Afričke unije (AU), Istočnoafričke zajednice (EAC), Razvojne zajednice juga Afrike (SADC), Kodeksa ponašanja iz Džibutija i Regionalne strategije za pomorsku sigurnosti i borbu protiv piratstva koja je usvojena 2010. na Mauricijusu,
 SPORAZUMJELE SU SE KAKO SLIJEDI:
 Članak 1.
 Cilj
 Ovim se Sporazumom određuju uvjeti i načini za premještaj od EUNAVFOR-a u Tanzaniju osoba osumnjičenih da namjeravaju počiniti, čine ili su počinile djela piratstva, a koje je zadržao EUNAVFOR, i s time povezanih sredstava koja je zaplijenio EUNAVFOR te za postupanje prema njima nakon takvog premještaja.
 Članak 2.
 Definicije
 Za potrebe ovog Sporazuma:
 (a)
 „pomorske snage pod vodstvom Europske unije (EUNAVFOR)” znači vojni glavni stožeri EU-a i nacionalni kontingenti koji doprinose operaciji EU-a „Atalanta”, njihovi brodovi, zrakoplovi i sredstva;
 (b)
 „operacija” znači priprema, uspostavljanje i provedba vojne misije te podrška vojnoj misiji koja je uspostavljena Zajedničkom akcijom Vijeća EU-a 2008/851/ZVSP i/ili aktima koji su uslijedili nakon nje;
 (c)
 „nacionalni kontingenti” znači jedinice i brodovi koji pripadaju državama članicama Europske unije i drugim državama koje sudjeluju u operaciji;
 (d)
 „država šiljateljica” znači država koja stavlja na raspolaganje nacionalni kontingent za EUNAVFOR.
 (e)
 „piratstvo” znači piratstvo kako je definirano u članku 101. UNCLOS-a;
 (f)
 „osoba koja je predmet premještaja” znači svaka osoba za koju se sumnja da namjerava počiniti, da čini ili je počinila djela gusarstva i koju EUNAVFOR premješta u Tanzaniju u skladu s ovim Sporazumom.
 Članak 3.
 Opća načela
 1. Tanzanija može na zahtjev EUNAVFOR-a prihvatiti premještaj od strane EUNAVFOR-a osoba koje je EUNAVFOR zadržao u vezi s piratstvom i s tim povezanih zaplijenjenih sredstava te takve osobe i sredstva predati svojim nadležnim tijelima radi istrage i kaznenog progona. Tanzanija će o prihvatu predložene predaje odlučivati u svakom pojedinačnom slučaju, uzimajući u obzir sve relevantne okolnosti, uključujući i mjesto na kojem se dogodio incident.
 2. EUNAVFOR osobe predaje samo tijelima Tanzanije nadležnima za kazneni progon.
 3. Stranke s osobama na koje se upućuje u članku 1., kako prije tako i nakon premještaja, postupaju humano i u skladu s međunarodnim obvezama iz područja ljudskih prava, uključujući zabranu mučenja i okrutnog, nehumanog i ponižavajućeg postupanja ili kažnjavanja, zabranu nezakonitog zadržavanja te u skladu sa zahtjevom za pravično suđenje.
 4. Premještaji se ne provode prije no što tijela Tanzanije nadležna za kazneni progon odluče da, u skladu s tanzanskim unutarnjim postupcima, na temelju dokaza koje je EUNAVFOR dostavio putem odgovarajućih komunikacijskih kanala, postoje realni izgledi za donošenje osuđujuće presude protiv osoba koje je EUNAVFOR zadržao.
 Članak 4.
 Postupanje s osobama koje su predmet premještaja, njihov kazneni progon i suđenje
 1. S osobama koje su predmet premještaja postupa se humano i ne podvrgava ih se mučenju ili okrutnom, nehumanom ili ponižavajućem postupanju ili kažnjavanju te im se osigurava primjeren smještaj i prehrana, pristup zdravstvenoj skrbi i mogućnost obavljanja vjerskih obreda.
 2. Osobe koje su predmet premještaja se u najkraćem roku izvode pred suca ili drugu službenu osobu koja je na temelju zakona ovlaštena za izvršavanje sudske vlasti, a koji bez odlaganja odlučuju o zakonitosti njihovog zadržavanja te, ako zadržavanje nije opravdano, nalažu njihovo puštanje na slobodu.
 3. Osobe koje su predmet premještaja imaju pravo na sudski postupak u razumnom roku ili na puštanje na slobodu.
 4. Pri utvrđivanju bilo kakve protiv njih usmjerene optužbe zasnovane na kaznenom pravu, svaka osoba koja je predmet premještaja ima pravo na pošteno i javno saslušanje od strane zakonom osnovanog, nadležnoga, neovisnog i nepristranog suda.
 5. Osobe koje su predmet premještaja, a kojima se na teret stavlja kazneno djelo, nedužne su sve dok im se u skladu sa zakonom ne utvrdi krivnja.
 6. Pri utvrđivanju bilo kakve protiv njih usmjerene optužbe zasnovane na kaznenom pravu, osobe koja su predmet premještaja imaju pravo, uz potpunu ravnopravnost, na sljedeća minimalna jamstva:
 (a)
 biti pravodobno i podrobno obaviještene, na jeziku koji razumiju, o naravi i razlozima protiv njih iznesene optužbe;
 (b)
 imati dovoljno vremena i mogućnosti za pripremanje svoje obrane i komuniciranje s braniteljem kojeg same odaberu;
 (c)
 provedbu sudskog postupka bez neopravdanog odlaganja;
 (d)
 provedbu sudskog postupka u njihovoj prisutnosti i osobnu obranu ili obranu putem branitelja kojega same odaberu; biti obaviještene, ako nemaju branitelja, o svom pravu na branitelja; imati branitelja koji im je dodijeljen u svim slučajevima u kojim je to potrebno u interesu pravde te imati besplatnog branitelja u svim slučajevima kada nemaju dovoljno sredstava za plaćanje branitelja;
 (e)
 proučiti ili zahtijevati da se prouče svi dokazi protiv njih, uključujući pisane, pod prisegom dane, izjave svjedoka koji su izveli njihovo uhićenje te ishoditi prisutnost i ispitivanje svjedoka koji iskazuju u njihovu korist pod jednakim uvjetima kao za svjedoke koji ih terete;
 (f)
 imati besplatnu pomoć tumača, ako one ne razumiju ili ne govore jezik koji se koristi na sudu;
 (g)
 ne biti prisiljene u svojstvu svjedoka iskazivati protiv samih sebe ili priznati krivnju.
 7. Osobe koje su predmet premještaja, a koje su osuđene zbog kaznenog djela, imaju pravo da presudu protiv njihov i izrečenu im kaznu, u skladu sa zakonima Tanzanije, preispita viši sud ili da tom sudu podnesu žalbu.
 8. Tanzanija može, nakon savjetovanja s EU-om, osobe koje su osuđene i služe kazne u Tanzaniji premjestiti u treću državu koja poštuje standarde ljudskih prava, s ciljem da te osobe kazne služe u toj trećoj državi. U slučaju ozbiljnih sumnji u pogledu stanja ljudskih prava u toj trećoj državi, transfer se ne provodi prije no što se pronađe zadovoljavajuće rješenje putem savjetovanja između stranaka radi otklanjanja iznesenih sumnji.
 Članak 5.
 Kazna
 Osoba koja je predmet premještaja neće biti izvedena pred sud za kazneno djelo za koje je predviđena najviša kazna koja je teža od kazne doživotnog zatvora.
 Članak 6.
 Evidencije i obavijesti
 1. Svaki premještaj evidentira se u odgovarajućem dokumentu koji potpisuju predstavnik EUNAVFOR-a i predstavnik tijela Tanzanije nadležnih za kazneni progon.
 2. EUNAVFOR Tanzaniji dostavlja evidenciju o zadržavanju za osobe koje su predmet premještaja. Ta evidencija sadrži podatke o fizičkom stanju osoba koje su predmet premještaja za vrijeme njihovog zadržavanja, o točnom vremenu premještaja u Tanzaniju, o razlogu njihovog zadržavanja, o vremenu i mjestu početka njihovog zadržavanja i o svim odlukama donesenima u vezi s njihovim zadržavanjem.
 3. Tanzanija je odgovorna za vođenje preciznih spisa o svim osobama koje su predmet premještaja, između ostalog i za vođenje evidencija o svim zaplijenjenim sredstvima, fizičkom stanju osoba, mjestu na kojem su te osobe zadržane, svim optužbama protiv njih te o svim bitnim odlukama donesenima tijekom njihova kaznenog progona i suđenja.
 4. Te se evidencije, na temelju pisanog zahtjeva upućenog Ministarstvu vanjskih poslova Tanzanije, stavljaju na raspolaganju predstavnicima EU-a i EUNAVFOR-a u skladu s tanzanijskim zakonima i propisima.
 5. Osim toga, Tanzanija obavješćuje EUNAVFOR o mjestu zadržavanja osoba koje su predmet premještaja u okviru ovog Sporazuma, o svakom pogoršavanju njihovog fizičkog stanja i o svakoj tvrdnji o neprikladnom postupanju. Predstavnici EU-a i EUNAVFOR-a imaju, podložno primjenjivim zakonima, pristup osobama premještenima u okviru ovog Sporazuma sve dok se te osobe nalaze u pritvoru te ih imaju pravo ispitati.
 6. Nacionalnim i međunarodnim humanitarnim agencijama se, na njihov zahtjev, dopušta posjetiti osobe premještene u okviru ovog Sporazuma.
 7. Kako bi EUNAVFOR mogao Tanzaniji pružiti pravodobnu pomoć u obliku upućivanja svjedoka EUNAVFOR-a i pribavljanja odgovarajućih dokaza, Tanzanija obavješćuje EUNAVFOR o svojoj namjeri pokretanja kaznenog postupka protiv osoba koje su predmet premještaja i o vremenskom rasporedu za pribavljanje dokaza i saslušavanje svjedoka.
 Članak 7.
 Obveza EU-a i EUNAVFOR-a da olakšaju istragu i kazneni progon
 1. EU i EUNAVFOR u okviru svojih sredstava i sposobnosti pružaju svu pomoć Tanzaniji u svrhu provođenja istrage protiv osoba koje su predmet premještaja i u svrhu kaznenog progona tih osoba.
 2. EU i EUNAVFOR posebno:
 (a)
 predaju evidencije o zadržavanju sastavljene na temelju članka 6. stavka 2. ovog Sporazuma;
 (b)
 obrađuju sve dokaze u skladu za zahtjevima nadležnih tijela Tanzanije kako su usuglašeni u provedbenim dogovorima iz članka 10.;
 (c)
 nastoje pripremiti izjave svjedoka ili pisane izjave dane pod prisegom osoblja EUNAVFOR-a koje je bilo uključeno u određeni incident u vezi s kojim su osobe premještene u okviru ovog Sporazuma;
 (d)
 predaju sva relevantna zaplijenjena sredstva koja se nalaze u posjedu EUNAVFOR-a;
 (e)
 čuvaju ili predaju sva relevantna zaplijenjena sredstva, dokazna sredstva, fotografije i sve predmete koji imaju vrijednost kao dokazi, a koji se nalaze u posjedu EUNAVFOR-a;
 (f)
 osiguravaju prisutnost svjedoka EUNAVFOR-a tijekom postupka u svrhu iznošenja iskaza svjedoka pred sudom (ili pomoću televizijske veze ili pomoću bilo kojeg drugog dopuštenog tehnološkog sredstva);
 (g)
 olakšavaju prisutnost tumača koje eventualno zatraže tanzanska nadležna tijela u svrhu pomaganja u istragama i sudskim postupcima koji obuhvaćaju osobe koje su predmet premještaja.
 Članak 8.
 Povezanost s drugim pravima osoba koje su predmet premještaja
 Ništa u ovom Sporazumu nema za cilj dovesti do odstupanja od bilo kojeg prava kojeg osobe koje su predmet premještaja imaju prema domaćem ili međunarodnom pravu koje se primjenjuje niti se bilo što u ovom Sporazumu može tumačiti kao takvo odstupanje.
 Članak 9.
 Veza i sporovi
 1. Sva pitanja koja se pojave u vezi s primjenom ovog Sporazuma zajedno ispituju Tanzanija i nadležna tijela EU-a.
 2. U slučaju nepostizanja prethodnog rješenja, sporovi o tumačenju ili primjeni ovog Sporazuma rješavaju se isključivo diplomatskim putem između predstavnika Tanzanije i EU-a.
 Članak 10.
 Provedbeni dogovori
 1. U svrhu primjene ovog Sporazuma, operativna, administrativna i tehnička pitanja mogu biti predmet provedbenih dogovora koje trebaju sklopiti nadležna tijela Tanzanije s jedne strane, i nadležna tijela EU-a, kao i nadležna tijela država šiljateljica s druge strane.
 2. Provedbeni dogovori mogu, između ostalog, obuhvaćati:
 (a)
 utvrđivanje tijela Tanzanije nadležnih za kazneni progon prema kojima EUNAVFOR može izvršiti premještaj osobe;
 (b)
 centre za zadržavanje u koje se smještaju osobe koje su predmet premještaja;
 (c)
 postupanje s dokumentima, uključujući i one povezane s prikupljanjem dokaza, koji će biti predani tijelima Tanzanije nadležnima za kazneni progon nakon izvršenja premještaja osoba;
 (d)
 kontaktne točke za obavješćivanje i načine upozoravanja nadležnih tanzanskih tijela od strane EUNAVFOR-a;
 (e)
 obrasce koji se koriste za premještaj;
 (f)
 pružanje tehničke podrške, stručnog znanja, osposobljavanja i druge pomoći pri povratku u zemlju podrijetla, tijekom pritvora, pri utvrđivanju nacionalnosti, zastupanju pred sudom i u pitanjima povezanima s jamstvom, a na zahtjev Tanzanije kako bi se ostvarili ciljevi ovog Sporazuma.
 Članak 11.
 Stupanje na snagu i prestanak
 1. Ovaj se Sporazum privremeno primjenjuje od dana potpisivanja i stupa na snagu nakon što stranke jedna drugu obavijeste da su završile svoje unutarnje postupke za ratifikaciju ovog Sporazuma.
 2. Svaka stranka može otkazati ovaj Sporazum pisanom obaviješću. U tom slučaju otkaz proizvodi učinke tri mjeseca nakon dana primitka obavijesti.
 3. Ovaj se Sporazum može izmijeniti pisanim sporazumom između stranaka.
 4. Prestanak ovog Sporazuma ne utječe na prava ili obveze koje su prije takvog prestanka proizašle iz njegove provedbe, uključujući prava osoba koje su bila predmetom premještaja, sve dok se nalaze u pritvoru u Tanzaniji ili dok se protiv njih u Tanzaniji provodi kazneni progon.
 5. Nakon prestanka ovog Sporazuma, sva prava EU-a prema ovom Sporazumu može ostvarivati svaka osoba koju je imenovao Visoki predstavnik EU-a za vanjske poslove i sigurnosnu politiku. Nakon prestanka Sporazuma, sve obavijesti koje su prema ovom Sporazumu trebale biti upućene EUNAVFOR-u upućuju se Visokom predstavniku EU-a za vanjske poslove i sigurnosnu politiku.
 Sastavljeno u Bruxellesu prvi travnja dvije tisuće četrnaeste u dva izvornika, svaki na engleskom jeziku.
 Za Europsku uniju
 Za Ujedinjenu Republiku Tanzaniju
 (1) SL L 301, 12.11.2008., str. 33.


