text:
 12.3.2016
 NL
 Publicatieblad van de Europese Unie
 L 67/18
 UITVOERINGSVERORDENING (EU) 2016/354 VAN DE RAAD
 van 11 maart 2016
 tot uitvoering van artikel 17, lid 1, van Verordening (EU) nr. 224/2014 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van de Centraal-Afrikaanse Republiek
 DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
 Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
 Gezien Verordening (EU) nr. 224/2014 van de Raad van 10 maart 2014 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van de Centraal-Afrikaanse Republiek (1), en met name artikel 17, lid 1,
 Gezien het voorstel van de hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid,
 Overwegende hetgeen volgt:
 (1)
 De Raad heeft op 10 maart 2014 Verordening (EU) nr. 224/2014 vastgesteld.
 (2)
 Het comité van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, ingesteld krachtens Resolutie 2127 (2013) van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, heeft op 7 maart 2016 een persoon en een entiteit toegevoegd aan de lijst van personen en entiteiten die aan beperkende maatregelen onderworpen zijn.
 (3)
 Bijlage I bij Verordening (EU) nr. 224/2014 moet bijgevolg dienovereenkomstig worden gewijzigd,
 HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
 Artikel 1
 Bijlage I bij Verordening (EU) nr. 224/2014 wordt gewijzigd overeenkomstig de bijlage bij deze verordening.
 Artikel 2
 Deze verordening treedt in werking op de dag van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
 Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.
 Gedaan te Brussel, 11 maart 2016.
 Voor de Raad
 De voorzitter
 A.G. KOENDERS
 (1) PB L 70 van 11.3.2014, blz. 1.
 BIJLAGE
 De volgende vermeldingen worden toegevoegd aan de lijst in de bijlage I bij Verordening (EU) nr. 224/2014:
 A. Personen
 „9.
 Joseph KONY (alias: a) Kony, b) Joseph Rao Kony, c) Josef Kony, d) Le Messie sanglant)
 Functie: Bevelhebber van het Verzetsleger van de Heer (Lord's Resistance Army)
 Geboortedatum: a) 1959, b) 1960, c) 1961, d) 1963, e) 18 september 1964, f) 1965, g) (augustus 1961), h) (juli 1961), i) 1 januari 1961, j) (april 1963)
 Geboorteplaats: a) Palaro Village, Palaro Parish, Omoro County, Gulu District, Uganda, b) Odek, Omoro, Gulu, Uganda, c) Atyak, Uganda
 Nationaliteit: Ugandees paspoort
 Adres: a) Vakaga, Centraal-Afrikaanse Republiek, b) Haute-Kotto, Centraal-Afrikaanse Republiek, c) Basse-Kotto, Centraal-Afrikaanse Republiek, d) Haut-Mbomou, Centraal-Afrikaanse Republiek, e) Mbomou, Centraal-Afrikaanse Republiek, f) Haut-Uolo, Democratische Republiek Congo, g) Bas-Uolo, Democratische Republiek Congo, h) (opgegeven adres: Kafia Kingi (een gebied op de grens tussen Sudan en Zuid-Sudan, waarvan de uiteindelijke status nog moet worden bepaald). Naar verluidt zijn sinds januari 2015 500 leden van het Verzetsleger van de Heer uit Sudan verwijderd.
 Datum plaatsing op de lijst: 7 maart 2016.
 Overige informatie:
 Kony is de oprichter en leider van het Verzetsleger van de Heer (LRA — Lord's Resistance Army) (CFe.002). Onder zijn leiding is de LRA betrokken geweest bij het ontvoeren, doden en verminken van duizenden burgers in Centraal-Afrika. De LRA is verantwoordelijk voor het ontvoeren, het verdrijven, het plegen van seksueel geweld jegens en het doden van honderden burgers in de Centraal-Afrikaanse Republiek, en heeft eigendommen van burgers geplunderd en vernield. Naam van de vader is Luizi Obol. Naam van de moeder is Nora Obol.
 Informatie uit de beschrijving van de redenen die is verstrekt door het Sanctiecomité:
 Joseph Kony is op 7 maart 2016 overeenkomstig de punten 12 en 13 b), c) en d) van Resolutie 2262 (2016) op de lijst geplaatst van personen of entiteiten die „handelingen verrichten of steunen die de vrede, de veiligheid of de stabiliteit van de CAR ondermijnen”; „betrokken zijn bij de planning, aansturing of uitvoering van handelingen die een schending vormen van het internationale recht inzake de mensenrechten of het internationale humanitaire recht, naargelang het geval, of die in de CAR een schending van of inbreuk op de mensenrechten vormen, waaronder het gebruik van seksueel geweld, het viseren van burgers, etnisch of religieus gemotiveerde aanslagen, aanslagen op scholen en ziekenhuizen, en ontvoering en gedwongen verplaatsing”; „kinderen rekruteren of gebruiken in gewapende conflicten in de CAR, en daarbij het toepasselijke internationale recht overtreden;” en „gewapende groepen of criminele netwerken steunen door de illegale ontginning van of de handel in natuurlijke hulpbronnen, waaronder diamanten, goud en producten van wilde dieren in of vanuit de CAR”.
