type: other

text:
25 Cdo 380/2002
 Nejvyšší soud České republiky rozhodl v právní věci žalobce B. V. proti žalované České republice - Ministerstvu spravedlnosti ČR, se sídlem v Praze 2, Vyšehradská 16, o náhradu škody, vedené u Obvodního soudu pro Prahu 3 pod sp. zn. 11 C 45/92, o dovolání žalobce proti rozsudku Městského soudu v Praze ze dne 16. února 1998, č. j. 39 Co 625/97 69, t a k t o :
 Proti rozsudku Městského soudu v Praze ze dne 16. února 1998, č. j. 39 Co 625/97 69, kterým byl rozsudek Obvodního soudu pro Prahu 3 ze dne 12. 6. 1997, č. j. 11 C 45/92 50, v zamítavém výroku o věci samé ohledně částky 3.000,- Kč a ve výroku o nákladech řízení potvrzen a jímž bylo rozhodnuto o náhradě nákladů odvolacího soudu a byl zamítnut návrh na připuštění dovolání, podal žalobce dovolání, které podáním ze dne 30. 7. 2001, doručeným soudu prvního stupně dne 31. 7. 2001, vzal zpět.
 Podle ustanovení části dvanácté, hlavy I, bodu 17 zákona č. 30/2000 Sb., kterým se mění zákon č. 99/1963 Sb., občanský soudní řád, ve znění pozdějších předpisů, a některé další zákony, se dovolání proti rozhodnutím odvolacího soudu vydaným přede dnem nabytí účinnosti tohoto zákona (1. 1. 2001) nebo vydaným po řízení provedeném podle dosavadních právních předpisů projednají a rozhodnou podle dosavadních právních předpisů (tj. podle občanského soudního řádu ve znění účinném do 31. 12. 2000).
 Vzhledem k tomu, že dovolatel vzal dovolání zpět, Nejvyšší soud jako soud dovolací (§ 10a o.s.ř.) podle ustanovení § 243b odst. 4 věty druhé o.s.ř. dovolací řízení zastavil.
 O náhradě nákladů dovolacího řízení bylo rozhodnuto podle § 243b odst. 4, § 224 odst. 1 a § 146 odst. 1 písm. c/ o.s.ř.


type: caselaw

jurisdiction: EU

text:
 5.12.2009
 LV
 Eiropas Savienības Oficiālais Vēstnesis
 C 297/20
 Pirmās instances tiesas 2009. gada 28. oktobra spriedums — CureVac/ITSB Qiagen (“RNAiFect”)
 (Lieta T-80/08) (1)
 (Kopienas preču zīme - Iebildumu process - Kopienas vārdiskas preču zīmes “RNAiFect” reģistrācijas pieteikums - Kopienas agrāka vārdiska preču zīme “RNActive” - Relatīvs atteikuma pamatojums - Sajaukšanas iespējas neesamība - Regulas (EK) Nr. 40/94 8. panta 1. punkta b) apakšpunkts (tagad Regulas (EK) Nr. 207/2009 8. panta 1. punkta b) apakšpunkts))
 2009/C 297/28
 Tiesvedības valoda — vācu
 Lietas dalībnieki
 Prasītāja: CureVac GmbH, Tībingena [Tübingen] (Vācija) (pārstāvis — F. Grafs fon Štošs [F. Graf von Stosch], advokāts)
 Atbildētājs: Iekšējā tirgus saskaņošanas birojs (preču zīmes, paraugi un modeļi) (pārstāvji — M. Kicia [M. Kicia] un S. Šēfners [S. Schäffner])
 Otra procesa Apelāciju padomē dalībniece un persona, kas iestājusies lietā Pirmās instances tiesā: Qiagen GmbH, Hildena [Hilden] (Vācija) (pārstāvji — sākotnēji E. Krings [E. Krings], pēc tam V. fon Bomharda [V. von Bomhard], A. Renks [A. Renck] un T. Dolde [T. Dolde], advokāti)
 Priekšmets
 Par prasību par ITSB Apelāciju pirmās padomes 2007. gada 11. decembra lēmumu lietā R 1219/2006-1 attiecībā uz iebildumu procesu starp CureVac GmbH un Qiagen GmbH
 Rezolutīvā daļa:
 1)
 prasību noraidīt;
 2)
 CureVac GmbH atlīdzina tiesāšanās izdevumus.
 (1) OV C 107, 26.04.2008.


type: wikipedia

text:
O Campeonato Europeu de Futebol de 1988 foi a 8.a edição do Campeonato Europeu de seleções masculinas de futebol organizado pela UEFA.
 O torneio final decorreu entre 10 de junho e 25 de junho. Foi a última Eurocopa onde figuraram as seleções da Alemanha Ocidental (que se reunificaria com a Seleção Alemã-Oriental) e da URSS.
 Fase de qualificação
 As 32 seleções pertencentes à UEFA foram divididas em 7 grupos. Para a fase final do torneio qualificaram-se as vencedoras de cada um dos grupo. A Alemanha Ocidental qualificou-se automaticamente como anfitriã.
 Anfitriã
 Qualificados
 (1a participação)
 Estádios
 Convocações
 Fase de grupos
 Grupo A
 Grupo B
 Fase final
 Semi-finais
 Final
 Premiações
 Equipe do torneio
 De acordo com a UEFA, os melhores jogadores do Euro 1988 foram:
 Estatísticas
 Artilharia
 5 gols
 Marco van Basten
 2 gols
 Oleg Protasov
 Rudi Völler
 1 gol
 Michael Laudrup
 Flemming Povlsen
 Tony Adams
 Bryan Robson
 Alessandro Altobelli
 Luigi De Agostini
 Roberto Mancini
 Gianluca Vialli
 Ruud Gullit
 Wim Kieft
 Ronald Koeman
 Ray Houghton
 Ronnie Whelan
 Sergey Aleynikov
 Gennadiy Litovchenko
 Alexei Mikhailichenko
 Viktor Pasulko
 Vasiliy Rats
 Emilio Butragueño
 Rafael Gordillo
 Míchel
 Andreas Brehme
 Jürgen Klinsmann
 Lothar Matthäus
 Olaf Thon
 Ligações externas
 Campeonato Europeu de Futebol de 1988


text:
Η τρέχουσα σελίδα αφορά το έτος 1230 κατά το Γρηγοριανό ημερολόγιο
 Γεγονότα
 9 Μαρτίου - Ο Βούλγαρος τσάρος Ιβάν Ασέν Β ́ νικά τον Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα, δεσπότη της Ηπείρου, στη μάχη της Κλοκοτνίτσας.
 24 Ιουνίου - Χριστιανική ανακατάκτηση της Ιβηρικής χερσονήσου: Αρχίζει η πολιορκία της Χαέν.
 Τα βασίλεια της Λεόν και της Γαλικίας ενώνονται με τα βασίλεια της Καστίλης και του Τολέδο υπό τον Φερδινάνδο Γ'.
 Ο Σουντιάτα Κέιτα ιδρύει την Αυτοκρατορία του Μάλι.
 Οι Τεύτονες Ιππότες προσκαλούνται στην Πρωσία για να προσηλυτίσουν δια της βίας τους Πρώσους και τους Γιατβάγκους στον Χριστιανισμό.
 Γεννήσεις
 Αθανάσιος Α', Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
 Πάπας Βονιφάτιος Η ́
 Ερρίκος Α', λόρδος του Μεκλεμβούργου
 Ριχάρδος Α ́ Ορσίνι, παλατινός κόμης Κεφαλληνίας και Ζακύνθου
 Ροδόλφος Α', μαργράβος του Μπάντεν-Μπάντεν
 Θάνατοι
 28 Ιουλίου - Λεοπόλδος ΣΤ', δούκας της Αυστρίας
 24 Σεπτεμβρίου - Αλφόνσος Θ', βασιλιάς του Λεόν
 Μανουήλ Μαυροζώμης, Βυζαντινός ευγενής
 Έτη


text:
Opinia Europejskiego Banku Centralnego z dnia 7 sierpnia 2008 r. w sprawie projektu dyrektywy zmieniającej dyrektywę 98/26/WE oraz dyrektywę 2002/47/WE (CON/2008/37)
 w sprawie projektu dyrektywy zmieniającej dyrektywę 98/26/WE oraz dyrektywę 2002/47/WE
 W dniu 22 maja 2008 r. Europejski Bank Centralny (EBC) otrzymał wniosek Rady Unii Europejskiej o wydanie opinii w sprawie projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 98/26/WE w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych oraz dyrektywę 2002/47/WE w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w odniesieniu do systemów powiązanych i wierzytelności kredytowych (1) (zwanej dalej „projektowaną dyrektywą”).
 Kompetencja EBC do wydania opinii wynika z pierwszego tiret art. 105 ust. 4 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 17 ust. 5 Regulaminu Europejskiego Banku Centralnego, Rada Prezesów wydała niniejszą opinię.