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
18.3.2000 FR Journal officiel des Communautés européennes C 79/41
 — annuler, pour autant que de besoin, la qualification juridi- — condamner le défendeur à lui payer, en réparation de son
 que donnée au contrat des requérants, en ce qu’il s’agit en préjudice matériel et moral, des dommages et intérêts dont
 réalité, pour chacun d’entre eux, d’un renouvellement à le Tribunal appréciera le montant;
 durée indéterminée d’un contrat octroyé au titre de
 l’article 2, a), du régime applicable aux autres agents — condamner le défendeur aux dépens.
 (ci-après RAA), par application de l’article 8, dernier alinéa
 du RAA;
 — annuler la décision de rejet explicite des réclamations Moyens et principaux arguments
 introduites par les requérants;
 — condamner la défenderesse aux dépens. Le requérant fait valoir, en premier lieu, que la décision
 attaquée est entachée d’une absence totale de motivation, ce
 qui constitue une violation de l’article 25, alinéa 2, du statut
 des fonctionnaires.
 Moyens et principaux arguments
 Les moyens et principaux arguments sont similaires à ceux Le requérant invoque, en outre, la violation du principe patere
 exposes par les requérants dans l’affaire T-137/99 (1). legem quam ipse fecisti, dans la mesure où la décision attaquée
 ne respecte pas les règles que le Directeur du CEDEFOP s’était
 lui-même imposées dans sa décision du 12 novembre 1992,
 (1) JO C 246 du 28.08.1999, p. 38. portant dispositions et critères pour la promotion des agents
 du Centre.
 Recours introduit le 24 janvier 2000 par David Crabbe
 contre Centre Européen pour le Développement de la
 Formation Professionnelle (CEDEFOP) Recours introduit le 27 janvier 2000 par «A» contre
 Commission des Communautés européennes
 (Affaire T-21/00)
 (Affaire T-23/00)
 (2000/C 79/85)
 (2000/C 79/86)
 (Langue de procédure: le français)
 (Langue de procédure: le français)
 Le Tribunal de première instance des Communautés européen-
 nes a été saisi le 24 janvier 2000 d’un recours introduit contre Le Tribunal de première instance des Communautés européen-
 le Centre Européen pour le Développement de la Formation nes a été saisi le 27 janvier 2000 d’un recours introduit
 Professionnelle (CEDEFOP) par David Crabbe, domicilié à contre la Commission des Communautés européennes par «A»,
 Perea-Thessaloniki (Grèce), représenté par Me Marc-Albert domicilié à Saint-Hubert (Belgique), représenté par Me Lucas
 Lucas, avocat à Liège (Belgique), élisant domicile à Luxembourg Vogel, avocat à Bruxelles, élisant domicile à Luxembourg
 en l’étude Thewes et Reuter, 33, rue des Capucins. auprès de Me Christian Kremer, 6, rue Heinrich Heine.
 Le requérant conclut à ce qu’il plaise au Tribunal:
 Le requérant conclut à ce qu’il plaise au Tribunal:
 — annuler la décision du Directeur du Cedefop de ne pas le
 promouvoir au grade A5 ou LA5 au titre de l’exercice de — annuler la décision explicite, intervenue sous la date du
 promotion 1998, résultant de sa note du 12 mai 1999 4 novembre 1999 (et notifiée sous la date du 28 octobre
 publiant la liste des fonctionnaires promus; 1999), rejetant la réclamation formée par le requérant, le
 22 juillet 1999, auprès de l’autorité investie du pouvoir de
 — annuler la décision implicite du Directeur du Cedefop de nomination, et par laquelle était attaquée la décision
 rejeter sa réclamation administrative du 14 juin 1999 à adoptée par l’AIPN le 23 avril 1999 infligeant au requérant
 l’encontre de cette première décision, réputée intervenue le une sanction de révocation, sans réduction ou suppression
 14 octobre 1999 par l’article 90, paragraphe 2, alinéa 2 du droit a sa pension d’ancienneté;
 du statut, à défaut de réponse à cette réclamation quatre
 mois à partir du jour de son introduction; — condamner la partie défenderesse aux dépens de l’instance.


text:
 15.12.2014
 RO
 Jurnalul Oficial al Uniunii Europene
 C 448/13
 Cerere de decizie preliminară introdusă de Centrale Raad van Beroep (Ţările de Jos) la 9 octombrie 2014 – Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank/F. Wieland şi H. Rothwangl
 (Cauza C-465/14)
 (2014/C 448/17)
 Limba de procedură: neerlandeza
 Instanța de trimitere
 Centrale Raad van Beroep
 Părțile din procedura principală
 Recurent: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank
 Intimați: F. Wieland, H. Rothwangl
 Întrebările preliminare
 1)
 Articolul 3 și articolul 94 alineatele (1) și (2) din Regulamentul nr. 1408/71 (1) trebuie interpretate în sensul că se opun ca unui fost navigator maritim, care a făcut parte din echipajul unei nave maritime cu portul de origine într-un stat membru, care nu a avut reședința pe uscat și nu a fost resortisantul niciunui stat membru, să i se refuze (în parte) acordarea unei pensii pentru limită de vârstă după aderarea statului a cărui cetățenie o deține la Uniune (respectiv la predecesoarea legală a Uniunii) sau după intrarea în vigoare a Regulamentului nr. 1408/71 în privința acestui stat, pentru simplul motiv că la data asigurării (pretinse) respectivul fost navigator maritim nu avea cetățenia statului membru (primului stat membru)?
 2)
 Articolele 18 TFUE și 45 TFUE trebuie interpretate în sensul că se opun unei reglementări a unui stat membru, potrivit căreia un navigator maritim, care aparținea echipajului unei nave maritime cu portul de origine în acest stat membru, care nu avea nicio reședință pe uscat și nu era resortisantul niciunui stat membru, era exclus de la asigurarea de pensie pentru limită de vârstă, în timp ce potrivit acestei reglementări un navigator maritim este considerat asigurat dacă este resortisant al statului membru în care se află portul de origine al navei maritime și care în rest se află în aceeași situație, atunci când statul al cărui resortisant este primul navigator maritim, între timp – la data stabilirii pensiei – a aderat la Uniune (o predecesoare legală a acesteia) sau dacă, între timp, Regulamentul nr. 1408/71 a intrat în vigoare în privința acestui stat?
 3)
 Întrebările 1 și 2 vor primi același răspuns în cazul unui (fost) navigator maritim, care la data desfășurării activității avea cetățenia unui stat care ulterior a aderat la Uniune (un predecesor legal al Uniunii), dar care la data aderării sau a intrării în vigoare a Regulamentului nr. 1408/71 în privința statului respectiv și la data invocării dreptului la pensie pentru limită de vârstă nu era resortisant al unui stat membru, dar în cazul căruia se aplica totuși regulamentul menționat, în temeiul articolului 1 din Regulamentul nr. 859/2003 (2)?
 (1) Regulamentul Consiliului din 14 iunie 1971 privind aplicarea regimurilor de securitate socială în raport cu lucrătorii salariați, cu lucrătorii care desfășoară activități independente și cu membrii familiilor acestora care se deplasează în cadrul Comunității (JO L 149, p. 2, Ediție specială,05/vol. 1, p. 26).
 (2) Regulamentul (CE) al Consiliului din 14 mai 2003 de extindere a dispozițiilor Regulamentului (CEE) nr. 1408/71 și Regulamentului (CEE) nr. 574/72 la resortisanții unor țări terțe care nu fac obiectul dispozițiilor respective exclusiv pe motive de cetățenie (JO L 124, p. 1, Ediție specială, 05/vol. 6, p. 186).


