type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 9.7.2005
 ES
 Diario Oficial de la Unión Europea
 C 171/14
 SENTENCIA DEL TRIBUNAL DE PRIMERA INSTANCIA
 de 11 de mayo de 2005
 en el asunto T-25/03: Marco de Stefano contra Comisión de las Comunidades Europeas (1)
 (Funcionarios - Concurso general - No admisión a las pruebas - Diplomas exigidos)
 (2005/C 171/24)
 Lengua de procedimiento: francés
 En el asunto T-25/03, Marco de Stefano, funcionario de la Comisión de las Comunidades Europeas, con domicilio en Bruselas (Bélgica), representado por los Sres. G. Vandersanden y G. Verbrugge, abogados, contra Comisión de las Comunidades Europeas (agentes: Sras. H. Tserepa-Lacombe y L. Lozano Palacios, que designa domicilio en Luxemburgo), que tiene por objeto un recurso de anulación de la decisión del tribunal del concurso EUR/A/166/01, de 8 de abril de 2002, destinado a la constitución de una lista de reserva de administradores A7/A6 en el ámbito de la auditoría, por la que se desestimó la candidatura del demandante, así como, con carácter subsidiario, una demanda de daños y perjuicios, el Tribunal de Primera Instancia (Sala Cuarta), integrado por el Sr. H. Legal, Presidente, y el Sr. P. Mengozzi y la Sra. Wiszniewska-Białecka, Jueces; Secretario: Sr. I. Natsinas, administrador, ha dictado el 11 de mayo de 2005 una sentencia cuyo fallo es el siguiente:
 1.
 Desestimar el recurso.
 2.
 Cada parte soportará sus propias costas.
 (1) DO C 83, de 5.4.2003.


type: other

text:
0791098473, Affinity Medical Technologies - a Molex company 0791098473 yra sandėlyje. Pirkite 0791098473 su geriausia kaina Components-Mart.com
 Namai > Produktai > Jungtys, jungtys > Stačiakampiai jungtys - antraštės, talpyklos, mote > 0791098473
 0791098473
 Pirkite 0791098473 su pasitikėjimu iš Components-Mart.com, 1 metų garantijos
 CONN RCPT 2MM DL SMD GOLD 48CKT
 In Stock 19823 pcs
 19823 pcs
 79109-8473
 791098473
 48 Position Receptacle Connector 0.079" (2.00mm) Surface Mount Gold
 Components-Mart.com yra patikimas atsarginių dalių elektroninių komponentų platintojas. Mes specializuojamės visose Affinity Medical Technologies - a Molex company serijos elektroninėse dalyse. Mes turime 19823 Affinity Medical Technologies - a Molex company 0791098473 gabalus, kuriuos dabar galima įsigyti. Prašykite kompanijos "Components-Mart.com" elektronikos komponentų platintojo pasiūlymą, mūsų pardavimo komanda susisieks su jumis per 24 valandas.
 Dalis Nr.:0791081055
 apibūdinimas:CONN RCPT 2MM GOLD DL 12CKT
 Sandelyje:81799
 Dalis Nr.:ESW-105-37-S-D-10
 Sandelyje:37470
 Dalis Nr.:ESQ-124-34-G-D-LL
 Sandelyje:12765
 Dalis Nr.:0791091005
 apibūdinimas:CONN RECEPT 12POS 2MM VERT SMD
 Sandelyje:59330
 Dalis Nr.:ESQT-138-03-S-Q-309
 Sandelyje:4411
 Dalis Nr.:BSW-102-04-S-S
 apibūdinimas:BOTTOM MOUNT STRIPS
 Sandelyje:82102
 Dalis Nr.:853-83-030-30-002191
 apibūdinimas:PCB CONN SURFACE MOUNT 1.27MM
 Sandelyje:27933
 Dalis Nr.:SSQ-118-22-G-S
 Sandelyje:28745
 Dalis Nr.:0791098609
 apibūdinimas:CONN RCPT 2MM DL GOLD SMD 20CKT
 Sandelyje:41959
 Dalis Nr.:ESQ-119-14-G-S-LL
 Sandelyje:20171
 Dalis Nr.:M20-7843346
 apibūdinimas:33 POS SIL PC TAIL BOTTOM SOCKET
 Dalis Nr.:SFM-140-T2-L-D-K-TR
 Sandelyje:16292
 Dalis Nr.:0791091219
 apibūdinimas:CONN RCPT 2MM DL GOLD SMD 40CKT
 Sandelyje:26364
 Dalis Nr.:BCS-148-L-D-PE-029
 Dalis Nr.:MMS-106-02-L-SH-02
 Sandelyje:39098
 Dalis Nr.:SMM-112-02-S-D-01-P-TR
 Sandelyje:28484
 Dalis Nr.:20021323-00036D1LF
 apibūdinimas:CONN RCPT 36POS SMD B/E GOLD
 Sandelyje:82672
 Dalis Nr.:0791098669
 Sandelyje:18118
 Dalis Nr.:0791099208
 apibūdinimas:CONN RCPT 2MM DL GOLD SMD 8CKT
 Sandelyje:83117
 Dalis Nr.:CLT-132-02-S-D-P
 Susijusios naujienos už 0791098473
 Susiję raktiniai žodžiai 0791098473
 Affinity Medical Technologies - a Molex company 07910984730791098473 platintojas0791098473 tiekėjas0791098473 kaina0791098473 atsisiųsti duomenų lentelę0791098473 duomenų lapas0791098473 atsargospirkti 0791098473Affinity Medical Technologies - a Molex company 0791098473Molex Connector Corporation 0791098473Molex, LLC 0791098473Molex - Temp Flex 0791098473Oplink Communications, LLC 0791098473Brad Harrison - a Molex company 0791098473Beau Interconnect - a Molex company 0791098473Bittware - a Molex company 0791098473FCT Electronics - a Molex company 0791098473Flamar - a Molex company 0791098473GWConnect - a Molex company 0791098473Interconnect Systems - a Molex company 0791098473Molex FCT Electronics 0791098473Molex GWConnect 0791098473Molex Brad Harrison 0791098473Molex Woodhead 0791098473Molex Flamar 0791098473Molex Phillips-Medisize 0791098473Molex Interconnect Systems 0791098473Molex Affinity Medical Technologies 0791098473Molex Beau Interconnect 0791098473Molex PolyMicro Technologies 0791098473Molex NuCurrent 0791098473Molex SensorCon 0791098473Molex Triton Manufacturing 0791098473Molex Bittware 0791098473Molex Nallatech 0791098473Molex Nistica 0791098473Molex 0791098473NuCurrent - a Molex company 0791098473Nallatech - a Molex company 0791098473Nistica - a Molex company 0791098473Phillips-Medisize - a Molex company 0791098473PolyMicro Technologies - a Molex company 0791098473SensorCon - a Molex company 0791098473Temp-Flex - a Molex company 0791098473Triton Manufacturing - a Molex company 0791098473Woodhead - a Molex company 0791098473


type: wikipedia

text:
Dějiny území Belgického království jsou propleteny s dějinami Nizozemska, Německa, Francie a Lucemburska. Po většinu historie bylo území dnešní Belgie buď částí většího státního celku (Franská říše), nebo bylo rozdrobeno do menších útvarů (Brabantské vévodství, Flanderské hrabství, Lutyšské knížectví, Lucemburské hrabství). Strategická poloha tohoto území ho rovněž předurčila být pověstným “bojištěm Evropy” – osudové bitvy velkých mezinárodních konfliktů se odehrávaly na území Belgie již za osmdesátileté a třicetileté války, později i za první a druhé světové války. Belgické dějiny jsou poznamenány též potýkáním dvou jazykových skupin, vlámsky (nizozemsky) mluvícího severu a francouzsky mluvícího jihu (Valonska). Prvním, kdo tyto dvě jednotky spojil do jednoho celku, byl římský císař a burgundský vévoda Karel V. v rámci své pragmatické sankce z roku 1549. Oddělení tohoto území od Nizozemska utvrdila osmdesátiletá válka (1568–1648). Poté ho však ovládaly různé cizí mocnosti - Španělé, Rakušané i Francouzi. Politická nesuverenita nijak ovšem nebránila rozkvětu obchodu a kultury. Belgie se stala jedním z evropských epicenter průmyslové revoluce, rozvoje měšťanské třídy a společnosti založené na obchodu. Moderní Belgie vznikla roku 1830, díky belgické revoluci. Jazyková hranice však nikdy zcela nezmizela a střet vlámské a valonské části země naplňuje moderní politické dějiny Belgie. Belgie byla postupně, od 70. let 20. století, federalizována a nezřídka se diskutuje i o možnosti jejího rozdělení na dva státy. K belgickým dějinám patří i koloniální dobrodružství, které tento malý stát zahájil v 19. století, především v centrální Africe. Bilance belgického kolonialismu patří k nejkrvavějším – její součástí jsou miliony mrtvých domorodců. Kolonie získaly nezávislost v 60. letech 20. století. V poválečném období se Belgie stala typickým západoevropským sociálním státem, cílem masivní migrace z Afriky a Blízkého východu, propagátorem liberalizačních trendů (povolení eutanazie či sňatků gayů) a také lídrem evropského integračního procesu. Brusel není jen hlavním městem Belgie, ale i sídlem hlavních institucí Evropské unie – Evropské komise a Evropského parlamentu. Sídlí v něm také velitelství vojenské aliance NATO, k jehož zakladatelům Belgie rovněž patřila.
 Starší dějiny
 Na území Belgie, nedaleko městečka Engis, byly v letech 1829–30 objeveny vůbec první pozůstatky lidského druhu, který pak získal jméno podle pozdějších objevů v údolí Neanderthal v Německu – člověk neandrtálský. Neandrtálci žili na území Belgie již 100 000 let př. n. l.
 V neolitu zasahovala na belgické území kultura s lineární keramikou. Specifické na jejích projevech v Belgii bylo jinde nepříliš obvyklé opevňování vesnic zdmi. K nejcennějším pozůstatkům po této kultuře patří doly ve Spiennes, kde neolitičtí obyvatelé těžili pazourky, a které byly roku 2000 zapsány na seznam světového kulturního dědictví UNESCO. První zemědělskou kulturou na území Belgie byla michelsberská kultura.
 Ve třetím a na konci čtvrtého tisíciletí př. n. l. celé území vykazovalo relativně malé lidské osídlení. Změna přišla na konci doby bronzové, okolo roku 1750 př. n. l., kdy území začaly osídlovat různé kmeny, které Římané později označovaly za keltské, byť zejména obyvatelstvo na severu možná keltské nebylo. Tyto nové kmeny sebou přinesly kulturu popelnicových polí, později kulturu halštatskou a laténskou. Z doby zhruba 500 př. n. l. je doložen obchod se Středomořím, z doby kolem roku 150 př. n. l. ražba mincí. Římané užívali pro všechny Kelty v této oblasti termín Belgové a odtud také pochází dnešní slovo Belgie.
 V letech 59 – 52 př. n. l. si Belgy podrobil římský vůdce Julius Caesar a připojil jejich území k Římské říši. Ve svých zápiscích přitom Belgy označil za “nejstatečnější z Galů”. V roce 27 př. n. l. byla z území Belgů vytvořena provincie Gallia Belgica s hlavním městem v Remeši. Za Domiciána (81–96) byla z Belgiky oddělena Germania Inferior a Germania Superior. V roce 300 byla Belgica rozdělena na Belgica Prima s hlavním městem v Trevíru a Belgica Secunda s hlavním městem v Remeši.
 V letech 406–407 obsadili Belgii Germáni – Frankové. Severní část dnešního území se velmi germanizovala, zatímco na jihu zůstali latinsky hovořící Galořímané - to byl prapočátek současného jazykového rozštěpení země. V roce 450 Frankové expandovali do Galie, kde založili Franskou říši, jejíž součástí byla i Belgie. Během 7. století byli christianizováni, přičemž klíčovou úlohu sehrál Servác z Tongeren. Západní část byla součástí Neustrie, východní Austrasie. Po rozpadu Franské říše v roce 843 byla většina Belgie, včetně východních Flander, součástí Svaté říše římské, zatímco většina Flander byla lénem francouzského krále.
