text:
ECLI:NL:PHR:2011:BQ6141, voorheen LJN BQ6141, Parket bij de Hoge Raad, 10/03773
 ECLI:NL:PHR:2011:BQ6141
 Arrest gerechtshof: ECLI:NL:GHSGR:2010:BN2741
 Arrest Hoge Raad: ECLI:NL:HR:2011:BQ6141
 V-N 2011/31.26
 V-N 2011/62.21
 Nr. Rechtbank: 08/4404
 Nr. Gerechtshof: 09/00661
 Recht van successie 2004
 Conclusie van 28 april 2011 inzake:
 Stichting X
 1.1 Heden neem ik conclusie in de zaak met nummer 10/03773 naar aanleiding van het beroep in cassatie van Stichting X, belanghebbende, hierna: de Stichting, tegen de uitspraak van het Gerechtshof te 's-Gravenhage, hierna: het Hof, van 21 juli 2010, nr. BK-09/00661, LJN BN2741, NTFR 2010/2431.
 1.2 De Stichting is bij akte van 27 september 2000 opgericht door A en zijn echtgenote, B. De Stichting heeft ten doel het verlenen van steun aan charitatieve instellingen, werkzaam op medisch gebied, alsmede aan charitatieve en wetenschappelijke instellingen, die speciaal werkzaam zijn op het gebied van de alternatieve geneeswijzen en psychosomatische ziekten. Zij tracht dit doel te bereiken door het doen van geldelijke uitkeringen aan zodanige instellingen, als aan te wijzen door een na het overlijden van de langstlevende echtgenoot te vormen Stichtingsraad. Tot dan zijn geen uitkeringen voorzien.
 1.3 Bij testament van 27 september 2000 heeft A, erflater, voor zover hier van belang, de Stichting tot enig erfgenaam van zijn nalatenschap benoemd, echter onder de last van het aan zijn echtgenote, de langstlevende, gelegateerde vruchtgebruik. Erflater is overleden op 26 december 2004.
 1.4 Bij akte van constatering verdeling en afgifte legaten van 26 juni 2006 zijn de Stichting en de langstlevende overgegaan tot verdeling van de door het overlijden van erflater ontbonden huwelijksgemeenschap en uitvoering van het testament. Overeengekomen is dat aan de langstlevende alle activa worden toegescheiden alsmede, kort gezegd, de passiva, waaronder 'de successierechten'. Vanwege de uit die verdeling voortkomende overbedeling van de langstlevende, heeft de Stichting een vordering van € 5.303.923 op de langstlevende verkregen, renteloos en onopeisbaar zolang het vruchtgebruik van de langstlevende duurt. Overigens bezat de Stichting geen noemenswaard vermogen.
 1.5 In deze conclusie gaat het er om of de Stichting ten tijde van haar erfrechtelijke verkrijging is aan te merken als een het algemeen nut beogende instelling, zodat op haar verkrijging het, voor het jaar 2004 geldende, verlaagde tarief van 11% van toepassing is.
 1.6 Het statutaire doel van de Stichting staat aan rangschikking als het algemeen nut beogende instelling niet in de weg. Het is echter de vraag of de feitelijke omstandigheden waarin de Stichting kwam te verkeren na het overlijden van erflater, daaraan in de weg staan. De overbedelingsvordering is immers renteloos en onopeisbaar zolang de langstlevende nog leeft, zodat de Stichting vooralsnog geen liquide middelen heeft ter verwezenlijking van haar doel om later geldelijke uitkeringen te gaan doen aan statutair beoogde en daartoe aan te wijzen medische instellingen.
 1.7 De opbouw van deze conclusie is als volgt. In onderdeel 2 worden de feiten en het geding in feitelijke instanties weergegeven, gevolgd door een beschrijving van het geding in cassatie in onderdeel 3. Onderdeel 4 omvat een weergave van op de voornoemde vraagstelling ziende regelgeving, jurisprudentie en literatuur.(1) Onderdeel 5 bevat de beschouwing en een beoordeling van het cassatieberoep, met conclusie in onderdeel 6.
 2.1 De Stichting is bij akte van 27 september 2000 opgericht door erflater en zijn echtgenote, de langstlevende. Het doel van de Stichting is omschreven in artikel 2 van haar statuten.
 De stichting heeft ten doel het verlenen van steun aan charitatieve instellingen, werkzaam op medisch gebied, alsmede aan charitatieve en wetenschappelijke instellingen, die speciaal werkzaam zijn op het gebied van de alternatieve geneeswijzen en psychosomatische ziekten. Zij tracht dit doel te bereiken door het doen van geldelijke uitkeringen aan zodanige instellingen als door na te melden Stichtingsraad zijn aan te wijzen.
 2.2 Erflater en de langstlevende waren in algehele gemeenschap van goederen gehuwd. Bij testament van 27 september 2000 heeft erflater, onder de last van bepaalde legaten, de Stichting, als hoofdgerechtigde, tot enig erfgenaam van zijn nalatenschap benoemd.(2) Aan zijn echtgenote heeft erflater het vruchtgebruik van zijn nalatenschap gelegateerd. Artikel 4 van het testament luidt:
 4. Indien mijn huwelijk met B door mijn overlijden wordt ontbonden, maak ik te haren gunste de volgende beschikkingen; zulks in de plaats van haar erfdeel bij versterf: ik legateer aan haar het vruchtgebruik van mijn nalatenschap. De begrafenis- of crematiekosten, de legaten en de verschuldigde successierechten en de kosten van boedelafwikkeling dienen uit mijn nalatenschap te worden voldaan.
 2.3 Ten aanzien van de inhoud van het vruchtgebruik heeft erflater in het testament verklaard:
 Inhoud vruchtgebruik
 2.4 Met betrekking tot de duur is bepaald:
 Bij het einde van het vruchtgebruik is vruchtgebruiker verplicht het vruchtgebruikvermogen of hetgeen daarvoor in de plaats is getreden aan hoofdgerechtigde ter vrije beschikking te stellen, voor zover vruchtgebruiker of zijn rechtverkrijgenden niet bewijzen dat die goederen verteerd of door toeval tenietgegaan zijn.
 2.5 Erflater is overleden op 26 december 2004. Erfstelling en legaat zijn aanvaard door respectievelijk de Stichting en de langstlevende. De langstlevende is krachtens huwelijksgoederenrecht voor de helft gerechtigd tot de door overlijden ontbonden gemeenschap van goederen. De Stichting is krachtens erfrecht eveneens voor de helft gerechtigd tot de door overlijden ontbonden gemeenschap van goederen onder gehoudenheid tot uitkering van de legaten, tot betaling van het successierecht over die legaten en tot afgifte aan de langstlevende van het testamentair gemaakte vruchtgebruik over de nalatenschap.
 2.6 Bij akte van constatering verdeling en afgifte legaten van 26 juni 2006 zijn de langstlevende en de Stichting overgegaan tot beschrijving en verdeling van de ontbonden huwelijksgoederengemeenschap en uitvoering van het testament van erflater, onder meer inhoudende de afgifte van het aan de langstlevende toekomende vruchtgebruik.
 2.7 De overeenkomst tot verdeling zoals opgenomen in de akte van constatering luidt als volgt:
 De gerechtigden tot de ontbonden huwelijksgoederengemeenschap zijn overeengekomen deze als volgt te verdelen:
 Aan B komen toe en zullen worden toegedeeld en geleverd alle aktiva van de ontbonden gemeenschap vooralsnog tegen de waarde waarvoor deze zijn aangegeven in de aangifte voor het recht van successie in de nalatenschap van de overledene en zij zal voor haar rekening nemen ter voldoening als geheel eigen schulden alle passiva van die ontbonden gemeenschap en alle schulden van de nalatenschap, genomen in de zin van artikel 7 Boek 4 van het Burgerlijk Wetboek (dus inclusief de legaten, de begrafeniskosten, de kosten van vereffening, de kosten van executele en de successierechten verschuldigd door de erfgenaam), zomede de kosten van boedelafwikkeling voorzover niet vallend onder de kosten van vereffening.
 Het bedrag dat zij door deze verdeling en verrekening meer ontvangt dan haar aandeel in de ontbonden gemeenschap van goederen, erkent zij wegens overbedeling schuldig aan de stichting Stichting X.
 Op deze schuldigerkenning en de daarmee corresponderende vordering van de stichting zullen, zoveel mogelijk, van toepassing zijn de bepalingen van het ten gunste van haar door de overledene gemaakte vruchtgebruik, zodat, onder andere, het bedrag van de vordering slechts opeisbaar zal zijn bij het einde van het vruchtgebruik en over de schuld, zolang het vruchtgebruik duurt, geen rente verschuldigd zal zijn.
 2.8 De langstlevende heeft door de overeengekomen verdeling en verrekening een bedrag van € 5.303.923 meer ontvangen dan haar aandeel in de ontbonden gemeenschap van goederen bedraagt. Dit bedrag heeft zij wegens overbedeling schuldig erkend aan de Stichting. Hierdoor heeft de Stichting een renteloze vordering van € 5.303.923 op haar verkregen, onopeisbaar zolang het vruchtgebruik van de langstlevende duurt.
 2.9 In 2005 heeft de Stichting de Belastingdienst(3) tweemaal schriftelijk verzocht de Stichting aan te merken als algemeen nut beogende instelling (hierna: ANBI) zoals bedoeld in artikel 24, lid 4, van de Successiewet 1956 (hierna: SW 1956). Beide verzoeken zijn door de inspecteur afgewezen.
 2.10 Ter motivering van de eerste afwijzing heeft de inspecteur opgemerkt dat de onafhankelijkheid van het bestuur niet gewaarborgd is, dat de Stichting vooralsnog niet actief werkzaam zal zijn in het algemene belang en dat de feitelijke werkzaamheden dan niet overeen komen met de statutaire doelstelling. Bij het daaropvolgende verzoek heeft de Stichting een voorgenomen wijziging van de statuten inzake het bestuur aan de inspecteur voorgelegd. Ter motivering van de tweede afwijzing heeft de inspecteur opgemerkt.
 In mijn brief van 27 april 2005 heb ik aangegeven om welke redenen de stichting niet kan worden aangemerkt als een algemeen nut beogende instelling. Een van die bezwaren was de samenstelling van het bestuur. Een onafhankelijk bestuur wijzigt echter niet de feitelijke werkzaamheden van de stichting.
 De stichting zal pas in het algemene belang werkzaam zijn na het overlijden van de langstlevende. Pas op dat moment kan een verklaring van rangschikking worden afgegeven. Dat de bloot-eigendom op deze wijze belast wordt met successiebelasting is geen reden de stichting aan te merken als een algemeen nut beogende instelling.
 Ik kan daarom ook na wijziging van artikel 4 zoals u voorstelt, geen verklaring van rangschikking afgeven voor Stichting X.
 2.11 De Stichting heeft na deze afwijzing schriftelijk en telefonisch contact gehad met de inspecteur en gevraagd om overleg. Blijkens het handelsregister van de Kamers van Koophandel zijn op 24 augustus 2005, naast de langstlevende, drie personen toegetreden tot het bestuur van de Stichting. Per brief van 1 december 2005 heeft de inspecteur zijn weigering om een verklaring van rangschikking af te geven, als volgt toegelicht:
 Stichting X is een stichting die op grond van haar statuten in aanmerking komt voor rangschikking als algemeen nut beogende instelling.
 De stichting zal vooralsnog niet actief zijn. Om die reden wordt geen verklaring voor rangschikking afgegeven.
 Het is aan u om met de Belastingdienst te S in overleg te gaan over het heffen van recht successie, ik ben hiervoor niet competent.
 2.12 De Stichting heeft op 15 februari 2006 de aangifte voor het recht van successie ingediend. Onder het kopje 'Ruimte voor nadere toelichting' heeft de Stichting het volgende vermeld.
 De stichting X, opgericht door overledene en zijn echtgenote, is een binnen het Rijk gevestigde culturele / wetenschappelijke instelling zodat op de verkrijging het verminderd tarief successierecht van toepassing is.