type: legislation

text:
 Svarīgs juridisks paziņojums
 |
 52010PC0029
 Priekšlikums Padomes regula, ar ko pagarina apturēšanas termiņu galīgajam antidempinga maksājumam, kas Regulā (EK) Nr. 1683/2004 noteikts Ķīnas Tautas Republikas izcelsmes glifosāta importam /* COM/2010/0029 galīgā redakcija - NLE 2010/0028 */
 [pic] | EIROPAS KOMISIJA |Briselē, 4.2.2010COM(2010)29 galīgā redakcija2010/0028 (NLE)PriekšlikumsPADOMES REGULA,ar ko pagarina apturēšanas termiņu galīgajam antidempinga maksājumam, kas Regulā (EK) Nr. 1683/2004 noteikts Ķīnas Tautas Republikas izcelsmes glifosāta importamPASKAIDROJUMA RAKSTSPRIEKŠLIKUMA KONTEKSTSPriekšlikuma pamatojums un mērķi Šis priekšlikums attiecas uz to, kā procedūrā par Ķīnas Tautas Republikas izcelsmes glifosāta importu piemēro Padomes 2009. gada 30. novembra Regulu (EK) Nr. 1225/2009[1] par aizsardzību pret importu par dempinga cenām no valstīm, kas nav Eiropas Kopienas dalībvalstis (“pamatregula”). |Vispārīgs konteksts Šis priekšlikums sagatavots, īstenojot pamatregulu un veicot izmeklēšanu saskaņā ar pamatregulā noteiktajām pamatprasībām un procedūras prasībām. |Spēkā esošie noteikumi priekšlikuma jomā Padomes 2004. gada 24. septembra Regula (EK) Nr. 1683/2004[2], ar ko uzliek antidempinga nodevu tāda glifosāta importam, kura izcelsme ir Ķīnas Tautas Republikā Padomes 2002. gada 28. janvāra Regula (EK) Nr. 163/2002[3], ar kuru paplašina galīgos antidempinga pasākumus, kuri ar Regulu (EK) Nr. 368/98 uzlikti Ķīnas Tautas Republikas izcelsmes glifosāta importam, attiecinot tos uz tā paša ražojuma importu, kas nosūtīts no Malaizijas vai Taivānas neatkarīgi no tā, vai Malaizijas vai Taivānas izcelsme ir norādīta deklarācijā, un noslēdz izmeklēšanu attiecībā uz vienu Malaizijas un vienu Taivānas ražotāju eksportētāju. |Atbilstība pārējiem Savienības politikas virzieniem un mērķiem Nepiemēro. |APSPRIEŠANĀS REZULTĀTI AR IEINTERESĒTAJĀM PERSONĀM UN IETEKMES NOVĒRTĒJUMIApspriešanās ar ieinteresētajām personām |Procedūrā iesaistītajām ieinteresētajām personām saskaņā ar pamatregulas noteikumiem izmeklēšanas laikā ir bijusi iespēja aizstāvēt savas intereses. |Ekspertu atzinuma pieprasīšana un izmantošana |Neatkarīgu ekspertu atzinums nebija vajadzīgs. |Ietekmes novērtējums Šis priekšlikums ir sagatavots, īstenojot pamatregulu. Pamatregulā nav paredzēts vispārējs ietekmes novērtējums, bet sniegts pilnīgs vērtējamo nosacījumu uzskaitījums. |PRIEKŠLIKUMA JURIDISKIE ASPEKTIIerosināto pasākumu kopsavilkums No attiecīgā ražojuma lietotājiem un izplatītājiem saņemts pamatots pieprasījums saskaņā ar pamatregulas 14. panta 4. punktu, un pēc tam ar Komisijas 2009. gada 14. maija lēmumu[4] antidempinga maksājumi ir apturēti uz deviņiem mēnešiem. Iemesli, kas bija apturēšanas pamatā, joprojām pastāv, tādēļ nav domājams, ka tuvākajā laikā atsāksies kaitējums, kas saistīts ar attiecīgā Ķīnas Tautas Republikas ražojuma importu. Tāpēc Padomei tiek ierosināts pieņemt pievienoto regulas priekšlikumu, kas iespējami drīz jāpublicē Eiropas Savienības Oficiālajā Vēstnesī. |Juridiskais pamats Padomes 2009. gada 30. novembra Regula (EK) Nr. 1225/2009 par aizsardzību pret importu par dempinga cenām no valstīm, kas nav Eiropas Kopienas dalībvalstis, un jo īpaši tās 14. panta 4. punktu. |Subsidiaritātes princips Priekšlikums ir Kopienas ekskluzīvā kompetencē. Tāpēc subsidiaritātes principu nepiemēro. |Proporcionalitātes princips Priekšlikums ir saskaņā ar proporcionalitātes principu šādu iemeslu dēļ. |Rīcības veids ir aprakstīts pamatregulā un neparedz valstu lēmumus. |Netiek prasīts norādīt, kā līdz minimumam samazina un proporcionāli priekšlikuma mērķim sadala Kopienas, valstu valdību, reģionālo un vietējo varas iestāžu, uzņēmēju un pilsoņu finansiālo un administratīvo slogu. |Juridisko instrumentu izvēle |Ierosinātais juridiskais instruments: Padomes regula. |Citi instrumenti nebūtu piemēroti, jo pamatregula neparedz alternatīvas. |IETEKME UZ BUDŽETU- Priekšlikums neietekmē Kopienas budžetu.2010/0028 (NLE)PriekšlikumsPADOMES REGULA,ar ko pagarina apturēšanas termiņu galīgajam antidempinga maksājumam, kas Regulā (EK) Nr. 1683/2004 noteikts Ķīnas Tautas Republikas izcelsmes glifosāta importamEIROPAS SAVIENĪBAS PADOME,ņemot vērā Līgumu par Eiropas Savienības darbību,ņemot vērā Padomes 2009. gada 30. novembra Regulu (EK) Nr. 1225/2009 par aizsardzību pret importu par dempinga cenām no valstīm, kas nav Eiropas Kopienas dalībvalstis[5] (“pamatregula”), un jo īpaši tās 14. panta 4. punktu,ņemot vērā priekšlikumu, ko Komisija iesniedza pēc apspriešanās ar padomdevēju komiteju,tā kā:A. PROCEDŪRA1. Pēc pārskatīšanas izmeklēšanas, kas notika saskaņā ar pamatregulas 11. panta 2. punktu (“pārskatīšanas izmeklēšana”), Padome ar Regulu (EK) Nr. 1683/2004[6] noteica galīgu antidempinga maksājumu tāda glifosāta importam, kura izcelsme ir Ķīnas Tautas Republikā un ko patlaban klasificē ar KN kodu ex 2931 00 99 un ex 3808 93 27 (“attiecīgais ražojums”), un šis maksājums tika attiecināts arī uz glifosāta importu, kas sūtīts no Malaizijas, neatkarīgi no tā, vai Malaizijas izcelsme ir norādīta deklarācijā, izņemot importu, ko ražojis Crop protection (M) Sdn . Bhd. , un uz glifosāta importu, kas sūtīts no Taivānas, neatkarīgi no tā, vai Malaizijas izcelsme ir norādīta deklarācijā, izņemot importu, ko ražojis Sinon Corporation . Antidempinga maksājuma likme ir 29,9 %.2. Ar Lēmumu 2009/383/EK[7] (“apturēšanas lēmums”) Komisija apturēja galīgos antidempinga maksājumus uz deviņiem mēnešiem, lēmums stājās spēkā 2009. gada 16. maijā.3. Savienības ražošanas nozare iesniedza pieprasījumu, un pēc tam 2009. gada 29. septembrī tika uzsākta pasākumu termiņa beigu pārskatīšana[8].B. APTURĒŠANAS TERMIŅA PAGARINĀŠANAS PAMATOJUMS4. Pamatregulas 14. panta 4. punktā ir paredzēta iespēja ar Komisijas lēmumu apturēt antidempinga pasākumus uz deviņiem mēnešiem, pamatojoties uz to, ka tirgus apstākļi uz laiku ir mainījušies, ja nav domājams, ka šādas apturēšanas rezultātā varētu atsākties kaitējums. Pamatregulas 14. panta 4. punktā noteikts arī tas, ka apturēšanu var pagarināt par vēl vienu laikposmu, kas nepārsniedz vienu gadu, ja Padome pēc Komisijas priekšlikuma pieņem šādu lēmumu.5. Pēc galīgo antidempinga pasākumu apturēšanas ar Lēmumu 2009/383/EK Komisija turpināja uzraudzīt glifosāta tirgus situāciju, it īpaši attiecībā uz importu no Ķīnas Tautas Republikas.6. Nesenu importa plūsmu pārbaude liecina, ka importa apjoms no Ķīnas Tautas Republikas bija neliels un pēc pasākumu apturēšanas pat samazinājās.7. Jānorāda, ka Savienības ražošanas nozares situācija pēc 2009. gada 16. maija, kad stājās spēkā apturēšana, bija stabila. Lai gan pamatvielas (pamatražojuma, no kura iegūst derivātus un kas tieši konkurē ar Ķīnas importa ražojumu) izgatavošanas un pārdošanas apjoms ir nedaudz samazinājies, šī tendence atbilst patēriņa rādītājiem, kas no 2008. gada septembra līdz 2009. gada augustam ir samazinājušies. Izdevīgas vienības pārdošanas cenas (kas liecināja par Savienības ražošanas nozares tendenci izgatavot derivātus ar lielāku pievienoto vērtību) un stabilas ražošanas izmaksas ļāva ražošanas nozarei gūt labu peļņu no 2008. gada septembra līdz 2009. gada augustam. Pamatojoties uz patlaban pieejamo informāciju par tirgu, nav domājāms, ka šī situācija būtiski mainīsies, ja pasākumu apturēšanas termiņš tiks pagarināts.8. Ražotājiem, importētājiem un lietotājiem ir ievērojams krājumu apjoms — šā iemesla dēļ, inter alia , tirgus situācija nākamajos mēnešos pēc apturēšanas bijusi šķietami stabila. Laikā no 2009. gada maija līdz oktobrim importa apjoms no Ķīnas ievērojami samazinājās un bija zemāks nekā tad, kad bija spēkā antidempinga maksājums. Ievērojot to, ka bija samazinājies importa apjoms, Ķīnas eksporta cenas, kas samazinājās no 2009. gada maija līdz oktobrim, būtiski neietekmēja Savienības ražošanas nozares situāciju. Nav pietiekamu pierādījumu tam, ka importa apjoms tuvākajā laikā varētu palielināties.9. Lai gan Savienības ražošanas nozare sniedza informāciju par ražošanas jaudas pieaugumu Ķīnas Tautas Republikā, pieejamā statistika neliecina par importa pieaugumu ES. Lai gan Ķīnas ražošanas apjoms nākamajos gados, iespējams, pieaugs vēl vairāk, paredzams, ka visā pasaulē pieaugs arī pieprasījums. Turklāt ir ievērojami pieaudzis patēriņš Ķīnas vietējā tirgū. Turklāt jāmin, ka šīs jaudas palielināšanas rezultātā faktiskā izlaide ir bijusi ierobežota.10. Nav konstatēti iemesli, kas liecinātu, ka apturēšanas pagarināšana varētu būt pretrunā Savienības interesēm.11. Lai gan Ķīnas Tautas Republikas eksporta cena pēdējos mēnešos samazinājās, secina, ka tādi faktori kā mazs importa apjoms un liela Savienības ražošanas nozares peļņa liecina par to, ka kaitējums, kas saistīts ar attiecīgā ražojuma, kura izcelsme ir Ķīnas Tautas Republikā, importu, visticamāk neatsāksies, ja pagarinās pasākumu apturēšanas termiņu. Faktiski apturēšana ilgs vēl vienu gadu. Tomēr saskaņā ar pamatregulas 14. panta 4. punkta pēdējo teikumu pasākumus jebkurā laikā var atjaunot, ja apturēšanas iemesls vairs nav piemērojams. Par to it īpaši var lemt tad, ja termiņa beigu pārskatīšanā konstatē, ka pasākumiem būtu jāturpinās.12. Jāatgādina, ka šī analīze neskar pārskatīšanas, kas notiek saskaņā ar pamatregulas 11. panta 2. punktu, iznākumu, kurš ir atkarīgs no dažādiem juridiskiem kritērijiem.C. APSPRIEŠANĀS AR SAVIENĪBAS RAŽOŠANAS NOZARI13. Ievērojot pamatregulas 14. panta 4. punkta noteikumus, Komisija informēja Savienības ražošanas nozari, ka plāno pagarināt spēkā esošo antidempinga pasākumu apturēšanas termiņu. Savienības ražošanas nozarei tika dota iespēja sniegt komentārus un tapt uzklausītai, un tās komentāri tika ņemti vērā. It īpaši jāatgādina, ka saskaņā ar pamatregulas 3. un 4. punktu kaitējuma analīzi veic attiecībā uz visu Savienības ražošanas nozari, tādēļ Savienības ražošanas nozares vispārējā situācija ne vienmēr atbilst situācijai, kas raksturīga atsevišķiem ražotājiem.D. SECINĀJUMI14. Tāpēc Komisija uzskata, ka attiecīgajam ražojumam noteiktā antidempinga maksājuma apturēšanas termiņa pagarināšana atbilst visām prasībām saskaņā ar pamatregulas 14. panta 4. punktu. Tādēļ antidempinga maksājuma, kas noteikts ar Regulu (EK) Nr. 1683/2004, apturēšana jāpagarina par vienu gadu.15. Komisija turpinās pārraudzīt attiecīgā ražojuma importa un cenu attīstību. Ja vēlāk mainītos situācija, kas izraisīja apturēšanas pagarināšanu, Komisija var atkal atjaunot antidempinga pasākumus, nekavējoties atceļot antidempinga maksājuma apturēšanu,IR PIEŅĒMUSI ŠO REGULU.1. pantsAr šo par vienu gadu pagarina galīgo antidempinga maksājumus apturēšanu, kas noteikta Komisijas Lēmumā 2009/383/EK.2. pantsŠī regula stājas spēkā nākamajā dienā pēc publicēšanas Eiropas Savienības Oficiālajā Vēstnesī .Šī regula uzliek saistības kopumā un ir tieši piemērojama visās dalībvalstīs.Briselē,Padomes vārdā —priekšsēdētājs [1] OV L 343, 22.12.2009., 51. lpp.[2] OV L 303, 30.09.2004., 1. lpp.[3] OV L 30, 31.1.2002., 1. lpp.[4] OV L 120, 15.5.2009., 20. lpp.[5] OV L 343, 22.12.2009., 51. lpp.[6] OV L 303, 30.9.2004., 1. lpp.[7] OV L 120, 15.5.2009., 20. lpp.[8] OV C 234, 29.9.2009., 9. lpp.