 Zmiany w dyrektywie 98/26/WE
 1. Rozliczenia nocne
 EBC popiera rozszerzenie zakresu ochrony przewidzianej w art. 3 ust. 1 dyrektywy 98/26/WE (2) na nocne usługi rozliczeniowe, mające istotne znaczenie z uwagi na coraz częstsze stosowanie przez systemy procedury rozliczeń nocnych dla ułatwienia rozrachunku transferów masowych i detalicznych.
 2. Ochrona zabezpieczenia przed skutkami upadłości
 EBC proponuje dalej idącą nowelizację art. 9 ust. 1 dyrektywy 98/26/WE, z następujących powodów. Zgodnie z art. 9 ust. 1 prawa EBC i banków centralnych państw członkowskich do ustanowionego na ich rzecz zabezpieczenia nie są naruszane przez postępowanie upadłościowe wszczęte wobec uczestnika albo kontrahenta, który dostarczył zabezpieczenie. Zabezpieczenie takie może zostać zrealizowane w celu zaspokojenia należności. Pewne wątpliwości mogłyby powstać, gdyby interpretacja art. 9 ust. 1 poszła w kierunku uznania, że zabezpieczenie ustanowione w związku z operacjami banków centralnych, w tym transakcjami w przypadkach nadzwyczajnych, jest chronione wyłącznie przed skutkami postępowań upadłościowych wszczętych wobec uczestnika albo kontrahenta banku centralnego, który dostarczył zabezpieczenie na rzecz banku centralnego. Przy ocenie zakresu ochrony zgodnie z dyrektywą 98/26/WE zabezpieczeń ustanowionych na rzecz banków centralnych w związku z operacjami kredytowymi banków centralnych pojawia się niepewność, czy przyznana bankom centralnym ochrona obejmuje też ustanowienie zabezpieczenia pochodzącego od osoby trzeciej, nie będącej uczestnikiem systemu, którego operatorem jest bank centralny, ani kontrahentem banku centralnego.
 W chwili obecnej wydaje się, że niektóre państwa członkowskie implementowały art. 9 ust. 1 dyrektywy 98/26/WE w sposób nie obejmujący ochroną zabezpieczeń dostarczonych na rzecz banków centralnych przez osoby trzecie nie będące uczestnikami ani kontrahentami banku centralnego, podczas gdy większość państw członkowskich implementowała art. 9 ust. 1 przewidując wprost objęcie ochroną zabezpieczeń dostarczonych bankom centralnym przez takie osoby trzecie. Ponadto, część państw członkowskich implementowała powyższy przepis przez dosłowne powtórzenie jego treści, co oznacza, że w tych porządkach prawnych kwestia objęcia ochroną zabezpieczenia dostarczonego bankom centralnym przez takie osoby trzecie jest przedmiotem wykładni.
 W świetle powyższego, jaśniejsze sformułowanie art. 9 ust. 1 dyrektywy 98/26/WE zapewniłoby ujednoliconą ochronę zabezpieczeń dostarczonych bankom centralnym przez jakąkolwiek osobę trzecią, w tym, ale nie wyłącznie, przez podmioty zależne od uczestników systemu, którego operatorem jest bank centralny, czy kontrahentów banku centralnego. Zagwarantowałoby to pewność prawną w odniesieniu do zabezpieczonego kredytu udzielanego przez banki centralne, a także, w szczególności, objęłoby nowoczesne usługi grupowania płynności, np. w systemie TARGET2, ochroną na wypadek upadłości osoby trzeciej dostarczającej zabezpieczenia za uczestnika systemu banku centralnego. Zmiana ta mogłaby mieć szczególne znaczenie dla operacji płynnościowych banków centralnych podczas trudności finansowych, kiedy można byłoby się spodziewać, że płynne środki udzielone kontrahentowi mogłyby być zabezpieczane za kontrahenta przez osobę trzecią.
 3. Uczestnictwo w systemie
 Przepis art. 2 lit. f) dyrektywy 98/26/WE pozwala państwom członkowskim na traktowanie „uczestnika pośredniego” jako „uczestnika”, o ile jest to uzasadnione w świetle ryzyka systemowego oraz pod warunkiem, że uczestnik pośredni jest znany systemowi. Bycie „znanym systemowi” jest użytecznym wymogiem, gdyż w innym przypadku system nie byłby w stanie rozpoznać, którzy uczestnicy pośredni wchodzą w zakres ochrony przyznanej systemowi. Do definicji „uczestnika pośredniego” należy zatem wprowadzić zastrzeżenie w formie wymogu, aby uczestnicy pośredni byli znani operatorowi systemu. Ułatwi to także dopełnienie przez operatora systemu przewidzianego w zdaniu 2 art. 10 obowiązku wskazania państwu członkowskiemu, którego prawo jest właściwe, uczestników danego systemu, w tym ewentualnych uczestników pośrednich, jak również każdej zmiany w tym zakresie.
 Dla uniknięcia wątpliwości należy zmienić definicje zarówno uczestnika, jak i uczestnika pośredniego precyzując, że obie definicje są wyczerpujące i obejmują wyłącznie określone rodzaje podmiotów wymienionych w zdefiniowanych określeniach. Jakiekolwiek różnice w ich zastosowaniu mogłyby zagrozić ochronie przyznawanej przez dyrektywę 98/26/WE systemom prowadzącym działalność transgraniczną.
 Ponadto, określenie „system” w definicjach uczestnika oraz uczestnika pośredniego powinno zostać zastąpione, zależnie od potrzeb, przez nowo zdefiniowane określenie „operator systemu”, jako że systemy nie posiadają zazwyczaj osobowości prawnej i to operator systemu działa jako uczestnik w innym systemie zapewniając w ten sposób wzajemne uczestnictwo pomiędzy systemami.
 4. Definicja systemu
 Definicja systemu w art. 2 lit. a) dyrektywy 98/26/WE powinna zostać zmieniona. Określenie „system” powinno w odpowiedni sposób odzwierciedlać pełny zakres istniejących porozumień, tak aby ochrona przyznawana przez dyrektywę 98/26/WE znajdowała zastosowanie do możliwie szerokiego zakresu systemów, minimalizując tym samym ryzyko systemowe. W szczególności, obecna definicja w pierwszym i drugim tiret art. 2 lit. a) nie odzwierciedla dokładnie sposobu, w jaki dochodzi do powstania większości systemów. W większości systemów, uzgodnienie w przedmiocie powstania systemu nie jest samą umową pomiędzy uczestnikami, ale zestawem zasad i uregulowań dotyczących działania systemu, przyjętych przez operatora systemu albo w formie aktów prawnych. Od uczestników oczekuje się przystąpienia do tych uregulowań. Systemy opierające się na wielostronnym porozumieniu umownym są wyjątkiem, a nie regułą, jak przyjęto w obecnym brzmieniu art. 2 lit. a). Operator systemu, taki jak centralny depozyt papierów wartościowych, giełda czy bank centralny, z reguły zakłada system działając jednostronnie. Wobec powyższego art. 2 lit. a) powinien otrzymać brzmienie uwzględniające okoliczność, że formalne uzgodnienie może opierać się na umowie, wzorcu umownym, jak również akcie prawnym, tzn. ustawie albo rozporządzeniu wykonawczym. Definicja systemu powinna zatem odnosić się do formalnego porozumienia „dotyczącego” trzech lub więcej uczestników, zamiast „pomiędzy” nimi, przy czym zmiana ta wymaga odpowiedniej poprawki w drugim tiret art. 2 lit. a).
 Na tle obecnej definicji systemu niejasne jest, czy dyrektywa 98/26/WE chroni przed ryzykiem systemowym systemy rozliczeniowe takie jak partnerzy centralni lub izby rozliczeniowe. Mimo że niektóre państwa członkowskie dla uniknięcia niepewności zgłosiły systemy rozliczeniowe Komisji zgodnie z trzecim tiret art. 2 lit. a), przed słowami „realizacji zleceń transferu” w pierwszym tiret art. 2 lit. a) należy jednak dodać słowa „rozliczaniu lub”, tak aby powyższe rodzaje podmiotów też mogły być w jasny sposób uważane za samodzielne systemy.
 Określenie system powinno być ponadto zdefiniowane w sposób elastyczny, aby mogło objąć jakiekolwiek przyszłe zmiany w organizacji systemów. Powinno ono być w szczególności zdefiniowane wystarczająco szeroko, aby objąć jakikolwiek przyszły system, który może być stworzony przez Eurosystem albo wskazany przez EBC w razie jego ustanowienia instrumentem prawnym EBC, który wiąże uczestników na mocy porozumienia zawartego przez nich z EBC, które podlega prawu państwa członkowskiego. W każdym wypadku system ustanowiony instrumentem prawnym EBC powinien również wchodzić w zakres definicji systemu z art. 2 lit. a) dyrektywy 98/26/WE.