 Aanvullende informatie:
 Kony is de oprichter van het Verzetsleger van de Heer (Lord's Resistance Army — LRA) en wordt omschreven als de oprichter, religieus leider, voorzitter en bevelhebber. De LRA ontstond in de jaren '80 in het noorden van Uganda en was betrokken bij het ontvoeren, doden en verminken van duizenden burgers in Centraal-Afrika. Als gevolg van toenemende militaire druk, gaf Kony de LRA in 2005 en 2006 de opdracht om uit Uganda weg te trekken. Sindsdien is de LRA actief in de Democratische Republiek Congo, de Centraal-Afrikaanse Republiek, Zuid-Sudan en naar verluidt ook in Sudan.
 Als leider van de LRA formuleert en implementeert Kony de strategie van de LRA, waarbij hij vaste orders geeft om de burgerbevolking aan te vallen en hardhandig aan te pakken. Sinds december 2013 heeft de LRA onder het bewind van Joseph Kony honderden burgers in de Centraal-Afrikaanse Republiek ontvoerd, verdreven, seksueel misbruikt en gedood, en heeft het eigendommen van burgers geplunderd en vernietigd. Zich voornamelijk ophoudend in het oosten van de Centraal-Afrikaanse Republiek en naar verluidt in Kafia Kingi (een gebied op de grens tussen Sudan en Zuid-Sudan waarvan de uiteindelijke status nog moet worden bepaald maar dat militair door Sudan wordt gecontroleerd), valt de LRA dorpen aan om voedsel en voorraden te plunderen. Als veiligheidstroepen op aanvallen reageren, leggen de LRA-strijders hinderlagen om hen aan te vallen en hun materiaal te stelen, en LRA-strijders viseren en plunderen ook dorpen waar geen militairen aanwezig zijn. De LRA voert ook steeds meer aanvallen uit op diamant- en goudmijnen.
 Het Internationaal Strafhof heeft tegen Kony een aanhoudingsbevel uitgevaardigd. Het Internationaal Strafhof heeft hem in staat van beschuldiging gesteld voor 12 aanklachten wegens misdaden tegen de menselijkheid, waaronder moord, slavernij, seksslavernij, verkrachting en onmenselijke daden waarbij ernstig lichamelijk letsel en menselijk lijden worden toegebracht, en 21 aanklachten wegens oorlogsmisdaden waaronder moord, wrede behandeling van burgers, het opzettelijk aanvallen van een burgerbevolking, plundering, aanzetten tot verkrachting en het ronselen, door middel van ontvoering, van kinderen jonger dan 15 jaar.
 Kony heeft de rebellenstrijders vaste orders gegeven om diamanten en goud te stelen van ambachtelijke mijnwerkers in het oosten van de Centraal-Afrikaanse Republiek. Naar verluidt worden bepaalde mineralen dan door de groep van Kony naar Sudan gebracht, of verhandeld met lokale burgers en leden van de voormalige Séléka.
 Kony heeft zijn strijders tevens opgedragen olifanten te stropen in het Garamba National Park in de Democratische Republiek Congo, van waaruit slagtanden van olifanten via het oosten van de Centraal-Afrikaanse Republiek naar verluidt naar Sudan worden vervoerd, alwaar hooggeplaatste LRA-strijders hen naar verluidt verhandelen en verkopen aan Sudanese handelaren en plaatselijke functionarissen. De handel in ivoor vormt een belangrijke bron van inkomsten voor de groep van Kony. Naar verluidt zijn sinds januari 2015 500 leden van het Verzetsleger van de Heer uit Sudan verwijderd.”
 B. Entiteiten
 „2.