type: other

text:
Število zadetkov: 5189cT1kYXZlayZkYXRhYmFzZSU1QlNPVlMlNUQ9U09WUyZkYXRhYmFzZSU1QlVQUlMlNUQ9VVBSUyZfc3VibWl0PWklQzUlQTElQzQlOERpJm9yZGVyPWNoYW5nZURhdGUmZGlyZWN0aW9uPWRlc2Mmcm93c1BlclBhZ2U9MjAmcGFnZT0yNDY=
 251 od 260
 Sodba U 772/92-7 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 16.09.1993 davek od dobička iz kapitala - osnova za odmero Osnova za odmero davka od dobička iz kapitala je razlika med prodajno ceno nepremičnine in valorizirano ceno dejansko plačane kupnine za to nepremičnino.
 Sodba U 856/92-7 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 14.10.1993 plačilo carine in uvoznih davščin - osebni avtomobil - carinska črta Blago, uvoženo v Republiko Slovenijo 8.10.1991 ali kasneje, zapade carinjenju po predpisih Republike Slovenije in po organih te države. Carinsko območje Republike Slovenije omejuje carinsko črto, ki je istovetna z državno mejo Republike Slovenije, določeno s temeljno ustavno listino o samostojnosti in neodvisnosti Republike Slovenije.
 Sodba II Ips 227/2006 Vrhovno sodišče Civilni oddelek 06.12.2007 odgovornost za škodo, ki jo povzroči žival - krivdna odgovornost - opustitev dolžnega nadzorstva - pes - oprostitev odgovornosti - ravnanje oškodovanca - povrnitev nepremoženjske škode - višina odškodnine - načelo individualizacije odškodnine - načelo objektivne pogojenosti odškodnine - telesne bolečine - duševne bolečine zaradi zmanjšane življenjske aktivnosti - strah Po pravnih pravilih paragrafa 1320 ODZ je za škodo, ki jo je povzročila žival, načeloma odgovarjal tisti, ki je bil žival dolžan nadzorovati. Njegova odgovornost je krivdna, ekskulpira pa se, če dokaže, da je poskrbel za potrebno varstvo in nadzorstvo živali.
 Sodba U 374/92-7 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 08.07.1993 davek od dohodka iz gospodarske dejavnosti - odmera - celotni dohodek obratovalnice Sredstva, ki jih obrtnik prejeme od poslovnega partnerja kot plačilo za dobavo blaga, je šteti kot dohodek v zvezi z opravljanjem obrtnikove dejavnosti in torej predstavlja celotni prihodek obratovalnice.
 Sodba U 437/92-10 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 26.05.1993 davek na promet nepremičnin - prodajalec kot zavezanec za prometni davek Tožba je bila zavrnjena, ker je tožnik nepravilno razlagal, da je glede na dogovor v kupoprodajni pogodbi zavezanec za prometni davek kupec in ne prodajalec kot zavezanec po zakonu. Kupec lahko namreč kot stranka sodeluje v postopku, ne more pa prevzeti prodajalčevo obveznost kot davčni zavezanec. Kolikor se je kupec v pogodbi s prodajalcem zavezal, da bo plačal prometni davek, ima prodajalec pravico od kupca zahtevati povrnitev plačanega prometnega davka.
 Sodba U 639/92-7 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 28.07.1993 odpis prispevkov za socialno varnost - pristojnost organa za odločanje O odpisu prispevkov za socialno varnost zaradi neizterljivosti je pristojen odločati izvršni svet občinske skupščine le na podlagi obrazloženega predloga davčnega organa. O knjižbi zastavne pravice na zavezančevih nepremičninah se ne odloči z upravno odločbo; občinski izvršni svet knjižbo zastavne pravice le predlaga.
 Sodba U 542/92-7 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 03.06.1993 davek iz gospodarske dejavnosti - obdavčevanje po fakturirani realizaciji Pri obdavčevanju po fakturirani realizaciji se pri ugotavljanju celotnega prihodka upoštevajo vsi izdani računi v poslovnem letu, ne glede na to ali so bili tudi plačani.
 Sodba U 255/92 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 16.06.1993 prometni davek - vrnitev davka - pomoč neuki stranki Ugoditev tožbi, ker prvostopni organ in tožena stranka tožnika nista pozvala, katera dopolnilna dokazila naj predloži v zvezi z uvozom osebnega avtomobila za invalida zaradi oprostitve prometnega davka.
 Sodba U 405/92-4 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 06.05.1993 davek na promet nepremičnin Kadar je v pogodbi o prometu nepremičnine dogovorjena nižja cena, če kupec plača v določenih rokih in na določen način (gotovinsko), je ta cena dogovorjena prodajna cena, ki predstavlja davčno osnovo po 5/1 ZDPN, če je kupec izpolnil dogovorjene pogoje in dejansko plačal takšno ceno, razen če davčni organ po 5/2 čl. ZDPN ugotovi, da takšna cena ne ustreza ceni nepremičnine, ki bi se dala doseči v prostem prometu.
 Sodba II Ips 559/2005 Vrhovno sodišče Civilni oddelek 06.12.2007 lastninjenje nepremičnin v družbeni lastnini - pravica uporabe nepremičnine Nepremičnine, zlasti tiste, ki so bile med sredstvi olastninjenih podjetij, je dejansko olastninil šele Zakona o lastninjenju nepremičnin v družbeni lastnini (Uradni list RS, št. 44/97 - ZLNDL). Ta zakon je v 3. členu med drugim določil, da postanejo nepremičnine lastnina pravnih oseb, ki imajo na nepremičnini pravico uporabe oziroma njihovih pravnih naslednikov ter da se vpis lastninske pravice opravi na predlog oziroma tedaj, kadar je pravica uporabe na nepremičnini v korist pravne osebe ali njenega pravnega naslednika vpisana v zemljiški knjigi, celo po uradni dolžnosti. Bistveno je torej, kdo je imel na sporni nepremičnini pravico uporabe.
 Sodba in sklep II Ips 530/2005 Vrhovno sodišče Civilni oddelek 22.11.2007 stroški pravdnega postopka - načelo uspeha v sporu - povrnitev nepremoženjske škode - višina denarne odškodnine - telesne bolečine - duševne bolečine zaradi skaženosti - strah Princip ugotavljanja uspeha stranke v pravdi ločeno glede temelja in ločeno glede višine odškodnine je sprejemljiv samo v tistih primerih, ko je ugotavljanje temelja povzročilo nastanek znatnih pravdnih stroškov. Presoja višine odškodnine za nepremoženjsko škodo.
 Sodba U 258/92 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 06.05.1993 pomanjkljivo obrazložena odločba - nepresojene pritožbene navedbe - odmera davka od dohodka iz gospodarske dejavnosti Drugostopni organ mora v obrazložitvi odločbe druge stopnje presoditi vse pritožbene navedbe. Če jih ne, je s tem kršena določba 2. odst. 245. člena ZUP.
 Sodba U 703/92-7 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 20.05.1993 davek na dediščine in darila Zavezanec za plačilo davka na dediščine in darila je tudi občan, ki prejme premoženje na podlagi pogodbe o dosmrtnem preživljanju. V tem primeru predstavlja osnovo za odmero davka vrednost prejetega premoženja na dan preživljančeve smrti, zmanjšana za dolgove, stroške in bremena, ki odpadejo na premoženje, od katerega se plačuje davek. Preživljanje v času, preden je bila sklenjena pogodba, ni takšno breme, če ga pogodba izrecno ne omenja.
 Sodba U 462/92 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 26.05.1993 temeljni prometni davek za uvoženo blago - naknadna odmera Za naknadno odmero temeljnega prometnega davka po odločbi carinskega organa se do uveljavitve predpisov o davčnem postopku uporabljajo določbe carinskega zakona.
 Sodba U 445/92-8 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 26.05.1993 temeljni prometni davek za uvoženo blago - naknadna odmera Za naknadno odmero temeljnega prometnega davka po odločbi carinskega organa se do uveljavitve predpisov o davčnem postopku uporabljajo določbe carinskega zakona.
 Sodba U 454/92-4 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 13.05.1993 davek od dohodka iz gospodarskih dejavnosti Če so ovržene poslovne knjige, metode ugotavljanja davčne osnove ne more izbirati davčni zavezanec. Osnova ugotovljena s cenitvijo se lahko zniža le, če zavezanec predloži dokaze, da je nižja.
 Sodba U 484/92-5 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 24.03.1993 davek od dobička iz kapitala - odmera Če ob reševanju pritožbe davčnega zavezanca drugostopni organ spremeni odločbo prve stopnje in pritožniku odmeri višji davek, mora v obrazložitvi odločbe navesti razloge za spremembo prvostopne odločbe v škodo pritožnika, sicer je odločba nezakonita.
 Sodba U 263/92-9 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 15.04.1993 davek od dohodka iz gospodarskih dejavnosti Če je davčni zavezanec pravočasno oddal davčno napoved, mu ni dopustno povečevati davka zaradi zamude.
 Sodba U 476/92 Vrhovno sodišče Upravni oddelek 08.04.1993 oprostitev opravljanja strokovnega izpita V določbi 2. odstavka 47. člena zakona ni podlage za izdajo odločbe v upravnem postopku o oprostitvi opravljanja strokovnega izpita.


type: contracts

text:
 3.9.2015
 DE
 Amtsblatt der Europäischen Union
 L 230/30
 BESCHLUSS DES GEMEINSAMEN EWR-AUSSCHUSSES
 Nr. 227/2014
 vom 24. Oktober 2014
 zur Änderung von Anhang XI (Elektronische Kommunikation, audiovisuelle Dienste und Informationsgesellschaft) des EWR-Abkommens [2015/1451]
 DER GEMEINSAME EWR-AUSSCHUSS —
 gestützt auf das Abkommen über den Europäischen Wirtschaftsraum (im Folgenden „EWR-Abkommen“), insbesondere auf Artikel 98,
 in Erwägung nachstehender Gründe:
 (1)
 Der Durchführungsbeschluss 2013/654/EU der Kommission vom 12. November 2013 zur Änderung der Entscheidung 2008/294/EG zwecks Aufnahme weiterer Zugangstechnologien und Frequenzbänder für Mobilfunkdienste an Bord von Flugzeugen (MCA-Dienste) (1) ist in das EWR-Abkommen aufzunehmen.
 (2)
 Anhang XI des EWR-Abkommens sollte daher entsprechend geändert werden —
 HAT FOLGENDEN BESCHLUSS ERLASSEN:
 Artikel 1
 In Anhang XI des EWR-Abkommens wird unter Nummer 5czc (Entscheidung 2008/294/EG der Kommission) Folgendes angefügt:
 „geändert durch:
 —
 32013 D 0654: Durchführungsbeschluss 2013/654/EU der Kommission vom 12. November 2013 (ABl. L 303 vom 14.11.2013, S. 48)“.
 Artikel 2
 Der Wortlaut des Durchführungsbeschlusses 2013/654/EU in isländischer und norwegischer Sprache, der in der EWR-Beilage des Amtsblatts der Europäischen Union veröffentlicht wird, ist verbindlich.
 Artikel 3
 Dieser Beschluss tritt am 1. November 2014 in Kraft, sofern alle Mitteilungen nach Artikel 103 Absatz 1 des EWR-Abkommens vorliegen (2).
 Artikel 4
 Dieser Beschluss wird im EWR-Abschnitt und in der EWR-Beilage des Amtsblatts der Europäischen Union veröffentlicht.
 Geschehen zu Brüssel am 24. Oktober 2014.
 Für den Gemeinsamen EWR-Ausschuss
 Der Präsident
 Kurt JÄGER
 (1) ABl. L 303 vom 14.11.2013, S. 48.
 (2) Ein Bestehen verfassungsrechtlicher Anforderungen wurde nicht mitgeteilt.


