text:
 Svarīgs juridisks paziņojums
 |
 52005PC0450
 Priekšlikums Eiropas Parlamenta un Padomes Ieteikums par pārrobežu mobilitāti Kopienā izglītības un apmācības nolūkā - Eiropas Mobilitātes kvalitātes harta /* COM/2005/0450 galīgā redakcija - COD 2005/0179 */
 [pic] | EIROPAS KOPIENU KOMISIJA |Briselē, 23.9.2005COM(2005) 450 galīgā redakcija2005/0179 (COD)PriekšlikumsEIROPAS PARLAMENTA UN PADOMES IETEIKUMSpar pārrobežu mobilitāti Kopienā izglītības un apmācības nolūkā: Eiropas Mobilitātes kvalitātes harta(iesniegusi Komisija)PASKAIDROJUMA RAKSTSPRIEKšLIKUMA KONTEKSTS |Priekšlikuma pamatojums un mērķi Mobilitāte ir viens no Līguma 149. un 150. pantā paredzētās Eiropas Savienības izglītības un apmācības politikas galvenajiem mērķiem. Tā ne tikai veicina Eiropas pilsoniskuma un Eiropas apziņas attīstību, palielinot sapratni par kultūras un valodu daudzveidību, bet arī atbalsta Eiropas izglītības un apmācības telpas izveidi atbilstīgi stratēģiskajam mērķim, ko Lisabonas Eiropadome pieņēma 2000. gada martā. Eiropas Savienības izglītības un apmācības programmas no pašiem pirmsākumiem ir devušas nozīmīgu ieguldījumu šā mērķa sasniegšanā. Programma Erasmus, kas vairāk nekā 1 000 000 jauniešu devusi iespēju daļu no augstskolas studiju laika mācīties citā dalībvalstī, ir labs šīs nozīmīgās darbības piemērs – viens no nedaudzajiem ES pasākumiem, kuru mērķis ir veicināt identitātes apziņas plašu izplatīšanos pilsoņu vidū. Šīs programmas, kas aptver skolas, augstskolas, profesionālo izglītību un arodmācības, pieaugušo izglītību[1], ir devušas ieguldījumu „Eiropas pilsoniskuma” apziņas veicināšanā gan dalībnieku vidū, gan viņu vecāku, ģimenes, draugu un kolēģu lokā. Šim priekšlikumam būtībā ir šādi mērķi: ♣ noteikt kopīgus principus, kuru piemērošana veicinās visu veidu organizētās mobilitātes efektivitāti mācību vajadzībām; ♣ konkrētāk, dot atskaites punktu visām ieinteresētajām personām saistībā ar integrēto mūžizglītības programmu, ko Komisija ierosināja 2007.–2013. gadam. Gaidāms, ka šā priekšlikuma pieņemšana dos šādus pozitīvus rezultātus. o Vēl vairāk veicinās mobilitāti mācību vajadzībām. Tas ir vērtīgi personīgajai attīstībai, kā arī nodrošina to, lai ES pilsoņi varētu izmantot savas pamattiesības brīvi pārvietoties un dzīvot dalībvalstu teritorijā. o Mobilitāte bagātina mācību pieredzi un veicina zināšanu nodošanu, tādējādi paaugstinot Eiropas izglītības un apmācības sistēmu vispārējo kvalitātes līmeni. Tas palīdzēs Eiropai centienos kļūt par pasaulē visnovatoriskāko un viskonkurētspējīgāko uz zināšanām balstīto ekonomiku. o Priekšlikuma pieņemšana pozitīvi ietekmēs arī darba tirgu, pētniecības jaudu Eiropas līmenī un (kā izklāstīts iepriekš) jaunās paaudzes izglītības un apmācības programmas, ko Komisija ierosināja 2004. gadā. Šis priekšlikums neparedz izveidot saistošu Eiropas līmeņa tiesisko regulējumu. Pat ja Līgumā tas būtu atļauts – kas gan tā nav – tas tomēr nepavisam nebūtu piemēroti. Tomēr dalībvalstis, vadoties pēc šā ieteikuma, varētu rīkoties atbilstoši apstākļiem. Ieteikums pēc būtības ir domāts kā atskaites punkts, lai veicinātu mobilitātes prakses pārskatāmību un koordināciju, kā arī lai palīdzētu radīt savstarpējas sapratnes gaisotni. |Vispārējais konteksts ES iestādes pēdējos piecos gados ir pieņēmušas vairākus instrumentus, kas saistīti ar mobilitāti. Nozīmīgākie no tiem ir šādi. Pēc izglītības ministru neoficiālas tikšanās Parīzē 2000. gada septembrī Nicas Eiropadome 2000. gada decembrī apstiprināja mobilitātes rīcības plānu. Tas ir tādu pasākumu kopums, kas saistīti ar mobilitāti: tās veicināšanu, finansējumu, mobilitātes veidiem un, visbeidzot, to, kā vislabāk izmantot mobilitātes periodus un nodrošināt iegūtās pieredzes atzīšanu. Pēc tam 2001. gada jūlijā tika pieņemts Eiropas Parlamenta un Padomes Ieteikums 2001/613/EK par studentu, apmācāmo personu, brīvprātīgo, skolotāju un pasniedzēju mobilitāti Kopienā[2]. Ar minēto ieteikumu izveidoja pamatu politiskās sadarbības veicināšanai, lai palielinātu mobilitāti izglītībā un apmācībā. Tas paredzēja novērst šķēršļus mobilitātei, nodrošināt labāku sagatavošanas darbu un efektīvāku uzņemšanu ierodoties, kā arī tas risināja jautājumu par ārvalstīs iegūtās pieredzes atzīšanu. Minētajā ieteikumā Komisija aicināta izveidot dalībvalstu ekspertu grupu, lai koordinētu ieteikuma īstenošanu. Šis ieteikuma projekts pamatojas uz minētās grupas darbu, par kura rezultātiem pēdējo reizi ziņots grupas 2004. gada divgadu ziņojumā. Komisija 2002. gada februārī pieņēma prasmju un mobilitātes rīcības plānu[3], kura mērķis ir sekmēt darba ņēmēju brīvas pārvietošanās principa īstenošanu, īpaši uzsvērt mobilitātes nozīmīgumu ES nodarbinātības stratēģijā un atvērt Eiropas darba tirgus tā, lai no 2005. gada tie kļūtu pieejami visiem. Turklāt Komisija 2006. gadā organizēs Eiropas darba ņēmēju mobilitātes gadu, lai palielinātu izpratni par vairākiem tiesiskiem jautājumiem šajā jomā, piemēram, par pensijas tiesību pārnesamību, par mobilitātes sniegtajām priekšrocībām darba ņēmēja karjeras attīstībā un par pašreizējiem Eiropas instrumentiem mobilitātes atbalstam. Papildus tam Komisija 2001. gada paziņojumā „Mobilitātes stratēģija Eiropas Pētniecības telpai”[4], ko atbalstīja Padome[5], noteica konkrētus pasākumus gan Kopienas, gan valstu līmenī, lai izmantotu mobilitāti kā galveno instrumentu karjeras attīstībā un Eiropas Pētniecības telpā un arī kā priekšnosacījumu, lai paaugstinātu Eiropas iespējas un sniegumu pētniecības jomā. Mobilitātes jautājumi pēc tam iekļauti arī vispārējā darba programmā „Izglītība un apmācība 2010”, kas ir Lisabonas stratēģijas izglītības un apmācības sadaļa. Šajā programmā dalībvalstis un Komisija sadarbojas politikas jautājumos, kas saistīti ar izglītību un apmācību. Mobilitātes jautājumi ir īpaši minēti kā viens no 13 šīs programmas mērķiem, par ko vienošanās panākta Barselonas Eiropadomē 2002. gada martā. Padome un Komisija 2004. gada februārī iesniedza Eiropadomei savu pirmo kopīgo starpposma ziņojumu[6] par šo procesu. Ziņojumā uzsvērta nepieciešamība paaugstināt mobilitātes līmeni un kvalitāti izglītībā un apmācībā. Saskaņā ar pirmo ieteikumu izveidotā ekspertu grupa kā daļu no pārbaudes darba saistībā ar darba programmu „Izglītība un apmācība 2010”, izstrādāja priekšlikumu par „Kvalitātes hartu mobilitātei izglītībā un apmācībā”, ar kā būtību tika iepazīstināti izglītības ministri neoficiālas tikšanās laikā 2004. gada 12. jūlijā Roterdamā. Nīderlandes prezidentūra no diskusijas secināja, ka ir panākts konsenss attiecībā uz principiem un ka no tiem varētu gūt ierosmi par mobilitātes kvalitatīvajiem aspektiem jaunās paaudzes izglītības programmās[7]. Ierosinātais ieteikums, kas lielā mērā pamatots ar iepriekš minēto darbu, vienotā, viegli lasāmā formā izklāsta iepriekš minētos principus, papildinot ar materiāliem no citām ar mobilitāti saistītām jomām (piemēram, par jauniešiem pasaulē). Vārds „harta” izmantots, lai uzsvērtu, ka izvirzīti ir pamatprincipi. Jāuzsver, ka ieteikums papildina šajā jomā jau pieņemtos dokumentus, jo īpaši Eiropas Hartu par pētniekiem[8]. |Pašreizējie noteikumi priekšlikuma jomā Ierosinātais ieteikums papildina Eiropas Parlamenta un Padomes 2001. gada 10. jūlija Ieteikumu 2001/613/EK par studentu, apmācāmo personu, brīvprātīgo, skolotāju un pasniedzēju mobilitāti Kopienā. |Atbilstība citām politikām un Eiropas Savienības mērķiem Priekšlikums pilnībā atbilst Eiropas Savienības paziņotajām politikām un mērķiem. |APSPRIEšANāS AR IEINTERESēTAJāM PERSONāM UN IETEKMES NOVēRTēJUMS |Apspriešanās ar ieinteresētajām personām |Apspriešanās metodes, galvenās mērķnozares un respondentu vispārējs raksturojums Šā ieteikuma 1. iedaļā īsi izklāstīts, kā šis dokuments tika izstrādāts, un norādīta saskaņā ar 2001. gada ieteikumu izveidotās dalībvalstu ekspertu darba grupas loma. Šīs darba grupas dalībniekiem, kas pārstāv dalībvalstis, ir ievērojama pieredze, un tādējādi netika uzskatīts par nepieciešamu vērsties pie neatkarīgiem ekspertiem. |Atbilžu kopsavilkums un tas, kā tās ņemtas vērā Skatīt Ieteikuma 2001/613/EK pirmo pārbaudes ziņojumu. |Ekspertu atzinuma pieprasīšana un izmantošana |Neatkarīgu ekspertu atzinums nebija vajadzīgs. |Ietekmes novērtējums Priekšlikuma nepieciešamība, tā darbības joma un iespējamā ekonomiskā un sociālā ietekme jau apspriesta un apstiprināta dalībvalstu darba grupā un izglītības ministru neoficiālas tikšanās laikā Roterdamā 2004. gada 11.