 VERZETSLEGER VAN DE HEER/LORD'S RESISTANCE ARMY (alias: a) LRA, b) Lord's Resistance Movement (LRM), c) Lord's Resistance Movement/Army (LRM/A))
 Adres: a) Vakaga, Centraal-Afrikaanse Republiek, b) Haute-Kotto, Centraal-Afrikaanse Republiek, c) Basse-Kotto, Centraal-Afrikaanse Republiek, d) Haut-Mbomou, Centraal-Afrikaanse Republiek, e) Mbomou, Centraal-Afrikaanse Republiek, f) Haut-Uolo, Democratische Republiek Congo, g) Bas-Uolo, Democratische Republiek Congo, h) (opgegeven adres: Kafia Kingi (een gebied op de grens tussen Sudan en Zuid-Sudan, waarvan de uiteindelijke status nog moet worden bepaald). Naar verluidt zijn sinds januari 2015 500 leden van het Verzetsleger van de Heer uit Sudan verwijderd.)
 Datum plaatsing op de lijst: 7 maart 2016.
 Overige informatie: Is in de jaren '80 in het noorden van Uganda ontstaan. Is verantwoordelijk voor het ontvoeren, doden en verminken van duizenden burgers in Centraal-Afrika, waaronder honderden in de Centraal-Afrikaanse Republiek. Joseph Kony is de leider.
 Informatie uit de beschrijving van de redenen die is verstrekt door het Sanctiecomité:
 Het Verzetsleger van de Heer is op 7 maart 2016 overeenkomstig de punten 12 en 13 b), c) en d) van Resolutie 2262 (2016) op de lijst geplaatst van personen of entiteiten die „handelingen verrichten of steunen die de vrede, de veiligheid of de stabiliteit van de CAR ondermijnen”; „betrokken zijn bij de planning, aansturing of uitvoering van handelingen die een schending vormen van het internationale recht inzake de mensenrechten of het internationale humanitaire recht, naargelang het geval, of die in de CAR een schending van of inbreuk op de mensenrechten vormen, waaronder het gebruik van seksueel geweld, het viseren van burgers, etnisch of religieus gemotiveerde aanslagen, aanslagen op scholen en ziekenhuizen, en ontvoering en gedwongen verplaatsing”; „kinderen rekruteren of gebruiken in gewapende conflicten in de CAR, en daarbij het toepasselijke internationale recht overtreden;” en „gewapende groepen of criminele netwerken steunen door de illegale ontginning van of de handel in natuurlijke hulpbronnen, waaronder diamanten, goud en producten van wilde dieren in of vanuit de CAR”.
 Aanvullende informatie:
 De LRA ontstond in de jaren '80 in het noorden van Uganda en was betrokken bij het ontvoeren, doden en verminken van duizenden burgers in Centraal-Afrika. Als gevolg van toenemende militaire druk, gaf Joseph Kony, de leider van de LRA, in 2005 en 2006 het LRA de opdracht om uit Uganda weg te trekken. Sindsdien is het LRA actief in de Democratische Republiek Congo, de Centraal-Afrikaanse Republiek, Zuid-Sudan en naar verluidt ook in Sudan.
 Sinds december 2013 heeft het LRA honderden burgers in de Centraal-Afrikaanse Republiek ontvoerd, verdreven, seksueel misbruikt en gedood, en heeft het eigendommen van burgers geplunderd en vernietigd. Zich voornamelijk ophoudend in het oosten van de Centraal-Afrikaanse Republiek en naar verluidt in Kafia Kingi (een gebied op de grens tussen Sudan en Zuid-Sudan waarvan de uiteindelijke status nog moet worden bepaald maar dat militair door Sudan wordt gecontroleerd), valt het LRA dorpen aan om voedsel en voorraden te plunderen. Als veiligheidstroepen op aanvallen reageren, leggen de LRA-strijders hinderlagen om hen aan te vallen en hun materiaal te stelen, en LRA-strijders viseren en plunderen ook dorpen waar geen militairen aanwezig zijn. Het LRA voert ook steeds meer aanvallen uit op diamant- en goudmijnen.
 Eenheden van het LRA worden vaak vergezeld door gevangenen die worden gedwongen als dragers, koks en seksslaven te werken. Het LRA pleegt gendergerelateerd geweld, waaronder verkrachtingen van vrouwen en meisjes.
 In december 2013 heeft het LRA in Haute-Kotto tientallen mensen ontvoerd. Naar verluidt is het LRA sinds het begin van 2014 betrokken geweest bij de ontvoering van honderden burgers in de Centraal-Afrikaanse Republiek.
 Begin 2014 hebben LRA-strijders herhaaldelijk aanvallen uitgevoerd op Obo, gelegen in de prefectuur van Haut-Mbomou in het oosten van de Centraal-Afrikaanse Republiek.
 Tussen mei en juli 2014 ging het LRA door met het uitvoeren van aanvallen in Obo en in andere plaatsen in het zuidoosten van de Centraal-Afrikaanse Republiek, waaronder aanvallen en ontvoeringen in de prefectuur van Mbomou begin juni die gecoördineerd leken.