 2.13 Aan de Stichting is de onderhavige aanslag in het recht van successie opgelegd. De Inspecteur(4) heeft de Stichting niet als ANBI aangemerkt en heeft daarom niet het verminderde tarief toegepast. Tegen de aanslag heeft de Stichting bezwaar gemaakt, hetgeen door de Inspecteur ongegrond is verklaard.(5)
 2.14 Tegen die uitspraak op bezwaar is de Stichting in beroep gekomen bij de Rechtbank te 's-Gravenhage (hierna: de Rechtbank).(6)
 2.15 De Rechtbank heeft het geschil, voor zover in cassatie van belang, als volgt omschreven:
 3.1. In de eerste plaats is in geschil of eiseres op het moment van overlijden van erflater terecht niet is aangemerkt als algemeen nut beogende instelling in de zin van artikel 24, lid 4, van de Sw en meer in het bijzonder of het nog niet verrichten van activiteiten door eiseres overeenkomstig haar doelstelling dit gevolg met zich meebrengt. (...)
 2.16 Ten aanzien van het geschil heeft de Rechtbank overwogen:
 4.1. Tussen partijen is niet in geschil dat de doelstelling van eiseres rechtstreeks het algemeen belang raakt en dat eiseres in elk geval geen werkzaamheden heeft verricht die in strijd zijn met haar doelstelling. Wat partijen verdeeld houdt is de vraag of eiseres vanwege het (nog) niet verrichten van werkzaamheden overeenkomstig haar doelstelling in strijd is gekomen met haar doelstelling en op basis daarvan niet als algemeen nut beogende instelling kan worden aangemerkt.
 4.2. In de wet is geen definitie opgenomen van een algemeen nut beogende instelling. In de jurisprudentie (o.m. Hoge Raad 31 oktober 1979, nr. 19 464, BNB 1979/314) wordt ervan uitgegaan dat voor de beantwoording van de vraag of een stichting kan worden aangemerkt als een algemeen nut beogende instelling, niet slechts moet worden gelet op de statutaire doelstelling van de stichting, doch ook op hetgeen zij middels haar feitelijke werkzaamheden in werkelijkheid nastreeft.
 4.3. Eiseres is door erflater en de echtgenote gezamenlijk in het leven geroepen. Uit haar statuten en uit het handelen van erflater en van de echtgenote leidt de rechtbank af dat het hun beider bedoeling is (geweest) dat eiseres eerst na het overlijden van beide echtelieden tot zichtbare activiteiten komt. Immers eerst na het overlijden van de langstlevende echtgenoot of na diens defungeren als lid van het voorlopig bestuur treedt een definitief bestuur aan, bestaande uit een beleidsbepalende en controlerende stichtingsraad en een meer uitvoerend bestuur. Aan dit definitieve bestuur is de zorg voor het bereiken van de doelstelling van de stichting opgedragen. Verder wordt in de statuten als taak van het definitieve bestuur genoemd het opstellen van de jaarlijkse begroting, de rekening en het jaarverslag alsmede de aanwijzing van de instellingen die voor een uitkering in aanmerking komen. Aan het voorlopig bestuur zijn deze taken niet opgedragen. Integendeel, in de doelstelling van eiseres is bepaald dat de instellingen aan welke uitkeringen zullen worden verstrekt door de Stichtingsraad (onderdeel van het definitieve bestuur) worden aangewezen. Deze raad wordt pas ingesteld na het defungeren van het voorlopig bestuur.
 4.4. Zouden door het voorlopig bestuur reeds uitkeringen zijn verstrekt, zoals verweerder in het verweerschrift stelt dat eiseres in de periode tussen haar oprichting en verkrijging van de nalatenschap had moeten doen, dan zou niet alleen in strijd met de bedoeling van de oprichters zijn gehandeld, maar ook direct in strijd met de doelstelling van eiseres. Immers dan zouden deze instellingen niet door de Stichtingsraad, grotendeels benoemd door een orgaan van onafhankelijke deskundigen, de Koninklijke Nederlandsche Maatschappij tot Bevordering der Geneeskunst (KNMG), zijn aangewezen. Uit de statuten van eiseres blijkt voorts dat eiseres zo is ingericht dat de activiteiten om haar doelstelling te realiseren niet door de oprichters (het voorlopig bestuur) maar door in hoofdzaak door de KNMG aangewezen personen met een omschreven deskundigheid worden bepaald. Zelfs ingeval het voorlopig bestuur vóór het aantreden van de Stichtingsraad en dus vóór het verrichten van door de stichting beoogde activiteiten (het doen van geldelijke uitkeringen aan bepaalde instellingen) tot opheffing van de stichting zou besluiten, wordt volgens artikel 11 van de statuten de bestemming van een eventueel batig saldo zoveel mogelijk overeenkomstig het doel van de stichting door de KNMG vastgesteld.
 4.5. De rechtbank kan daarom verweerder niet volgen in zijn stellingen in met name het verweerschrift dat eiseres eerder actief had moeten worden en naast het verrichten van de in haar doelstelling genoemde activiteiten ook aan bij voorbeeld fondsenwervende activiteiten zou hebben moeten doen. Voor het wel of niet aangemerkt kunnen worden als algemeen nut beogende instelling, geldt een dergelijke eis in elk geval niet. Ook verweerder erkent dat bij testament in het leven geroepen stichtingen inzake verkrijgingen in dat zelfde testament bepaald, als algemeen nut beogende instellingen kunnen worden aangemerkt. Voorafgaand hoeven niet al werkzaamheden overeenkomstig de doelstelling zijn verricht.
 4.6. Voorts is ter zitting door eiseres meegedeeld dat erflater haar reeds bij leven wat geld (ca. € 2.000) ter beschikking heeft gesteld voor de voldoening van noodzakelijke kosten als bijdragen aan de Kamer van Koophandel en dat de echtgenote bereid is de successierechten van eiseres te voldoen en andere bedragen ter beschikking te stellen en heeft gesteld, zoals bij voorbeeld ter bestrijding van de kosten van deze procedure. Verweerder heeft dit niet weersproken. Erflater heeft eiseres als zijn enige erfgenaam aangewezen. Eiseres heeft deze erfstelling aanvaard. Anders dan verweerder stelt, is de rechtbank daarom van mening dat eiseres wel enige werkzaamheden van vermogensbeheer heeft verricht, zowel vóór het overlijden van erflater als daarna. Zeker na de aanvaarding van de nalatenschap geldt dat eiseres over een aanzienlijk vermogen beschikt. Dit is weliswaar belast met vruchtgebruik, maar anders dan verweerder stelt, vermogen. Krachtens de aan het vruchtgebruik van de echtgenote verbonden voorwaarden moet zij jaarlijks over haar beheer aan eiseres verantwoording afleggen.
 4.7. Anders dan verweerder beantwoordt de rechtbank daarom de vraag of eiseres reeds vóór de aanvaarding van de nalatenschap van erflater werkzaamheden heeft verricht, zij het alleen in de zin van vermogensbeheer, positief. Volgens het door eiseres genoemde arrest van de Hoge Raad, [BNB 1973/36, RIJ], staat het ontbreken van andere werkzaamheden om haar doel te bereiken, nog los van de vraag of deze werkzaamheden al overeenkomstig haar doelstelling hadden kunnen worden verricht, niet eraan in de weg een stichting als eiseres als algemeen nut beogend aan te merken. Met deze werkzaamheden streefde eiseres realisatie van haar doel na.
 4.8. Voor zover verweerder met zijn stelling dat eiseres reeds voor het overlijden van erflater bij Q(7) om rangschikking als algemeen nut beogende instelling had moeten vragen en deze rangschikking dan geweigerd zou zijn omdat het voorlopig bestuur niet aan de hiervoor geldende voorwaarden voldeed, beoogt te stellen dat de op het moment van erflaters overlijden geldende bestuurssamenstelling van eiseres verhindert om als algemeen nut beogende instelling te worden aangemerkt, verwerpt de rechtbank deze stelling. Verweerder heeft voor het antwoord op de vraag of eiseres aan de geldende eisen voldeed, zowel bij de aanslagregeling als in de bezwaarfase, zich aangesloten bij het standpunt van Q, zie bij voorbeeld de in 2.8. genoemde brief van verweerder en het verslag van het hoorgesprek. Los van de vraag of rangschikking al een op dat moment in de regelgeving bestaande mogelijkheid was, wijst Q het verzoek om als algemeen nut beogende instelling te worden aangemerkt na de aanpassing van het bestuur uitsluitend af op grond van het feit dat eiseres nog geen daadwerkelijke activiteiten ter realisatie van haar doel had verricht. Door bij herhaling bij dit standpunt van Q aan te sluiten en hiernaar te verwijzen heeft verweerder bij eiseres, voor zover nodig, het vertrouwen gewekt dat na de uitbreiding van het voorlopig bestuur de samenstelling daarvan geen beletsel was om eiseres als algemeen nut beogende instelling aan te merken.
 4.9. Met verwijzing naar het in 4.4. gestelde is de rechtbank van oordeel dat in de statuten van eiseres in voldoende mate is geregeld dat over aanwending van het vermogen van eiseres niet door de oprichters of aan hen gelieerde personen wordt beslist en dat van handelen in strijd met de statuten niet is gebleken.
 4.10. Ten aanzien van het eerste geschilpunt is het gelijk daarom aan eiseres.
 2.17 De Rechtbank heeft het beroep van de Stichting gegrond verklaard.
 2.18 De Inspecteur is tegen de uitspraak van de Rechtbank in hoger beroep gekomen bij het Hof.
 2.19 Het Hof heeft het geschil als volgt omschreven:
 In hoger beroep is thans nog in geschil of belanghebbende op het moment van overlijden van de erflater terecht niet is aangemerkt als ANBI. (...)
 2.20 Ten aanzien van het geschil heeft het Hof overwogen:
 6.1. Ter zitting heeft gemachtigde uitdrukkelijk verklaard dat krachtens de bedoeling van haar oprichters, belanghebbende de activiteiten zoals beschreven in haar statutaire doelomschrijving niet eerder zou gaan uitvoeren dan na het overlijden van de langstlevende van hen.
 6.2. De testamentaire regeling van het overlijden van de eerststervende en de uitwerking daarvan blijkens de akte van constatering en verdeling, zijn uitwerkingen van voormelde bedoeling. Ze leiden er toe dat tot de dood van de langstlevende der echtelieden/oprichters, hun vermogen in goederen ter beschikking van hen c.q. de laatst levende van hen blijft. De vordering die belanghebbende verkrijgt na het overlijden van de eerststervende is bovendien niet gesecureerd, mede omdat de langstlevende het (ongeclausuleerde) recht van vervreemding en vertering heeft.
 6.3. Een rechtspersoon die weliswaar statutair het algemeen nut beoogt, maar krachtens de uitdrukkelijke wil van de oprichters niet zal handelen conform dat doel totdat de langstlevende der oprichters is overleden, is tot dat moment geen algemeen nut beogende instelling in de zin van artikel 24, vierde lid, van de Successiewet 1956, in de voor het jaar 2004 geldende tekst.
 6.4. Belanghebbende heeft in dit verband nog een beroep gedaan op het arrest van de Hoge Raad van 29 november 1972, BNB 1973/36. Dit beroep kan haar echter niet baten. In de betreffende casus beschikte de instelling wel degelijk over middelen om uitkeringen conform haar doelstelling te doen, maar deed zij die niet als gevolg van het bestuurlijke besluit eerst vermogen te vormen.
 6.5. Uit al hetgeen hiervoor is overwogen volgt dat het hoger beroep gegrond is. Derhalve moet worden beslist als hierna is vermeld.
 2.21 Het Hof heeft het hoger beroep van de Inspecteur gegrond verklaard en de uitspraak van de Rechtbank vernietigd.
 3.1 De Stichting heeft tijdig en ook overigens op regelmatige wijze beroep in cassatie ingesteld, onder aanvoering van twee middelen. De Staatssecretaris van Financiën heeft een verweerschrift ingediend. Belanghebbende heeft de zaak mondeling doen toelichten door mr. M. Mees, advocaat te Amsterdam.