–13. jūlijā. Turpmāka ietekmes analīze netiek uzskatīta par nepieciešamu. |PRIEKšLIKUMA TIESISKIE FAKTORI |Ierosinātās rīcības kopsavilkums Ieteikumā ir desmit pamatnostādnes, kas galvenokārt attiecas uz nosūtītājām un uzņēmējām organizācijām, kas atbild par mobilitāti. Šīs pamatnostādnes var apkopot šādi. A. Pirms aizbraukšanas Nodrošināt dalībniekiem piekļuvi ticamiem norādījumiem un informācijas avotiem par mobilitātes iespējām un nosacījumiem; izstrādāt mācību plānu, ko izmanto par pamatu mobilitātei; nodrošināt dalībnieka iepriekšēju sagatavotību jo īpaši valodas ziņā un nodrošināt to, lai mobilitātes pieredze dotu ieguldījumu personīgajā un profesionālajā izaugsmē. B. Uzturoties uzņēmējā valstī Sniegt dalībniekiem valodas atbalstu un praktisku palīdzību, tostarp informāciju un/vai palīdzību saistībā ar ceļošanu, apdrošināšanu, uzturēšanās prasībām, sociālo nodrošinājumu, sociālajiem pakalpojumiem, nodokļu jautājumiem, dzīvokļa jautājumiem u.c.; iecelt padomdevēju, kas sniedz atbalstu un ieteikumus, lai palīdzētu dalībniekam pienācīgi integrēties. C. Pēc mobilitātes perioda Nodrošināt iegūto diplomu vai veikto studiju/apmācības posmu atzīšanu vai apliecināšanu; palīdzēt dalībniekiem atgriezties savā sociālajā, izglītības vai profesionālajā vidē, jo īpaši pēc ilgstošas mobilitātes; novērtēt mobilitātes rezultātu un pēc atgriešanās sniegt dalībniekiem padomus, kā labāk izmantot ārvalstīs gūtās zināšanas. D. Vispārīgi Skaidri noteikt, kas atbild par rīcību saskaņā ar dažādām ieteikuma daļām. Hartu var uzskatīt par „universālu” tādā nozīmē, ka tā aptver visus iespējamos izglītības mobilitātes veidus: formālo un neformālo izglītību; īsus un garus laika posmus; mācības skolā, augstskolā un darba vietā; jaunos un pieaugušos izglītojamos u.c. Tas neizbēgami nozīmē, ka šis dokuments ir vispārējs. Tik īsā dokumentā nav iespējams aptvert visus iespējamos gadījumus. Tādējādi tā principi jāpielāgo apstākļiem, un atsevišķos gadījumos daži tā punkti būs vairāk vai mazāk atbilstoši. Hartā izvirzītie principi ir Eiropas līmeņa norādes, kas jāpiemēro konkrētiem gadījumiem. |Juridiskais pamats Priekšlikuma juridiskais pamats ir Līguma 149. panta 4. punkts un 150. panta 4. punkts. Pirmais attiecas uz izglītību, otrais – uz arodmācībām. Abi šie punkti ļauj Padomei un Eiropas Parlamentam ar koplēmuma procedūru pieņemt ieteikumus to mērķu sasniegšanai, no kuriem viens ir veicināt mobilitāti (149. panta 2. punkta otrais ievilkums un 150. panta 2. punkta trešais ievilkums). |Subsidiaritātes princips Subsidiaritātes principu piemēro, ciktāl priekšlikums nav Kopienas ekskluzīvā kompetencē. |Dalībvalstis nevar pietiekami sasniegt priekšlikuma mērķus šāda iemesla dēļ. |Tā kā mobilitāte ir starptautiska, ir sarežģīti risināt šo jautājumu katrā atsevišķā dalībvalstī. |Priekšlikuma mērķi būs labāk sasniedzami ar Kopienas rīcību šāda(-u) iemesla(-u) dēļ. |Dalībvalstis nevar sasniegt priekšlikuma mērķus tikpat efektīvi kā Eiropas Savienība. Tā kā mobilitāte ir starptautiska, ir sarežģīti risināt šo jautājumu jebkurā vienā dalībvalstī. |Neierobežojoša Kopienas instrumenta izmantošana ir efektīvs līdzeklis, lai pieņemtu Eiropas līmenī atzītu atskaites punktu organizāciju atbalstam visās dalībvalstīs. |Dokumentā ir ietverti tikai tie elementi, ko būtu lietderīgi pieņemt Eiropas līmenī; piemēram, jautājumi par finansējuma sastāvu un izcelsmi un praktiski organizatoriski jautājumi ir atstāti dalībvalstu vai kompetentu mobilitātes organizāciju ziņā. |Tāpēc priekšlikums atbilst subsidiaritātes principam. |Proporcionalitātes princips Priekšlikums atbilst proporcionalitātes principam šāda(-u) iemesla(-u) dēļ. |Tas neparedz neko tādu, kas pārsniedz tā mērķu sasniegšanai nepieciešamo. Tas neuzliek nekādu finansiālu vai administratīvu slogu vai izmaksas. |Jāuzsver, ka dalībvalstis ar savu pārstāvju starpniecību saskaņā ar 2001. gada ieteikumu izveidotajā ekspertu grupā ir piedalījušās šajā darbā un atbalstījušas priekšlikumu. |Instrumentu izvēle |Ierosinātais instruments: ieteikums. |Citi līdzekļi nebūtu piemēroti šāda(-u) iemesla(-u) dēļ. Šis priekšlikums iecerēts kā pirmā ieteikuma (2001/613/EK) turpinājums par šo jautājumu, un tolaik Kopiena izvēlējās šādu instrumenta veidu. Skatīt arī 149. panta 4. punktu. |IETEKME UZ BUDžETU |Šis priekšlikums neietekmē Kopienas budžetu. |PAPILDU INFORMāCIJA |Eiropas Ekonomikas zona Tā kā ierosinātais tiesību akts ir nozīmīgs Eiropas Ekonomikas zonai, tā piemērošanas joma jāpaplašina attiecībā uz EEZ. |1. 2005/0179 (COD)PriekšlikumsEIROPAS PARLAMENTA UN PADOMES IETEIKUMSpar pārrobežu mobilitāti Kopienā izglītības un apmācības nolūkā: Eiropas Mobilitātes kvalitātes harta (Dokuments attiecas uz EEZ)EIROPAS PARLAMENTS UN EIROPAS SAVIENĪBAS PADOME,ņemot vērā Eiropas Kopienas dibināšanas līgumu, jo īpaši tā 149. panta 4. punktu un 150. panta 4. punktu,ņemot vērā Komisijas priekšlikumu ([9]),ņemot vērā Eiropas Ekonomikas un sociālo lietu komitejas atzinumu ([10]),ņemot vērā Reģionu komitejas atzinumu ([11]),saskaņā ar Līguma 251. pantā noteikto procedūru ([12]),tā kā:(1) Mobilitāte izglītībā un apmācībā ir ar Līgumu aizsargātas pamatbrīvības – personu pārvietošanās brīvības – neatņemama daļa un viens no galvenajiem Eiropas Savienības rīcības mērķiem izglītības un arodmācību jomā; tā ir būtisks līdzeklis Eiropas izglītības un apmācības telpas izveidei un Eiropas apziņas attīstībai.(2) Eiropas mobilitātes un apmaiņas pastiprināšana izglītības un apmācības nolūkā ir mērķis darba programmā, kas izstrādāta, lai līdz 2010. gadam padarītu Eiropu par visnovatoriskāko un viskonkurētspējīgāko uz zināšanām balstīto ekonomiku[13]. Eiropas darba ņēmēju mobilitātes gads, kas tiks organizēts 2006. gadā, arī dos savu ieguldījumu šā darba veikšanā.(3) Eiropas Parlamenta un Padomes pirmais ieteikums[14] tika pieņemts 2001. gadā, lai atvieglotu Kopienas rīcību mobilitātes veicināšanai.(4) Lai arī saskaņā ar iepriekš minētā ieteikuma III punkta a) apakšpunktu izveidotās ekspertu grupas darbība un pirmais paveiktā darba pārbaudes ziņojums parādīja, ka gan valstu, gan Eiropas līmenī ir panākts progress attiecībā uz mobilitāti izglītības un apmācības nolūkā, tomēr atklāja nepieciešamību koncentrēties ne tikai uz mobilitātes palielināšanu, bet galvenokārt uz tās kvalitātes paaugstināšanu.(5) Šo mērķi var sasniegt, ieteikuma veidā pieņemot mobilitātes kvalitātes hartu, kas nosaka principu kopumu šajā jomā, kuri īstenojami pēc brīvprātības principa.(6) Hartā ir iekļauti izglītības mobilitātes pamatprincipi, tādēļ harta ir atskaites principu kopums, kas palīdz palielināt apmaiņu, veicināt studiju posmu atzīšanu un radīt savstarpēju uzticību starp iestādēm, organizācijām un mobilitātes procesos ieinteresētajām personām.(7) Mobilitātes priekšrocības lielā mērā atkarīgas no tās praktisko nosacījumu – sagatavošanas, atbalsta un atzīšanas – kvalitātes. Iesaistītās personas un organizācijas var ievērojami palielināt tās vērtību ar rūpīgu plānošanu un piemērotu izvērtēšanu.(8) Vēlams, lai minētie principi attiektos ne tikai uz pašu mobilitātes periodu, bet arī uz laika posmiem pirms un pēc mobilitātes perioda.(9) Laikus jāizstrādā mācību plāns. Nepieciešama arī dalībnieku vispārēja sagatavošana.(10) Ārvalstīs pavadāmajā laika posmā mobilitātes kvalitāti var palielināt, ieceļot dalībniekam padomdevēju. Detalizēts un skaidrs apraksts par uzņēmējā valstī pabeigtajiem kursiem un/vai apmācību, kā arī par to ilgumu palīdzēs nodrošināt to atzīšanu pēc atgriešanās.