 5. Moment wprowadzenia do systemu, nieodwołalność i systemy interoperacyjne
 EBC uważa, że koncepcja „momentu wprowadzenia” do systemu w rozumieniu art. 3 ust. 3 dyrektywy 98/26/WE wymaga wyjaśnienia. Przepis art. 3 ust. 3 stanowi mianowicie, że moment wprowadzenia zlecenia transferu do systemu jest określony przez zasady funkcjonowania tego systemu. Sam moment wprowadzenia nie jest zdefiniowany, w związku z czym między systemami występują różnice zarówno co do jego definicji, jak i faktycznego momentu wprowadzenia. Jeżeli moment wprowadzenia zdefiniowano w przepisach prawa krajowego właściwego dla systemu, zasady funkcjonowania systemu muszą odpowiadać takim definicjom. Przepisy prawa krajowego powinny jednak pozostawić zasadom funkcjonowania systemu wystarczający zakres elastyczności co do momentu wprowadzenia, dla umożliwienia jego dostosowania w celu uwzględnienia szczególnej natury operacji danego systemu, jak również ochrony skomplikowanych procedur rozrachunku/optymalizacji. Ponadto, ważne jest, aby pomiędzy systemami interoperacyjnymi zasady funkcjonowania wszystkich zaangażowanych systemów mogły określać moment wprowadzenia z wystarczającą elastycznością dla ochrony rozrachunku między systemami, a tym samym dla zapewnienia interoperacyjności. EBC zaleca odpowiednio jaśniejsze sformułowanie art. 3 ust. 4 w celu usunięcia jakiejkolwiek dwuznaczności co do tego, że systemom przysługuje pewien zakres uznania przy określaniu właściwego momentu wprowadzenia, bez narzucania im w tym zakresie ograniczeń przez prawo krajowe, którego regulacje mogą być sztywne i trudne do zmiany. Podobne okoliczności dotyczą koncepcji nieodwołalności w rozumieniu art. 5 dyrektywy 98/26/WE.
 EBC popiera zmiany dotyczące systemów interoperacyjnych, z uwagi na to, że od czasu przyjęcia dyrektywy 98/26/WE istotnie wzrosła liczba i znaczenie takich systemów. W szczególności, systemy stworzyły między sobą powiązania, a nawet połączenia pośrednie (ang. relayed links) i uzyskują dostęp do innych systemów jako uczestnicy albo za pomocą innych interfejsów. EBC sugeruje jednakże zastąpienie określenia „system” w definicji „systemu interoperacyjnego” określeniem „porozumienia” między dwoma lub więcej systemami, aby objąć nim wszystkie możliwe rodzaje połączeń, równocześnie unikając wrażenia, że tworzy się nową kategorię systemów. Tytułem praktycznego przykładu, infrastruktura płatnicza TARGET2 (3) Eurosystemu składa się z wielu prawnie odrębnych systemów płatności, które są połączone pojedynczą platformą techniczną opartą na wytycznych EBC. Ponadto, ponad 60 innych systemów, w tym z państw spoza strefy euro, jest przyłączonych do systemu TARGET2 przez uczestnictwo albo przez porozumienia dwustronne za pośrednictwem interfejsu systemu zewnętrznego.
 6. Zgłaszanie operatorów systemów i nadzór systemowy
 EBC przyjmuje z zadowoleniem definicję operatora systemu w nowym art. 2 lit. o), uznając jednak, że definicja ta winna ulec drobnej zmianie w celu zagwarantowania, że odnosi się ona również do systemów składających się z kilku uczestników, pozbawionych natomiast operatora systemu. Z tego samego względu, zdanie 2 art. 3 ust. 1 dyrektywy winno ulec niewielkiej zmianie w celu zagwarantowania, że ciężar dowodu dotyczący wiedzy o upadłości obciąża właściwego operatora systemu. Ponadto, EBC z aprobatą odnosi się również do propozycji zmiany art. 10 dyrektywy 98/26/WE, tak aby państwa członkowskie, oprócz zgłaszania Komisji systemów, wskazywały także operatorów systemów. Jednakże, zgodnie z sugestią EBC, wyrażoną powyżej w pkt 4.3, aby definicja systemu obejmowała także systemy ustanowione na podstawie instrumentu prawnego EBC, zdanie 1 art. 10 powinno ulec zmianie, aby zgłaszania Komisji systemów oraz operatorów systemów dokonywały, w zależności od przypadku, państwa członkowskie albo EBC. EBC uważa, że art. 10 zdanie 3 i 4, pominięte w projekcie Komisji, powinny zostać przywrócone. Ponadto, art. 10 ust. 3, uznający kompetencje właściwych organów krajowych do wydawania zezwoleń na działalność i sprawowania nadzoru nad systemami, powinien także przewidywać poszanowanie kompetencji banków centralnych do sprawowania nadzoru systemowego, opierającej się na ich zadaniach w zakresie stabilności systemu finansowego.
 7. Instytucje pieniądza elektronicznego jako uczestnicy systemów
 Definicja „instytucji kredytowej” w zmienionym art. 2 lit. b) dyrektywy 98/26/WE, odwołująca się do definicji zawartej w dyrektywie 2006/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe (wersja przeredagowana) (4), umożliwia instytucjom pieniądza elektronicznego uczestnictwo w systemach wskazanych zgodnie z dyrektywą 98/26/WE, o ile instytucje pieniądza elektronicznego podlegają regulacji jako instytucje kredytowe. EBC uważa to za korzystną zmianę prawną, która poprawi stabilność systemów. Zmiana w statucie instytucji pieniądza elektronicznego jako instytucji kredytowych wymagałaby dalszej oceny dyrektywy 98/26/WE.
 8. Przepisy kolizyjne
 Jasna i prosta regulacja kolizyjnoprawna dla wszystkich aspektów zdematerializowanych papierów wartościowych jest ważna dla efektywności i bezpieczeństwa posiadania oraz transakcji na instrumentach finansowych w wymiarze transgranicznym. EBC podziela pogląd Komisji, że obecne regulacje kolizyjnoprawne zawarte w dyrektywie 98/26/WE, dyrektywie 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (5) oraz w dyrektywie 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych (6) zwiększyły pewność prawną w zakresie ustalania prawa właściwego. EBC zauważa również obserwacje Komisji wyrażone w dokumencie „Conflict of laws: modernisation of the PRIMA-rule for intermediated securities” („Przepisy kolizyjne: modernizacja zasady PRIMA dla papierów wartościowych u instytucji pośredniczącej”), że w praktyce stosowania jednolitej regulacji kolizyjnej dla transgranicznych rozliczeń i rozrachunku papierów wartościowych we Wspólnocie w dalszym ciągu pojawiają się różnice pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie wykładni pojęcia „miejsca położenia rachunku”. Regulacja wspólnotowa nie gwarantuje tym samym najwyższego możliwego poziomu przewidywalności i pewności co do prawa właściwego.
 EBC śledzi zatem z dużym zainteresowaniem inicjatywę Komisji mającą na celu poprawę jasności istniejącej regulacji wspólnotowej. Z uwagi na złożoność tej problematyki, EBC uważa, że taka ogólna ocena nie powinna mieć miejsca w związku z projektowaną dyrektywą.
 9. Wierzytelności kredytowe
 EBC z pełną aprobatą odnosi się do proponowanych zmian dyrektywy 2002/47/WE mających na celu ułatwienie używania przez banki centralne wierzytelności kredytowych jako zabezpieczenia. Zmiany te zwiększają bezpieczeństwo sytuacji prawnej banków centralnych w Unii Europejskiej przy przyjmowaniu wierzytelności kredytowych jako zabezpieczenia, wobec niezharmonizowanych w pozostałym zakresie przepisów o wierzytelnościach kredytowych w różnych porządkach prawnych UE. Możliwość użycia wierzytelności kredytowych jako zabezpieczenia w operacjach banku centralnego ma wielkie znaczenie dla instytucji kredytowych w strefie euro, które wykazują w swoich bilansach wysokie kwoty wierzytelności kredytowych. Możliwość użycia wierzytelności kredytowych jako zabezpieczenia w świetle reżymu ustanowionego dyrektywą 2002/47/WE miałaby ogromne znaczenie dla Eurosystem, tym samym ułatwiając nieformalne i efektywne operacje w odniesieniu do przedmiotów majątkowych tego rodzaju, w szczególności przy zastosowaniu środków elektronicznych oraz przy uwzględnieniu konstelacji transgranicznych. Zatem, w tym zakresie EBC opowiada się za przyjęciem tekstu w wersji przedstawionej przez Komisję, bez pozostawiania państwom członkowskim jakichkolwiek opcji implementacji, które podważałyby ważność i pewność prawną ustanowionych zabezpieczeń.