 V roce 1384 zdědil Flandry burgundský vévoda Filip Smělý. Belgie se tak stala součástí vévodství burgundského. V roce 1477 však Karel Smělý zahynul v bitvě u Nancy, čímž burgundští vévodové vymřeli. Belgii a vůbec celé Nizozemí zdědili Habsburkové. Po rozdělení habsburské dynastie patřila Belgie nejprve španělským Habsburkům (1553–1713), pak rakouským (1713–1794).
 Pod těmito různými vládci, a zvláště mezi 12. a 17. stoletím, se díky své výhodné poloze stávala belgická města významnými centry obchodu, průmyslu a umění. Vlámští malířští mistři (Peter Paul Rubens, Anthonis van Dyck, Pieter Breughel) byli ve své době nejoceňovanějšími v celé Evropě.
 V roce 1795 Belgii anektovala Francie v čele s Napoleonem, a po jeho porážce na základě výsledku Vídeňského kongresu (1815) připadla Nizozemí.
 Po povstání, které vzniklo v bruselském operním divadle La Monnaie, vyhlásila 4. října 1830 provizorní belgická vláda nezávislost na Nizozemsku. Byla vytvořena parlamentní monarchie a 21. července 1831 na belgický trůn nastoupil král Leopold I. Belgický z ernestinské linie Wettinů (rod Sasko–Coburg–Gotha). V tento den slaví Belgičané Den nezávislosti. Belgické ústavní zřízení pak bylo po celé 19. století vzorem pro evropské liberály.
 Během vlády Leopolda II. (1865–1909) získala Belgie kolonii v Kongu, jejíž přírodní bohatství nemilosrdně vydrancovala, samozřejmě s velkým ziskem. Kolonie nejdříve patřila přímo králi, ale roku 1908, po masivní mezinárodní kritice belgického monarchy, byla předána státu a přejmenována na Belgické Kongo. Tato formální změna ovšem zásadní zlepšení situace domorodců nepřinesla. Belgické koloniální vykořisťování v centrální Africe bývá většinou hodnoceno jako mnohem horší než francouzské na severu, německé na jihovýchodě nebo britské na jihu kontinentu. Mezi lety 1880–1920 populace Konga klesla na polovinu. Počet obětí teroru dosáhl k deseti milionům. Proti spontánně vznikajícím hnutím odporu nekompromisně zasahovala armáda.
 Belgie ve 20. století
 Belgie za první světové války
 Po vypuknutí první světové války, Německo napadlo neutrální Belgii a Lucembursko, v rámci tzv. Schlieffenova plánu. Snažilo se obejít francouzské opevnění a přes Belgii rychle zaútočit na Paříž. Ohrožení Francie přimělo Británii vstoupit do války. Jako odůvodnění použila spojeneckou smlouvu s Belgií z roku 1839. Belgická armáda během prvních dnů po napadení kladla tvrdohlavý odpor, ačkoli Němci spoléhali na to, že by mohla nechat německá vojska snadno projít. Tomu se postavil zejména král Albert I. „Belgie je národ, nikoli silnice,“ je jeho slavný výrok z této doby, který z něj učinil národního hrdinu, ačkoli Belgičané desetinásobné německé přesile samozřejmě podlehli. Zdrželi však Němce na svém území téměř měsíc, což dalo francouzským a britským silám čas se připravit na protiútok na Marně. Německý “závod k moři” Belgičané zastavili zejména v památné bitvě na řece Yseru.
 Část belgických jednotek po porážce ustoupila na území Francie, k Le Havru. Tyto belgické jednotky bojovaly na západní frontě až do roku 1918. Do Francie a Nizozemska odešlo také 1,4 milionu uprchlíků. Jednotky z belgického Konga sehrály hlavní roli v Africké kampani. Němečtí útočníci se setkali i s odporem obyvatelstva záškodnickými akcemi, včetně ničení železničních tratí, na což odpovídali brutálním terorem. Okolo 6000 civilistů bylo okupačními jednotkami zastřeleno, hlavně v prvních měsících války.
 Belgie pak byla čtyři roky okupována. Během této doby platilo stanné právo. Obyvatelstvo většinou reagovalo pasivním odporem. Nepříjemným rysem okupace bylo, že se Němci pokusili zneužít jazykově-národnostního rozštěpení Belgie, aby narušili vyvřelý odpor vůči agresivnímu germánství. Vlámské obyvatelstvo označovali za utlačované a snažili se mu poskytovat různé výhody (tzv. flamenpolitik). Mj. zavedli vyučování vlámštiny na školách. Tato politika zanechala trvalé důsledky a takto rozdmýchané „vlámské národní vědomí“ už nikdy zcela nevyhaslo. Belgie během okupace též čelila potravinové krizi. Mezinárodní pomoc zorganizoval bývalý americký prezident Herbert Hoover (Commission for Relief in Belgium). S německým souhlasem – a k britské nevoli – jeho organizace nakonec sytila až 10 milionů lidí denně. Často je to označováno za jeden z nejpozoruhodnějších humanitárních výkonů v dějinách. Ekonomicky byla země ovšem okupanty zcela zplundrována, tisíce strojů, ba celé továrny byly odvezeny do Německa. Odvezeny byly i stroje, které Němci nemohli přímo využít – posloužily jako šrot pro německé ocelárny.
 V závěru války se na území Belgie odehrála i neblaze proslulá bitva u Yper, kde byl prvně užit bojový plyn yperit.
 Meziválečná doba
 Zatímco v roce 1914 měla Belgie jednu z nejlépe fungujících ekonomik v Evropě, v roce 1919, rok po konci války a okupace, činila nezaměstnanost hrozivých 80 procent. Vláda po válce kupříkladu disponovala jen 81 lokomotivami, ačkoli před válkou jich měla 3470. Po válce vedla všeobecná demoralizace k útokům na skutečné i domnělé kolaboranty s Němci a válečné zbohatlíky, pouliční násilí vláda zvládala jen s obtížemi. Přesto se situace rychle uklidnila a i ekonomická situace se začala rychle zlepšovat. Už v roce 1920 Belgie ukázala svou sílu uspořádáním prvních poválečných olympijských her v Antverpách. V roce 1921 Lucembursko vytvořilo s Belgií hospodářskou unii, což ekonomice také značně pomohlo. Spolupráce mezi těmito státy se projevovala např. vytvořením měnové unie, kdy bylo možno používat belgický frank na lucemburském území a naopak.
 Belgie byla jednou ze zemí, které Versailleská mírová smlouva přála – německé válečné reparace byly stanoveny na 12,5 miliard liber šterlinků. V letech 1923–1926 belgická armáda vstoupila i na německé území, aby vyplácení reparací zajistila. O účelnosti této politiky a jejím vlivu na růst resentimentů a nacismu v Německu se ovšem dodnes diskutuje. Po válce získala Belgie též dva pruské okresy Eupen a Malmédy, čímž získala německy mluvící menšinu, již má na svém území dosud. Belgie po válce požadovala i některá nizozemská území – Nizozemce Belgičané označovali za německé spolupachatele. Tyto požadavky však uspokojeny nebyly.
 Dvacátá léta byla v Belgii dobou ekonomického, ale i kulturního rozkvětu. Dařilo se avantgardnímu umění (René Magritte, Paul Delvaux) a vznikla též osobitá tradice belgického komiksu (Hergého Tintin ad.).
 V roce 1925 byla Belgie pověřena správou bývalé Německé východní Afriky, která hraničila s Belgickým Kongem na východě. Území se tehdy nazývalo obvykle Ruanda-Urundi (dnes jde o dva nezávislé státy: Rwanda a Burundi). Belgičané slíbili podporovat vzdělanost, tento slib však nesplnili: když v roce 1962 Belgie koloniální moc nad tímto územím ztratila, bylo na něm napočítáno jen 100 Afričanů se střední školou.
 Belgie za druhé světové války
 Tak jako před první světovou válkou, i před tou druhou Belgie věřila, že ji ochrání její neutralita. I tentokrát šlo o omyl. 10. května 1940 byla země napadena německou armádou. Po 18 dnech bojů se Belgie a její vrchní velitel Leopold III. vzdali. Premiér Hubert Pierlot odešel do Londýna, kde vytvořil exilovou vládu. Odešla i značná část armády, která pak bojovala po boku spojenců a podílela se i na vylodění v Normandii roku 1944 (známá Pironova brigáda). Jako v minulé válce, i tentokrát sehrály značnou roli jednotky Belgického Konga, které se zapojily do války proti Italům ve východní Africe. Konžští vojáci sloužili také na Blízkém východě a v Barmě. Belgické Kongo sehrálo také značnou roli jako zásobárna surovin, včetně uranu - uran použitý v projektu Manhattan a v atomových bombách vypuštěných Američany na Hirošimu a Nagasaki pocházel právě odtud.
 Území Belgie bylo během okupace řízeno německou vojenskou vládou. Neblaze proslula bývalá pevnost v Breendonku, nedaleko Mechelenu, kterou nacisté použili k věznění Židů, politických vězňů a odbojářů. Z 3500 vězněných v Breendonku mezi lety 1940–44 zemřelo 1733. Židé na okupaci doplatili nejvíce. V roce 1940 žilo v Belgii téměř 70 000 Židů. Z nich bylo 46% deportováno z tranzitního tábora Mechelen, zatímco dalších 5034 lidí bylo deportováno přes internační tábor Drancy (poblíž Paříže). Od léta 1942 do 1944 odjelo z Belgie osmadvacet transportů s 25 257 Židy a 351 Romy do východní Evropy. Jejich cílem byl často tábor smrti v Osvětimi. Na konci války se vrátilo pouze 1205 deportovaných.
 Odboj proti německým okupantům byl silný, byť značně roztříštěný. Vláda v exilu podporovala organizaci Armée Secrète, nicméně šlo spíše o zastřešující termín řady nezávislých center. Některé organizace byly velmi levicové, jako komunistická Front de l'Indépendance, jiné krajně pravicové jako Légion Belge, další, jako Groupe G, politicky vyhraněné nebyly. Belgický odboj mj. zorganizoval evakuaci asi 14 000 spojeneckých letců na Gibraltar. Existovala ovšem i kolaborace, ať už vlámská (DeVlag, Vlaamsch Nationaal Verbond), nebo valonská (rexistické hnutí).
 Belgie byla osvobozena na konci roku 1944, britskou, kanadskou a americkou armádou. 3. září 1944 velšské gardy osvobodily Brusel. Britská 2. armáda obsadila 4. září 1944 Antverpy, klíčové pro zásobování armád. Znovudobytí Antverp bylo také hlavním cílem německé protiofenzivy v Ardenách. Ta vyústila v těžké boje na belgické půdě během zimy 1944–45. Avšak německý útok byl odražen, mj. i za pomoci 100 000 mobilizovaných Belgičanů z osvobozených území. Po porážce Německa belgičtí vojáci okupovali i část západního Německa. Poslední belgičtí vojáci opustili Německo až v roce 2002.
 Poválečný vývoj
 Po konci války vyvstala otázka, zda se má do čela státu vrátit král Leopold III., který se roku 1940 vzdal německé armádě a na rozdíl od vlády neodjel ze země. Dokonce se za války několikrát setkal s německým diktátorem Hitlerem, což na část veřejnosti působilo jako kolaborace - tento postoj formulovala zvláště levice. Situace skončila jakýmsi patem, kdy formálně král byl králem, ale zůstával v exilu ve Švýcarsku, zatímco povinnosti doma za něj plnil jeho bratr, princ Charles. Roku 1950 bylo vypsáno referendum o tom, zda se má král vrátit. Ačkoli celkový výsledek byl poměrně jasný - 57,6 procent hlasovalo pro Leopoldův návrat, problém byl, že referendum odhalilo a zesílilo národnostní rozštěp - Vlámové volili jasně pro návrat krále (70 procent), Valoni ovšem spíše proti (58 procenty). Levice na valonských územích pak uspořádala velké protesty a hrozila i generální stávkou. Sám Leopold situaci vyřešil tím, že 16. července 1951 abdikoval ve prospěch svého tehdy dvacetiletého syna Baudouina.