(11) Visi jautājumi, kas saistīti ar finansēm, jo īpaši par to, kāds finansiāls atbalsts ir pieejams un kas segs izmaksas, ir jāatrisina pirms aizbraukšanas.(12) Pārredzamības un labas pārvaldības labad skaidri jānosaka organizācijas un personas, kas atbild par katru mobilitātes programmas posmu un pasākumu.(13) Lai nodrošinātu mobilitātes vispārējo kvalitāti, vēlams iepriekš minētos principus un ieteikumus piemērot visiem mobilitātes veidiem mācību un profesionālās izaugsmes mērķiem: izglītībai vai apmācībai; formālajai un neformālajai izglītībai, tostarp jauniešu brīvprātīgajam darbam; īsiem un gariem mobilitātes laika posmiem; mācībām skolā, augstskolā vai darba vietā; jauniem un pieaugušiem izglītojamajiem u.c.(14) Dalībvalstis var pielāgot hartas īstenošanu atbilstīgi apstākļiem, t.i., pielāgot to konkrētām situācijām un programmām; noteikt dažus punktus par obligātiem un citus – par neobligātiem.(15) Šā ieteikuma mērķus, attiecinot uz visām dalībvalstīm, var labāk sasniegt Kopienas līmenī, tādēļ Kopiena var pieņemt pasākumus saskaņā ar Līguma 5. pantā paredzēto subsidiaritātes principu. Lai vienlaikus ievērotu proporcionalitātes principu tādā veidā, kā noteikts tajā pašā pantā, šis ieteikums nepārsniedz tā mērķu sasniegšanai nepieciešamo,IESAKA dalībvalstīm pieņemt pielikumā pievienoto Eiropas Mobilitātes kvalitātes hartu kā līdzekli personīgās un profesionālās izaugsmes veicināšanai,AICINA dalībvalstis no otrā gada pēc šā ieteikuma pieņemšanas iekļaut savos ziņojumos par darba programmu „Izglītība un apmācība 2010” vispārēju informāciju un novērtējumu par pasākumiem, kas veikti, lai ņemtu vērā iepriekš izklāstītos ieteikumus,AICINA Komisiju:- turpināt sadarbību ar dalībvalstīm un sociālajiem partneriem, lai apmainītos ar lietderīgu informāciju un pieredzi par šajā ieteikumā atbalstīto pasākumu īstenošanu,- uzskatīt šo ieteikumu par tādu, kas veido vienotu veselumu ar Eiropas Parlamenta un Padomes Ieteikumu 2001/613/EK, un tādēļ iekļaut tajā pieprasītos divgadu ziņojumus darba programmas „Izglītība un apmācība 2010” vispārējo ziņojumu skaitā.Briselē,Eiropas Parlamenta vārdā – Padomes vārdā –priekšsēdētājs priekšsēdētājsPIELIKUMS1. EIROPAS MOBILITāTES KVALITāTES HARTAAr 2000. gada mobilitātes rīcības plānu[15] un Eiropas Parlamenta un Padomes 2001. gada 10. jūlija ieteikumu[16] nostiprinātā mobilitāte vienmēr raisījusi ievērojamu interesi. Minētā ieteikuma darbības joma bija plaša, tas risināja daudzus svarīgus jautājumus, kas saistīti ar mobilitāti, un bija domāts ikvienam, kas varētu izmantot priekšrocības, ko sniedz gan formālas, gan neformālas mācības ārvalstīs, tostarp studentiem, skolotājiem, pasniedzējiem, brīvprātīgajiem un apmācāmajām personām. Otrajam ieteikumam, kura neatņemama daļa ir šī harta, ir tāda pati darbības joma, bet tas vairāk pievēršas mobilitātes kvalitātes aspektiem, kā to ierosināja saskaņā ar pirmo ieteikumu nodibinātā ekspertu grupa[17]. Tas palīdzēs nodrošināt, lai dalībniekiem būtu pozitīva pieredze gan uzņēmējā valstī, gan pēc atgriešanās pašu valstī.Šajā hartā izklāstīts pamatnostādņu kopums, kas piemērojams mobilitātei, kuru uzņēmušies atsevišķi jaunieši vai pieaugušie formālās un neformālās izglītības vai personīgās un profesionālās izaugsmes nolūkā. Harta izstrādāta kā atsauces pamatdokuments; tās saturu var pielāgot, lai ņemtu vērā mobilitātes ilgumu un dažādu izglītības, apmācības un jaunatnes pasākumu īpatnības, kā arī dalībnieku vajadzības. Lai gan dokuments galvenokārt attiecas uz mobilitāti mācību nolūkā, tomēr šīs kvalitātes pamatnostādnes varētu būt lietderīgi attiecināt arī uz citiem mobilitātes veidiem, piemēram, uz mobilitāti darba nolūkā.1. Norādījumi un informācijaPotenciālajiem mobilitātes pretendentiem jābūt iespējai piekļūt uzticamiem norādījumiem un informācijas avotiem par mobilitātes iespējām un nosacījumiem, ar kādiem to var veikt.2. Mācību plānsPirms jebkura veida mobilitātes uzsākšanas izglītības vai apmācības nolūkā jāizstrādā mācību plāns, par kuru vienojas visas iesaistītās personas, tostarp nosūtītājas un uzņēmējas organizācijas un dalībnieki. Plānā jānorāda mērķi un gaidāmie rezultāti, kā arī tas, kā tos paredzēts sasniegt.3. Individuāla pieejaMobilitātei izglītības vai apmācības nolūkā cik iespējams jāatbilst dalībnieku personīgajiem mācību plāniem, prasmēm un motivācijai, tos attīstot vai papildinot.4. Vispārēja sagatavošanaBūtiska ir dalībnieku iepriekšēja sagatavošana, kas jāpielāgo to konkrētajām vajadzībām. Tajā pēc nepieciešamības jāietver valodas, pedagoģiski, praktiski, administratīvi, juridiski, personiski, kultūras un finanšu aspekti.5. Valodas aspektiValodas prasme ir būtiska efektīvam mācību procesam. Dalībniekiem un tos nosūtošajām un uzņemošajām iestādēm jāpievērš īpaša uzmanība sagatavotībai valodas ziņā. Mobilitātes pasākumi šajā jomā ietver:- pirms aizbraukšanas – valodas prasmes novērtējumu un iespēju apmeklēt kursus uzņēmējas valsts valodā un mācību valodā, ja tās atšķiras;- uzņēmējā valstī – atbalstu un ieteikumus valodas jomā.6. Praktiska palīdzībaDalībniekiem jāsniedz atbilstoša praktiska palīdzība. Tā var būt informācija un palīdzība, kas saistīta ar brauciena organizēšanu, apdrošināšanu, uzturēšanās vai darba atļauju, sociālo nodrošinājumu, izmitināšanu, un jebkuri citi praktiski aspekti, tostarp drošības jautājumi, kas attiecas uz uzturēšanās laiku.7. PadomdevējsUzņēmējai organizācijai (izglītības iestādei, jaunatnes organizācijai, uzņēmējsabiedrībai u.c.) jāieceļ padomdevējs, kas būs atbildīgs par to, lai palīdzētu dalībniekiem efektīvi integrēties uzņēmējas valsts vidē, un darbosies kā kontaktpersona turpmākas palīdzības iegūšanai.8. AtzīšanaJa mācību vai darbā iekārtošanas periods ārvalstīs ir oficiālas studiju vai apmācības programmas neatņemama daļa, šis fakts jānorāda mācību plānā un dalībniekiem jāsaņem palīdzība, lai nodrošinātu atbilstošu atzīšanu un apliecinājumu. Veids, kā notiek atzīšana, jānorāda mācību plānā. Attiecībā uz citiem mobilitātes veidiem, jo īpaši tiem, kas saistīti ar neformālo izglītību un apmācību, jāizsniedz apliecība, lai dalībnieks pietiekami un ticami varētu apliecināt aktīvu dalību un mācību rezultātu.9. Reintegrācija un izvērtējumsPēc atgriešanās savā valstī dalībniekam jāsaņem norādījumi par to, kā izmantot mācību laikā iegūtās zināšanas un prasmes. Personām, kas atgriežas pēc ilgtermiņa mobilitātes perioda, jābūt pieejamai attiecīgai palīdzībai, reintegrējoties savas valsts sabiedriskajā, izglītības vai profesionālajā vidē. Dalībniekiem kopā ar atbildīgajām organizācijām pienācīgi jāizvērtē gūtā pieredze, lai novērtētu, vai ir sasniegti mācību plānā izvirzītie mērķi.10. Saistības un pienākumiSkaidri jānosaka pienākumi, ko uzliek šie kvalitātes kritēriji, un tie jādara zināmi visām iesaistītajām personām, tostarp dalībniekiem. Šie pienākumi jāapstiprina rakstiski tā, lai tie būtu skaidri visiem, uz ko tie attiecas.[1] Programma Socrates aptver skolas ( Comenius ), augstāko izglītību ( Erasmus ) un pieaugušo izglītību ( Grundtvig ); programma Leonardo da Vinci aptver profesionālo izglītību un arodmācības.[2] OV L 215, 9.8.2001., 30. lpp.[3] KOM(2002) 72 galīgais.[4] KOM(2001) 331 galīgais, 20.6.2001.[5] Padomes 2001. gada 10. decembra rezolūcija, OV C 367, 21.12.2001.[6] KOM(2003) 685 galīgais, Padome 6905/04 EDUC 43.[7] http://eu2004.minocw.nl/docs/nl/presidency_conclusions_rotterdam.pdf[8] OV L 75, 22.3.2005.[9] OV C , , . lpp.[10] OV C , , . lpp.[11] OV C , , . lpp.[12] OV C , , . lpp.[13] Lisabonas stratēģija, prezidentūras secinājumi http://www.kbn.gov.pl/is2000/pdf/word5.PDF[14] Eiropas Parlamenta un Padomes 2001. gada 10. jūlija Ieteikums 2001/613/EK par studentu, apmācāmo personu, brīvprātīgo, skolotāju un pasniedzēju mobilitāti Kopienā, OV L 215, 9.8.2001., 30. lpp.[15] Padomes un dalībvalstu valdību pārstāvju rezolūcija, kas pieņemta, tiekoties Padomē 2000. gada 14. decembrī, par mobilitātes rīcības plānu, OV C 371, 23.12.2000.[16] OV L 215, 8.8.2001., 30. lpp.[17] KOM(2004) 21.