text:
 10.1.2019
 SL
 Uradni list Evropske unije
 L 8/34
 SKLEP št. 1/2018 PRIDRUŽITVENEGA SVETA EU-JORDANIJA
 z dne 12. decembra 2018
 o dogovoru o dveletnem podaljšanju prednostnih nalog partnerstva EU-Jordanija [2019/30]
 PRIDRUŽITVENI SVET EU-JORDANIJA JE –
 ob upoštevanju Evro-mediteranskega sporazuma o pridružitvi med Evropskimi skupnostmi in njihovimi državami članicami na eni strani in Jordanijo na drugi strani (v nadaljnjem besedilu: Sporazum),
 ob upoštevanju naslednjega:
 (1)
 Evro-mediteranski sporazum o pridružitvi med Evropskimi skupnostmi in njihovimi državami članicami na eni strani ter Jordanijo na drugi strani je bil podpisan 24. novembra 1997, veljati pa je začel 1. maja 2002.
 (2)
 Pridružitveni svet je na podlagi člena 91 Sporazuma pooblaščen za sprejemanje ustreznih sklepov za namene doseganja ciljev Sporazuma.
 (3)
 Člen 101 Sporazuma določa, da pogodbenici sprejmeta vse splošne in posebne ukrepe, potrebne za izpolnjevanje svojih obveznosti iz Sporazuma, ter poskrbita za doseganje ciljev iz Sporazuma.
 (4)
 S Sklepom št. 1/2016 z dne 19. decembra 2016 se je Pridružitveni svet dogovoril o prednostnih nalogah partnerstva EU-Jordanija za obdobje 2016–2018, da bi utrdili svoje partnerstvo s ciljem podpreti in okrepiti odpornost in stabilnost Jordanije, hkrati pa skušali obravnavati tudi učinke dolgotrajnega konflikta v Siriji.
 (5)
 Na podlagi pregleda prednostnih nalog partnerstva EU-Jordanija sta se pogodbenici dogovorili, da je treba prednostne naloge partnerstva, kot so bile dogovorjene v letu 2016, podaljšati do konca leta 2020 ter da se lahko v obdobju 2019–2020 prednostne naloge partnerstva in pakt EU-Jordanija, ki so priloženi Sporazumu, po potrebi pregledajo.
 (6)
 Člen 10 poslovnika Pridružitvenega sveta določa možnost sprejemanja sklepov s pisnim postopkom med zasedanji, če se pogodbenici s tem strinjata –
 SKLENIL:
 Člen 1
 Pridružitveni svet s pisnim postopkom sklene, da se prednostne naloge partnerstva EU-Jordanija, priložene njegovemu Sklepu št. 1/2016 z dne 19. decembra 2016, podaljšajo do 31. decembra 2020.
 Člen 2
 Ta sklep začne veljati na dan sprejetja.
 V Bruslju, 12. decembra 2018
 Za Pridružitveni svet
 Predsednica
 F. MOGHERINI


type: wikipedia

text:
Mikuláš Juščík (* 15. február 1948 + 02. november 2021) bol poslancom Národnej rady Slovenskej republiky. Bol starostom obce Habura.
 Mikuláš Juščík bol zvolený za poslanca NR SR na volebné obdobie 2002-2006 za KSS. Bol predsedom Výboru NR SR pre životné prostredie a ochranu prírody a členom Výboru NR SR pre nezlučiteľnosť funkcií.
 Pred rokom 1989 pôsobil ako kádrovo - personálny námestník v OPP Humenné. V tomto podniku zastával tiež funkciu predsedu CZV KSS.
 Narodenia v 1948
 Slovenskí politici
 Politici KSS
 Poslanci NR SR (2002 – 2006)
 Slovenské osobnosti rusínskeho pôvodu
 Osobnosti z Habury


text:
 30.11.2006
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 L 333/44
 AZ EGT-VEGYESBIZOTTSÁG 119/2006 HATÁROZATA
 (2006. szeptember 22.)
 az Európai Gazdasági Térségről szóló megállapodás IX. mellékletének (Pénzügyi szolgáltatások) módosításáról
 AZ EGT-VEGYESBIZOTTSÁG,
 tekintettel az Európai Gazdasági Térségről szóló megállapodás kiigazításáról szóló jegyzőkönyvvel módosított, az Európai Gazdasági Térségről szóló megállapodásra (a továbbiakban: a megállapodás) és különösen annak 98. cikkére,
 mivel:
 (1)
 A megállapodás IX. mellékletét a 2006. július 7-i 93/2006 EGT-vegyesbizottsági határozat (1) módosította.
 (2)
 A pénzügyi eszközök piacairól szóló 2004/39/EK irányelvbe foglalt egyes határidők módosításáról szóló, az Európai Parlament és a Tanács 2006. április 5-i 2006/31/EK irányelvét (2) bele kell foglalni a megállapodásba.
 (3)
 A 2004/39/EK irányelv (3), amelyet a 2005. április 29-i 65/2005 EGT-vegyesbizottsági határozat (4) alapján belefoglaltak a megállapodásba, 2006. április 30-ai kezdettel hatályon kívül helyezte a 93/22/EGK irányelvet (5).
 (4)
 A megállapodás szerint a 65/2005 EGT-vegyesbizottsági határozat 2006. április 30-i kezdettel hatályon kívül helyezte a 93/22/EGK irányelvet.
 (5)
 A 2004/39/EK irányelvet módosító 2006/31/EK irányelv megváltoztatta a 93/22/EK irányelv hatályon kívül helyezéséről szóló záradékot, és a hatályon kívül helyezés idejét 2007. november 1-re változtatta.
 (6)
 A 93/22/EGK irányelvet ezért újra bele kell foglalni a megállapodásba.
 (7)
 A megállapodás szerint a 93/22/EGK irányelvet 2007. november 1-i kezdettel hatályon kívül kell helyezni,
 A KÖVETKEZŐKÉPPEN HATÁROZOTT:
 1. cikk
 A megállapodás IX. melléklete a következőképpen módosul:
 1.
 A 30ca. pont (2004/39/EK európai parlamenti és tanácsi irányelv) a következőkkel egészül ki:
 „, az alábbi módosítással:
 —
 32006 L 0031: Az Európai Parlament és a Tanács 2006. április 5-i 2006/31/EK irányelve (HL L 114., 2006.4.27, 62. o.).”
 2.
 A 30ca. pont (2004/39/EK európai parlamenti és tanácsi irányelv) után a következő pontot kell beilleszteni:
 „30caa.
 393 L 0022: A Tanács 1993. május 10-i 93/22/EGK irányelve az értékpapír-befektetési szolgáltatásokról (HL L 141., 1993.6.11., 27. o.), az alábbi módosítással:
 —
 395 L 0026: Az Európai Parlament és a Tanács 1995. június 29-i 95/26/EK irányelve (HL L 168., 1995.7.18., 7. o.), az alábbi módosítással:
 —
 32002 L 0083: Az Európai Parlament és a Tanács 2002. november 5-i 2002/83/EK irányelve (HL L 345., 2002.12.19., 1. o.), az alábbi módosítással:
 —
 32004 L 0066: A Tanács 2004. április 26-i 2004/66/EK irányelve (HL L 168., 2004.5.1., 35. o.).
 —
 32000 L 0064: Az Európai Parlament és a Tanács 2000. november 7-i 2002/64/EK irányelve (HL L 290., 2000.11.17., 27. o.), az alábbi módosítással:
 —
 32002 L 0083: Az Európai Parlament és a Tanács 2002. november 5-i 2002/83/EK irányelve (HL L 345., 2002.12.19., 1. o.), az alábbi módosítással:
 —
 32004 L 0066: A Tanács 2004. április 26-i 2004/66/EK irányelve (HL L 168., 2004.5.1., 35. o.).
 —
 32002 L 0087: Az Európai Parlament és a Tanács 2002. december 16-i 2002/87/EK irányelve (HL L 35., 2003.2.11., 1. o.).
 A megállapodás alkalmazásában az irányelv rendelkezéseit a következő kiigazítással kell értelmezni:
 A harmadik országbeli befektetési vállalkozásokhoz fűződő, az irányelv 7. cikkében ismertetett kapcsolatokra a következők vonatkoznak:
 1.
 annak érdekében, hogy a harmadik országokat érintő szabályozásnak a befektetési vállalkozások esetében történő alkalmazásakor maximális konvergencia jöjjön létre, a szerződő felek az EGT-Vegyesbizottság keretében, a szerződő felek által kölcsönös megegyezés alapján megállapítandó külön eljárások alapján a 7. cikk (2) és (6) bekezdése szerint információt cserélnek, valamint megbeszéléseket tartanak a 7. cikk (3), (4) és (5) bekezdésében említett ügyekben;
 2.
 valamely szerződő fél illetékes hatóságainak egy harmadik ország joga által szabályozott anyavállalatok közvetett vagy közvetlen leányvállalataiként működő befektetési vállalkozások számára kiadott engedélyei az irányelv rendelkezéseinek megfelelően érvényesek minden szerződő fél felségterületén. Azonban,
 a)
 ha egy harmadik ország vállalkozások létrehozására vonatkozó mennyiségi korlátozásokat vezet be egy EFTA-állam befektetési vállalkozásai esetében, vagy olyan korlátozásokat vezet be ilyen befektetési vállalkozások vonatkozásában, amelyeket közösségi befektetési vállalkozások esetében nem, akkor a szóban forgó harmadik ország joga által szabályozott anyavállalatok közvetett vagy közvetlen leányvállalataiként működő befektetési vállalkozások számára a Közösségen belüli illetékes hatóságok által kiadott engedélyek csak a Közösségen belül érvényesek, kivéve, ha egy EFTA-állam saját joghatóságára vonatkozóan ettől eltérően határoz;
 b)
 ha a Közösség úgy határozott, hogy az egy harmadik ország joga által szabályozott anyavállalatok közvetett vagy közvetlen leányvállalataiként működő befektetési vállalkozások számára kiadott engedélyekre vonatkozó döntéseket korlátozza vagy felfüggeszti, akkor az EFTA-államok valamelyikének illetékes hatósága által az ilyen befektetési vállalkozások számára kiadott bárminemű engedély csak annak saját joghatósága alatt érvényes, kivéve, ha egy másik szerződő fél a saját joghatóságát illetően ettől eltérően határoz;
 c)
 az a) és b) albekezdésekben említett korlátozások és felfüggesztések nem alkalmazandók olyan befektetési vállalkozások és leányvállalataik esetében, amelyek már engedéllyel rendelkeznek egy szerződő fél felségterületén;
 3.
 valahányszor a Közösség a 7. cikk (4) és (5) bekezdése alapján egy harmadik országgal tárgyal annak érdekében, hogy befektetési vállalatainak nemzeti elbánást és hatékony piaci hozzáférést biztosítson, törekszik arra, hogy az EFTA-államok befektetési vállalkozásai azonos elbánásban részesüljenek.”
 3.
 A 30caa. pont (93/22/EGK tanácsi irányelv) szövegét 2007. november 1-től kezdődően el kell hagyni.
 2. cikk
 A 2006/31/EK irányelv izlandi és norvég nyelvű szövegei, amelyeket az Európai Unió Hivatalos Lapjának EGT-kiegészítésében közzé kell tenni, hitelesek.
 3. cikk
 Ez a határozat 2006. szeptember 23-án lép hatályba, amennyiben a megállapodás 103. cikkének (1) bekezdése szerint előírt összes értesítést eljuttatták az EGT-vegyesbizottsághoz (6).
 4. cikk
 Ezt a határozatot az Európai Unió Hivatalos Lapjának EGT-re vonatkozó részében és EGT-kiegészítésében közzé kell tenni.
 Kelt Brüsszelben, 2006. szeptember 22-én.
 az EGT-Vegyesbizottság részéről
 az elnök
 Oda Helen SLETNES
 (1) HL L 289., 2006.10.19., 34. o.
 (2) HL L 114., 2006.4.27., 60. o.
 (3) HL L 145., 2004.4.30., 1. o.
 (4) HL L 239., 2005.9.15., 50. o.
 (5) HL L 141., 1993.6.11., 27. o.
 (6) Alkotmányos követelmények fennállását nem jelezték.