 Po dvou bolestných zkušenostech s nerespektovanou neutralitou se Belgičané po válce stali velkými příznivci kolektivní bezpečnosti. Byli zakládajícími členy NATO. Roli Belgie v tomto procesu symbolizuje i to, že se Brusel stal sídlem ústředí této vojenské aliance. V roce 1951 se jednotka dobrovolníků v rámci belgické armády zapojila i do korejské války proti Číňanům a Severokorejcům. Zúčastnila se několika klíčových bitev, zabito bylo přes 300 Belgičanů. Poslední belgičtí vojáci se vrátili z Koreje v roce 1955.
 Další belgickou strategií se stala regionální i evropská integrace. Již 5. září 1944 byla vytvořena Beneluxská celní unie. Reálně začala fungovat v roce 1948. V roce 1960 byla nahrazena Beneluxskou ekonomickou unií. Belgie byla také jedním ze zakládajících členů Evropského společenství uhlí a oceli v červenci 1952 a z ní vycházejícího Evropského hospodářského společenství vytvořeného Římskou smlouvou 25. března 1957. To byl základ budoucí Evropské unie. Klíčovou osobností počátku integračního procesu, jak beneluxského, tak západoevropského, byl mnohonásobný belgický ministr zahraničí a premiér Paul-Henri Spaak, sociální demokrat, který stanul též v čele NATO a byl prvním předsedou Evropského parlamentu. Belgičtí politici se později díky belgické angažovanosti v evropském integračním procesu, a ovšem také díky vytrénovanosti v umění komplikovaného kompromisu (vzhledem k vícenásobnému rozštěpu belgické politické scény od 60. let) stali velmi úspěšní v získávání vysokých postů v evropských institucích: Jean Rey byl předsedou Evropské komise (1967-1970), Herman Van Rompuy prvním stálým prezidentem Evropské unie (2009-2014), Jean Duvieusart a Victor Leemans předsedy Evropského parlamentu.
 Poválečné ekonomice silně pomohl americký Marshallův plán. Belgie díky němu získala v letech 1948 až 1951 finanční injekci 559 milionů dolarů, které nemusela nikdy splatit. Shodou okolností, vzhledem ke zvláštní síti lokálních organizací spravujících americkou pomoc, mimořádně díky tomu vzrostl vliv odborů v belgické společnosti. Jinak struktura nově budovaného hospodářství vycházela z poválečného "keynesiánského konsensu". Výsledkem byl fascinující ekonomický růst v následujících 30 letech. Ten byl typický pro celou západní Evropu, ale Belgie v něm hrála roli premianta. Začalo se hovořit o belgickém hospodářském zázraku. Mocně vzrostla životní úroveň. Podle jedné studie belgičtí pracovníci vydělali do roku 1961 o 50 procent víc než jejich protějšky v Itálii a o 40 procent víc než v sousedním Nizozemsku.
 Přesto měl tento pozitivní proces jeden sporný důsledek. Vlámské území bylo po válce mnohem více zničené a zaostalé než valonské. Především Flandry proto čerpaly z Marshallova plánu. Zahájily tak dynamický růst a ze zaostalejší, zemědělské části země se rychle stala prosperující oblast. Problém byl, že to nebylo doprovázeno adekvátním růstem ve Valonsku. Tato oblast, jejíž bohatství spočívalo tradičně v těžbě uhlí a těžkém průmyslu, spíše stagnovala a přechod k postindustriální společnosti a krize uhelného a těžkého průmyslu od 60. let (a zvláště pak od roku 1973) ekonomický rozštěp země ještě prohloubily. Vzhledem k tomu, že tento rozštěp kopíroval i rozštěp národnostní, stal se nacionální problém pro Belgii od 60. let ústředním vnitropolitickým tématem. Když roku 1960 nespokojení valonští dělníci vyhlásili generální stávku, jejich vlámští kolegové se k nim nepřipojili. Výsledkem byl vznik tzv. renardismu (podle odboráře André Renarda), který kombinoval militantní socialismus s valonským nacionalismem. Byli to tudíž paradoxně valonští dělníci, kteří začali jako první mluvit o federalizaci Belgie. Brzy se tématu ovšemže chytli i vlámští nacionalisté.
 Navíc vše zesiloval i problém náboženství - Valoni jsou převážně katolíci, Vlámové protestanti. Právě nábožensky podbarvenými spory v 50. letech boje začaly - tzv. válkou o školy, kde šlo o to, zda mají katoličtí kněží bez pedagogického vzdělání učit na belgických státních školách. Spor byl roku 1958 zažehnán kompromisem, ale v průběhu 60. let plynule přešel ve spor jazykový. Vlámové začali požadovat zrovnoprávnění vlámštiny (de facto nizozemštiny) (do roku 1967 neexistoval ani nizozemský text ústavy). Začalo se hovořit o tzv. jazykové válce. Vyvrcholila v roce 1968 rozdělením katolické univerzity v Lovani na dvě části, vlámskou a valonskou (Katholieke Universiteit Leuven a Université Catholique de Louvain). Brzy se rozštěpily i hlavní politické strany podle národnostního klíče. Cesta k federalizaci byla otevřena.
 V 50. a 60. letech ovšem musela Belgie čelit ještě další otázce - svému koloniálnímu dědictví. Už od 50. let se mluvilo o nutnosti dekolonizace, ovšem ta byla naplánována jako dosti pozvolný proces. Po vypuknutí povstání v Kongu roku 1959, jež vedl Patrice Lumumba, však bylo jasné, že vše půjde mnohem rychleji. Roku 1960 Kongo vyhlásilo republiku a belgické vojenské síly zůstaly pasivní, a to i tehdy, když černošské davy začaly útočit na bílé obyvatelstvo. Zorganizovaly pouze evakuaci belgických občanů. Situace se však rychle komplikovala - jižní část Konga, tzv. Katanga, vyhlásila nezávislost, s podporou části belgických důstojníků. Navíc se v rámci studené války Sovětský svaz snažil nastalé situace využít a vtáhnout Lumumbův režim do východního bloku. Belgičané tak podpořili pravicového Josepha Mobutua, který se proti Lumumbovi postavil. Výsledkem bylo Lumumbovo zavraždění a občanská válka. Mobutu v ní zvítězil a zemi přejmenoval na Zaire.
 Federalizace a snahy o rozdělení
 Federalizace Belgie proběhla v pěti etapách v období od roku 1970 do roku 2001. Prvním signálem byl v roce 1968 rozpad univerzity v Lovani na vlámskou a francouzskou univerzitu. Roku 1970 byl do ústavy zanesen princip tří „kulturních společenství“ (vlámské, frankofonní a germanofonní) a tři územní „regiony“. V roce 1980 z názvů společenství odpadlo slovo „kulturní“, všechna tři společenství a rovněž vlámský i valonský region zřídila své „rady“ (parlamenty) a „exekutivu“ (vlády). Rada i vláda valonského společenství se však sloučila s radou a vládou valonského regionu. V letech 1988–1989 zřídil vlastní parlament a vládu i Region Brusel - hlavní město, současně byla regionům předána pravomoc nad veřejnými pracemi a dopravou a společenstvím působnost v oblasti vzdělávání. V roce 1993 se do ústavy dostala formulace, že „Belgie je federální stát, který se skládá ze společenství a regionů“, čímž se stala Belgie federací de iure, a společenství a regiony získaly další kompetence. Pátou etapou federalizace byly v roce 2001 Lambermontská a Lombardská dohoda, kterou do kompetence regionů přešlo i zemědělství, mořský rybolov, zahraniční obchod, otázky volebních výdajů, financování politických stran a regionální rozvoj. Lombardská dohoda rozdělila parlament Bruselského regionu na frankofonní a vlámskou část se zákazem majorizace.
 Po roce 2000 sílí na vlámské straně snahy o úplné rozdělení Belgie. Filip Dewinter, předseda nacionalistické strany Vlámský zájem, požaduje „sametový rozvod“, za jehož vzor považuje rozdělení Československa v roce 1993, rovněž vlámští křesťanští demokraté (předseda Yves Leterme) podporují další prohlubování autonomie. Hlavní překážkou rozdělení je dvojjazyčné hlavní město Brusel. Dne 13. listopadu 2006 belgická televize odvysílala fiktivní vyhlášení vlámské nezávislosti, za tento žert bylo vedení televize kritizováno.
 Po 1990
 Po roce 1990 Belgie zažívá období poklesu a mnoha problémů. V ekonomické oblasti musely vlády po roce 1992 začít řešit otázku státního dluhu, který se dotkl hranice 130 procent HDP. Podařilo se jim sice dluhovou spirálu zastavit, ale za cenu frustrace části veřejnosti. Frustrace, která se ihned přebarvila do nacionálních barev.
 V roce 1996 otřásl Belgií skandál kolem sadistického pedofila Marca Dutrouxe. Ukázalo se, že pedofilní sítě prorostly až do nejvyšších míst politiky a že státní aparát, včetně justice, de facto pedofilnímu spiknutí pomáhal, byť spíše kvůli své byrokratičnosti a neschopnosti. Podezřelá neschopnost justice vraha dopadnout přivedla v roce 1996 do ulic 300 000 Belgičanů (tzv. Bílý pochod). Podobné rozhořčení vyvolala tzv. dioxinová aféra roku 1999, kdy se ukázalo, že vláda začala měřit množství polychlorovaných bifenylů v potravinách až několik měsíců poté, co byla informována o jejich nadměrném množství v belgických vejcích a drůbeži, a že bez otevření věci médii by se patrně snažila vše ututlat. Skandál Agusta ve stejné době ukázal, že dvě nadnárodní společnosti získaly belgické vojenské zakázky díky korupci. Roku 1995 rozbouřila emoce další aféra, vražda vládního inspektora Karla Van Noppena. Ten vyšetřoval zneužívání růstových hormonů farmáři a obchodníky s masem. Posléze byla odhalena celá "hormonová mafie".
 Belgie zůstala věrna tradici velmi liberální politiky, takže v roce 2002 povolila jako druhá země na světě (po Nizozemsku) eutanazii, v roce 2003 pak jako druhá na světě (opět po Nizozemsku) umožnila sňatky osob stejného pohlaví a roku 2005 adopci dětí homosexuály. Politická scéna je nicméně stále více paralyzovaná národnostním rozštěpem - po volbách v roce 2010 Belgie vytvořila světový rekord v době od voleb, kdy se politici nedokázali dohodnout na vládním uspořádání (541 dní).
 Dalším problémem se stalo přistěhovalectví, zejména z muslimských zemí. To bylo dlouho podporováno, mj. i kvůli tomu, že přistěhovalci "ředili" národnostní problém a politici dlouho věřili, že právě oni budou tmel rozdělené společnosti, lidé s belgickou a nikoli vlámskou či valonskou identitou. Velká část muslimských přistěhovalců však belgickou identitu nepřijala. S nástupem vlny sunnitského fundamentalismu (reprezentovaného zejména Islámským státem) se řada belgických muslimů radikalizovala - po teroristických útocích v Paříži roku 2015, při nichž bylo zavražděno 130 lidí, se ukázalo, že teroristická síť má zázemí právě v Belgii, a že státní aparát není schopen tomuto problému čelit.
 Reference
 Externí odkazy


type: legislation

text:
 17.4.2015
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 100/75
 ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) 2015/605
 z dnia 16 kwietnia 2015 r.
 ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
 KOMISJA EUROPEJSKA,
 uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
 uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1),
 uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.
 (2)
 Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodnie z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,
 PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
 Artykuł 1
 Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.
 Artykuł 2
 Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
 Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
 Sporządzono w Brukseli dnia 16 kwietnia 2015 r.