 Proponowane zmiany art. 1 ust. 4 lit. a) dyrektywy 2002/47/WE ograniczają jego zastosowanie do wierzytelności kredytowych kwalifikujących się jako zabezpieczenie operacji kredytowych banku centralnego. Dla celów EBC i Eurosystemu jest to wystarczające. Projektowana zmiana wychodzi jednak poza użycie wierzytelności kredytowych tylko dla celów operacji banku centralnego, proponując zastosowanie regulacji dyrektywy 2002/47/WE do wszystkich wierzytelności kredytowych, które mogą się kwalifikować jako zabezpieczenie operacji kredytowych banku centralnego w UE. Pojawia się kwestia przejrzystości, związana z zakresem, w jakim projektowana zmiana umożliwiłaby również podmiotom przyjmującym zabezpieczenie, nie będącym bankami centralnymi, używanie w celu zabezpieczenia takich wierzytelności kredytowych kwalifikujących się dla banku centralnego. W szczególności, nie wszystkie banki centralne UE mogą stosować łatwo dostępne kryteria kwalifikujące dla przyjmowania wierzytelności kredytowych jako zabezpieczenia, co utrudniałoby podmiotowi przyjmującemu zabezpieczenie nie będącemu bankiem centralnym skuteczne ustalenie, czy wierzytelność kredytowa, którą zamierza przyjąć jako zabezpieczenie, w istocie jest kwalifikowana. Ponadto, kryteria kwalifikujące stosowane przez Eurosystem i banki centralne spoza strefy euro mogą się różnić, kryteria takie mogą również podlegać zmianom wraz z upływem czasu. Stosownie do powyższego, dla zapewnienia pewności prawnej i równych zasad konkurencji w UE, EBC zaleca ustalenie prostej i jednolitej definicji wierzytelności kredytowych podlegających dyrektywie 2002/47/WE, nie wiążącej takich wierzytelności kredytowych z kryteriami kwalifikującymi stosowanymi przez banki centralne. Taka definicja wierzytelności kredytowych dla celów określenia zakresu dyrektywy 2002/47/WE powinna być wystarczająco szeroka, aby objęła wierzytelności kredytowe kwalifikowane przez Eurosystem. Gdyby przyjęcie takiej jednolitej definicji okazało się niemożliwe, ważne jest przynajmniej zapewnienie, aby wierzytelności kredytowe wykorzystane w rzeczywistości jako zabezpieczenie na rzecz Eurosystemu wchodziły w zakres nowej definicji w dyrektywie 2002/47/WE.
 Proponowane zmiany nie obejmują doprecyzowania regulacji kolizyjnoprawnej dotyczącej ponadgranicznego użycia wierzytelności kredytowych jako zabezpieczenia. W jej obecnym brzmieniu regulacja kolizyjna art. 9 dyrektywy 2002/47/WE dotyczy jedynie rejestrowanych papierów wartościowych i w oczywisty sposób nie stosuje się do wierzytelności kredytowych. Dla ponadgranicznego wykorzystania wierzytelności kredytowych jako zabezpieczenia niezmiernie ważna jest harmonizacja znajdujących zastosowanie regulacji kolizyjnoprawnych. Wierzytelności kredytowe używane jako zabezpieczenie mogą mieć związek z wieloma porządkami prawnymi, np. prawem właściwym dla dłużnika, wierzyciela, umowy itd., a dla pewności prawnej strony powinny dokładnie wiedzieć, które prawo jest właściwe dla oceny skuteczności i pierwszeństwa wykorzystania wierzytelności kredytowych jako zabezpieczenia. Obowiązujące w UE przepisy kolizyjne dotyczące skutków cesji wierzytelności dla osób trzecich nie są obecnie ujednolicone; istnieje niepewność co do prawa właściwego, a strony mogą być zmuszone do spełniania wymogów więcej niż jednego porządku prawnego w celu uzyskania określonego stopnia pewności co do istnienia wiarygodnych podstaw prawnych przyjmowanych przez nich zabezpieczeń. Stanowi to istotne utrudnienie, stąd też uzgodnienie jednolitej regulacji kolizyjnoprawnej dotyczącej takich skutków dla osób trzecich znacznie ułatwiłoby ponadgraniczne wykorzystywanie, w skali całej UE, wierzytelności kredytowych jako zabezpieczenia. Z uwagi na brak takiej zmiany w rozporządzeniu „Rzym I” (7), szczególnie ważne jest wprowadzenie takiej regulacji w dyrektywie 2002/47/WE. Przyjęcie takiej wspólnej regulacji przyniosłoby znaczące korzyści.
 EBC wyraża także następujące sugestie techniczne w celu zapewnienia wewnętrznej spójności projektowanej dyrektywy w związku z włączeniem wierzytelności kredytowych do zakresu dyrektywy 2002/47/WE. Dla zapewnienia objęcia zakresem zastosowania dyrektywy 2002/47/WE nie tylko cesji wierzytelności kredytowych, ale także zastawu na wierzytelnościach kredytowych, art. 2 ust. 1 lit. c) powinien zostać zmieniony tak, aby odnosił się do pełnego uprawnienia do zabezpieczenia finansowego, w celu sprecyzowania, że określenie „uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji” obejmuje również zastaw lub obciążenia na wierzytelnościach kredytowych. Ponadto, wzmianka o wierzytelnościach kredytowych powinna zostać dodana do definicji instrumentów finansowych w art. 2 ust. 1 lit. e). Wreszcie, art. 3 powinien zostać zmieniony tak, aby w związku z warunkami ważności uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych przepis ten odnosił się do „przeniesienia posiadania”, obok rejestracji i powiadomienia dłużnika.
 10. Kompensowanie (netting)
 Projektowana dyrektywa nie zawiera żadnej zmiany przepisów dyrektywy 2002/47/WE i dyrektywy 98/26/WE dotyczących kompensowania (nettingu) na wypadek niewypłacalności. Pozostaje jednak prawdą, że możliwość zamknięcia sald w razie niewypłacalności kontrahenta ma kluczowe znaczenie dla rynków finansowych. Kwestia skuteczności kompensowania (nettingu) na zamknięcie nie ogranicza się zatem do pojedynczych uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych, ale ma znaczenie dla wszystkich rodzajów uzgodnień mających na celu ograniczenie ryzyka kredytowego i ekspozycji. Zachodzi potrzeba dalszego postępu w odnoszeniu się do kompensowania (nettingu), nie tylko w dyrektywie 2002/47/WE, ale też ogólnie w dorobku UE dotyczącym kwestii finansowych. Korzystne byłoby przykładowo osiągnięcie większej spójności pomiędzy różnymi definicjami kompensowania (nettingu) i potrącenia w różnych aktach prawnych UE. Równocześnie, wobec systemowego znaczenia wykonania uprawnień do automatycznego zamknięcia sald wobec mających systemowe znaczenie instytucji kredytowych i finansowych prowadzących działalność na międzynarodowych rynkach finansowych, potrzebna jest szersza dyskusja na poziomie UE na temat stosowania przepisów o kompensowaniu (nettingu) na zamknięcie do instytucji finansowych na rynku operacji pochodnych dokonywanych poza rynkiem regulowanym, a nie tylko w związku z zabezpieczeniami finansowymi.
 11. Propozycje zmian
 Dla przypadków, w których powyższe zalecenia prowadzą do zmian w projektowanej dyrektywie, propozycje zmian zostały sformułowane w załączniku.
 Sporządzono we Frankfurcie nad Menem, dnia 7 sierpnia 2008 r.
 (1) KOM(2008) 213 wersja ostateczna.
 (2) Dyrektywa 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych (Dz.U. L 166 z 11.6.1998, str. 45).
 (3) Wytyczne EBC/2007/2 z dnia 26 kwietnia 2007 r. w sprawie transeuropejskiego automatycznego błyskawicznego systemu rozrachunku brutto w czasie rzeczywistym (TARGET2) (Dz.U. L 237 z 8.9.2007, str. 1).
 (5) Dz.U. L 125 z 5.5.2001, str. 15.
 (6) Dz.U. L 168 z 27.6.2002, str. 43.
 (7) KOM(2005) 650 wersja ostateczna.
 PROPOZYCJE ZMIAN (1)
 Tekst proponowany przez Komisję (2)
 Zmiany proponowane przez EBC (3)
 Artykuł 1 projektowanej dyrektywy
 Zmiana dyrektywy 98/26/WE, art. 2 lit. a)
 termin „system” oznacza formalne porozumienie:
 termin „system” oznacza formalne uzgodnienie (4):
 pomiędzy trzema lub więcej uczestnikami, nie wliczając w to agenta rozrachunkowego, partnera centralnego, izby rozliczeniowej, uczestnika pośredniego, jeżeli tacy występują, w którym obowiązują wspólne zasady i jednolite ustalenia służące realizacji zleceń transferu pomiędzy uczestnikami,
 pomiędzy dotyczące trzech lub więcej uczestników, nie wliczając w to agenta rozrachunkowego, partnera centralnego, izby rozliczeniowej, uczestnika pośredniego, jeżeli tacy występują, w którym obowiązują wspólne zasady i jednolite ustalenia służące rozliczaniu lub realizacji zleceń transferu pomiędzy uczestnikami,
 podlegające wybranemu przez uczestników prawu państwa członkowskiego, jednakże uczestnicy mogą wybrać prawo tylko takiego państwa członkowskiego, w którym co najmniej jeden z nich ma swoją siedzibę główną, oraz
 podlegające wybranemu przez uczestników prawu państwa członkowskiego, jednakże uczestnicy mogą wybrać prawo tylko takiego państwa członkowskiego, w którym co najmniej jeden z nich ma swoją siedzibę główną albo ustanowione aktem prawnym EBC, który wiąże uczestników na mocy porozumienia zawartego przez nich z EBC, które podlega prawu państwa członkowskiego, oraz
 nienaruszające innych, bardziej restrykcyjnych, powszechnie obowiązujących warunków ustanowionych przez prawo krajowe, wskazane jako system i zgłoszone Komisji przez państwo członkowskie, którego prawo jest stosowane, po zaakceptowaniu przez to państwo członkowskie zasad funkcjonowania tego systemu.
 nienaruszające innych, bardziej restrykcyjnych, powszechnie obowiązujących warunków ustanowionych przez prawo krajowe, wskazane jako system i zgłoszone Komisji, albo (i) przez państwo członkowskie, którego prawo jest stosowane, po zaakceptowaniu przez to państwo członkowskie zasad funkcjonowania tego systemu i z zastrzeżeniem innych bardziej restrykcyjnych powszechnie obowiązujących warunków przewidzianych prawem krajowym, albo (ii) przez EBC jako system ustanowiony aktem prawnym EBC.