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 20.4.2018
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 101/22
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2018/604
 z dnia 18 kwietnia 2018 r.
 zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/2447 w zakresie przepisów proceduralnych ułatwiających określanie w Unii preferencyjnego pochodzenia towarów oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 3510/80 i (WE) nr 209/2005
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (1), w szczególności jego art. 66 lit. a),
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 W rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2015/2447 (2) ustanowiono między innymi przepisy proceduralne, o których mowa w art. 64 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 952/2013 (zwanego dalej „kodeksem”), dla ułatwienia określania w Unii preferencyjnego pochodzenia towarów.
 (2)
 Ostatnie zdanie art. 68 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 odnosi się obecnie do odpowiedniego stosowania podsekcji 2–9 sekcji 2 tego rozporządzenia, odnoszących się do zasad pochodzenia w ramach ogólnego systemu preferencji taryfowych (GSP) Unii. Tylko jednak niektóre przepisy tych podsekcji są odpowiednie w kontekście rejestracji eksporterów poza ramami systemu GSP Unii. Należy zatem ściśle określić te przepisy. Ponieważ zobowiązanie Komisji do przekazywania krajom trzecim, z którym Unia zawarła preferencyjne porozumienia, adresów organów celnych odpowiedzialnych za weryfikację dowodu pochodzenia sporządzonego przez zarejestrowanego eksportera wynika również z postanowień danego porozumienia, zobowiązanie to nie powinno być sformułowane w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2015/2447. Przepis przejściowy rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447, tymczasowo zezwalający eksporterowi, który nie został zarejestrowany, ale jest upoważnionym eksporterem w Unii, na sporządzanie dowodu pochodzenia, stracił aktualność i powinien zostać zniesiony. W celu uproszczenia przepisów i zapewnienia spójności porozumień preferencyjnych małe przesyłki nieprzywożone w celach handlowych powinny być wyłączone z obowiązku przedstawiania dowodu pochodzenia, o ile takie wyłączenie jest dopuszczalne, ale nie jest bezpośrednio określone w porozumieniu preferencyjnym. Biorąc pod uwagę, że istnieją inne sposoby identyfikacji eksportera, a podpis nie nadaje w Unii dowodowi pochodzenia statusu prawnego, od eksporterów nie należy wymagać podpisywania dowodów pochodzenia, o ile jest to dopuszczalne, ale nie jest bezpośrednio określone w porozumieniu preferencyjnym.
 (3)
 Przepisy art. 69 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 dotyczące zastąpienia dowodów preferencyjnego pochodzenia wystawionych lub sporządzonych poza ramami systemu GSP Unii powinny mieć szersze zastosowanie do dowodów pochodzenia. Ponadto należy doprecyzować formę, w jakiej można wystawić lub sporządzić zastępczy dowód pochodzenia.
 (4)
 Należy ustanowić przepisy w celu ułatwienia określania w Unii preferencyjnego pochodzenia produktów przetworzonych uzyskanych z towarów posiadających status preferencyjnego pochodzenia. Ponieważ przepisy te mają na celu ochronę zainteresowanych podmiotów gospodarczych przed niepożądanymi i niezamierzonymi skutkami połączenia w kodeksie procedury przetwarzania pod kontrolą celną z procedurą uszlachetniania czynnego, powinny one obowiązywać z mocą wsteczną od dnia stosowania kodeksu.
 (5)
 Art. 80 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 powinien zawierać odniesienie do nowego załącznika 22-06 A zawierającego formularz wniosku, który mają stosować eksporterzy z państw członkowskich do rejestracji w systemie REX; załącznik 22-06 będzie tym samym służył tylko do rejestracji eksporterów w krajach korzystających z GSP. Należy zatem umieścić w rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2015/2447 nowy załącznik 22-06 A i odpowiednio zmienić załącznik 22-06. W związku z wprowadzeniem załącznika 22-06 A należy również odpowiednio zmienić art. 82, 83 i 86 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447. Biorąc pod uwagę, że istnieją inne sposoby identyfikacji eksportera, a podpis nie nadaje w Unii dokumentowi statusu prawnego, od eksporterów nie należy wymagać podpisywania oświadczeń o pochodzeniu, o których mowa w art. 92 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447. Ustępy 1, 2 i 3 tego artykułu powinny stosować się odpowiednio do oświadczeń o pochodzeniu sporządzonych przez eksporterów w Unii nie tylko do celów kumulacji dwustronnej, o której mowa w art. 53 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 (3), ale również do celów deklarowania pochodzenia towarów wywożonych do kraju korzystającego z systemów GSP Norwegii, Szwajcarii lub Turcji na potrzeby kumulacji z materiałami pochodzącymi z Unii. Należy zatem odpowiednio zmienić art. 92 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447.
 (6)
 Załącznik 22-07 do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 powinien zostać zmieniony w celu określenia symbolu, który powinien wskazać eksporter, jeżeli oświadczenie o pochodzeniu odnosi się do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli. Zmiana powinna również uwzględniać ciążący na eksporterze wymóg wskazania pochodzenia za pomocą symbolu „EU”, jeżeli oświadczenie o pochodzeniu odnosi się do produktów pochodzących z Unii.
 (7)
 Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3510/80 (4) straciło aktualność z uwagi na to, że przepisy tego rozporządzenia zostały zastąpione przepisami rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446 oraz rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447. Należy w związku z tym uchylić to rozporządzenie, mając na względzie pewność i przejrzystość prawa.
 (8)
 Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 209/2005 (5) przyznano odstępstwa od wprowadzonego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1541/98 (6) obowiązku przedstawiania dowodów pochodzenia wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI Nomenklatury scalonej. Rozporządzenie (WE) nr 1541/98 uchylono rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 955/2011 (7). Rozporządzenie (WE) nr 209/2005 tym samym straciło aktualność i należy je uchylić, mając na względzie pewność i przejrzystość prawa.
 (9)
 Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 W rozporządzeniu wykonawczym (UE) 2015/2447 wprowadza się następujące zmiany:
 1)
 w art. 68 wprowadza się następujące zmiany:
 a)
 w ust. 1 ostatnie zdanie otrzymuje brzmienie:
 „Zastosowanie mają odpowiednio przepisy art. 80, 82, 83, 84, 86, 87, 89 i 91 niniejszego rozporządzenia.”;
 b)
 w ust. 2 zdanie pierwsze – wyrazy „art. 10 i 15” zastępuje się wyrazami „art. 10 ust. 1 i art. 15”;
 c)
 skreśla się ust. 3 i 5;
 d)
 dodaje się ust. 6 i 7 w brzmieniu:
 „6. W przypadku gdy preferencyjne porozumienie umożliwia Unii zwolnienie z wymogu przedstawiania dowodu pochodzenia produktów pochodzących, zwolnienie to stosuje się zgodnie z warunkami określonymi w art. 103, o ile warunki te nie są przewidziane w odnośnym porozumieniu preferencyjnym.
 7. W przypadku gdy preferencyjne porozumienie umożliwia Unii zniesienie wymogu podpisania dowodu pochodzenia przez eksportera, nie wymaga się takiego podpisu.”;
 2)
 art. 69 otrzymuje brzmienie:
 „Artykuł 69
 Zastąpienie dowodów pochodzenia wystawionych lub sporządzonych poza ramami ogólnego systemu preferencji taryfowych (GSP) Unii
 (art. 64 ust. 1 kodeksu)
 1. Jeśli produkty pochodzące objęte dowodem pochodzenia wystawionym lub sporządzonym uprzednio do celów preferencyjnego środka taryfowego, o którym mowa w art. 56 ust. 2 lit. d) lub e) kodeksu, innego niż system GSP Unii, nie zostały jeszcze zwolnione do obrotu i znajdują się pod kontrolą urzędu celnego w Unii, pierwotny dowód pochodzenia może zostać zastąpiony jednym lub większą liczbą zastępczych dowodów pochodzenia do celów wysłania wszystkich lub części tych produktów do innego miejsca przeznaczenia w Unii.
 2. Zastępczy dowód pochodzenia, o którym mowa w ust. 1, może zostać wystawiony dla któregokolwiek z poniższych podmiotów lub sporządzony przezeń z zachowaniem tej samej formy co pierwotny dowód pochodzenia lub w formie zastępczego oświadczenia o pochodzeniu, sporządzonego, z uwzględnieniem niezbędnych zmian, zgodnie z art. 101 oraz załącznikiem 22-20:
 a)
 eksporter upoważniony lub zarejestrowany w Unii, ponownie wysyłający towary;
 b)
 ponowny nadawca towarów w Unii, jeśli całkowita wartość produktów pochodzących w pierwotnej przesyłce, która ma zostać podzielona, nie przekracza obowiązującego progu wartości;
 c)
 ponowny nadawca towarów w Unii, jeśli całkowita wartość produktów pochodzących w pierwotnej przesyłce, która ma zostać podzielona, przekracza obowiązujący próg wartości, a ponowny nadawca załącza do zastępczego dowodu pochodzenia kopię pierwotnego dowodu pochodzenia.