 W imieniu Komisji,
 za Przewodniczącego,
 Jerzy PLEWA
 Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich
 (1) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 671.
 (2) Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.
 ZAŁĄCZNIK
 Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw
 (EUR/100 kg)
 Kod CN
 Kod państw trzecich (1)
 Standardowa wartość w przywozie
 0702 00 00
 MA
 102,2
 SN
 185,4
 TR
 120,5
 ZZ
 136,0
 0707 00 05
 AL
 92,7
 MA
 176,1
 TR
 136,5
 ZZ
 135,1
 0709 93 10
 MA
 76,4
 TR
 145,9
 ZZ
 111,2
 0805 10 20
 EG
 46,7
 IL
 71,8
 MA
 57,1
 TN
 61,8
 TR
 72,3
 ZZ
 61,9
 0805 50 10
 MA
 57,3
 ZZ
 57,3
 0808 10 80
 BR
 88,6
 CL
 113,3
 CN
 100,9
 MK
 29,8
 NZ
 134,9
 US
 209,1
 ZA
 122,2
 ZZ
 114,1
 0808 30 90
 AR
 108,9
 CL
 160,5
 ZA
 142,4
 ZZ
 137,3
 (1) Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1106/2012 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 471/2009 w sprawie statystyk Wspólnoty dotyczących handlu zagranicznego z państwami trzecimi, w odniesieniu do aktualizacji nazewnictwa państw i terytoriów (Dz.U. L 328 z 28.11.2012, s. 7). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


text:
Reconquista (espanjaa, ) oli runsaan 700 vuoden mittainen ajanjakso, jonka aikana kristityt karkottivat arabit Pyreneiden niemimaalta, jonka nämä olivat valloittaneet 710-luvulla. Reconquista päättyi 2. tammikuuta 1492, kun Granadan emiraatti antautui. Juhlapäivää vietetään Espanjassa nimellä Dia de la Toma eli 'valtauksen päivä'.
 Käsite on kuitenkin uusi ja syntyi espanjalaisessa historiankirjoituksessa vasta 1800-luvulla. Silloin rakennettiin Espanjan identiteettiä ajatukselle kansakunnasta, joka oli torjunut islamilaiset valloittajat. Käsite reconquista (takaisinvalloitus) yhdisti uudelleen syntyneen Espanjan lähinnä myyttisellä tasolla 400–600-lukujen visigoottien valtakuntaan.
 Arabivalloitus
 Nykyisten Espanjan ja Portugalin alueen valloitus tapahtui nopeasti. Ainoa aikalaislähde The Chronicle of 754 kertoo, että ensimmäiset Pohjois-Afrikan berberit saapuivat Espanjaan arabien johtamina ja kenraali Tarikin johdolla vuonna 711. Vuoden 754 Kronikan mukaan armeijan lähettänyt Pohjois-Afrikan emiiri Musa nousi toisen armeijan kanssa maihin Cadizissa ja eteni niemimaan keskiosaan Toledoon ja Pohjois-Espanjaan Zaragosaan.
 Historiankirjoissa arabi- ja berberimiehittäjiä kutsutaan muslimeiksi, ja valloitusta uskonsodaksi. Käsitys ei saa tukea aikalaislähteistä, sillä niistä ainoa, ”Vuoden 754 kronikka” ei käytä sanoja ”muslimi”, ”islam” tai ”Koraani”. Vaikka kronikan laatija oli kirkonmies, hän ei kuvaile arabivalloitusta uskonsotana, vaan etnisenä konfliktina. Valloittajia hän kutsuu nimillä arabit, saraseenit tai ismaeliitit. Arabeilla tarkoitettiin luultavasti Arabian niemimaalta tulleita jemeniläisiä. Saraseeneilla tarkoitettiin mahdollisesti Syyriasta ja Mesopotamiasta tulleita arabeja. Vain sana ”ismaeliitti” viittaa uskontoon. Sen perusteella on arveltu, että valloittajat pitivät itseään Abrahamin vanhimman pojan Ismaelin perillisinä. Hyökkääjien uskonto saattoi olla Lähi-idän varhaista arabikristillisyyttä, jonka perusteesit ovat edelleen luettavissa Jerusalemiin vuonna 691 rakennetun Kalliomoskeijan seinältä.
 Vuoden 754 kronikan mukaan saraseenit löivät 712 tuntemattomassa paikassa viimeisen visigoottikuninkaan Roderikin armeijan. Myöhemmät muslimilähteet kertovat vuodeksi 711 ja paikaksi Guadaleten. Vuoteen 716 mennessä saraseenit olivat valloittaneet koko niemimaan lukuun ottamatta pohjoisrannikon Asturian ja Galician vuoristoalueita. Ensimmäisen häviönsä arabit kokivat Asturian kuninkaalle, visigootti Pelayolle, vuonna 718, 719 tai 722 Covadongassa (Alcamassa). Taistelusta kertoo noin vuodelta 900 peräisin oleva käsikirjoitus The Chronicle of Alfonso III, jonka mukaan taistelussa tapettiin 124 000 "kaldealaista" ja loput 63 000 nieli maa. Luvut olivat karkeaa liioittelua ja peräisin nähtävästi muslimilähteistä.
 Vuonna 732 tai 733 Kaarle Martel, frankkien majordomus ja Kaarle Suuren isoisä, pysäytti arabit Poitiers’n taistelussa Pohjois-Ranskassa. Kyseessä ei ehkä ollut varsinainen valtaukseen pyrkivä arabiarmeija, vaan kesäinen ryöstöretki. Vasta Kaarle Suuri ajoi muslimit pois nykyisen Ranskan alueelta Pyreneiden taakse. Kaarle Suuri perusti Navarran ja Katalonian markit (rajakreivikunnat). Ensimmäinen Katalonian kreivi oli Wilfred Karvainen (), jota pidetään Aragonian kuningassuvun kantaisänä. Navarrassa baskipäällikkö Iñigo (Ignatius) Aritza julistautui Navarran kuninkaaksi vuonna 824.
 Reconquistan alkuvaiheet
 Köyhien ja eristettyjen kristittyjen kuningaskuntien sotamenestys oli aluksi vaatimatonta. Lännessä muslimien valloitus oli edennyt vain nykyisen Portugalin keskiosiin, Guadarramavuoristoon asti. Vuoteen 900 mennessä kristityt Asturia ja Galicia olivat vallanneet aavikkoisen Dueron laakson ja pohjoisen tasangot ja perustaneet uuden pääkaupungin Leóniin, jonka mukaan valtakunta sai uuden nimen Leónin kuningaskunta. Leónista etelään sijaitsivat Vanhan-Kastilian kreivikunnat (pääkaupunki Burgos) jotka olivat tuona aikana reconquistan pääasiallista taistelutannerta. Keskellä muslimivaltakunnat ulottuivat Pyreneiden juurille saakka, ja Välimeren puoleisella rannalla Kataloniassa kristittyjen hallinnassa oli rannikko Barcelonaan.
 Islamilainen Espanja tunnettiin nimellä al-Andalus. Sen pääkaupunkina oli Córdoba, ja sen väestö koostui arabeista sekä berbereistä. Sen kristittyjä asukkaita kutsuttiin pohjoisissa valtioissa mozarabeiksi. Vuonna 929 Córdoban emiiri (kuningas) otti kalifin arvonimen, mutta tilanne muuttui Córdoban kalifaatin hajottua 1010 lukuisiksi pieniksi taifa-kuningaskunniksi. Nyt kristityt saattoivat hyökätä niiden kimppuun yksi kerrallaan. Muslimit menettivät näin koko Vanhan-Kastilian kristityille 1000-luvulle tultaessa.
 Navarran kuninkaan Sancho III:n poika Ferdinand I Suuri (k. 1065) sai Kastilian kuningaskunnan 1029 isänsä avustuksella Burgosin kreivin García Sanchezin murhan jälkeen. Hän hallitsi Kastiliaa kuninkaana vuodesta 1033 ja sai 1038 haltuunsa myös Leónin vaimonsa kautta. Hän julisti 1056 itsensä Hispanian keisariksi paavi Victor II:n ja Pyhän rooman keisari Henrik III:n tuella. Tämän merkitys oli Leónin nouseminen johtoasemaan kuningaskuntien joukosta ja irrottautuminen keisarikunnan vasalliudesta. Ferdinand Suuri laajensi valtakuntaansa valtaamalla Zaragozan, Badajozin, Sevillan ja Toledon. Kuollessaan häntä seurasivat hänen poikansa Sancho II Kastilian kuninkaana, Alfonso VI Leónin kuninkaana ja García Galician kuninkaana. Tyttärilleen Elviralle ja Urracalle hän jätti Toran ja Zamoran. Aragonian kreivi Ramiro irrottautui Navarran kuningaskunnan alaisuudesta 1035 ja julistautui Aragonian kuninkaaksi nimellä Ramiro I.
 Vanhimpana veljenä Sancho II halusi kaikki isänsä maat, ja valloitti sisaruksiltaan Leónin ja Garcían. Armeijoidensa johtoon hän nimitti vasallinsa Rodrigo Díaz de Vivarin, joka myöhemmin on tunnettu paremmin nimellä El Cid Campeador.
 Vuonna 1085 Leónin Alfonso VI Rohkea peri Kastilian veljensä kuoltua 1072. El Cid joutui kuitenkin Alfonso VI:n epäsuosioon ja ajettiin maanpakoon. León valloitti Toledon 1085. Toledon ja Tajojoen laakson menetyksen jälkeen muslimivalta näytti uhatulta ja Pohjois-Afrikan berberit, almoravidit eli murabiitit (1086–1145) ja almohadit (1145 – n. 1230) tulivat avuksi. Vuonna 1086 suuren maurien hyökkäyksen lyötyä Leónin, Aragonin ja Kastilian armeijat Zallacan taistelussa, kuninkaan oli jälleen pyydettävä paras kenraalinsa El Cid apuun.
 Vuonna 1118 Aragonian Alfonso I valtasi Zaragozan ja Portugalin Alfonso (Afonso Henriques) 1147 Lissabonin englantilaisten ja alankomaalaisten ristiretkeläisten tukemana. Kastilian ja León sodat keskittyvät kuitenkin kuningatar Urracan (1082–1129) taisteluun toista aviomiestään Aragonian Alfonso I:stä vastaan. Ensimmäisestä avioliitostaan Burgundin Raymond III:n kanssa syntyneen poikansa avulla hän viimein valloitti maansa takaisin. Hänen seuraajansa oli Kastilian ja Leónin kuninkaana oli Alfonso VII (1126–1157).
 Reconquista merkitsi myös kielellistä ja kulttuurillista muutosta. Länsigoottien valtakunnassa puhuttu rahvaanlatina hajosi eri murteiksi, ja eri kuningaskunnissa rahvaanlatinasta kehittyi oma erillinen kielensä: Kastiliassa espanjan kieli, Portugalissa portugalin kieli ja Aragoniassa katalaani. Navarrassa baskin kieli (euskera) säilyi vahvana romaanisten kielten puristuksessa.
 Pääkaupungistaan, Marokossa sijaitsevasta Marrakeshistä, berberihallitsijat saattoivat hyökätä kristittyjä vastaan, mutta vetivät aina joukkonsa takaisin kotiseuduilleen sotaretkien jälkeen. Kristittyjen armeijoita johtivat eri kuningaskuntien hallitsijat, joita avustivat vastamuodostetut hengelliset ritarikunnat ja kaupunkien miliisit. Jälkimmäiset nousivat merkittävään asemaan 1100-luvulla Ávilan kaupungin joukkojen vastustessa tehokkaasti maureja. Calatravan (perustettu 1158) ja Santiagon ritarikunnat (Caballeros Santiaguistas) pitivät hallussaan linnoja Uuden Kastilian tasangoilla vuosina 1196–1212. Vuonna 1165 Aragonia ja Katalonia solmivat personaaliunionin.