 Uzasadnienie — zobacz punkt 4 opinii
 Zmiana dyrektywy 98/26/WE, art. 2 lit. f) i g)
 termin „uczestnik” oznacza instytucję, partnera centralnego, agenta rozrachunkowego, izbę rozliczeniową lub system. [...]
 termin „uczestnik” oznacza wyłącznie instytucję, partnera centralnego, agenta rozrachunkowego, izbę rozliczeniową lub operatora systemu. [...]
 termin „uczestnik pośredni” oznacza instytucję, partnera centralnego, agenta rozrachunkowego, izbę rozliczeniową lub system, które posiadają stosunki umowne z instytucją uczestniczącą w systemie i realizującą zlecenia transferu, co umożliwia uczestnikowi pośredniemu przekazywanie zleceń transferu przez system;
 termin „uczestnik pośredni” oznacza wyłącznie instytucję, partnera centralnego, agenta rozrachunkowego, izbę rozliczeniową lub operatora systemu, które posiadają stosunki umowne z instytucją uczestniczącą w systemie i realizującą zlecenia transferu, co umożliwia uczestnikowi pośredniemu przekazywanie zleceń transferu przez system, z zastrzeżeniem, że uczestnik pośredni jest znany operatorowi systemu;
 Uzasadnienie — zobacz punkt 3 opinii
 Zmiana dyrektywy 98/26/WE, nowy art. 2 lit. n)
 termin „system interoperacyjny” oznacza system, który zawiera umowę z jednym systemem lub z wieloma systemami, co pociąga za sobą ustanowienie wspólnych rozwiązań, a nie samo przyłączenie do istniejących rozwiązań w zakresie usług standardowych;
 termin „porozumienia system interoperacyjne” oznacza system, który zawiera umowę z jednym systemem lub z wieloma systemami jakiekolwiek porozumienia zawarte między dwoma lub więcej operatorami systemu, pociągające za sobą ustanowienie wspólnych rozwiązań, a nie samo przyłączenie do istniejących rozwiązań w zakresie usług standardowych;
 Uzasadnienie — zobacz punkt 5.2 opinii
 Artykuł 1 ust. 2 lit. f projektowanej dyrektywy
 Zmiana dyrektywy 98/26/WE, art. 2 lit. o)
 „operator systemu” oznacza podmiot odpowiedzialny za codzienną eksploatację systemu. Operator systemu może również prowadzić działalność jako agent rozrachunkowy, partner centralny lub izba rozliczeniowa.
 „operator systemu” oznacza podmiot odpowiedzialny, albo, w odpowiednich wypadkach, podmioty odpowiedzialne, za codzienną eksploatację systemu. Operator systemu może również prowadzić działalność jako agent rozrachunkowy, partner centralny lub izba rozliczeniowa.
 Uzasadnienie — zobacz punkt 6 opinii
 Artykuł 1 ust. 3 projektowanej dyrektywy
 Zmiana dyrektywy 98/26/WE, zdanie 2 w art. 3 ust. 1
 Gdy, wyjątkowo, zlecenia transferu są wprowadzone do systemu po otwarciu postępowania upadłościowego i są zrealizowane w ciągu dnia roboczego zdefiniowanego w zasadach funkcjonowania systemu, podczas którego nastąpi otwarcie takiego postępowania, będą one prawnie wymagalne i wiążące dla osób trzecich jedynie wtedy, gdy po terminie rozrachunku operator systemu udowodni, że nie wiedział ani nie powinien był wiedzieć o otwarciu takiego postępowania.
 Gdy, wyjątkowo, zlecenia transferu są wprowadzone do systemu po otwarciu postępowania upadłościowego i są zrealizowane w ciągu dnia roboczego zdefiniowanego w zasadach funkcjonowania systemu, podczas którego nastąpi otwarcie takiego postępowania, będą one prawnie wymagalne i wiążące dla osób trzecich jedynie wtedy, gdy po terminie rozrachunku właściwy operator systemu udowodni, że nie wiedział ani nie powinien był wiedzieć o otwarciu takiego postępowania.
 Zmiana dyrektywy 98/26/WE, nowy art. 3 ust. 4
 4. W przypadku systemów interoperacyjnych, każdy system ustala własne zasady dotyczące momentu wprowadzenia do tego systemu. Na zasady jednego systemu dotyczące momentu wprowadzenia nie mają wpływu zasady innych systemów, z którymi współdziała dany system.
 4. W przypadku uzgodnień interoperacyjnych, każdy system ustala we własnych zasadach moment wprowadzenia do tego systemu. Na zasady jednego systemu dotyczące momentu odwołania nie mają wpływu zasady innych systemów, z którymi współdziała dany system, tak aby zapewnić w miarę możliwości, w tym zakresie, koordynację zasad wszystkich systemów biorących udział w porozumieniu interoperacyjnym.
 W braku wyraźnego odmiennego postanowienia zasad funkcjonowania wszystkich biorących udział systemów interoperacyjnych, na zasady jednego systemu dotyczące momentu wprowadzenia nie mają wpływu zasady innych systemów, z którymi współdziała dany system.
 Uzasadnienie — zobacz punkt 5.1 opinii
 Zmiana dyrektywy 98/26/WE, art. 5
 Zlecenie transferu nie może być odwołane ani przez uczestnika systemu, ani przez osobę trzecią od momentu zdefiniowanego przez zasady tego systemu.
 W przypadku systemów interoperacyjnych, każdy system ustala własne zasady dotyczące momentu odwołania w tym systemie. Na zasady jednego systemu dotyczące momentu odwołania nie mają wpływu zasady innych systemów, z którymi współdziała dany system.
 W przypadku uzgodnień interoperacyjnych, każdy system ustala we własnych zasadach moment odwołania w tym systemie. Na zasady jednego systemu dotyczące momentu odwołania nie mają wpływu zasady innych systemów, z którymi współdziała dany system. nieodwołalności, tak aby zapewnić w miarę możliwości, w tym zakresie, koordynację zasad wszystkich systemów biorących udział w porozumieniu interoperacyjnym.
 W braku wyraźnego odmiennego postanowienia zasad funkcjonowania wszystkich biorących udział systemów interoperacyjnych, na zasady jednego systemu dotyczące momentu nieodwołalności nie mają wpływu zasady innych systemów, z którymi współdziała dany system.
 Zmiana dyrektywy 98/26/WE, art. 9 ust. 1
 1. Prawa systemu lub uczestnika do zabezpieczenia przekazanego mu w związku z systemem oraz prawa banków centralnych państw członkowskich lub Europejskiego Banku Centralnego do przekazanego im zabezpieczenia nie są naruszane przez postępowanie upadłościowe wobec uczestnika lub kontrahenta banków centralnych państw członkowskich lub Europejskiego Banku Centralnego, który dostarczył zabezpieczenie. Takie zabezpieczenie może być zrealizowane w celu zaspokojenia tych praw.
 1. Prawa operatora systemu lub uczestnika do zabezpieczenia przekazanego mu w związku z systemem oraz prawa banków centralnych państw członkowskich lub Europejskiego Banku Centralnego do przekazanego im zabezpieczenia nie są naruszane przez postępowanie upadłościowe wobec uczestnika lub kontrahenta banków centralnych państw członkowskich lub Europejskiego Banku Centralnego, który dostarczył zabezpieczenie, lub wobec jakiejkolwiek osoby trzeciej, która dostarczyła zabezpieczenie, w tym również, ale nie wyłącznie, wobec podmiotu zależnego takiego uczestnika lub kontrahenta. Takie zabezpieczenie może być zrealizowane w celu zaspokojenia tych praw.
 Uzasadnienie — zobacz punkt 2 opinii
 Zmiana dyrektywy 98/26/WE, art. 10
 Państwa członkowskie, albo EBC, jeśli system ustanowiono aktem prawnym EBC, określają systemy oraz odpowiednich operatorów systemów, do których ma zastosowanie niniejsza dyrektywa, zgłaszają dane systemy i operatorów Komisji oraz informują Komisję o władzach wyznaczonych zgodnie z art. 6 ust. 2.