 Het LRA is sinds ten minste 2014 bij de olifantenstroperij en de olifantenhandel betrokken om inkomsten te genereren. Naar verluidt smokkelt het LRA ivoor van het Garamba National Park in het noorden van de Democratische Republiek Congo naar Darfur om het te verhandelen voor wapens en goederen. Het LRA vervoert de slagtanden van gestroopte olifanten naar verluidt via de Centraal-Afrikaanse Republiek naar Darfur in Sudan om ze te verkopen. Bovendien heeft Kony vanaf begin 2014 de LRA-strijders naar verluidt opgedragen om bij mijnwerkers in het oosten van de Centraal-Afrikaanse Republiek diamanten en goud te plunderen voor vervoer naar Sudan. Naar verluidt zijn sinds januari 2015 500 leden van het Verzetsleger van de Heer uit Sudan verwijderd.
 Begin februari 2015 hebben met zware wapens bewapende LRA-strijders in Kpangbayanga, Haut-Mbomou, burgers ontvoerd en voedingsmiddelen gestolen.
 Op 20 april 2015 heeft het LRA Ndambissoua in het zuidoosten van de Centraal-Afrikaanse Republiek aangevallen en kinderen ontvoerd, hetgeen ertoe heeft geleid dat het merendeel van de bewoners het dorp is ontvlucht. Begin juli 2015 heeft het LRA verschillende dorpen in het zuiden van de prefectuur Haute-Kotto aangevallen; daarbij werden huizen verbrand en vonden plunderingen, ontvoeringen en geweldplegingen jegens burgers plaats.
 Sinds januari 2016 zijn de aanvallen die aan het LRA worden toegeschreven toegenomen in Mbomou, Haut-Mbomou en Haute-Kotto; met name de mijnbouwgebieden in Haute-Kotto hebben hieronder te lijden. Deze aanvallen gingen gepaard met plunderingen, geweldpleging jegens burgers, vernieling van eigendommen en ontvoeringen. Dit heeft geleid tot verplaatsing van de bevolking, waaronder ongeveer 700 mensen die hun toevlucht hebben gezocht in Bria.”


type: contracts

jurisdiction: EU

text:
 23.6.2005
 FI
 Euroopan unionin virallinen lehti
 L 161/35
 ETA:N SEKAKOMITEAN PÄÄTÖS
 N:o 15/2005,
 tehty 8 päivänä helmikuuta 2005,
 ETA-sopimuksen liitteen XIII (Liikenne) muuttamisesta
 ETA:n SEKAKOMITEA, joka
 ottaa huomioon Euroopan talousalueesta tehdyn sopimuksen, sellaisena kuin se on muutettuna Euroopan talousalueesta tehdyn sopimuksen tarkistamisesta tehdyllä pöytäkirjalla, jäljempänä ”sopimus”, ja erityisesti sen 98 artiklan,
 sekä katsoo seuraavaa:
 (1)
 Sopimuksen liite XIII muutettiin 9 päivänä joulukuuta 2004 tehdyllä ETA:n sekakomitean päätöksellä N:o 179/2004 (1).
 (2)
 Yhteisistä siviili-ilmailua koskevista säännöistä ja Euroopan lentoturvallisuusviraston perustamisesta 15 päivänä heinäkuuta 2002 annettu Euroopan parlamentin ja neuvoston asetus (EY) N:o 1592/2002 (2) otettiin mukautuksin osaksi sopimusta 9 päivänä joulukuuta 2004 tehdyllä ETA:n sekakomitean päätöksellä N:o 179/2004.
 (3)
 Yhteisistä säännöistä siviili-ilmailun alalla ja Euroopan lentoturvallisuusviraston perustamisesta annetun asetuksen (EY) N:o 1592/2002 muuttamisesta 22 päivänä heinäkuuta 2003 annettu Euroopan parlamentin ja neuvoston asetus (EY) N:o 1643/2003 (3) olisi otettava osaksi sopimusta.
 (4)
 Yhteisistä siviili-ilmailua koskevista säännöistä ja Euroopan lentoturvallisuusviraston perustamisesta annetun Euroopan parlamentin ja neuvoston asetuksen (EY) N:o 1592/2002 6 artiklan muuttamisesta 24 päivänä syyskuuta 2003 annettu komission asetus (EY) N:o 1701/2003 (4) olisi otettava osaksi sopimusta.
 (5)
 Euroopan lentoturvallisuusviraston valituslautakunnan organisaatiota ja kokoonpanoa koskevista säännöistä 22 päivänä tammikuuta 2004 annettu komission asetus (EY) N:o 104/2004 (5) olisi otettava osaksi sopimusta,
 ON PÄÄTTÄNYT SEURAAVAA
 1 artikla
 Muutetaan sopimuksen liite XIII seuraavasti:
 1.