 Käännekohta
 Reconquistan huippukohta oli 1100-luvun loppupuolella. Kastilian Alfonso VIII:n armeija eteni Extremaduraan asti. Vuonna 1195 almohadit voittivat Alfonson armeijan Alarcosin taistelussa, mutta eivät edenneet Toledoon, tai vallanneet menettämiään alueita, vaan kalifi vetäytyi Afrikkaan, eikä uutta suurta sotaretkeä tehty ennen vuotta 1211.
 Uutta hyökkäystä olivat vastassa paavin tukemat yhtenäiset kristittyjen joukot ja Kastilian Alfonso VIII:n johtama Kastilian, Navarran, Aragonian, Portugalin ja frankkien armeija murskasi kalifi an-Nasirin johtaman almohadien armeijan Las Navas de Tolosan taistelussa 1212. Tämä taistelu, jonka väitetään olleen maailman kaikkien aikojen suurin taistelu ennen ensimmäistä maailmansotaa, merkitsi Iberian niemimaan kohtalon lopullista ratkeamista. Vuonna 1213 kalifi an-Nasir kuoli ja perimysriita siirsi huomion muualle. Ferdinand III, yhdistyneen Kastilian ja Leónin kuningas jatkoi etenemistä, eivätkä muslimit juuri pystyneet vastarintaan. Córdoba valloitettiin 1236 ja Sevilla 1248. Itärannikolla Aragonian ja Katalonian Jaume I valloitti Mallorcan 1230 ja Valencian 1236. Lännessä Portugali valloitti Algarven 1250.
 Islaminuskoinen Granadan kuningaskunta rajoittui nyt etelässä Algecirasista Almeríaan. Raja tunnettiin nimellä La Frontera ja monet Espanjan kaupungit (kuten Jerez de la Frontera) kantavat vieläkin tätä lisänimeä.
 Vuoristojen takana runsasväkinen kuningaskunta selviytyi vielä kaksi ja puoli sataa vuotta. Vuoteen 1340 ja tappioon Rio Saladon taistelussa asti kuningaskunnalla oli Marokon Marinidien dynastian tuki. Kastilia, ainoa kuningaskunta jolla oli rajaa Granadan kanssa, tyytyi verottamaan Nasrid-kuninkaita, eikä ryhtynyt uusiin kalliisiin sotiin.
 Reconquista vietiin päätökseen kun Kastilian kuningatar Isabella nousi valtaistuimelle 1474 ja meni naimisiin Aragonian kuningas Ferdinandin kanssa. Tästä tapahtumasta lasketaan alkavan yhtenäisen Espanjan kuningaskunnan historian. Granadan emiraatti oli 250 vuoden ajan ollut Kastilian vasallivaltio, joka maksoi veroa isännälleen. Turkin nousevan uhan takia suhteesta päätettiin tehdä loppu ja aloitettiin sotatoimet. Ilman ulkopuolista tukea Granadan päivät olivat luetut ja 2. tammikuuta 1492 Granada antautui. Viimeinen kuningas Muhammad XIII abu-Abdallah (Boabdil) luopui kruunusta ja muutti Marokkoon. Samana vuonna Kristoffer Kolumbus löysi Amerikan, jonne valloitukset saattoi seuraavaksi suunnata.
 Jälkivaikutus
 Muistona 700-luvun berberi-invaasiosta on asukkaiden perimään jäänyt geneettisiä jälkiä. Muslimien määrä on kuitenkin alkanut jälleen kasvaa Pyreneitten niemimaalla, jossa heitä nyt asuu yli mijoona. Vuoteen 2050 mennessä islaminuskoisten määrän arvioidaan kaksinkertaistuvan Espanjassa 5–7 %:iin väestöstä eli kahteen tai kolmeen miljoonaan.
 Reconquistan perintönä Espanja on tänäänkin muodollisesti liittovaltio, joka koostuu viidestä kuningaskunnasta: Kastiliasta, Leónista, Navarrasta, Aragoniasta ja Granadasta. Espanjan vaakunassa on neljässä kentässä näiden kuningaskuntien historialliset vaakunat: Kastilia (punaisessa kentässä kultainen kolmitorninen linna), León (hopeisessa kentässä punaisella korostettu violetti leijona), Navarra (punaisessa kentässä kultainen ketjujen muodostama sideruusuke, Aragonia (kultaisessa kentässä neljä punaista paalua) ja Granada (hopeisessa kentässä vihreä granaattiomena). Espanjan kuningashuone johtaa juurensa yhtäältä Kastilian linjaa Leóniin, Asturiaan ja edelleen visigootteihin, ja toisaalta Aragonian linjaa Katalonian kreiveihin ja Kaarle Suureen. Espanjan kuningas on myös muodollinen Jerusalemin kuningaskunnan kuningas.
 Reconquistan jälkeen Espanja käänsi katseensa Atlantille ja löytöretkien aika alkoi. Monta sataa vuotta kestäneen levottoman arabivallan päättyminen merkitsi rauhan ja järjestyksen palaamista niemimaalle, jolloin sodat siirtyivät sen rajojen ulkopuolelle. Uusi vakaus alkoi näkyä espanjalaisen kulttuurin nousuna esimerkiksi taiteessa (El Greco ja Velázquez) ja kirjallisuudessa Calderón, Lope de Vega, Cervantes).
 Erilaisia tulkintoja
 Espanjalaisessa historiankirjoituksessa 1800-luvulla kehitettiin käsite reconquista, jonka avulla rakennettiin myyttiä espanjalaisesta kansallisesta identiteetistä, jonka peruskivi oli muslimien karkottaminen. "Uudelleenvalloitus" oli käsitteenä kuitenkin venytetty, sillä ajatus yhdisti Espanjan valtion muinaiseen visigoottien valtakuntaan 600-luvulla.
 Arabian kielen professori Jaakko Hämeen-Anttila on pitänyt reconquistaa onnettomuutena Espanjan kansalle. Hän katsoo, että se ei merkinnyt paikallisten asukkaitten vapauttamista sorrosta. Muslimeille ja juutalaisille se tiesi päinvastoin pitkän suvaitsevaisuuden kauden päättymistä ja uskonnollisen ahdasmielisyyden alkua. Hämeen-Anttila pitääkin reconquistaa ulkopuolisena hyökkäyksenä, joka oli kulttuurisesti alamittaisempien ja sotaisten ruhtinaskuntien aggressio niitä korkeatasoisempaa ja rauhallista kulttuuria vastaan. Samalla kannalla olivat norjalaiset kielitieteilijät Knut Aukrust ja Dorte Skulstad, jotka ehdottivat, että vuonna 2011 olisi vietetty kansainvälistä juhlavuotta vuonna 711 tapahtuneen Espanjan muslimivalloituksen kunniaksi.
 Katso myös
 Al-Andalus
 Lähteet
 Viitteet
 Aiheesta muualla
 Espanjankieliset sanat ja sanonnat
 Seulonnan keskeiset artikkelit


text:
29.11.2003 EL Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης C 289/27
 Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα Λόγοι ακυρώσεως και κύρια επιχειρήματα
 Κοινοτικό σήμα προς Το λεκτικό σήμα «CLIMATIC» — Η προσφεύγουσα διατηρεί μεσαίου μεγέθους εκδοτικό οίκο,
 καταχώριση: Αριθ. καταχωρίσεως 1705557 εκδίδει δε το περιοδικό «Kreuzer» της πόλεως της Λειψίας. Το
 περιοδικό χρηματοδοτείται, μεταξύ άλλων, από τη διαφήμιση για
 Προϊόντα ή υπηρεσίες: Προϊόντα ή υπηρεσίες των κλά- τα προϊόντα καπνού.
 σεων 11, 12 και 37 (μεταξύ άλλων,
 εγκαταστάσεις θερμάνσεως, Η προσφεύγουσα ζητεί την ακύρωση του άρθρου 3, παράγρα-
 παραγωγής ατμού, ψύξεως, αποξη- φος 1, της οδηγίας 2003/33/ΕΚ. ∆ιατείνεται ότι η οδηγία
 ράνσεως, αερισμού, επισκευές) παραβιάζει πολλαπλώς το κοινοτικό δίκαιο. Η οδηγία αντιβαίνει
 προς το άρθρο 251 ΕΚ καθόσον διίσταται, με τη μορφή που
 Η προσβαλλόμενη Άρνηση της καταχωρίσεως από την δημοσιεύθηκε, από το κείμενο επί του οποίου έλαβαν απόφαση το
 ενώπιον του τμήματος εξετάστρια για προϊόντα και υπηρε- Συμβούλιο και το Κοινοβούλιο. Περαιτέρω, η οδηγία αντιβαίνει
 προσφυγών απόφαση: σίες των κλάσεων 11 και 37 προς το άρθρο 95 ΕΚ, επειδή, τουλάχιστον όσον αφορά περιοδικό
 τοπικής ή περιφερειακής εμβέλειας, όπως αυτό της προσφεύγου-
 Απόφαση του τμήματος Απόρριψη της προσφυγής σας, ελλείπει κάθε συσχέτιση με την εσωτερική αγορά και, ως εκ
 προσφυγών: τούτου, δεν υπάρχει αρμοδιότητα του κοινοτικού νομοθέτη.
 Λόγοι ακυρώσεως: — Παράβαση του άρθρου 74, Η προσφεύγουσα προβάλλει περαιτέρω ότι η οδηγία είναι ασαφής
 παράγραφος 1, του κανο- και ασύμβατη προς την απαίτηση της βεβαιότητας η οποία
 νισμού (ΕΚ) 40/94 στηρίζεται επί της αρχής του κράτους δικαίου. Εξάλλου, παραβιά-
 ζει την υποχρέωση αιτιολογήσεως του άρθρου 253 ΕΚ, καθόσον
 — Εσφαλμένη νομική εφαρμογή
 δεν αιτιολογείται η ύπαρξη εμποδίων στο εμπόριο, τα οποία θα
 του άρθρου 7, παράγραφος 1, μπορούσαν να αρθούν με την οδηγία.
 στοιχείο β', του κανονισμού
 (ΕΚ) 40/94
 Πέραν αυτών, η προσφεύγουσα προβάλλει ότι η οδηγία αντιβαίνει
 προς το άρθρο 11 του Χάρτη των Θεμελιωδών ∆ικαιωμάτων της
 ΕΕ και προσβάλλει την ελευθερία γνώμης η οποία προστατεύεται
 κατά το άρθρο 10, παράγραφος 1, της ΕΣ∆Α. Στην ελευθερία
 γνώμης περιλαμβάνεται επίσης το δικαίωμα του λεγόμενου
 «commercial speech». Η οδηγία επηρεάζει δυσμενώς τη διαμόρ-
 φωση των διαφημίσεων, καθώς και τη δυνατότητα δημοσιεύσεως
 Προσφυγή της Kreuzer Medien GmbH κατά του Ευρωπαϊ- θετικών σχολίων στο περιοδικό της προσφεύγουσας, χωρίς αυτό
 κού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής να συμβάλλει καθ' οιονδήποτε τρόπο στην επίτευξη του σκοπού
 Ενώσεως, που ασκήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2003 της οδηγίας. Τέλος, η οδηγία προσβάλλει την ελευθερία του
 επιχειρείν και το δικαίωμα ιδιοκτησίας της προσφεύγουσας, παρα-
 βιάζει δε την κατά το άρθρο 5, παράγραφος 3, ΕΚ, απαγόρευση
 (Υπόθεση Τ-310/03) υπερβάσεως των αναγκαίων ορίων.
 (2003/C 289/57) (1) EE L 152, σ. 16.