 Jeśli zastąpienie pierwotnego dowodu pochodzenia nie jest możliwe zgodnie z akapitem pierwszym, zastępczy dowód pochodzenia, o którym mowa w ust. 1, może wystawić, w formie świadectwa przewozowego EUR1, urząd celny, pod którego kontrolą znajdują się towary.
 3. Jeśli zastępczym dowodem pochodzenia jest świadectwo przewozowe EUR1, poświadczenie dokonane przez urząd celny wystawiający zastępcze świadectwo przewozowe EUR1 umieszcza się w polu 11 świadectwa. Dane szczegółowe w polu 4 świadectwa dotyczące kraju pochodzenia muszą być identyczne z danymi szczegółowymi znajdującymi się w pierwotnym dowodzie pochodzenia. W polu 12 ponowny nadawca składa podpis. Ponowny nadawca składający podpis w polu 12 w dobrej wierze nie jest odpowiedzialny za prawidłowość danych wprowadzonych w pierwotnym dowodzie pochodzenia.
 Urząd celny, do którego wnioskuje się o wydanie zastępczego świadectwa przewozowego EUR1, odnotowuje na pierwotnym dowodzie pochodzenia lub w załączniku do niego masę, ilość, rodzaj wysyłanych produktów i ich kraj przeznaczenia oraz wpisuje numery seryjne odpowiedniego świadectwa zastępczego lub świadectw zastępczych. Urząd celny przechowuje pierwotny dowód pochodzenia przez okres co najmniej trzech lat.”;
 3)
 dodaje się art. 69a w brzmieniu:
 „Artykuł 69a
 Preferencyjne pochodzenie produktów przetworzonych uzyskanych z towarów posiadających status preferencyjnego pochodzenia
 (art. 64 ust. 1 kodeksu)
 1. W przypadku gdy towary nieunijne posiadające status preferencyjnego pochodzenia w ramach preferencyjnego porozumienia między Unią a państwami trzecimi objęte są procedurą uszlachetniania czynnego, produkty przetworzone uzyskane z tych towarów uznaje się przy dopuszczaniu ich do obrotu za mające ten sam status preferencyjnego pochodzenia jak towary, z których zostały uzyskane.
 2. Ustęp 1 nie ma zastosowania w następujących przypadkach:
 a)
 przetwarzanie obejmuje również towary nieunijne, inne niż te, o których mowa w ust. 1, w tym towary posiadające status preferencyjnego pochodzenia w ramach innego preferencyjnego porozumienia;
 b)
 przetworzone produkty zostały uzyskane z towarów ekwiwalentnych, o których mowa w art. 223 kodeksu;
 c)
 organy celne zezwoliły na czasowy powrotny wywóz towarów w celu dalszego ich przetwarzania zgodnie z art. 258 kodeksu.
 3. W przypadku zastosowania ust. 1 dowód pochodzenia wystawiony lub sporządzony dla towarów objętych procedurą uszlachetniania czynnego uznaje się za dowód pochodzenia wystawiony lub sporządzony dla produktów przetworzonych.”;
 4)
 art. 80 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
 „2. Właściwe organy krajów korzystających po otrzymaniu kompletnego formularza wniosku, o którym mowa w załączniku 22-06, przydzielają eksporterowi niezwłocznie numer zarejestrowanego eksportera i wprowadzają do systemu REX numer zarejestrowanego eksportera, dane rejestracyjne i datę rozpoczęcia ważności rejestracji zgodnie z art. 86 ust. 4.
 Organy celne państw członkowskich po otrzymaniu kompletnego formularza wniosku, o którym mowa w załączniku 22-06 A, przydzielają niezwłocznie numer zarejestrowanego eksportera eksporterowi lub, w stosownych przypadkach, ponownemu nadawcy towarów i wprowadzają do systemu REX numer zarejestrowanego eksportera, dane rejestracyjne i datę rozpoczęcia ważności rejestracji zgodnie z art. 86 ust. 4.
 Właściwe organy kraju korzystającego lub organy celne państwa członkowskiego informują eksportera lub, w stosownych przypadkach, ponownego nadawcę towarów o numerze zarejestrowanego eksportera przydzielonym temu eksporterowi lub ponownemu nadawcy towarów oraz o dacie rozpoczęcia ważności rejestracji.”;
 5)
 w art. 82 wprowadza się następujące zmiany:
 a)
 ustęp 7 otrzymuje brzmienie:
 „7. Komisja podaje następujące dane do wiadomości publicznej pod warunkiem uprzedniego wyrażenia zgody przez eksportera poprzez złożenie podpisu w polu 6 formularza określonego w załączniku 22-06 lub, w stosownych przypadkach, w załączniku 22-06 A:
 a)
 nazwa zarejestrowanego eksportera, podana w polu 1 formularza określonego w załączniku 22-06 lub, w stosownych przypadkach, w załączniku 22-06 A;
 b)
 adres siedziby zarejestrowanego eksportera, podany w polu 1 formularza określonego w załączniku 22-06 lub, w stosownych przypadkach, w załączniku 22-06 A;
 c)
 dane kontaktowe podane w polu 1 i polu 2 formularza określonego w załączniku 22-06 lub, w stosownych przypadkach, w załączniku 22-06 A;
 d)
 orientacyjny opis towarów, które kwalifikują się do preferencyjnego traktowania, w tym orientacyjny wykaz pozycji lub działów Systemu Zharmonizowanego, podany w polu 4 formularza określonego w załączniku 22-06 lub, w stosownych przypadkach, w załączniku 22-06 A;
 e)
 numer EORI zarejestrowanego eksportera podany w polu 1 formularza określonego w załączniku 22-06 A lub numer identyfikacyjny przedsiębiorcy (TIN) zarejestrowanego eksportera podany w polu 1 formularza określonego w załączniku 22-06;
 f)
 informacja, czy dany zarejestrowany eksporter jest przedsiębiorcą czy producentem, zgodnie z informacją podaną w polu 3 formularza określonego w załączniku 22-06 lub, w stosownych przypadkach, w załączniku 22-06 A.
 Odmowa złożenia podpisu w polu 6 nie stanowi podstawy do odmowy rejestracji eksportera.”;
 b)
 w ust. 8 po lit. a) dodaje się lit. b) w poniższym brzmieniu oraz odpowiednio dostosowuje się oznaczenia obecnych lit. b)–e):
 „b)
 datę rejestracji zarejestrowanego eksportera;”;
 6)
 w art. 83 wprowadza się następujące zmiany:
 a)
 w ust. 2 po wyrazach „w załączniku 22-06” dodaje się wyrazy „lub, w stosownych przypadkach, w załączniku 22-06 A”;
 b)
 w ust. 4 po wyrazach „w załączniku 22-06” dodaje się wyrazy „lub, w stosownych przypadkach, w załączniku 22-06 A”;
 7)
 w art. 86 ust. 2 wyrazy „w załączniku 22-06” zastępuje się wyrazami „w załączniku 22-06 A”;
 8)
 w art. 92 wprowadza się następujące zmiany:
 a)
 w ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:
 „Od eksportera nie wymaga się złożenia podpisu na oświadczeniu o pochodzeniu.”;
 b)
 ustęp 4 otrzymuje brzmienie:
 „4. Przepisy ust. 1, 2 i 3 stosuje się odpowiednio do:
 a)
 oświadczeń o pochodzeniu sporządzonych w Unii dla celów kumulacji dwustronnej, o której mowa w art. 53 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/2446;
 b)
 oświadczeń o pochodzeniu towarów wywożonych do kraju korzystającego z systemu GSP Norwegii, Szwajcarii lub Turcji do celów kumulacji z materiałami pochodzącymi z Unii.”;
 9)
 załącznik 22-06 zastępuje się tekstem znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;
 10)
 po załączniku 22-06 dodaje się załącznik 22-06 A w brzmieniu określonym w załączniku II do niniejszego rozporządzenia;
 11)
 w załączniku 22-07 przypis 5 otrzymuje brzmienie:
 „(5)
 Wskazać kraj pochodzenia produktów. Jeżeli oświadczenie o pochodzeniu odnosi się do produktów pochodzących z Unii, eksporter musi wskazać pochodzenie za pomocą symbolu »EU«. Jeżeli oświadczenie o pochodzeniu odnosi się w całości lub części do produktów pochodzących z Ceuty i Melilli w rozumieniu art. 112 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447, eksporter musi wskazać pochodzenie za pomocą symbolu »CM«.”.
 Artykuł 2
 Rozporządzenie (EWG) nr 3510/80 traci moc.
 Artykuł 3
 Rozporządzenie (WE) nr 209/2005 traci moc.
 Artykuł 4
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Art. 1 pkt 3 stosuje się od dnia 1 maja 2016 r.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 18 kwietnia 2018 r.
 W imieniu Komisji
 Jean-Claude JUNCKER
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1.
 (2) Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 558).
 (3) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 1).
 (4) Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3510/80 z dnia 23 grudnia 1980 r. w sprawie definicji pojęcia produktów pochodzących do celów stosowania preferencji taryfowych przyznanych przez Europejską Wspólnotę Gospodarczą w odniesieniu do niektórych produktów z krajów rozwijających się (Dz.U. L 368 z 31.12.1980, s. 1).
 (5) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 209/2005 z dnia 7 lutego 2005 r. ustanawiające wykaz wyrobów włókienniczych, dla których dowód pochodzenia nie jest wymagany przy dopuszczaniu do swobodnego obrotu we Wspólnocie (Dz.U. L 34 z 8.2.2005, s. 6).