 3.2 De Stichting heeft in de middelen I en II met name het volgende aangevoerd.
 [I] Het Hof heeft geoordeeld dat een rechtspersoon die weliswaar statutair het algemeen nut beoogt, maar krachtens de uitdrukkelijke wil van de oprichters niet zal handelen conform dat doel totdat de langstlevende der oprichters is overleden, tot dat moment geen algemeen nut beogende instelling is in de zin van genoemd artikel 24, lid 4 SW (overweging 6.3).
 Het bestreden oordeel is onjuist. Of een stichting het algemeen nut beoogt, wordt in de eerste plaats bepaald door de doelomschrijving in haar statuten. Indien de stichting echter door de feitelijke activiteiten in werkelijkheid een doel nastreeft dat niet aangemerkt kan worden als van algemeen nut, is geen sprake van een algemeen nut beogende instelling (vgl. HR 31 oktober 1979, BNB 1979/314). Indien een stichting pas na verloop van tijd zal kunnen beschikken over het door de oprichters voor het doel bestemde vermogen, doorkruist dat niet het doel van de stichting. Er wordt dan niet feitelijk een ander doel nagestreefd dan het beogen van algemeen nut. Dat is niet anders indien volgens de wens van de oprichters en door de aard van het verkregen vermogen de stichting pas na verloop van tijd aanvangt met de activiteiten in het kader van haar doel.
 [II] Het Hof heeft geoordeeld dat het hoger van de inspecteur beroep gegrond is en heeft dat oordeel blijkens overweging 6.5 mede laten volgen uit de volgende in overweging 6.2 genoemde omstandigheden:
 (a) dat tot de dood van de langstlevende der echtelieden/oprichters hun vermogen in goederen ter beschikking van hen c.q. de laatst levende van hen blijft; en
 (b) dat de vordering die belanghebbende verkrijgt na het overlijden van de eerststervende bovendien niet gesecureerd is, mede omdat de langstlevende het (ongeclausuleerde) recht van vervreemding en vertering heeft.
 Het Hof heeft ten onrechte omstandigheid (a) laten meewegen bij de beoordeling van het door belanghebbende beoogde algemene nut. Hiermee heeft het Hof het recht geschonden, (...).
 Ook omstandigheid (b) heeft het Hof ten onrechte laten meewegen, omdat de enkele omstandigheid dat in een geval als het onderhavige de langstlevende in staat is om het gehele vermogen te consumeren, niet kan bijdragen aan de conclusie dat belanghebbende geen algemeen nut beoogt.
 4. Regelgeving, jurisprudentie en literatuur
 4.1 Artikel 24, lid 4, SW 1956 luidt (tekst 1 januari 2004):
 4. Indien geërfd of verkregen wordt door een binnen het Rijk gevestigde kerkelijke, levensbeschouwelijke, charitatieve, culturele, wetenschappelijke of het algemeen nut beogende instelling, is verschuldigd 11 ten honderd over de waarde van de verkrijging, indien en voor zover aan de verkrijging niet een opdracht is verbonden, welke aan de verkrijging het karakter ontneemt van te zijn geschied in het algemeen belang.
 4.2 Rechtbank Arnhem heeft in NTFR 2010/2432 als volgt overwogen:(8)
 4.2 Algemeen nut beogende instellingen zijn instellingen wier doelstelling een werkzaamheid betreft, welke op zichzelf rechtstreeks een algemeen belang raakt. Daartoe behoort niet een instelling die ten doel heeft een werkzaamheid die op zichzelf voorziet in een particulier belang waaraan een bepaalde kring van personen behoefte heeft. Dat wordt niet anders als de voorziening in dit belang indirect het algemene nut dient (zie onder meer Hoge Raad 12 oktober 1960, nr. 14 413, BNB 1960/269, LJN AY1355). Bij de vraag of een instelling een algemeen nut beogende instelling is, moet niet slechts worden gelet op de statutaire doelstelling maar ook op hetgeen zij werkelijk nastreeft (Hoge Raad 31 oktober 1979, nr. 19 464, BNB 1979/314, LJN AX2630).
 4.3 Daarenboven kan een instelling slechts worden aangemerkt als het algemeen nut beogend, indien komt vast te staan dat met de door haar verrichte werkzaamheden het algemeen belang ten minste in gelijke mate als het particulier belang wordt gediend (Hoge Raad 13 juli 1994, nr. 29 936, BNB 1994/280, LJN ZC5717).
 4.4 De rechtbank overweegt als volgt.
 4.13 Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen is de rechtbank van oordeel dat eiseres met haar werkzaamheden voor ten minste 50% het algemeen nut dient. Eiseres is door verweerder derhalve ten onrechte niet als een algemeen nut beogende instelling aangemerkt. Het beroep dient gegrond te worden verklaard.
 4.3 Verstijnen heeft deze uitspraak als volgt in NTFR 2010/2432 becommentarieerd:
 Hoewel de activiteit van de stichting in eerste instantie bestaat uit de instandhouding van de boerderij als stamvermogen van de stichting, een activiteit waarmee niet direct het algemeen belang wordt behartigd en zelfs gedeeltelijk het particulier belang van de gebruikers van de boerderij, oordeelt Rechtbank Arnhem dat met de activiteiten ten minste voor 50% het algemeen nut wordt gediend. De stichting is immers met het oog op een goede toekomstige verkoopopbrengst van de boerderij en daarmee een groter beschikbaar vermogen voor het doen van schenkingen gebaat bij de instandhouding van de boerderij. Hierdoor komt belanghebbende in aanmerking voor het in 2005 voor anbi's geldende successierechttarief van 8%. Rechtbank Arnhem verwijst naar de uitspraak van Hof Den Haag van 21 juli 2010 (nr. 09/00661, NTFR 2010/2431 met commentaar van ondergetekende) en constateert dat sprake is van verschillende situaties. In de casus van Hof Den Haag was de belanghebbende volgens de rechtbank nog niet begonnen met handelen conform haar doelstelling, terwijl dit in casu wel het geval zou zijn. Ik vraag mij echter af of het hierbij gaat om een relevant verschil. Afgezien van het feit dat in casu jaarlijks al kleine schenkingen conform de doelstelling zijn gedaan, kan tussen beide situaties mijns inziens ook evenzeer een parallel worden getrokken. Gesteld kan worden dat in eerste instantie voornamelijk sprake is van vermogensbeheer, in de casus van Rechtbank Arnhem weliswaar intensiever dan in de casus van Hof Den Haag, met het oog op toekomstig te verrichten algemeen nuttige werkzaamheden. Al met al acht ik het verdedigbaar en ook passend binnen de anbi-regeling dat een instelling met het oog op toekomstige activiteiten al bij de verkrijging van stamvermogen de anbi-status kan verkrijgen. Gezien het voorgaande wekt het geen verbazing dat tegen de uitspraak beroep is aangetekend (rolnummer 10/00435). Ik ben zeer benieuwd naar uiteindelijke uitkomst.
 4.4 De Hoge Raad heeft in HR BNB 1994/280 overwogen:(9)
 3.1. Het Hof heeft, uitgaande van de statutaire doelstelling en de feitelijke werkzaamheden van de Vereniging, geoordeeld dat deze een, het algemeen nut beogende, culturele instelling is als bedoeld in artikel 24, lid 4, van de Successiewet 1956 (hierna: de Wet). In dit oordeel ligt besloten dat de door het Hof vastgestelde feitelijke werkzaamheden waarmee de Vereniging haar statutaire doelstelling verwezenlijkt primair een algemeen belang en niet het particuliere belang van de leden dienen. Dit oordeel wordt met een motiveringsklacht bestreden.
 3.2. Voor 's Hofs oordeel kan geen steun worden gevonden in de statutaire doelstelling van de Vereniging. Hieraan behoeft evenwel geen overwegende betekenis te worden gehecht aangezien van algemene bekendheid is dat een vereniging als de onderhavige, zeker wanneer zij, zoals hier, tot een kleinere gemeenschap behoort, met haar harmonie naar buiten pleegt te treden en bij plaatselijke evenementen voor het publiek muziek ten gehore pleegt te brengen. Dat is hier ook gebeurd. Het Hof heeft dan ook in het onderhavige geval overwegende betekenis kunnen toekennen aan de feitelijke werkzaamheden van de Vereniging. De door het Hof aan die feitelijke werkzaamheden verbonden gevolgtrekking behoefde evenwel nadere motivering, daar die feitelijke werkzaamheden niet uitsluiten dat deze niet primair een algemeen, maar een particulier belang dienen.
 3.3. 's Hofs uitspraak is mitsdien niet naar de eis der wet met redenen omkleed. Zij kan niet in stand blijven en verwijzing moet volgen voor een onderzoek in volle omvang.
 4. Na cassatie
 De Vereniging is een culturele instelling. Blijkens de geschiedenis van de totstandkoming van artikel 24, lid 4, van de Wet moet worden aangenomen dat het daar genoemde tarief slechts van toepassing is - voor zover hier van belang - indien verkregen wordt door een het algemeen nut beogende instelling. De in genoemde bepaling aan de woorden "of het algemeen nut beogende instelling" voorafgaande vermelding van kerkelijke, charitatieve, culturele en wetenschappelijke instellingen behelst slechts een niet limitatieve opsomming van categorieën van instellingen die het algemeen nut kunnen - en veelal zullen - beogen. Aan die opsomming komt derhalve niet de betekenis toe dat een tot één van die categorieën te rekenen instelling ook noodzakelijkerwijs moet worden aangemerkt als een het algemeen nut beogende instelling. Een en ander heeft wel tot gevolg dat als komt vast te staan dat de werkzaamheden ongeveer in gelijke mate het algemene en een particulier belang dienen, de instelling moet worden aangemerkt als een het algemeen nut beogende instelling.
 4.5 Laeijendecker heeft bij dit arrest in BNB 1994/280 geannoteerd:
 De HR gaat evenwel nog verder door te stellen (...) dat als komt vast te staan dat de werkzaamheden ongeveer in gelijke mate het algemene en een particulier belang dienen, de instelling moet worden aangemerkt als een het algemeen nut beogende instelling.
 4.6 De belanghebbende in voornoemde zaak HR BNB 1994/280 is na verwijzing door de Hoge Raad en de uitspraak van Hof Arnhem wederom in cassatie gegaan. De Hoge Raad heeft in HR BNB 1997/67 als volgt overwogen:
 5.1. Ingevolge het tot verwijzing leidende arrest diende het Hof te onderzoeken of de feitelijke werkzaamheden van de Vereniging X, hierna: de Vereniging, primair het algemene belang, althans ongeveer in gelijke mate het algemene belang en een particulier belang dienen.
 5.2. Uitgaande van de daaromtrent door de Vereniging in haar conclusie na verwijzing verschafte informatie heeft het Hof geoordeeld dat het aantal verenigingsactiviteiten die (primair) een particulier belang dienen, waaronder de wekelijkse repetities en het muziekonderricht aan niet-leden, alsmede de daaraan bestede tijd verre het aantal evenementen die het algemeen belang dienen alsmede de daaraan bestede tijd overtreffen en op die grond geoordeeld dat de feitelijke werkzaamheden van de Vereniging veel meer een particulier belang dan het algemene belang dienen.
 5.3. Onderdeel a van middel I richt zich tegen het oordeel van het Hof dat de wekelijkse repetities, waarin niet voor het publiek muziek ten gehore wordt gebracht, behoren tot de verenigingsactiviteiten die primair een particulier belang dienen.
 5.6. Dat alle repetities van verenigingen als deze steeds primair het particuliere belang van de leden dienen, is niet een feit van algemene bekendheid en noch uit de uitspraak van het Hof, dat in deze verwijzingszaak zonder mondelinge behandeling uitspraak heeft gedaan, noch uit de stukken van het geding blijkt waaraan het Hof zijn wetenschap heeft ontleend dat bij de onderhavige vereniging het houden van repetities primair een particulier belang dient. Maar ook indien het bij deze repetities in de eerste plaats zou gaan om het bij wijze van vrijetijdsbesteding samen muziek maken door de leden, valt niet in te zien dat van de aan die repetities bestede tijd in het geheel niets kan worden toegerekend aan de tijd besteed voor werkzaamheden die ten algemene nutte worden verricht.