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική)
 Προσφυγή του Ηans-Peter Wilfer κατά του Γραφείου εναρ-
 Η Kreuzer Medien GmbH, Λειψία (Γερμανία), άσκησε προσφυγή μονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (εμπορικά
 στις 11 Σεπτεμβρίου 2003, κατά του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σήματα, σχέδια και υποδείγματα), που ασκήθηκε στις
 και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως ενώπιον του 15 Οκτωβρίου 2003
 Πρωτοδικείου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Η προσφεύγουσα
 εκπροσωπείται από τους Dr. U. Kornmeier και Dr. D. Valbert. (Υπόθεση Τ-315/03)
 (2003/C 289/58)
 Η προσφεύγουσα ζητεί από το Πρωτοδικείο:
 (Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική)
 — να ακυρώσει το άρθρο 3, παράγραφος 1, της οδηγίας
 2003/33/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμ-
 βουλίου, της 26ης Μαΐου 2003, για την προσέγγιση των Ο Hans-Peter Wilfer, Markneukirchen (Γερμανία), άσκησε
 νομοθετικών, κανονιστικών και διοικητικών διατάξεων των προσφυγή, στις 15 Σεπτεμβρίου 2003, κατά του Γραφείου
 κρατών μελών όσον αφορά τη διαφήμιση και τη χορηγία εναρμονίσεως στο πλαίσιο της εσωτερικής αγοράς (εμπορικά
 υπέρ των προϊόντων καπνού (1)· σήματα, σχέδια και υποδείγματα) ενώπιον του Πρωτοδικείου των
 Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Ο προσφεύγων εκπροσωπείται από τον
 — να καταδικάσει τα καθών στα δικαστικά έξοδα. Α. Kockläuner, Rechtsanwalt.


text:
Δίκαιο ονομάζεται το σύνολο των υποχρεωτικών και εξαναγκαστικών κανόνων οι οποίοι και ρυθμίζουν τις σχέσεις των διαβιούντων προσώπων σε μια κοινωνία. Η έννοια του δικαίου είναι ευρύτερη των γραπτών νόμων οι οποίοι τίθενται σε ισχύ από την Πολιτεία και μπορεί να περιλαμβάνει επίσης άγραφους εθιμοτυπικούς κανόνες.
 Επίσης κατ ́ άλλο ορισμό: Δίκαιο είναι η ανθρώπινη θέληση η οποία ρυθμίζει την κοινωνική ζωή κατά τρόπο «ετερόνομο», «επιτακτικό» και «εξαναγκαστικό». Συνεπώς το δίκαιο δεν προέρχεται από την ατομική θέληση των επιμέρους ατόμων αλλά επιβάλλεται εξωτερικά (ετερόνομος ρύθμιση), επιτάσσοντας και καθορίζοντας τι δύναται και τι πρέπει ή τι δεν δύναται και τι δεν πρέπει να πράττουν χωρίς ωστόσο να ζητεί τη συγκατάθεσή τους (επιτακτική ρύθμιση), επιβάλλοντας όμως στους μη συμμορφούμενους προς τους κανόνες του κυρώσεις (εξαναγκασμός).
 Ένα άλλο χαρακτηριστικό του δικαίου είναι ότι οι νόμοι είναι απρόσωποι.
 Εκτός των κανόνων δικαίου τη συμπεριφορά των μελών μιας κοινωνίας ρυθμίζουν και οι κανόνες της Ηθικής και της Εθιμοτυπίας. Μεταξύ όμως των κανόνων αυτών και του Δικαίου υφίστανται ουσιώδεις διαφορές.
 Οι κανόνες ηθικής και εθιμοτυπίας
 Οι κανόνες Ηθικής σε αντίθεση με εκείνες του Δικαίου απευθύνονται προς τον εσωτερικό ψυχισμό του ανθρώπου, την εσωτερική του διάθεση, προερχόμενοι από τη συνείδησή του, που όμως η συμμόρφωση προς αυτούς γίνεται οικειοθελώς χωρίς εξαναγκασμό.
 Επίσης οι κανόνες της εθιμοτυπίας ρυθμίζουν μεν την εξωτερική συμπεριφορά του ανθρώπου, όπως οι κανόνες του Δικαίου, πλην όμως η συμμόρφωση και προς αυτούς γίνεται «οικειοθελώς» χωρίς εξαναγκασμό.
 Η μη συμμόρφωση στους κανόνες της Ηθικής και της Εθιμοτυπίας μόνο τη περιφρόνηση των λοιπών μελών της κοινωνίας μπορεί να επισύρει.
 Διαίρεση
 Το Δίκαιο στο σύνολό του με κριτήριο την έκταση της επιβολής του και τις σχέσεις τις οποίες ρυθμίζει διακρίνεται στο Εσωτερικό Δίκαιο και στο Διεθνές Δίκαιο.
 Εσωτερικό Δίκαιο
 Εσωτερικό Δίκαιο είναι το σύνολο των κανόνων που ρυθμίζουν τις εντός της επικράτειας σχέσεις (Πολιτείας – πολιτών και μεταξύ πολιτών). Αυτό διακρίνεται σε Δημόσιο Δίκαιο και Ιδιωτικό Δίκαιο αντίστοιχα, ενώ ως νέοι αυτοτελείς κλάδοι του Εσωτερικού Δικαίου μπορούν να αναφερθούν το Εργατικό Δίκαιο, Γεωργικό Δίκαιο, Βιομηχανικό Δίκαιο, Μεταλλευτικό Δίκαιο και το Δίκαιο Καταναλωτών.
 Δημόσιο Δίκαιο ονομάζεται το σύνολο των κανόνων που αναφέρονται στην οργάνωση και λειτουργία της Πολιτείας και των σχέσεων αυτής δια των οργάνων της προς τους πολίτες. Τούτο λόγω του μεγάλου αριθμού των κανόνων διακρίνεται σε επιμέρους σύνολα κανόνων συναφών με συγκεκριμένο αντικείμενο εξ ου και το όνομα των επιμέρους αυτών. Και αυτά είναι:
 Συνταγματικό Δίκαιο. Περιλαμβάνει τους κανόνες δικαίου που καθορίζουν τη μορφή και τα βασικά όργανα της Πολιτείας, καθώς και τα όρια της κρατικής εξουσίας προς τους πολίτες.
 Διοικητικό Δίκαιο. Περιλαμβάνει κανόνες δικαίου που ρυθμίζουν την οργάνωση και τη λειτουργία της Διοίκησης καθώς και τις σχέσεις Κράτους και πολιτών.
 Ποινικό Δίκαιο. Περιλαμβάνει τους κανόνες δικαίου που καθορίζουν τις αξιόποινες πράξεις και τις επ ́ αυτών επιβαλλόμενες ποινές.
 Δικονομικό Δίκαιο: Περιλαμβάνει τους κανόνες που καθορίζουν τα όργανα και τον τρόπο λύσης των διαφορών και απονομής δικαιοσύνης. Ο κλάδος αυτός διακρίνεται σε επιμέρους Πολιτική και Ποινική Δικονομία.
 Εκκλησιαστικό Δίκαιο: Περιλαμβάνει κανόνες που διέπουν την οργάνωση της Εκκλησίας προς τη Πολιτεία, τα εκκλησιαστικά αδικήματα και τις επιβαλλόμενες επ ́ αυτών ποινές.
 Δημοσιονομικό Δίκαιο του οποίου τμήμα είναι το Φορολογικό δίκαιο. Ο κλάδος αυτός του Δικαίου περιλαμβάνει τους κανόνες που διέπουν τη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, τα της επιβολής, βεβαίωσης και είσπραξης των φόρων κλπ.
 Ιδιωτικό Δίκαιο ονομάζεται το σύνολο των κανόνων που ρυθμίζουν τις σχέσεις μεταξύ των πολιτών της κοινωνίας (Πολιτείας) κατά τάξη ισότητας. Το Ιδιωτικό Δίκαιο διακρίνεται σε τρεις επιμέρους κλάδους:
 Αστικό Δίκαιο: Σύνολο κανόνων που ρυθμίζουν τις προσωπικές και περιουσιακές σχέσεις των πολιτών. Οι κανόνες αυτοί του Αστικού Δικαίου κατατάσσονται σε πέντε επιμέρους τμήματα: Γενικές Αρχές, Ενοχικό Δίκαιο, Εμπράγματο Δίκαιο, Οικογενειακό Δίκαιο και Κληρονομικό Δίκαιο.
 Εμπορικό Δίκαιο: Σύνολο κανόνων που ρυθμίζουν ειδικά το εμπόριο. Το Εμπορικό Δίκαιο διακρίνεται και αυτό στους επιμέρους κλάδους: Γενικό Μέρος (Έμποροι, Εμπορικές πράξεις, Εμπορικά σήματα, αθέμιτος ανταγωνισμός), Δίκαιο αξιογράφων (Συναλλαγματικές, Γραμμάτια, Επιταγές), Πτωχευτικό Δίκαιο, Ναυτικό Δίκαιο και Ασφαλιστικό Δίκαιο.
 Εργατικό Δίκαιο : Σύνολο κανόνων που ρυθμίζουν τις σχέσεις εξαρτημένης (μισθωτής) εργασίας μεταξύ εργοδότη και εργαζομένου, όπως ατομικές και συλλογικές συμβάσεις εργασίας, επαγγελματικές οργανώσεις εργαζομένων και εργοδοτών, εργατικά ατυχήματα, κ.ά.
 Δίκαιο πνευματικής ιδιοκτησίας.
 Διεθνές Δίκαιο
 Αντίθετα με τα παραπάνω το Διεθνές Δίκαιο περιλαμβάνει κανόνες που διέπουν τις μεταξύ χωρών σχέσεις (Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο) καθώς και των σχέσεων με αλλοδαπούς ή μεταξύ αλλοδαπών (Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο).
 Πηγές Δικαίου
 Οι πηγές του Δικαίου είναι δύο, ο Νόμος και το Έθιμο. Η διαφορά των δύο αυτών πηγών δικαίου είναι ότι ο μεν Νόμος είναι γραπτός κανόνας δικαίου ενώ το Έθιμο αποτελεί τον άγραφο νόμο δικαίου που πολλές φορές υπερισχύει του Νόμου, φθάνει να μη υπερβαίνει την καλώς νοούμενη έννομη τάξη (π.χ η βεντέτα, ή η ζωοκλοπή ως απόδειξη υπεροχής στη κλοπή των υποψήφιων γαμπρών της Νάξου, που αμφότερες είναι καταδικαστέες).
 Ο Νόμος ως πηγή δικαίου λαμβάνει με την ευρύτερη αυτού έννοια πάσα γραπτή πηγή δικαίου που θέτει η Πολιτεία. Έτσι με την ευρύτητα του όρου ο Νόμος περιλαμβάνει το Σύνταγμα, τα Ψηφίσματα, τις Συντακτικές πράξεις, τους Αναγκαστικούς Νόμους, τους υπό τη στενή έννοια Νόμους, τα κανονιστικού περιεχομένου διατάγματα και τις Υπουργικές αποφάσεις.
 Σύνταγμα
 Υπό την ουσιαστική έννοια του πολιτικού όρου Σύνταγμα νοείται το σύνολο των νομικών εκείνων κανόνων που καθορίζουν τη μορφή του Κράτους (Πολίτευμα), την οργάνωσή των κρατικών υπηρεσιών δηλαδή της κρατικής εξουσίας καθώς και τα όρια αυτής έναντι των εντός της επικράτειας προσώπων.
 Υπό τη τυπική όμως έννοια του πολιτικού αυτού όρου ως Σύνταγμα νοείται ο γραπτός διατυπωμένος θεμελιώδης κανόνας (νόμος) του Κράτους που σε σύγκριση με τους κοινούς νόμους έχει υπερισχυμένη τυπική δύναμη. Ο θεμελιώδης αυτός νόμος τίθεται και μεταβάλλεται κατά πολύ δυσχερέστερη διαδικασία από τη προβλεπόμενη για τους κοινούς νόμους.
 Ιεραρχικά το Σύνταγμα (του Κράτους) ίσταται υπεράνω παντός νόμου.
 Ισοδύναμοι προς το Σύνταγμα κανόνες δικαίου, δηλαδή με αυξημένη τυπική δύναμη είναι μόνο τα Ψηφίσματα και οι Συντακτικές Πράξεις.