 (6) Rozporządzenie Rady (WE) NR 1541/98 z dnia 13 lipca 1998 r. w sprawie dowodu pochodzenia niektórych wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI Nomenklatury Scalonej i dopuszczonych do swobodnego obrotu we Wspólnocie oraz w sprawie warunków przyjęcia takiego dowodu (Dz.U. L 202 z 18.7.1998, s. 11).
 (7) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 955/2011 z dnia 14 września 2011 r. uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1541/98 w sprawie dowodu pochodzenia niektórych wyrobów włókienniczych objętych sekcją XI Nomenklatury scalonej i dopuszczonych do swobodnego obrotu we Wspólnocie oraz w sprawie warunków przyjęcia takiego dowodu, a także zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3030/93 w sprawie wspólnych reguł przywozu niektórych wyrobów włókienniczych z państw trzecich (Dz.U. L 259 z 4.10.2011, s. 5).
 ZAŁĄCZNIK I
 „
 ZAŁĄCZNIK 22-06
 WNIOSEK O NADANIE STATUSU ZAREJESTROWANEGO EKSPORTERA
 do celów ogólnych systemów preferencji taryfowych Unii Europejskiej, Norwegii, Szwajcarii i Turcji
 (1)
 1.
 Imię i nazwisko/nazwa eksportera, dokładny adres, państwo, dane kontaktowe, numer TIN.
 2.
 Dodatkowe szczegółowe dane kontaktowe, włącznie z numerem telefonu i faksu oraz adresem e-mail, jeśli istnieje (fakultatywne).
 3.
 Określić, czy główną działalność stanowi produkcja czy handel.
 4.
 Orientacyjny opis towarów, które kwalifikują się do preferencyjnego traktowania, włącznie z wykazem pozycji Systemu Zharmonizowanego (lub działów, jeżeli towary, którymi dokonuje się obrotu, są klasyfikowane do więcej niż 20 pozycji Systemu Zharmonizowanego).
 5.
 Zobowiązanie składane przez eksportera
 Niżej podpisany niniejszym:
 —
 oświadcza, że powyższe informacje są prawidłowe;
 —
 poświadcza, że żadna wcześniejsza rejestracja nie została cofnięta; w przeciwnym razie poświadcza, że sytuacja, która doprowadziła do takiego cofnięcia, została uregulowana;
 —
 zobowiązuje się do sporządzania oświadczeń o pochodzeniu wyłącznie dla towarów kwalifikujących się do preferencyjnego traktowania i spełniających reguły pochodzenia określone dla tych towarów w ogólnym systemie preferencji;
 —
 zobowiązuje się do prowadzenia prawidłowej handlowej ewidencji księgowej obejmującej wytwarzanie/dostawy towarów objętych preferencyjnym traktowaniem i przechowywania jej przez okres co najmniej trzech lat od końca roku kalendarzowego, w którym sporządzono oświadczenie o pochodzeniu;
 —
 zobowiązuje się do niezwłocznego powiadamiania właściwego organu o bieżących zmianach w jego danych rejestracyjnych, które miały miejsce od chwili uzyskania numeru zarejestrowanego eksportera;
 —
 zobowiązuje się do współpracy z właściwym organem;
 —
 zgadza się na przeprowadzenie wszelkich kontroli prawidłowości złożonych oświadczeń o pochodzeniu, włącznie z weryfikacją ewidencji księgowej oraz wizytami w jego siedzibie przeprowadzanymi przez Komisję Europejską lub organy państw członkowskich, jak również organy Norwegii, Szwajcarii i Turcji;
 —
 zobowiązuje się do złożenia wniosku o cofnięcie jego rejestracji w systemie, w przypadku gdy nie będzie już spełniał warunków wywozu jakichkolwiek towarów w ramach systemu;
 —
 zobowiązuje się do złożenia wniosku o cofnięcie jego rejestracji w systemie, w przypadku gdy nie zamierza dalej dokonywać wywozu takich towarów w ramach systemu.
 ...
 Miejsce, data, podpis osoby upoważnionej, imię i nazwisko oraz stanowisko
 (2)
 6.
 Świadoma i szczegółowa uprzednia zgoda eksportera na publikację jego danych na ogólnodostępnej stronie internetowej
 Niniejszym informuje się niżej podpisanego, że informacje podane w niniejszej deklaracji mogą być publikowane na ogólnodostępnych stronach internetowych. Niżej podpisany zgadza się na publikację tych informacji na ogólnodostępnej stronie internetowej. Niżej podpisany może cofnąć swoją zgodę na publikację tych informacji na ogólnodostępnej stronie internetowej, kierując wniosek do właściwych organów odpowiedzialnych za rejestrację.
 ...
 Miejsce, data, podpis osoby upoważnionej, imię i nazwisko oraz stanowisko
 (2)
 7.
 Pole wypełnia właściwy organ
 Wnioskodawca jest zarejestrowany pod następującym numerem:
 Numer zarejestrowanego eksportera: ...
 Data rejestracji ...
 Data, od której rejestracja jest ważna ...
 Podpis i pieczęć
 (2) ...
 Nota informacyjna
 dotycząca ochrony i przetwarzania danych osobowych wprowadzonych do systemu
 1.
 Wszelkie dane osobowe zawarte w niniejszym wniosku o nadanie statusu zarejestrowanego eksportera są przetwarzane przez Komisję Europejską zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy Unii i o swobodnym przepływie takich danych. W przypadku gdy właściwe organy kraju korzystającego lub państwa trzeciego wdrażającego dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych przetwarzają dane osobowe zawarte w niniejszym wniosku o nadanie statusu zarejestrowanego eksportera, mają zastosowanie właściwe przepisy krajowe wdrażające tę dyrektywę.
 2.
 Dane osobowe dotyczące wniosku o nadanie statusu zarejestrowanego eksportera są przetwarzane do celów reguł pochodzenia GSP Unii zgodnie ze stosownymi przepisami Unii. Podstawę prawną dla przetwarzania danych osobowych w odniesieniu do wniosku o nadanie statusu zarejestrowanego eksportera stanowią wspomniane przepisy określające reguły pochodzenia GSP Unii.
 3.
 Administratorem danych w odniesieniu do przetwarzania danych wprowadzonych do systemu zarejestrowanych eksporterów (systemu REX) jest właściwy organ w kraju, w którym złożono wniosek.
 Wykaz właściwych organów publikowany jest na stronie internetowej Komisji.
 4.
 Dostęp do wszystkich danych zawartych w niniejszym wniosku mają użytkownicy dysponujący identyfikatorem użytkownika i hasłem w Komisji, we właściwych organach krajów korzystających oraz w organach celnych państw członkowskich, Norwegii, Szwajcarii i Turcji.
 5.
 Dane dotyczące cofniętej rejestracji są przechowywane w systemie REX przez właściwe organy kraju korzystającego przez okres dziesięciu lat kalendarzowych. Bieg tego terminu rozpoczyna się z końcem roku, w którym miało miejsce cofnięcie rejestracji.
 6.
 Osoba, której dane dotyczą, ma prawo dostępu do tych danych, przetwarzanych w systemie REX, oraz w stosownych przypadkach prawo do poprawienia, usunięcia lub zablokowania tych danych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 lub z przepisami krajowymi wdrażającymi dyrektywę 95/46/WE. Wniosek o skorzystanie z prawa dostępu, poprawienia, usunięcia lub zablokowania danych składa się do właściwych organów krajów korzystających odpowiedzialnych za rejestrację, a następnie wniosek ten jest rozpatrywany przez te organy. W przypadku gdy zarejestrowany eksporter złoży do Komisji wniosek w celu skorzystania z tego prawa, Komisja przekazuje taki wniosek do właściwych organów danego kraju korzystającego. Jeżeli zarejestrowany eksporter nie zdoła dojść swoich praw u administratora danych, przedkłada on taki wniosek Komisji pełniącej funkcję administratora danych. Komisja ma prawo poprawić, usunąć lub zablokować odnośne dane.
 7.
 Skargi można kierować do odpowiedniego krajowego organu ds. ochrony danych. Dane kontaktowe krajowych organów ds. ochrony danych znajdują się na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości Komisji Europejskiej (http://ec.europa.eu/justice/data-protection/bodies/authorities/eu/index_en.htm#h2-1).
 Skargi dotyczące przetwarzania danych przez Komisję Europejską należy kierować do Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (EIOD) (http://www.edps.europa.eu/EDPSWEB/).
 ”
 (1) Niniejszy wniosek jest wspólny dla systemów GSP czterech podmiotów: Unii (UE), Norwegii, Szwajcarii i Turcji („podmioty”). Należy jednak pamiętać, że poszczególne systemy GSP tych podmiotów mogą różnić się od siebie pod względem zakresu krajów i produktów. W związku z tym dana rejestracja będzie skuteczna wyłącznie do celów wywozu w ramach systemu lub systemów GSP, które uznają kraj wnioskodawcy za kraj korzystający.
 (2) Jeżeli wnioski o nadanie statusu zarejestrowanego eksportera lub inne wymiany informacji pomiędzy zarejestrowanymi eksporterami a właściwymi organami w krajach korzystających lub organami celnymi w państwach członkowskich odbywają się za pomocą technik elektronicznego przetwarzania danych, podpis i pieczęć, o których mowa w polach 5, 6 i 7, zastępuje się uwierzytelnianiem elektronicznym.
 ZAŁĄCZNIK II
 „
 ZAŁĄCZNIK 22-06 A
 WNIOSEK O NADANIE STATUSU ZAREJESTROWANEGO EKSPORTERA
 do celów rejestracji eksporterów z państw członkowskich
 1.
 Imię i nazwisko/nazwa eksportera, dokładny adres, państwo, dane kontaktowe, numer EORI.
 2.
 Dodatkowe szczegółowe dane kontaktowe, włącznie z numerem telefonu i faksu oraz adresem e-mail, jeśli istnieje (fakultatywne).
 3.
 Określić, czy główną działalność stanowi produkcja czy handel.