 -5.7. Voorts kan de vraag of de werkzaamheden van een culturele instelling ongeveer in gelijke mate het algemene en een particulier belang dienen, zodat die instelling moet worden aangemerkt als een het algemeen nut beogende instelling in de zin van artikel 24, lid 4, van de Successiewet 1956, niet worden beantwoord, zoals hier door het Hof is gedaan, door van elk uur dat aan verenigingsactiviteiten is besteed, uit te maken of primair het algemene dan wel een particulier belang wordt gediend en vervolgens de aantallen uren van beide categorieën zonder meer op te tellen en te vergelijken. Deze vraag moet ten aanzien van de activiteiten in hun totaliteit beantwoord worden. In verband met die vraag kan zeer wel een verschillend gewicht toekomen aan verschillende activiteiten en de daaraan bestede tijd. Het aanleggen van een zuiver rekenkundige maatstaf, zoals door het Hof is gedaan, is dan ook onjuist.
 4.7 De Hoge Raad heeft in HR BNB 1979/314 overwogen:(10)
 dat het Hof terecht heeft vooropgesteld, dat bij de beantwoording van de vraag of een stichting kan worden aangemerkt als een culturele, wetenschappelijke of het algemeen nut beogende instelling in de zin van artikel 47 van de Wet op de inkomstenbelasting 1964, niet slechts moet worden gelet op de statutaire doelstelling van de stichting, doch ook op hetgeen zij in werkelijkheid nastreeft;
 dat het Hof, de feitelijke werkzaamheden van de onderwerpelijke stichting en haar werkelijke streven beoordelende, niet aannemelijk heeft geoordeeld, dat de stichting een culturele of wetenschappelijke instelling is als hiervoor is bedoeld;
 dat het Hof daarbij niet blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting;
 dat 's Hofs oordeel dat het door belanghebbende gestelde niet toelaat de stichting als een het algemeen nut beogende instelling aan te merken - wat er zij van de daarvoor aangevoerde gronden - juist is, omdat de in dit verband door belanghebbende gestelde, op kostenbesparing voor in hoofdzaak professionele filmers gerichte werkzaamheden van de stichting niet gezegd kunnen worden rechtstreeks het algemeen belang te dienen, terwijl van de omstandigheid dat als gevolg van zodanige kostenbesparing de subsidiering van het werk van deze filmers van geringere omvang zal kunnen zijn, slechts zijdelings een gunstige werking ten algemene nutte vermag uit te gaan;
 4.8 De Hoge Raad heeft in HR BNB 1973/36 overwogen:(11)
 dat de omstandigheid, dat een stichting welke volgens haar statuten een algemeen maatschappelijk belang beoogt, gedurende een aantal jaren geen werkzaamheden heeft verricht behoudens die, welke een zo groot mogelijke vermogensvorming ten doel hebben, nog niet behoeft mee te brengen, dat zij niet kan worden aangemerkt als een rechtspersoon die uitsluitend of nagenoeg uitsluitend een algemeen maatschappelijk belang in de zin van artikel 24, onder I, voorlaatste alinea, van de Successiewet 1956 beoogt;
 4.9 Schuttevaêr heeft bij dit arrest geannoteerd:
 De stichting hield (...) per jaar vele tienduizenden aan inkomsten over. Zij besteedde daarvan echter in al die jaren niets ter voldoening aan haar statutaire doelstelling. Het feit dat zij die besteding naliet, bracht haar uiteraard in de noodzaak dat geld onder zich te houden en daarvoor belegging te zoeken. Hetgeen geschiedde.
 Nu de insp. voor het Hof niet had gesteld dat deze gedragslijn een handelen in strijd met de statuten betekende, kon de HR moeilijk verder gaan dan (met een ingebouwd voorbehoud: "nog niet behoeft mede te brengen") uit te spreken dat een zodanig stilzitten niet prohibitief behoeft te zijn t.a.v. de toepasselijkheid van het 10%-tarief. Een juiste overweging; men denke maar aan die vele gevallen, waarin onder de levenden of bij testament een stichting met een volstrekt duidelijke "algemeen-belang-doelstelling" welker uitvoering overtuigend verankerd is in een geheel van bijbehorende statutaire bepalingen - is opgericht, met echter zodanig nog klein vermogen dat zij voorlopig de vleugels nog niet werkelijk kan uitslaan. Dan is het logisch, ja, de enige weg, om eerst voor "vermogensvorming" te zorgen door sparen en beleggen;
 4.10 Voor een heldere beschrijving van het begrip 'algemeen belang' in wet en literatuur verwijs ik naar onderdeel 4 van de conclusie van A-G Niessen bij HR BNB 2006/267.(12) Zie voorts de conclusie van A-G Wattel van 25 maart 2011, nr. 10/03464.(13)
 4.11 Verstijnen heeft de onderhavige uitspraak van de Rechtbank als volgt in NTFR 2009/2561 becommentarieerd:
 De voorliggende vraag betreft in wezen een fiscale variant van het probleem van de kip of het ei. De inspecteur weigert de ANBI-status, omdat belanghebbende feitelijk nog geen activiteiten verricht. Belanghebbende heeft de ANBI-status echter nodig om fiscaalvriendelijk fondsen te kunnen werven om daarmee activiteiten te kunnen gaan verrichten. Over het algemeen nuttig karakter van de beoogde activiteiten bestaat hier geen verschil van mening.
 In 2005 is aan de Belastingdienst verzocht belanghebbende aan te merken als instelling in de zin van art. 24, lid 4, SW 1956 (tekst 2005). De belangrijkste reden om deze status niet te verlenen was dat belanghebbende vooralsnog niet actief zou zijn. Pas na overlijden van beide echtgenoten was voorzienbaar dat belanghebbende daadwerkelijk over middelen zou beschikken om feitelijk activiteiten te verrichten. Onder het destijds geldende systeem was de weigering tot toekenning van deze status geen voor bezwaar vatbare beschikking. Mogelijkheden tot bezwaar en beroep stonden pas open in geval van een belastbare verkrijging, zoals de onderhavige verkrijging uit de nalatenschap van erflater.
 Rechtbank Den Haag oordeelt mijns inziens terecht dat het ontbreken van feitelijke werkzaamheden om haar doel te bereiken niet aan de ANBI-status in de weg staat. Aan dit oordeel ligt enerzijds ten grondslag het door belanghebbende genoemde arrest van 31 oktober 1979, nr. 19.464, BNB 1979/314 waarin is bepaald dat het ontbreken van andere werkzaamheden dan vermogensopbouw niet behoeft mee te brengen dat een instelling niet als ANBI kan worden aangemerkt. Anderzijds droeg aan het oordeel van de rechtbank bij dat ook ingevolge de statuten van belanghebbende pas tot feitelijke werkzaamheden zou kunnen worden gekomen als na overlijden van de oprichters als voorlopige bestuurders het definitieve bestuur zou zijn geïnstalleerd. Belanghebbende handelde dus geheel in overeenstemming met haar statuten.
 Opmerkelijk is dat de minister van Financiën bij de wijziging van de ANBI-regeling met ingang van 1 januari 2008 in de artikelsgewijze toelichting op het besluit van 1 februari 2007 (nr. DB2007/31M, NTFR 2007/241 met commentaar van 'De redactie') het volgende aangeeft: 'Nieuw opgerichte instellingen wordt voor de toepassing van de onderdelen a en b (er moet onder andere blijken dat de instelling volgens haar regelgeving en feitelijk het algemeen belang dient, WV) vanzelfsprekend de gelegenheid geboden met hun feitelijke werkzaamheid een aanvang te nemen.' Met deze toelichting meen ik dat onder de huidige ANBI-regeling het bezwaar van de inspecteur alleen al om deze reden zou moeten zijn weggenomen. Uit de feiten blijkt echter dat belanghebbende per 1 januari 2008 is gerangschikt, maar dat deze rangschikking per 10 april 2008 weer is ingetrokken. Uit de feiten blijkt niet of aan de intrekking dezelfde motieven ten grondslag liggen als aan de eerdere weigering van de ANBI-status.
 Tegen de onderhavige uitspraak is hoger beroep ingesteld bij Hof Den Haag (nr. 09/00661).
 4.12 Verstijnen heeft de Hofuitspraak als volgt in NTFR 2010/2431 becommentarieerd:
 Deze procedure betreft een voortzetting van de door Rechtbank Den Haag op 24 juli 2009 beslechte zaak (nr. 08/04404, NTFR 2009/2561 met commentaar van ondergetekende). Hof Den Haag oordeelt kort en bondig dat belanghebbende pas kan kwalificeren als anbi, wanneer zij feitelijk algemeen nuttige werkzaamheden verricht. Dit kan niet eerder het geval zijn dan dat zij over vermogen beschikt.
 Rechtbank Den Haag overwoog daarentegen in de voorliggende uitspraak dat het ontbreken van feitelijke werkzaamheden om het doel te bereiken niet aan de anbi-status van belanghebbende in de weg staat. Hiertoe werd door Rechtbank Den Haag onder andere het arrest van 31 oktober 1979, nr. 19.464, BNB 1979/314 aangehaald. Hof Den Haag oordeelt dat dit arrest belanghebbende niet baat, omdat de instelling uit het arrest wel feitelijk over middelen zou beschikken, maar ingevolge een bestuurlijk besluit geen werkzaamheden verrichtte om eerst vermogen te kunnen vormen.
 Ik vraag mij af of het geconstateerde verschil nu echt wezenlijk is. Naar mijn mening kan evenzeer juist een parallel tussen beide zaken worden geconstateerd, namelijk de afwezigheid van activiteiten in afwachting van (voldoende) beschikbaar vermogen.
 Voorts wijs ik nogmaals op de uitlating van de minister van Financiën bij de wijziging van de anbi-regeling met ingang van 1 januari 2008 in de artikelsgewijze toelichting op het besluit van 1 februari 2007: 'Nieuw opgerichte instellingen wordt voor de toepassing van de onderdelen a en b (er moet onder andere blijken dat de instelling volgens haar regelgeving en feitelijk het algemeen belang dient, WV) vanzelfsprekend de gelegenheid geboden met hun feitelijke werkzaamheid een aanvang te nemen.' (nr. DB2007/31M, NTFR 2007/241 met commentaar van De redactie).
 In het kader van deze uitspraak kan verder nog worden gewezen op de uitspraak van Rechtbank Arnhem van 26 augustus 2010, waarin naar de onderhavige uitspraak wordt verwezen (nr. 09/00052, NTFR 2010/2432. met commentaar van ondergetekende).
 Belanghebbende heeft beroep in cassatie ingesteld onder nummer 10/03773. Ik ben zeer benieuwd naar het oordeel van de Hoge Raad.
 4.13 In het Besluit van de Minister van Financiën van 1 februari 2007 wordt vermeld:(14)
 Het eerste aspect betreft de vraag of een instelling gezien haar doelstelling als algemeen nut beogende instelling kan worden beschouwd. Voor toegang tot de fiscale faciliteiten (giftenaftrek bij giften aan een dergelijke instelling: vrijstelling van successie- en schenkingsrecht) is bepalend of kwalitatief en kwantitatief sprake is van een 'algemeen nut beogende instelling' (HR 13 juli 1994, nr. 29.936, BNB 1994/280 en HR 7 november 2003, nr. 38.049, BNB 2004/30). De nieuwe regelgeving brengt geen veranderingen met betrekking tot dit eerste aspect. De lijnen die hieromtrent in het verleden zijn uitgezet, met name in de jurisprudentie, blijven gelden. Deze jurisprudentie is immers gegrond op de tekst van de wet zelf.
 Het tweede aspect betreft de vraag of de door of in de instelling bijeengebrachte middelen daadwerkelijk en controleerbaar ten behoeve van de doelstelling worden ingezet. De onderhavige wijziging van de Uitvoeringsregeling inkomstenbelasting 2001 geeft regels met betrekking tot dit tweede aspect. De regels hebben onder meer betrekking op de kenbaarheid en toetsbaarheid van het beleid van de instelling, het aanhouden van vermogen, de administratie en de jaarverslaggeving. Inhoudelijk is daarbij waar mogelijk aangesloten bij wat nationaal en internationaal als 'best practices' voor algemeen nut beogende instellingen wordt beschouwd. De regeling is daarbij zo geformuleerd dat zij zowel van toepassing is op fondsenwervende instellingen als op vermogensfondsen en instellingen met een gemengd karakter.