 Dodatkowo, poza wskazaniem, o którym mowa w zdaniu drugim, państwa członkowskie mogą nałożyć na systemy działające pod ich jurysdykcją wymagania w zakresie nadzoru lub autoryzacji. Zapewnia się również poszanowanie kompetencji Europejskiego Banku Centralnego i krajowych banków centralnych w zakresie nadzoru systemowego.
 Każdy, kto ma uzasadniony prawnie interes, może zażądać od instytucji informacji o systemach, których jest ona uczestnikiem, i przekazania informacji o głównych zasadach rządzących działaniem tych systemów.
 Zmiana dyrektywy 2002/47/WE, art. 2 ust. 1 lit. c)
 „uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji” oznacza uzgodnienie, na podstawie którego dający zabezpieczenie ustanawia finansowe zabezpieczenie w drodze gwarancji na rzecz przyjmującego zabezpieczenie lub dla przyjmującego zabezpieczenie oraz w przypadku gdy pełne prawo własności zabezpieczenia finansowego pozostaje przy dającym zabezpieczenie, w chwili ustanowienia prawa do gwarancji;
 „uzgodnienie dotyczące zabezpieczeń finansowych w formie gwarancji” oznacza uzgodnienie, na podstawie którego dający zabezpieczenie ustanawia finansowe zabezpieczenie w drodze gwarancji na rzecz przyjmującego zabezpieczenie lub dla przyjmującego zabezpieczenie oraz w przypadku gdy pełne prawo własności zabezpieczenia finansowego lub pełne uprawnienie do zabezpieczenia finansowego pozostaje przy dającym zabezpieczenie, w chwili ustanowienia prawa do gwarancji;
 Uzasadnienie — zobacz punkt 9 opinii
 Zmiana dyrektywy 2002/47/WE, art. 2 ust. 1 lit. e)
 „instrumenty finansowe” oznaczają akcje spółek oraz inne papiery wartościowe równoważne akcjom spółek i obligacjom, a także inne formy instrumentów dłużnych, jeżeli są one zbywalne w gotówce na rynku kapitałowym, a także inne papiery wartościowe, które zazwyczaj mają zastosowanie, i które przyznają prawo nabywania takich akcji, obligacji i innych papierów wartościowych według subskrypcji, nabycia lub wymiany, albo które umożliwiają rozliczenia gotówkowe (wyłączając instrumenty systemów płatności), włączając jednostki w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, instrumenty rynku pieniężnego i roszczenia odnoszące się do powyższych lub prawa w powyższych pozycjach bądź prawa w odniesieniu do takich;
 „instrumenty finansowe” oznaczają akcje spółek oraz inne papiery wartościowe równoważne akcjom spółek i obligacjom, a także inne formy instrumentów dłużnych, jeżeli są one zbywalne w gotówce na rynku kapitałowym, a także inne papiery wartościowe, które zazwyczaj mają zastosowanie, i które przyznają prawo nabywania takich akcji, obligacji i innych papierów wartościowych według subskrypcji, nabycia lub wymiany, albo które umożliwiają rozliczenia gotówkowe (wyłączając instrumenty systemów płatności), włączając jednostki w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, instrumenty rynku pieniężnego i roszczenia odnoszące się do powyższych lub prawa w powyższych pozycjach bądź prawa w odniesieniu do takich, jak również wierzytelności kredytowe, w zakresie przewidzianym w niniejszej dyrektywie;
 Artykuł 2 ust. 3 projektowanej dyrektywy
 Zmiana dyrektywy 2002/47/WE, art. 3
 Nowe zdanie
 W przypadku gdy wierzytelności kredytowe są dostarczane jako zabezpieczenie finansowe, państwa członkowskie nie wymagają, aby ustanowienie, ważność lub dopuszczalność jako dowód zabezpieczenia finansowego dostarczonego w postaci wierzytelności kredytowych na podstawie uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych, były uzależnione od wykonania jakiejkolwiek czynności formalnej, takiej jak rejestracja lub powiadomienie dłużnika o wierzytelności kredytowej dostarczonej jako zabezpieczenie.
 W przypadku gdy wierzytelności kredytowe są dostarczane jako zabezpieczenie finansowe, państwa członkowskie nie wymagają, aby ustanowienie, ważność lub dopuszczalność jako dowód zabezpieczenia finansowego dostarczonego w postaci wierzytelności kredytowych na podstawie uzgodnienia dotyczącego zabezpieczeń finansowych, były uzależnione od wykonania jakiejkolwiek czynności formalnej, takiej jak rejestracja, przeniesienie posiadania lub powiadomienie dłużnika o wierzytelności kredytowej dostarczonej jako zabezpieczenie.
 (1) Propozycje brzmienia przepisów w niniejszym załączniku są oparte na tekście projektowanej dyrektywy oraz na tekście dyrektywy 98/26/WE i dyrektywy 2002/47/WE, która zdaniem EBC również wymaga zmian. Propozycje brzmienia przepisów są ograniczone do poprawek mających na celu uwzględnienie wysuniętych w niniejszej opinii postulatów EBC. Postulaty te powinny znaleźć odpowiednie zastosowanie, tam gdzie będzie to miało znaczenie, do innych dyrektyw Wspólnoty zmienianych przez projektowaną dyrektywę.
 (2) Skreślenia w tekście wskazują miejsca, w których EBC proponuje skreślenie określonych sformułowań.
 (3) Pogrubiona czcionka użyta w tekście wskazuje miejsca, w których EBC proponuje dodanie określonych sformułowań.
 (4) Określenie to powinno zostać użyte we wszystkich pozostałych przypadkach, w których w dyrektywie 98/26/WE pojawia się określenie „formalne porozumienie”.


text:
Funktionelle fødevarer er den danske betegnelse for det engelske udtryk functional food, betegnelsen dækker fødevarer som har fået tilført bestemte egenskaber, for eksempel øget/ændret vitaminindhold. En sådan tilførsel af egenskaber kan være ernæringsmæssigt fornuftig, men kan også udnyttes i reklameøjemed, da mindre lødige produkter kan markedsføres på enkelte gode egenskaber.
 Fødevarestyrelsen definerer funktionelle fødevarer som mad, der er specielt udviklet til at have bestemte virkninger, som kan fremme sundheden eller forebygge sygdomme. Fx er skummetmælk en funktionel fødevare, da man har ændret på den naturlige sammensætning ved at fjerne noget af fedtet og bevare de naturlige næringsstoffer i mælken. Når man i stedet tilsætter vitaminer eller mineraler, bliver det også en beriget fødevare (på engelsk: fortified food). Fx er det lovpligtigt i Danmark at tilsætte jod til husholdningssalt, og det er tilladt (valgfrit) at tilsætte A-vitamin til margariner. Både funktionelle og berigede fødevarer går ind under begrebet novel foods, altså nye fødevarer.
 Ekstern henvisning
 Funktionelle fødevarer – Fødevarestyrelsens pjece om funktionelle fødevarer.
 Fødevarer


text:
Keila linna eluruumide kasutamise kord – Riigi Teataja
 Keila linna eluruumide kasutamise kord
 Keila linna eluruumide kasutamise kord - sisukord
 § 6 Eluruumi taotlejate arvele võtmine
 § 7 Avalduse läbivaatamine
 § 8 Sotsiaaleluruumi üürile andmine arvelevõetud isikule
 § 9 Arvel olevate isikute andmete uuendamine ja arvelt kustutamine
 § 10 Üürilepingu tähtaeg
 § 11 Üürilepingu sõlmimine
 § 12 Eluruumi valduse üleandmine
 § 13 Eluruumi üür ja kõrvalkulud
 § 14 Üürilepingu muutmine ja eluruumi allkasutusse andmine
 § 15 Uue üürilepingu sõlmimine
 § 16 Linna esindamine
 § 17 Kasutusse antud eluruumidele tehtud kulutused
 5 ELURUUMI TUNNISTAMINE VARISEMISOHTLIKUKS VÕI KASUTAMISKÕLBMATUKS
 § 18 Eluruumi varisemisohtlikuks või kasutamiskõlbmatuks tunnistamise otsustamine
 § 19 Määruse rakendamine.
 § 20 Määruste ja otsuse kehtetuks tunnistamine
 RT IV, 03.09.2016, 16
 [RT IV, 03.09.2016, 10 - jõust. 06.09.2016]
 Vastu võetud 30.01.2007 nr 3
 jõustumine 08.02.2007
 26.05.2015 RT IV, 04.06.2015, 8 07.06.2015
 30.08.2016 RT IV, 03.09.2016, 10 06.09.2016
 Määrus kehtestatakse kohaliku omavalitsuse korralduse seaduse § 22 lõike 1 punkti 37, sotsiaalhoolekande seaduse § 14, § 41 lõike 1 ja elamuseaduse § 8 punkti 2 alusel.