 4.
 Orientacyjny opis towarów, które kwalifikują się do preferencyjnego traktowania, włącznie z wykazem pozycji Systemu Zharmonizowanego (lub działów, jeżeli towary, którymi dokonuje się obrotu, są klasyfikowane do więcej niż 20 pozycji Systemu Zharmonizowanego).
 5.
 Zobowiązanie składane przez eksportera
 Niżej podpisany niniejszym:
 —
 oświadcza, że powyższe informacje są prawidłowe;
 —
 poświadcza, że żadna wcześniejsza rejestracja nie została cofnięta; w przeciwnym razie poświadcza, że sytuacja, która doprowadziła do takiego cofnięcia, została uregulowana;
 —
 zobowiązuje się do sporządzania oświadczeń o pochodzeniu i innych dowodów pochodzenia wyłącznie dla towarów kwalifikujących się do preferencyjnego traktowania i spełniających reguły pochodzenia określone dla tych towarów w odnośnym preferencyjnym porozumieniu handlowym;
 —
 zobowiązuje się do prowadzenia prawidłowej handlowej ewidencji księgowej obejmującej wytwarzanie/dostawy towarów objętych preferencyjnym traktowaniem i przechowywania jej przez okres określony w danym preferencyjnym porozumieniu, a co najmniej przez okres trzech lat od końca roku kalendarzowego, w którym sporządzono oświadczenie o pochodzeniu lub inny dowód pochodzenia;
 —
 zobowiązuje się do niezwłocznego powiadamiania organów celnych o bieżących zmianach w jego danych rejestracyjnych, które miały miejsce od chwili uzyskania numeru zarejestrowanego eksportera;
 —
 zobowiązuje się do współpracy z organami celnymi;
 —
 zgadza się na przeprowadzenie wszelkiej kontroli prawidłowości złożonych oświadczeń o pochodzeniu lub innych dowodów pochodzenia, włącznie z weryfikacją ewidencji księgowej oraz wizytami w jego siedzibie przeprowadzanymi przez Komisję Europejską lub organy państw członkowskich;
 —
 zobowiązuje się do złożenia wniosku o cofnięcie jego rejestracji w systemie, w przypadku gdy nie będzie już spełniał warunków stosowania systemu zarejestrowanych eksporterów;
 —
 zobowiązuje się do złożenia wniosku o cofnięcie jego rejestracji w systemie, w przypadku gdy nie będzie już zamierzał stosować systemu zarejestrowanych eksporterów.
 ...
 Miejsce, data, podpis osoby upoważnionej, imię i nazwisko oraz stanowisko
 (1)
 6.
 Świadoma i szczegółowa uprzednia zgoda eksportera na publikację jego danych na ogólnodostępnej stronie internetowej
 Niniejszym informuje się niżej podpisanego, że informacje podane w niniejszej deklaracji mogą być publikowane na ogólnodostępnych stronach internetowych. Niżej podpisany zgadza się na publikację tych informacji na ogólnodostępnej stronie internetowej. Niżej podpisany może cofnąć swoją zgodę na publikację tych informacji na ogólnodostępnej stronie internetowej, kierując wniosek do właściwych organów odpowiedzialnych za rejestrację.
 ...
 Miejsce, data, podpis osoby upoważnionej, imię i nazwisko oraz stanowisko
 (1)
 7.
 Pole wypełniają organy celne
 Wnioskodawca jest zarejestrowany pod następującym numerem:
 Numer zarejestrowanego eksportera: ...
 Data rejestracji ...
 Data, od której rejestracja jest ważna ...
 Podpis i pieczęć
 (1) ...
 Nota informacyjna
 dotycząca ochrony i przetwarzania danych osobowych wprowadzonych do systemu
 1.
 Wszelkie dane osobowe zawarte w niniejszym wniosku o nadanie statusu zarejestrowanego eksportera są przetwarzane przez Komisję Europejską zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy Unii i o swobodnym przepływie takich danych.
 2.
 Dane osobowe dotyczące wniosku o nadanie statusu zarejestrowanego eksportera są przetwarzane do celów reguł pochodzenia zgodnie z odnośnymi preferencyjnymi porozumieniami handlowymi Unii. Podstawę prawną przetwarzania danych osobowych w odniesieniu do wniosku o nadanie statusu zarejestrowanego eksportera stanowią reguły pochodzenia określone w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2015/2447.
 3.
 Administratorem danych w odniesieniu do przetwarzania danych wprowadzonych do systemu zarejestrowanych eksporterów (systemu REX) są organy celne w kraju, w którym złożono wniosek.
 Wykaz służb celnych znajduje się na stronie internetowej Komisji.
 4.
 Dostęp do wszystkich danych zawartych w niniejszym wniosku mają użytkownicy dysponujący identyfikatorem użytkownika i hasłem w Komisji oraz organy celne państw członkowskich, Norwegii, Szwajcarii i Turcji.
 5.
 Dane dotyczące cofniętej rejestracji są przechowywane w systemie REX przez organy celne państw członkowskich przez okres dziesięciu lat kalendarzowych. Bieg tego terminu rozpoczyna się z końcem roku, w którym miało miejsce cofnięcie rejestracji.
 6.
 Osoba, której dane dotyczą, ma prawo dostępu do tych danych, przetwarzanych w systemie REX, oraz w stosownych przypadkach prawo do poprawienia, usunięcia lub zablokowania tych danych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 lub z przepisami krajowymi wdrażającymi dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych. Wniosek o skorzystanie z prawa dostępu, poprawienia, usunięcia lub zablokowania danych składa się do organów celnych państw członkowskich odpowiedzialnych za rejestrację, a następnie wniosek ten jest rozpatrywany przez te organy. W przypadku gdy zarejestrowany eksporter złoży do Komisji wniosek w celu skorzystania z tego prawa, Komisja przekazuje taki wniosek do organów celnych odnośnych państw członkowskich. Jeżeli zarejestrowany eksporter nie zdoła dojść swoich praw u administratora danych, przedkłada on taki wniosek Komisji pełniącej funkcję administratora danych. Komisja ma prawo poprawić, usunąć lub zablokować odnośne dane.
 7.
 Skargi można kierować do odpowiedniego krajowego organu ds. ochrony danych. Dane kontaktowe krajowych organów ds. ochrony danych znajdują się na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości Komisji Europejskiej (http://ec.europa.eu/justice/data-protection/bodies/authorities/eu/index_en.htm#h2-1).
 Skargi dotyczące przetwarzania danych przez Komisję Europejską należy kierować do Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (EIOD) (http://www.edps.europa.eu/EDPSWEB/).
 ”
 (1) Jeżeli wnioski o nadanie statusu zarejestrowanego eksportera lub inne wymiany informacji pomiędzy zarejestrowanymi eksporterami a właściwymi organami w krajach korzystających lub organami celnymi w państwach członkowskich odbywają się za pomocą technik elektronicznego przetwarzania danych, podpis i pieczęć, o których mowa w polach 5, 6 i 7, zastępuje się uwierzytelnianiem elektronicznym.


text:
 Avis juridique important
 |
 31983L0646
 Richtlinie 83/646/EWG des Rates vom 13. Dezember 1983 zur Änderung der Richtlinien 64/432/EWG und 72/461/EWG hinsichtlich bestimmter Maßnahmen gegen die Maul- und Klauenseuche und die vesikuläre Schweinekrankheit
 Amtsblatt Nr. L 360 vom 23/12/1983 S. 0044 - 0044 Finnische Sonderausgabe: Kapitel 3 Band 17 S. 0026 Schwedische Sonderausgabe: Kapitel 3 Band 17 S. 0026
 ***** RICHTLINIE DES RATES vom 13. Dezember 1983 zur Änderung der Richtlinien 64/432/EWG und 72/461/EWG hinsichtlich bestimmter Maßnahmen gegen die Maul- und Klauenseuche und die vesikuläre Schweinekrankheit (83/646/EWG) DER RAT DER EUROPÄISCHEN GEMEINSCHAFTEN - gestützt auf den Vertrag zur Gründung der Europäischen Wirtschaftsgemeinschaft, insbesondere auf die Artikel 43 und 100, auf Vorschlag der Kommission, nach Stellungnahme des Europäischen Parlaments (1), in Erwägung nachstehender Gründe: Die Richtlinie 64/432/EWG (2), zuletzt geändert durch die Richtlinie 82/893/EWG (3), regelt die tiergesundheitlichen Bedingungen, denen lebende Rinder und Schweine für den innergemeinschaftlichen Handelsverkehr genügen müssen. Die Richtlinie 72/461/EWG (4), zuletzt geändert durch die Richtlinie 82/893/EWG, regelt die viehseuchenrechtlichen Anforderungen, denen Tiere, deren Fleisch für den innergemeinschaftlichen Handel bestimmt ist, genügen müssen. Bis zur Einführung einer endgültigen Gemeinschaftsregelung zur Kontrolle der Maul- und Klauenseuche sollten unbeschadet der zu erlassenden abschließenden Lösung die Gemeinschaftsmaßnahmen nach den Artikeln 4a und 4b der Richtlinie 64/432/EWG sowie nach Artikel 13 der Richtlinie 72/461/EWG vorsorglich für einen zusätzlichen Zeitraum beibehalten werden, um die herkömmlichen Handelsströme zu bewahren - HAT FOLGENDE RICHTLINIE ERLASSEN: Artikel 1 Die Richtlinie 64/432/EWG wird wie folgt geändert: 1. In Artikel 4a Absatz 1 wird das Datum »31. Dezember 1983" durch das Datum »30. Juni 1984" ersetzt. 2. In Artikel 4b wird in den Absätzen 1 und 2 das Datum »31. Dezember 1983" durch das Datum »30. Juni 1984" ersetzt. Artikel 2 In Artikel 13 der Richtlinie 72/461/EWG wird das Datum »31. Dezember 1983" durch das Datum »30. Juni 1984" ersetzt. Artikel 3 Die Mitgliedstaaten setzen die erforderlichen Rechts- und Verwaltungsvorschriften in Kraft, um dieser Richtlinie bis zum 1. Januar 1984 nachzukommen. Artikel 4 Diese Richtlinie ist an alle Mitgliedstaaten gerichtet. Geschehen zu Brüssel am 13. Dezember 1983. Im Namen des Rates Der Präsident C. SIMITIS (1) ABl. Nr. C 13 vom 17. 1. 1983, S. 211. (2) ABl. Nr. 121 vom 29. 7. 1964, S. 1977/64. (3) ABl. Nr. L 378 vom 31. 12. 1982, S. 57. (4) ABl. Nr. L 302 vom 31. 12. 1972, S. 24.