 En:(15)
 B. Artikel 41a van de Uitvoeringsregeling inkomstenbelasting 2001
 Een algemeen nut beogende instelling mag op grond van de regelgeving van de instelling en feitelijk niet een winstoogmerk hebben.
 De onderdelen a en b houden verband met de doelstelling en de feitelijke werkzaamheid van de instelling. Met die doelstelling moet het algemeen belang zijn gediend.
 Onderdeel a verlangt allereerst dat uit de regelgeving van de instelling blijkt dat de instelling geen winstoogmerk heeft.
 Onderdeel b verlangt verder dat uit de regelgeving van de instelling blijkt dat de instelling het algemeen belang dient. Het begrip "algemeen belang" is een reeds bestaand begrip. De uitleg van het begrip algemeen belang blijft ook onder deze nieuwe regeling voor algemeen nut beogende instellingen in eerste instantie aan de inspecteur en uiteindelijk aan de rechter. Volgens de jurisprudentie kan daaronder in elk geval niet het primair en/of rechtstreeks dienen van een particulier of individueel belang worden verstaan. Daarvan kan onder omstandigheden bijvoorbeeld sprake zijn indien een instelling uitkeringen doet aan de verwanten van de oprichters (HR 29 oktober 1986, nr. 23.439, BNB 1987/30).
 Hoewel de onderdelen a en b verlangen dat uit de regelgeving van de instelling blijkt dat een instelling geen winstoogmerk heeft en dat zij het algemeen belang dient, valt niet uit te sluiten dat een instelling in feite gedrag vertoont dat met die regelgeving van de instelling in strijd is. Gedacht kan hierbij worden aan gevallen waarbij regelgeving van de instelling niet de daadwerkelijke bedoeling van de instelling weergeeft of waarbij die regelgeving door (het bestuur van) de instelling niet wordt nageleefd. Van een algemeen nut beogende instelling is slechts sprake indien de instelling zowel volgens haar interne regelgeving als feitelijk aan de voorwaarden voldoet. Instellingen waarvan de feitelijke werkzaamheid niet in overeenstemming is met de doelstelling, dienen geen aanspraak te kunnen maken op de fiscale faciliteiten. Op grond van de onderdelen a en b wordt bijgevolg verlangd dat ook de feitelijke werkzaamheid van de instelling moet zijn gericht op het dienen van het algemeen belang en dat de instelling voorts geen winstoogmerk heeft. Overigens heeft een instelling die incidenteel exploitatieoverschotten behaalt en deze aanwendt ten bate van algemeen nut met haar feitelijke werkzaamheid niet direct een winstoogmerk in de zin van onderdeel a van deze bepaling.
 Nieuw opgerichte instellingen wordt voor de toepassing van de onderdelen a en b vanzelfsprekend de gelegenheid geboden met hun feitelijke werkzaamheid een aanvang te nemen.
 4.14 De Staatssecretaris heeft bij Besluit van 19 januari 2005 over de vraag of een instelling die niets anders doet dan vermogensvorming en vermogensbeheer en ook de afgelopen jaren niets anders heeft gedaan, in strijd handelt met haar statutaire doelstellingen, het volgende opgemerkt:(16)
 Bij haar oprichting in 1989 wordt een stichting op haar verzoek gerangschikt als een algemeen nut beogende instelling. Op dat moment heeft zij nog geen activiteiten. Een aantal jaren daarna blijkt dat de stichting zich uitsluitend bezighoudt met vermogensvorming en -beheer. Het bestuur beslist om eerst uitkeringen overeenkomstig de statuten te gaan doen nadat een bepaald "stamkapitaal" gevormd is. Met de invoering van de euro wordt dit stamkapitaal verhoogd tot 25 miljoen euro. Ultimo 2001 bedraagt het vermogen van de stichting circa drie miljoen euro. Is op een verkrijging door de stichting in 2002 het verlaagde tarief van toepassing?
 4.15 De aantekening van de redactie van V-N bij dit besluit luidt:
 Voor de beoordeling of de jarenlange vermogensvorming al dan niet in strijd is met de doelstelling, is, naar wij menen, die doelstelling zelf van groot belang. Sommige doelen vereisen immers een groot aanvangskapitaal dat eerst bijeen moet worden gebracht om tot verwezenlijking van die doelstelling te kunnen geraken. Van belang lijkt tevens de vraag of die vermogensvorming deel uitmaakt van de statutaire doelstelling dan wel berust op een na de oprichting genomen bestuursbesluit. In het eerste geval kan toch nauwelijks worden gesproken van een handelen in strijd met de statuten. Betreft het in dat geval een gerangschikte instelling, dan zal een beroep op gewekt vertrouwen welhaast moeten worden gehonoreerd. Ook in de jurisprudentie is de kwestie eerder aan de orde geweest. Het feit dat een stichting gedurende bijna veertien jaar niet anders deed dan vermogensbeheer, behoefde volgens de Hoge Raad niet mee te brengen dat de stichting niet uitsluitend of nagenoeg uitsluitend een algemeen maatschappelijk belang beoogde (HR 29 november 1972, nr. 16 946, BNB 1973/36 (V-N 20 januari 1973, punt 23)). Ook is geoordeeld dat een stichting, die volgens haar statuten ten doel had de bevordering van het instandhouden, de bestudering en de opvoeding van mensapen, een het algemeen nut beogende instelling is, ook al was de stichting pas korte tijd geleden opgericht en waren haar werkzaamheden beperkt gebleven tot het vormen van vermogen (Hof 's-Gravenhage 9 oktober 1973, FED IB '64: Art. 47:22-23).
 4.16 De Staatssecretaris heeft in zijn besluit van 5 augustus 2003 over de invloed van testamentaire lasten opgelegd aan een algemeen nut beogende instelling, het volgende opgemerkt:(17)
 (...) Aan mij zijn twee vragen voorgelegd over de heffing van Successierecht bij instellingen van algemeen belang als bedoeld in artikel 24, vierde lid, van de Successiewet 1956 (SW). De vragen en de antwoorden zijn hierna opgenomen.
 Invloed van vervullen testamentaire last op status
 Een testateur wijst een algemeen nut beogende instelling aan als erfgenaam onder de last tot het doen, van levenslange periodieke uitkeringen aan enkele familieleden. Zijn periodieke uitkeringen ten gevolge van het vervullen van een testamentaire last van invloed op de artikel 24, vierde lid, SW-status?
 Nee, periodieke uitkeringen zijn niet van invloed op de artikel 24, vierde lid, SW-status van de verkrijger. Voor de beoordeling of een rechtspersoon kan worden aangemerkt als één als bedoeld in artikel 24, vierde lid, SW komt overwegende betekenis toe aan de feitelijke activiteiten. Er is voldaan aan de vereisten als de activiteiten van de rechtspersoon ten minste voor de helft het algemene belang dienen. Onder de activiteiten die een rechtspersoon onderneemt, moeten worden verstaan die activiteiten die hij zelf uitkiest. Een handeling die hij verricht om een erfstelling te verkrijgen (lees: niet vervallen van erfrecht te worden verklaard, art. 4:131, BW), is geen ontplooide activiteit.
 Invloed van vervullen testamentaire last op verkrijging
 Ontneemt de periodieke uitkering ten gevolge van een testamentaire last aan de verkrijging het karakter van te zijn geschied in het algemeen belang?
 Nee, de periodieke uitkering ontneemt aan de verkrijging niet het karakter van te zijn geschied in het algemeen belang.
 Op grond van de Successiewet 1956 wordt met recht van successie of schenking belast het saldo van wat verkregen wordt minus de aan de verkrijging verbonden lasten en of verplichtingen. Binnen het systeem van de Successiewet komen slechts op een verkrijging in mindering de lasten die leiden tot een verkrijging bij iemand anders (de z.g. lastbevoordeelde). Het gevolg hiervan is dat z.g. onpersoonlijke lasten niet in mindering kunnen worden gebracht op een verkrijging. Van een onpersoonlijke last is sprake als niemand als lastbevoordeelde van de opgelegde verplichting is aan te wijzen, bijvoorbeeld de verkrijging onder de last tot onderhoud van een dier. De lastbevoordeelde is het dier; dit is echter geen rechtsubject en dus niet belastingplichtig.In artikel 24, vierde lid 4, SW is dit als volgt tot uitdrukking gebracht: indien geërfd of verkregen wordt door een binnen het Rijk gevestigde kerkelijke, levensbeschouwelijke, charitatieve, culturele, wetenschappelijke of het algemeen nut beogende instelling, is verschuldigd 11 ten honderd over de waarde van de verkrijging, indien en voor zover aan de verkrijging niet een opdracht is verbonden, welke aan de verkrijging het karakter ontneemt van te zijn geschied in het algemeen belang. De slotbepaling betreffende de verbonden opdracht die het karakter van algemeen belang kan ontnemen, ziet op de z.g. onpersoonlijke lasten.
 Erflater A wijst algemeen nut instelling X aan als enig erfgenaam onder de last om zijn neef N een periodieke uitkering van € 50 000 uit te keren. De nalatenschap bedraagt € 300 000; De verkrijging van X is nu € 250 000, belast tegen 11%. De uitkering aan de neef is geen activiteit die de artikel 24-4 status beïnvloed.Erflater B wijst algemeen nut instelling X aan als enig erfgenaam onder de last om zijn paard zo lang het leeft te onderhouden. De geschatte kosten hiervoor bedragen € 50 000. De nalatenschap bedraagt € 300 000. De verkrijging van X is nu € 300 000. Hiervan is € 250 000 belast tegen 11% en € 50 000 tegen tariefgroep III. Het onderhoud van het paard is geen activiteit die de artikel 24-4 status beïnvloedt.
 4.17 De aantekening van de redactie van V-N bij dit besluit luidt:
 Het oordeel dat de status van een het algemeen maatschappelijk belang beogende instelling niet wordt aangetast door een making aan die instelling, waaraan een last is verbonden die op zichzelf geen algemeen maatschappelijk belang dient, lijkt ons juist. Is aan de opgelegde last een vorderingsrecht verbonden, dan is in zoverre geen sprake van een verkrijging door de nuttige instelling en wordt het niet ten algemene nutte strekkende bedrag niet gefacilieerd. Hetzelfde gebeurt als aan de opgelegde last geen vorderingsrecht is verbonden omdat de verkrijging van de algemeennutinstelling in zoverre niet ten algemene nutte strekt en naar het hoogste tarief wordt belast.
 5. Beschouwing en beoordeling der middelen
 5.1 De Stichting, belanghebbende, is bij akte van 27 september 2000 opgericht door erflater en zijn echtgenote. De Stichting heeft ten doel het verlenen van steun aan charitatieve instellingen, werkzaam op medisch gebied, alsmede aan charitatieve en wetenschappelijke instellingen, die speciaal werkzaam zijn op het gebied van de alternatieve geneeswijzen en psychosomatische ziekten. Zij tracht dit doel te bereiken door het doen van geldelijke uitkeringen aan zodanige instellingen, als aan te wijzen door een nog te vormen Stichtingsraad.
 5.2 Volgens artikel 4 van de statuten van de Stichting bestaat haar eerste voorlopig bestuur uit de oprichters, zijnde erflater en zijn echtgenote. Dezen zijn bevoegd medebestuurders in het voorlopig bestuur te benoemen. De periode van voorlopig bestuur eindigt bij het overlijden van de langstlevende. Daarna treedt het definitieve bestuur in functie, bestaande uit een Stichtingsraad en een bestuur. Ingevolge artikel 5 van de statuten worden minstens vijf van de maximaal zeven leden van de Stichtingsraad benoemd door de Koninklijke Nederlandsche Maatschappij tot Bevordering der Geneeskunst. In artikel 5, lid 4, onderdeel d, wordt als taak van de Stichtingsraad genoemd: 'het na vaststelling van de begroting aanwijzen van die instellingen die in het komend jaar voor een uitkering in aanmerking komen'. Deze statutaire regeling betekent dus dat de Stichting pas uitkeringen zal gaan doen na het overlijden van de langstlevende echtgenoot, en het aantreden van het definitieve bestuur en de Stichtingsraad.(18)
 5.3 Bij testament van 27 september 2000 heeft erflater, voor zover hier van belang, de Stichting tot enig erfgenaam van zijn nalatenschap benoemd, echter onder de last van het aan zijn echtgenote, de langstlevende, gelegateerde vruchtgebruik. Erflater is overleden op 26 december 2004.