 (1) Keila linna eluruumide kasutamise kord sätestab Keila linna omandis või valduses olevate eluruumide üürile andmise ja eluruumi tagamise teenust vajavate isikute üle arvestuse pidamise korra ning linnavalitsuse pädevuse vastavate toimingute teostamisel.
 (2) Eluruumide võõrandamine, vahetamine, kasutamise otstarbe muutmine ja asjaõigustega koormamine toimub Keila linna põhimääruses, Keila linnavara eeskirjas ja teistes õigusaktides sätestatud korras.
 (1) Eluruumiks kaesoleva korra mõttes loetakse Keila linna omandis olevat kinnisasja, millel paikneb elamu; korteriomandit, mille eseme reaalosaks on piiritletud eluruum; samuti elamut, korterit ja muud ruumi, mis vastab eluruumile kehtestatud nõuetele, kusjuures eelnimetatud eluruumid peavad olema kasutatavad alaliseks elamiseks.
 (2) Sotsiaaleluruum on Keila linna omandis või valduses olev eluruum, mis antakse üürile sotsiaalteenusena eluaset hädasti vajavale isikule, kes ei ole suuteline ega võimeline seda endale või oma perekonnale tagama. Sotsiaaleluruum võib olla kohaldatud erivajadustega inimestele. Sotsiaaleluruumina mõistetakse ka sotsiaalkorterit.
 [RT IV, 04.06.2015, 8 - jõust. 07.06.2015]
 (3) Vastavalt Võlaõigusseaduse § 272 loike 4 punktile 4 ei kohaldata Võlaõigusseaduses eluruumide uurimise kohta sätestatut sotsiaaleluruumi uurilepingutele. Üürnikku tuleb käesolevas lõikes nimetatud asjaolust teavitada enne uurilepingu sõlmimist.
 (1) Eluruumide üürile andmisega ja kasutamisega seotud küsimuste lahendamise otsustab Keila Linnavalitsus (edaspidi linnavalitsus), kui kaesolevas korras ja teistes õigustloovates aktides ei ole sätestatud teisiti. Sotsiaalhoolekandega seotud eluruumi tagamise teenuste osutamine toimub käesolevas korras ja muudel Keila Linnavolikogu (edaspidi linnavolikogu) ja linnavalitsuse õigustloovates aktides sätestatud alustel.
 (2) Eluruumi üürilepingute täitmist korraldab linnavalitsus koostöös elamu haldajaga. Elamu haldaja pädevus määratakse kindlaks haldamise lepingus ning linnavolikogu ja linnavalitsuse õigusaktides.
 (3) Kui Keila linn omandab eluruumi või vabaneb Keila linna omandis või valduses olev eluruum, otsustab linnavalitsus eluruumi edasise kasutamise, arvestades eluruumi ja elamu andmeid, eluruumi tagamise teenuse vajajana arvel olevate isikute vajadusi ning linna vajadust munitsipaal- ja tööandja eluruumide järele.
 1) isikud, kes saabusid konkursi korras tööle või teenistusse Keila linnavalitsuse hallatavasse asutustesse ja kes vajavad eluruumi töö või teenistuse ajaks;
 2) isikud, kes saabusid tööle Keila linnas asuvatesse ettevõtetesse ja kes vajavad eluruumi töö ajaks;
 3) isikud, kellele eluruumi üürileandmine on põhjendatud avaliku huviga;
 4) isikud, kelle Keila linnas asuv eluruum on vääramatu jõu tagajärjel muutunud kasutamiskõlbmatuks ja kellel ei ole teist eluruumi ning puudub võimalus seda endale või oma perekonnale tagada;
 5) isikud, kes on käesoleva määrusega sätestatud korras tunnistatud Sotsiaalhoolekande seaduse mõistes eluruumi tagamise teenust vajavateks isikuteks.
 (2) Eluruumi tagamise teenust vajavad isikud, kes on õigustatud taotlema sotsiaaleluruumi on:
 1) ebapiisavate füüsiliste võimetega või psüühiliste erivajadustega isikud, kes vajavad abi ja kellel ei ole seadusjärgseid ülalpidajaid või kelle kasutada olevas Keila linnas asuvas eluruumis ei ole võimalik nende hooldamist korraldada;
 3) kinnipidamiskohast või erihoolekandeasutusest vabanenud isikud, kellel ei ole võimalik asuda elama Keila linnas asuvasse eluruumi, mida nad kasutasid enne kinnipidamiskohta paigutamist;
 4) orvud ja vanemliku hoolitsuseta alaealised isikud, kes pöörduvad tagasi endisesse elukohta lastehoolekandasutusest, eestkostja või hooldaja juurest ja kellel ei ole võimalik asuda elama Keila linnas asuvasse eluruumi, mida nad kasutasid enne lastehoolekandeasutusse, eestkostja või hooldaja juurde elama asumist.
 (3) Lõike 2 punktides 1 ja 2 nimetatud isikud loetakse eluruumi tagamise teenust vajavateks isikuteks, kui nende rahvastikuregistrisse kantud elukoht asub Keila linnas.
 (4) Lõike 2 punktides 3 ja 4 nimetatud isikud loetakse eluruumi tagamist teenust vajavateks isikuteks, kui nende rahvastikuregistrisse kantud elukoht enne kinnipidamiskohta või erihoolekandeasutusse paigutamist, samuti lastehoolekandeasutusse, eestkostja või hooldaja juurde elama asumist, asus Keila linnas.
 (5) Juhul, kui käesoleva paragrahvi lõikes 1 nimetatud õigustatud isikud puuduvad, on linnavalitsusel õigus anda eluruume kasutusse teistele soovijatele.
 (1) Eluruumi saamiseks esitatakse linnavalitsusele kirjalik avaldus. Avaldusele kirjutab alla eluruumi taotleja või tema esindaja ja kõik taotlejaga ühist eluruumi taotlevad täisealised perekonnaliikmed või nende esindajad.
 (2) Sotsiaaleluruumi saamiseks esitab § 4 lõikes 2 nimetatud eluruumi tagamise teenust vajav isik avalduse Keila Sotsiaalkeskusele. Sotsiaalkeskus kontrollib avalduses toodud asjaolusid ja edastab põhjendatud avalduse koos omapoolse motiveeritud ettepanekuga sotsiaaleluruumi andmise otsustamiseks linnavalitsusele.
 (3) Avaldus peab sisaldama eluruumi andmise otsustamiseks vajalikke andmeid, sealhulgas:
 1) isiku-, elukoha-ja kontaktandmeid;
 3) andmed isiku seotuse kohta Keila linnaga;
 4) andmed seni kasutatava eluruumi kohta (asukoht, tubade arv, üldpind, mugavuse ja heakorrastatuse aste ja muud olulisemad andmed);
 5) eluruumi taotlemise põhjendus (sotsiaaleluruumi taotlemise puhul asjaolud, mille tõttu isik taotleb sotsiaaleluruumi);
 6) elamistingimuste halvenemise või eelmise elukoha kaotamise põhjused;
 (4) Avaldusele peavad olema lisatud dokumendid, mis on vajalikud isikule eluruumi andmise otsustamiseks.
 (5) Sotsiaaleluruumi taotlemisel peavad avaldusele olema lisatud dokumendid, mis tõendavad isiku rasket materiaalset olukorda või tema tervislikku seisundit või tõend hoolekandeasutusest või kinnipidamiskohast vabanemise kohta. (Keila LVK 22.02.2011 m nr 5 jõust 25.02.2011)
 § 6. Eluruumi taotlejate arvele võtmine
 (1) Linnavalitsusel on õigus küsida avalduse esitajalt, tema perekonnaliikmetelt ja kolmandatelt isikutelt selgitusi ja dokumente esitatud taotluse kohta.
 (2) Isikute arvelevõtmist teostab linnakantselei ning arvet peetakse eluasemekomisjonis, kelle pädevuses on avalduste läbivaatamine ja linnavalitsusele ettepanekute tegemine avalduste rahuldamise või mitterahuldamise kohta.
 § 7. Avalduse läbivaatamine
 (1) Linnavalitsus vaatab eluruumi saamiseks esitatud avalduse läbi 30 päeva jooksul kõigi nõutud dokumentide saamisest arvestades.
 (2) Linnavalitsus lõpetab taotluse menetlemise, kui:
 1) avalduse esitaja ei kuulu §-s 4 nimetatud õigustatud isikute hulka;
 2) linnal puudub vaba eluruum (välja arvatud sotsiaaleluruum).
 (3) Vaba või sobiva sotsiaaleluruumi puudumisel võtab linnavalitsus sotsiaaleluruumi taotleja arvele eluruumi tagamise teenust vajava isikuna.
 (4) Avalduse läbivaatamise tulemused tehakse taotlejale teatavaks kirjalikult.
 § 8. Sotsiaaleluruumi üürile andmine arvelevõetud isikule
 (1) Sotsiaaleluruumi vabanemisel või tekkimisel otsustab linnavalitsus selle üürileandmise ühele isikutest, kes on eluruumi tagamise teenuse vajajana arvele võetud.