 Lisätään 66n kohtaan (Euroopan parlamentin ja neuvoston asetus (EY) N:o 1592/2002) jälkeen seuraava:
 ”, sellaisena kuin se on muutettuna seuraavalla:
 —
 32003 R 1643: Euroopan parlamentin ja neuvoston asetus (EY) N:o 1643/2003, annettu 22 päivänä heinäkuuta 2003 (EUVL L 245, 29.9.2003, s. 7),
 —
 32003 R 1701: komission asetus (EY) N:o 1701/2003, annettu 24 päivänä syyskuuta 2003 (EUVL L 243, 27.9.2003, s. 5).”
 2.
 Lisätään 66n kohdan (Euroopan parlamentin ja neuvoston asetus (EY) N:o 1592/2002) jälkeen kohta seuraavasti:
 ”66o.
 32004 R 0104: komission asetus (EY) N:o 104/2004, annettu 22 päivänä tammikuuta 2004, Euroopan lentoturvallisuusviraston valituslautakunnan organisaatiota ja kokoonpanoa koskevista säännöistä (EUVL L 16, 23.1.2004, s. 20).”
 2 artikla
 Asetusten (EY) N:o 1643/2003, 1701/2003 ja 104/2004 islanniksi ja norjaksi laaditut tekstit, jotka julkaistaan Euroopan unionin virallisen lehden ETA-täydennysosassa, ovat todistusvoimaisia.
 3 artikla
 Tämä päätös tulee voimaan 9 päivänä helmikuuta 2005, jos kaikki sopimuksen 103 artiklan 1 kohdan mukaiset ilmoitukset on tehty ETA:n sekakomitealle (6), tai 9 päivänä joulukuuta 2004 tehdyn ETA:n sekakomitean päätöksen N:o 179/2004 voimaantulopäivänä, sen mukaan, kumpi niistä on myöhäisempi.
 4 artikla
 Tämä päätös julkaistaan Euroopan unionin virallisen lehden ETA-osastossa ja ETA-täydennysosassa.
 Tehty Brysselissä 8 päivänä helmikuuta 2005.
 ETA:n sekakomitean puolesta
 Puheenjohtaja
 Richard WRIGHT
 (1) EUVL L 133, 26.5.2005, s. 37.
 (2) EUVL L 240, 7.9.2002, s. 1.
 (3) EUVL L 245, 29.9.2003, s. 7.
 (4) EUVL L 243, 27.9.2003, s. 5.
 (5) EUVL L 16, 23.1.2004, s. 20.
 (6) Valtiosäännön asettamista vaatimuksista ei ole ilmoitettu.


text:
 7.4.2016
 PT
 Jornal Oficial da União Europeia
 L 93/28
 DECISÃO DO COMITÉ MISTO DO EEE
 N.o 16/2015
 de 25 de fevereiro de 2015
 que altera o anexo II (Regulamentação técnica, normas, ensaios e certificação) do Acordo EEE [2016/504]
 O COMITÉ MISTO DO EEE
 Tendo em conta o Acordo sobre o Espaço Económico Europeu, a seguir designado por «Acordo EEE», nomeadamente o artigo 98.o,
 Considerando o seguinte:
 (1)
 O Regulamento (UE) n.o 900/2014 da Comissão, de 15 de julho de 2014, que altera, tendo em vista a adaptação ao progresso técnico, o Regulamento (CE) n.o 440/2008 que estabelece métodos de ensaio nos termos do Regulamento (CE) n.o 1907/2006 do Parlamento Europeu e do Conselho relativo ao registo, avaliação, autorização e restrição dos produtos químicos (REACH) (1), deve ser incorporado no Acordo EEE.
 (2)
 O anexo II do Acordo EEE deve, por conseguinte, ser alterado em conformidade,
 ADOTOU A PRESENTE DECISÃO:
 Artigo 1.o
 No anexo II, capítulo XV, do Acordo EEE, ao ponto 12zza [Regulamento (CE) n.o 440/2008 da Comissão] é aditado o seguinte travessão:
 «—
 32014 R 0900: Regulamento (UE) n.o 900/2014 da Comissão, de 15 de julho de 2014 (JO L 247 de 21.8.2014, p. 1).»
 Artigo 2.o
 Fazem fé os textos do Regulamento (UE) n.o 900/2014 nas línguas islandesa e norueguesa, que serão publicados no Suplemento EEE do Jornal Oficial da União Europeia.