 5.4 Bij akte van constatering verdeling en afgifte legaten van 26 juni 2006 zijn de Stichting en de langstlevende overgegaan tot verdeling van de door het overlijden van erflater ontbonden huwelijksgemeenschap en uitvoering van het testament. Overeengekomen is dat aan de langstlevende alle activa, waaronder onroerende zaken, banktegoeden en effecten, worden toegescheiden alsmede, kort gezegd, de passiva, waaronder 'de successierechten'. Vanwege de uit die verdeling voortkomende overbedeling van de langstlevende, heeft de Stichting een vordering van € 5.303.923 op de langstlevende verkregen, renteloos en onopeisbaar zolang het vruchtgebruik van de langstlevende duurt. Overigens bezat de Stichting geen noemenswaard vermogen.
 5.5 Thans ligt de vraag voor of de Stichting ten tijde van haar erfrechtelijke verkrijging is aan te merken als een het algemeen nut beogende instelling, zodat op haar verkrijging het, voor het jaar 2004 geldende, verlaagde tarief van 11% van toepassing is.
 5.6 Het statutaire doel van de Stichting staat aan rangschikking als het algemeen nut beogende instelling niet in de weg. Dat is niet in geschil.(19) Evenmin is in geschil dat de Stichting geen werkzaamheden heeft verricht die in strijd zijn met haar doelstelling.(20) In zoverre is er dus geen sprake van omstandigheden die in de weg staan aan een ANBI status voor de Stichting.
 5.7 Het is echter de vraag of andere feitelijke omstandigheden waarin de Stichting kwam te verkeren na het overlijden van erflater, daaraan in de weg staan. De overbedelingsvordering is immers renteloos en onopeisbaar zolang de langstlevende nog leeft, zodat de Stichting vooralsnog geen liquide middelen heeft ter verwezenlijking van haar doel om geldelijke uitkeringen te doen aan statutair beoogde en daartoe aan te wijzen medische instellingen.
 5.8 In hoger beroep heeft het Hof geoordeeld dat de Stichting door de Inspecteur 'op het moment van overlijden van de erflater terecht niet is aangemerkt als ANBI', daartoe overwegende:
 6.2. De testamentaire regeling van het overlijden van de eerststervende en de uitwerking daarvan blijkens de akte van constatering en verdeling, zijn uitwerkingen van voormelde bedoeling. Ze leiden er toe dat tot de dood van de langstlevende der echtelieden/oprichters, hun vermogen in goederen ter beschikking van hen c.q. de laatst levende van hen blijft. De vordering die belanghebbende verkrijgt na het overlijden van de eerststervende is bovendien niet gesecureerd, mede omdat de langstlevende het (ongeclausuleerde) recht van
 vervreemding en vertering heeft.
 5.9 Ik meen echter, anders dan het Hof, dat de stituatie van de Stichting in relevante opzichten wel overeenkomt met HR BNB 1973/36. Uit dat arrest blijkt in ieder geval dat het gedurende een aantal jaren, het ging om een nog lopend aantal van veertien jaren, nog niet verrichten van conform statutaire doelstelling het algemeen belang dienende activiteiten niet behoeft te betekenen dat de ANBI status niet wordt bereikt of vervalt. (21)
 5.10 In de casus van HR BNB 1973/36 berustte de wens om met de het algemeen nut beogende activiteiten te wachten op een bestuursbesluit, in afwachting van voldoende vermogensvorming. In casu is het wachten, gezien de door testament en statuten geschapen omstandigheden op (uiterlijk) het overlijden van de langstlevende. Ik vermag geen relevant verschil te zien tussen afwachten op grond van een bestuursbesluit of op grond van testament en statuten, omdat het hier gaat om de feitelijke situatie zoals die is ontstaan, ongeacht de vraag hoe die is ontstaan.
 5.11 In verband daarmee acht ik onjuist het hiervoor weergegeven oordeel van het Hof in r.o. 6.3, als gesteld in algemene termen.
 5.12 Dat neemt niet weg dat het zich kan voordoen dat moet worden geconstateerd dat een bepaalde rechtspersoon feitelijk in de onmogelijkheid verkeert haar op het algemeen belang gerichte statutaire doelstelling, eventueel na verloop van tijd, te realiseren, zodat zo een rechtspersoon niet is aan te merken als ANBI.(22)
 5.13 In casu doet die stiuatie zich mijns inziens evenwel niet voor. De Stichting heeft een vordering van € 5.303.923 op de langstlevende verkregen, renteloos en onopeisbaar zolang het vruchtgebruik van de langstlevende duurt. Het gaat om een aanzienlijk bedrag waaruit in principe giften aan medische instellingen en dergelijke zullen kunnen worden gedaan.
 5.14 Niet is gebleken dat de langstlevende de uitvoering van het testament van erflater op enigerlei wijze wil frustreren. Zij heeft meegewerkt aan de uitbreiding van het voorlopig bestuur van de Stichting tot vier leden, waaronder de langstlevende zelf.(23) Dat duidt er juist op dat de langstlevende wil toewerken naar de voorziene uitvoering.
 5.15 Voorts komt het mij voor dat het werkelijk hoogst onwaarschijnlijk is dat de vordering van de Stichting na overlijden van de langstlevende onverhaalbaar zal blijken te zijn in verband met het verbruiksrecht van de langstlevende.(24) Bij pleidooi bij de Hoge Raad is daarover opgemerkt dat dan:(25)
 (...) moet mevrouw (dit jaar 92 jaar oud) eerst haar hele eigen vermogen van € 6,5 miljoen opsouperen, voordat de waarde van de onderbedelingsvordering van de Stichting wordt aangetast. En dan moet zij vervolgens nog een heleboel meer verbrassen voordat de vordering waardeloos wordt en de Stichting niets zal ontvangen om mee aan de slag te gaan.
 5.16 In de door de Stichting aangevoerde middelen liggen klachten besloten die op het voorgaande betrekking hebben, zodat de middelen in zoverre slagen.
 De conclusie strekt ertoe dat het beroep in cassatie van de Stichting gegrond dient te worden verklaard.
 2 Zie onderdelen 2, 3, 4 en 5 van het testament van 27 september 2000.
 3 Belastingdienst/Q.
 4 Belastingdienst/P.
 5 Besluiten omtrent weigering of intrekking van de rangschikking waren tot 1 januari 2008 niet vatbaar voor bezwaar en beroep. Met ingang van 1 januari 2008 wordt een instelling op grond van artikel 6.33 van de Wet op de Inkomstenbelasting 2001 bij voor bezwaar vatbare beschikking als ANBI aangemerkt.
 6 Rechtbank te 's-Gravenhage 24 juli 2009, nr. 08/04404, LJN BJ4174, NTFR 2009/2561.
 7 Deze term wordt door de Rechtbank gebruikt als afkorting voor Belastingdienst Q (noot toegevoegd, RIJ).
 8 Rechtbank Arnhem 26 augustus 2010, nr. AWB 09/52, LJN BN5039, NTFR 2010/2432, V-N 2010/57.2.2.
 9 Hoge Raad 13 juli 1994, nr. 29 936, BNB 1994/280.
 10 Hoge Raad 31 oktober 1979, nr. 19 464, BNB 1979/314.
 11 Hoge Raad 29 november 1972, nr. 16 946, BNB 1973/36.
 12 Hoge Raad 12 mei 2006, nr. 40 684, LJN AT8202, BNB 2006/267.
 13 Onderdeel 4.7 - 4.17.
 14 Besluit van 1 februari 2007, nr. DB2007-31M, Stcrt. 2007, 28, NTFR 2007/241, blz. 4.
 15 Besluit van 1 februari 2007, nr. DB2007-31M, Stcrt. 2007, 28, NTFR 2007/241, blz. 7.
 16 Besluit Staatssecretaris van Financiën van 19 januari 2005, nr. CPP2004/1461M, V-N 2005/9.16.
 17 Besluit Staatssecretaris van Financiën van 5 augustus 2003, nr. CPP2003/1902M, V-N 2003/39.26.
 18 Zie overigens r.o. 4.3 en 4.3 van de uitspraak van de Rechtbank; onderdeel 2.16 van deze conclusie.
 19 Zie het dienovereenkomstige standpunt van de Inspecteur als geciteerd in onderdeel 2.11 van deze conclusie.
 20 Zie r.o. 4.1 van de uitspraak van de Rechtbank; in onderdeel 2.16 van deze conclusie.
 21 Zie 4.8; vgl. 4.3, 4.9, 4.11, 4.12 en 4.15.
 22 Vgl. 4.6 en 4.7.
 23 Zie onderdeel 2.11 van deze conclusie en r.o. 3.9 van de Hofuitspraak. Blijkens een tot de stukken behorend uittreksel uit het handelsregister van 3 juli 2007 was de bestuurssamentstelling van de Stichting als volgt: de langstlevende, met infunctietreding per 27 september 2000, alsmede drie nieuwe bestuursleden, met infunctietreding per 24 augustus 2005.
 24 Zie 2.3.
 25 Pleinota mr. Mees, onderdeel 61.


type: wikipedia

text:
Přirozenost (řecky fysis, lat. natura, srov. s českým nátura) je podstata, trvalá struktura jsoucna, pokud je základem či pevnou součástí jeho chování.
 Tento pochází z aristotelské filozofie (spolu s techné) a tvoří jeden ze základů filozofické antropologie. Původně však termín pochází z presókratického myšlení autorů jako Hérakleitos, Démokritos nebo Empedoklés. První výskyt je v Homérově Odyssei, když bůh Hermés vytrhává ze země rostlinu a ukazuje Odysseovi její kořen a popisuje jeho účinek, tak je použito výrazu fysis.
 Autoři jako Johannes Scotus Eriugena či Baruch Spinoza později rozlišují natura naturata (příroda/přirozenost stvořená) a natura naturans (příroda/přirozenost tvořící), jíž je bůh.
 Přirozenost v teologii
 Christologická kontroverze
 Pojem přirozenosti byl klíčovým také v teologických debatách 4. a 5. století, kdy se církev a teologové zabývali osobou Ježíše Krista. Chalkedonský koncil se v tomto sporu vyslovil v tom smyslu, že Ježíš Kristus byl zároveň Bůh i člověk, tedy že se v osobě Ježíše z Nazareta spojila božská přirozenost s přirozeností lidskou (viz hypostatická unie).
 Přirozenost a milost
 Člověk je podle křesťanské teologie schopen přijmout Boží sebesdílení a sebedarování, to je jednou z hlavních vlastností jeho přirozenosti. Středověká filozofie pak tuto zásadu vyjadřuje ve rčení: gratia supponit naturam (milost předpokládá přirozenost) – člověk není schopen přijmout boží sdělení či dar, pokud k tomu není disponován.
 Přirozenost u Karla Rahnera
 Pojem přirozenosti je také důležitým v teologii Karla Rahnera. U něj je přirozenost základní charakteristikou vlastní člověku; vyznačuje se především otevřeností vůči transcendenci. V této otevřenosti je člověk schopen sdílet Boha ve svobodné milosti.