 (2) Sotsiaaleluruumi üürileandmise otsustamisel kaalub linnavalitsus selle üürileandmist kõigile eluruumi tagamise teenuse vajajana arvele võetud isikutele ja arvestab otsuse langetamisel iga isiku arveloleku aega, arvelevõtmise põhjuseid, eluasemeprobleemi tõsidust, vabanenud eluruumi vastavust isiku vajadustele ja muid olulisi asjaolusid.
 § 9. Arvel olevate isikute andmete uuendamine ja arvelt kustutamine
 (1) Arvele võetud isik on kohustatud avalduses ja sellele lisatud dokumentides esitatud andmete muutumisel andmeid uuendama, esitades linnavalitsusele 30 päeva jooksul muudatuste toimumisest kirjaliku teatise ja vastavad dokumendid.
 (2) Kui avalduses toodud andmed ei ole muutunud, on arvele võetud isik kohustatud iga kalendriaasta esimese kahe kuu jooksul seda linnavalitsusele kirjalikult kinnitama.
 (3) Linnavalitsus kustutab arvele võetud isiku arvelt:
 2) arvel oleva isikuga eluruumi kasutamiseks üürilepingu sõlmimisel;
 3) arvel olemise asjaolude äralangemise tõttu;
 4) valeandmete või võltsitud dokumentide esitamisel;
 5) eraldatud eluruumi vastuvõtmisest põhjendamatul keeldumisel;
 6) käesoleva paragrahvi lõigetes 1 ja 2 nimetatud kohustuste täitmata jätmise korral;
 7) muudel asjaoludel, mille tõttu isiku arvelolek ei ole põhjendatud.
 § 10. Üürilepingu tähtaeg
 (1) Üürilepingu võib sõlmida:
 1) tähtajaga kuni kolm aastat, kohustusega vabastada eluruum pärast tähtaja möödumist;
 2) tähtaega määramata seaduses ettenähtud juhul või kui muul põhjusel on vaja jätta võimalus leping omal äranägemisel lõpetada.
 (2) Käesoleva paragrahvi lõike 1 punktis 2 nimetatud üürilepingu sõlmimise põhjendused esitab linnavalitsus oma korralduses. Pärast üürileandmise otsustamist linnavalitsuse poolt sõlmitakse eluruumi üürileping üldistel alustel.
 (3) Paragrahvi 4 lõike 1 punktides 1 ja 2 nimetatud üürnik on kohustatud eluruumi vabastama hiljemalt ühe kuu jooksul töölepingu või teenistussuhte lõpetamisest, juhul kui temaga oli sõlmitud tähtajatu üürileping.
 § 11. Üürilepingu sõlmimine
 (1) Eluruumi üürileandmise otsustab linnavalitsus eluasemekomisjoni ettepanekul korraldusega, määrates kindlaks üürilepingu olulised tingimused, sealhulgas:
 4) üürimäära.
 (2) Eluruumid antakse kasutusse otsustuskorras.
 (3) Eluruumi kasutamise kohta sõlmitakse kirjalik üürileping. Lepingu sõlmib linnavalitsuse korralduse alusel eluruumi haldaja. Lepinguprojekti kooskõlastab linnavalitsus.
 § 12. Eluruumi valduse üleandmine
 Eluruumi valdus antakse üle üleandmise-vastuvõtmise aktiga, millele kirjutavad alla üürnik ja eluruumi haldaja.
 § 13. Eluruumi üür ja kõrvalkulud
 (2) Kõrvalkuludeks on tasu üürileandja või kolmanda isiku teenuste ja tegude eest, mis on seotud üüritud asja kasutamisega, muuhulgas valitsemiskulud ja kommunaalkulud.
 (3) Keila linnale kuuluvate eluruumide üüri piirmäärad kehtestab vajadusel Keila Linnavolikogu.
 (4) Keila linna omandis või valduses olevate eluruumide üüri määrad kinnitab Keila Linnavalitsus.
 § 14. Üürilepingu muutmine ja eluruumi allkasutusse andmine
 (1) Poolte kokkuleppel üürilepingu muutmise otsustab linnavalitsus §-s 11 sätestatud korras.
 (2) Eluruumi üürnikul on õigus majutada temale üürile antud eluruumi oma abikaasat, alaealisi lapsi ning töövõimetuid vanemaid informeerides sellest viivitamata eluruumi haldajat. Eluruumi tagamise teenuse vajajana arvelevõtmise taotluses näidatud teiste isikute, kes taotlesid ühist eluruumi, majutamiseks nõusoleku andmise otsustab linnavalitsus.
 (3) Käesoleva määruse järgi üürile antud eluruumide allkasutusse, eelkõige allüürile andmine on keelatud.
 § 15. Uue üürilepingu sõlmimine
 (1) Eluruumi üürilepingu tähtaja möödumisel on üürnikul õigustaotleda uue üürilepingu sõlmimist, kui eluruumi andmise alused ei ole ära langenud.
 (2) Uue üürilepingu sõlmimiseks esitab üürnik avalduse ja dokumendid §-s 5 sätestatud korra kohaselt hiljemalt kaks kuud enne üürilepingu tähtaja lõppemist.
 (3) Uus üürileping võidakse sõlmida juhul, kui eluruumi andmise alused ei ole ära langenud, üürnik on täitnud lepingujärgsed kohustused ja avaldus ning dokumendid uue üürilepingu sõlmimiseks on esitatud tähtaegselt.
 (4) Uue üürilepingu sõlmimise või sellest keeldumise otsustab linnavalitsus korraldusega.
 § 16. Linna esindamine
 (1) Linna esindamist korteriühistu, elamuühistu, korteriomanike ühisuse liikmena, seltsingulepingu alusel tegutsemisel lepingu poolena või seltsingulepingu sõlmimisel korraldab linnavalitsus. Volituse andmine linna esindamiseks korteriomanike või -valdajate üldkoosolekul otsustatakse linnapea käskkirjaga.
 (2) Linna omandis olevast eluruumist kohtuotsuse alusel väljaostetava isiku suhtes täitemenetluse alustamise, edasilükkamise, peatamise või lõpetamise avalduse esitamise ning avalduse esitamiseks volituste andmise otsustab linnavalitsus.
 § 17. Kasutusse antud eluruumidele tehtud kulutused
 (1) Eluruumi kasutaja võib üürilepingu alusel kasutatavale eluruumile teha parendusi või muudatusi ainult eluruumi haldaja või linnavalitsuse eelneval kirjalikul nõusolekul. Nõusoleku parenduseks või muudatuseks annab linnavalitsus, kui parenduste ja muudatustega kaasneb kulude hüvitamine, muudel juhtudel eluruumi haldaja.
 (2) Enne kirjaliku nõusoleku andmist hinnatakse parendamisel või muutmisel tehtavate kulutuste jaotumist vajalikeks, kasulikeks ja toreduslikeks Tsiviilseadustiku üldosa seaduse tähenduses. Kasulike ja toreduslike kulutuste tegemist eluruumile võib lubada ainult avalikes huvides.
 (3) Eluruumi parendamisel või muutmisel tehtud kulutuste hüvitamise otsustab linnavalitsus enne vastavate töödega alustamist näidates ära millised ja millises ulatuses parendustega seotud kulud hüvitatakse ning näidates vajadusel tehtavate parenduste amortisatsiooni määra.
 5. peatükk ELURUUMI TUNNISTAMINE VARISEMISOHTLIKUKS VÕI KASUTAMISKÕLBMATUKS
 § 18. Eluruumi varisemisohtlikuks või kasutamiskõlbmatuks tunnistamise otsustamine
 (1) Eluruumi varisemisohtlikuks või kasutamiskõlbmatuks tunnistamise, sellise eluruumi remontimise või selle muul viisil kasutamise, samuti lammutamise otsustab linnavalitsus.
 (2) Eluruumi seisukorra kohta koostatakse hinnang, kus märgitakse eluruumi jääkväärtus, lühiiseloomustus, varisemisohtlikuks või kasutamiskõlbmatuks muutumise põhjused, eluruumiga seotud õigused ja kohustused ja muud eluruumiga seotud olulised andmed.
 (3) Hinnangu andmiseks võib linnavalitsus tellida arvamuse vastavat kvalifikatsiooni omavatelt isikutelt.
 § 19. Määruse rakendamine.
 (1) Linnavalitsus teeb kahe kuu jooksul kaesoleva määruse jõustumise päevast arvates varem eluruumi saamiseks avalduse esitanud isikutele ettepaneku andmete uuendamiseks ning otsustab uuendatud andmete alusel ja käesoleva määruse kohaselt isiku arvelevõtmise.
 (2) Tähtajatute üürilepingute korralise ülesütlemise üürnikega, kes ei ole § 4 lõigete 1 ja 2 mõistes õigustatud isikud, otsustab linnvalitsus kolme kuu jooksul määruse jõustumise päevast arvates.
 § 20. Määruste ja otsuse kehtetuks tunnistamine
 Keila linna omandis olevate eluruumide kasutamise kord jõustub 8. veebruaril 2007. aastal.