 Artigo 3.o
 A presente decisão entra em vigor em 26 de fevereiro de 2015, desde que tenham sido efetuadas todas as notificações previstas no artigo 103.o, n.o 1, do Acordo EEE (*).
 Artigo 4.o
 A presente decisão é publicada na Secção EEE e no Suplemento EEE do Jornal Oficial da União Europeia.
 Feito em Bruxelas, em 25 de fevereiro de 2015.
 Pelo Comité Misto do EEE
 O Presidente
 Gianluca GRIPPA
 (1) JO L 247 de 21.8.2014, p. 1.
 (*) Não foram indicados requisitos constitucionais.


type: wikipedia

text:
Steinsfurt ist ein Dorf im Süden des Rhein-Neckar-Kreises in Baden-Württemberg, das seit dem 1. Januar 1973 zu Sinsheim gehört.
 Geographische Lage
 Steinsfurt liegt im hügeligen Kraichgau an beiden Ufern der Elsenz am Beginn der Sinsheimer Talweitung des kleinen Flusses. Ihm fließen südlich des Dorfes von Osten der Insenbach, in der Ortsmitte von Nordosten der Goldbach zu, beides rechte Nebenflüsse. Die Gemarkung erstreckt sich von Ostnordost nach Westsüdwest über das Flusstal hinweg über etwa 6 km, senkrecht dazu in Flussrichtung misst es an der breitesten Stelle nur wenig mehr als 2,5 km. Der Ilvesbach ist lange Grenzbach der Gemarkung im Westen. Der höchste Punkt der Gemarkung liegt zwischen Insenbach- und Goldbachtal an der Straße nach Ehrstädt auf rund , der niedrigste in der weiten Elsenz-Aue auf etwa .
 Die Ortsteilgemarkung grenzt im Norden an die des nächsten Taldorfes Rohrbach, das selbst nur etwa anderthalb Kilometer entfernt liegt, die östliche größtenteils an die Ehrstädter, dessen Dorfmitte in Luftlinie über 5 km weitab liegt, und auf einem nur kurzen Stück auch Adersbach bzw. an die des noch ferneren Grombach. Der Südgrenze entlang zieht sich die Gemarkung von Reihen, das mit zweieinhalb Kilometern Entfernung nächstobere Taldorf. Im Westen schließlich liegen die Gemarkungen von Weiler und zuletzt im Nordwesten von Sinsheim selbst an. Bis auf das zu Bad Rappenau im Nachbarlandkreis Heilbronn gehörende Grombach sind alle anderen Anrainer Ortsteile von Sinsheim.
 Naturräumlich gesehen liegt Steinsfurt mit seiner Gemarkung im Lein-Elsenz-Hügelland, der etwas größere und profiliertere Teil im Osten gehört hierbei zum Unterraum Neckarbischofsheimer Höhen, der etwas kleinere westliche am nur unteren Anstieg zum Steinsberg zum Unterraum Schwarzbachgäu.
 Geschichte
 Steinsfurt an der Elsenz zählt zu den am frühesten besiedelten Orten der Umgebung. Die ältesten Funde stammen aus der Jungsteinzeit, weitere Funde aus der La-Tène-Zeit. Der bedeutendste Fund jedoch ist die größte in Südwestdeutschland gefundene Jupitergigantensäule aus der Zeit der Römer, die 1959 ausgegraben wurde und die bereits im 18. und 19. Jahrhundert entdeckte römische Funde ergänzt.
 Das im Jahr 1100 erstmals erwähnte Dorf war ein Lehen des Bistums Worms, mit dem regionale Adelige belehnt wurden. Durch Kauf und Tausch kam dann das Kloster Sinsheim im 15. Jahrhundert in den Alleinbesitz über das Dorf, das seit 1335 unter der Oberhoheit der Kurpfalz stand. Steinsfurt gehörte bis 1803 zum kurpfälzischen Oberamt Mosbach (Kellerei Hilsbach), wurde dann dem kurzlebigen Fürstentum Leiningen zugeschlagen und kam nach dessen Ende 1806 an Baden.
 Der Ort teilt die Geschichte der meisten Nachbarorte und war von Zerstörungen im Dreißigjährigen Krieg und den nachfolgenden kriegerischen Auseinandersetzungen des 17. und 18. Jahrhunderts betroffen. Im 19. Jahrhundert wanderten zahlreiche Einwohner aufgrund der vorherrschenden Armut in dem rein landwirtschaftlich geprägten Ort aus. Ein erster wirtschaftlicher Aufschwung stellte sich erst durch den Bau der Elsenztalbahn und den damit verbundenen Betrieb von Steinbrüchen bei Steinsfurt ein. 1939 hatte Steinsfurt 1440 Einwohner, durch Zuzug von Evakuierten und Zuweisung von Heimatvertriebenen und Flüchtlingen stieg die Einwohnerzahl bis zum Ende der 1940er Jahre auf 2450 Personen an.