type: caselaw

text:
12.9.2009
 IT
 Gazzetta ufficiale dell'Unione europea
 C 220/21
 Domanda di pronuncia pregiudiziale proposta dal Arbeidshof te Brussel (Belgio) il 6 luglio 2009 — Omalet NV/Rijksdienst voor Sociale Zekerheid
 (Causa C-245/09)
 2009/C 220/42
 Lingua processuale: l'olandese
 Giudice del rinvio
 Arbeidshof te Brussel
 Parti
 Ricorrente: Omalet NV
 Convenuto: Rijksdienst voor Sociale Zekerheid
 Questioni pregiudiziali
 1)
 Se il giudice nazionale debba applicare l’art. 49 del Trattato ad una controversia tra il Rijksdienst voor Sociale Zekerheid ed un imprenditore principale stabilito nel Belgio, quando viene richiesta la condanna di siffatto imprenditore principale, ai sensi dell’art. 30 bis, n. 3, della legge 27 giugno 1969, che modifica il decreto legge 28 dicembre 1944 in materia di sicurezza sociale dei lavoratori (nel testo applicabile prima della modifica di questo articolo con l’art. 55 della legge programmatica 27 aprile 2007), come responsabile in solido per una parte dei debiti del subappaltatore non registrato, stabilito nel Belgio, o allorché si chiede la condanna di tale imprenditore in quanto non ha adempiuto all’obbligo di trattenuta, previsto dall’art. 30, n. 4, della legge.
 2)
 (in subordine) Se l’art. 49 del Trattato osti ad un regime, come quello previsto dall’art. 30 bis, nn. 3 e 4, della legge belga 27 giugno 1969, che modifica il decreto legge 28 dicembre 1944 in materia di sicurezza sociale dei lavoratori (nel testo applicabile prima della modifica di questo articolo con l’art. 55 della legge programmatica 27 aprile 2007).


type: wikipedia

text:
L-Atomium huwa bini fi Brussell li kien inbena għall-Fiera Dinjija ta' l-1958 (Expo '58). Din l-istruttura ta' l-aluminju u l-azzar hi twila 103 metri (335 pied) u tirrappreżenta l-istruttura kristallina tal-ħadid, imkabbra għall 165 biljun darba. L-istruttura tikkonsisti f'disa sferi ta' l-azzar, kull waħda b'diametru ta' 18-il metru. Dawn huma magħquda flimkien permezz ta' tubi twal 35 metru, li huma turġien. It-twieqi fl-isfera ta' fuq nett jipprovdu veduta panoramika ta' Brussel. Dan il-monument minn André Waterkeyn, huwa landmark tal-belt kapitali Belġjana.
 Webcam Atomium
 Xogħolijiet ta' l-arkitettura fil-Belġju
 Bini u strutturi fi Brussel
 Attrazzjonijiet turistiċi fi Brussel


text:
 21.4.2012
 PT
 Jornal Oficial da União Europeia
 C 118/5
 Acórdão do Tribunal de Justiça (Quinta Secção) de 1 de março de 2012 (pedido de decisão prejudicial do Tribunal Supremo — Espanha) — Asociación para la Calidad de los Forjados (Ascafor), Asociación de Importadores y Distribuidores de Acero para la Construcción (Asidac)/Administración del Estado e o.
 (Processo C-484/10) (1)
 (Livre circulação de mercadorias - Restrições quantitativas e medidas de efeito equivalente - Diretiva 89/106/CEE - Produtos de construção - Normas não harmonizadas - Marcas de qualidade - Requisitos relativos aos organismos de certificação)
 2012/C 118/07
 Língua do processo: espanhol
 Órgão jurisdicional de reenvio
 Tribunal Supremo
 Partes no processo principal
 Recorrente: Asociación para la Calidad de los Forjados (Ascafor), Asociación de Importadores y Distribuidores de Acero para la Construcción (Asidac)
 Recorridos: Administración del Estado, Calidad Siderúrgica SL, Colegio de Ingenieros Técnicos Industriales, Asociación Española de Normalización y Certificación (AENOR), Consejo General de Colegios Oficiales de Aparejadores y Arquitectos Técnicos, Asociación de Investigación de las Industrias de la Construcción (Aidico) Instituto Tecnológico de la Construcción, Asociación Nacional Española de Fabricantes de Hormigón Preparado (Anefhop), Ferrovial Agromán SA, Agrupación de Fabricantes de Cemento de España (Oficemen), Asociación de Aceros Corrugados Reglamentarios y su Tecnología y Calidad (Acerteq)
 Objeto
 Pedido de decisão prejudicial — Tribunal Supremo — Interpretação dos artigos 28.o CE e 30.o CE (actuais artigos 34.o e 36.o TFUE) — Produtos de construção — Produtos não abrangidos pelas normas harmonizadas previstas na Directiva 89/106/CEE do Conselho, de 21 de Dezembro de 1988, relativa à aproximação das disposições legislativas, regulamentares e administrativas dos Estados-Membros no que respeita aos produtos de construção (JO 1989, L 40, p. 12) — Colocação no mercado sujeita a um certificado de qualidade superior ou emitido segundo métodos que cumpram condições detalhadas equivalentes às exigidas pelas autoridades nacionais ou à autorização prévia dessas condições apesar de já ter sido obtida no Estado-Membro de origem
 Dispositivo
 Os artigos 34.o TFUE e 36.o TFUE devem ser interpretados no sentido de que as exigências previstas no artigo 81.o da Instrução de Betão Estrutural (EHE-08) aprovada pelo Real Decreto 1247/2008, de 18 de julho de 2008, em conjugação com o anexo n.o 19 dessa instrução, para permitir o reconhecimento oficial dos certificados que comprovam o nível de qualidade do aço para armar betão emitidos num Estado-Membro diferente do Reino de Espanha constituem um entrave à livre circulação de mercadorias. Esse entrave pode ser justificado pelo objetivo de proteção da saúde e da vida das pessoas, desde que as exigências previstas não sejam superiores aos requisitos mínimos exigidos para a utilização do aço para armar betão em Espanha. Nesse caso, cabe ao órgão jurisdicional de reenvio verificar, na hipótese de o organismo que emite o certificado de qualidade cujo reconhecimento oficial é requerido em Espanha ter a qualidade de organismo aprovado na aceção da Diretiva 89/106/CEE do Conselho, de 21 de dezembro de 1988, relativa à aproximação das disposições legislativas, regulamentares e administrativas dos Estados-Membros no que respeita aos produtos de construção, quais as exigências que excedem o que é necessário para a prossecução do objetivo de proteção da saúde e da vida das pessoas
 (1) JO C 346 de 18.12.2010


text:
 25.8.2014
 HU
 Az Európai Unió Hivatalos Lapja
 C 282/53
 2014. július 2-án benyújtott kereset – Fami-Cuatro de Inversiones kontra Bizottság
 (T-501/14. sz. ügy)
 2014/C 282/70
 Az eljárás nyelve: spanyol
 Felek
 Felperes: Fami-Cuatro de Inversiones, SA (Madrid, Spanyolország) (képviselő: J. De Juan Casadevall ügyvéd)
 Alperes: Európai Bizottság
 Kérelmek
 A felperes azt kéri, hogy a Törvényszék:
 —
 semmisítse meg a megtámadott határozatot;
 —
 másodlagosan, amennyiben a SEAF-ot jogellenes állami támogatásnak kell tekinteni, annak visszatéríttetését kizárólag a hivatalos vizsgálati eljárás megindításáról szóló határozatnak az EUHL-ben való megjelenése időpontjáig, azaz 2011. szeptember 21-ig rendelje el, és
 —
 az Európai Bizottságot kötelezze a költségek viselésére.
 Jogalapok és fontosabb érvek
 A jogalapok és fontosabb érvek megegyeznek a T-500/14. sz., Derivados del Flúor kontra Bizottság ügyben már hivatkozottakkal.


text:
British Airways (saīsinājumā BA) ir Lielbritānijas lielākā lidsabiedrība. Tā tika atklāta 1924. gadā ar nosaukumu Imperial Airways. Tā ir arī otra lielākā Eiropas lidsabiedrība (aiz Air France). Tai ir divas galvenās bāzes lidostas - Londonas Hītrovas Lidosta, kas ir lielākā pasaulē un Londonas Getvikas Lidosta. Tai ir vēl viena bāzes lidosta — Mančestras Starptautiskā Lidosta. Ilgajos pastāvēšanas gados aviokompānijai ir gadījušies vairāki negadījumi, bet vienīgi 1976. gada 10. septembrī kāda no BA lidmašīnām avarēja. Toreiz ceļā no Londonas uz Stambulu gāja bojā 54 pasažieri un 9 apkalpes locekļi.
 Lidmašīnas
 BA Latvijā
 2006. gada 31. augustā British Airways pie sava biroja Vecrīgā palaida gaisā 500 ar hēliju piepūstus balonus. 300 no tiem klāt bija piekarināta 29% atlaide British Airways lidojumam Rīga—Londona, bet pie 29 — brīvbiļetes. 2007. gada 25. martā lidsabiedrība pārtrauca lidojumus uz Rīgu.
 Ārējās saites
 British Airways mājaslapa
 British Airways lidojumi
 Atsauces
 Apvienotās Karalistes lidsabiedrības
 Apvienotās Karalistes uzņēmumi