 Související články
 Chalkedonský koncil
 Hypostatická unie
 Ježíš Kristus
 Christologie
 Jsoucno
 Nadpřirozenost
 Externí odkazy
 Filozofické pojmy
 Teologie


type: legislation

jurisdiction: EU

text:
 Avis juridique important
 |
 31996L0066
 Directive 96/66/CE de la Commission du 14 octobre 1996 modifiant la directive 70/524/CEE du Conseil concernant les additifs dans l'alimentation des animaux (Texte présentant de l'intérêt pour l'EEE)
 Journal officiel n° L 272 du 25/10/1996 p. 0032 - 0035
 DIRECTIVE 96/66/CE DE LA COMMISSION du 14 octobre 1996 modifiant la directive 70/524/CEE du Conseil concernant les additifs dans l'alimentation des animaux (Texte présentant de l'intérêt pour l'EEE) LA COMMISSION DES COMMUNAUTÉS EUROPÉENNES, vu le traité instituant la Communauté européenne, vu la directive 70/524/CEE du Conseil, du 23 novembre 1970, concernant les additifs dans l'alimentation des animaux (1), modifiée en dernier lieu par la directive 96/51/CE (2), et notamment son article 7, considérant que les dispositions de la directive 70/524/CEE prévoient que le contenu des annexes doit être constamment adapté à l'évolution des connaissances scientifiques et techniques; que les annexes ont été codifiées par la directive 91/248/CEE de la Commission (3); considérant que de nouvelles utilisations d'additifs appartenant au groupe des «Coccidiostatiques et autres substances médicamenteuses» ont été expérimentées avec succès dans certains États membres; qu'il convient d'autoriser provisoirement ces nouveaux usages sur le plan national en attendant qu'ils puissent être admis au niveau communautaire; considérant que l'accident de Tchernobyl a provoqué des retombées de césium radioactif qui ont contaminé le fourrage dans certaines régions du nord de l'Europe; que, afin de protéger la santé humaine et animale et de mettre en place des mesures préventives face à une pollution par des nucléides de césium radioactifs, il y a lieu de créer un nouveau groupe d'additifs, à savoir, les «Liants de radionucléides»; qu'un nouvel additif qui permet de réduire fortement l'absorption de nucléides de césium par les animaux appartenant à ce groupe a été expérimenté avec succès dans certains États membres; qu'il convient d'autoriser provisoirement ce nouvel additif sur le plan national en attendant qu'il puisse être admis au niveau communautaire; considérant que l'étude de différents additifs inscrits à l'annexe II et pouvant à ce titre être autorisés au niveau national n'est pas achevée; qu'il est, de ce fait, nécessaire de proroger le délai d'autorisation de ces substances pour une période déterminée; considérant que les mesures prévues dans la présente directive sont conformes à l'avis du comité permanent des aliments des animaux, A ARRÊTÉ LA PRÉSENTE DIRECTIVE: Article premier Les annexes de la directive 70/524/CEE sont modifiées conformément à l'annexe de la présente directive. Article 2 1. Les États membres mettent en vigueur les dispositions législatives, réglementaires et administratives nécessaires pour se conformer à l'annexe de la présente directive au plus tard le 31 mars 1997. Ils en informent immédiatement la Commission. Lorsque les États membres adoptent ces dispositions, celles-ci contiennent une référence à la présente directive ou sont accompagnées d'une telle référence lors de leur publication officielle. Les modalités de cette référence sont arrêtées par les États membres. 2. Les États membres communiquent à la Commission le texte des dispositions essentielles de droit interne qu'ils adoptent dans le domaine régi par la présente directive. Article 3 La présente directive entre en vigueur le vingtième jour suivant celui de sa publication au Journal officiel des Communautés européennes. Article 4 Les États membres sont destinataires de la présente directive. Fait à Bruxelles, le 14 octobre 1996. Par la Commission Franz FISCHLER Membre de la Commission ANNEXE 1. À l'annexe I: 1.1. «Ne concerne que la version en langue anglaise». 2. À l'annexe II: 2.1. À la partie A «Antibiotiques»: 2.1.1. Sous la position n° 30 «Virginiamycine», la date du «30. 11. 1996» figurant dans la colonne «Durée de l'autorisation» est remplacée par celle du «30. 11. 1997» en regard de la catégorie d'animaux «Truies». 2.1.2. Sous la position n° 31 «Bacitracine-Zinc», la date du «30. 11. 1996» figurant dans la colonne «Durée de l'autorisation» est remplacée, chaque fois, par celle du «30. 11. 1997» en regard des catégories d'animaux «Poulets d'engraissement» et «Porcs». 2.1.3. Sous la position n° 32 «Ardacin», la date du «30. 11. 1996» figurant dans la colonne «Durée de l'autorisation» est remplacée par celle du «30. 11. 1997» en regard de la catégorie d'animaux «Poulets d'engraissement». 2.2. À la partie D «Coccidiostatiques et autres substances médicamenteuses»: 2.2.1. Sous la position n° 25 «Halofuginone», la date du «30. 11. 1996» figurant dans la colonne «Durée de l'autorisation» est remplacée par celle du «12. 7. 1997» en regard de la catégorie d'animaux «Poulettes destinées à la ponte». 2.2.2. a) Sous la position n° 26 «Salinomycine-sodium», la date du «30. 11. 1996» figurant dans la colonne «Durée de l'autorisation» est remplacée par celle du «30. 11. 1997» en regard de la catégorie d'animaux «Lapins d'engraissement». b) La position n° 26 «Salinomycine sodium» est complétée comme suit: >TABLE> c) «Ne concerne que la version en langue anglaise». 2.2.3. Sous la position n° 27 «Diclazuril», la date du «30. 11. 1996» figurant dans la colonne «Durée de l'autorisation» est remplacée par celle du «30. 11. 1997» en regard de la catégorie d'animaux «Dindons». 2.2.4. La position suivante est ajoutée: >TABLE> 3. À la partie F «Matières colorantes y compris les pigments», sous la position n° 11 «Phaffia rhodozyma riche en astaxanthine», la date du «30. 11. 1996» figurant dans la colonne «Durée de l'autorisation» est remplacée par celle du «30. 11. 1997» en regard de la catégorie d'animaux «Saumons, truites». 4. À la partie L «Agents liants, antimottants et coagulants»: 4.1. Sous la position n° 1 «Aluminates de calcium synthétiques», la date du «30. 11. 1996» figurant dans la colonne «Durée de l'autorisation» est remplacée par celle du «12. 7. 1997» en regard de la catégorie d'animaux «Vaches laitières, bovins à l'engrais, veaux, agneaux, chevreaux». 4.2. Sous la position n° 2 «Natrolite-phonolite», la date du «30. 11. 1996» figurant dans la colonne «Durée de l'autorisation» est remplacée par celle du «30. 11. 1997». 5. À la partie N «Enzymes», sous la position n° 1 «3-Phytase (EC 3.1.3.8.)», la date du «30. 11. 1996» figurant dans la colonne «Durée de l'autorisation» est remplacée, chaque fois, par celle du «30. 11. 1997» en regard des catégories d'animaux «Porcs (toutes les catégories d'animaux)» et «Poules (toutes les catégories d'animaux)». 6. À la partie O «Micro-organismes»: 6.1. Sous la position n° 1 «Bacillus cereus var. toyoi (CNCM I-1012/NCIB 40112)», la date du «30. 11. 1996» figurant dans la colonne «Durée de l'autorisation» est remplacée, chaque fois, par celle du «30. 11. 1997» en regard des catégories d'animaux «Porcelets», «Porcs» et «Truies». 6.2. Sous la position n° 2 «Bacillus licheniformis (DSM 5749)/Bacillus subtilis (DSM 5750) (dans la proportion 1/1)», la date du «30. 11. 1996» figurant dans la colonne «Durée de l'autorisation» est remplacée par celle du «30. 11. 1997» en regard de la catégorie d'animaux «Porcelets». 6.3. Sous la position n° 3 «Saccharomyces cerevisiae (NCYC Sc 47)», la date du «30. 11. 1996» figurant dans la colonne «Durée de l'autorisation» est remplacée par celle du «30. 11. 1997» en regard de la catégorie d'animaux «Bovins à l'engrais». 6.4. Sous la position n° 4 «Bacillus cereus (ATCC 14893/CIP 5832)», la date du «30. 11. 1996» figurant dans la colonne «Durée de l'autorisation» est remplacée, chaque fois, par celle du «30. 11. 1997» en regard des catégories d'animaux «Lapins d'engraissement» et «Lapins reproducteurs». 7. Le groupe et la position suivants sont ajoutés: >TABLE>


type: caselaw

text:
6.2.1999 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen C 33/5
 2. In geval van een bevestigend antwoord op het eerste Verzoek van het Supremo Tribunal Administrativo,
 onderdeel van de eerste vraag, luidt de volgende vraag, 2.a SeccËaÄo, van 28 oktober 1998 om een prejudicieÈle
 of een lidstaat in beginsel gehouden is aan een onder- beslissing in het geding tussen Fazenda PuÂblica en CaÃmara
 nemer een heffing over de waarde van uitgevoerde Municipal do Porto
 goederen, die in strijd met het Gemeenschapsrecht is
 (Zaak C-446/98)
 bevonden, terug te betalen, indien blijkt dat degene
 van wie de betaling van die heffing werd verlangd, (1999/C 33/08)
 deze last op anderen, de kopers van de goederen, heeft
 afgewenteld, en niet blijkt of door de ondernemer
 wordt gesteld, dat de heffing prijsverhoging en vermin-
 derde afzet van de producten tot gevolg heeft gehad Het Supremo Tribunal Administrativo, 2.a SeccËaÄo, heeft
 waardoor die ondernemer nadeel heeft ondervonden? bij beschikking van 28 oktober 1998, ingekomen ter griffie
 van het Hof van Justitie op 7 december 1998, in het
 geding tussen Fazenda PuÂblica en CaÃmara Municipal do
 Porto, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap-
 pen verzocht om een prejudicieÈle beslissing over de navol-
 gende vragen:
 a) Moeten de woorden 1werkzaamheden of handelingen
 Verzoek van de Pretura circondariale di Milano van die zij als overheid verrichteno in artikel 4, lid 5, eerste
 6 november 1998 om een prejudicieÈle beslissing in het alinea, van de Zesde richtlijn (1) aldus worden uit-
 geding tussen Unilever Italia SpA en Central Food SpA gelegd, dat de verhuur van parkeerruimte voor voertui-
 gen (zowel op straat als op parkeerterreinen) door
 (Zaak C-443/98) overheden (een gemeente) daaronder valt?
 (1999/C 33/07)
 b) Kan concurrentievervalsing van enige betekenis als
 bedoeld in artikel 4, lid 5, tweede alinea, van de Zesde
 richtlijn per geval door de minister van FinancieÈn van
 De Pretura circondariale di Milano heeft bij beschikking een lidstaat worden vastgesteld?
 van 6 november 1998, ingekomen ter griffie van het Hof
 van Justitie op 7 december 1998, in het geding tussen Uni-
 lever Italia SpA en Central Food SpA, het Hof van Justitie c) Wanneer een nationale bepaling die de minister van
 van de Europese Gemeenschappen verzocht om een preju- FinancieÈn de bevoegdheid verleent om per geval con-
 dicieÈle beslissing over de navolgende vraag: currentievervalsing van enige betekenis vast te stellen,
 ongrondwettig is op grond dat belastingheffing op een
 wettelijke grondslag moet berusten, doch in overeen-
 stemming is met het Gemeenschapsrecht (Zesde richt-
 lijn), moet de nationale rechter zich dan aan de grond-
 Kan de nationale wettelijke regeling, die is afgekondigd en
 wet houden of moet hij zich primair aan het Gemeen-
 in werking getreden in de lidstaat (wet nr. 313 van
 schapsrecht houden op grond van het beginsel dat dit
 3.8.1998), buiten toepassing worden gelaten door de
 recht voorrang heeft op grondwetten?
 nationale rechter die om een bevel tot betaling wordt ver-
 zocht betreffende de levering van extra fijne olijfolie die
 niet is voorzien van een etikettering conform voormelde
 nationale wettelijke regeling, nu naar aanleiding van de d) Zijn overheden altijd als belastingplichtigen te
 aanmelding en het daaropvolgend onderzoek van een nati- beschouwen, wanneer de door hen verrichte werk-
 onaal wetsontwerp betreffende de etikettering met aandui- zaamheden niet van onbeduidende omvang zijn, of zijn
 ding van oorsprong van extra fijne olijfolie, fijne olijfolie zij enkel belastingplichtig met betrekking tot de in
 en olijfolie, de Commissie op basis van artikel 9, lid 3, van bijlage D genoemde werkzaamheden of handelingen,
 Richtlijn 83/189/EEG (1) (betreffende een informatieproce- waarnaar artikel 4, lid 5, derde alinea, van de Zesde
 dure op het gebied van normen en technische voorschrif- richtlijn BTW verwijst?
 ten) heeft besloten een formele uitnodiging te richten tot
 de lidstaat die het wetsontwerp heeft aangemeld, om nog
 geen wettelijke regeling vast te stellen (vóór 14 september e) Kan de minister van FinancieÈn bij nationale wet wor-
 1999) betreffende normen inzake de verhandeling van den gemachtigd om per geval vast te stellen, welke
 olijfolie, in afwachting van de vaststelling van een Ge- werkzaamheden van onbeduidende omvang zijn?
 meenschapsregeling terzake?
 f) Kan een lidstaat voor de toepassing van artikel 4, lid 5,
 (1) PB L 109 van 26.4.1983, blz. 8. laatste alinea, van de Zesde richtlijn de verhuur van
 parkeerruimte voor voertuigen door een gemeente
 beschouwen als een door de overheid verrichte werk-
 zaamheid, rekening houdend met het bepaalde in
 artikel 13 B, onder b), punt 2, van de Zesde richtlijn?