 Τα μεν Ψηφίσματα προέρχονται από Βουλές που έχουν αρμοδιότητα κατάρτισης νέου Συντάγματος ή αναθεωρήσεως του ισχύοντος (δηλαδή Συντακτική ή αναθεωρητική εξουσία).
 Οι δε Συντακτικές Πράξεις προέρχονται από Κυβερνήσεις «περιβεβλημένες» Συντακτικής εξουσίας (όπως Επαναστατικές Κυβερνήσεις, Κυβερνήσεις ανωμάλων πολιτικών καταστάσεων κλπ) και πάντα κατά τη διάρκεια απουσίας της Βουλής.
 Νόμος
 Νόμος καλείται ο γραπτός κανόνας δικαίου που τίθεται από τη Πολιτεία μέσω των διατεταγμένων προς τούτο οργάνων της (Υπηρεσιών). Κατ ́ άλλο ορισμό Νόμος καλείται η Πολιτειακή πράξη, δια της οποίας τίθεται, τροποποιείται ή καταργείται κανόνας δικαίου.
 Υπό της Νομικής Επιστήμης οι νόμοι διακρίνονται από πλευράς ουσίας (περιεχομένου) και τύπου (Υπηρεσία που το εξέδωσε).
 Από απόψεως ουσίας ο νόμος διακρίνεται:
 Ως ουσιαστικός νόμος, δηλαδή η πράξη της Πολιτείας που περιέχει κανόνα ή κανόνες δικαίου, ανεξάρτητα του τύπου, υπό τον οποίο εκδόθηκε ή της Υπηρεσίας που το εξέδωσε και
 Ως διοικητική κατ ́ ουσία πράξη, δηλαδή τη πράξη η οποία έχει διοικητικό περιεχόμενο, ανεξάρτητα του τύπου υπό τον οποίο εκδόθηκε.
 Από απόψεως τύπου ο νόμος διακρίνεται:
 Ως τυπικός νόμος, δηλαδή που ακολουθείται η γενική διαδικασία έκδοσης (ψήφιση, κύρωση, έκδοση) δια των νομοθετικών παραγόντων (Βουλή, Ανώτατος Άρχων) και κατάλληλα δημοσιευθείς, ανεξαρτήτως περιεχομένου. Σημειώνεται ότι αν ο τυπικός νόμος περιέχει κανόνα δικαίου, όπου και το συνηθέστερο, είναι και ουσιαστικός νόμος. Αν όμως έχει διοικητικό περιεχόμενο τότε είναι απλός τυπικός νόμος (π.χ. ο προϋπολογισμός του κράτους), και
 Ως Προεδρικό Διάταγμα ή Υπουργική Απόφαση, αποφάσεις που εκδίδουν αστυνομικές αρχές, τα όργανα Τοπικικής Αυτοδιοίκησης, δηλαδή οι ΟΤΑ, κλπ, δηλαδή πράξη της Πολιτείας που εκφράζεται δια των οργάνων της (υπηρεσιών) ανεξαρτήτως περιεχομένου. Πάντως το μόνο αρμόδιο όργανο να νομοθετεί είναι η Βουλή των Ελλήνων. Όταν η Βουλή ψηφίζει νόμους, δίνει εξουσιοδότηση στην Κυβέρνηση να εκδίδει Προεδρικά Διατάγματα ή Υπουργικές Αποφάσεις να τους εκδώσει, ως συμπλήρωση των νόμων της, τροποποίησή τους, κυρίως εξειδίκευσή τους, κλπ, γι' αυτό κάθε Προεδρικό Διάταγμα ή Υπουργική Απόφαση εκδίδεται με τέτοια εξουσιοδότηση, που καλείται "νομοθετική".
 Σε έκτακτες περιπτώσεις, όταν υπάρχει κίνδυνος και δεν υπάρχει χρόνος να νομοθετήσει η Βουλή, η Κυβέρνηση μπορεί να εκδίδει Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου.
 Η πρωτοβουλία κατάρτισης των Νόμων (νομοθετική) ανήκει στη Βουλή, ασκείται δε υπό ορισμένους όρους και ορισμένη διαδικασία, σύμφωνα πάντα και όπως προβλέπει το Σύνταγμα με τα ακολουθούμενα στάδια της επεξεργασίας, της συζήτησης και ψήφισης από τη Βουλή των νομοσχεδίων με τελικό στάδιο τη κύρωση, την έκδοση και δημοσίευση του νόμου στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
 Κύρωση ονομάζεται η πράξη του Ανώτατου Άρχοντα (Βασιλέως ή Προέδρου Δημοκρατίας), ως παράγοντος της νομοθετικής λειτουργίας, με την οποία αυτός παρέχει τη συγκατάθεσή του εις τη κατάρτιση του υπό της Βουλής ψηφισθέντος νόμου προσυπογράφοντας αμέσως μετά τον αρμόδιο κατά αντικείμενο Υπουργό ο οποίος και φέρει ακέραια την ευθύνη.
 Έκδοση ονομάζεται η μετά τη διαδικασία ελέγχου του σύννομου με το Σύνταγμα του προς έκδοση νόμου, πράξη του ανώτατου Άρχοντα με την οποία πιστοποιεί την κατά το Σύνταγμα κατάρτιση του νόμου με ακέραια και πάλι την ευθύνη του Υπουργού.
 Δημοσίευση ονομάζεται η Διαταγή του Ανωτάτου Άρχοντα προς καταχώρηση του υπ ́ αυτού κυρωθέντος και εκδοθέντος νόμου στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Η δημοσίευση γίνεται στο Α’ τεύχος της Ε.τ.Κ. αφού πρότερα τεθεί η μεγάλη του Κράτους σφραγίς. Από της δημοσιεύσεως ο νόμος θεωρείται γνωστός «τοις πάσι» αποκτά τυπική ισχύ και δεν δύναται να ανακληθεί ή να καταργηθεί εκτός από νέου τυπικού νόμου.
 Η διαδικασία συγγραφής νόμου γίνεται βάσει συγκεκριμένης τεχνικής, της νομοτεχνικής, η δε διάκριση των νόμων γίνεται με αριθμούς και ημερομηνία έκδοσης. Παλαιότερα γινόταν και με γράμματα.
 Τέλος ο νόμος διατηρεί την ισχύ του έως ότου νεότερος καταργήσει τούτον ρητά αναφερόμενος ή σιωπηρώς με διατάξεις αντιθέτου περιεχομένου.
 Ισοδύναμοι με τους νόμους είναι οι Αναγκαστικοί νόμοι που εκδίδονται από τη Κυβέρνηση σε εξαιρετικές περιπτώσεις χωρίς εξουσιοδότηση. Από το Σύνταγμα όμως δεν προβλέπεται έκδοση τέτοιων νόμων.
 Διατάγματα
 Κατά κανόνα οι νόμοι θέτουν τα γενικά και μόνο πλαίσια ρύθμισης ενός θέματος. Για την πλήρη εφαρμογή όμως αυτών στη πράξη απαιτείται και ακολουθείται συνήθως η έκδοση ιδιαίτερης πράξης που ρυθμίζει τα επί μέρους θέματα εντός των πλαισίων των νόμων. Αυτές οι επιμέρους πράξεις της Πολιτείας είναι τα Διατάγματα και οι Υπουργικές Αποφάσεις.
 Διάταγμα καλείται εν προκειμένω η πράξη της Πολιτείας που εκδίδει ο Ανώτατος Άρχων, με πρόταση του αρμόδιου Υπουργού και ευθύνη αυτού.
 Τα Διατάγματα διακρίνονται σε:
 Εκτελεστικά τα οποία εκδίδονται προς εκτέλεση νόμων,
 Νομοθετικά τα οποία εκδίδονται μετά από ειδική νομοθετική εξουσιοδότηση, και
 Διοικητικά τα οποία δεν περιέχουν κανόνες δικαίου, διακρινόμενα σε επιμέρους «αυτοτελή» (όταν δεν συνδέονται με άλλους νόμους) και «μη αυτοτελή» (όταν συνδέονται), επίσης σε «ατομικά» (όταν αφορά ορισμένο πρόσωπο) και «κανονιστικά» (όταν θέτουν διοικητικούς κανόνες).
 Υπουργικές Αποφάσεις
 Με τις Υπουργικές Αποφάσεις εξειδικεύονται ακόμη περισσότερο οι διατάξεις του νόμου, όπου και ρυθμίζονται τα επιμέρους θέματα στη λεπτομέρειά τους.
 Υπουργική Απόφαση καλείται η πράξη που εκδίδεται από τον (αρμόδιο κατά περίπτωση) Υπουργό, απαραίτητα κατ ́ εξουσιοδότηση του νόμου και πάντα εντός των πλαισίων αυτής της εξουσιοδοτήσεως.
 Με την Υπουργική Απόφαση, είτε τίθενται δευτερεύοντες κανόνες δικαίου οπότε και καλείται «κανονιστική απόφαση», είτε ρυθμίζονται διοικητικής φύσεως θέματα (π.χ. πρόσληψη, απόλυση, προαγωγή, μετάθεση υπαλλήλων ορισμός εγγυήσεων κλπ ) οπότε και καλείται «εκτελεστική».
 Και οι δύο τύποι αυτοί των Υπουργικών Αποφάσεων δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
 Έθιμο
 Το Έθιμο αποτελεί κανόνα Δικαίου που τίθεται από τη «Κοινωνία» κατόπιν μακράς και ομοιόμορφης άσκησης, και με τη συνείδηση όμως ότι αυτό αποτελεί δίκαιο. Είναι ο λεγόμενος «άγραφος νόμος».
 Κατά τα παραπάνω, στοιχεία του εθίμου είναι: η μακρά και ομοιόμορφη «άσκηση» (στοιχείο εξωτερικό) και η «κοινή πεποίθηση» ότι αποτελεί πατροπαράδοτο κανόνα δικαίου (στοιχείο εσωτερικό).
 Τα έθιμα διακρίνονται σε:
 Καθολικά (που ισχύουν σε όλη τη χώρα) και σε Τοπικά (που ισχύουν σε μέρος της χώρας)
 Γενικά (που εφαρμόζονται επί πάντων των συναλλασσομένων) και σε Ειδικά (που εφαρμόζονται επί ορισμένης κατηγορίας αυτών) και
 Συμπληρωματικά ή αντίθετα Καταργητικά διατάξεων νόμου.
 Η απόδειξη του εθίμου γίνεται δια παντός μέσου π.χ. με μάρτυρες. (Επί παραδείγματος, οι δικηγόροι προκειμένου να αντιτάξουν το αδίκημα των άσκοπων πυροβολισμών και παράνομης οπλοχρησίας αναζητούν από τους κατηγορούμενους να θυμηθούν, αν έχουν, ανήμερα του αδικήματος κάποια ανάμνηση ή επέτειο).
 Ιεράρχηση κανόνων
 Μεταξύ των παραπάνω γραπτών πηγών του δικαίου, από πλευράς ισχύος υφίσταται αυστηρή ιεράρχηση.
 Επικεφαλής όλων τίθεται το Σύνταγμα, ο θεμελιώδης νόμος, προς το περιεχόμενο του οποίου θα πρέπει να συμφωνούν όλες οι λοιπές γραπτές πηγές του δικαίου. Ακολουθεί ο τυπικός Νόμος, το Προεδρικό Διάταγμα, πράξη Υπουργικού Συμβουλίου και η Υπουργική Απόφαση.
 Να τονιστεί ότι μετά την είσοδο της Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Έννομη τάξη στο ίδιο τυπικό επίπεδο με το Σύνταγμα βρίσκονται οι Ιδρυτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης Συνθήκες, ενώ αμφισβητείται κατά πόσον υπερέχουν του ίδιου του Συντάγματος.
 Για τη κατάργηση μιας πράξης της Πολιτείας απαιτείται η έκδοση πράξης της αυτής τυπικής δύναμης ή μεγαλύτερης τυπικής ισχύος.