text:
ECLI:NL:RBAMS:2011:BR5771 LJN BR5771, Rechtbank Amsterdam, AWB 10/5491 AW, 25-7-2011, Ambtenarenrecht :: Jure.nl
 Uitspraak ECLI:NL:RBAMS:2011:BR5771
 LJN BR5771, Rechtbank Amsterdam, AWB 10/5491 AW
 Datum uitspraak: 25-7-2011
 AWB 10/5491 AW
 In geschil is de vraag of de detachering van eiseres sinds 24 februari 2003 in aanmerking dient te worden genomen bij de bepaling of de in artikel 2.5., eerste lid van het Nieuwe Rechtspositieregeling Gemeente Amsterdam (NRGA) genoemde termijn van 36 maanden is verstreken, en of de tijdelijke aanstelling van eiseres dus per 24 februari 2006 van rechtswege zou zijn geconverteerd in een aanstelling voor onbepaalde tijd.
 zaaknummer: AWB 10/5491 AW
 gemachtigde: mr. F.A. Chorus,
 (Dienst Werk en Inkomen),
 gemachtigde: mr. A.A. Boes.
 Eiseres heeft bij brief van 21 april 2010 verweerder verzocht te bevestigen dat er een aanstelling in vaste dienst is ontstaan en dat verweerder daaraan met terugwerkende kracht uitvoering zal geven.
 Verweerder heeft bij besluit van 6 mei 2010 (het primaire besluit) dit verzoek afgewezen. Omdat het besluit van 7 januari 2010 in rechte vaststaat, wordt het verzoek van 21 april 2010 niet inhoudelijk in behandeling genomen.
 Bij besluit van 5 oktober 2010 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiseres tegen het primaire besluit ongegrond verklaard.
 De rechtbank heeft de zaak ter zitting behandeld op 2 mei 2011. Eiseres is verschenen en bijgestaan door haar gemachtigde. Verweerder heeft zich doen vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
 1.1. De gemeentelijke dienst Maatwerk (verder: Maatwerk) neemt namens de gemeente Amsterdam in het kader van de Wet Inschakeling Werkzoekenden (WIW) jongeren, uitkeringsgerechtigden en langdurig werklozen in dienst en detacheert deze mensen bij inleners, met als doel uitstroom naar de reguliere arbeidsmarkt. Maatwerk stelt daartoe een trajectplan vast.
 1.2. Maatwerk heeft (als werkgever) met eiseres (als werknemer) een “arbeidsovereenkomst WIW” gesloten volgens artikel 7:610 van het Burgerlijk Wetboek . Eiseres treedt per 1 juli 2002 in dienst van Maatwerk voor de periode van twee jaar. Eiseres dient volgens deze arbeidsovereenkomst werkzaamheden te verrichten op basis van detachering, dat wil zeggen in opdracht en onder toezicht van de inlener. De arbeidsvoorwaarden zijn geregeld in het arbeidsvoorwaardenreglement WIW en de CAO WIW.
 1.3. Eiseres werd eerst per 1 juli 2002 gedetacheerd als administratief medewerker bij Buurt Service Noord. Maatwerk (als werkgever), de Sociale Dienst Amsterdam -rechtsvoorganger van verweerder- (als inlener) en eiseres (als werknemer) hebben vervolgens een “detacheringsovereenkomst WIW” gesloten. Eiseres zal met ingang van 24 februari 2003 als administratief medewerker worden gedetacheerd bij verweerder als inlener. Eiseres is per 1 mei 2007 bij verweerder aangesteld in tijdelijke dienst voor bepaalde tijd. Deze aanstelling is een aantal malen verlengd.
 1.4. Bij besluit van 7 januari 2010 heeft verweerder eiseres bericht dat haar tijdelijke aanstelling voor bepaalde tijd als administratief medewerker wordt verlengd tot 1 maart 2010. Voorts is vermeld dat haar verlengde aanstelling afloopt op 1 maart 2010.
 1.5. Tegen dit besluit heeft eiseres bij brief van 26 februari 2010, door verweerder ontvangen op 2 maart 2010, bezwaar gemaakt. Bij besluit van 8 april 2010 heeft verweerder het bezwaar niet-ontvankelijk verklaard. Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het besluit van 8 april 2010. De rechtbank Amsterdam heeft bij uitspraak van 23 december 2010 het beroep van eiseres ongegrond verklaard.
 1.6. Bij brief van 21 april 2010 heeft eiseres verweerder verzocht om schriftelijk te bevestigen dat er een aanstelling in vaste dienst is ontstaan en dat verweerder daaraan met terugwerkende kracht uitvoering zal geven.
 1.7. In het primaire besluit heeft verweerder overwogen dat het besluit van 7 januari 2010 in rechte vaststaat. Het verzoek van 21 april 2010 wordt niet in behandeling genomen. Het verzoek wordt ook afgewezen.
 1.8. Bij het bestreden besluit heeft verweerder het bezwaar ongegrond verklaard. Het besluit van 7 januari 2010 staat in rechte vast. Daarmee is de aanstelling in tijdelijke dienst per 1 maart 2010 geëindigd.
 2.1. Eiseres heeft in beroep allereerst aangevoerd dat verweerder zich in het bestreden besluit inhoudelijk had dienen uit te laten over de vraag of de tijdelijke aanstelling in de tussentijd van rechtswege in een vaste aanstelling was geconverteerd. Nu verweerder dat heeft nagelaten komt het bestreden besluit voor vernietiging in aanmerking.
 2.1.1. De rechtbank constateert dat verweerder dit inderdaad heeft nagelaten. Verweerder heeft aangevoerd dat doordat het besluit van 7 januari 2010 in rechte vaststaat het dienstverband met eiseres op 1 maart 2010 is beëindigd. De rechtbank volgt verweerder niet. De rechtbank overweegt onder verwijzing naar de uitspraak van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) van 10 april 2008 (LJN BC9906) dat besluitvorming over de tijdelijke aanstelling niet kan afdoen aan een (eerdere) conversie van rechtswege van een tijdelijke aanstelling in een vaste aanstelling.
 2.1.2. Het voorgaande betekent dat het bestreden besluit vernietigd zal worden. Verweerder zal worden veroordeeld in de proceskosten van eiseres. Deze kosten zijn op de voet van het bepaalde in het Besluit proceskosten bestuursrecht vastgesteld op € 874,- als kosten van verleende rechtsbijstand (1 punt voor het beroepschrift, 1 punt voor het verschijnen ter zitting; waarde per punt € 437,-). Ook zal verweerder het door eiseres betaalde griffierecht van €150,- dienen te vergoeden.
 2.2. De rechtbank zal in het navolgende beoordelen of er aanleiding is de rechtsgevolgen van het vernietigde besluit in stand te laten. Verweerder heeft zich inmiddels inhoudelijk uitgelaten over de hierna in 2.3. omschreven rechtsvraag, zodat er geen aanleiding bestaat de zaak aan te houden of een bestuurlijke lus toe te passen.
 2.3. De vraag die partijen verdeeld houdt is of de detachering van eiseres sinds 24 februari 2003 in aanmerking dient te worden genomen bij de bepaling of de in artikel 2.5., eerste lid van het Nieuwe Rechtspositieregeling Gemeente Amsterdam (NRGA) genoemde termijn van 36 maanden is verstreken, en of de tijdelijke aanstelling van eiseres dus per 24 februari 2006 van rechtswege zou zijn geconverteerd in een aanstelling voor onbepaalde tijd.
 2.3.1. De rechtbank overweegt allereerst dat artikel 2.5. van het NRGA pas op 1 oktober 2008 in werking is getreden. De vraag is echter of de tijdelijke aanstelling per 24 februari 2006 is geconverteerd in een aanstelling voor onbepaalde tijd. Daarom is artikel 215 van het Ambtenarenreglement Amsterdam (ARA) van toepassing op deze casus. Artikel 215 is (vrijwel) gelijk aan artikel 2.5. van het NRGA en luidt als volgt:
 1. De tijdelijke aanstelling voor onbepaalde tijd van de ambtenaar die:
 a aanspraak heeft op een salaris van een salarisgroep waarvan het maximum gelijk is aan of lager is dan het maximum van salarisgroep 8 en
 b. in dienst is getreden op of na 1 april 2000,
 wordt omgezet in een aanstelling in vaste dienst indien een periode van 36 maanden van tewerkstelling op een tijdelijke aanstelling als bedoeld in art. 214, is verstreken.
 2. De tijdelijke aanstelling voor bepaalde tijd van de ambtenaar die:
 a aanspraak heeft op een salaris van een salarisgroep waarvan het maximum gelijk is aan of lager is dan het maximum van salarisgroep 8 en
 b in dienst is getreden op of na 1 april 2000,
 wordt omgezet in een aanstelling in vaste dienst, indien een periode van 36 maanden van tewerkstelling op een tijdelijke aanstelling als bedoeld in art. 214, is verstreken.
 2.4. Eiseres stelt dat er van rechtswege een vaste aanstelling is ontstaan. Eiseres verwijst ter onderbouwing van haar stelling naar een aantal uitspraken van de CRvB en van rechtbanken. Zij verrichtte sinds 24 februari 2003 dezelfde werkzaamheden in dezelfde functie op dezelfde werkplek bij dezelfde organisatie. Het werkgeversgezag lag bij verweerder als inlener. Deze werkzaamheden moeten dus worden meegeteld.
 2.4.1. Verweerder meent dat de werkzaamheden van vóór 1 mei 2007 (de datum waarop eiseres een tijdelijke aanstelling heeft gekregen) niet kunnen meetellen. De door eiseres genoemde uitspraken van de CRvB van 10 april 2008 (LJN: BC9906) en van de rechtbank Utrecht van 28 mei 2009 (LJN: BJ7632) zien op situaties waarin bepalingen van het CAR/UWO en de CAO Nederlandse Universiteiten van toepassing waren. Deze beide bepalingen die de conversie van rechtswege regelen van een tijdelijk naar een vast dienstverband komen niet in een overeenkomstige vorm voor in de NRGA. De NRGA geeft - anders dan in andere rechtspositiereglementen- aan dat “de aanstelling in tijdelijke dienst wordt omgezet in een vaste aanstelling”. Dit veronderstelt dat het bevoegd gezag nog een besluit tot vaste aanstelling moet nemen. Er is dus geen mogelijkheid tot een vaste aanstelling van rechtswege.
 2.4.2. De rechtbank volgt verweerder niet in dit standpunt. De rechtbank heeft geen toelichting op artikel 215 van het ARA aangetroffen. De toelichting op artikel 2.5. van het NRGA luidt: Voor ambtenaren met een inschaling tot en met salarisschaal 8 is de hoofdregel dat het aangaan van tijdelijke aanstellingen waarbij een periode van 36 maanden wordt overschreden, automatisch leidt tot een vaste aanstelling. De salarisschaal genoemd in het aanstellingsbesluit is hierbij bepalend. Elkaar opvolgende tijdelijke aanstellingen met een onderbreking van meer dan drie maanden leiden ertoe dat de termijn van 36 maanden opnieuw ingaat.
 2.4.3. Weliswaar is zoals hiervoor al gezegd artikel 2.5. van het NRGA niet van toepassing op de situatie van eiseres, maar de rechtbank gaat er van uit dat doel en strekking van artikel 215 van het ARA gelijkluidend is geweest aan die van artikel 2.5. van het NRGA. Artikel 215 van het ARA is per 1 april 2000 in werking getreden in verband met de per 1 januari 1999 in werking getreden Wet flexibiliteit en zekerheid. Deze wet beoogt onder meer de positie van werknemers met een tijdelijk dienstverband te versterken. In 1999/2000 zijn in het Amsterdamse arbeidsvoorwaardenoverleg afspraken gemaakt met de onderhandelingspartners. Als nu in het NRGA met deze toelichting een inhoudelijke wijziging zou zijn beoogd ten opzichte van de “moeder”-regeling in artikel 215 van het ARA, dan zou dit in de toelichting moeten zijn gebleken. Nu dit niet het geval is, gaat de rechtbank er van uit dat de toelichting op artikel 2.5. van het NRGA gebruikt kan worden ter de uitleg van artikel 215 van het ARA.
 2.4.4. Uit de passage “automatisch leidt tot” kan de rechtbank niet anders afleiden dan dat géén besluit tot vaste aanstelling genomen behoeft te worden en dat een vaste aanstelling van rechtswege kan ontstaan.
 2.5. Verweerder stelt voorts dat eiseres voor 1 mei 2007 niet was aangesteld als ambtenaar, maar in het kader van de WIW werkzaam op detacheringsbasis. Een dergelijke detachering kan niet op één lijn worden gesteld met detacheringen van ambtenaren bij andere bestuursorganen.
 2.5.1. De rechtbank overweegt als volgt. Tijdens de hoorzitting van 7 september 2010 is dit punt onderwerp van discussie geweest. Uit het verslag van de hoorzitting blijkt het volgende. De ter hoorzitting aanwezige teammanager [teammanager] heeft meegedeeld dat de detachering van eiseres vanuit Maatwerk in aanzienlijke mate het karakter had van een werk-leertraject. De begeleiding bij ziekte en de beoordeling van eiseres werden door Maatwerk verricht. De heer [teammanager] heeft gezegd dat eiseres verschillende beperkingen had, onder andere de beheersing van de Nederlandse taal. Eiseres kreeg pas een aanstelling (in 2007) toen zij naar behoren en volledig de functie kon vervullen. De heer [teammanager] heeft verwezen naar artikel 4 van de Detacheringsovereenkomst, waarin in artikel 4 is opgenomen, dat er binnen twee maanden na aanvang van de detachering door Maatwerk in overleg met inlener en werknemer een detacheringsplan wordt opgesteld, waarin afspraken over onder meer taken, werkzaamheden en leerdoelen worden vastgelegd. [teammanager] heeft desgevraagd verklaard dat er geen schriftelijk detacheringsplan is opgesteld, maar dat er wel steeds tussentijdse afspraken zijn gemaakt, bijvoorbeeld over begeleiding en opleiding. De werkzaamheden van eiseres werden steeds iets verder uitgebreid.
 2.5.2. Eiseres heeft tijdens de hoorzitting gesteld dat zij vanaf het begin van de detachering volledig werkzaam was in haar functie. Er was tussen 1 juli 2002 en 1 mei 2007 geen sprake van een leertraject. Noch uit de detacheringsovereenkomsten noch uit iets anders blijkt dat de detachering een leerdoel zou hebben. Zij meent voorts dat de uitbreiding van taken een normaal proces is bij een nieuwe baan. Dit betekent echter niet dat er bij de detachering sprake was van een leerling-achtige functie, aldus eiseres.
 2.5.3. De rechtbank volgt eiseres in haar betoog dat geen sprake was van een werk-leertraject. Uitbreiding van taken is een gebruikelijk aspect voor een werknemer in een nieuwe functie. Het werkgeversgezag lag onweersproken bij verweerder. Dat begeleiding bij ziekte en beoordeling (voor zover al van toepassing in de situatie van eiseres) bij Maatwerk zou liggen, maakt dit niet anders. Of eiseres pas op 1 mei 2007 de functie volledig kon vervullen, kan niet worden vastgesteld omdat -zoals tijdens de hoorzitting is gebleken- geen detacheringsplan is opgemaakt en niets schriftelijk is vastgelegd over begeleiding en opleiding.
 2.6. De vraag is ten slotte of de detachering van eiseres per 24 februari 2003 gelijkgesteld kan worden aan een ambtelijke aanstelling.
 2.6.1. Verweerder heeft gesteld dat in de drie uitspraken van de CRvB waar eiseres zich op beroept sprake is van ambtenaren die gedetacheerd zijn bij een ander bestuursorgaan dan het bestuursorgaan dat de ambtenaar heeft aangesteld. Het gaat om de uitspraken van 17 april 2003 (LJN: AF8422), 11 november 2004 (LJN:AR6912) en 14 februari 2008 (LJN:BC5617). De CRvB overweegt immers telkens dat gegeven de aard en de inhoud van de aan de gedetacheerde ambtenaar opgedragen functie, deze functie op één lijn dient te worden gesteld met een tijdelijke aanstelling. Eiseres was echter voor 1 mei 2007 niet aangesteld als ambtenaar, maar in het kader van de WIW werkzaam op basis van een arbeidsovereenkomst. Deze detachering kan dus niet op één lijn worden gesteld met detacheringen van ambtenaren bij andere bestuursorganen.
 2.6.2. Eiseres heeft in dit kader gewezen op een uitspraak van de rechtbank Den Haag van 2 februari 2011 (LJN: BQ0160). Het betrof werkzaamheden als parkeercontroleur bij de gemeente Den Haag via een (privaatrechtelijk) uitzendbureau. Verder stelt eiseres dat de CRvB geen waarde toekent aan het gegeven dat de in die procedures betrokken werknemers een ambtelijke en geen civiele rechtsverhouding hadden met het uitlenend orgaan.
 2.6.3. De rechtbank volgt verweerder niet en overweegt het volgende. De uitspraken van de CRvB betreffen telkens een ambtenaar die een functie bij een ander overheidsorgaan krijgt opgedragen. De CRvB overweegt dat gezien de aard en inhoud van die opdracht deze op één lijn dient te worden gesteld met een tijdelijke aanstelling. Dat de CRvB het eerste ambtelijke dienstverband een omstandigheid zou vinden zonder welke het rechtsgevolg van gelijkstelling met een tijdelijke aanstelling niet zou kunnen bestaan, blijkt niet uit deze uitspraken.
 2.6.4. De uitspraak van de rechtbank Den Haag ziet op een werknemer die aanvankelijk via een uitzendbureau werkzaam was als parkeercontroleur bij de dienst Stadsbeheer en later aangesteld werd in tijdelijke dienst. De rechtstrijd ging om de vraag of de uitzendovereenkomst diende mee te tellen in de keten van aanstellingen. De rechtbank overwoog dat het werkzaamheden met een structureel karakter betrof, die tijdens de uitzendperiode identiek waren aan die tijdens de tijdelijke aanstelling. Deze parkeercontroleur werkte in beide perioden onder verantwoordelijkheid van dezelfde leidinggevenden. De rechtbank Den Haag zag in deze omstandigheden aanleiding de uitzendovereenkomst gelijk te stellen met een tijdelijke aanstelling.
 2.6.5. De rechtbank leidt uit de genoemde uitspraken af dat niet de oorspronkelijke rechtsverhouding doorslaggevend is, maar de bij de inlener vervulde functie. Eiseres vervulde dezelfde functie zowel tijdens haar detachering als tijdens de tijdelijke aanstelling en het werkgeversgezag lag bij verweerder.
 2.6.6. De rechtbank begrijpt dat verweerder nog heeft aangevoerd dat in andere rechtspositieregelingen (artikel 2:4, zesde lid van het CAR /UWO) is vastgelegd dat na een bepaald aantal tijdelijke aanstellingen er een vast dienstverband is ontstaan en dat een dergelijke bepaling niet in de rechtspositieregeling van de gemeente Amsterdam staat. De rechtbank overweegt dat dit zo kan zijn, maar dat dit niet afdoet aan de hiervoor door de rechtbank beoordeelde rechtsvraag. Als eenmaal is vastgesteld dat een eerder dienstverband gelijkgesteld wordt aan een tijdelijke aanstelling, komt daarna pas de vraag hoe de telling verloopt (conversie na een bepaald aantal eerdere tijdelijke aanstellingen ofwel conversie na een aantal maanden).
 2.7. Gelet op al het voorgaande moet het er dan ook voor worden gehouden dat de detacheringsovereenkomst van eiseres gelijk moet worden gesteld met een tijdelijke aanstelling. Er is dan ook geen aanleiding om de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand te laten.
 2.8. De rechtbank zal zelf in de zaak voorzien door het primaire besluit te herroepen en te bepalen dat de tijdelijke aanstelling van eiseres per 24 februari 2006 wordt omgezet in een vaste aanstelling.
 - herroept het primaire besluit
 - bepaalt dat de tijdelijke aanstelling van eiseres per 24 februari 2006 wordt omgezet in een vaste aanstelling;
 - bepaalt dat deze uitspraak in de plaats komt van het herroepen primaire besluit;
 - veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiseres tot een bedrag van € 874,- (zegge: achthonderd vierenzeventig euro);
 - bepaalt dat verweerder aan eiseres het door haar betaalde griffierecht van €150,- (zegge: honderdvijftig euro) vergoedt,
 Deze uitspraak is gedaan door mr. C.J. Polak, rechter, in aanwezigheid van
 mr. S. Belghazi, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 25 juli 2011.
 ECLI:NL:CRVB:2003:AF8422, 17-4-2003
 ECLI:NL:CRVB:2008:BC9906, 10-4-2008
 ECLI:NL:RBUTR:2009:BJ7632, 28-5-2009
 ECLI:NL:RBSGR:2011:BQ0160, 2-2-2011, TAR 2011, 51
 Mr. F.A. Chorus