 Einen bedeutenden wirtschaftlichen Impuls setzte in den 1960er Jahren der Bau des Teilstücks der A 6 von Weinsberg nach Walldorf mit der direkt am Ort befindlichen Abfahrt sowie der Ausbau der B 39, die den Ort durchquert. Die verkehrsgünstige Lage förderte die Ansiedlung von Industriebetrieben, führte jedoch auch bis in die Gegenwart zu einer hohen Verkehrsbelastung.
 Am 1. Januar 1973 wurde Steinsfurt nach Sinsheim eingemeindet. Die ehemalige Gemeinde hatte eine Fläche von 12,08 km2.
 Religionen
 Mit dem Stift Sinsheim wurde Steinsfurt im Jahr 1565 durch Kurfürst Friedrich III. reformiert. Die Glaubenswechsel in der Kurpfalz führten in der Folgezeit jedoch zur Ausbildung von drei christlichen Glaubensrichtungen (Reformierte, Lutheraner und Katholiken), die jeweils eigene Kirchen errichteten. Die ursprüngliche Kirche des Ortes, eine 1496 erwähnte und dem Hl. Petrus geweihte Pfarrkirche, befand sich in der Goldbach, wurde jedoch 1662/63 durch eine neue Kirche am Platz der heutigen katholischen Kirche ersetzt, die zunächst von allen drei Konfessionen genutzt wurde, 1707 dann den Katholiken zugesprochen wurde. 1767 wurde von den Lutheranern, 1769/70 von der reformierten Gemeinde jeweils eine eigene Kirche errichtet. Die katholische Kirche wurde 1802–1804 durch einen Neubau ersetzt. Nachdem die Reformierten und Lutheraner 1821 zur Evangelischen Landeskirche vereinigt worden waren, wurde die lutherische Kirche aufgegeben und abgerissen. 1936/37 wurde eine neue evangelische Kirche erbaut und das von den Reformierten errichtete alte Gotteshaus säkularisiert.
 Juden sind in Steinsfurt seit Beginn des 18. Jahrhunderts belegt. Eine jüdische Gemeinde entwickelte sich am Anfang des 19. Jahrhunderts. Nachdem die Gemeinde zunächst nur über einen Betsaal in einem Wohnhaus verfügte, wurde ab 1893 noch eine Synagoge errichtet, obwohl die Gemeindegröße zu diesem Zeitpunkt bereits seit über 20 Jahren rückläufig war. 1933 lebten noch 32 Juden in Steinsfurt, die alle vor Beginn der Deportationen auswandern konnten. Die Synagoge wurde im Oktober 1938 verkauft.
 Wappen
 Die Blasonierung lautet: in silber ein blau gerüsteter Engel mit goldenem Nimbus, mit der goldenen Lanze einen grünen Drachen tötend. Der Engel stellt vermutlich den Hl. Michael dar. Die Wappenzeichnung ist bereits im Jahr 1766 belegt, die 1901 festgelegten Farben sollen durch Blau und Silber an die einstige Zugehörigkeit zur Kurpfalz erinnern.
 Sehenswürdigkeiten
 Das Lerchennest ist ein kleinbäuerliches Anwesen in fränkischer Fachwerkbauweise, in dem Friedrich der Große in der Nacht vom 4. auf den 5. August 1730 auf seinem Fluchtversuch übernachtete. Kronprinz Friedrich war zusammen mit dem Pagen Keith aus seinem Reisequartier bei Steinsfurt geflohen, um sich der Erziehungsgewalt seines strengen Vaters, König Friedrich Wilhelm I., zu entziehen und sich nach Frankreich abzusetzen. Er wurde jedoch verhaftet, in der Festung Küstrin unter Arrest gestellt, und musste dort im November 1730 die Hinrichtung seines Freundes und Mitwissers Katte ansehen. In dem in den 1970er Jahren renovierten Anwesen befindet sich heute ein Museum.
 Die Alte Kaserne unweit des Lerchennests ist ein Fachwerkgebäude aus dem 16. Jahrhundert, das 1626 und 1704 nach vorangegangenen Kriegszerstörungen jeweils wiederaufgebaut wurde. Der Keller mit historischem Kreuzgewölbe war 1661 ein Treffpunkt von Täufern.