 ---pagebreak--- C 33/6 NL Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen 6.2.1999
 g) Mag de nationale rechter, wanneer partijen in het 26 januari 1994 met de aanvullende aanduidingen van
 hoofdgeding geen vragen van uitlegging of toepassing 7 augustus 1996 voor de specificatie overeenkomstig
 van de Zesde richtlijn hebben opgeworpen, de bepalin- punt 5, onder c), als bestreken geografisch gebied ook de
 gen van die richtlijn in zijn einduitspraak ambtshalve Landkreise Zeitz, Geithain, Grimma, Wurzen en Borna en
 uitleggen en toepassen? de stad Gera, of na herindeling en nieuwe naamgeving in
 de betrokken Bundesländer Thüringen, Sachsen en Sach-
 (1) Zesde richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 sen-Anhalt, ook de Landkreise Greiz en Muldentalkreis,
 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten delen van de Kreise Leipziger Land en Burgenlandkreis en
 inzake omzetbelasting Ð Gemeenschappelijk stelsel van belas- de stad Gera worden genoemd.
 ting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB
 L 145 van 13.6.1977, blz. 1). Middelen en voornaamste argumenten
 Schending van het Gemeenschapsrecht: artikel 173, vierde
 alinea, EG-Verdrag. In de bestreden beschikking wordt ten
 onrechte geoordeeld, dat verzoeksters niet individueel zijn
 Hogere voorziening, op 7 december 1998 ingesteld door geraakt. In die beschikking wordt uit het oog verloren, dat
 Molkerei Groûbraunshain GmbH en Bene Nahrungsmittel de bestreden verordening in het concrete geval de werking
 GmbH tegen de beschikking, op 15 september 1998 in van een beschikking heeft, dat de verordening de situatie
 zaak T-109/97 tussen Molkerei Groûbraunshain GmbH van verzoeksters niet beter maar slechter maakt, dat door
 en Bene Nahrungsmittel GmbH, ondersteund door Frei- de onterechte keuze van de verkorte registratieprocedure
 staat Thüringen, en Commissie van de Europese Gemeen- verzoeksters geen gebruik hebben kunnen maken van
 schappen, ondersteund door Molkerei und Weichkäserei gewaarborgde rechten van deelneming die de bevoegdheid
 K.-H. Zimmermann GmbH, gegeven door het Gerecht van tot het instellen van beroep hadden kunnen doen ontstaan,
 eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede dat verzoeksters geen passende bescherming hadden kun-
 Kamer) nen krijgen door een nationale procedure in rechte in te
 leiden en dat over de ontvankelijkheid van het beroep in
 (Zaak C-447/98 P) elk geval niet kan worden beslist zonder overwegingen
 (1999/C 33/09) over de gegrondheid van het beroep.
 Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (1) PB C 378 van 5.12.1998, blz. 17.
 is op 7 december 1998 hogere voorziening ingesteld door
 Molkerei Groûbraunshain GmbH en Bene Nahrungsmittel
 GmbH, vertegenwoordigd door M. Loschelder en T.
 Klingbeil van het advocatenkantoor Gaedertz te Keulen,
 domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij M. Loesch,
 advocaat aldaar, Rue Goethe 11, postbus 1107, tegen de Verzoek van het Tribunal de police de Belley van
 beschikking, op 15 september 1998 in zaak T-109/97 (1) 24 november 1998 om een prejudicieÈle beslissing in het
 tussen Molkerei Groûbraunshain GmbH en Bene Nah- geding tussen het MinisteÁre public en J.-P. Guimont
 rungsmittel GmbH, ondersteund door Freistaat Thüringen, (Zaak C-448/98)
 en Commissie van de Europese Gemeenschappen, onder- (1999/C 33/10)
 steund door Molkerei und Weichkäserei K.-H. Zimmer-
 mann GmbH, gegeven door het Gerecht van eerste aanleg
 van de Europese Gemeenschappen (Tweede Kamer). Het Tribunal de police de Belley heeft bij vonnis van
 24 november 1998, ingekomen ter griffie van het Hof van
 Rekwiranten concluderen dat het den Hove behage: Justitie op 9 december 1998, in het geding tussen het
 MinisteÁre public en J.-P. Guimont, het Hof van Justitie
 na volledige vernietiging van de beschikking in eerste aan- van de Europese Gemeenschappen verzocht om een preju-
 leg en volledige handhaving van de in eerste aanleg gefor- dicieÈle beslissing over de navolgende vraag:
 muleerde vorderingen Verordening (EG) nr. 123/97 van de
 Commissie van 23 januari 1997 tot aanvulling van de bij- Moeten de artikelen 3, onder a), 30 e.v. EG-Verdrag, zoals
 lage bij Verordening (EG) nr. 1107/96 van de Commissie gewijzigd, aldus worden uitgelegd, dat de Franse regeling
 betreffende de registratie van de geografische aanduidingen voorvloeiend uit decreet nr. 88-1206 van 30 december
 en oorsprongsbenamingen in het kader van de procedure 1988, waarbij de productie en de verkoop in Frankrijk
 van artikel 17 van Verordening (EEG) nr. 2081/92 nietig van kaas zonder korst onder de naam 1emmentalero wor-
 te verklaren voorzover voor het in de bijlage onder A den verboden, moet worden aangemerkt als een kwantita-
 genoemde product Altenburger Ziegenkäse (g.U.) in de tieve beperking op de handel tussen de lidstaten of een
 mededeling van de Bondsrepubliek Duitsland van maatregel van gelijke werking?


type: contracts

text:
 Avis juridique important
 |
 21997D0710(08)
 Decisione del Comitato misto SEE n. 9/97 del 14 marzo 1997 che modifica l'allegato XIII (Trasporti) dell'accordo SEE
 Gazzetta ufficiale n. L 182 del 10/07/1997 pag. 0039 - 0039
 DECISIONE DEL COMITATO MISTO SEE N. 9/97 del 14 marzo 1997 che modifica l'allegato XIII (Trasporti) dell'accordo SEEIL COMITATO MISTO SEE,visto l'accordo sullo Spazio economico europeo, modificato dal protocollo che adegua l'accordo sullo Spazio economico europeo, in appresso denominato «l'accordo», in particolare l'articolo 98,considerando che l'allegato XIII dell'accordo è stato modificato dalla decisione del Comitato misto SEE n. 80/96 (1);considerando che la direttiva 96/87/CE della Commissione, del 13 dicembre 1996, che adegua al progresso tecnico la direttiva 96/49/CE del Consiglio per il ravvicinamento delle legislazioni degli Stati membri relative al trasporto di merci pericolose per ferrovia (2) deve essere incorporata nell'accordo,DECIDE:Articolo 1 Nell'allegato XIII dell'accordo, al punto 42 b) (direttiva 96/49/CE del Consiglio) è inserito il testo seguente:«, modificata da:- 396 L 0087: Direttiva 96/87/CE della Commissione, del 13 dicembre 1996 (GU n. L 335 del 24. 12. 1996, pag. 45).»Articolo 2 I testi della direttiva 96/87/CE nelle lingue islandese e norvegese, acclusi alle rispettive versioni linguistiche della presente decisione, fanno fede.Articolo 3 La presente decisione entra in vigore il 1° aprile 1997, a condizione che siano avvenute tutte le notifiche al Comitato misto SEE ai sensi dell'articolo 103, paragrafo 1 dell'accordo.Articolo 4 La presente decisione è pubblicata nella sezione SEE, e nel supplemento SEE, della Gazzetta ufficiale delle Comunità europee.Fatto a Bruxelles, il 14 marzo 1997.Per il Comitato misto SEEIl PresidenteC. DAY(1) GU n. L 100 del 17. 4. 1997, pag. 69.(2) GU n. L 335 del 24. 12. 1996, pag. 45.


text:
 19.10.2006
 PL
 Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
 L 289/39
 DECYZJA WSPÓLNEGO KOMITETU EOG
 NR 96/2006
 z dnia 7 lipca 2006 r.
 zmieniająca załącznik XXI (Statystyka) do Porozumienia EOG
 WSPÓLNY KOMITET EOG,
 uwzględniając Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zmienione Protokołem dostosowującym Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dalej zwane „Porozumieniem”, w szczególności jego art. 98,
 a także mając na uwadze, co następuje:
 (1)
 Załącznik XXI do Porozumienia został zmieniony decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 71/2006 z dnia 2 czerwca 2006 r. (1).
 (2)
 W Porozumieniu należy uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 341/2006 z dnia 24 lutego 2006 r. zatwierdzające specyfikacje modułu ad hoc dla 2007 r. dotyczącego wypadków przy pracy i problemów zdrowotnych związanych z pracą, przewidzianego rozporządzeniem (WE) nr 577/98, oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 384/2005 (2),
 STANOWI, CO NASTĘPUJE:
 Artykuł 1
 W załączniku XXI do Porozumienia wprowadza się następujące zmiany:
 1)
 po pkt 18ai (rozporządzenie Komisji (WE) nr 430/2005) dodaje się punkt w następującym brzmieniu:
 „18aj.
 32006 R 0341: rozporządzenie Komisji (WE) nr 341/2006 z dnia 24 lutego 2006 r. zatwierdzające specyfikacje modułu ad hoc dla 2007 r. dotyczącego wypadków przy pracy i problemów zdrowotnych związanych z pracą, przewidzianego rozporządzeniem (WE) nr 577/98, oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 384/2005 (Dz.U. L 55 z 25.2.2006, str. 9).”;
 2)
 w pkt 18ag (rozporządzenie Komisji (WE) nr 384/2005) dodaje się, co następuje:
 „, zmienione:
 —
 32006 R 0341: rozporządzeniem Komisji (WE) nr 341/2006 z dnia 24 lutego 2006 r. (Dz.U. L 55 z 25.2.2006, str. 9).”.
 Artykuł 2
 Teksty rozporządzenia (WE) nr 341/2006 w językach islandzkim i norweskim, które zostaną opublikowane w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej, są autentyczne.
 Artykuł 3
 Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem 8 lipca 2006 r., pod warunkiem że wobec Wspólnego Komitetu EOG (3) zostały dokonane wszystkie notyfikacje na mocy art. 103 ust. 1 Porozumienia.
 Artykuł 4
 Niniejsza decyzja zostaje opublikowana w Sekcji EOG oraz w Suplemencie EOG do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej.
 Sporządzono w Brukseli, dnia 7 lipca 2006 r.
 W imieniu Wspólnego Komitetu EOG
 Oda Helen SLETNES
 Przewodniczący
 (1) Dz.U. L 245 z 7.9.2006, str. 42.
 (2) Dz.U. L 55 z 25.2.2006, str. 9.
 (3) Nie wskazano wymogów konstytucyjnych.