text:
23.9.2000 IT Gazzetta ufficiale delle Comunità europee C 273/9
 Ricorso della Commissione delle Comunità europee con- degli istituti superiori d’insegnamento pubblici dall’imposta
 tro la Repubblica federale di Germania, presentato il non può ricavarsi dall’art. 13, lettera A, della Sesta direttiva.
 20 luglio 2000 L’argomento dedotto dal governo federale, secondo cui non
 risulterebbe praticamente possibile distinguere tra attività di
 ricerca e attività d’insegnamento (esente da imposta ai sensi
 (Causa C-287/00)
 del n. 1, lett. i), si fonda — come risulta dalla situazione
 esistente in altri Stati membri — su circonstanze interne, che
 (2000/C 273/13) uno Stato membro non può legittimamente invocare.
 Il 20 luglio 2000 la Commissione delle Comunità europee, (1) GU L 145, del 13 giugno 1977, pag. 1.
 rappresentata dai signori Günther Wilms e Kilian Gross,
 membri del suo servizio giuridico, con domicilio eletto in
 Lussemburgo presso il signor Carlos Gómez de la Cruz,
 membro del medesimo servizio giuridico, Centre Wagner
 C 254, Kirchberg, ha proposto dinanzi alla Corte di giustizia
 delle Comunità europee un ricorso contro la Repubblica
 federale di Germania. Domanda di pronuncia pregiudiziale proposta dal Tribu-
 nal de grande instance de Paris (Terza Camera, Seconda
 La ricorrente conclude che la Corte voglia: Sezione), con sentenza 23 giugno 2000, nella causa SA
 LTJ Diffusion contro SA Sadas Vertbaudet
 1. Dichiarare che la Repubblica federale di Germania, aven-
 do esentato dall’IVA, ai sensi del paragrafo 4, n. 21 A, (Causa C-291/00)
 dell’Umsatzsteuergesetz del 12 dicembre 1996 (UstG) nel
 testo vigente da ultimo modificato, l’attività di ricerca (2000/C 273/14)
 degli Istituti superiori di insegnamento pubblici, è venuta
 meno agli obblighi ad essa incombenti ai sensi dell’art. 2
 della Sesta direttiva (77/388/CEE) (1) del Consiglio Con sentenza 23 giugno 2000, pervenuta in cancelleria il
 26 luglio 2000, nella causa SA LTJ Diffusion contro SA Sadas
 17 maggio 1977, in materia di armonizzazione delle
 Vertbaudet, il Tribunal de grande instance de Paris (Terza
 legislazioni degli Stati membri relative alle imposte sulla
 cifra d’affari — Sistema comune d’imposta sul valore Camera, Seconda Sezione), ha sottoposto alla Corte di giustizia
 delle Comunità europee le seguenti questioni pregiudiziali:
 aggiunto: base imponibile uniforme.
 2. Condannare la Repubblica federale di Germania alle se il divieto previsto dall’articolo 5, n. 1, lett. a) della direttiva
 spese. 21 dicembre 1988, 89/104/CEE, sul ravvicinamento delle
 legislazioni degli Stati Membri in materia di marchi d’impre-
 sa (1), riguardi la sola riproduzione identica, senza soppressioni
 né aggiunte, del o dei segni che compongono un marchio,
 Motivi e principali argomenti oppure se possa intendersi come comprendente:
 L’esenzione dall’IVA dei ricavi degli Istituti superiori di insegna- 1) la riproduzione dell’elemento distintivo di un marchio
 mento pubblici derivanti dallo svolgimento di incarichi di composto di svariati segni;
 ricerca per conto di terzi, esenzione prevista dal paragrafo 4,
 n. 21 A, dell’UStG, nel testo di cui al paragrafo 4, n. 5, della 2) la riproduzione integrale dei segni che costituiscono il
 legge di modifica dell’Umsatzsteuergesetz del 12 dicembre marchio allorché vi siano aggiunti altri segni.
 1996 (in BGBl. 1996, parte 1, pagg. 1851 e ss.) viola il
 disposto dell’art. 2, n. 1, della Sesta direttiva. Nell’ambito della (1) GU L 40, dell’11.2.1989, pag. 1.
 cosiddetta attività di ricerca per conto terzi (progetti di ricerca
 effettuati, di regola, in base ad una convenzione che disciplina,
 tra l’altro, modalità ed ambito della prestazione e del relativo
 corrispettivo) gli Istituti superiori di insegnamento pubblici
 svolgono prestazioni di servizi e costituiscono quindi, in linea
 di principio, soggetti passivi d’imposta ai sensi dell’art. 4 della
 Sesta direttiva. A termini del n. 5 del medesimo articolo 4, gli
 enti di diritto pubblico non vengono peraltro considerati Ricorso della Commissione delle Comunità europee con-
 soggetti passivi per le attività esercitate in quanto pubbliche tro il Granducato di Lussemburgo, presentato il 3 agosto
 autorità. 2000
 (Causa C-297/00)
 Tuttavia, proprio con riguardo all’attività di ricerca per conto
 di terzi, gli istituti superiori di insegnamento pubblici non
 agiscono in quanto pubbliche autorità. Tale attività si fonda (2000/C 273/15)
 piuttosto su un rapporto economico di diritto privato tra
 l’istituto superiore d’insegnamento ed il singolo committente. Il 3 agosto 2000 la Commissione delle Comunità europee,
 A parere della Commissione, l’esenzione dell’attività di ricerca rappresentata dal signor Bernard Mongin, membro del servizio