 Die katholische Kirche St. Peter wurde 1803/04 anstelle eines Vorgängerbauwerks von 1662/63 errichtet. Vor der Kirche ist eine Sandsteinstatue des Brückenheiligen Johannes Nepomuk von 1742 aufgestellt, die sich bis in die Mitte des 19. Jahrhunderts auf der Elsenzbrücke befand.
 Die Evangelische Kirche wurde 1936/1937 nach Plänen des Mannheimer Architekten Christian Schrade erbaut und am 28. November 1937 eingeweiht. Bei der Kirche befindet sich noch ein evangelischer Kindergarten, der 1884 erbaut und 1955 sowie 1988 umgebaut und erweitert wurde.
 Die Alte evangelische Kirche wurde 1769/70 von der reformierten Gemeinde errichtet und ab 1821 von der vereinigten evangelischen Gemeinde genutzt. Nach dem Neubau der evangelischen Kirche 1936/37 diente die alte Kirche nach dem Krieg zunächst als Kino, danach als Gasthaus.
 Die Steinsfurter Synagoge wurde 1893 nach Plänen von Wilhelm Dick aus Hoffenheim durch die jüdische Gemeinde Steinsfurt erbaut und bis 1936 als Gotteshaus genutzt. Das Backsteingebäude befindet sich seit 1938 in Privatbesitz und wurde von der Denkmalstiftung Baden-Württemberg zum „Denkmal des Monats Juli 2008“ ernannt.
 Die Mühle wurde bereits 1541 als Mühle des Sinsheimer Stifts erwähnt und im Lauf der Zeit mehrfach erweitert und erneuert. 1907 wurde das Wasserrad gegen eine Turbine ersetzt und ab dem Folgejahr elektrischer Strom für die Gemeinde produziert. Das Wohngebäude der Mühle wurde 1929 erneuert, die Mühle wurde 1934 modernisiert.
 Die Koch- und Fortbildungsschule wurde 1923/24 von Hermann Weil gestiftet. Das Gebäude dient heute überwiegend Wohnzwecken.
 In der Ortsmitte bei der neuzeitlichen Verwaltungsstelle und einer Replik der Jupitergigantensäule befindet sich das 1911 erbaute Lehrerwohnhaus am Platz der früheren Gemeindebäckerei.
 In Steinsfurt befinden sich außerdem weitere historische Gebäude aus unterschiedlichen Epochen, darunter Wirtschaftsgebäude wie die Alte Kelter und das Schafhaus, das historische Bahnhofsgebäude im Stil des Klassizismus und verschiedene historische Wohngebäude.
 Die Erholungsanlage Ansbach ist ein öffentlicher Platz, der 1866 als Tuchbleiche bezeichnet wurde und später auch Festplatz war. In den 1960er Jahren wurde der Platz zu einer Grünanlage umgestaltet. 1963 wurde ein Ehrenmal für die Toten beider Weltkriege errichtet. Das Haus Hohenzollern hat ein Metallrelief Friedrichs des Großen gestiftet, das auf den Sockelstein eines früheren Kriegerdenkmals montiert wurde.
 Radverkehr
 Durch Steinsfurt verläuft die Burgen-Tour Kraichgau-Stromberg, eine etwa 52 Kilometer lange regionale Radroute, die das Dorf mit den Orten Rohrbach und Weiler verbindet.
 Persönlichkeiten
 Peter Stephens (1687–1757), Pionier, Gründer von Stephens City, Virginia.
 Philipp David Schwab (1806–1864), Ökonom und Autor, Bürgermeister der Gemeinde Hockenheim
 Hermann Weil (1868–1927), Unternehmer und Mäzen
 Karl Völker (1923–2009), Unternehmer und Stifter
 Erich Würfel (1926–2015), Jurist, Kommunalpolitiker, Politiker, Landrat Landkreis Rastatt 1973–1989
 Gerd Hockenberger (* 1941), Landwirt und Präsident des Landesbauernverbandes in Baden-Württemberg
 Literatur
 Hans Appenzeller: Ortschronik Steinsfurt. 4 Bände (1987–2002), ohne ISBN
 Hartmut Riehl: Auf den Spuren der Adelsgeschlechter in Sinsheim. Verlag Regionalkultur, Sinsheim 2020, ISBN 978-3-95505-182-2.
 Einzelnachweise
 Weblinks
 Website www.steinsfurt.de für Steinsfurt
 Karte der Steinsfurter Gemarkung auf:
 Karte von Steinsfurt auf:
 Ort im Rhein-Neckar-Kreis
 Ortschaft von Sinsheim
 Ehemalige Gemeinde (Rhein-Neckar-Kreis)
 Ort im Kraichgau
 Ersterwähnung 1100
 Gemeindegründung 1806
 Gemeindeauflösung 1973
 Ort an der Elsenz