 Δείτε επίσης
 Κοινωνία και Δίκαιο
 Εξωτερικοί σύνδεσμοι
 https://ec.europa.eu/info/law/law-making-process/types-eu-law_el
 Αρετή


text:
Publiusz Eliusz Hadrian (; ur. 24 stycznia 76 w Itálice, zm. 10 lipca 138 w Bajach) – cesarz rzymski w latach 117–138. Po śmierci został zaliczony w poczet bogów.
 Rodzinne koligacje
 Syn Publiusa Aeliusa Hadrianusa Afera i Domicji Pauliny. W wieku 10 lat stracił ojca i znalazł się pod opieką późniejszego cesarza Trajana. W 100 roku ożenił się z Vibią Sabiną (która miała wówczas 12 lat) – wnuczką siostry cesarza.
 Kariera
 Przed wstąpieniem na tron pełnił wiele funkcji publicznych. Był jednym z decemwirów, trybunem drugiego legionu, kwestorem w roku 101, trybunem ludowym w roku 105, pretorem około roku 106, konsulem w latach 108 i 109 lub 110, legatem w czasie wyprawy przeciw Partom, dowódcą Legio I Minervia, legatem Syrii oraz legatem pretora do Dolnej Panonii.
 Panowanie
 Po śmierci Trajana, Hadrian w wieku 41 lat został cesarzem rzymskim. Wiadomość o tym zastała go 11 sierpnia, gdy przebywał w Antiochii. W roku 118 zawitał do Rzymu, gdzie pozostał przez 3 lata. W 121 roku udał się do Galii. Zajął się umacnianiem fortyfikacji. W roku 122 znalazł się w Brytanii, gdzie zlecił budowę umocnień limesowych – Wału Hadriana. Zreformował system podatkowy, złagodził prawa dotyczące niewolników. Zlecił Salwiuszowi Julianowi wydanie instrukcji prawnych dla pretorów zwane edyktem wieczystym (edictum perpetuum). Głównym założeniem jego polityki zagranicznej była rezygnacja z dalszych podbojów i zabezpieczenie granic Imperium Romanum. Od 129 roku nazywany był: Hadrianos Sebastos Olympios. W okresie 132–135 stłumił powstanie w Judei, a nazwę stolicy – Jerozolima – zmienił na Colonia Aelia Capitolina. Usynowił Cejoniusza Kommodusa i Antoninusa Piusa, był trzecim z tzw. pięciu dobrych cesarzy. Pod koniec życia, mocno schorowany Hadrian (chorował między innymi na puchlinę wodną) zaczął podejmować kontrowersyjne decyzje, które głównie godziły w arystokrację. Po śmierci mimo to senat, z dość dużymi oporami, uchwalił jego deifikację.
 Mecenas sztuki
 Dał się poznać jako mecenas sztuki i nauki. Szczególną uwagą darzył kulturę grecką. Napisał niezachowane Ćwiczenia retoryczne różne (Meletai), był autorem wielu wierszy, mów, napisał autobiografię, rzeźbił oraz malował. Jeden z niewielu ocalałych wierszy jego autorstwa Animula vagula, blandula w polskim przekładzie brzmi:
 Duszyczko moja, tkliwa i ruchliwa,Gościu ty ciała mojego i druhno,Co pójdziesz teraz w ostępy ciemności,Twarde i nagie, i pełne bladości,A żartów stroić już zwykłych nie będziesz
 Architekt i budowniczy
 Budowle powstałe w Rzymie z inicjatywy Hadriana to między innymi monumentalny grobowiec imperatora i jego rodziny (znany obecnie jako Zamek św. Anioła), oraz świątynia Wenery i Romy przy Forum Romanum od strony Koloseum. Odbudował również zniszczony w pożarze w roku 80 Panteon.
 Inne fakty z życia
 Hadrian był również znany ze swojego homoseksualnego związku z przeszło 30 lat młodszym od niego Antinousem, młodym Grekiem, który towarzyszył cesarzowi w jego podróżach. Po tym jak Antinous utonął w Nilu, Hadrian przeprowadził jego deifikację. Kult Antinousa trwał w społeczeństwie kilka wieków.
 Hadrian był również pierwszym rzymskim cesarzem, który nosił brodę. Ta moda miała potrwać aż do panowania Konstantyna Wielkiego (306–337).
 Od jego imienia nazwano ateński miesiąc Hadrianon (kalendarz starogrecki).
 Przypisy
 Zobacz też
 pięciu dobrych cesarzy
 dynastia Antoninów
 Mur Hadriana
 Hadrian (imię)
 Cesarz Hadrian do swojej duszy, w chwili śmierci
 Bibliografia
 Birley A., Hadrian, tłum R. Wiśniewski, Warszawa 2002,
 Cary M., Scullard H. H.., Dzieje Rzymu. Od czasów najdawniejszych do Konstantyna. t. II, Warszawa 1992.
 Krawczuk A., Poczet Cesarzy Rzymskich. Pryncypat, Warszawa 1986,
 Krawczuk A., Poczet cesarzowych Rzymu, Iskry, Warszawa 2006.
 Władcy i wodzowie starożytności. Słownik, pod red. P. Iwaszkiewicz, W. Łoś, M. Stępień, Warszawa 1998.
 Kęciek K., „Starożytność wyklęta”, Wydawnictwo Attyka, Warszawa 2008.
 Cesarze rzymscy
 Konsulowie Cesarstwa Rzymskiego
 Dynastia Antoninów
 Urodzeni w 76
 Zmarli w 138


type: contracts

text:
 Важна правна забележка
 |
 22000D1005(04)
 Официален вестник n° L 250 , 05/10/2000 стр. 0051 - 0051 специално чешко издание глава 11 том 04 стр. 191 - 191 специално испанско издание глава 11 том 04 стр. 191 - 191 специално унгарско издание глава 11 том 04 стр. 191 - 191 специално литвийско издание глава 11 том 04 стр. 191 - 191 LV.ES глава 11 том 04 стр. 191 - 191 MT.ES глава 11 том 04 стр. 191 - 191 PL.ES глава 11 том 04 стр. 191 - 191 SK.ES глава 11 том 04 стр. 191 - 191 специално словенско издание глава 11 том 04 стр. 191 - 191
 Решение на Съвместния комитет на ЕИПNo 68/2000от 2 август 2000 годиназа изменение на приложение XIII (Транспорт) към Споразумението за ЕИПСЪВМЕСТНИЯТ КОМИТЕТ НА ЕИП,като взе предвид Споразумението за Европейско икономическо пространство, изменено с Протокола за адаптиране на Споразумението за Европейско икономическо пространство, по-нататък наричано "Споразумението", и по-специално член 98 от него,като има предвид, че:(1) Приложение XIII към Споразумението е изменено с Решение No 3/2000 на Съвместния комитет на ЕИП от 4 февруари 2000 г. [1].(2) Регламент (ЕО) No 609/2000 на Комисията от 21 март 2000 г. за изменение на Регламент (ЕО) No 3298/94 за определяне на подробни мерки относно системата от права за транзитно преминаване (екоточки) на тежкотоварни превозни средства, преминаващи през Австрия [2], следва да бъде включен в Споразумението,РЕШИ:Член 1В точка 26а (Регламент (ЕИО) No 881/92 на Съвета) и в 26аа (Протокол 9 към Акта за присъединяване на Австрия) от приложение XIII към Споразумението се въвежда следният текст:- "— 32000 R 0609: Регламент (ЕО) No 609/2000 на Комисията от 21 март 2000 г. за изменение на Регламент (ЕО) No 3298/94 за определяне на подробни мерки относно системата от права за транзитно преминаване (екоточки) на тежкотоварни превозни средства, преминаващи през Австрия (ОВ L 73, 22.3.2000 г., стр. 9)."Член 2Текстовете на Регламент (ЕО) No 609/2000 на исландски и норвежки език, които предстои да бъдат публикувани в притурката за ЕИП в Официален вестник на Европейските общности, са автентични.Член 3Настоящото решение влиза в сила на 3 август 2000 г., при условие че всички нотификации до Съвместния комитет на ЕИП съгласно член 103, параграф 1 от Споразумението са направени [3].Член 4Настоящото решение се публикува в раздела за ЕИП и в притурката за ЕИП към Официален вестник на Европейските общности.Съставено в Брюксел на 2 август 2000 година.За Съвместния комитет на ЕИППредседателG. S. Gunnarsson[1] Все още непубликувано в Официален вестник.[2] ОВ L 73, 22.3.2000 г., стр. 9.[3] Не са посочени конституционни изисквания.--------------------------------------------------


text:
 11.8.2012
 MT
 Il-Ġurnal Uffiċjali tal-Unjoni Ewropea
 C 243/9
 Talba għal deċiżjoni preliminari mressqa mit-Tribunale di Napoli (l-Italja) fil-11 ta’ Ġunju 2012 — Oreste Della Rocca vs Poste Italiane SpA
 (Kawża C-290/12)
 2012/C 243/17
 Lingwa tal-kawża: it-Taljan
 Qorti tar-rinviju
 Tribunale di Napoli
 Partijiet fil-kawża prinċipali
 Rikorrent: Oreste Della Rocca
 Konvenuta: Poste Italiane SpA
 Domandi preliminari
 (1)
 Fid-dawl b’mod partikolari tal-kunsiderazzjoni magħmula fil-punt 36 tad-digriet tal-Qorti tal-Ġustizzja, tal-15 ta’ Settembru 2010 (Kawża C-386/09, Ġabra p. I-8471), id-Direttiva 1999/70/KE (1), iktar preċiżament il-klawżola 2 tagħha, tirreferi ukoll għar-relazzjoni ta’ xogħol għal żmien determinat bejn il-ħaddiem mqiegħed għad-dispożizzjoni u l-aġenzija ta’ xogħol temporanju jew bejn il-ħaddiem mqiegħed għad-dispożizzjoni u l-persuna li tirrikorri għas-servizzi tiegħu, u, għaldaqstant, dawn ir-relazzjonijiet huma rregolati mid-Direttiva 1999/70/KE?
 (2)
 Fl-assenza ta’ miżuri restrittivi oħra, dispożizzjoni li tippermetti li tiġi ġġustifikata l-konklużjoni ta’ kuntratt ta’ xogħol għal żmien determinat mal-aġenzija ta’ xogħol temporanju u t-tiġdid tiegħu minħabba raġunijiet ta’ natura teknika jew minħabba raġunijiet li jirrigwardaw eżiġenzi ta’ organizzazzjoni jew ta’ produzzjoni li ma humiex speċifiċi għall-aġenzija u lanqas għar-relazzjoni ta’ xogħol speċifiku għal żmien determinat, iżda jikkostitwixxu raġunijiet ta’ natura ġenerali speċifiċi għall-persuna li tirrikorri għas-servizzi tal-ħaddiem li ma humiex marbuta mar-relazzjoni ta’ xogħol speċifiku, tissodisfa l-kundizzjonijiet previsti fil-klawżola 5(1)(a) tad-Direttiva 1999/70/KE, jew tista’ tikkostitwixxi mod ta’ kif tiġi evitata l-imsemmija direttiva? Ir-raġunijiet oġġettivi previsti fil-klawżola 5(1)(a) tad-Direttiva 1999/70/KE għandhom ikunu stabbiliti bil-miktub u jikkonċernaw ir-relazzjoni ta’ xogħol speċifiku għal żmien determinat u t-tiġdid tiegħu u, għaldaqstant, ir-referenza għar-raġunijiet oġġettivi ta’ natura ġenerali li ġġustifikaw il-konklużjoni tal-kuntratt ta’ tqegħid għad-dispożizzjoni ta’ ħaddiema tissodisfa l-klawżola 5(1)(a)?
 (3)
 Il-klawżola 5 tad-Direttiva 1999/70/KE tipprekludi li terz, f’dan il-każ il-persuna li tirrikorri għas-servizzi tal-ħaddiem, jinżamm responsabbli għall-konsegwenzi tal-abbuż?
 (1) ĠU Edizzjoni Speċjali bil-Malti, Kapitolu 5, Vol. 3, p. 368