text:
 Avis juridique important
 |
 51995PC0394
 Propuesta de REGLAMENTO (CE) DEL CONSEJO sobre presentación de estadísticas de producción acuícola por los Estados miembros /* COM/95/394 FINAL - CNS 95/0231 */
 Diario Oficial n° C 327 de 07/12/1995 p. 0028
 Propuesta de Reglamento (CE) del Consejo sobre presentación de estadísticas de producción acuícola por los Estados miembros (95/C 327/11) COM(95) 394 final - 95/0231(CNS)(Presentada por la Comisión el 21 de septiembre de 1995)EL CONSEJO DE LA UNIÓN EUROPEA,Visto el Tratado constitutivo de la Comunidad Europea y, en particular, su artículo 43,Vista la propuesta de la Comisión,Visto el dictamen del Parlamento Europeo,Considerando que la acuicultura es un sector de la industria pesquera que atraviesa una fase de rápido crecimiento y podría complementar los limitados recursos de las capturas tradicionales;Considerando que hay que supervisar la producción acuícola y, si es necesario, someterla a control para que las condiciones de comercialización resulten satisfactorias;Considerando que la repercusión de la acuicultura en el desarrollo regional y el medio ambiente ha hecho mayor la necesidad de estadísticas para seguir la evolución del sector;Considerando que la ejecución de las medidas estructurales de la Comunidad en el ámbito de la pesca exige también que haya estadísticas de producción en el sector acuícola;Considerando que, según el principio de subsidiariedad, sólo podrán alcanzarse los objetivos de la medida propuesta mediante un acto jurídico de la Comunidad, pues únicamente la Comisión puede coordinar la necesaria armonización de la información estadística en el ámbito comunitario, en tanto que la recopilación de las estadísticas de pesca y la infraestructura necesaria para elaborar dichas estadísticas y comprobar su fiabilidad es, ante todo, responsabilidad de los Estados miembros;Considerando que el método específico para obtener las estadísticas comunitarias pertinentes, que se basa en los sistemas nacionales de estadística, requiere una muy estrecha colaboración entre los Estados miembros y la Comisión, principalmente en el Comité permanente de estadística agraria, creado en virtud de la Decisión 72/279/CEE del Consejo (1),HA ADOPTADO EL PRESENTE REGLAMENTO:Artículo 1 Disposiciones generalesCada Estado miembro presentará anualmente a la Comisión las estadísticas de producción acuícola en todos sus tipos de aguas.Artículo 2 Presentación de los datosLos datos mencionados en el artículo 1 se presentarán a la Comisión en los nueve meses siguientes al año de referencia. Comprenderán la información que los Estados miembros hayan declarado confidencial en virtud de la legislación o las prácticas nacionales sobre secreto estadístico, de conformidad con el Reglamento (Euratom, CEE) n° 1588/90 del Consejo, de 11 de junio de 1990, relativo a la transmisión a la Oficina Estadística de las Comunidades Europeas (Eurostat) de las informaciones amparadas por el secreto estadístico (2).Los datos podrán presentarse en soporte magnético, en el formato que convengan los Estados miembros y la Comisión (Eurostat).Artículo 3 DefinicionesLas definiciones que se utilizarán en la presentación de los datos figuran en el Anexo II. Si las prácticas o normas administrativas nacionales no permiten su estricta aplicación, el Estado miembro informará a la Comisión (Eurostat) de las definiciones realmente utilizadas.Artículo 4 Elaboración de los datosEl Estado miembro podrá utilizar encuestas por muestreo u otras fuentes que hagan al caso para recopilar datos sobre los elementos principales de la producción acuícola; los demás elementos podrán extrapolarse.Los Estados miembros con una producción inferior a las 1 000 toneladas podrán presentar extrapolaciones de la producción total.Los Estados miembros deberán determinar por separado las especies relacionadas en el Anexo III. No obstante, podrá extrapolarse y agregarse la producción de especies que sea inferior a las 1 000 toneladas de peso y cuya contribución individual no sea superior al 10 % del peso de la producción total.Artículo 5 Período transitorio y excepciones1. Si un Estado miembro no puede cumplir lo dispuesto en el presente Reglamento, la Comisión podrá fijar un período transitorio de un máximo de tres años desde su entrada en vigor, en el que deberá conseguirse la aplicación completa del Reglamento. Durante este período transitorio podrán autorizarse excepciones temporales que eximan a un Estado miembro de lo dispuesto en el Reglamento. La Comisión informará a todos los Estados miembros de los detalles de tales excepciones.2. En caso de que la inclusión de un sector particular de la industria acuícola causara a las autoridades nacionales dificultades desproporcionadas en comparación con la importancia del sector, podrá hacerse una excepción de conformidad con el procedimiento establecido en el artículo 7, por la que el Estado miembro pueda excluir los datos de ese sector de los datos nacionales que deba presentar.3. Las excepciones concedidas de conformidad con el apartado 2 serán por un máximo de tres años, aunque podrán prorrogarse por nuevos períodos de tres años. Al presentar una petición de prórroga, el Estado miembro enviará a la Comisión los resultados de una encuesta por muestreo en la que se observen los problemas derivados de la aplicación del Reglamento. La petición se someterá entonces al procedimiento fijado en el artículo 7.Artícolo 6 ComitéLa Comisión, previa consulta con el Comité permanente de estadística agraria conforme al procedimiento que se establece en el artículo 7, dispondrá las modalidades de aplicación del presente Reglamento, además de la modificaciones del formato de presentación de los datos del Anexo I, las definiciones del Anexo II y la relación de especies del Anexo III.Artículo 7 Procedimiento1. Cuando deba seguirse el procedimiento establecido en el presente artículo, el Comité permanente de estadística agraria (denominado en adelante el «Comité») será llamado a pronunciarse por su presidente, sea a iniciativa de este último o a instancia del representante de un Estado miembro.2. El representante de la Comisión someterá al Comité un proyecto de medidas. El Comité emitirá su dictamen sobre el proyecto dentro de un plazo que el presidente fijará en función de la urgencia de la cuestión. El Comité se pronunciará por mayoría, según lo dispuesto en el apartado 2 del artículo 148 del Tratado para los casos en que el Consejo ha de adoptar propuestas de la Comisión. Los votos de los representantes de los Estados miembros se ponderarán conforme a lo dispuesto en dicho apartado. El presidente no participará en la votación.3. La Comisión adoptará medidas que serán inmediatamente aplicables. Sin embargo, si no son conformes al dictamen emitido por el Comité, la Comisión deberá ponerlas de inmediato en conocimiento del Consejo.En tal caso la Comisión deberá aplazar la aplicación de las medidas durante un período que se fijará en cada acto adoptado por el Consejo, pero que en cualquier caso nunca sobrepasará los tres meses desde la fecha de su comunicación.El Consejo podrá, por mayoría cualificada, adoptar una decisión diferente en el plazo mencionado.Artículo 8 Disposiciones finalesEl presente Reglamento entrará en vigor el día siguiente al de su publicación en el Diario Oficial de las Comunidades Europeas.Será aplicable a partir del 1 de enero de 1996.Será obligatorio en su totalidad y directamente aplicable en todos los Estados miembros.(1) DO n° L 179 de 7. 8. 1972, p. 1.(2) DO n° L 151 de 15. 6. 1990, p. 1.ANEXO I >SITIO PARA UN CUADRO>ANEXO II Definiciones Las definiciones siguientes son las que habrán de utilizar en principio los Estados miembros al aplicar el presente reglamento.«Acuicultura»: Cría de organismos acuáticos, a saber: peces, moluscos, crustáceos y algas. Criar conlleva alguna forma de intervención para aumentar la producción (por ejemplo, repoblaciones periódicas, alimentación y protección contra predadores). Cultivar supone también la propiedad individual o colectiva de los organismos que se cultivan. A efectos estadísticos, los organismos acuáticos cosechados por un individuo o sociedad, tenedores de la propiedad durante el período de cría, contribuyen a la acuicultura, mientras que los organismos acuáticos explotados por los ciudadanos como recurso de dominio público, con o sin permiso, constituyen la pesca.«Agua dulce»: Agua de ríos, cursos fluviales, lagos, estanques y cisternas y otros recintos en que el agua tenga un grado de salinidad constante inapreciable.«Otros tipos de agua»: Aguas que durante todo el año tienen un grado de salinidad apreciable, sea elevado y constante (por ejemplo, el agua salina) o sometido a variaciones periódicas (por ejemplo, a causa de las mareas o las estaciones).«Agua salina»: Agua cuyo grado de salinidad es elevado y no está sometido a variaciones significativas.«Agua salobre»: Agua cuya salinidad es apreciable, pero no en un grado elevado y constante, y puede sufrir enormes variaciones por la influencia de masas de agua dulce o salina.«Producción acuícola»: Producción final destinada a consumo humano, incluida la producción de algas con fines industriales. Se excluye la producción o productos de criaderos que sigan sometidos a métodos acuícolas. Los productos de origen animal se registrarán en toneladas equivalentes de peso vivo, y las algas, con arreglo a su peso en fresco.ANEXO III Productos acuícolas de los que hay que presentar estadísticas de producción >SITIO PARA UN CUADRO>